‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫- موقع شنا نفس بگیر. ‫- یکی زیر آبه.
‫گوجو، آخر یه روز غرق میشی‌ها.
‫- بیا بیرون. ‫- چشم، مربی.
‫گوجو! یه روز غرق میشی‌ها!
‫خفه شو، آگوستو!
‫میری بیرون؟
‫این چای نیست.
‫تو دو هفته چهارتا کنسرت دارم. ‫سخت نگیر.
‫روز خوبی داشته باشی، آبجی.
‫همچنین.
‫لعنتی!
‫گندت بزنه!
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، ‫هفت، هشت، نه، ده.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، شش، ‫هفت، هشت...
‫۲۷، ۲۸، ۲۹، ۳۰...
‫[گرگوریو، اسپانیایی]
‫روز بخیر، گوجو.
‫همچنین، میراندا.
‫- میراندا. ‫- سلام، عزیزم.
‫صبح بخیر، گوجو. چطوری؟
‫خوبم. تو چطوری، مومو؟
‫زیاد نخوابیدم.
‫کاتا دیشب اومد پیشم.
‫شام خوردیم و بعد بیدار موندیم تا ‫سریاله تموم بشه، دیگه مُردم.
‫اینطور نیست.
‫اگه مُرده بودی که الان اینجا نبودی.
‫می‌دونی منظورم چیه دیگه.
‫موزه ملی هنرهای زیبا مهم‌ترین موزه ‫آمریکای لاتینه.
‫بیشتر از صد و بیست سال قدمت داره، ‫کلکسیون وسیعی داره،
‫با دوازده هزار قطعه در دوران هنری مختلف.
‫ادامه میدیم.
‫- قفل رو عوض کردی؟ ‫- آره.
‫می‌دونم گند زدم، ولی از دستم دلخور ‫که نیستی؟
‫چرا، هستم.
‫- ناسلامتی افتادی زندان، میگل! ‫- منظورت از زندان چیه؟
‫کلاً هفتاد و دو ساعت تو بخش ‫نگهم داشتن. همین.
‫دلم واسه تو و پسرها تنگ شده.
‫کل روز نبودی، بچه در رو باز نکرد.
‫اونم واسه باباش. دیوونه‌ست؟ ‫کجا بودی؟
‫خودم گفتم راهت نده.
‫جواب بده. کجا بودی؟
‫تو یه موزه تو مرکز شهر کار پیدا کردم.
‫خوبه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بریم تو.
‫دست بردار، میگل. گمشو برو پی کارت.
‫کجا برم؟
‫دیوونه شدی؟ انتظار داری برم؟
‫یه دوران اینجا خونه منم بود. بچه‌هام اینجا زندگی می‌کنن.
‫حالا چون کرمت گرفته میگی برم؟
‫نه، تو گند زدی، میگل. ‫تقصیر خودته.
‫بچه بازی درنیار و برو.
‫گمشو.
‫گوجو، شام آماده‌ست.
‫میشه بیام تو؟
‫بیا.
‫اینجا رو باش!
‫دوباره شروع کردی به نقاشی کشیدن.
‫عالیه.
‫یه مدتی میشد. ‫چقدر گذشته؟ سه سال؟
‫چهار سال و هفت ماه.
‫هی کرونا رو یادم میره.
‫چه قشنگه. آدمه؟
‫- انگار یه خانمه. ‫- آره.
‫- از تخیلاتت می‌کشیش؟ ‫- تو موزه کار می‌کنه.
‫- یه آدم واقعیه. ‫- درسته.
‫چیکاره‌ست؟
‫نگهبانه.
‫چیش باعث شد دوباره دست به قلم بشی؟
‫زیباییش.
‫و یه چیزی که نمی‌تونم توصیف کنم.
‫میای غذا بخوریم؟ ‫تو آشپزخونه می‌بینمت.
‫چی شده؟ دلت واسه بابات تنگ شده؟
‫از دستت عصبانی نمیشه.
‫خیلی دوستت داره. باباته دیگه.
‫کوتی رو بیشتر دوست داره.
‫کی گفته؟ امکان نداره.
‫نه، شاید واسه اینه که
‫چون شبیه هم هستن، بهتر همدیگه ‫رو درک می‌کنن.
‫کجا بودی؟
‫با رومی و رفقام بودم.
‫از قوطی پول برداشتی؟
‫- کوتی، چته؟ ‫- منظورت چیه؟
‫امروز رفتم سر کار جدیدم.
‫گفتم مراقب داداشت باشی، ولی ‫غیبت زد.
‫چه خبره؟
‫گوش بده، کوتی.
‫اگه نه کاری می‌کنی و نه می‌خوای ‫کمک کنی،
‫برو پیش بابات یا عشقت یا هر کی ‫می‌خوای زندگی کن.
‫اوه، پس می‌خوای منم مثل بابا بیرون کنی؟
‫درست حرف بزن، بی‌تربیت!
‫عین بابات رفتار نکن.
‫زیادی واسه این حرفا باهوشی.
‫تابه‌م رو نشکن بی‌تربیت!
‫باریکلا، گوجو. ترکوندی.
‫واسه امروز کافیه.
‫- آگوستو! ‫- ببخشید، مربی.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫موزه شامل قطعات هنری نقره‌ی وسیعیه،
‫با آثاری از کاندیدو لوپز، پریلیدیانو پویردون،
‫امیلیو پتروتی، سول سولار، ‫آنتونیو سگی،
‫مارتا مینوخین،
‫آنتونیو برنی،
‫و لئون فراری.
‫دارم میام.
‫آره، یک ساعتی طول می‌کشه.
‫با مترو بیام چهل دقیقه‌ای می‌رسم.
‫خب؟ باشه. خداحافظ.
‫به دلیل تعمیرات، این مترو در ایستگاه ‫لاس هراس متوقف نمی‌شود.
‫ایستگاه بعدی، سانتافه.
‫ده، یازده، سیزده... دوازده...
‫چهار... پنج، شش،
‫۱۷، ۱۸، ۱۹، ۲۰، ۲۱، ۲۲...
‫ایستگاه بعدی، سانتافه.
‫امکان انتقال به لاین دی.
‫ببخشید. عذر می‌خوام.
‫عذر می‌خوام.
‫هی. چیزی نیست. الان برق میاد.
‫اومد خونه و دوش گرفت.
‫خب؟
‫هیچوقت قبل غذا نمیره حموم.
‫تو اتاقش قایم شده.
‫میگه خوبه ولی می‌دونم نیست.
‫خیلی استرس داشت. میشه گفت وحشت کرده بود.
‫داروهاش رو مصرف می‌کنه؟
‫بی‌ کم و کاست.
‫شاید اتفاقی براش افتاده.
‫آره، شاید.
‫حالش خوب بود. دوباره نقاشی رو ‫شروع کرده بود.
‫عالیه.
‫داره نقاشی یه خانمه که نگهبان ‫موزه‌ست رو می‌کشه.
‫خب.
‫گوجو؟
‫میشه بیام تو؟
‫دارم پاستا پستو درست می‌کنم.
‫خوبی؟
‫چی شده؟
‫یه خانم رو ترسوندم.
‫منظورت چیه؟
‫زن خاصیه.
‫از سه‌شنبه تو موزه کار می‌کنه. ‫نگهبانه.
‫پس سه‌شنبه، دیروز و امروز همدیگه رو دیدین.
‫من دیدمش، اون من رو ندید.
‫هر دفعه می‌دیدمش، به من نگاه نمی‌کرد.
‫تا امروز.
‫و ترسید.
‫تا مترو رفتم دنبالش.
‫وارد مترو شدی؟
‫برق رفت، و مترو وسط تونل ‫وایساد.
‫استرس گرفتم.
‫نفسم بالا نمیومد.
‫باشه. اونم وقتی تو اون حال دیدت ترسید.
‫نتونستم تاثیر خوبی روش بذارم
‫و بشناسمش.
‫هی، وایسا.
‫خیلی از مردم فوبیا دارن.
‫مترو گیر کرد، برق رفت...
‫به نظرم واکنشت عادی بود.
‫می‌تونی درستش کنی. ‫من جاده‌های سربالاتر رو هم فتح کردم.
‫چرا باید جاده فتح کنی، ماتوته؟
‫منظورم اینه به مشکلاتی غلبه کردم ‫که غیرممکن به نظر میومدن.
‫سلام، عزیزم.
‫- سلام. ‫- رفتم دیدن خاله مارسه.
‫خوبی، عزیزم؟ چیکار می‌کنی؟
‫این چیه؟ ریاضی؟
‫هندسه‌ست، مامان.
‫البته. خوبی؟
‫- داداشت کو؟ ‫- وسایلش رو برداشت و رفت.
‫چی؟
‫آره. لباس‌هاش و پلی‌استیشن رو ‫برداشت و رفت.
‫الو، دخترها. من نمی‌تونم بیام.
‫تا کنسرت دوازدهم تو پاراگوئه نمی‌تونم ‫بیام.
‫هی، گوجو.
‫واسه کنسرت چهاردهم تو بوئنوس آیرس ‫براتون بلیط می‌گیرم. خداحافظ.
‫چرا هی بهشون دروغ میگی؟ ‫هیچوقت براشون بلیط نمی‌گیری.
‫اونا هم به من دروغ میگن. ‫بلیط می‌خوان ولی نمیان.
‫اصلاً اهل موسیقی نیستن.
‫- دوست یا ریاکار. ‫- هی.
‫بهرحال رفقام هستن. ‫بی‌تربیتی نکن.
‫- باز ر حرفت رو کشیدی. ‫- چی؟
‫سائولا درست نمیگه ر.
‫گفت «بی‌تربیتی.»
‫به خاطر گیجی، ر رو حذف کرد.
‫باز به من گفت معتاد.
‫ولی من همیشه «ر» رو واضح نمیگم. ‫مثل لهجه بریتانیایی.
‫مامان هم گاهی اینجوری حرف میزد، نه؟
‫احتمالاً وقتایی که می‌نوشید.
‫اوه، تو رو خدا.
‫دست بردارید. بسه.
‫اوا؟ اسمش شبیه طرفدارهای پرونیسمه.
‫- مربوط به انجیل هم هست. ‫- نه.
‫اواهایی که بعد دهه پنجاه به دنیا اومدن، ‫شدن اویتا، نه ایو.
‫- چند سالشه؟ ‫- فکر کنم چهل و هفت تا پنجاه سال.
‫واو! یه خانم سن بالاتر.
‫یه پا مادره.
‫بهش نمی‌خوره؟
‫- یعنی خوشگله؟ ‫- آره.
‫هیکل داره؟
‫- همه آدم‌ها هیکل دارن، ماتوته. ‫- می‌دونم.
‫میگم هیکل درشته یا نه.
‫متناسبه.
‫چشم‌هاش؟
‫اونا هم متناسبن.
‫و قوی.
‫پس خوشگله. ایول.
‫به نظرت چرا متوجه حضورت نشده؟
‫شاید چون تمرکزش رو مشکلات خودشه.
‫مثل اینکه تو خونه‌شون مشکل داره.
‫- متاهله؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فکر کنم بچه داره.
‫آخرین باری که از یکی خوشت اومد کِی بود؟
‫چهار سال و شش ماه پیش. ‫گوادالوپه بازتریکا.
‫دختره خیلی حوصله سر بر بود.
‫فقط درباره حشرات و عنکبوت‌ها حرف میزد.
‫شغلش بود، ماتوته. حشره شناس بود.
‫آره، می‌دونم.
‫باید بستنی لیمویی می‌گرفتم.
‫خیلی خب، به یه نقشه نیاز داریم.
‫هر روز اوا رو می‌بینی، نه؟
‫آره.
‫فردا صبح برو پیشش و بابت اتفاقی ‫که امروز افتاد عذرخواهی کن.
‫«سلام، اوا.
‫عذر می‌خوام. نمی‌خواستم دیروز تو مترو ‫بترسونمت.
‫چند بار سعی کردم سر حرف رو باهات باز کنم.»
‫مهمه که بهش بگی چند بار سعی کردی.
‫«ولی نتونستم. افتادم دنبالت و آخرش ‫اونجوری شد.»
‫و باید بهش بگی که می‌دونی کارت اشتباه بود.
‫«ولی قصد بدی نداشتم.
‫متاسفم.
‫من گوجو ویلانوا هستم. ‫خوشبختم.»
‫بی‌خودی طفره نرو.
‫کجا؟
‫منظورم اینه که رک و راست حرفت رو بزن، گوجو.
‫نه، ماتوته. قبلاً دادم بهت.
‫باید طعم لیمویی می‌گرفتم.
‫اندازه‌م نیست. یونیفرم‌ها هی تنگ‌تر میشن.
‫- وحشتناکه. ‫- بدویید، خانم‌ها.
‫- بهتره گارسیا رو عصبانی نکنیم. ‫- اومدیم، چارلی.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه، خداحافظ.
‫چی شد؟
‫چی؟ هیچی. صحبت می‌کنیم دیگه.
‫- جدی؟ ‫- حرفای قشنگی میزنه.
‫می‌دونم جدی به نظر میاد، ‫ولی یه مرد مهربونه.
تحمل این ‫گرما رو ندارم.
‫- تو هم گرمت میشه؟ ‫- نه.
‫- ویتامین مصرف می‌کنم. ‫- درسته.
‫- حتماً گارسیاست. ‫- آره.
‫- اوه، گوجو. ‫- صبح بخیر.
‫- این اینجا چیکار می‌کنه؟! ‫- چی؟
‫همون چندشیه که بهت گفتم!
‫سوءتفاهم شده. واسه همین اومدم دیدنتون.
‫این گوجوئه. اینجا کار می‌کنه. ‫یکی از راهنماهاست.
‫- ندیده بودیش؟ ‫- نه.
‫نه. واسه همین اون اتفاق توی مترو افتاد.
‫چی شده؟
‫- اوا مونترو... ‫- اسمم رو بلده!
‫اوا مونترو دیروز من رو تو مترو دید.
‫چون از موزه می‌شناختمش، بهش زل زدم ‫و اونم ترسید.
‫ولی من رو نمی‌شناسه.
‫خب پس...
‫شاید فکر کرده غریبه‌م و می‌خوام اذیتش کنم.
‫این می‌تونه حرکت زشتش موقع پیاده شدنم ‫از مترو رو توجیه کنه.
‫نمی‌خواستم بترسونمت، اوا مونترو. ‫فقط می‌خواستم سلام بدم.
‫اومدم عذرخواهی کنم و درست خودم ‫رو معرفی کنم.
‫من گرگوریو ویلانوا هستم، راهنمای موزه.
‫خوشبختم.
‫باشه، سلام. حالت چطوره؟
‫خوشبختم.
‫خیلی خب، بسه دیگه.
‫خودت رو توضیح دادی.
‫ممنون، گوجو.
‫با اجازه.
‫باورم نمیشه.
‫طفلک. چقدر وحشتناک.
‫- منظورش از حرکت زشتت چی بود؟ ‫- اینجوری کردم.
‫- ای عوضی. ‫- نه. منظورت چیه؟
‫- آدم عجیبیه، نیست؟ ‫- خیلی خب، ببین.
‫آدم مهربونیه و خیلی هم باهوشه.
‫باشه. شاید باهوش باشه، ولی ندیدی چطوری ‫داشت نگاهم می‌کرد.
‫چشم‌هاش زده بودن بیرون. عرق کرده بود.
‫گفتم، «الان من رو می‌کشه!» ‫بیچاره.
‫آروم باش، خب؟ کاریه که شده.
‫دفعه بعدی که دیدیش، لبخند بزن و مهربون باش.
‫خیلی خب. بدو. وقتشه. گارسیا می‌کشتمون.
‫این پرده که در ۱۶۶۰ بافته شده بود، نشون دهنده
‫منظره‌هایی با خصوصیات هنر رنسانسه.
‫دوخت باروک شامل گیاهان، اسلحه،
‫پرندگان، ابزار موسیقیه،
‫و این پایین می‌تونیم آرم مارکیِ کاراسنا رو ببینیم.
‫سلام.
‫بریم.
‫سلام!
‫سلام، اوا مونترو.
‫- چطوری؟ ‫- خوبم.
‫مترو تا هشت بسته‌ست و اتوبوس‌ها هم پُرن.
‫معلوم نیست کِی برسم خونه.
‫می‌تونم تا ساعت هشت پیشت بمونم.
‫می‌تونیم بریم یه چیزی بنوشیم.
‫نه، نگران نباش.
‫این چیزها زیاد پیش میان.
‫خونه من همین نزدیکیه و برنامه هم ندارم.
‫حوصله‌ت سر نمیره. من آدم خوش صحبتی هستم.
‫من تو بوئنوس آیرس تو رشته هنرهای زیبا درس خوندم،
‫و دکترام رو از دانشگاه کامپلوتنسه مادرید گرفتم.
‫واو، عالیه.
‫چند وقته تو موزه کار می‌کنی؟
‫از دوشنبه، بیست و چهارم ژوئن ‫سال ۲۰۱۳.
‫خوبی؟
‫تو چی؟ همیشه دوست داشتی تو ‫بخش امنیتی کار کنی؟
‫نه.
‫اصلاً.
‫می‌خواستم دکتر بشم.
‫ولی به زور دبیرستان رو تموم کردم.
‫- بعدش بابام مُرد. ‫- متاسفم.
‫عیبی نداره. اینی که میگم واسه خیلی وقت پیشه.
‫بعد مجبور شدم برم سر کار که خرج ‫خانواده رو بدم.
‫و زندگی من رو به اینجا کشوند.
‫پس از کارت خوشت نمیاد؟
‫چرا... خوشم میاد. نمی‌دونم. ‫بستگی داره کجا کار کنم.
‫از موزه خوشم میاد.
‫ولی گاهی اوقات حوصله سر بر میشه.
‫ولی بدک نیست.
‫کار که عار نیست.
‫وقتی نور به صورتت می‌تابه خیلی خاص میشی.
‫مثل رنگ زردی که ونسان استفاده کرد.
‫- کی؟ ‫- ونسان ون گوگ.
‫یه نقاش معروف هلندیه.
‫درسته. همونی که گوشش رو برید؟
‫آره. البته.
‫ونسان هنرمند مورد علاقمه.
‫برادرش مراقبش بود.
‫اسمش تئو بود.
‫اسم برادر من ماتیاسه، ولی بهش میگیم ماتوته.
‫تئو شش ماه بعد ونسان مُرد.
‫ماتوته هنوز زنده‌ست.
‫خوشمزه‌ست.
‫دارم روی صورتت زرد فرنگی می‌بینم.
‫به لطف انقلاب صنعتی به وجود اومد.
‫جالبه!
‫خیلی باهوشی‌ها، گوجو. ‫همه چی رو بلدی.
‫تو...
‫خیلی خاصی.
‫اوه، ببین. داره هشت میشه.
‫- خیلی خب. بزن بریم. ببخشید! ‫- آره.
‫خب، ممنون که پیشم موندی و به ‫لیموناد مهمونم کردی.
‫یکی طلبت.
‫نه، هیچ لیمونادی بهم بدهکار نیستی.
‫صحبت باهاتون باعث افتخار بود، خانم.
‫همون اوا صدام کن لطفاً، گوجو.
‫نمی‌تونم. یه کم طول می‌کشه با مردم ‫صمیمی بشم.
‫جز بچه‌ها و نوجوون‌ها.
‫ولی موقع صحبت با آدم بزرگ‌ها یه کم طول می‌کشه.
‫باشه.
‫همین طرفا زندگی می‌کنی دیگه؟
‫بله.
‫تو مترو چیکار می‌کردی؟
‫می‌خواستم مثل همین الان باهات صحبت کنم.
‫تو موزه نتونستم باهات صحبت کنم.
‫افتادم دنبالت که شاید متوجهم بشی،
‫ولی ترسوندمت.
‫خیلی خب.
‫فردا می‌بینمت.
‫تا حالا کسی به من نگفته آدم خاصی هستم.
‫شاید فکر می‌کنه خل و چلم.
‫یه خل و چل خوشتیپ. راضی شدی؟
‫آره. ممنون که بهم مشورت دادی، ماتوته.
‫تشکر لازم نیست. من داداشتم. ‫باید برگردم سر کار.
‫- بعداً صحبت می‌کنیم، خب؟ ‫- باشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫از نزدیک هم اینقدر خوشگله؟
‫- بدون در زدن وارد شدی. ‫- در باز بود.
‫داشتی به صحبتم با ماتوته گوش می‌دادی؟
‫شنیدم بابت مشورتش ازش تشکر کردی.
‫قراره با خولیا بریم رستوران.
‫- خودشه؟ ‫- مطمئن نیستم. هنوز تموم نشده.
‫مدل منظورم بود، گوجو.
‫خیلی خب.
‫باهاش صحبت کردی؟ حرف زدین؟
‫آره. امروز رفتیم لیموناد خوردیم.
‫خب... دوست دارم ببینمش.
‫شاید ما هم بتونیم بریم بیرون یه لیموناد بخوریم.
‫خولیا پایین منتظره. خیلی خب.
‫برات غذا گذاشتم، خب؟
‫بعدا می‌بینمت؟
‫- باید به زنه هشدار بدیم. ‫- فکرش رو هم نکن.
‫ولی باید از وضعیت گوجو خبردار بشه.
‫مطمئنم تا الان فهمیده. سنش بالاست.
‫سنش بالاست؟ چند سالشه؟
‫هم سن ما.
‫ببخشید مزاحم میشم. ممنونم. همه چی عالی بود.
‫- ممنون، مارکیتو. می‌بینمت. ‫- شب بخیر.
‫بچه که نیست. ‫ولش کن.
‫- بذار دلش بشکنه. ‫- چرا اونوقت؟
‫- خودت تا حالا شکست نخوردی؟ ‫- من اوتیسم ندارم.
‫نه، ولی مشکلات دیگه‌ای داری.
‫دست بردار، بذار از زندگیش لذت ببره.
‫چی میشه مگه.
‫باز شروع کردی؟
‫الان می‌خوای بگی من کنترل‌گرم، بی‌خودی ‫نگرانم...
‫نه، ذهنش رو بازی میدم. ‫یا دارم خفه‌ش می‌کنم.
‫نه، یا دارم مثل پسر نداشته‌م باهاش ‫رفتار می‌کنم.
‫بگو دیگه.
‫ماتوته، عاشق طرح کاشی‌های آبی و سفیدم.
‫- بگو. مونده سر دلت. ‫- فکر گوجو بود.
‫یه نوشیدنی از سال ۲۰۱۶ دارم که ‫عاشقش میشی.
‫وایسا. پس هم سن ماست. ‫ولی چند سالشه؟
‫خودت چند سالته، سائولا؟
‫به اندازه کافی پیرم.
‫الان برمی‌گردم.
‫باز شروع کردی، گوجو؟ غرق میشی‌ها. ‫هزار بار گفتم.
‫- بیا بیرون لطفاً. ‫- چشم، مربی.
‫سلام، بچه جون.
‫- باید برم؟ ‫- نه.
‫حوصله‌م سر رفته بود، اومدم اینجا رو بگردم.
‫جای خوبی رو انتخاب کردی.
‫تا حالا رفته بودی موزه؟
‫نه.
‫- تنهایی اومدی؟ ‫- نه، با مامانم اومدم. اینجا کار می‌کنه.
‫اسمش چیه؟ منم اینجا کار می‌کنم.
‫اوا مونترو.
‫گفت واسه خودم ول نچرخم، ولی ‫حوصله‌م سر رفته بود.
‫- «ول نگرد.» ‫- چی؟
‫باید بگی ول گشتن، نه ول چرخیدن.
‫یه حرفش رو عوض کن.
‫من گرگوریو ویلانوا هستم. ‫می‌تونی گوجو صدام کنی.
‫راهنمای موزه هستم. مادرت اوا مونترو رو می‌شناسم.
‫من مارتین آگیره هستم. می‌تونی تاتو صدام کنی.
‫- خوشبختم، تاتو. ‫- منم همینطور، گوجو.
‫فردا خواهرم می‌مونه پیشش. و...
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫زندگیم داره نابود میشه.
‫- آسه آسه، عزیزم. ‫- آره.
‫آسه آسه.
‫واو! این چیه دیگه؟
‫چارلی!
‫دعوتم کرد واسه قهوه.
‫- خوبه. ‫- ولی گفتم امروز نه.
‫گفتم فردا یا شاید پس فردا.
‫- خیلی خب. ‫- نمی‌دونم.
‫دوست دارم کم کم باهاش آشنا بشم.
‫می‌دونی؟ گپ زدن، لبخند، گل.
‫عاشقشم.
‫خب، عاشق اتفاق بعدش هم هستم.
‫آره.
‫ولی یهو همه چی عوض میشه
‫همه چی خراب میشه.
‫هر چی پیاله و بخور بود رو از کلیسا ‫غارت کردن.
‫چندتا سر به زین‌هاشون وصلن. می‌بینی؟
‫قطعه خیلی جالبیه.
‫اولین باریه که یه قطعه بزرگ اومده ‫مشکلات مردم بومی رو به تصویر کشیده.
‫من سال ۲۰۵۱ رئیس جمهور میشم.
‫عالیه.
‫باید خیلی واسه‌ش آماده بشی.
‫باید درس بخونی و از مشکلات
‫و خواسته‌های مردم سر دربیاری.
‫اوا مونترو!
‫داشتم درباره نقاشی بازگشت مالون
‫با پسرت، رئیس جمهور آینده آرژانتین صحبت می‌کردم.
‫- اوه، آره. ‫- مامان.
‫گوجو همه نقاشی‌های موزه رو بلده.
‫همه‌شون نه، ولی خیلی‌هاشون رو چرا.
‫آره.
‫خب، پاشو بریم. یه وقت دیر نشه.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫گل!
‫ایول!
‫پاشو! گل!
‫آره!
‫عجب گلی بود!
‫شوخی!
‫ایول!
‫فکر نکنم بتونم تو اولین ملاقاتمون توجهشو جلب کنم
‫عجله نکن. آسه آسه.
‫هی! مراقب باش!
‫درباره معاشرت تحقیق کردم و ‫خیلی چیزها فهمیدم.
‫جدی؟ چیزی دیدی؟
‫آره.
‫ولی نه زیاد.
‫رفتم تو یه سایت، ولی بستمش.
‫ولی متوجه شدم که همه چی طبق ‫دسته‌بندی مرتب شده.
‫عشق، محبت
‫- پس همه چی رو دیدی. ‫- آره، یه مقدار.
‫ازدواج، فرزند، نوه، تبلیغ.
‫البته ربطی به تبلیغات نداشت.
‫- تبلیغ یه جور حسه. ‫- آره، می‌دونم.
‫تو هم پیگیر این چیزها هستی، ماتوته؟
‫همه هستن، گوجو.
‫چیز جالبی دیدی؟
‫یه چندتا چیز.
‫ولی یه چیزهایی رو نمی‌تونم ‫انجامش رو تصور کنم.
‫خب، تو که نمی‌شناسیش.
‫باورت نمیشه مردم چه کارهایی می‌کنن.
‫به نظرت از چی بدش میاد؟
‫فحاشی، کتک، بی‌وفایی...
‫خوب تحقیق کردی پس.
‫بهرحال، از همون اول جدی نشو.
‫اول باید بفهمی خودت چی می‌خوای. می‌دونی؟
‫از صمیمی شدن خوشم میاد.
‫بهش میگن علاقه.
‫حسی که تو دلم ایجاد میشه. پروانه‌ها.
‫آره، حس خیلی قشنگ و مهمیه.
‫زن‌ها هم همچین چیزی رو حس می‌کنن.
‫دیشب خواب دیدم اوا مونترو پیشمه
‫- چی؟ ‫- دیشب خواب دیدم...
‫نمی‌خوام داد بزنم. که اوا مونترو رو دیدم
‫عجب خوابی بوده، نه؟
‫آره.
‫حتماً از من خیلی بهتره. نه؟
‫آره، گوجو. فکر کنم همینطوره.
‫آره.
‫بخور. غذات داره سرد میشه.
‫- دعوتش کن واسه شام. ‫- زود نیست؟
‫نه. تو این دوره و زمونه نیست.
‫گوش بده.
‫دعوتش کن. صد در صد قبول می‌کنه.
‫هی! بپا! نشسته‌ها!
‫آره، نشستم‌ها!
‫درباره کتاب خدایان پامپا همین رو گفتم.
‫سیووری دو بار کار نقاشی‌های کتاب ‫گودوفردو دایرو رو انجام داد.
‫تو سال ۱۹۰۲، خدایان پامپا...
‫فردا می‌بینمت.
‫اوا مونترو.
‫- شرمنده. باز ترسوندمت. ‫- عیب نداره.
‫- ببخشید. ‫- عیب نداره.
‫می‌دونستی یکی از آثار ون گوگ تو ‫این موزه‌ست؟
‫نمی‌دونستم.
‫نقاشی اصلیش.
‫این یکی از اولین آثاری بود که ‫ونسان تو پاریس کشید.
‫تو نامه‌ای که برای برادرش تئو فرستاد ‫نوشته بود، «پاریس فقط یک دونه‌ست.
‫زندگی در اینجا هر چقدر هم سخت باشه،
‫هوای فرانسه فکر آدم رو باز می‌کنه و ‫حالم رو خوب می‌کنه.»
‫دوست داری واسه شام بیای خونه ما؟
‫من؟
‫آره.
‫چرا من و بقیه خانم‌ها نه؟
‫هیچی ندارن که باعث بشه بخوام دعوتشون ‫کنم واسه شام.
‫گوجو...
‫من و تو خیلی فرق داریم.
‫من ازت بزرگترم. اونم چندین سال.
‫و...
‫تو خیلی از من باهوش‌تری.
‫شاید به نظرت حوصله سر بر بیام.
‫و خیلی چیزها رو می‌دونی که من نمی‌دونم.
‫ما تو متفاوت بودن با هم تفاهم داریم، ‫اوا مونترو.
‫از وقتی کارت رو شروع کردی، ‫موزه دیگه برام مثل قبل نیست.
‫این شنبه خوبه.
‫می‌تونی بیای خونه من.
‫تنهایی زندگی می‌کنی؟
‫نه، با خواهرم سائولا.
‫اون خونه نیست. ‫تو پاراگوئه کنسرت داره.
‫- پیانیست کنسرته. ‫- که اینطور.
‫- سائولا ویلانوا. شاید بشناسیش. ‫- نه، نمی‌شناسم.
‫خیلی خب، نمی‌شناسیش.
‫پس کسی نیست.
‫خونه نیست. البته اگه دعوتم رو قبول کنی.
‫فهمیدم.
‫کسی مُرده؟
‫نه. چطور؟
‫فقط وقتی یکی می‌میره این لباس رو می‌پوشی.
‫نه، هر وقت میرم بیرون می‌پوشمش.
‫تو مراسم ختم مامان چیچی گالارزا پوشیدیش.
‫درسته.
‫میری بیرون؟
‫آره. شاید شنبه با دوستم برم بیرون.
‫حالا ببینیم چی میشه. هنوز مشخص نیست.
‫به خاله مارسه میگم بیاد پیشت و نوکی ‫درست کنه. خب؟
‫باشه. اوه، شامپومون تموم شده.
‫فردا می‌خرم.
‫اینجوری می‌تونی بری به اعماق.
‫- فهمیدی؟ ‫- آره.
‫خب؟ حالا همه‌مون امتحان می‌کنیم، خب؟
‫خوبه. موقعیتت عالی بود، گوجو.
‫موقعیتت عالی بود، گوجو!
‫گوجو!
‫گوجو؟
‫گوجوی خودمون؟
‫خیلی عوضی هستی.
‫نزدیک بود بری پیش پلیس ازش شکایت کنی، ‫الان می‌خوای باهاش قرار بذاری.
‫یه شام ساده‌ست.
‫اوه، باشه.
‫کجا قراره شام بخورین؟
بیرون
‫- عجب! واو! ‫- چیه؟
‫- یه قرار ساده‌ست دیگه.
‫- نه. ‫- چرا!
‫می‌دونی بچه عجیبیه دیگه؟
‫یه کم مشکل داره.
‫تا حالا با کسی قرار گذاشتی که ‫نمی‌تونه دروغ بگه؟
‫که حرف دلش رو میزنه.
‫یکی که مودبه، خیلی باهوشه...
‫نمی‌تونه اذیتت کنه و مهم‌تر از همه، ‫خوشتیپه؟
‫هرگز.
‫منم همینطور.
‫گردنبند شانسم رو بهت قرض میدم.
‫- کمکت می‌کنم به خواستت برسی... ‫- هی!
‫- چیه؟ راست میگم دیگه. ‫- نه، بس کن.
‫سه‌تا بحث آماده کن که اگه سکوت طولانی شد ‫یه چیزی بگی.
‫درباره سیاست حرف نزن چون شب رو خراب می‌کنه.
‫محیط زیست بحث خوبیه.
‫باعث میشه حساس و مهربون به نظر بیای.
‫و البته هنر. تخصص خودت.
‫زیاد وارد جزئیات نشو، حوصله سر بر میشه.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫سلام، گوجو.
‫واو!
‫چه خونه قشنگی.
‫به سبک نئوکلاسیک قرن بیست فرانسویه.
‫ونسان تلاطم سیال رو وارد تکنیکش کرده بود.
‫اگه دقت کنی، انگار آسمون داره تکون می‌خوره.
‫آره.
‫راست میگی.
‫این هنرمندها خیلی نابغه بودن، نه؟
‫مردم میگن یه مقدار دیوونه بودن.
‫حتماً دیوونه بودن که همچین آثاری خلق کردن.
‫نتیجه ساده و جاهلانه‌ایه.
‫چیزی به اسم واقعیت بی‌طرفانه نداریم.
‫دیدگاه ونسان زیبا و توفانی بود.
‫چیزی که مردم بهش میگن «دیوونگی»
‫یه روش دیگه از زندگی، تفکر، احساس ‫و وجود داشتن تو دنیاست.
‫فکر نمی‌کنی داریم به عقب میریم؟
‫اینی که میگی ترکیب متضاده.
‫یه جور جمله با معنای متناقضه.
‫- گفتی «داریم میریم عقب.» ‫- که اینطور.
‫«زندگان مُرده.»
‫«لحظات ابدی.»
‫هوم، درسته.
‫«سکوت کر کننده.»
‫- بازم مثال هست. ‫- آره. البته.
‫منظورم اینه که اینهمه پیشرفت باعث نمیشن ‫به جلو بریم، می‌دونی؟
‫مثلاً الان همه گوشی دارن.
‫با این حال مردم خیلی از هم دورترن.
‫- از غذا خوشت اومد؟ ‫- خوشمزه بود.
‫- واسه دسر آماده‌ای؟ ‫- خودم کمکت می‌کنم.
‫نه، نیاز نیست. تو مهمونی.
‫باشه. خیلی خب.
‫خیلی خب. بیا.
‫- چاقو رو میدی؟ ‫- البته.
‫- میشه آهنگ بذارم؟ ‫- حتماً.
‫- تو پذیرایی اسپیکر داریم. ‫- باشه.
‫می‌تونی با گوشیت بهش وصل بشی.
‫باشه. عالیه.
‫- این طرفه؟ ‫- نه. این سمته.
‫عالیه.
‫هیچی ننوشیدی.
‫اینم باید تنهایی بنوشم؟
‫راستش زهرماری به من نمی‌سازه.
‫این چیه؟
‫- این چیه؟ ‫- موس شکلات با پرتقال.
‫- اینم داداشت درست کرده؟ ‫- آره.
‫چه خوشمزه‌ست.
‫- حتماً فکر می‌کنی یه خوکم، نه؟ ‫- نه. یه خانمی.
‫به‌به!
‫خب، می‌دونم آدم نابغه‌ای هستی.
‫و یه داداش داری
‫که دستپختش حرف نداره.
‫درست میگم؟
‫و خواهرت یه پیانیست معروفه. ‫اینه دیگه؟
‫- آره. ‫- خیلی زیباست.
‫- اینم باید داداشت باشه. ‫- ماتوته.
‫مامان و باباتون هنوز زنده‌ن؟
‫فقط مامانم زنده‌ست. بابام تو ویتنام فوت کرد.
‫عکسش اونجاست. ‫کارلوس ویلانوا.
‫واو. تو جنگ ویتنام فوت شد؟
‫نه. جنگ یکم نوامبر سال ۱۹۵۵ شروع شد تا ۳۰ آوریل ‫سال ۱۹۷۵.
‫خیلی خب.
‫بابام تو تصادف
‫تو یه جزیره به اسم فو کوک اولِ صبح ‫دوم اکتبر سال ۲۰۰۵ فوت کرد.
‫که اینطور. تسلیت میگم.
‫مامانم نوشیده بود و پشت فرمون نشسته بود.
‫بابام هم زیاد می‌نوشید، مثل خواهرم سائولا.
‫ماتوته زیاده‌روی نمی‌کنه.
‫باشه که اینطور.
‫- اون مامانته؟ ‫- نه اون الناست.
‫مادر خواهر برادرمه. ‫نوجوون که بودن مرد.
‫سکته قلبی سنگین کرد.
‫پشت میزی که شام خوردیم اتفاق افتاد.
‫اونجا مرد.
‫من پسر زن دوم پدرمم.
‫که اینطور.
‫و...
‫- از مامانت عکسی نداری؟ ‫- نه.
‫هنوز زنده‌ست؟
‫بله پیش شوهر جدیدشه، ‫فلیکس روئیز آژنده.
‫تو تیرا دل فوئگو.
‫اسم مادرم مگدالناست.
‫که اینطور. کارش چیه؟
‫هیچی.
‫خب زن لوئیس آژنده‌ست.
‫البته روئیز آژنده.
‫- مادر هم هست. ‫- همسر هست، اما مادر نه.
‫مادری کردن براش سخته.
‫هرکسی آدم بچه‌دار شدن نیست.
‫- می‌شه یه سوالی بپرسم؟ ‫- البته.
‫خیلی خب. ‫می‌دونم که حداقل یه پسر داری.
‫- بله. ‫- چون رئیس جمهور آینده رو دیدم.
‫آره.
‫یه پسر بزرگتر هم دارم. ‫بهش می‌گیم کوتی اما اسمش کریستیانه.
‫16 سالشه.
‫هنوز مطمئن نیست برنامه‌ش واسه آینده چیه، ‫اما فوتبال بازی کردن رو دوست داره.
‫مثل باباش میگل، بازیش خوبه، ‫اون قدیم‌ها بازیکن بود.
‫اما براش مناسب نبوده.
‫میگل. پس شوهر داری.
‫نمی‌شه گفت.
‫نمی‌دونی شوهر داری یا نه؟ ‫- نه.
‫بله شوهر داشتم.
‫اما فعلا طلاق گرفتیم.
‫خودم بودم که جدایی رو می‌خواستم.
‫آره.
‫اصلا با میگل خوشحال بودی؟
‫آره.
‫آره اولش خوشحال بودم.
‫اما خب شرایط تغییر می‌کنه.
‫می‌دونی اون عوض شد. من عوض شدم.
‫راستش متوجه نیست که من چه حالی دارم.
‫حتی خودمم نمی‌فهمم.
‫اما این مضطربش می‌کنه، ‫و تهش گند میزنه.
‫می‌دونی؟ مسئله اینه.
‫می‌شه بحث رو عوض کنیم؟
‫بله البته.
‫تخمین زدن که دمای زمین امسال 1.2 درجه بالا می‌ره.
‫با شش درجه افزایش چیزی که به اسم حیات ‫می‌شناسیم از بین می‌ره.
‫گوجو.
‫تو خیلی با بقیه مردها فرق داری.
‫تو خیلی...
‫خیلی...
‫نمی‌دونم. اینطوری ازت خوشم میاد.
‫من آسپرگر دارم. شاید واسه اینه.
‫آره شاید.
‫اذیتت نمی‌کنه؟
‫نه. مشکلی ندارم.
‫اگه اذیتم می‌کرد که اینجا نبودم.
‫اما یه کم نگرانم می‌کنه چون...
‫نمی‌دونم. من...
‫هرگز آدمی مثل تو رو ندیده بودم.
‫باید برم دستشویی.
‫- البته. ‫- باشه؟
‫- دستشویی اونجاست. ‫- باشه.
‫- دست راست. ‫- ممنون.
‫گوجو؟
‫آره خجالت آوره.
‫اما بعد دیگه نگاه نکردم، ‫حالم بهتر شد.
‫ تو دستشوئیه.
‫از طبقه بالایی زنگ زدم.
‫بله. همه چیز خوبه.
‫حس کرد باید بحث رو عوض کنه، ‫اما به پیشنهادت گوش دادم.
‫حرف سیاسی ممنوع.
‫درباره محیط زیست حرف زدم.
‫- اوا مونترو. ‫- گوجو.
‫سلام.
‫ببخشید.
‫اومدم بالا چون دیدم.. ‫این منم؟
‫هنوز تموم نشده.
‫چطور نقاشیم کردی؟
‫از حافظه‌م.
‫اون روزی بود که دیدمت.
‫روزی که اومدی تو موزه کار کنی. ‫بارونی بود.
‫چترت خراب بود.
‫اگه نقاشی نهایی رو بخوای، ‫می‌تونم بهت بدمش.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫داری می‌ری؟
‫آره باید برم آخه... ‫خواهرم مراقب رئیس جمهوره.
‫آره.
‫می‌خوای قبلش صبحونه بخوری؟
‫نه نمی‌خواد. ممنون.
‫- برات تاکسی بگیرم؟ ‫- نه نمی‌خواد. با مترو می‌رم.
‫مترو چند تا بلوک بالاتره.
‫می‌تونم برات تاکسی بگیرم ها.
‫زودتر می‌رسی خونه تازه راحت‌تر هم هست.
‫برم گوشی رو بیارم.
‫باشه.
‫- ممنون. ‫- رسیدی بهم پیام بده.
‫البته.
‫صبح بخیر جناب.
‫دیدی اینایی که اینجان...
‫نماد افتخار حفاظت، پیروزی...
‫- مامان بالاخره اومده. ‫- چرا اینجایی؟
‫اومدم بچه‌هام رو ببینم. یعنی بچه‌م. ‫اون یکی پیش دوستشه.
‫دیروز دیدمش و برام تعریف کرد. باورنکردنی بود.
‫خاله مارسه کجاست؟
‫رفتش.
‫بهش گفتم بره خونه. ‫وقتی من اینجام چرا بمونه؟
‫کار و زندگی داشت پس گفتم بره خونه.
‫راستی. تو کارواش کار پیدا کردم.
‫عالیه. خوشحالم.
‫خوشحالی؟ به‌نظرت الان خوشحاله؟
‫اگه خوشحالی باید بگی: ‫«عالیه میگل! خیلی خوشحالم.»
‫کار پیدا کردی. ‫حالا می‌تونیم آشتی کنیم.
‫نه. عمرا.
‫یعنی چی؟
‫نه.
‫- یعنی چی؟ نمی‌تونم برگردم خونه؟ ‫- چته؟
‫- تو چته؟ ‫- هیچی.
‫- کلی سر کار به جونم غر زدی! ‫- بابا، برو دیگه.
‫حالا می‌گی نمی‌تونم برگردم.
‫دارم واسه تکالیف بچه کمک می‌کنم. ‫کار پیدا کردم.
‫هرکاری خواستی رو کردم، ‫بعد داری می‌گی بزنم به چاک.
‫مشکلت چیه؟
‫- بگو چی شده! ‫- نه بابا.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- می‌خوام که از اینجا بری.
‫بعد کجا برم؟
‫من نمی‌رم. ‫اینجا خونه منه. اینا بچه‌هامن.
‫با کسی بیرون بودی مگه نه؟
‫- چرت و پرت نگو. ‫- چرا بیرون بودی!
‫بابا برو!
‫- راستش رو بگو! ‫- بابا برو دیگه.
‫بسه! بس کن!
‫- من دارم کار درست رو می‌کنم! ‫- ولش کن!
‫احترام بابات رو نگه دار!
‫نه. وایسا.
‫اوا ببخشید. ‫وایسا ببخشید من نمی‌خواستم...
‫- برو گمشو! ‫- نه! وایسا!
‫اشتباه شد!
‫- فقط برو! ‫- ولی من...
‫- پسرم! ‫- برو بیرون!
‫- باشه رفتم. ‫- برو گمشو!
‫چیزی نیست پسرم! حالم خوبه، عزیزم.
‫- چیزی نیست. ‫- لعنتی!
‫دیگه باید چی‌کار کنم؟
‫چیزی نیست عزیزم. چیزی نیست.
‫ببین. دیگه راهش نده.
‫- وقتی داشتم می‌اومدم خونه اومد تو. ‫- چیزی نیست عزیز دلم.
‫تموم شد، عزیزم.
‫آروم باش.
‫یه لطفی می‌کنی؟ برام یخ بیار باشه؟
‫کدوم‌تون بیشتر حرف زدید؟
‫بیشترش اون. ‫البته منم خوب حرف زدم.
‫عالیه.
‫- خوشت اومد؟ ‫- بله زیاد.
‫خوبه.
‫حالا خونسرد باش خب؟ ‫هیجان زده نشو.
‫فرداش روز مهمیه.
‫یا خیلی خوشحال می‌شه، ‫یا می‌خواد از پل بپره پایین.
‫- چرا باید همچین کاری بکنه؟ ‫- منظورم اینه که شاید پشیمون شه.
‫گفت خیلی خوشحاله
‫ختم کلام.
‫آره 17 بار لبخند زد و 8 بار خندید.
‫چه زیاد.
‫خب حالا آروم باش.
‫وایسا تا خودش بیاد سمتت ‫تا بفهمیم چی می‌خواد.
‫بله.
‫- ماتوته! ‫- چیه؟
‫بهش گفتم وقتی رسید بهم پیام بده اما هنوز نداده.
‫ساعت 12:42 پیام فرستادم.
‫اما انگار نخوندتش. ‫فقط یه تیک خورده می بینی؟
‫آره دیدم. گوشی رو بذار کنار.
‫بیا رو بازی تمرکز کنیم. بسه.
‫[سلام اوا چطوری؟ رسیدی؟]
‫یالا. چهار! میخوام فحشت بدم ‫حیف اسمت رو بلد نیستم!
‫- عجیبه که جواب نداده. نه؟ ‫- یالا بدو دیگه!
‫بیست سالشه! بجنب دیگه!
‫به‌نظرت حالش خوبه؟
‫- برو! برو اونجا! ‫- ماتوته!
‫ای لامصب!
‫- کجا می‌ری؟ دستشویی؟ ‫- ببخشید.
‫- آهای گوجو!
‫آقا. صداش میزنی؟
‫- گوجو! ‫- داره صدات می‌زنه.
‫کجا می‌ری؟
‫- گوش نمیدی دیگه. ‫- چرا دارم گوش میدم!
‫پدر و پسر دعواشون شده.
‫- اون برادرمه آشغال. ‫- برادرت آشغاله؟
‫گوجو!
‫گرگوریو می‌شه وایسی؟
‫تو چت شده؟
‫- انگاری برات مهم نیست! ‫- یه بند داری حرف میزنی!
‫من که بهت گوش دادم. ‫نکنه چیزی از قلم افتاده؟
‫اصلا می‌دونی چیه؟
‫تو یه عوضی خودخواهی.
‫کلی برنامه ریختم، ‫اومدیم با هم وقت بگذرونیم،
‫بعد مردم مسخره‌مون کردن!
‫بهت گفتن آشغال، که از اون هم بدتره.
‫چون جلوی همه شلوغ بازی درآوردی.
‫تقصیر من نبود!
‫- بود. ‫- نه نبود!
‫- چرا تقصیر تو... ‫- نه!
‫می‌دونم چی شده.
‫یه شب با طرف حرف زدی ‫و حالا خیال برت داشته عاشق شدی.
‫و ترسیدی چون فکر کردی ‫بهت محل نمی‌ده، آره؟
‫تموم مدت پای گوشیت بودی.
‫تیک! تیک! کردی.
‫گند زدی تو برنامه‌مون.
‫تقصیر من نیست.
‫می‌دونی چیه؟ ‫اصلا برو. دیگه حوصله‌ت رو ندارم.
‫خدایا. ببین چی‌کارت کرده.
‫- مهم نیست. ‫- می‌خوای بری اورژانس؟
‫- بیا بریم. ‫- چیزی نیست.
‫- نه؟ ‫- نترس خوبم.
‫پیش رومی بودی؟
‫پدر مادرش تا کی بهت جا می‌دن؟
‫بیخیال کوتی. ‫باید زندگیت رو جمع و جور کنی.
‫- باید تغییر کنی. ‫- آره.
‫می‌دونم. ‫شاید تو یه کافه بهم کار بدن.
‫دنبال ظرف شور می‌گردن.
‫باشه.
‫می‌خوای برگردم؟
‫که دوباره اینطوری نشه.
‫البته.
‫خیلی خب.
‫[ماتوته]
‫سه تایی 1000! دونه‌ای 500!
‫بادبادک می‌خواید؟ خرج زن و بچه‌ دارم.
‫- سه تایی 1000! ‫- صداش بزنید لطفا.
‫سه تایی 1000.
‫دونه‌ای 500! می‌خواید؟
‫بله؟
‫سلام. من با خانم اوا مونترو کار دارم.
‫شما کی باشی؟
‫گوجو!
‫سلام بچه.
‫اون دوست مامان گوجوئه.
‫- بیا تو. بهش می‌گم اومدی. ‫- باشه.
‫تو باید کوتی باشی.
‫ببخشید. آقای کوتی.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫- گوجو اینجاست؟ ‫- کی؟
‫سلام اوا مونترو.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی گوجو؟
‫گفتم وقتی رسیدی بهم پیام بدی اما ندادی.
‫برات پیام فرستادم و جواب ندادی.
‫نرسید بهت.
‫پس نگران شدم و اومدم اینجا.
‫گوشی مامانم شکسته.
‫- آره. ‫- پس واسه این بوده.
‫این واسه توئه بچه جون.
‫ممنون.
‫گوجو آدرس من رو از کجا بلد بودی؟
‫امروز صبح که از خونه‌م برات ماشین گرفتم ‫تو گوشیم ذخیره شد.
‫درسته.
‫نگاه. بادبادک پرچمیه.
‫قشنگه.
‫یه گیاه کوچولو هم آوردم، ‫که می‌تونه برای تو یا کوتی باشه.
‫نه. خودم برش می‌دارم.
‫پس برای تو.
‫خوشگله.
‫خیلی خوشگله.
‫-صورتت کبود شده. ‫- آره. تو خیابون خوردم زمین.
‫دارم ماتا درست می‌کنم. می‌خوری؟
‫- نه. ‫- چای چی؟
‫- باشه. ‫- خیلی خب.
‫- کمکت کنم بچه جون؟ ‫-باشه.
‫این یارو کیه؟ ‫از کجا پیداش کردی؟
‫حرف نزن ببینم.
‫تو موزه باهام کار می‌کنه.
براش نقشه ای داری؟
‫حرف دهنت رو بفهم. من مادرتم.
‫آره یا نه؟
‫گفت رفته بودی خونه‌ش.
‫آروم باش کوتی.
‫کاری نکن پشیمون شم گفتم برگردی خونه.
‫بس کن.
‫میرم وسایلم رو از خونه رومی بردارم.
‫باشه.
‫- نوبت توئه اوا. ‫- جدی؟
‫- حسابی رفت بالا ها. ‫- آره.
‫بهت زنگ میزنم و اگه دیر وقت نبود، ‫بهت سر می‌زنم خب؟
‫برگشته. خداحافظ.
‫گوجو، 40 بار زنگت زدم.
‫چی شد؟ گوشیت رو دزدیدن؟
‫نه، باتری تموم کرد.
‫کجا رفته بودی؟
‫کنسرتت تو پاراگوئه چطور بود سائولا؟
‫خوب بود ولی خودم راضی نبودم.
‫باید تمرین کنم. اما مردم دوست داشتن.
‫هنوزم ازم عصبانی‌ای؟ ‫کجا بودی؟
‫رفته بودم پارک پاتریسیوس.
‫- واسه چی؟ ‫- رفتی دیدن اوا؟
‫- تو پارکه پاتریسیوس زندگی می‌کنه؟ ‫- بله.
‫وایسا.
‫با این زنه دوست شدی؟
‫بله درسته.
‫امروز؟ تو پارک پاتریسیوس؟
‫- و دیروز. اینجا. ‫- شام خوردن.
‫پس تو خبر داشتی؟
‫تلفن اوا مونترو خراب شده. ‫برای همین جواب نداد.
‫و صورتش کبود بود.
‫گفت تو خیابون افتاده،
‫اما می‌دونم راست نیست، ‫چون خون مردگی بود نه زخم.
‫اوضاع ممکنه خراب شه.
‫زن و شوهرها با هم فرق دارن. ‫گاهی اوقات فقط الکی طلاق گرفتن.
‫شوهر داشته؟
‫دیگه نباید اون زنه رو ببینی گوجو.
‫چرا؟ واسه چی سائولا؟
‫خطرناکه.
‫اگه شوهرش دست بزن داره، ‫از کجا معلوم، ممکنه به تو هم آسیب بزنه.
‫از کجا می‌دونید شوهرش بوده که کتکش زده؟
‫مطمئن نیستم اما مشخصه.
‫باشه.
‫فعلا برو استراحت کن، بعدش با هم شام می‌خوریم.
‫من دوباره اوا مونترو رو می‌بینم.
‫باید جلوش رو بگیرم. ‫زنه داره بازیش می‌ده.
‫با زرنگی‌ پاش رو تو این خونه باز کرده.
‫براش شیرین زبونی کرده و دلش رو برده ‫الانم که آقا عاشق شده.
‫تهش هم با شوهرش ازدواج می‌کنه. ‫زنه کلاهبرداره.
‫باورم نمی‌شه این حرف‌ها رو زدی.
‫اون آدم خوبیه.
‫- این چیه؟ ‫- تو هم لنگه‌ی گوجویی.
‫مطمئنم زنه فکر کرده می‌تونه تیغش بزنه.
‫می‌رم موزه باهاش حرف می‌زنم.
‫نه نمی‌خواد. خرابش می‌کنی. ‫اون یه آدم بالغه.
‫- اون آسپرگر داره. ‫- خوشحاله. باید ازش حمایت کنیم.
‫حمایت؟
‫حمایت کنم؟ حمایت چی؟
‫و بذارم حالش خراب و داغون بشه؟
‫[قهرمان‌های من]
‫همینه.
‫- کارواش؟ ‫- بله.
‫[کارواش لا توره]
‫اینجا صبر کنید لطفا.
‫آقای میگل!
‫آقای میگل آگیره!
‫میگل!
‫یکی کارت داره.
‫صبح بخیر آقای میگل آگیره.
‫ببخشید. وقتتون رو خیلی نمی‌گیرم.
‫اومدم درباره اوا مونترو حرف بزنم.
‫بعد شما کی باشی؟
‫گرگوریو ویلانوا. تو موزه ‫ملی هنرهای زیبا همکارشونم.
‫اوا زن خوبیه، ‫و حق داره یه مرد خوب کنارش باشه.
‫کسی که بلد باشه ازش مراقبت کنه...
‫و با مسئولیت پذیری عاشقش باشه.
‫دیدم صورتش کبود شده.
‫فکر نکنم اونطور ‫که گفته تو خیابون افتاده باشه.
‫پس اگه شما بودی که کتکش زدی،
‫اومدم خواهش کنم دیگه اذیتش نکنید.
‫- بسه میگل. ‫- چه مرگته؟
‫- بس کن مرد حسابی. ‫- احمق!
‫- بس کن! ‫- چه مرگته؟
‫- واسه چی برا من تعیین تکلیف می‌کنی، هان؟ ‫- بس کن!
‫ برو کنار ببینم! یالا! ‫این منگل چه مرگشه؟
‫- برو! ‫- احمق!
‫- کی موهاتو زده؟ مامانت؟ ‫- بس کن!
‫- بسه. ‫- بس کن. کافیه.
‫بسه!
‫بریم.
‫می‌دونی دیروز یکی جلوی رامبرانت خمیازه کشید؟
‫واقعا باید احمق باشی ‫که جلوی رامبرانت خمیازه بکشی.
‫بفرما.
‫باید برگردم سر معرفیم. ‫ایتالیایی‌ها منتظرمن.
‫- سلام میراندا. صبح بخیر. ‫- سلام. صبح بخیر.
‫ببخشید گوجو یه لحظه وقت داری؟
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫راسته؟
‫رفتی سر کار شوهرم؟
‫گوجو واسه چی؟
‫کتکت زده اوا مونترو.
‫ولی واسه چی دخالت کردی؟
‫چرا؟
‫من ازت کمک نخواستم.
‫اوضاع بدتر شد.
‫جون فکر می‌کنه دیگه نمی‌خوام بهش شانس بدم...
‫چون عاشق بقیه شدم، ‫و تو رفتی و تأییدش کردی.
‫نه، گوجو نه!
‫لازم نکرده از من محافظت کنی.
‫تو کی باشی از من محافظت کنی؟
‫ما با همدیگه شام خوردیم. ‫یکشنبه شب بود.
‫خب که چی؟
‫فکر کردی خبریه؟
‫نه گوجو نه. ‫اینطوری نیست. اشتباه بود.
‫ولی تقصیر تو نیست.
‫تقصیر منه که گذاشتم وابسته بشم.
‫وابسته شدن اشتباه نیست.
‫چرا اشتباهه! ‫خیلی اشتباهه! خیلی!
میخواستم کنارت باشم.
‫با هم صحبت کنیم.
‫که باهام خوش رفتار باشی.
‫به فکر تو نبودم.
‫نمی‌فهمی؟
‫نه، نمی‌فهمم.
‫گوجو...
‫یه لحظه به من نگاه کن لطفا.
‫گوجو اتفاقی که افتاد اشتباه بود.
‫چون تو چیزی رو می‌خوای که نمی‌تونم بهت بدم.
‫متوجه هستی؟
‫نه. نمی‌فهمم.
‫نمی‌فهمم.
‫20، 18، 16...
‫گوجو!
‫دم در...
‫من سائولام.
‫- خواهر گرگوریو. ‫- بله چطورید؟
‫خوشوقتم. گوجو چطوره؟
‫فعلا بیهوشه.
‫اتفاقی که افتاد خیلی جدی بود.
‫- ممکن بود بلایی سرش بیاد. ‫- بله.
‫بله میدونم.
‫می‌دونی؟
‫پس از وضعیت برادرم خبر داری؟
‫- بله. ‫- اما به نظرت مهم نبوده.
‫- یا اینکه اصلا برات مهم نبوده؟ ‫- نه، گوجو برای من مهمه.
‫نمی‌فهممت.
‫وقتی پیش هم بودیم،
‫به وضعیتش فکر کردم.
‫ولی...
‫نمی‌دونم... بعد دیگه فکر نکردم.
‫وضعیت...
‫برای جفتمون عجیبه
‫می‌فهمم که اشتباه بود. می‌فهمم.
‫اما در عین حال نبود. ‫گیج کننده‌ست.
‫من...
‫تاحالا کسی مثل گوجو رو ندیده بودم.
‫دوستی باهاش برام خوب بود.
‫اما تو براش خوب نیستی.
‫این مسئله‌ایه که باید بعد ‫این اتفاق بهش فکر کنی.
‫نمی‌خواستم بهش آسیب بزنم.
‫ولی در هر صورت زدی.
‫چی‌کار می‌کنی؟
‫- نباید اینجا سیگار بکشی. ‫- آره چون بیمارستانه.
‫می‌خواسته خودکشی کنه. خب؟
‫نه. فقط خیلی ناراحت شده.
‫ناراحت شده و کنترلش رو از دست داده.
‫بیخیال ماتوته.
‫انکارش نکن.
‫وسط خیابون بوده.
‫هیچوقت از این کارا نمی‌کرد.
‫افتاده تو دل کسی ‫که نمی‌تونیم بهش اعتماد کنیم.
‫زنه آدم احمقی نیست که ندونه چی به چیه.
‫ولی تمومه. دیگه هیچوقت نمی‌بیندش.
‫چی‌کار کردی؟ باهاش حرف زدی؟
‫- البته. ‫- ای بابا.
‫می‌دونی چیه؟
‫برام مهم نیست بگی که بالغ شده،
‫که باید بذارم خودش حلش کنه.
‫اون نمی‌تونه. ببین وضعش رو.
‫چی‌کار میکنی؟
‫از دستم افتاد.
‫خوش اومدی مگدالنا.
‫ممنون.
‫- گرگوریو خونه‌ست؟ ‫- بله خبرش می‌کنم.
‫نه نمی‌خواد.
‫سائولا، آروم باش.
‫خواهر برادرت برام ماجرا رو تعریف کردن.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫زمان آدم رو شکسته می‌کنه، می‌دونی؟
‫پیر می‌شیم.
‫اما اتفاقات مثبت هم میفته.
‫همه چیزایی که برامون خیلی مهم بودن...
‫می‌شن قصه...
‫یا فراموش می‌شن.
‫من هیچوقت اوا مونترو رو فراموش نمی‌کنم.
‫بهت دست نمی‌زنم.
‫گل!
‫- آفرین بچه‌ها! آفرین! گل! ‫- کوتی! آفرین پسرم!
‫ببین چه خوشگله.
‫بذار ببینم. اجازه هست؟
‫ببین.
‫خیلی بهت میاد.
‫هر دختری عاشقت می‌شه.
‫جدی می‌گم ها.
‫یه لباس کلاسیک هم آوردم ‫چون می‌دونم تیپت چطوریه.
‫بذار ببینم.
‫دوستش داری؟
‫می‌خوای بپوشیش؟
‫بعدا می‌پوشمش.
‫باشه.
‫هر وقت خودت بخوای.
‫سلام.
‫- سلام. ‫- چطوری؟
‫خبری از گوجو نداری؟
‫هنوز مرخصیه.
‫تا کی؟
‫می‌دونی؟
‫- نه. ‫- نه.
‫- اشکالی نداره.
‫- می‌بینمت. ‫- باشه می‌بینمت.
‫به من گفتی پیر؟
‫نه، گفتم جنسیت زده.
‫جنسیت زده.
‫گوجو نمیاد پایین. ‫من میرم بیرون غذا بخورم.
‫مگدالنا، خوب نیست...
‫که تو این وضع تشویقش کنی ‫دنبال دلبری کردن واسه زن‌ها باشه.
‫ببخشید نمی‌فهمم.
‫پیرهن‌هایی که براش خریدم رو می‌گی؟
‫ولی وقتی نشونش دادم من و گرگوریو تنها بودیم.
‫تو کجا بودی؟
‫قبول ندارم سائولا.
‫گوجو دیگه بچه نیست.
‫همه این رو می‌دونیم.
‫اون یه مرده.
‫اون مردیه که بهش نه گفتن. ‫داره مثل همون رفتار می‌کنه.
‫مثل مردی که بهش نه گفتن، درسته؟
‫نه چون فکر و ذکرش شده اون زن.
‫داری تشویقش میکنی بره دیدنش. ‫دنبال چی هستی؟
‫که دوباره همون بلا یا بدترش سرش بیاد؟
‫سائولا بس کن.
‫تو حرف نزن آقای حمایت می‌کنیم!
‫بدون دخالت تو هر چیزی ‫که لازم باشه تا کنار بیاد رو تجربه می‌کنه.
‫و خوب می‌شه.
‫ خواسته تو اینه. ‫که همه چیز همیشه خوب باشه.
‫- نمی‌خوای خوب باشه؟ ‫- شروع نکن.
‫می‌خوای واسه ‫خودت خوب باشه. نه اون.
‫تو می‌خوای هرچی سریع‌تر ‫با خیال راحت برگردی خونه.
‫- داری اینجا خفه می‌شی، نه؟ ‫- کافیه.
‫- من واسه این حرف‌ها نیومدم اینجا. ‫- پس چرا اومدی؟
‫اومدم پسرم رو ببینم.
‫فکر کردی من دوستش ندارم؟ ‫که هیچوقت دوستش نداشتم؟
‫دوست داشتن آدما پیچیده‌ست.
‫بیاید آروم باشیم خب؟
‫الان وقت این حرف‌ها نیست. ‫باید به فکر گوجو باشیم. لطفا.
‫می‌خوای عذاب وجدان داشته باشم، مگه نه؟
‫لازم نکرده تو کمک کنی.
‫همین الانش هم عذاب وجدان دارم. ‫چون من زاییدمش.
‫اون بچه منه و اینطور به دنیا اومده.
‫مگدا، کسی مقصر نیست.
‫باورم نمی‌شه.
‫می‌دونی که چندین و چند بار سعی کردم؟
‫اما نمی‌فهممش.
‫اونم من رو نمی‌فهمه.
‫واقعا زجرآور و خسته کننده‌ست،
‫که نتونی با بچه‌ت ارتباط برقرار کنی.
‫هیچوقت نتونستم چیزی که می‌خواست رو ‫بهش بدم چون نمی‌دونم چی نیاز داره!
‫اما انگار شما دو تا می‌دونید، نه؟
‫فقط منم که یه بچه اونجوری دارم
‫گوجو چیزیش نیست. ‫اصلا نمی‌فهمی؟
‫بابا دست از سرم بردار! ‫بسه این همه نفرت!
‫من هیچوقت تو این خانواده جایی ندارم.
‫می‌دونم.
‫نه به عنوان همسر.
‫نه مادر.
‫نه مادرخونده.
‫تازه،
‫شنیدم شما دو تا گفتید...
‫من تو اون تعطیلات مسخره ویتنام ‫باباتون رو کشتم، مگه نه؟
‫نه.
‫کمربند نبسته بود.
‫از پشت زدن بهمون.
‫- تو حالت منگی رانندگی کردی مگدالنا. ‫- مگه پدرت رو یادت نیست؟
‫اون خودش از منم منگ‌تر بوده.
‫یکی باید رانندگی می‌کرد.
‫و مرد.
‫همه چی از هم پاشید.
‫نمی‌دونستم چی‌کار کنم.
‫پس فرار کردم.
‫با فلیکس آشنا شدم.
‫و اون درکم کرد.
‫اونم فرار کرده بود.
‫حومه شهر خوب جایی واسه قایم شدنه.
‫و... من خودخواه بودم.
‫بی مسئولیت بودم.
‫به دردنخور بودم.
‫مقصر بودم.
‫مادر بدی بودم.
‫تلاش‌هایی بودم که کردم.
‫شایدم کاستی‌هام بودم.
‫و تهش دیگه هیچی نبودم.
‫یه مدت میرم پیش خولیا.
‫من مستحق اینا نیستم.
‫نمی‌دونم پسرم می‌خواسته خودکشی کنه یا نه.
‫درک نمی‌کنم. نمی‌فهمم.
‫برام خیلی سخته.
‫باید یاد بگیرم.
‫باید فهمیدنش رو یاد بگیرم.
‫خوبم. ببخشید.
‫اوا.
‫[ایستگاه بیمارستان]
‫ایستگاه بعدی. لاس هراس.
‫اینجا چی‌کار می‌کنی سائولا؟
‫- باید اون زن رو فراموش کنی. ‫- نه.
‫اون کاملا باهات فرق داره. ‫زندگیش کاملا فرق داره گوجو.
‫تو اصلا اوا مونترو رو نمی‌شناسی، سائولا.
‫نه. اما دیدم تو رو به چه وضعی انداخته.
‫اوضاع من تقصیر اوا مونترو نیست!
‫داد نزن!
‫نه! تقصیر اوا مونترو نیست! ‫اتفاقی که برام افتاد تقصیر اون نیست!
‫اون خودش کلی ‫سختی کشیده و تو خبر نداری سائولا!
‫اوا مونترو نیاز داره خوشحال باشه ‫و تاحالا تجربه‌ش نکرده.
‫چون چیزی که می‌دونه به درد زندگیش نخورده!
‫ترسیده، ‫و ترس نمی‌ذاره فکر کنه.
‫وقتی پیش هم بودیم خوشحال بود، ‫اما بعد دوباره رفت تو فکر!
‫من دوستت دارم و نگرانتم همین.
‫اگه قرار نیست اوا مونترو رو قبول کنی...
‫پس نمی‌تونم نگران بودنت رو قبول کنم، سائولا.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر خانم.
‫چیه؟
‫می‌خوای براش ببری؟
‫نه. خودت ببر.
‫قهوه می‌خورید؟ تازه‌ست.
‫بله ممنون. بله.
‫میشه بیام تو؟
‫خیلی خوشتیپ شدی.
‫کت شلوار خیلی بهت میاد.
‫برای یه مراسم خاصه.
‫البته.
‫چه نقاشی قشنگی.
‫اون میوس توئه؟
‫اوهوم.
‫البته.
‫مثل میوس‌های دوران رنسانس. ‫مثل سیمونتا وسپوچی.
‫می‌دونی کی رو می‌گم؟
‫بله.
‫البته. تو خیلی چیزا از هنر می‌دونی.
‫میوس‌ها وارد زندگی هنرمندها می‌شدن...
‫تا بهشون الهام ببخشن،
‫بهشون آگاهی بدن.
‫و این خیلی مثبته.
‫حتی اگه یه ذره باشه، ‫حتی اگه فقط همین باشه...
‫خودش خیلیه. خارق العاده‌ست.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر خانم.
‫خب من دارم میرم.
‫سفر بخیر. ‫سلامم رو به فلیکس برسون.
‫حتما می‌رسونم.
‫داری میری؟
‫بله.
‫باید یه چتر جدید بخری اوا مونترو.
‫بله.
‫تمومش کردی؟
‫به‌نظرت هنوزم اشتباه بوده ‫که بیست و هفتم اکتبر اومدی پیشم؟
‫نه.
‫من بهت آسیب میزنم گوجو. بهت آسیب زدم.
‫بهت گفتم نمی‌تونم با حوصله رفتار کنم
‫ما همه نقص‌های خودمون رو داریم.
‫اما تو یه مشکل جدی‌تر داری.
‫اما سرگردونی و به خودت باور نداری.
‫دنبال چیزی هستی که تو وجودت هست،
‫تو زن قوی‌ای هستی، ‫اما فکر می‌کنی ضعیفی.
‫دو تا پسر رشید داری که دوستت دارن.
‫- یکی قراره رئیس جمهور شه. ‫- بله.
‫و من رو داری.
‫که خیلی با مردهای زندگیت فرق دارم...
‫اما می‌خوام عاشقت باشم...
‫همینطوری که هستی.
‫سرگردون و با نقص.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»