‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫خارق‌العاده‌ست که آدم‌ها ‫واسه پول حاضرن چه کارهایی بکنن.
‫[میراث]
‫خارق‌العاده‌ست.
‫اگه یه میلیون ارث ببری،
‫و یکی از اعضای خانواده‌ات ۲ میلیون ارث ببره،
‫حس می‌کنی یه میلیون ضرر کردی.
‫ولی برگردیم سراغ داستان خودمون.
‫توی تعطیلات، من و خانواده‌ام ‫واسه خوندن وصیت داییم رفتیم.
‫با گذر زمان ارتباط‌مون رو از دست داده بودیم،
‫ولی تا جایی که یادمه ‫اون آدم غیرعادی‌ای بود.
‫- اون جاسوس بود. بیل گیتس رو می‌شناخت، که... ‫- یوزکا، بس کن!
‫اونم جاسوس بود.
‫بچه‌ها، جاسوس‌ها چه کفشی می‌پوشن؟
‫کتونی! ‫[بازی با کلمات]
‫دایی مجری اولین برنامه‌ی تلویزیونی در لهستان بود.
‫- آره. ‫- سال‌ها قبل.
‫و بعد رفت سراغ اختراع.
‫مثلا چی؟
‫نمی‌دونم. میگن شماره‌ی پسل رو اختراع کرده.
‫سیستم نظارتی الکترونیکی جهانی.
‫اون توی ملت تراشه میذاشت قبل اینکه مد بشه.
‫خیلی خب، بیاین گاوها رو بشماریم.
‫بچه‌ها نمی‌خواستن بیان، ‫ولی یکی از شروط دایی بود.
‫کل خانواده باید حضور داشته باشن.
‫یادت باشه، خوراکی نگیری!
‫دورهمی خانوادگی زودتر از ‫چیزی که انتظار داشتیم اتفاق افتاد.
‫ناتالیا؟
‫ببین، ناتالیاست. دخترداییم.
‫داوید!
‫سلام!
‫سلام‌.
‫- کارول! ‫- چی؟
‫دستکش‌هات رو بپوش.
‫کارول؟
‫مرد، بزرگ شدی. نشناختمت.
‫نه، من کارولم.
‫فورتونا.
‫- اونم کاروله. فرق داره. ‫- سلام.
‫سلام!
‫آره. اون دوست نداره به کسی دست بزنه.
‫- عادت بعد از کوویده. ‫- سلام.
‫و این گوستاوه.
‫- سلام. ‫- پسرمه.
‫هر دفعه جوابه.
‫- گوستاو نامزدمه. ‫- سلام.
‫- رفیقم، کارول. ‫- سلام.
‫بذارین همسرم، زوشیا رو معرفی کنم.
‫زوشیا.
‫بچه‌ها، سلام کنین!
‫پارسال دوست امسال آشنا، ها؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خبر خیلی بدیه، مگه نه؟
‫- چه خبری؟ ‫- چه خبری؟
‫مرگ دایی.
‫آره.
‫- واقعا تراژدی بدیه. ‫- خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫وقتی رسیدین خونه‌ی ولادیسلاو،
‫دم در یه تابلو می‌بینین که نوشته، ‫"هشدار. داخل نشوید. میدان مین."
‫نگران نباشین. حقیقت نداره. ‫ولی خدا رو چه دیدین!
‫اوه، لعنتی!
‫- اوه، طفلکی. ‫- خیلی متاسفم.
‫نگران نباش. چیز مهمی نیست.
‫- می‌دونی قیمت این چقدره؟ ‫- قدیمی بود.
‫اوه، قدیمی بود، ها؟
‫خب پس، خودش تمیز میشه.
‫اووپس. خیلی متاسفم.
‫ببخشید.
‫یادت میاد عموم ماشینش چی بود؟
‫معمولا با موتور میومد.
‫یه ویگری لهستانی قدیمی داشت.
‫البته به جز یکشنبه‌ها. ‫یکشنبه‌ها با بنتلی میومد.
‫یا فراری.
‫یا جگوار.
‫بریم! یالا!
‫سوار شو!
‫میراث زیاد حتی می‌تونه ‫یه خانواده‌ی عادی رو دیوونه کنه.
‫وای!
‫و واسه یه خانواده‌ی غیرعادی...
‫خب، خودتون می‌بینین چی میشه.
‫چیکار می‌کردی؟
‫با خانواده‌ام گپ می‌زدم.
‫- خیلی خب، بریم. ‫- خواهیم دید.
‫بریم!
‫خیلی خب‌. مسابقه که نیست، خب؟
‫اوه، آره، من و زوشیا ‫توی پمپ بنزین جامون رو عوض کردیم،
‫با رضایت دوجانبه.
‫همگی خوش اومدین! ‫حالا که تمام خانواده رسیدن...
‫این پیشخدمت داییه.
‫از اونجور آدم‌هاست ‫که بدون شلوار از خونه میاد بیرون.
‫ولی نمیشه از دستش عصبانی بشی،
‫چون معلوم میشه داره میره ‫که بستنی محبوبت رو برات بگیره.
‫بذارین گاراژ رو باز کنم.
‫کولاک سهمگینی در راهه، ‫پس لطفا ماشین‌هاتون رو ببرین توی پارکینگ.
‫- ببین! اون نقاشی داییه. ‫- من هرگز اون پیرمرد رو ندیدم.
‫ببخشید، دقیقا چه اتفاقی واسه عمو افتاد؟
‫مطمئنم بعد از این مسیر طولانی همگی گشنه‌تونه.
‫لطفا دنبالم بیاین. شام حاضره.
‫امشب وصیت رو می‌خونیم. ‫از این طرف لطفا.
‫- بریم. ‫- یالا، یالا.
‫خیلی ممنون.
‫از آخرین باری که دور هم جمع شدیم ‫چند سال می‌گذره؟
‫- ده؟ ‫- به نظرم ۱۵.
‫- به نظرم ۲۰. ‫- قبل از فارغ التحصیلی من از دبیرستان بود.
‫- سی سال قبل. باورنکردنیه! ‫- غیرممکنه. اونقدرها نیست.
‫این کارول، برادرزاده‌ی داییه.
‫توی حوزه‌ی بازاریابی واسه یه شرکت کوچیک کار می‌کنه.
‫خیلی پرحرفه.
‫و اینم رفیق صمیمیشه. اونم اسمش کاروله.
‫راننده‌ی اوبره،
‫یا به قول خودش روانشناسه.
‫این ناتالیاست، اونم برادرزاده‌ی داییه.
‫رمان‌نویس جنایی معروفیه.
‫من تمام کتاب‌هاش رو خوندم، ‫ولی به نظرم خشونت زیادی دارن.
‫این گوستاو، نامزدشه.
‫می‌دونم به چی فکر می‌کنین. ‫فرق اونا خیلی زیاده.
‫یعنی میگم اون تقریبا ۲۵ سانت ازش بلندتره.
‫نمی‌دونم شغلش چیه، ‫ولی علی‌رغم چیزی که همسرم میگه،
‫مطمئنم دانشجو نیست.
‫این منم، داوید.
‫مدرس هستم، یا به قول زنم،
‫"اون درآمد زیادی نداره، ‫ولی هیچ کس به هر حال به کارش اهمیت نمیده."
‫زنم، زوشیا. اون کارمند اداره‌ی مالیاته.
‫ولی به نظرم بیشتر یه ویژگی شخصیتیه. ‫هرگز جلو روش اینو نمیگم.
‫دخترم، یوزفینا.
‫اون ۱۶ سالشه، ولی راستش ‫ترجیح می‌دادم هنوز ۴ سالش باشه.
‫و پسرم، هنریک.
‫اون ۱۳ سالشه و اصلا نمی‌دونه
‫قراره قهرمان اصلی این داستان بشه.
‫قایق تفریحی.
‫ببخشید؟
‫ببخشید. فکر کردم بهتره بگیم ‫با میراث‌مون چی دوست داریم بخریم.
‫برام سواله چه جوری تقسیم کرده.
‫مطمئنم منصفانه.
‫هرگز منصفانه نیست.
‫یه آپارتمان بزرگتر.
‫با بالکن.
‫ما قصد مهاجرت داشتیم.
‫تو فکر هامبورگ بودیم، ولی الان نمی‌دونم.
‫فقط یه جورایی کنجکاو بودم، ‫می‌دونی، چه جور سبک زندگی‌ای...
‫- به افتخار زندگی‌ای جدید و شاد. نوش. ‫- آره، بیاین به افتخارش بنوشیم. نوش.
‫- با پول نمیشه خوشبختی خرید. ‫- گفتنش واسه تو راحته. تو پولداری.
‫درسته. ما پولی نداریم ‫و ببین چقدر خوشبختیم.
‫- می‌دونی که چه جوریه... ‫- بخورین.
‫درسته؟
‫می‌خواستم‌ بگم که...
‫خب، می‌دونی، توی زندگی ‫چیزهای مهم‌تری نسبت به پول هست.
‫مثل خانواده، بچه...
‫فکر نمی‌کنی آدم بتونه ‫بدون بچه خوشبخت بشه؟
‫البته! آره. یعنی میگم، معلومه میشه.
‫خب البته منظورم تو نیستی.
‫راجع به چی صحبت می‌کنین؟ ‫در مورد اینکه اون چقدر براتون ارث گذاشته؟
‫فکر می‌کنین بزوس پولدارترین فرد زمینه؟
‫آدم‌های پولدار توی سایه‌ها هستن ‫و همه چی رو کنترل می‌کنن.
‫- یوزفینا. ‫- آره. موافقم. حق با توئه.
‫خب، چه اسمی واسه قایق تفریحیت میذاری، عزیزم؟
‫ناتالیا باید اسمش رو گوستاو بذاره،
‫با توجه به اینکه اون پول جفت‌مون رو میده.
‫شاید فقط به خاطر پول باهاش نیست.
‫"اگر" و "اما" و "شاید" پول اجاره رو نمیدن.
‫دارم بهت میگم، اون نمی‌مونه. ‫قایق تفریحی و پولی نباشه، خبری هم از گوستاو نیست.
‫اوه، ببین. ‫"جنایات مستأصلانه و تمهیدات مستأصلانه."
‫- امضا می‌خوای؟ ‫- میشه فقط بس کنی؟
‫اون اصلا چند سالشه؟
‫و اون پسره چند سالشه؟ ‫اونا برامون مشکل درست میکنن. حالا می‌بینی.
‫گوش کن، یک سومش هنوزم کلی پوله.
‫سوالم استفهام انکاری بود.
‫دنبال چی می‌گردی؟ لوازم خیاطی؟
‫نه. ولی عیبی نداره ‫یه چیزهایی رو ببریم خونه.
‫اون حوله‌ها هم؟
‫از کِی تا حالا پلیس شدی؟
‫اینو تعریف به حساب میارم.
‫عالیه. خوبه. من از این مکالمه‌ی تکراری خسته شدم.
‫کِی قراره به بچه‌ها بگیم؟
‫نمی‌دونم.
‫هفته‌ی آینده با دکتر قرار داریم.
‫اولش یه سری مقدمات داره.
‫شروع خوبیه.
‫"خانواده‌ی عزیزم.
‫- ناراحت‌کننده‌ست که باید تحت..." ‫- حوصله‌سربره.
‫- "...چنین شرایط ناگواری همدیگه رو ببینیم." ‫- بس کن!
‫"نمی‌خوام با سخنرانی ‫از اون دنیا حوصله‌تون رو سر ببرم،
‫پس بریم سر اصل مطلب."
‫با احتساب پس‌اندازم
‫و پولی که از فروش ملک و دارایی‌هام به دست میاد،
‫چیزی حدود ۱۰ میلیون زلوتی تخمین زده میشه..."
‫اوه، لعنتی.
‫"...همش رو به...
‫یتیم‌خونه‌ی محلی اهدا می‌کنم."
‫یعنی چی؟
‫مگه اونا می‌خوان شهربازی بسازن؟
‫"علاوه بر این، یه بازی براتون آماده کردم
‫که از طریق اون می‌تونین تمام حقوق ‫اختراعات، برندها و جوازهای انحصاری منو ببرین."
‫"برای همه‌تون آرزوی موفقیت می‌کنم. ‫ارادتمند شما، ولادیسلاو."
‫- باید به خاطرش مسابقه بدیم. ‫- روانی.
‫- به من دست نزن. ‫- اون شیاده‌. نه روانی.
‫و خب بفرمایین. ‫این تبلت واسه بازی فرداست.
‫دست خودت باشه.
‫لعنتی!
‫چی؟
‫اون زنده‌ست؟!
‫خب، سلام، خانواده‌ی عزیزم.
‫باید منو ببخشین.
‫می‌دونم یه خرده زیاده‌روی کردم ‫که مرگم رو صحنه‌سازی کردم که براتون وصیت کنم.
‫- یه خرده؟ ‫- خب...
‫ولی باید قبول کنین ‫تنها راهی بود که می‌شد همه‌تون رو جمع کنم.
‫ولی واسه چی؟
‫دایی، داری می‌میری؟
‫نه.
‫فکر نکنم.
‫ولی بعد از اینکه این همه سال
‫تقریبا کاملا تنها بودم،
‫برام سوال شد، "چرا این کار رو کردم؟"
‫و واسه کی؟
‫می‌خواستم مطمئن بشم ‫شما اشتباه منو تکرار نکنین.
‫همه‌تون رو اینجا جمع کردم ‫تا با هم گپ بزنین و آشنا بشین
‫قبل اینکه خیلی دیر بشه.
‫باید قیافه‌هاتون رو می‌دیدین
‫وقتی اون گفت تمام پولم رو به یتیم‌خونه میدم.
‫خب، اقدامی شرافتمندانه‌ست.
‫بگذریم، ادامه میدیم.
‫فردا وقتی بیدار بشین یه بازی منتظرتونه.
‫مدت زیادیه دارم روش کار می‌کنم. ‫قراره کلی بهمون خوش بگذره.
‫ساعت ۱۰ صبح شروع میشه.
‫من یه سوالی دارم.
‫ببخشید، یه سوال فرضیه.
‫می‌خواستم بدونم قیمت شلوارت چقدره.
‫- حدس بزن. ‫- راستش نمی‌دونم.
‫ده‌ها میلیون؟
‫اوه.
‫سازمان‌های زیادی باهام تماس گرفتن
‫و به نظر همگی خیلی علاقه‌مند هستن.
‫ولی داریم تند پیش میریم.
‫مسائل مهم‌تری داریم که بهشون رسیدگی کنیم.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫جدیدترین اختراعم.
‫نازک و انعطاف‌پذیر مثل تیشرت. ‫قوی‌تر و سبک‌تر از جلیقه‌ی ضدگلوله.
‫ضدگلوله‌ست؟
‫خوشبختانه آره.
‫هی، یوزکا.
‫- این یه جور بازی روانیه. ‫- موافقم.
‫خب، فعلا دیگه حرفی نیست.
‫خب کسی نوشیدنی می‌خواد؟
‫من یه چیز قوی می‌خوام.
‫- فکر خوبیه. ‫- قطعا.
‫خیلی خفنه، مرد. آروم و ریلکس باش، ها؟
‫- از جلوی چشمم برو کنار، رفیق. ‫- بسه.
‫ایول!
‫کارت تموم شد حتما پسش بده.
‫- طراحی منه. قبوله؟ ‫- ایول.
‫- مال تو. ‫- ممنون!
‫شب همگی به خیر. دیگه داره دیروقت میشه. ‫فردا حسابی سرمون شلوغه.
‫خب اگه درست فهمیده باشم، ‫فردا قراره تفریحی بازی کنیم، آره؟
‫ایده همینه، ولی بیاین صبر کنیم تا ببینیم.
‫من ورزش می‌کنم و غذای سالم می‌خورم،
‫پس واسه میراث باید صبر کنین.
‫دایی، دست بردار.
‫دوباره؟ البته.
‫من معمولا حرف بد نمی‌زنم ولی...
‫...توی کله‌ی پوک اون...
‫...چی می‌گذره؟
‫کلمه‌ی دیگه‌ای واسش نیست! ‫اون یارو واقعا روانیه.
‫ولی شاید خوش بگذره ‫فردا یه کاری با هم بکنیم.
‫می‌دونی چیه؟ شاید حق با تو باشه.
‫یه روزی دایی می‌میره.
‫و تا اون روز، نباید دلخورش کنیم.
‫مشخصه قرار نیست بازی کنیم.
‫بیا صبح زود بریم. چیکار می‌کنی؟
‫حساب می‌کنم چقدر پول بنزین دادیم.
‫انگار کلی راه اومدیم ‫که توی سوپوت مهمونی بگیریم.
‫چی؟
‫یه شوخی بین راننده‌های اوبره. ‫یعنی گرون.
‫خفه بمیر بابا!
‫ولی حقیقت اینه که بیانسه ۲۰ ساله مُرده.
‫هی، یوزکا.
‫تمام این مدت...
‫یوزکا!
‫...بدل‌های زیادی داشته!
‫فریب دروغ‌های اونا رو نخورین.
‫چیزهایی که بهتون گفته میشه رو باور نکنین. ‫دنبال حقیقت باشین.
‫چیه؟
‫خیلی جذابی.
‫داری کت پشم سمور می‌دزدی؟
‫- یوزکا! ‫- چیه؟
‫هیچی نمی‌بینم.
‫اول باید هم‌تراز آینه‌اش کنی، نادون.
‫بعد می‌تونی آدم فضایی رو ببینی.
‫راز حقیقی داوینچی اینه.
‫چرت و پرته.
‫اتفاقی حرف‌های مامان و بابا رو شنیدم.
‫اونا گفتن، "کِی قراره به بچه‌ها بگیم؟"
‫به نظرت مامان حامله‌ست؟
‫حق با توئه. والدین‌مون...
‫اونا می‌خواستن بهمون بگن...
‫تو خیلی خنگی.
‫خداحافظ!
‫درست وقتی فکر می‌کردیم ‫این پایان سوپرایز باشه،
‫متوجه شدیم تازه شروعشه.
‫این صدای جیغ یوزکاست.
‫دایی ولادیسلاو مُرده.
‫دوباره.
‫یادش رفته تیشرتش عادیه و به خودش چاقو زده؟
‫حتی منم نمی‌تونستم ‫همچین داستانی سر هم کنم.
‫شاید یکی دیگه از شوخی‌هاشه؟
‫یکی باید چک‌ کنه...
‫چی؟
‫خب، می‌دونی، واسه اینکه ببینیم اون...
‫- تو از همه نزدیک‌تری. ‫- آره.
‫عمو ولاد؟
‫عمو؟
‫هیچی که هیچی.
‫خدای من. زنگ بزن پلیس.
‫به هیچی دست نزنین!
‫عجب اتفاق ناجوری.
‫اون مُرده.
‫نه، حالش خوبه. زنده‌ست. ‫یکی دیگه از شوخی‌هاشه.
‫متاسفانه این دفعه نه.
‫ای پیر دغلباز.
‫ما یه شرطی بین خودمون بسته بودیم
‫که ببینیم کی زودتر می‌میره.
‫اون برد.
‫پلیس اومد.
‫اه!
‫سریع اومدین، آقایون.
‫بله، خیلی سریع. ‫نمی‌دونم تا الان چی بهتون گفته شده.
‫چطوره از اول شروع کنین؟ ‫فرض کنین ما هیچی نمی‌دونیم.
‫بله. البته. پس دنبالم بیاین.
‫خب با سیر وقایع شروع می‌کنیم.
‫ساعت ۹ صبح، دخترم، یوزفینا،
‫اون واسه صبحونه رفت توی آشپزخونه
‫که اونجا جنازه‌ی دایی رو دید.
‫اینجا. اونجا. اینجا.
‫یالا. بریم ببینیم.
‫صبح به خیر.
‫خب چی باعث شده شماها بیاین اینجا؟
‫دیروز واسه خوندن وصیت‌نامه اومدیم.
‫وصیت‌نامه‌ی کی؟
‫وصیت‌نامه‌ی چه کسی.
‫- چی؟ ‫- وصیت‌نامه‌ی چه کسی.
‫کارول، ولش کن!
‫"وصیت‌نامه‌ی کی" نه. "وصیت‌نامه چه کسی."
‫وصیت‌نامه‌ی ولادیسلاو.
‫اگه امروز جنازه‌اش رو پیدا کردین، ‫پس دیروز چرا؟
‫خب، ببینین، اون دوست داشت شوخی کنه.
‫لطفا بفرمایین.
‫باتوجه به اینکه دایی/عموی پولدارتون ‫عادت داشته شوخی کنه،
‫بنابراین مجبوریم فرض کنیم ‫بعیده این یه اشتباه تراژیک باشه.
‫چی می‌خواین بگین؟
‫اون به قتل رسیده.
‫از دیروز برف شدیدی میاد، ‫ولی هیچ ردی در کار نیست.
‫گرچه توی خونه دوربین نداره،
‫ولی بیرون خونه همه جا دوربین داره.
‫اینجا یه چیزی نوشته شده. ‫به نظرم با خونه.
‫شبیه چهره‌ی کسیه.
‫یا حرف "ک"، اول کارول.
‫نوچ. اشتباه می‌کردم. سسه.
‫حالا راضی شدی؟
‫کار من نبوده. و تازه، خون حالم رو به هم می‌زنه.
‫پس اگه من می‌خواستم اونو بکشم،
‫خفه‌اش می‌کردم ‫یا از پله‌ها هلش می‌دادم پایین.
‫اه...
‫کار من نبوده. من خوشم نمیاد به آدم‌ها دست بزنم.
‫خب، عملا با چاقو مجبور نیستی به کسی دست بزنی.
‫- به هر حال من اونو نکشتم. ‫- خب، کار منم نبوده.
‫کار من نبوده.
‫من یه فکری دارم. ‫چطوره همه بگیم کار ما بوده یا نه،
‫و اونی که اعتراف کنه قاتله؟
‫کار من نبوده.
‫کار منم نبوده.
‫خب، مشخصا کار منم نبوده.
‫یا من.
‫من اونو نکشتم. راضی شدین؟
‫داشتم همه‌تون رو نگاه می‌کردم.
‫گاهی دلالت‌های غیر لفظی از کلمات گویاترن.
‫و وقتی متخصص باشی، ‫می‌تونی بفهمی کی دروغ میگه.
‫خب کی دروغ میگه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب فقط شما توی خونه بودین؟
‫به همراه ما.
‫خیلی خب. اول از همه باید ‫چیزهایی که توی وصیت‌نامه عنوان شدن رو برداریم.
‫کسی می‌دونه کجا می‌تونیم ‫جوازهای انحصاری رو پیدا کنیم؟
‫ولادیسلاو در مورد ‫جوازهای انحصاریش خیلی محتاط بود.
‫فایل‌های مخفی‌ای نداشت؟
‫همش شایعه‌ست. اون هرگز ‫با سرویس‌های مخفی همکاری نکرد.
‫ببخشید، من باید کرکره‌ها رو ببندم.
‫تا وقتی این طوفان تموم بشه،
‫متاسفانه رسما دست‌مون از دنیای بیرون کوتاهه.
‫- هشدار آب و هواییه. ‫- ما ردیابی میشیم.
‫که راستی یادم اومد،
‫واسه حفظ صحنه‌ی جرم، ‫گوشی همه‌تون رو لازم داریم.
‫گوشی‌هامون چرا؟
‫چون قاتل بین شماست.
‫"در میان شماست."
‫- کارول. ‫- چی؟
‫نه. باید بگی "در میان شما." ‫نمی‌تونی بگی "بین شما."
‫همچنین با توجه به اینکه ‫دست‌مون از دنیای بیرون کوتاهه،
‫تحقیقات اینجا سر صحنه‌ی جرم انجام میشه.
‫- ناتالیا، چند وقته گوستاو رو می‌شناسی؟ ‫- ببخشید؟
‫یه لحظه. و تو چند وقته کارول رو می‌شناسی؟
‫راحته. ۶ سال.
‫- بدون احتساب‌ دعواها... ‫- منظورش این نبود.
‫می‌دونم منظورم چی بود. ‫بسه! این واقعا خجالت‌آوره.
‫- جماعت، آروم باشین. ‫- آروم؟
‫واسه چی آروم باشم؟ ‫مگه جرائم واقعی رو توی تلویزیون ندیدی؟
‫قاتل‌ها همیشه خوش‌رفتار و آروم هستن.
‫اگه بابا می‌تونست توی زمان به عقب برگرده، ‫حتی هیتلر جوون رو هم نمی‌کشت.
‫ساکت.
‫در حالی که ناتالیا همه چی رو در مورد
‫قتل و قسر در رفتن می‌دونه.
‫فکر کردی یه مامور مالیات می‌تونه ‫بهم بگه چیکار می‌تونم بکنم و چیکار نمی‌تونم؟
‫خفه شین!
‫امیدوارم همگی درک کنین
‫که این وصیت‌نامه که به عنوان شوخی نوشته شده
‫حالا یه سند قانونی میشه.
‫ما یه وصیت‌نامه‌ی امضاشده داریم.
‫همه چی به یتیم‌خونه می‌رسه.
‫و هر کسی که بازی رو برنده بشه ‫تمام اون جوازهای انحصاری رو می‌بره.
‫امکان نداره در حالی که جنازه‌ی عمو
‫هنوز توی آشپزخونه افتاده، ما بازی کنیم.
‫- امکان نداره. ‫- البته. ما هرگز همچین کاری نمی‌کنیم.
‫چیکار کنیم؟
‫بستگی داره‌. می‌تونیم همگی تصمیم بگیریم ‫توی بازی مشارکت نکنیم
‫و همه چی رو به مساوات تقسیم کنیم.
‫و می‌دونی چیه؟ ‫اگه ما بازی نکنیم، اونا بازی می‌کنن.
‫- و هیچی گیرمون نمیاد! ‫- بی‌خیال.
‫- حقیقت داره. ‫- اینو دیدی؟
‫زبان بدنش رو نگاه کن.
‫داوید هرگز بی‌خیال نمیشه.
‫- من فقط خوبی آدم‌ها رو می‌بینم. ‫- اونا آدم نیستن. کفتارن.
‫پس ته دل‌مون نمی‌خوایم این کار رو بکنیم، ‫ولی به خاطر عمو این کار رو می‌کنیم. نه؟
‫من تایید نکردم، ‫ولی گاهی حق با یوزکاست.
‫مردم واسه خیلی کمتر از این ‫خیلی کارهای عجیب‌تر می‌کنن.
‫داوید، زوشیا، یوزکا، هنریک، ‫ناتالیا، گوستاو، کارول، کارول،
‫خبردار و ساکت!
‫شوخی کردم. امیدوارم ‫خوب خوابیده باشین و روبه‌راه باشین،
‫چون می‌خوایم بازی رو شروع کنیم.
‫و معمای اول‌مون، ‫"کی یا چی بیشتر از همه بهم انگیزه میده؟"
‫پس بهش فکر کنین ‫و بعدا می‌بینمتون. خداحافظ.
‫پولی نباشه، مشکلی هم در کار نیست.
‫- چی؟ ‫- آهنگ معروفیه.
‫بگذریم، پول آدم‌ها رو تغییر نمیده. ‫نشون‌مون میده واقعا کی هستن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫لطفا تا وقتی کارشناس پزشکی قانونی ‫جنازه رو بررسی نکرده به چیزی دست نزن.
‫اوه، یه لحظه.
‫یه لکه روی کراواتته.
‫سسه.
‫این قطعا ماشینیه که از همه بیشتر دوست دارم برونم.
‫همه چی ردیفه؟
‫خب، با توجه به اینکه بازی ‫راجع به شناخت خانواده‌اته،
‫نه، همه چی ردیف نیست.
‫ناهار ساعت ۲ سرو میشه. ‫هر وقت همگی آماده بودین خبرم کنین و من...
‫وقتی معما رو حل کردن غذا می‌خورن.
‫مطمئنی راهی نیست ‫که بتونی کمک‌شون کنی؟
‫ولادیسلاو تنهایی بازی رو آماده کرد. ‫متاسفانه کمکی ازم ساخته نیست.
‫من می‌تونم اول برم.
‫اول واسه چی؟
‫واسه بازجویی.
‫اینجا ما تصمیم می‌گیریم.
‫ولادیسلاو دفتر کار داشت؟
‫آره.
‫- آره. ‫- آره.
‫آره. حتما داشته.
‫آره.
‫از آخرین باری که کارت شناساییم چک شد خیلی می‌گذره.
‫به سنت نمی‌خوری.
‫خب نمی‌دونی اون جوازهای انحصاری ‫و وسایلش رو کجا مخفی کرده؟
‫نمی‌دونم.
‫[گردونه‌ی حقیقت]
‫اون داره راستش رو میگه.
‫"کی یا چی بیشتر از همه بهم انگیزه میده؟" ‫این ۲۴ حرفه.
‫خب چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫خب از نظر تو، ‫کی ممکنه اونو کشته باشه؟
‫دیروز وقتی متوجه شدیم اون زنده‌ست،
‫شوکه شدیم.
‫همه‌مون.
‫قابل درکه.
‫بعدش مدت زیادی صحبت کردیم
‫و معلوم شد اون خیلی بیشتر از چیزی ‫که انتظار داشتم راجع به من می‌دونه.
‫می‌تونی دقیق‌تر بگی؟
‫غالباً چیزهای کلی بود.
‫خب، می‌دونی، دایی. ۲۰ سال زندگی مشترک. ‫می‌دونی که چه جوریه.
‫آره. همه چی مرتبه.
‫- ما روبه‌راهیم. ‫- خوبه، خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫و رئیست چی؟
‫ببخشید؟ غیرممکنه.
‫تو از کجا می‌دونستی؟
‫ببخشید، ولی مجبور بودم واسه بازی آماده بشم.
‫باید بهتر می‌شناختمت
‫و یه چیزهایی فهمیدم که دلم نمی‌خواست.
‫گمونم داوید از قضیه خبر نداره؟
‫آره، چون چیزی واسه دونستن نیست.
‫قبل اینکه شروع بشه، تمومش کردم.
‫فقط یه قرار بود. ‫یه دونه. هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫گاهی بدترین حقیقت بهتر از بهترین دروغه.
‫راستش من دارم روی یه چیزی کار می‌کنم...
‫خب، بی‌خیال.
‫زوشیا، نباید بهش دروغ بگی.
‫باید بهش بگی.
‫اگه تو نگی، من میگم.
‫ممنون.
‫راستش چیزی نبود.
‫فقط گپ بود.
‫در مورد شغلم ازم پرسید.
‫و می‌خواست بدونه اوضاع در چه حاله.
‫خب، حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫قانون محرمانگی وکیل و موکل ‫شامل اعتراف من میشه. نه؟
‫اوهوم.
‫خب، دیشب اتفاقی صدای کارول رو شنیدم، ‫اونی که قدش بلنده،
‫با صدای بلند داشت با دایی صحبت می‌کرد.
‫بعد یهو شروع کرد به داد زدن.
‫هممم.
‫داد زد، "توی ویکی‌پدیا، ‫تعریف کلمه‌ی خسیس تو باید باشی!"
‫و بعد رفت.
‫و در رو هم کوبید.
‫همین.
‫مطمئنم از این اطلاعات به خوبی استفاده می‌کنین.
‫شاید گوستاو داشته داد می‌زده. ‫ما صدامون شبیه همه.
‫نه، نیست.
‫اه...
‫اگه اون هنوز زنده بود، ‫شاید یه چیزی بهمون می‌گفت.
‫به جاش اینجاییم و توی جنگل گم شدیم.
‫از منظر استعاری منظورمه، ‫چون هنوز توی عمارت بودیم.
‫- چی ازت پرسیدن؟ ‫- می‌خوان بدونن به کی شک دارم.
‫روی معما تمرکز کن.
‫و به کی شک داری؟
‫راستش من همیشه رابطه‌ی معرکه‌ای با عموم داشتم.
‫فقط داشتیم گپ می‌زدیم.
‫راستش به پرتغال فکر می‌کنیم.
‫تخمین زدیم حدودا یه میلیون خرج داره.
‫یه میلیون؟
‫قیمت‌های فعلی توی پرتغال اینه.
‫بین تمام آدم‌ها،
‫می‌دونستم تو درک می‌کنی.
‫چرا اینقدر بزرگه؟
‫سوپرایزی واسه کاروله.
‫ولی ناامیدی هم یه نوع سوپرایزه.
‫- همیشه... ولش کن. ‫- عمو...
‫جواب من نه‌ست و فقط همین رو دارم بگم.
‫توی ویکی‌پدیا، تعریف کلمه‌ی خسیس تو باید باشی!
‫بله. بله، بله.
‫الان یادم اومد. این...
‫چیز مهمی نیست.
‫عمو...
‫اون گفت زن بگیرم و زندگی تشکیل بدم.
‫پیرمرده دیگه. تفاوت نسل‌ها. ‫ازش کینه‌ای به دل ندارم.
‫از سر کنجکاوی می‌پرسم، کی اینو گفت؟
‫چیزی نیست. می‌دونم. ناتالیا؟
‫اگه می‌خواستم به کسی مشکوک باشم، اون بود.
‫اون وانمود می‌کنه پولداره ‫ولی کیفش رو دیدین؟
‫جنس تقلبیه.
‫گوش کنین. اینجا تنها کسی که ‫به پول عمو نیازی نداره منم.
‫هی! هی، هی. حالا که بهش فکر می‌کنم، ‫چیزی که کل عمر دایی
‫بیشتر از همه بهش انگیزه می‌داد،
‫مسابقه‌ی تلویزیونیش بود!
‫خب، این قطعیه. حالا چی؟
‫خیالم راحت شد فهمیدم هنوز زنده‌ای.
‫وقتی شنیدم مُردی، کل شب گریه کردم.
‫خیلی متاسفم.
‫نمی‌دونستم
‫جون یه آدم پیر پاتالی که ‫بیش از ۳۰ ساله باهاش حرف نزدی
‫اینقدر برات مهمه.
‫زمان همه چی رو عوض می‌کنه.
‫لطفا معذرت‌خواهی منو بپذیر.
‫تمام تلاشم رو می‌کنم برات جبران کنم.
‫خب، ببین، چه تصادف عجیبی،
‫چون از قضا،
‫اخیرا من یه سرمایه‌گذاری مالی ناموفق داشتم.
‫تمام پیش‌پرداختی هم که واسه کتاب جدیدم گرفتم، ‫خب، همش خرج شده.
‫و راستش
‫بیش از یک ساله که حتی یه کلمه هم ننوشتم ‫و یه خرده دستم تنگه از لحاظ...
‫- الهامات؟ ‫- مالی.
‫- یه خرده پول تو جیبی به کارم میاد. ‫- مشکلی نیست.
‫ممنون.
‫ولی به یه شرط.
‫حتما.
‫تاریخ تولد من کِیه؟
‫ببخشید؟
‫خب، از اونجایی که من اینقدر برات عزیزم ‫و تو کل شب برام گریه کردی،
‫این نباید سوال سختی باشه.
‫دوازدهم...
‫ماه...
‫جولای؟
‫شماره پسلم با عدد ۴۳ شروع میشه.
‫صفر پنج.
‫صفر یک.
‫اول می!
‫آره! چه عجب.
‫جواب اولت اشتباه بود.
‫خب، زوشیا رو دیدین؟
‫اون کسیه که زندگی خوب می‌خواد. ‫کفش‌هاش رو دیدین؟
‫به من توجهی نکنین. فقط دارم پرچونگی می‌کنم.
‫کلت زیگ زاور.
‫تو پلیسی؟
‫نه. رمان جنایی می‌نویسم.
‫آره. حالا متوجه شدم. تو ناتالیا سولسی.
‫"مرگ در راین." ‫تولدم این کتاب رو بهم کادو دادن.
‫ازش خوشت اومد؟
‫آم...
‫قبلیش رو نخوندم.
‫- هی، جماعت! من یه در مخفی پیدا کردم. ‫- کجا؟
‫اونجا! امروز صبح، وقتی داشتم ‫توی خونه می‌گشتم پیداش کردم.
‫پشت اون آباژورماننده.
‫در قفل بود، ولی شاید ‫بتونیم جابجاش کنیم!
‫یالا، بریم!
‫عزیزم، صبر کن، یه لحظه باید باهات صحبت کنم.
‫هل بدین. یالا.
‫تمرکز کن. داریم واسه کلی پول ‫و آینده‌مون بازی می‌کنیم.
‫پس هر وقت سرنخی پیدا کردیم، ‫به بقیه نمیگیم.
‫- حله. ‫- گوش کن!
‫اونا خانواده‌مون نیستن. رقیبن.
‫برو.
‫همه چی مرتبه؟ شما هنوز کارتون تموم نشده؟
‫الانه که تموم بشه، عزیزم.
‫خوشم میاد که اینقدر به‌ فکری.
‫بریم.
‫- تقریبا رسیدیم! ‫- عجله واسه چیه؟
‫صبر کنین ما هم بیایم! لعنتی.
‫زیرزمین آپارتمان ما حدودا ۳ متر مربعه.
‫زیرزمین دایی خیلی بزرگتر بود.
‫- خیلی باحاله! ‫- یه موتور کوچولو!
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- تبلت میگه چیکار کنیم؟
‫دایی باید اینجا پیش ما می‌بود ‫و احتمالا اون مسابقه رو اجرا می‌کرد.
‫همه جا صدای اون ساعت میاد.
‫عزیزم، از الان به بعد، همه چی مسابقه‌ست.
‫من خیلی طولش نمیدم.
‫بازجوییت چطور بود؟
‫چیز غیرعادی‌ای نبود.
‫- سوالات پلیسی معمولی. ‫- آره.
‫آره، واسه منم همینطور. حوصله‌سربر بود.
‫ما که چیزی نداریم بهشون بگیم.
‫دقیقا.
‫هی، بچه‌ها. بیاین اینجا. ‫اینو یه نگاه بندازین.
‫اوه، اینجا چه خبره؟
‫صدات رو نمی‌شنویم. صدات رو...
‫[ناتالیا چند تا کتاب نوشته؟]
‫- "ناتالیا چند تا کتاب نوشته؟" ‫- خب موفق باشین.
‫- من از کجا بدونم؟ ‫- حدس بزن! یه چیزی بگو. هر چی!
‫هیچی نمی‌شنوم!
‫[صحیح/غلط]
‫چی شد؟
‫"داوید و زوشیا ماه عسل‌شون رو کجا گذروندن؟"
‫یالا، بگو.
‫همه اونقدر می‌خواستن ببرن ‫که هیچ کس متوجه نبود
‫برد مهم نیست،
‫همکاری مهمه.
‫هدف‌مون این بود که حداقل ‫نصف امتیازات رو بگیریم که بریم مرحله‌ی بعد.
‫- یعنی باید با هم کار کنیم. نه؟ ‫- منطقیه.
‫- آره. ‫- دورهمی خانوادگی.
‫باعث شدی ۲ امتیاز از دست بدیم!
‫- منظورت اینه ما از دست دادیم، نه؟ ‫- ما. البته.
‫شاید بتونیم راهنمایی کنیم؟
‫عمو اینجا نیست، پس...
‫[داوید کجا کار می‌کنه؟]
‫"داوید کجا کار می‌کنه؟"
‫مرکز آنالیز سیاسی دانشگاه ورشو...
‫شوخی می‌کنی.
‫- مرکز... ‫- چی؟
‫گردی؟ خیلی خب. و این... وارد.
‫اه...
‫منو نگاه کن!
‫لعنتی!
‫- لعنتی! سوالات مسخره! ‫- آروم باش!
‫خب، کاشف به عمل اومد دایی
‫خیلی بیشتر از چیزی که ‫تصور می‌کردیم در موردمون می‌دونه.
‫و در مورد تو چی می‌دونست؟
‫در چه حالیم؟
‫خوبیم، ممنون. خوبیم.
‫همیشه می‌تونه بهتر باشه... ‫ولی می‌تونه هم خیلی بدتر باشه.
‫- خوبه. خوشحالم اینو می‌شنوم. ‫- آره.
‫پس قسط‌های وام خونه‌ات عقب نیفتاده؟
‫چند تا تاخیر کوچیک بوده. ردیف میشیم. ‫منتظر وامی از طرف مرکز هستم.
‫همون که ماه گذشته ردش کردن؟
‫بله.
‫گمونم زوشیا نمی‌دونه؟
‫الانش هم به حد کافی اعصابش رو خرد می‌کنم.
‫داوید،
‫باید بهش بگی.
‫وگرنه من میگم.
‫راستش هیچی. اون می‌دونست من چیکار می‌کنم.
‫برخی از مقالات منم خونده بود.
‫گمونم اتفاقی بود.
‫یه اتفاق ناگوار.
‫ولی اگه ازم می‌پرسین ‫به نظرم کار کی بوده،
‫خب، گمونم بتونم...
‫البته اگه واقعا مجبور بشم.
‫متاسفانه واقعا مجبوری.
‫- آره! یالا. ‫- یالا!
‫- برج ثور. ‫- آره!
‫- ایول.
‫- نوبت توئه، ناتالیا. ‫- من؟
‫برو! یالا.
‫اگه ۲ نفر برن تو شانس‌مون بهتره.
‫- یالا! ‫- فکر خوبیه! برو!
‫- برو، برو! ‫- خیلی خب.
‫- دکمه رو بزن. ‫- دکمه.
‫بعضی‌ها واسه پول چیکار نمی‌کنن؟
‫خب؟ "ورزش محبوب کارول قد کوتاه چیه؟"
‫- فرقش فقط ۲ سانته. ‫- شش. مبارزه‌ی کراو ماگا.
‫- کراو ماگا. ‫- کراو ماگا.
‫لام... لامبادا؟
‫از سرت محافظت کن!
‫عالیه! همینه. دوباره!
‫- کونگ‌فو؟ ‫- از مغزت استفاده کن!
‫دکمه! دکمه رو بزن!
‫بیسبال!
‫- واقعا؟ شوخیت گرفته! ‫- یعنی چی؟
‫ببینین. "کارول قد بلند پشتش چی تتو کرده؟" ‫یالا، نشون‌شون بده!
‫نگاه کن!
‫نگاه کن، یه...
‫- قو! ‫- قو!
‫قو!
‫آره! آره!
‫راستش شره که به قو تبدیل شده. ‫نمی‌شنوین. ولش کن.
‫اون توی فیلم "ماه‌زده" عالی بود.
‫"اسم اولین نامزد داوید چی بود؟"
‫من دیشب خوب نخوابیدم. به خاطر استرس.
‫خب، همونطور که می‌گفتم...
‫بله، چی داری میگی؟
‫دیشب شنیدم کارول...
‫دوست برادرزاده‌ی دایی، همون قد کوتاهه...
‫اون داشت با تلفن صحبت می‌کرد.
‫کارولم. تو... آره، ‫دیدم پیام دادی. نمی‌تونستم جواب بدم.
‫باید یواش صحبت کنم. ‫اینجا ساعت ۳ صبحه.
‫تایلند ۶ ساعت جلوتره.
‫آره. نه، بهت گفتم. ‫دو ساله نمی‌خوام!
‫یک ساله هم نمی‌خوام. ‫نهایتا ۶ ماهه!
‫قرارمون این بود! واسه این پول دادم.
‫باشه. خیلی خب. خبرم کن. خداحافظ.
‫محض رضای خدا.
‫نمی‌خواستم تهمت الکی بزنم،
‫ولی به نظرم اون می‌خواد بچه بخره.
‫گرونه.
‫نمی‌دونم. این چیزیه که شنیدم.
‫من از کجا بدونم؟ ‫تا حالا بچه نخریدم.
‫و قصد ندارم که... ‫تا حالا بچه‌ی زنده نخریدم.
‫بچه‌ی مُرده هم نخریدم.
‫نه! یعنی چی؟
‫- سلام. ‫- متاسفم.
‫- پیشاهنگ من. ‫- عزیزم.
‫آره، می‌دونم. اونا رقیبن، نه خانواده.
‫- راستش اوضاع عوض شده. ‫- پیشاهنگ آخرین امید ماست. بریم.
‫خیلی خب. چند تا رو باید درست جواب بده؟
‫- همش رو. ‫- اونی که نوشته داوید رو بزن.
‫یکی باید باهاش بره. ‫گمونم دیگه خیلی دیره.
‫- نمایشگر رو نگاه کن. ‫- "تاریخ تولد ناتالیا چیه؟"
‫بیست و ششم ژانویه ۱۹...
‫- دکمه رو بزن. ‫- دکمه رو بزن!
‫بیست و ششم ژانویه ۱۹۷۳.
‫احسنت!
‫- هرگز یادش نمیره. همیشه بهم پیام میده. ‫- صبر کن. مگه تاریخ امروز نیست؟
‫- امروز تولدته؟ ‫- ♪تولدت مبارک♪
‫- تو ۵۰ سالته. ‫- نگو که ۵۰ سالته؟
‫معلومه که نه.
‫ببینین! "داستان محبوب دوران بچگی کارول چیه؟"
‫- کسی می‌دونه؟ ‫- نه.
‫نظرت چیه؟
‫این جماعت واسه پول مادر خودشون هم می‌فروشن.
‫اگه دست من بود، همه‌شون رو مینداختم زندان.
‫مشکلی داری؟
‫نه خیر.
‫هممم.
‫آره!
‫این سوال آخره!
‫اگه جواب درست بدی، برنده‌ایم!
‫- یالا، یالا! ‫- ساده‌ست.
‫"اسم واقعی گوستاو چیه؟"
‫چی؟
‫اسمت چیه؟
‫لعنتی. خیلی خب.
‫خیلی خب، بخورش.
‫اوهوم.
‫- بیفت بمیر. ‫- بمیرم؟
‫هر طور مایلی.
‫رومئو؟
‫آره!
‫رومئو؟
‫چرا تا حالا بهم نگفتی؟
‫حتی ژولیت هم نمی‌دونست.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫از اون اسم متنفرم.
‫تو از کجا این چیزها رو می‌دونستی؟
‫- دایی از کجا می‌دونست؟ ‫- آره!
‫[شش ماه قبل]
‫داوید کلاوس هستم.
‫یه نظرسنجی.
‫بله، حتما. مشکلی نیست.
‫حتما شوخیت گرفته.
‫و چقدر طول می‌کشه؟
‫خدای من.
‫بله، ۵ دقیقه وقت دارم. ‫اگه بخوای ۱۵ دقیقه هم وقت دارم.
‫خیلی ممنون، قربان. ‫من فقط چند تا سوال دارم.
‫اسم اولین نامزدت چی بود؟
‫و تتوت کجای بدنته؟
‫میشه بگی این نظرسنجی راجع به چی بود؟
‫این سوال عجیبیه.
‫ولی حالا که پول میدی، ساحلی در باربادوس.
‫عالیه.
‫خب شنیدم توی کار با چاقو مهارت داری، کارول.
‫و این چه ربطی داره؟
‫- هیچی. ‫- ما هم خیلی راجع به تو نمی‌دونیم.
‫- معلومه دوران کودکی سختی داشتی. ‫- بسه.
‫دوران کودکی سخت؟
‫مشخصا هر دو والدینت رو نداشتی.
‫اشتباه گفتی.
‫والدینش هر دو در آمریکا زندگی می‌کنن. ‫خیلی روانشناس نیستی.
‫می‌خوای در مورد مشکلات صحبت کنیم؟
‫ببخشید؟
‫- پس می‌خوای این بازی رو بکنی؟ ‫- فقط آروم باش.
‫جنازه‌ی اون‌ روی زمینه، ‫ما داریم دشمنی خانوادگی بازی می‌کنیم.
‫بازی نکنین.
‫بله، یوزکا دو تا گوشی داره. ما نمی‌دونستیم.
‫و پلیس‌هایی هم که ‫یه گوشی ازش گرفتن نمی‌دونن.
‫فقط هنریک می‌دونه. ‫و حالا شما هم می‌دونین.
‫و نهایتا
‫شاید گوشی مخفی یوزکا بود ‫که جون همه‌مون رو نجات داد.
‫یه تماس از پلیس باهام گرفتن. ‫اونا نتونستن توی کولاک بیان.
‫متوجه نمیشم. اونایی که...؟
‫خاله. بیا اینجا.
‫آنتن خیلی بده. تماس قطع شد.
‫چی شده؟ چیکار می‌کنین؟
‫پلیس باهام تماس گرفت.
‫اونا توی برف گیر کردن و نمی‌تونن بیان.
‫فکر نکنم اونا دو نفر پلیس واقعی باشن.
‫از اول از نحوه‌ی رفتارشون خوشم نیومد.
‫من بالغ بر ۴۰ رمان جنایی نوشتم. ‫پلیس‌ها از زیگ زاور استفاده نمی‌کنن.
‫نباید به کس دیگه‌ای بگیم ‫تا زمانی که بفهمیم اونا واقعا کی هستن.
‫خیلی خب.
‫نمی‌دونیم اونا چطور رفتار می‌کنن.
‫خب چی شده؟
‫- هممم. ‫- هممم؟
‫فقط می‌خواستم بگم
‫نمی‌دونستم توی شیرینی‌فروشی ‫از مامان خواستگاری کردی. قشنگه.
‫آره!
‫دخترم باهام مهربونه.
‫دوربین مخفی کجاست؟
‫خب، شاید استراتژی دایی داره جواب میده.
‫- خانواده‌ی عزیزم. ‫- هی، بچه‌ها. تبلت.
‫تبریک بابت رد کردن اولین مرحله‌ی بازی.
‫خوش می‌گذره؟
‫اگه دارین توی تبلت منو تماشا می‌کنین،
‫متاسفانه این یعنی من دیگه کنارتون نیستم،
‫و دارم واسه مرحله‌ی بعد آماده میشم.
‫توجه. معمای جدید. ‫واسه حلش، هیچ کدوم راه خروجی ندارین.
‫گمونم هنوز کارمون تموم نشده، ها؟
‫راه خروج. راه خروج.
‫باید از اینجا خارج بشیم و آنتن گیر بیاریم.
‫اگه وایفای گیر بیاریم، ‫می‌تونیم درخواست کمک کنیم.
‫من از عمو پرسیدم و اون گفت رمزش خیلی سخته.
‫لعنتی.
‫من میرم دستشویی.
‫من با هنریک میرم دستشویی.
‫- جفت‌تون میرین دستشویی؟ ‫- آره.
‫منم احتمالا باید برم. ‫محض احتیاط. یهو می‌گیره.
‫خیلی خب، بچه‌ها.
‫"راه خروجی واسه حلش نیست."
‫- آنتن اومد؟ ‫- هنوز نه.
‫سلام. همه چی مرتبه؟
‫کمک می‌خواین؟
‫مشکلی نداریم. فقط داریم با داداشم میریم دستشویی.
‫داداشت کو؟
‫خب، خاله‌ام مثل داداشم می‌مونه.
‫چون همیشه هر وقت لازمش دارم کنارمه.
‫چه قشنگ.
‫وقت بازجویی از توئه، خانم جوون.
‫- بیا. ‫- ولی یوزفینا زیر سن قانونیه.
‫پس به نظرم من باید همراهیش کنم.
‫باهامون بیا.
‫راه خروجی واسه حلش نیست.
‫شرط می‌بندم مرحله‌ی بعدی اتاق فراره.
‫کل خونه یه اتاق فراره.
‫توی گاراژ، یه علامت خروج بود ‫که خط خورده بود.
‫فکر می‌کردم یکی از شوخی‌های داییه، ولی حالا...
‫- گوش کنین! ‫- صبر کن! عجله نکن، عزیزم.
‫پس تو مثل برادر هستی، ها؟
‫حسابی مراقب این بچه هستی.
‫تعجب‌آوره، چون گفتی ممکنه مامانش قاتل باشه.
‫جدی؟
‫دارن پلیس خوب، پلیس بد بازی می‌کنن.
‫تکنیک خوبیه. ‫به ندرت توسط پلیس‌های محلی استفاده میشه.
‫منظورت چیه؟
‫با توجه به منصب‌تون،
‫تحت تاثیر قرار گرفتم ‫که از چنین مهارت‌های پیچیده‌ای استفاده می‌کنین.
‫چطوره از ما به عنوان ‫کاراکترهای توی کتاب‌هات استفاده کنی؟
‫چرا که نه؟
‫ولی قبلش باید درجه‌تون رو بدونم.
‫لعنتی. هیچ وقت توی امتحانات خوب نبودم.
‫درجه‌ات به عنوان پلیس.
‫توی اداره‌ی پلیسی که کار می‌کنیم.
‫بازرس بدنارسکی. و اینم کارآگاه گودیکوئه.
‫چیزی پریده توی گلوت؟
‫چیه؟
‫خوبی؟
‫- اسپری آسم. ‫- چی؟
‫نمی‌شنوم.
‫- توی اتاق‌مون. ‫- توی اتاق‌مون؟
‫- اون... ‫- کدوم اسپری آسم؟
‫اسپری آسمم توی اتاق‌مون.
‫اسپری آسمت توی اتاق‌مون؟
‫ای بابا. توی اتاق‌مونه.
‫- مشخصا ونتولینش رو نیاز داره. ‫- نمی‌تونم نفس بکشم.
‫- می‌خوای بزنم پشتت؟ ‫- بیا با هم بریم.
‫چه اتفاقی برات افتاد؟
‫وقتی داشتن از من بازجویی می‌کردن ‫کی به گوشیت زنگ زد؟
‫و شوهرت چی؟
‫داوید؟
‫- نه. اون آزارش به مورچه هم نمی‌رسه. ‫- جدی؟
‫اون جنگجو نیست. ‫یه بار با هم مچ انداختیم، من بردم.
‫امیدوار بودم الکی گذاشته باشه ببرم. ‫ولی نه، اعتراف کرد واقعا باخته.
‫می‌دونی چیه؟ یه مرد واقعی ‫الکی نمیذاره برنده بشی.
‫هممم.
‫من بودم نابودت می‌کردم.
‫می‌دونی چرا لگد به پا ‫دردش بیشتر از درد زایمانه؟
‫اینو می‌دونم چون همش زن‌هایی رو می‌بینم ‫که میگن یه بچه‌ی دیگه می‌خوان.
‫ولی هیچ وقت نشنیدم مردی بگه، ‫"دوباره با لگد بزن به پاهام."
‫عاشق این جوکم.
‫گوشی داویده.
‫"خانم بانکدار."
‫چرا جواب ندادی؟
‫همه چی مرتبه؟
‫بهتر شدی؟
‫بابت اون الم شنگه شرمنده. الان حالم خوبه.
‫من بچه نیستم، پس...
‫بچه‌ها کجان؟
‫- دستشویی. ‫- ناتالیا هم همینطور.
‫اوهوم.
‫- ما همینجا صبر می‌کنیم. ‫- البته.
‫و با هم میریم.
‫- کجا؟ ‫- فعلا دیگه سوالی نیست.
‫- اون نوجوون دیگه رو بگو بیاد. ‫- داداشم؟
‫نامزد این.
‫صدای ویبره میاد.
‫پیجره.
‫پیجر؟
‫آره. یه چیز جدیده. ‫پیجرها برگشتن. نمی‌دونستین؟
‫نه، نه. واسه آمپول انسولینشه.
‫برگرد سر جات، بچه جون.
‫- الو؟ ‫- از پاسگاه پلیس دورکی تماس می‌گیرم.
‫شرمنده اون موقع تماس قطع شد.
‫همونطور که گفتم ماموری که فرستادیم ‫به خاطر کولاک نتونست بیاد.
‫نگران نباشین. نیازی نیست. ‫واقعا متاسفم. کار بچه‌هام بود.
‫دوباره داشتن با گوشیم مزاحم تلفنی می‌شدن.
‫بله. ممنون.
‫نگران نباشین. من تنبیه‌شون می‌کنم.
‫چرا گفتین پلیس هستین؟
‫خب عملا ما نگفتیم.
‫سریع اومدین، آقایون.
‫نمی‌دونم تا الان چی بهتون گفته شده...
‫چطوره از اول شروع کنین؟ ‫فرض کنین ما هیچی نمی‌دونیم.
‫خیلی خب.
‫وقتی شماها رو اینجا دیدیم، ‫ما هم سوپرایز شدیم.
‫و بعد متوجه شدیم عموت مُرده.
‫پس تصمیم گرفتین خودتون زحمت نکشین
‫و بذارین ما جوازهای انحصاری رو پیدا کنیم.
‫عموت روی چیزی کار می‌کرد ‫که خیلی واسه کارفرماهای من مهمه.
‫برف بند اومد.
‫لعنتی! برف بند اومد.
‫یالا، هنریک. سریع‌تر فکر کن.
‫[پسورد نامعتبر]
‫همه‌تون می‌دونین من اهل پز دادن نیستم،
‫ولی باید بگم یکی از ستاره‌های ‫اتاق فرار ورشو هستم.
‫دروغ نمیگه.
‫عالیه. سریع از اینجا خارج میشیم.
‫دستشویی کردن چقدر طول می‌کشه؟ ‫اونا اصلا می‌دونن ما کجاییم؟
‫گوستاو، همه جا دنبالت گشتم.
‫واسه چی می‌دویی؟
‫منو که می‌شناسی. باید رو فرم بمونم.
‫یوزکا و هنریک کجان؟
‫پلیس داره با هم ازشون بازجویی می‌کنه. ‫اینجوری سریع‌تره.
‫پلیس گفت یه ساعت دیگه زمان میده ‫که یه کاریش بکنیم.
‫- اگه تا اون موقع کارمون تموم نشده باشه... ‫- چی؟
‫- ما رو می‌برن پاسگاه. ‫- حداقل.
‫خب نقشه چیه؟
‫اتاق فرار مرحله‌ی بعدیه.
‫می‌دونین کی کندی رو کشت؟
‫نه، من نمی‌دونم.
‫می‌خواین بدونین؟
‫[چرا گردونه‌ی حقیقت از روی آنتن حذف شد؟]
‫"چرا گردونه‌ی حقیقت از روی آنتن حذف شد؟"
‫"گردونه‌ی حقیقت از روی آنتن حذف شد
‫زمانی که بعد از باخت در مسابقه،
‫یکی از شرکت‌کننده‌ها سعی کرد خودکشی کنه."
‫[خیابان پوزیومکوا ۷]
‫دقیقا شبیه کلبه‌ایه که بچگی رفتیم.
‫آره، الان یادم اومد!
‫خیلی فقیر بودیم، فقط یه کتاب داشتیم، ‫پس مامان خیلی آروم برامون می‌خوند.
‫ببینین! اینو می‌شناسین؟
‫ببینین، ماییم!
‫- بیاین ببینین. ‫- نشونم بده.
‫حق با توئه! اصلا این عکس رو یادم نمیاد.
‫- خیلی خب، داوید، وقتشه دست به کار بشیم. ‫- آره.
‫پنجاه و نه دقیقه مونده.
‫- یکی می‌خوای؟ ‫- نه، ممنون.
‫- داوید، واقعا؟ ‫- چرا که نه؟
‫نمی‌دونیم چه اتفاقی ممکنه بیفته.
‫یادمه توی این اتاق فرار بودم و یه...
‫- داوید. تمرکز کن. ‫- تمرکز.
‫اون جعبه رو کجا پیدا کردی؟
‫شکلات‌ها؟
‫اونا رو روی میزی توی آشپزخونه پیدا کردم.
‫جلو دوربین نشونم بده.
‫اینجاست! اینجا!
‫این دوربینه؟
‫روی جعبه چی نوشته؟
‫"شنبه."
‫اوه، لعنتی!
‫چی لعنتی؟
‫یادم رفته بود قایم‌شون کنم.
‫اون شکلات ویژه‌ی آقای ولادیسلاو بود.
‫منظورت چیه ویژه؟ مشکلی هست؟
‫ولادیسلاو خوشش میومد ‫روی مواد توهم‌زا آزمایش کنه.
‫چند تا خوردی؟
‫دو تا. شاید ۳ تا.
‫هفت تا. هفت تا شکلات خوردم.
‫شنبه‌ها اون سرم حقیقتش رو تست می‌کرد.
‫یکی از ترکیب‌های خودش بود.
‫اون نصفی می‌خورد، یا گاهی ۱ دونه.
‫بعد از خوردن یه دونه، ‫شروع می‌کرد روراست صحبت می‌کرد.
‫ولی بعد از ۷ تا، ممکنه زیر و روت کنه!
‫- منم یکی خوردم. ‫- لعنتی.
‫منم‌ یکی خوردم.
‫من چیزی نخوردم. رژیمم.
‫از بخت خوبم گفتم نه.
‫خب راستش منم یکی خوردم.
‫منظورت از "زیر و رو شدن" چیه؟
‫قبل اینکه اثر کنه چند دقیقه‌ای زمان می‌بره.
‫- عالیه. ‫- خب، چه ضد حال.
‫- معلومه. ‫- خوبی؟
‫نه. خیلی خب، گوش کنین.
‫قانون اینه که وقتی فهمیدی توی تله‌ای، ‫فرصتی واسه فرار داری.
‫دنبال سرنخ بگردین.
‫- باید سرنخ پیدا کنیم. ‫- چرا به خودمون زحمت بدیم؟
‫- چه نوعی؟ ‫- کجا رو بگردیم؟
‫- همه جا. ‫- مثلا این؟
‫- فکر کردی کجا داری میری؟ ‫- ولم کن! دردم میاد! ول کن!
‫- نکن! نه... ‫- وول نخور!
‫ببخشید، قربان.
‫متاسفانه یه مشکل کوچیک داریم.
‫آره! اولین سرنخ رو پیدا کردم.
‫"چی شوکه‌ات کرده؟"
‫ما رو؟
‫نه! دور و بر رو بگردین. ‫سرنخ‌ها ممکنه هر جایی باشن.
‫- لامپ. ‫- خدای من.
‫اون بالا.
‫چی؟
‫لامپ!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- یعنی چی؟
‫- لامپ چی شده؟ ‫- به زمین چسبیده.
‫آخ!
‫- کارول... ‫- نه، سسه. سسه!
‫- خدای من. دراز بکش. ‫- اینجوری میشه.
‫یه خرده آب بیار!
‫چیزی نیست. چند دقیقه‌ای بیهوش میشه. کارول؟
‫خوب میشه.
‫خیلی خب. باید نردبون درست کنیم.
‫با چی؟
‫منظورت اینه با کی.
‫گوستاو.
‫من به اون رسیدگی می‌کنم. نگران نباش.
‫بیا.
‫خیلی خب.
‫- خیلی خب. ‫- بریم.
‫- مراقب باش. ‫- پام رو بگیر.
‫- حالا بچرخ. ‫- آخ، چشمم!
‫داوید، مراقب باش.
‫صبر کن.
‫داوید!
‫- لطفا فقط سعی کن بهم دست نزنی! ‫- دارم سعی می‌کنم.
‫اون بالا مراقب باش!
‫وای.
‫یافتم!
‫- عدد اول ششه! ‫- آره!
‫داوید، مراقب باش!
‫داوید! داوید!
‫- نه! ‫- ول کن!
‫آخ!
‫خیلی خب.
‫خب برنده شدیم؟
‫- میلیونر شدیم؟ ‫- نه، هنوز نه.
‫از کجا می‌دونستی یه چیزی اون بالا هست؟
‫"وقایعی که ما رو شوکه کرده."
‫بچه که‌ بودم ‫تعطیلات تابستون اومدم اینجا،
‫منظورم توی کلبه‌ی قدیم داییه،
‫برق منو گرفت.
‫خیلی جدی بود. ‫بیش از یه ماه بیمارستان بودم.
‫آره. حالا یادم اومد.
‫حالا نوبت توئه.
‫چی؟
‫فکر کن. چی شوکه‌ات کرده؟ ‫یالا. کلی فکر کن.
‫نمی‌دونم چی شوکه‌ام کرده! یادم نمیاد.
‫کف مواد مذابه!
‫مراقب باشین. ذوب میشین!
‫اونا چند تا خوردن؟
‫زیاد.
‫- آقای داوید بیشتر از همه خورد. ‫- ما می‌میریم!
‫دوستت دارم.
‫خب، اثر سرم حقیقت داره شروع میشه.
‫من اعتماد به نفس کمی دارم.
‫چی؟
‫دوباره نه. بهت گفتم حقیقت نداره.
‫اینطور فکر می‌کنی؟ ‫یه خرده شکلات بخور و بعد بگو.
‫من دو ساله تفریح درستی نداشتم.
‫داوید!
‫وای!
‫دست‌هام خیلی خفنه.
‫عالیه.
‫داوید.
‫- و بچه چی؟ ‫- دست‌هام می‌درخشه!
‫- هی، گوش کن. ‫- پسر.
‫جدی میگم! ببینین!
‫خیلی خفن هستن!
‫[پسورد نامعتبر]
‫پسورد خیلی سخته.
‫[فورتونا]
‫[ساکت]
‫کارمون رو شروع می‌کنیم.
‫ساندویچ می‌خوای؟
‫با نوتلا؟
‫همونطور که دوست داری.
‫وقتی بچه بودیم، ‫پسرها اونو مسخره می‌کردن.
‫به جای توپ‌بازی، عروسک‌بازی می‌کرد.
‫اون زمان عجیب تلقی می‌شد.
‫من دو بار شوهر کردم. ‫به هر دوشون بی‌وفایی کردم.
‫دیگه امثال داوید پیدا نمیشه.
‫کاملا حق با توئه.
‫گوش کن. من اون وام رو از دانشگاه نگرفتم.
‫راستش گرفتم، ولی قبول نکردم.
‫- چی؟ ‫- نمی‌خواستم بدون تو باشم.
‫آووو!
‫خیلی مهمه. به‌خصوص چون ‫آخرین لحظات‌مون کنار همه.
‫سوال من. خانواده‌ی کلاوس.
‫دسته. متفرقه.
‫- زوشیا و داوید دارن جدا میشن؟ ‫- داوید، بس کن.
‫جواب درست "بله"ست، آقای کلاوس.
‫پس تنها سوالی که می‌مونه اینه که
‫کِی به بچه‌ها میگیم؟
‫- متاسفم، بچه جون. ‫- خیلی وقته می‌دونم.
‫از اون خودکارها توی "مردان سیاه‌پوش" داری؟
‫می‌تونی حافظه‌شون رو پاک کنی؟ ‫کاری کنی همدیگه رو دوست داشته باشن؟
‫متاسفانه روالش اینجوری نیست.
‫چی فکر می‌کردی؟
‫اینکه ندیدم به پلیس زل زدی؟
‫چی؟ اون یارو اساسا نئاندرتاله.
‫اون احمق فکر می‌کنه ‫لگد خوردن به پاها از زایمان بیشتر درد داره.
‫- نادون. ‫- شرمنده.
‫خب، گمونم هرگز عمل میاندوراه‌برداری نداشته.
‫گمونم نه.
‫هممم.
‫خب معلوم شد پسورد وایفای خیلی سخته.
‫ولی خیلی ساده بود.
‫واقعا پیچیده‌ست. می‌خوام توضیح بدم.
‫چون خود پسورد ساده بود. خیلی ساده.
‫- بچه! ‫- چون خیلی سخت بود.
‫- کجایی؟ ‫- به زودی متوجه میشی.
‫لعنتی. پسورد خیلی سخته. ‫پسورد خیلی سخته.
‫- کجایی، بچه جون؟ ‫- "خیلی سخت."
‫- آره! ‫- هی!
‫- هی، بچه! ‫- لعنتی!
‫مسخره‌بازی رو تمومش کن!
‫یالا، بچه جون!
‫دارم میام!
‫از اونجایی که هیچ کدوم‌مون نمی‌تونیم دروغ بگیم...
‫آها؟
‫تو فقط به خاطر پول با منی؟
‫ابدا.
‫فقط به خاطر پول باهات نیستم.
‫و می‌دونم در حاضر مشکلات مالی داری.
‫دوستت دارم.
‫شرمنده، بله، ببخشید.
‫حالا که هیچ کدوم‌مون نمی‌تونیم دروغ بگیم، ‫می‌خواستم بگم من ولادیسلاو رو نکشتم.
‫منم همینطور.
‫کار من نبود.
‫- کار من نبود. ‫- هیچ کدوم‌مون شکلاتی نخوردیم، پس...
‫بهترین دروغگو همیشه بهترین دروغگو نیست.
‫امیدوارم بچه‌ها خیلی نگران نباشن.
‫اون دو تا پلیس واقعی نیستن.
‫هیچی در مورد درجه نمی‌دونن ‫و اسلحه‌شون اشتباهه.
‫نمی‌دونم کی هستن،
‫ولی یوزکا رو گروگان گرفتن ‫و بهم گفتن چیزی نگم.
‫می‌دونن کولاک که تموم بشه، پلیس واقعی میاد.
‫واسه همین فقط ۱ ساعت بهمون وقت دادن، ‫و وقتی تموم بشه، اونا...
‫اونا چیکار می‌کنن؟
‫بپا!
‫یوزکا! هنریک! من اومدم!
‫زیدان!
‫- داوید! عزیزم! ‫- خوبی؟
‫خوبی؟
‫هی! داوید!
‫این دستگاه پخش آهنگ ‫آهنگ زمان آشنایی‌مون رو داره.
‫- هی، شماره‌اش چیه؟ ‫- یازده.
‫یازده؟ این آخرین شماره‌ست! بذار امتحان کنم.
‫- داوید، پاشو! ‫- دستت رو بده من.
‫داوید! اوه، خدای من.
‫- موفق شدیم! ‫- آره!
‫- خیلی خب! در رو باز کردی‌. ایول! ‫- یالا، بریم!
‫تبلت!
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫همه کار رو خودم باید انجام بدم!
‫من ازت می‌ترسم!
‫- خوبی؟ ‫- ولش کن!
‫- به اون دست نزن! ‫- هنریک کجاست؟
‫عزیزم.
‫هنریکه.
‫هنریک!
‫وای!
‫خانواده‌ی عزیز، تبریک میگم که به مرحله‌ی بعد رسیدین.
‫داریم به پایان بازی نزدیک میشیم،
‫و حالا وقتشه سختی رو افزایش بدیم.
‫پس قبل از شروع چالش نهایی،
‫یادتون باشه همه گم هستین ‫ولی با همدیگه پیدا می‌کنین.
‫برق‌های شما هم رفت؟
‫لعنتی.
‫واسه باز کردن اون در، اثرانگشت لازمه.
‫اثرانگشت کی؟
‫من ردیفش می‌کنم.
‫نه!
‫شرط می‌بندم تو از اونایی هستی ‫که سوپ رو با چاقو می‌خورن!
‫یه ربع وقت دارین. ‫این بچه با من میاد.
‫- نه! ‫- حواست بهشون باشه!
‫- خواهشا با اون بچه کار نداشته باش! من میام. ‫- هرچی بیشتر باشیم، بیشتر خوش می‌گذره!
‫تو می‌تونی، بابا!
‫تمام تلاشم رو می‌کنم! مطمئن نیستم، ‫ولی به نظرم همه‌مون رو می‌کشن.
‫- هنوز چتی؟ ‫- نه. آره.
‫من هرگز عمل زیبایی نکردم. ‫اوه، دوباره می‌تونم دروغ بگم.
‫بچرخ.
‫- بذارش زمین. ‫- لعنتی.
‫آروم.
‫- جواب داد! ‫- بذار زمین.
‫- اینجوری؟ ‫- حالا چی؟
‫- چه جوری کار می‌کنه؟ وایستا‌. ‫- بذار یه نگاه بندازم.
‫اوه!
‫"با هم پیدا می‌کنین!" ‫به نظرم همه باید به هم وصل بشیم.
‫- یه لحظه. ‫- یالا! اون هنریک رو گرفته.
‫آره!
‫بزن! هنریک اینجا نیست. تو بزن.
‫خیلی خب، بیاین بزنیم.
‫جواب داد.
‫بریم، دنبالم بیاین. از این طرف.
‫شرمنده، بچه جون.
‫ببینین. اون عمه الاست.
‫وایستین.‌ ما قبلا دایی یانوش رو دیدیم.
‫یعنی باید اون طرفی بریم.
‫ولی برمی‌گردیم جایی که ازش اومدیم.
‫اونا فقط چند دقیقه دیگه وقت دارن.
‫ما چی؟
‫تا حالا پکمن بازی کردی؟
‫ما شما رو می‌خوریم.
‫- یواش! ‫- نه!
‫چقدر دیگه وقت مونده؟
‫شش دقیقه.
‫آره! اونجا.
‫این داداش کوچیکتر عمه‌ست. عمو آلبرت.
‫داریم اشتباه میریم.
‫- بریم. ‫- کجا؟
‫آره، و همش بزرگتر می‌شد.
‫برگشتیم جایی که شروع کردیم.
‫- نه! ‫- سه دقیقه مونده.
‫- خب کدوم طرف؟ ‫- کسی عکس خودمون رو دیده؟
‫حق با توئه.
‫باید خودمون رو پیدا کنیم.
‫- میشه بس کنی، مربی زندگی؟ ‫- نه! داشتیم اشتباه انجامش می‌دادیم.
‫باید خودمون رو پیدا کنیم! ‫دنبالم بیاین. یالا!
‫صبر کن!
‫ببینین!
‫هنریک!
‫اوه.
‫هی. بدش من.
‫اول هنریک رو پس بده.
‫سرت به کار خودت باشه.
‫زیدان!
‫- یالا. ‫- بریم.
‫اووپس، شرمنده.
‫آروم باش، بچه.
‫حرکت هوشمندانه‌ای بود، ولی خیلی هوشمندانه نبود.
‫ولی باید اعتراف کنم،
‫دل و جیگر داری.
‫هی!
‫هی! آهای؟ در رو باز کن!
‫موفق شدیم!
‫ها؟
‫اونو بده من.
‫اول هنریک رو آزاد کن.
‫مراقب باش، من تفنگ دارم!
‫- هی، دوباره می‌تونم دروغ بگم. ‫- اونو بده من.
‫- هی، مرد! ‫- کارول.
‫- من می‌تونم گردنت رو با یه حرکت... ‫- کارول!
‫هی، تو! اینو روی من امتحان کن.
‫احسنت، هنریک!
‫به نظرم اون کنسول بازی رو برات می‌گیرم. ‫شاید حتی دو تا بگیرم!
‫داداش، خیلی خفن بود!
‫خیلی خب، شاید یه خرده اغراق کردم،
‫ولی هنریک واقعا ۶ ماه کلاس جودو رفت.
‫و واقعا تلاشش رو کرد.
‫زیدان!
‫ولش کن! شوهرم رو ول کن!
‫خوشت اومد؟
‫عزیزم، بیا اینجا.
‫ها.
‫کمک!
‫هی!
‫بالاخره! اون برف...
‫برف...
‫اون برف...
‫برف لعنتی.
‫برف... برف لعنتی.
‫این داییه
‫و خیلی به سوپرایز علاقه داشت!
‫خب، گمونم تموم شد دیگه.
‫حادثه‌ای تراژیک.
‫چیزی که خودکشی غیرعمد نامیده میشه. ‫ایده‌ی خوبی واسه کتابه، ها؟
‫باید کتابی در مورد یه کارآگاه بنویسی ‫که همیشه دیر می‌کنه.
‫یه چیزی تو مایه‌های "دیر رسیدن بهتر از ‫هرگز نرسیدن بالای سر جنازه‌ست."
‫شماره‌ پسل اون چیه؟
‫- گردونه‌ی سوم. ‫- یالا!
‫- همینه! ‫- همینه!
‫روز و ماهش رو نداریم.
‫اول می. بی‌خیال. نگین که نمی‌دونستین.
‫خیلی خب، یالا.
‫- پنج اینجاست. ‫- پنج و یک.
‫- و خودشه! ‫- جواب داد!
‫یا خدا!
‫اینو ببین.
‫- همینه! ‫- چی؟ خالیه.
‫اینجا هیچی نیست. خالیه.
‫- خالیه! ‫- می‌دونستم. گفتم که.
‫ساکت!
‫همگی خوش اومدین.
‫حالا که کل خانواده رسیدن،
‫از طرف ولادیسلاو ‫و از طرف خودم خوشامد میگم.
‫همگی خوش اومدین.
‫دیروز رسیدین و از اون موقع ‫امیدوارم خیلی چیزها عوض شده باشه.
‫بابت تکمیل بازی تبریک میگم.
‫در مورد جوازهای انحصاری هم نگران نباشین.
‫تمام جوازهای انحصاری و اختراعاتم جای امنی هستن‌.
‫و شاید یه جای دیگه هم باشن.
‫نگران نباشین. امشب سر شام میگم.
‫بعدا می‌بینمتون. از دیدن همه‌تون خوشحال شدم.
‫دیر یا زود جوازهای انحصاری پیدا میشن.
‫و با اینکه ما میلیونر نشدیم،
‫ولی همدیگه رو داریم.
‫و در مجموع به نظرم این مهمه.
‫و با همکاری همدیگه موفق شدیم.
‫با چاشنی زیدان.
‫خب پس اگه همه چی حل شده،
‫نوشیدنی چی میل دارین؟
‫خب فامیلی ولادیسلاو فورتونا بود،
‫و اسم برنامه‌اش گردونه‌ی حقیقت بود؟
‫و وقتی مردم بهش می‌گفتن ناراحت می‌شد.
‫- من وام رو گرفتم. ‫- میای؟
‫کارول، یالا، بریم تو کارش.
‫فکر می‌کنیم می‌خواستین یه چیزی رو به ما بگین.
‫- من کمک می‌کنم. ‫- خیلی خب!
‫حقیقت داره، شما اونقدر بزرگ شدین که درک کنین.
‫من حامله‌ام.
‫قراره پسردار بشیم.
‫باور کردن! شوخی کردم، عزیزم.
‫ولی تو گفتی قراره برین پیش دکتر.
‫رابرت دکتر. دکتر فامیلی وکیل‌مونه.
‫دیگه مهم نیست.
‫اینکه بچه‌ها فکر می‌کنن والدین ‫کنترل زندگی و سرنوشت‌شون رو در اختیار دارن
‫بزرگ‌ترین توهم بشره.
‫بله، بله!
‫وای!
‫گوش کنین! می‌‌خوایم یه چیزی بگیم.
‫- ما در لهستان می‌مونیم. ‫- ما برگشتیم!
‫اوه، آره!
‫احسنت!
‫- چیه؟ ‫- چی شده؟
‫واسه حوله‌هاست.
‫حق داری سکوت اختیار کنی. ‫هر چی بگی
‫توی دادگاه علیه‌ات استفاده میشه.
‫مطمئنم بقیه‌اش رو حفظی.
‫من؟
‫چی داری میگی؟ من کسی رو نکشتم.
‫کار من بود.
‫- چی؟ ‫- کار من بود.
‫- نه. اون دروغ میگه. ‫- راستش داره حقیقت رو میگه.
‫خیلی خب.
‫وقتی تحت تاثیر سرم حقیقت بودی، گفتی کار تو نبود.
‫راستش من شکلاتی نخوردم.
‫ولی باقی حرف‌هام حقیقت داشت.
‫من واقعا دوستت دارم، ناتالیا.
‫خیلی متاسفم.
‫ولی چرا همچین کاری کردی؟
‫خب همگی تمرکز کنین.
‫گوستاو به خاطر پول با ناتالیا نبود.
‫ولی بنا به دلیلی باهاش بود
‫چون اون یه فورتونا بود.
‫این تنها شانس گوستاو واسه نزدیک شدن به دایی بود،
‫چون ولادیسلاو بیشتر عمرش ‫خودش رو توی یه عمارت منزوی کرده بود.
‫سال ۱۹۹۰، مامان‌بزرگ گوستاو، ‫که اونو بزرگ کرده بود،
‫شرکت‌کننده‌ای در گردونه‌ی حقیقت بود.
‫کارول در مورد والدین گوستاو درست می‌گفت.
‫توی دور آخر، دایی یه سرنخ اشتباه بهش داد.
‫خب، این چیزیه که اون می‌گفت.
‫در نتیجه اون جواب اشتباه داد،
‫باخت، افسردگی گرفت و اقدام به خودکشی کرد.
‫به این خاطر گوستاو به یتیم‌خونه فرستاده شد،
‫و از همون زمان دایی رو مقصر می‌دونست.
‫مامان‌بزرگ!
‫معلوم شد گوستاو خیلی وقت بوده ‫که نقشه‌ی قتل رو داشته.
‫ولی نمی‌دونست عاشق ناتالیا میشه.
‫اونجا بود که نقشه‌اش رو ‫به خاطر عشق بی‌خیال شد.
‫اوه، لعنتی!
‫بعد وقتی واسه خوندن وصیت‌نامه دور هم جمع شدیم
‫و اون یهو پیداش شد، گوستاو تعجب کرد.
‫اون شب رفت توی آشپزخونه و دایی رو دید.
‫معلوم شد دایی از اول ‫هویت اصلی گوستاو رو می‌دونسته.
‫اون به خوبی واسه این بازی آماده بود.
‫اونا شروع به گپ زدن کردن ‫و همه چی خوب بود تا اینکه یهو...
‫- من می‌بخشمت. ‫- من می‌بخشمت.
‫واسه چی؟
‫واسه اینکه می‌خواستی منو بکشی.
‫و تو منو واسه چی می‌بخشی، رومئو؟
‫خب، به خاطر اینکه مامان‌بزرگم رو گمراه کردی.
‫ولی نکردم.
‫- چرا، کردی. ‫- نه.
‫گوش کن، فقط اعتراف کن اشتباه کردی.
‫نمی‌تونم.
‫اعتراف کن.
‫نمی‌تونم بهت دروغ بگم، رومئو.
‫جواب درست گرینویل بود.
‫واسه همین پاپیون سبزم رو به کاتاژینا نشون دادم.
‫اسمش رو به زبون نیار!
‫می‌خواستم به کاتاژینا...
‫راستش دایی تحت تاثیر شکلات حقیقتش بود.
‫می‌خواست به گوستاو توضیح بده ‫که نمی‌تونه بهش دروغ بگه.
‫شاید واسه همین دایی اعتراف کرد ‫که اسم و هویت واقعی
‫گوستاو رو می‌دونه.
‫نمی‌خواستم اونو بکشم.
‫فکر می‌کردم چون اون جلیقه‌ی ضدگلوله تنشه،
‫خب، می‌تونم بهش چاقو بزنم.
‫تراپی حادثه‌ی تلخ.
‫نمی‌دونستم لباسش رو عوض کرده ‫و لباس عادی پوشیده.
‫شبیه بودن. و وقتی بهش چاقو زدم و خون رو دیدم...
‫غافلگیر شدم.
‫خیلی متاسفم.
‫از کجا می‌دونستی منم؟
‫همش به لطف هنریه.
‫اون یه مقاله‌ی قدیمی توی روزنامه ‫در مورد پایان گردونه‌ی حقیقت پیدا کرد
‫و عکسی از آخرین شرکت‌کننده‌ها توش بود.
‫نوشته بود "خانم کاتاژینا و نوه‌اش رومئو."
‫اسم خیلی نادریه.
‫و امروز آخرین قطعه‌ی پازل رو کشف کرد.
‫وقتی اون رسید توی آشپزخونه، گوستاو پرسید...
‫فراموش کرده بود لباس عادی پوشیده ‫و به خودش چاقو زد؟
‫خیلی زود حرف زد.
‫وقتی اینو گفت، جنازه‌ی دایی توی دید نبود،
‫پس امکان نداشت بدونه دایی چاقو خورده؟
‫گرچه این هنوز فرضیه بود.
‫پس من تصمیم گرفتم با پلیس تماس بگیرم ‫و اونا گفتن با کسی صحبت نکنم.
‫پس فقط به بابام گفتم.
‫از اونجایی که مدرک قطعی نداشتیم، ‫تنها چاره‌مون بلوف زدن بود.
‫پس این کلک رو سوار کردیم
‫تا ببینیم اونقدر ناتالیا رو دوست داری ‫که نذاری بره زندان یا نه.
‫آووو!
‫اتفاقات اون آخرهفته دقیقا ‫همونطوری رخ داد که تعریف کردم؟
‫نمی‌دونم.
‫بیشتر اوقاتش خیلی چت بودم.
‫ولی نسخه‌ی منه و بهش می‌چسبم.
‫اون آخرهفته خیلی چیزها رو ‫توی زندگی همه‌مون تغییر داد.
‫ساقدوش رسید. شروع می‌کنیم.
‫ناتالیا داره یه کتاب ‫در مورد اون آخرهفته می‌نویسه.
‫اسمش "مرگ مجری مسابقه‌ی تلویزیونی"ه.
‫حوصله‌ات سر نرفت؟
‫تا الان علی رغم جستجوهای زیاد،
‫هیچ کس نتونسته جوازهای انحصاری دایی رو پیدا کنه.
‫هر دو کارول خیلی ولادیسلاو رو دوست داشتن.
‫کارول یه توله سگ ۶ ماهه
‫از تایلند خریده بود.
‫سگ خوب.
‫در مورد پیشخدمت باید بگم ‫دایی پول خوبی بهش می‌داد
‫که بهش شلیک کنه و خدمات دیگه‌ای انجام بده.
‫نهایتا اونقدر پول جمع کرده بود که‌ عمارت رو بخره.
‫هنوز اونجا زندگی می‌کنه.
‫و حالا واسه خودش پیشخدمت داره، ‫ولی هنوزم گل‌ها رو آب میده.
‫در مورد خودمون هم بگم که، ‫خب، هنوز بالکن نداریم.
‫ولی یوزکا به نظر نرم‌ شده
‫و رابطه‌ام با زوشیا هم بهبود پیدا کرده.
‫ما شروع کردیم میریم کازینو.
‫یاکوب کازینو، مشاور زوجینه.
‫خارق‌العاده‌ست که ‫آدم‌ها چه کارهایی واسه پول می‌کنن، ها؟
‫من ترجیح میدم بگم خارق‌العاده‌ست ‫که چه کارهایی واسه خانواده‌شون می‌کنن.
‫در مورد پول هم همون چیزیه که گفتم.
‫ما پولی نداریم، ولی ببینین چقدر خوشبختیم.
‫[پایان]
‫[شاید...]
‫خانم‌ها و آقایان، به یه قسمت دیگه ‫از گردونه‌ی حقیقت خوش اومدین.
‫اسم من ولادیسلاو فورتوناست.
‫و اینا جوایز امشبه. یه موتور معرکه.
‫یه ماشین جدید خفن.
‫ولی جایزه‌ی اصلی برنامه‌ی امشب
‫چکی به مبلغ یک میلیون زلوتیه.
‫خانم کاتاژینا از بیدگوشچ اومده.
‫- بله. ‫- تنهایی؟
‫با نوه‌ام اومدم.
‫و حالا سوال آخر.
‫اگه جوابت غلط باشه، همه چی رو از دست میدی.
‫سوال اینه: در کدوم شهر
‫کاندید ریاست جمهوری آمریکا، جسی جکسون متولد شد؟
‫جوابت، کاتاژینا؟
‫اینو می‌دونم...
‫نه.
‫در...
‫رینگویل؟
‫متاسفانه نه.
‫پاسخ صحیح گرینویله.
‫اوه!
‫ولی...
‫از همگی ممنونم که برنامه‌ی امروز رو تماشا کردین.
‫به زودی در گردونه‌ی حقیقت می‌بینمتون!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»