‫بابی! بابی!
‫چیزی نیست.
‫بچه‌مون.
‫بچه‌مون رو از دست دادیم.
‫«ترجمه از خشایار»
‫[دکتر بو هالند]
‫اوه. آی!
‫- حواسم هست! ‫- سلام، بابی.
‫برق رفته.
‫اوه، جدی؟
‫درسته، باید درستش کنیم.
‫آماده‌ای، شهردار؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫حالت چطوره، عزیزم؟
‫خوبم.
‫فکر می‌کردم قراره ترکش کنی.
‫بی‌خیال، امروز نمی‌شه، دکتر.
‫می‌دونی، بابی، اگه گریس عارضه‌ای داشت،
‫فقط یادت باشه که رایج هستن.
‫البته کار رو آسون‌تر نمی‌کنه.
‫بچه‌اش رو از دست داده، بو.
‫پسرها می‌گن که صیدشون کم بوده.
‫خشکی‌نشین‌ها شب و روز ترالینگ می‌کنن. ‫[یک روش ماهیگیری]
‫حالا همه قایق‌هاشون خراب شده.
‫فقط یه طوفان ساده است.
‫چیزی نیست که نتونیم ‫دوباره شروع کنیم.
‫آره. بازم آدم تعجب می‌کنه.
‫ما هنوز اینجا چیکار می‌کنیم.
‫نمی‌دونستم قراره اصلا کاری بکنیم.
‫شنیدی؟
‫اون چیه؟
‫چیه؟
‫بچه‌ها، سعی می‌کنم برم تو.
‫- خیلی‌خب، بذار ببینم. ‫- اوه، یه «تی» پیدا کردم.
‫- بیا ببینیم می‌تونیم که... ‫- «جی».
‫این‌ها جفتشون «جی» هستن، ‫برای جونیور.
‫[شاه جزر و مد] ‫[جزر و مد بلندی که 3-4 بار در سال رخ میدهد]
‫سنجاب دور اطراف تنه درخت می‌چرخید،
‫سعی می‌کرد یک نگاهی به دُمش بندازه.
‫گراز از بالای درخت‌ها نگاه کرد ‫و با خودش گفت،
‫«ای کاش اون سنجاب می‌تونست ‫ببینه که دور یک دایره می‌چرخه».
‫نهنگ دماغش رو به اندازه‌ای ‫فرو کرد که امواج رو بشکنه...
‫و با خودش گفت، ‫«همه اینجا چیکار می‌کنن؟»
‫در آسمون‌ها، ابرها گراز و نهنگ رو ‫تماشا کردن...
‫و با خودشون گفتن چرا ‫در کنار هم بازی نمی‌کنن.
‫شارلوت، وقتت تموم شد.
‫به لطف بی‌کران تو، آیلا.
‫ممنون.
‫[ده سال بعد]
‫چه بچه قشنگی.
‫خیلی هم زرنگه.
‫فکر کنم بتونی بعدش استراحت کنی، باشه؟
‫- ممنون، فِی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫آقای هالند.
‫خدایا، دیشب یه خرده بیش از حد ‫نوشیدنی خوردی، ها؟
‫اوه، اصلا فکرش هم نمی‌کنم.
‫آیلا؟
‫گریس، آیلا کجاست؟
‫فکر می‌کردم پیش توئه.
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫باید یه جایی همینجاها باشه.
‫آیلا، می‌دونم که اینجایی.
‫بوو!
‫عالی بود، بیا ببینم.
‫از سنگ تا نیزه که یکپارچه ایستاده‌ان.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫ماهی زیر آب، با برکت‌تر است.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫برای استقبال از جزر و مد و طلوع خورشید.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫قایق‌های معلق، به پرسه‌شون پایان می‌دن.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫قوم برگزیده برای محافظت و نگهداری.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫برای بوسیدن ساحل که در خانه هستیم.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫آفرین، فیلیپ.
‫ممنون، خانم فی.
‫خیلی‌خب حالا،
‫قراره درس دیروز رو ادامه بدیم.
‫کی می‌تونه تشخیص بده ‫این صدای چیه؟
‫- آیلا. ‫- باقرقره پرپای بیدی.
‫درسته! حالا صداش رو در بیار.
‫چی؟
‫اوه، زود باش!
‫کی می‌خواد امتحان کنه؟
‫یادتون باشه، جرأت محدودیت سنی نداره.
‫جونیور.
‫خوب بود.
‫جرأت داری.
‫به لطف بی‌کران تو، آیلا.
‫- می‌بینمت، مامان‌بزرگ. ‫- به لطف بی‌کران تو، آیلا.
‫نهنگی نمی‌بینی؟
‫چیزی نمی‌بینم.
‫نگاه کن.
‫به نظرت باید به کسی بگیم؟
‫نه، خیلی دوره.
‫تا حالا اصلا کسی از اهل خشکی دیدی؟
‫نه، ولی صداشون رو شنیدم، ‫اون موقع که بیسیم داشتیم.
‫صداشون چطوری بود؟
‫گمونم مثل ما بود.
‫فقط یه خرده از پشت بیسیم، ‫صداشون مبهم بود.
‫خب چه بلایی سر بیسیم اومد؟
‫بابا می‌گه وقتی ارتباط‌شون رو قطع کردن، ‫از شرشون خلاص شدن.
‫از اینجا گمشین برین، خشکی‌نشین‌ها!
‫آره، از اینجا برین.
‫آیلا! آیلا! آیلا، کمک!
‫آیلا!
‫خوبی؟
‫آره، تو چطور؟
‫به کسی درباره این موضوع نگو، باشه؟
‫جونیور، قول می‌دی؟
‫باشه، نمی‌گم.
‫یالا، دیلن.
‫یالا، زود باش بازی کن!
‫همینه!
‫یالا، پسرها.
‫آره!
‫هی، هی، هی!
‫بسه، بسه، دیگه بسه.
‫خیلی‌خب، من شش‌تا دیلن نوشتم.
‫بو، چندتا از مارلون نوشتی؟
‫بو!
‫هی!
‫بو!
‫- یالا، بابی. ‫- بو!
‫امتیاز دیلن چنده؟
‫من شش‌تا نوشتم.
‫گمونم دیلن برنده می‌شه.
‫ای بابا، بو، اصلا نگاه نمی‌کردی.
‫فکر می‌کردم قراره از پای در بیاریش.
‫هی، شهردار،
‫اگه دوست داشته باشی، ‫یک شرط واسه خودت دارم.
‫اممم. علاقه داری؟
‫همینه. یالا، دیلن.
‫همیشه از شرط بستن خوشم میومد.
‫چه پیشنهادی داری؟
‫هنوز ماهی کاد کم داریم.
‫شرطش خیلی ساده است.
‫اگه من برنده شدم، ‫یک بار دیگه آیلا رو با خودمون می‌بریم.
‫بی‌خیال، دیلن، نمی‌تونی از پدرش بخوای...
‫که سر دختر خودش شرط ببنده.
‫یک دلیلی داشته که برنامه‌ریزی ‫انجام شده. خیلی‌خب؟
‫کاری می‌کنی که چند هفته سخت ‫من و پسرها بگذرونیم...
‫یا اینکه یک بعد از ظهر دلپذیر ‫همراه با آیلا روی آب باشه.
‫- بابی، بی‌خیال. ‫- تصمیم بگیر.
‫خیلی‌خب، یک دور!
‫مستقیم می‌رم.
‫اوهوم.
‫خیلی‌خب، نوبت توست.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫باشه، تو امتحان کن. خوبه.
‫سنجاب دور اطراف تنه درخت می‌چرخید،
‫سعی می‌کرد یک نگاهی به دُمش بندازه.
‫گراز از بالای درخت‌ها نگاه کرد ‫و با خودش گفت،
‫«ای کاش اون سنجاب می‌تونست ‫ببینه که دور یک دایره می‌چرخه».
‫اولین چاپ در پاریس، فرانسه.
‫هی، بو؟
‫فرانسه چیه؟
‫سرزمین خشکی؟
‫اوه، آره، چیزه...
‫می‌دونی، کلی آدم مختلف داره.
‫فقط یک مکان تخیلی واسه داستانه، عزیزم.
‫یالا، بو.
‫- وقتت تموم شد. ‫- باشه، باشه.
‫خیلی ممنون، آیلا.
‫صبح بخیر.
‫صبح بخیر، شهردار.
‫- سلام، آیلا. ‫- صبح بخیر.
‫- امروز حالت چطوره؟ ‫- خیلی خوبم.
‫خوبه، خوبه.
‫خیلی‌خب، رفیق. یک، دو، سه.
‫- خیلی‌خب. ‫- باشه؟
‫- آره. ‫- آماده.
‫آماده‌ای؟
‫باشه.
‫خیلی‌خب، خواهر کوچولو.
‫وقتی بخوریشون، قبل از اینکه سم...
‫بخواد اثر کنه، 15 دقیقه وقت داری.
‫مطمئنی که جواب می‌ده؟
‫آره، هفته قبل انجام دادیم.
‫نترس، خونه آیلا اینا اونجاست.
‫سوزی، دارم بهت می‌گم جواب می‌ده.
‫تو رو مستقیم می‌بریم پیش آیلا.
‫مجبور نیستی انجامش بدی.
‫باشه، من انجام می‌دم. بده.
‫یالا، زود باش!
‫احساس می‌کنی؟
‫جواب داده؟
‫- فیلیپ! ‫- فیلیپ!
‫نه.
‫- لعنت! ‫- چیه؟
‫اونجا نیست.
‫منظورت چیه؟ همیشه اینجاست.
‫الان نیست.
‫سلام، بچه‌ها، همه چیز مرتبه؟
‫سلام، خانم بنتام، ‫می‌شه آیلا بیاد بازی کنیم؟
‫اه، شرمنده، با باباش رفته بیرون.
‫بابا، زود بیا،
‫فیلیپ کاریش شده.
‫- آیلا کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫- قرار بود خونه باشه. ‫- اه، لعنت.
‫با بچه‌های ماهیگیر رفته.
‫الان که اول ماه نیست.
‫بازی‌های مسخره‌ای که شما بچه‌ها می‌کنین. ‫برو ببینم.
‫مامان، مامان! کمک! مامان!
‫خدای من. چی شده؟!
‫شارلوت؟ به آیلا احتیاج داریم.
‫جای خلیج تلرز هست. برو!
‫بچه‌ها همینجا بمونین.
‫به یک طرف روی میز درازش کن.
‫خیلی‌خب. دهنش رو تمیز کن.
‫برو بیرون، نانسی. همین حالا!
‫- تمیز شد. ‫- به پشت بخوابونش.
‫گردنش رو بالا بگیر.
‫- خیلی‌خب. ‫- بیاین وارد دهنش کنیم.
‫خیلی‌خب. باشه.
‫خیلی‌خب. همینه.
‫فشار ملایم.
‫خیلی‌خب.
‫اه! بگیر، بگیر، بگیر.
‫خیلی‌خب، فیلیپ.
‫- خیلی‌خب. ‫- بو، نفس نمی‌کشه.
‫بو، نفس نمی‌کشه!
‫- باشه. ‫- بو!
‫بکشش، بکشش، بکشش!
‫بکشش!
‫یالا!
‫یالا، پسرک!
‫آره!
‫اه!
‫بابی! بابی!
‫آیلا رو بیار جای کلینیک، ‫فیلیپ واقعا حالش بده!
‫- چی؟! ‫- زود باش، زود باش!
‫چی شده، عزیزم؟
‫چی شد؟
‫نه، نه، نه.
‫- نه، برگردونش. ‫- لطفا.
‫- خواهشا، آیلا، خواهشا! ‫- لطفا!
‫[روحت شاد، فیلیپ برن]
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫مطمئنی دلت نمی‌خواد درباره...
‫اتفاقی که افتاد، ‫با من یا مامان حرف بزنی؟
‫پس فیلیپ برای همیشه رفته؟
‫آره.
‫کاملا عادیه که همچین ‫احساسی داشته باشی.
‫می‌دونم چند وقتی از آخرین ‫جلسه‌ای که گرفتیم می‌گذره،
‫ولی چندتا اعلامیه داشتم که ‫می‌خواستم بهتون بگم.
‫اول از همه، ‫بو دوباره کلینک رو باز می‌کنه.
‫خودش رو برای اجتماع در دسترس قرار می‌ده.
‫با همون ساعات معمول قدیم کار می‌کنم.
‫- اگه لازم شد، بیاین. ‫- چرا؟ چرا؟
‫الان نه... نه ده ساله که ‫به بو احتیاجی نداشتیم.
‫شمردن یاد گرفتی. تاثیرگذار بود.
‫- بامزه بود. ‫- قضیه چیه، شهردار؟
‫اوه خدای من، چی شده؟
‫چیکارش شده؟
‫شاید چیزی نباشه.
‫مثل همه‌مون،
‫آیلا حادثه واقعا آسیب‌زایی رو تجربه کرده.
‫شاهد چیزی بوده که ‫تا حالا ندیده بود.
‫- چی داری می‌گی؟ ‫- آره، منظورت چیه؟
‫یعنی داری می‌گی موهبتش ‫از بین رفته؟
‫واقعیت اینه که خسته شده.
‫پس به خاطر خودش،
‫ملاقات‌ها رو به حالت تعلیق در میاریم.
‫- چی؟! ‫- نه!
‫فقط موقتیه.
‫نباید روی این تمرکز کنیم که اوضاع رو...
‫تا جای ممکن برای اون دختر، ‫عادی نگه داریم؟
‫آره، های و هوی فقط می‌ترسونش، شهردار.
‫ملاقات‌ها بخشی از کل زندگی آیلا بوده...
‫و به اندازه ما ازش بهره می‌بره.
‫- درسته. درسته. ‫- آره!
‫قدرت‌های شفابخشیش از بین رفته.
‫تظاهر کردن به کسی کمک نمی‌کنه.
‫باید استراحت کنه.
‫اینکه به آیلا نشون بدیم که ‫چقدر دوستش داریم و ممنونش هستیم،
‫تظاهر کردن نیست، بابی.
‫آیلا خیلی چیزها به ما داده.
‫به تک تک افراد این اتاق.
‫سلامتی‌تون، محصولات خوب ‫سال به سال...
‫و استقلال‌مون از خشکی اصلی.
‫استراحت دادن به اون بچه، ‫درخواست زیادی نیست.
‫درخواست زیادی برای شما نیست، ‫شهردار یا گریس.
‫شارلوت، ما پدر و مادرشیم.
‫هر کسی که یه ذره عقل داشته باشه،
‫می‌تونه ببینه که جفت‌تون اصلا ‫یک روز هم پیرتر نشدین.
‫آره! ‫هیچکس بیشتر از شما منفعت نکرده.
‫همه‌مون از موهبت آیلا، ‫منفعت زیادی بردیم.
‫دوباره می‌گم که امیدوارم موقتی باشه.
‫ممنون که اومدین.
‫با اینکه کسی نظرم رو نپرسید، ‫باید بگم...
‫یک سابقه طولانی...
‫از رای دادن مردم شهر در مورد ‫مسائل مهم وجود داره.
‫- درسته! ‫- حالا، بابی،
‫تو و دخترم در بزرگ کردن آیلا، ‫کار بزرگی انجام دادین،
‫ولی آخه درست نیست که همه‌مون...
‫در این تصمیم‌گیری شرکت نکنیم.
‫اون دختر منه، فی.
‫تصمیمش به رای اجتماع نیست.
‫فقط به خاطر اینکه ما رای دادیم،
‫شما پدر و مادرش شدید.
‫آره!
‫پس بیاید دست‌تون رو بلند کنید.
‫بذارید رای‌گیری کنیم.
‫چند نفر می‌خوان آیلا استراحت کنه؟
‫بی‌خیال!
‫چند نفر فکر می‌کنن که باید ‫به ملاقات‌ها ادامه بدیم؟
‫بیا، ایناها.
‫اکثریت مردم.
‫تموم شد و رفت.
‫سلام، آیلا.
‫چندتا دوست واست پیدا کردم.
‫ماهی کپور و گوپی.
‫فقط بهشون غذا بده.
‫هر روز از این‌ها بهشون بده.
‫- ممنون، ناخدا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫با خودم گفتم حتما به اندازه کافی ‫عروسک داری.
‫حالِ بهترین ماهیگیر جزیره چطوره؟
‫خوبم.
‫ولی امم...
‫نمی‌تونم امروز حالت رو بهتر کنم.
‫اشکال نداره.
‫- واقعا متاسفم. ‫- آره، اشکال نداره.
‫من نگرانش نیستم.
‫فقط می‌خواستم مطمئن بشم ‫که یادت نره بخندی.
‫بیا تو.
‫سلام، شهردار.
‫بو.
‫می‌خواستیم ببینیم یک دقیقه وقت داری.
‫آره، آره.
‫باشه.
‫- می‌بینمت، فرانک. ‫- منم همینطور، بو.
‫بفرمایید بشینید.
‫راحتم.
‫چیکار می‌تونم واسه‌تون بکنم؟
‫خب، اممم، سوزان.
‫بابی، حالش زیاد خوب نیست.
‫می‌دونی، این قضیه خیلی ناراحتش کرده...
‫و ما دیگه...
‫- دیگه نمی‌دونیم چیکار کنیم. ‫- می‌ترسیم، بابی.
‫می‌خوایم سوزان رو ببریم خشکی.
‫پیش دکتر ببریمش.
‫یکی رو ببینه، یک کاری بکنیم.
‫یک کلمه هم در مورد آیلا ‫به بقیه چیزی نمی‌گیم.
‫می‌تونی بهمون اعتماد کنی.
‫نمی‌تونم تصور کنم که...
‫این دوران چقدر برای شما دو نفر سخته.
‫ولی باید پیش هم بمونیم ‫به عنوان...
‫سوزان می‌گه این کار رو قبلا کردن.
‫- می‌دونم. ‫- واسه خنده.
‫این بچه‌ها نمی‌دونن که...
‫ممکنه مریض بشن یا صدمه ببینن.
‫هیچی نمی‌دونن.
‫حق با توئه، فرانک. درست می‌گی.
‫با همدیگه، باید همکاری کنیم تا...
‫مطمئن بشیم به بچه‌ها ‫این چیزها رو یاد بدیم.
‫متاسفانه باید کاری که به صلاح...
‫خونواده‌امون هست رو انجام بدیم، شهردار.
‫همه‌مون سر این قضیه توافق کردیم، فرانک.
‫همه‌مون یک چیز رو قبول کردیم.
‫نمی‌تونی ما رو اینجا نگه داری.
‫- متاسفم. ‫- گور بابات، بابی.
‫واقعا یک بزدلی. بیا بریم.
‫دیلن هنوز درها رو شب قفل می‌کنه؟
‫آره.
‫خوبه.
‫می‌دونی، بابی، شاید فکر بدی نباشه...
‫که آیلا رو ببریم پیش چندتا دکتر ‫مورد اعتماد که تو خشکی می‌شناسیم...
‫بو.
‫جفت‌مون می‌دونیم که ‫وقتی اونجا برسه، چه اتفاقی میفته.
‫نباید از جزیره بیرون بره.
‫کی می‌خواد شروع کنه؟
‫شارلوت.
‫ممنون.
‫امم... خب، من اومدم اینجا چون نگرانم.
‫و...
‫برای من، اه...
‫یه خرده در مورد مادرم فکر می‌کردم.
‫و...
‫یادم میاد که چه چیزهایی گذروند...
‫و...
‫تموم اتفاقاتی که اون زمان افتاد، ‫می‌دونید من...
‫اه، قبلا دو بار در ماه امتحان می‌کردم ‫که ببینم می‌تونم بپرم یا نه.
‫و امم...
‫حالا اصلا یادم نمیاد که ‫آخرین بار چک کردم، کِی بود.
‫مامان و مامان‌بزرگم جفت‌شون ‫در 41 سالگی تشخیص دادن که مریضن.
‫من هفته دیگه 60 سالم می‌شه، ‫پس فقط...
‫چیز فوق‌العاده‌ایه.
‫اینکه با ترس زندگی نکنی.
‫ممنون، شارلوت.
‫می‌دونید، الان بیشتر از هر زمان ‫دیگه‌ای با خودم فکر می‌کنم که...
‫مهمه یک جایی داشته باشیم که...
‫بتونیم صادقه حرف‌هامون رو بزنیم.
‫من از طرف کسی حرف نمی‌زنم،
‫ولی من از تظاهر کردن خسته شدم.
‫آیلا فقط یک بچه با موهبت نیست.
‫یک ورزشکار معروف ‫یا یک محقق برتر نیست.
‫خیلی بزرگ‌تر از این حرف‌هاست.
‫اون از دریا و ستاره‌ها اومده.
‫در شب عید «شاه جزر و مد»...
‫از دریا و ستاره‌ها به ما تحویل داده شد.
‫اون خشکی‌نشین‌ها...
‫اینجا دستشون به ما نمی‌رسه.
‫اون‌ها...
‫صبح بخیر، مامان‌بزرگ.
‫صبح بخیر، عزیزم.
‫اممم.
‫خوبی؟
‫امم...
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫تو...
‫تو خواب داشتی حرف می‌زدی.
‫انگار خواب بد می‌دیدی.
‫اوه.
‫امیدوارم تو رو نترسونده باشم.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- هممم؟
‫متاسفم که نمی‌تونم خوبت کنم.
‫اوه، متاسف نباش، عزیزم.
‫قبل از اینکه تو به این خونواده بیای، ‫حالم خوب نبود.
‫تو من رو خوب کردی.
‫همم.
‫چه احساسی داشت؟
‫چی؟
‫اینکه شفا پیدا کنی.
‫همچین احساسی.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌رم ببینم جونیور چیکار می‌کنه.
‫باشه.
‫فی، می‌خوای درباره اون شب حرف بزنی؟
‫خیلی خوب می‌شد در گردهمایی ‫شهرداری از ما حمایت می‌کردی.
‫از نوه‌ات حمایت می‌کردی.
‫جفت‌تون چیزهای زیادی دارین ‫که بهش افتخار کنین.
‫به عنوان پدر و مادر،
‫ولی اگه دلت می‌خواد که ‫شهردار بمونی،
‫باید قدردان باشی که اجبار کردم ‫اون رای‌گیری انجام بشه.
‫به لطف بی‌کران آیلا.
‫نوبت منه.
‫- آره. ‫- آره.
‫باشه.
‫حالا می‌تونم رُخ تو رو بزنم.
‫حالا...
‫سلام.
‫کی دلش می‌خواد یه کم جادو ببینه؟
‫فقط یه امتحانی بکن.
‫خیلی چیزها اینجا فرق داره.
‫خب، من اول از همه ماهی می‌گیرم، بیل.
‫حالا باید قول بدین که ‫این قضیه رو مخفی نگه دارین.
‫باشه؟
‫اه! خیلی‌خب، ناقلا!
‫تو رو یک راست میندازم توی ماهی‌تابه!
‫این چیه؟
‫شگفتیه.
‫فقط در ظاهر پر زرق و برق هستی،
‫به باطن که می‌رسه، چیز خاصی نداری.
‫بابی.
‫هی، هی! کجا داری می‌ری؟
‫می‌رم مامانم رو بیارم، ‫قبل از اینکه دوباره حمله بهش دست بده.
‫ببین، بذار تا فردا صبر کنیم.
‫به خاطر اینکه خوابیده، بابی.
‫- باید الان برم. ‫- تو از کجا می‌دونی؟
‫کل روز پیشش بودیم ‫و هیچ اتفاقی نیفتاد.
‫دستت رو ببین.
‫بازم به نظرم فکر خوبی نیست.
‫به یک دلیلی اینجا اومده، بابی.
‫- منظورت چیه؟ ‫- اون صبح،
‫من دعا کردم در حالی که ‫اصلا اهل دعا نیستم،
‫بعد تو رفتی سمت دریا ‫و آیلا رو پیدا کردی.
‫فکر می‌کنی فقط تصادفی بوده؟
‫فقط چون یک اتفاقی افتاده ‫که ما درکش نمی‌کنیم،
‫به این معنی نیست که ‫به یک دلیلی اتفاقی افتاده.
‫من فقط می‌دونم اگه مادرت ‫در مورد این قضیه بفهمه،
‫کل اون گروه حمایتی ‫به سمت آیلا حمله می‌کنن.
‫انتظار داری فقط وایستیم ‫و تماشا کنیم وقتی...
‫- هی! ‫- مردم می‌میرن، گریس.
‫یادت رفته؟
‫باید این رو یک راز نگه داریم.
‫اگه قرار باشه از دخترمون محافظت کنیم.
‫اخیرا یه خواب‌هایی می‌بینم.
‫اینکه آیلا تو اقیانوس غرق می‌شه.
‫درست همونطوری که پیداش کردیم.
‫من اونجام که نجاتش بدم.
‫ولی هر دفعه...
‫ببخشید، مزاحم شدم؟
‫اه، مارلون داستان خودش رو ‫با ما در میون گذاشته.
‫اشکال نداره بشینم؟
‫- ممنون. ‫- بفرما بشین.
‫اه، ببخشید.
‫ادامه بده.
‫بگذریم، احساس خوبی نداره.
‫شاید به خاطر کاری بوده ‫که ما کردیم.
‫اون همه پتانسیل.
‫باورش سخته که همینجوری ‫یهو از بین بره.
‫می‌خواستی چیزی با ما ‫در میون بذاری، بو؟
‫می‌دونی، من... من... ‫راستش بدم نمیاد.
‫ممنون.
‫فقط ازت می‌خوایم که صادق باشی.
‫صداقت. باشه.
‫یادم میاد همین مارلون...
‫نزدیک به 15 سال پیش اومد تو کلینیک،
‫خودش تنهایی کیسه تور کشیده بود...
‫و شونه‌هاش از جا در اومده بودن ‫و اینجور چیزها.
‫قسم می‌خورم همینی که اینجا نشسته،
‫طرف اون موقع اصلا نمی‌تونست ‫دستش رو بالای کمر ببره.
‫مثل یک پنگوئن شده بود.
‫یادت میاد؟
‫هنوز لباس‌هاش پر از گرد ‫و خاک تپه‌ماهور بود.
‫«راه و رسم امواج رو بهم یاد بدید!»
‫آره، یه چرندیاتی گفتیم ولی...
‫پسرها...
‫این باعث نشد که واسه‌ش کل ماه...
‫نوشیدنی نخرن، مگه نه؟
‫تا حالا کسی رو ندیده بودم که ‫به تلاش سخت خودش افتخار کنه.
‫به این می‌گن اجتماع.
‫پتانسیل واقعی.
‫ولی الان قوی‌ترین مرد شهر گریه می‌کنه...
‫چون یک بچه 10 ساله نمی‌تونه...
‫خماریش رو درمان کنه.
‫خودت منگی، بو.
‫- بهت پیشنهاد می‌کنم که... ‫- نگران نباش، اینجا نمی‌مونم.
‫ولی از همه‌تون می‌خوام یادتون بیاد...
‫قبل از اینکه این قضیه شروع بشه، ‫زندگی چطور بود.
‫یادتون بیاد چی باعث می‌شد که ‫افتخار کنین یک جزیره‌نشین هستین.
‫قبلا تک تک شماها رو دوست داشتم.
‫حالا، عقل از سر همه‌تون پریده.
‫بو، اینجا قراره یک فضای امن باشه.
‫هی، بی‌خیال!
‫فضای امن؟ چه مزخرفی!
‫دارم می‌رم، میمون گنده‌بک.
‫نفر بعدی کیه؟
‫فرانک.
‫ملیسا؟
‫فرانک؟
‫آروم باش! ‫آروم باش، فرانک!
‫- فرانک! بو هستم! ‫- فرانک...
‫فرانک، فقط می‌خوام حرف بزنم.
‫با خودم گفتم شاید بتونم ‫کمک‌تون کنم که قایق بدزدین.
‫چرا بخوای همچین کاری بکنی؟
‫چون من و جونیور هم می‌خوایم ‫باهاتون از اینجا بریم.
‫این بخشی از خونه‌ات بوده، فرانک.
‫چوب کف خونه‌ات بوده؟
‫احتمالا می‌تونیم دو نفر دیگه جا بدیم.
‫کِی قراره بریم؟
‫مامان. مامان، حالت خوبه؟
‫چای.
‫یکشنبه‌ها.
‫بابی کجاست؟
‫طبقه بالاست، خوابیده.
‫خب، بهتره بیدارش کنی.
‫بابات الان‌هاست که واسه شام بیاد.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫مامان.
‫می‌شه یه چیزی نشونت بدم؟
‫اوه.
‫توافق کردیم که قضیه رو ‫یک راز نگه داریم.
‫اون مادرمه.
‫بابی. گریس.
‫ممنون که اومدین.
‫همونطور که می‌دونین، روز حادثه فیلیپ،
‫کل کیسه تور ماهی‌ها رو از دست دادیم.
‫از اون موقع فقط داریم ‫سعی می‌کنیم که به موقعیت اول برگردیم،
‫ولی به نظر میاد که...
‫به اندازه کافی ماهی گیرمون نمیاد...
‫که زمستون رو دووم بیاریم.
‫پس اینجا چیکار می‌کنین؟ ‫چرا روی آب نیستین؟
‫روی آب بودیم.
‫خیلی هم سخت تلاش می‌کنیم.
‫همه جور تله گذاشتیم ‫و همه کار کردیم.
‫قضیه سر اون نیست. ‫اصلا ماهی تو اقیانوس نیست.
‫اون کشتی‌های ماهیگیری رو دیدی ‫که شبانه‌روزی می‌چرخن.
‫مطمئنم که متوجه شدی.
‫خشکی‌نشین‌ها.
‫تا موقعی که هیچی نمونده باشه، ‫ول‌کن نیستن.
‫حرف دیگه‌ای ندارین؟
‫تو شهردار ما هستی. ‫فقط با خودم گفتم بهتره...
‫ بدونی که همه‌مون قراره ‫از گرسنگی بمیریم.
‫حقیقت اینه که...
‫همه‌مون یه جورایی فکر می‌کردیم ‫آیلا تا الان به وضعیت قبل برگرده.
‫سلام؟
‫سلام.
‫مزاحم شدم؟
‫نه.
‫درباره وضعیت حال حاضر فکر می‌کردم.
‫یک ایده‌ای دارم.
‫می‌خواین بشنوین؟
‫باید زود قضاوت نکنین.
‫آیلا وقتی خواب بود، من رو شفا داد.
‫تو رو هم شفا داد.
‫تو هم همینطور،‌گریس.
‫چند سال پیش که من مشکلات ‫خودم رو داشتم،
‫بو این‌ها رو بهم داد.
‫دقیقا چی می‌خوای بگی، فی؟
‫حالا می‌خوام به زبون بیاری. ‫پیشنهاد می‌دی که...
‫با نوه‌ات چیکار کنیم؟
‫به خاطر موقعیتی که...
‫خودت انتخاب کردی، آقای شهردار، ‫علیه من جبهه نگیر.
‫دلت نمی‌خواد که مردمت ‫این زمستون از گرسنگی بمیرن.
‫پدر تو هم مجبور شد که ‫تصمیمات سخت زیادی بگیره.
‫دهکده بهت اعتماد داره، بابی.
‫مامان، بس کن.
‫یک دقیقه بهمون مهلت بده.
‫بهت گفتم.
‫دیگه تو شهرداری تصمیمات گرفته نمی‌شن.
‫تو اون گروه حمایتی تصمیم می‌گیرن.
‫- ما که نمی‌دونیم. ‫- چرا می‌دونیم!
‫از چی حرف می‌زنی، گریس؟
‫قرص به خورد بچه‌مون بدیم؟ ‫گزینه‌امون اینه؟
‫بابی، خیلی‌ها همیشه اوقات...
‫- قرص خواب می‌خورن. ‫- بچه‌ها نه، گریس!
‫وقتی تصمیم گرفتیم ‫پدر و مادرش باشیم،
‫به خاطر این بود که تبدیل به یک...
‫آزمایش علمی نشه.
‫الان دقیقا همین کار رو می‌کنیم.
‫درست مثل ملاقات‌های دوران نوزدایش می‌مونه.
‫یادش نمی‌مونه.
‫به نظرم جدا باید به این...
‫موضوع فکر کنیم که از جزیره بریم.
‫نه.
‫نه، نه!
‫اوضاع به روال سابق برمی‌گرده.
‫فقط باید صبور باشیم.
‫مثل این می‌مونه انگار خوابیده.
‫پس ساحل رو ببوس ‫که شب فرا رسیده.
‫تا جزیره باقی بماند.
‫شب بخیر.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫- شب بخیر، بابا. ‫- شب بخیر.
‫می‌خوام ازتون تشکر کنم ‫که امشب اینجا اومدین.
‫برای نشون دادن مهر و محبت‌تون ‫نسبت به آیلا.
‫و همینطور شهردار بزرگ‌مون.
‫بیشتر از همه می‌خوام ازتون تشکر کنم...
‫که زود قضاوت نکردین.
‫برای اینکه درک کردین...
‫یک چیزی بزرگ‌تر از خود ما...
‫در این جزیره اتفاق میفته.
‫به ما بستگی داره که...
‫رو به جلو حرکت کنیم، ‫همونطور که همیشه پیش رفتیم.
‫به عنوان یک دهکده.
‫در همبستگی.
‫از آسمان‌ها تا دریا،
‫جزیره باقی بماند.
‫مثل همیشه.
‫استوار و قوی.
‫به لطف بی‌کران آیلا.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫زود برمی‌گردم.
‫- سلام. ‫- بو.
‫چند وقتی می‌شد ماهی تازه نخورده بودم.
‫معلوم هست چه خبره، بابی؟
‫- چطور، چطور؟ ‫- قرص به خوردش دادن.
‫چی؟
‫چندتا از داروهای قدیمی فی.
‫اجازه دادی این اتفاق بیفته؟
‫فکر می‌کنی دلم می‌خواد اینجور بشه؟
‫خودت بهم بگو.
‫من ناامیدش کردم، بو.
‫باید از اینجا ببرمش.
‫باید از این جزیره ببرمش.
‫فرانک و ملیسا امشب می‌خوان برن.
‫درست بعد از غروب، ‫جای خونه‌شون باش.
‫ولی فقط واسه دو نفر جا دارن.
‫سلام، پسر جان. اومدم خونه.
‫پسرم؟
‫جونیور پیش بنتام‌هاست.
‫امیدوارم مشکل نداشته باشی ‫که یه کم چای دم کردم.
‫اصلا.
‫خب، باید اعتراف کنم که...
‫دلم واسه تماشای برنامه‌هام تنگ شده.
‫می‌خوای یه چیزی قوی‌تر واست بریزم؟
‫امشب نه. فردا باید مدرسه برم.
‫بو، چیکار می‌کنی؟
‫دیدم که با بابی حرف می‌زدی.
‫به نظرم کار مهمی به ما سپردن.
‫تا به اون دختر قشنگ فرصت ‫تجربه یک زندگی عادی رو بدیم...
‫و داریم خرابش می‌کنیم.
‫اگه نمی‌شناختمت،
‫فکر می‌کردم قراره جایی بری.
‫آیلا الان بیشتر از همیشه ‫به من احتیاج داره.
‫هیچوقت اینجا تنها نمی‌ذارمش.
‫همین من رو می‌ترسونه.
‫فی، از چند وقت پیش...
‫خونواده‌هامون تو این جزیره زندگی می‌کنن؟
‫- از خیلی وقت پیش. ‫- آره.
‫نسل‌هاست.
‫بقیه اومدن و رفتن، ولی...
‫این جزیره تو خون و استخوان ماست.
‫اختلافات خودمون رو داشتیم ‫ولی همیشه برطرفش کردیم.
‫خونواده‌هامون اینجا موندن.
‫با هم کار کردن.
‫- از پس همه سختی‌ها بر اومدن. ‫- منم حاضرم...
‫دنبال سازش باشم اگه خودت حاضر باشی.
‫فی، اون فقط یک دختر کوچولوئه.
‫نمی‌تونیم با ترس خودمون ‫اون رو مدام مسموم کنیم.
‫بهت قول می‌دم که...
‫هر کاری از توانم بر بیاد ‫انجام می‌دم که تو رو...
‫من به اون وضعیت برنمی‌گردم.
‫من همینجا پیشت هستم.
‫می‌خوای واست یه کم شام درست کنم؟
‫نه.
‫بابا، چیکار داری می‌کنی؟
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫مامان! بابا!
‫کلینیک.
‫همین حالا برو وسایلت رو جمع کن.
‫باشه، خیلی‌خب. برو.
‫بابی! بابی!
‫بابا؟
‫نه!
‫فرانک؟
‫فرانک!
‫ملیسا!
‫بابا؟
‫بابا؟!
‫نه.
‫بابا؟
‫بابا، بیا اینجا.
‫- بابی! ‫- جونیور!
‫یالا!
‫مامان!
‫آیلا!
‫- مامان. ‫- آیلا.
‫بابی!
‫می‌رم سراغ فی.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. ‫فقط برو خونه.
‫آره، منتظر سیگنال بمون.
‫سلام، هیلدا.
‫چیزی نیست، چیزی نیست. ‫مشکلی نیست.
‫برگردین داخل. اگه نگران هستین، ‫فقط برین تو خونه.
‫چیزی نیست. ‫درباره این موضوع حرف زدیم، مگه نه؟
‫فقط برین داخل. ساکت بمونین.
‫هی، بذار من بهش رسیدگی کنم، باشه؟
‫- سلام علیک! ‫- سلام!
‫«پرل سیتی»، شماها راه گم کردین؟
‫من لوسی‌ام، ایشون هم امیلی.
‫- من دیلن‌ام. ‫- سلام.
‫نمی‌دونستم که دهکده هنوز اینجاست.
‫فکر می‌کردم جزیره چند سال پیش ‫یک جای دیگه مستقر شدن.
‫نه، به این موضوع هم خیلی افتخار می‌کنیم.
‫مطمئنا.
‫یادم نمیاد شما رو در ‫مانیفست ناوبری دیده باشم.
‫به خاطر همین کاملا خودکفا هستیم.
‫اونقدر سخت نیست، تا موقعی که ‫هر چه نیاز داری، مصرف کنی.
‫- جدی می‌گید؟ ‫- آره.
‫بعد چطوری به خشکی می‌رید؟
‫نمی‌ریم.
‫خب، چه کمکی می‌تونیم بکنیم؟
‫یک خونواده امروز صبح ‫با قایق به خشکی رسیده...
‫و دلیلی بر این باور داریم ‫که اینجا در جزیره...
‫مشکل رفاه کودک وجود داره.
‫پس اگه لطف کنید ما رو جای ‫خونه آیلا بنتام ببرید، ممنون می‌شیم.
‫خب، اون دختر منه.
‫شاید بتونم چندتا سوال رو جواب بدم.
‫نه، اولین کار اینه که...
‫فقط یک گفتگویی با بچه داشته باشیم.
‫ممنون.
‫البته.
‫- سلام. ‫- مرکز.
‫کسی اونجاست؟ کمک لازم دارم.
‫موقعیت فعلی شما کجاست؟
‫افراد بیشتری بفرستین.
‫لطفا ماهیت مشکل خودتون رو بگید.
‫الو؟
‫مرکز هستم، لطفا ماهیت...
‫مشکل خودت رو بگو.
‫آقای بنتام، کس دیگه‌ای هم تو خونه هست؟
‫اه، بله، همسرم، گریس.
‫آقا، لطفا برید خونه‌تون.
‫لازم نیست اینجا باشید.
‫فقط طبیعی رفتار کن، باشه؟
‫ایشون امیلی از خدمات اجتماعی هست.
‫می‌خواد با آیلا صحبت کنه.
‫یک گزارش از به خطر افتادن ‫احتمالی کودک به دستمون رسیده...
‫و باید یک بررسی رفاهی ‫از وضعیت خونه انجام بدم.
‫اشکال نداره وارد بشم؟
‫- ته کفش رو تمیز کنید. ‫- اوهوم.
‫طبقه بالاست.
‫چای یا چیزی نمی‌خواید بیارم؟
‫نمی‌خوام، ممنون.
‫آیلا، عزیزم، یک نفر غریبه اومده...
‫می‌خواد چندتا سوال ازت بپرسه.
‫آیلا؟
‫اسم من امیلیه.
‫یک مددکار اجتماعی از پرل سیتی هستم.
‫اشکال نداره بیام تو؟
‫می‌شه بشینم؟
‫آیلا، وظیفه من اینه که ‫مطمئن بشم بچه‌ها در امان هستن،
‫مخصوصا داخل خونه.
‫پس برای اینکه ‫مطمئن بشم در امان هستی،
‫می‌خوام چندتا سوال ازت بپرسم.
‫اشکالی نداره؟
‫جناب، چندین بار ازتون خواستم...
‫که به خونه خودتون برگردید.
‫آقا، لطفا!
‫همگی لطفا برید. مشکلی نیست.
‫فقط برگردید خونه.
‫فقط یه خرده نگرانیم، بابی.
‫اونجا چه خبره؟
‫آیلا، می‌خواستم در مورد مامان ‫و بابات ازت بپرسم.
‫با همدیگه دعوا می‌کنن؟
‫بعضی وقت‌ها.
‫این طبیعیه.
‫آخه کی دعوا نمی‌کنه؟
‫هر کسی با بهترین دوستش ‫هم دعوا می‌کنه، مگه نه؟
‫ولی وقتی دعوا می‌کنن،
‫می‌خوام بدونم صداشون رو ‫روی همدیگه بلند می‌کنن یا نه.
‫هی، جناب! لطفا، برگرد عقب!
‫من جایی نمی‌رم.
‫آیلا، من اومدم اینجا چون ‫یک نفر نگران توست.
‫چرا یک نفر باید فکر کنه ‫که شاید در خطر باشی؟
‫فقط آروم باش، لطفا.
‫دوستان، مشکلی نیست.
‫آیلا، تا حالا احساس کردی ‫که در امان نیستی؟
‫واقعا صدات درست شبیه ماست.
‫مطمئنی که مشکلی نداری، آیلا؟
‫این خیلی مهمه.
‫مطمئنم.
‫باید ازم تشکر کنی.
‫جانم؟
‫وقتی از اتاق می‌ری بیرون،
‫باید بگی «به لطف بی‌کران آیلا».
‫آیلا!
‫چیزی نیست. مشکلی نیست.
‫دلم می‌خواد خونواده رو با خودمون ببریم،
‫دور از دهکده، بیشتر ازشون سوال کنیم.
‫نزدیک من بمون.
‫دوستان، دلیلی نیست که ‫بخواید نگران بشید...
‫ولی می‌خوایم شما و آیلا رو...
‫به پایگاه‌مون ببریم که ‫بیشتر سوال کنیم.
‫- قرار نیست ما رو جایی ببرین. ‫- متاسفم، خانم.
‫تا فردا برمی‌گردیم.
‫بابی شهردار ماست.
‫فرد محبوب این اجتماع هست.
‫می‌تونم بهتون اطمینان بدم...
‫که این بچه مورد محبت و علاقه است.
‫- ممنون، فی. ‫- لطفا دنبالم بیاید.
‫مامان. مامان!
‫دارین این خونواده رو می‌دزدین!
‫- از این طرف، لطفا. ‫- یک ساعت پیش،
‫اصلا نمی‌دونستین که این اجتماع وجود داره،
‫حالا فکر کردین می‌تونین ‫به ما بگین باید چیکار کنیم؟
‫ما تموم شکایات به خطر افتادن ‫کودکان رو جدی می‌گیریم.
‫این مسئله حالا مربوط ‫به خدمات کودک می‌شه...
‫که به شما ارتباطی نداره.
‫قرار نیست با این دختر ‫از جزیره بیرون برین.
‫همچین اتفاقی امروز نمیفته!
‫جناب، برگردید عقب. ‫دوباره ازتون نمی‌خوام.
‫جناب! لطفا!
‫- دیلن. ‫- شهردار، به مردمت بگو...
‫- که عقب وایستن. ‫- دیلن.
‫- شهردار! ‫- هی! هی، هی!
‫برو طبقه بالا.
‫کاری نکن که بعد نتونی درستش کنی.
‫اسلحه رو بیار پایین.
‫می‌دونیم که دارید کارتون رو انجام می‌دید.
‫- مارلون، مارلون. ‫- گوش کن!
‫بی‌خیال، دوستان.
‫ولی قرار نیست این خونواده رو ببرید.
‫همگی لطفا آروم باشید، ‫ما دوباره برمی‌گردیم، دوستان...
‫- هی! ‫- نه، نه!
‫ولم کنین!
‫بذارین برم!
‫فقط نفس بکش.
‫حالت خوب می‌شه.
‫لطفا، ولم کنین! نه!
‫من به کسی چیزی نمی‌گم!
‫- چیکار می‌خوای بکنی؟! ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫- ولم کنین! ‫- چیزی نیست، مشکلی نیست.
‫- ولم کنین! ‫- مشکلی نیست.
‫آیلا!
‫صدای چی بود؟
‫مامان، بابا کجاست؟
‫مامان؟
‫نه، نه. نه. نه.
‫شارلوت، لطفا کمکم کن.
‫بابی، بابی.
‫بابی، به من گوش کن.
‫کاری که اونجا کردی، ‫قابل تحسین بود.
‫لطفا، آیلا رو بیارین.
‫- گوش کن چی می‌گم. ‫- لطفا، خدایا.
‫دخترت به پدر احتیاج داره.
‫زنت به شوهر احتیاج داره.
‫قول بده که پیش ما بمونی.
‫بگو.
‫باشه.
‫بگو. بگو.
‫تا ابد، بابی.
‫باشه.
‫قول می‌دم. ‫فقط لطفا برین آیلا رو بیارین.
‫- آره. ‫- لطفا.
‫فقط نفس بکش.
‫- مامان، بابا کجاست؟ ‫- نه، چیزی نیست.
‫- کم کم میاد می‌بینیمش. ‫- باید بابا رو ببینم!
‫آیلا، آیلا! ‫لطفا همینجا باش.
‫باید همینجا بمونی.
‫لطفا. باید همینجا بمونی.
‫آیلا. آیلا. همینجا باش.
‫بابی تیر خورده.
‫وقت زیادی نداره.
‫گریس، باید سریع اقدام کنیم.
‫آیلا، آیلا، عزیزدلم.
‫- ازت می‌خوایم این رو بخوری. ‫- چرا؟ چی شده؟
‫وقت ندارم توضیح بدم. ‫فقط لطفا بهم اعتماد کن.
‫چه خبر شده؟
‫آیلا، باید این رو بخوری.
‫چرا هیچی بهم نمی‌گی؟
‫آیلا، بابات صدمه دیده.
‫باید این رو بخوری، بهش کمک می‌کنه.
‫- نه، می‌خوام ببینمش! ‫- آیلا!
‫- آیلا! مامان... ‫- کجاست؟!
‫آیلا!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- مامان.
‫چیکار می‌کنی؟ مامان، نه!
‫باید دهنت رو باز کنی.
‫- یالا، عزیزم. ‫- آیلا!
‫- دهنت رو باز کن! ‫- باز کن!
‫آیلا! بس کن، آیلا!
‫- لطفا باز کن. ‫- آیلا!
‫- بس کن، آیلا! لطفا! ‫- دهنت رو باز کن.
‫- آیلا. ‫- مامان!
‫- به حرف مادرت گوش کن. ‫- آیلا، لطفا بس کن.
‫ولش کنین!
‫جونیور، تفنگ رو بذار کنار.
‫الان می‌خواستین باهاش چیکار کنین؟
‫- هیچ کار. ‫- داشت گریه می‌کرد.
‫جونیور، حال آیلا خوبه. ‫لطفا تفنگ رو بذار کنار.
‫خوب فکر کن، جونیور.
‫با بابام چیکار کردی؟
‫بابات بهترین دوست من بود.
‫ما خونواده بودیم.
‫- تو کشتیش، مگه نه؟ ‫- نه، نه.
‫جونیور...
‫جونیور، لطفا فقط بهم گوش کن.
‫حق با اونه.
‫ما یک خونواده‌ایم...
‫و با هم این قضیه رو پشت سر می‌ذاریم.
‫حالا تفنگ رو بذار زمین.
‫اینقدر دروغ نگو.
‫جونیور!
‫متاسفم. نه.
‫متاسفم.
‫«ترجمه از خشایار»