‫خانم‌ها و آقایان، همگی بایستید
‫و به عروس و داماد خوش‌آمد بگید.
‫براشون یه دست مرتب بزنید.
‫ببخشید.
‫مامان؟
‫ببخشید.
‫ببخشید! ببخشید!
‫نخوابیدی؟
‫اشکال نداره! بیا!
‫وای!
‫آره.
‫باشه، نوبت توئه. نوبت توئه. وای.
‫حالا نوبت منه، جاش!
‫چی؟
‫خیلی سنگینه!
‫سرده.
‫مامان، کجا بذارمش؟
‫همونجا بذار.
‫ولی بابا گفت ‫می‌خواد داروها رو تو اتاقش باشن.
‫گفتم، همونجا بذار.
‫جدّی؟
‫بابا.
‫شاید چیزی به درد بخوری اونجا باشه؟
‫باشه.
‫هی.
‫بیا اینجا. جای دوری نمی‌ریم.
‫فقط همین پایینه.
‫کایل باهاته. ‫ازت محافظت می‌کنه.
‫و مامان هم بهت نیاز داره ‫که ازش مراقبت کنی.
‫اینجا پیش مامان بمون.
‫پسر خوبی هستی.
‫باشه، بیا.
‫آقای اورلی؟
‫اون کیه؟
‫مسئول همه‌ چیه.
‫گفتم که یه چیز به درد بخور پیدا می‌کنیم.
‫آره، خوبه.
‫کلید می‌خوام.
‫بابا؟
‫پیداش کردی؟
‫- بابا! ‫- چیه؟
‫کلید رو بیار.
‫جاش، اون مرده.
‫واقعا مرده.
‫زود باش.
‫باشه.
‫بلند شو!
‫چی شد؟
‫یه جسد دید.
‫حالش خوب می‌شه.
‫بچشش.
‫اینجا رو گاز بزن.
‫آب‌نباته،
‫به سبک مزرعه.
‫فرانسیس، می‌خوام یه چیزی بهت نشون بدم.
‫شاید هنوز کار کنه.
‫اینجا بود؟
‫خالیه.
‫بذار ببینم.
‫صبر کنید.
‫خدایا، به ما برکت بده
‫و این نعماتی که
‫در شرف دریافتشون هستیم…
‫- از بخشش توست… ‫- از بخشش توست
‫بواسطه‌ی مسیح، سرورمان.
‫آمین.
‫لوکاس، نخور دیگه.
‫ولش کن.
‫همش شکره.
‫غذات رو بخور.
‫لوکاس، همین الان گفتم...
‫لوکی.
‫بعدا بیشتر بهت می‌دم.
‫باشه؟
‫جاش.
‫- دارم دنبال سیگنال خوب می‌گردم. ‫- داریم غذا می‌خوریم.
‫ب… ببخشید.
‫ممنون.
‫فردا چی؟
‫هنوز غذا داریم.
‫اما تا کی؟
‫آره، ولی مقایسه کن با جایی که بودیم.
‫اینجا وضعمون بهتره.
‫آب تمیز داریم. امنه.
‫فکر کنم باید اینجا بمونیم تا مطمئن شیم ‫بیرون چه خبره.
‫چطوری بفهمیم بیرون چه خبره؟
‫ما که سیگنال نداریم.
‫برق هم نداریم.
‫فرانسیس، آخرین خبری که شنیدیم، ‫این بود که باید بریم شمال.
‫و اینجا به اندازه کافی شمال نیست؟
‫ببین سر پدر و مادرت چی اومده.
‫ببخشید.
‫یادمه وقتی آلیس بهم پیام داد.
‫گفت خانواده‌شون دارن میرن سمت کوه‌ها.
‫به اونجا نزدیک نیست؟
‫قرار نیست به‌خاطر دوستت از اینجا بریم.
‫باشه؟
‫فقط اون که نیست.
‫- خیلی از دوستام اونجا هستن... ‫- مرده‌ان.
‫اونا هم خانواده داشتن.
‫دلم برای دوستام تنگ شده.
‫می‌دونم، لوکی.
‫غذاتو بخور.
‫[هستی؟]
‫فکر نکن نمی‌فهمم ‫چطور باهاش رفتار می‌کنی.
‫فرانسیس، قول دادی.
‫نه…
‫بابا.
‫نه!
‫بابا...
‫ببخشید!
‫فرانسیس!
‫فرانسیس.
‫خیلی ساکته.
‫احتمالا اینجا در امانیم، درسته؟
‫امنه.
‫فکر نمی‌کردم اینجا از این کلمه استفاده کنم.
‫برای اینجا موندن کافی نیست.
‫چرا نیست؟
‫فرانسیس…
‫وقتی دیشب دیدمت،
‫همه حرفاتو در مورد اینجا فهمیدم.
‫در مورد اتفاقی که برات افتاد.
‫پس به همین دلیل باید از اینجا بریم، خب؟
‫واسه تو بهتره، واسه ما بهتره.
‫پس دوباره «ما» وجود داره.
‫فقط می‌دونم هر دومون مقصریم.
‫من، اشتباه کردم.
‫اما تو…
‫کاش زودتر می‌فهمیدم.
‫اگه زودتر بهت گفته بودم،
‫خب اون وقت،
‫الان با هم نبودیم.
‫و لوکاس رو هم نداشتیم.
‫من آماده م که فراموش کنم اگه تو هم آماده‌ای.
‫پس بیا بریم.
‫[خونه جاییه که دل آدم باشه]
‫فرانسیس، تا شمال راه زیادی نمونده.
‫و کوهی که ‫آلیس به جاشوا گفته بود.
‫همه میرن اونجا.
‫امیدوارم همین‌طور باشه.
‫عمو دیگو هم گفت.
‫چی گفتی؟
‫عمو دیگو.
‫اونم به مامان گفت که باید بریم شمال.
‫کِی بود؟
‫یادم نمیاد.
‫قبل اینکه بریم حرفای اون و مامان رو شنیدم.
‫مگه نه، مامان؟
‫می‌تونستم حدس بزنم.
‫فقط زنگ زده بود حالمون رو بپرسه.
‫چرا به من زنگ نزد؟
‫گفت تو جواب نمیدی.
‫واقعا؟
‫فراموش کنیم.
‫فرانسیس، نکن.
‫داری دروغ می‌گی.
‫- گفتم اینجا نه. ‫- می‌دونستم. چطور انقدر احمق بودم؟
‫- بابا! ‫- من واقعا…
‫- گوش کن، دارم راستشو می‌گم. ‫- بابا!
‫چیه؟
‫راه بسته‌س.
‫فرانسیس، میشه رد بشیم.
‫ایریس، نه.
‫هنوز جا هست.
‫فقط باید حصارو بزنیم عقب، ‫اونوقت ون رد می‌شه.
‫- از اونجا رد نمی‌شیم. ‫- می‌تونیم رد شیم!
‫ایریس، خواهش می‌کنم، گوش کن.
‫حصار به یه دلیلی اونجاست و…
‫داره تاریک می‌شه!
‫خیلی خطرناکه.
‫بیا برگردیم.
‫نه.
‫ایریس.
‫ایریس!
‫بابا، من می‌ترسم.
‫همه چی درست می‌شه، لوکی.
‫مجوز عبور، لطفا.
‫مجوز عبور.
‫- مامان! ‫- تکون نخور! تکون نخور!
‫هی!
‫مجوز عبور، لطفا.
‫بخواب!
‫مجوز عبور، لطفا.
‫- داشتی چیکار می‌کردی؟ ‫- ببخشید! ببخشید!
‫ببخشید.
‫نه! نه! نکن! بچه‌ها هستن.
‫مامان! مامان!
‫بده.
‫بده!
‫- دریافت شد! ‫- بده!
‫بجنبید، سریع! ‫هر دوتون، بدوید تا می‌تونید! بدوید!
‫مفهوم شد! مفهوم شد!
‫راه تو رو امتحان کردیم.
‫باشه، اونجا بپیچ! بریم!
‫بوم! دشمن‌ها اونجا هستن!
‫یه بمب!
‫بوم! بیا از آرپی‌جی استفاده کنیم!
‫بمب تو راهه. بوم!
‫بوم!
‫چی شد؟ زدیمشون!
‫بریم مرحله‌ی بعد.
‫بجنب، بپیچ! بپیچ!
‫بیا یه بمب دیگه بندازیم!
‫بمب تو راهه!
‫یه بمب دیگه!
‫- اونجا! ‫- قربان، بله قربان!
‫کلی زامبی‌ اینجاست!
‫نارنجک رو بنداز اونجا!
‫یه بمب دیگه اینجاست!
‫- بابا؟ ‫- بابا!
‫بابا؟
‫بابا!
‫اون چیه؟
‫سورپرایزه.
‫فرانسیس، ون کجاست؟
‫خراب شد.
‫- نگاه کن، وای! ‫- آره، ببین!
‫و خداوند گفت
‫بگذار نور باشد!
‫برگام!
‫صبر کنید!
‫بازم هست!
‫دیگه چی؟
‫کولر؟
‫بله، قربان!
‫مرکزی.
‫برگام!
‫بابا! این چند وقته حرفای بد می‌زنه.
‫چون الان کولر داریم! ‫خودت ببین!
‫یک، دو، سه!
‫- وای! چه خنکه! ‫- بسه.
‫برادرت ممکنه آسیب ببینه.
‫خیلی خنکه.
‫این فقط بنزین هدر می‌ده.
‫واسه مناسبت‌های خاص اشکالی نداره.
‫ولی صبر کنید.
‫بازم هست!
‫- هی! ‫- چی؟
‫مامانم دو تا چیز رو خیلی دوست داشت…
‫کولر
‫و دیسکو.
‫زود باش، رفیق.
‫برو عقب. دست بزنید.
‫حالش رو ببرید.
‫اشکال نداره اگه امشب پیشت بمونم؟
‫مامان و بابا کار دارن. من می‌ترسم.
‫منم سرم شلوغه، باشه؟
‫سرت به چی شلوغه؟
‫هیچی.
‫حالا برو پی کارت!
‫لوکاس.
‫ببخشید.
‫وای! چه خفنه!
‫بابا اینو درست کرده؟
‫آره.
‫یادم میاد وقتی درستش می‌کرد.
‫وقتی بچه بود درستش کرد.
‫اون آدما همونایی نیستن که بابا دفنشون کرد؟
‫آره، خودشونن.
‫اون عمو دیگو ـه.
‫تو شبیه‌شی، جاش.
‫نیستم.
‫شاید اون واقعا خودتی ‫و فقط سفر زمان کردی.
‫این عکس بابا رو بگیر.
‫اینجا خیلی شبیه مامانه.
‫ناراحت به نظر می‌رسه.
‫چرا مامان همیشه ناراحته، آخه؟
‫شاید خسته‌ست.
‫از چی خسته‌ست؟
‫از همه چی، می‌دونی.
‫از منم خسته‌ست؟
‫این فکر رو نکن، لوکاس.
‫پس چرا همیشه از دست من عصبانیه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی می‌دونم که…
‫اگه از کسی عصبانی باشی،
‫گاهی ممکنه یه نفر دیگه رو اذیت کنی.
‫وقتی بابا عصبانیه، همینجوریه؟
‫نمی‌دونم.
‫بابا دیگه اینطوری شده ‫از وقتی که اون و مامان شروع کردن به دعوا، نه؟
‫شاید فقط همینه.
‫ولی حالا که فکر می‌کنم خوشحالن،
‫فکر می‌کنی ‫دیگه از دست ما عصبانی نباشن؟
‫کی می‌دونه؟
‫امیدوارم.
‫عجیبه، نه؟
‫وقتی دنیا داره فرو می‌پاشه ‫اونا با هم آشتی می‌کنن.
‫این یه کم...
‫کنایه‌ایه.
‫ولی می‌دونی،
‫وقتی دو نفر همدیگه رو دوست داشته باشن،
‫مهم نیست چه مشکلی داشته باشن،
‫همه چی درست می‌شه.
‫مامان و بابا همدیگه رو دوست دارن، مگه نه؟
‫پس حالشون خوب می‌شه.
‫و بنابراین
‫با ما هم خوب می‌شن.
‫[فرانسیس و برادر خوش‌تیپش - مارس ۱۹۹۵]
‫شبیه کشاورزها شدی.
‫ولی خوبه.
‫واسه زندگی روستایی آماده‌ای؟
‫می‌دونم که این اواخر خیلی سوتفاهم داشتیم.
‫تقصیر من بود.
‫می‌دونم که اشتباه کردم.
‫ببخشید که اذیتت کردم.
‫ولی ببین…
‫نمی‌گم ممکنه به زندگی قبلیمون برگردیم.
‫ولی همه‌ی مشکلاتم، ‫و همه کسایی که بهشون بدهکارم، دیگه نیستن.
‫این خوبه، نه؟
‫انگار یه شانس دوباره بهمون دادن.
‫ما صاحب این مزرعه هستیم.
‫باشه.
‫دوستت دارم.
‫صبح بخیر.
‫هی لوکی، چی می‌خوری؟
‫- برنج! ‫- چی؟
‫برنج خالی؟
‫خوشمزه‌س؟
‫نباید باشه.
‫تخم‌مرغ می‌خواید؟
‫لعنتی.
‫- باید واکسن هاری بزنی. ‫- هاری نداشت. قلاده داشت.
‫تا جایی که یادمه من پرستارم.
‫آره، آره.
‫پس فقط درمانش کن.
‫فرانسیس، جدی می‌گم.
‫باید بری بیمارستان و
‫من خوبم.
‫دلتا.
‫- کمپ دلتا. ‫- لعنتی.
‫تکرار می‌کنم.
‫کمپ دلتا. تکرار می‌کنم.
‫نه، نه، نه. نه، نه، نه!
‫مامان! بابا!
‫جاش؟
‫- جاش! ‫- مامان! مامان.
‫جاش، چی شده؟
‫شنیدم… یه نفر داشت تو رادیو حرف می‌زد.
‫یکی داشت حرف می‌زد.
‫هنوز باتری داریم؟
‫چی شنیدی؟
‫مطمئن نیستم، یه چیزی درباره یه کمپ.
‫چه کمپی؟
‫یادم نمیاد.
‫سعی کن، جاش. تمرکز کن. تمرکز کن.
‫مطمئنی اصلا چیزی شنیدی؟
‫آره، قسم می‌خورم. ‫واقعا چیزی شنیدم.
‫مطمئنی؟
‫اون رادیو که کار نمی‌کرد.
‫آره، مطمئنم که یه چیزی شنیدم.
‫ولی باتری نداره.
‫فرانسیس، شاید جاشوا ‫واقعا چیزی شنیده باشه.
‫باشه، خوب فکر کن ‫ببین چی ممکنه شنیده باشه.
‫منم یه سری کار دارم.
‫باید اون سگ رو دور نگه دارم.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫رادیو.
‫هنوزم؟
‫اگه جاشوا چیزی شنیده باشه،
‫یعنی خیلی نزدیکیم.
‫به چی؟
‫به کمپ.
‫فرانسیس، جدی می‌گم.
‫ما غذای کافی داریم ‫و آب آشامیدنی هم داریم.
‫می‌تونیم برگردیم و ون رو درست کنیم.
‫اگه واقعا خراب شده باشه.
‫پل بسته‌س ولی تو می‌خوای بریم.
‫- می‌تونیم ازش رد شیم، نه؟ ‫- باشه، پس
‫چیزی که می‌خوای اینه…
‫ما می‌ریم سراغ ونی که کار نمی‌کنه،
‫بعد صدها کیلومتر می‌ریم دنبال یه سری آدم توی کمپی
‫که حتی مطمئن نیستیم ‫وضعشون بهتر از ما باشه.
‫احتمالا اونجا دکتر دارن.
‫و یه سری آدم که می‌تونن بهمون کمک کنن.
‫می‌فهمی داری چی می‌گی؟
‫اگه اون سگ لوکاس رو گاز گرفته بود چی؟
‫چرا در مورد یه سگ حرف می‌زنیم ‫در مقایسه با اتفاقاتی که اون بیرون افتاده؟
‫از اتفاقایی که داره می‌افته باخبری، نه؟
‫یا فراموش کردی؟
‫یادت میاد روی پل چی شد؟
‫تو مدرسه لوکاس چی شد؟
‫واسه هم‌کلاسیاش؟ ‫می‌خوای مثل اونا بشه؟
‫داری پسرتو می‌ترسونی.
‫بهتره بترسی و زنده باشی.
‫شجاعت چه ارزشی داره ‫اگه مرده باشی؟
‫نمی‌خوام بمیرم، بابا.
‫این اتفاق نمی‌افته، باشه؟
‫من نمی‌ذارم.
‫بابا؟
‫فقط می‌خواستم بپرسم ‫می‌تونیم ژنراتور رو دوباره روشن کنیم؟
‫واسه شارژ کردن؟
‫آنتن نداریم.
‫نه.
‫فکر کردم برم ‫پلیر موسیقی تو اتاق پذیرایی رو امتحان کنم.
‫شاید بتونم باهاش آنتن بگیرم.
‫بهش می‌گن گرامافون. رادیو نداره.
‫فقط می‌خوام یه کاری انجام بدم.
‫اینجا کلی کار هست. ‫انجامشون بده.
‫می‌خوام بدونم بیرون چه خبره، ‫باید بدونم کیا اونجان!
‫مگه کوری؟
‫وقتی نزدیک بود شما دوتا روی پل کشته بشید…
‫کور بودی ندیدی چی شد؟
‫چرا، دیدم.
‫پس منو هم دیدی؟
‫دیدی چیکار کردم که نجاتت بدم؟
‫می‌تونی این کارو کنی؟
‫می‌تونی آدم بکُشی؟
‫من می‌تونم.
‫می‌تونی؟
‫بابا!
‫می‌دونی…
‫وقتی که جوون بودم…
‫این زمین پر از شورشی‌ها و دزدها بود.
‫هدفشون پدر من بود.
‫ولی فهمیدن که…
‫آرتورو ابل به این راحتی نمی‌ترسه.
‫دوران عجیبی بود.
‫همه اسلحه داشتن.
‫آماده‌ای که بکُشی؟
‫بابا!
‫طرز ایستادنت رو درست کن.
‫چطور؟ چجوری باید هدف بگیرم؟
‫بذار ببینم.
‫هدف جلو و بعد…
‫نشونه جلو، نشونه عقب. ‫باید همراستا باشه، فهمیدی؟
‫- اینجوری. ‫- نمی‌فهمم.
‫هدف، نشونه جلو، نشونه عقب. ‫همین. بزن.
‫شلیک کن.
‫فرانسیس، چی شده؟
‫دارم بهش یاد می‌دم.
‫بهش یاد میدی؟ چرا؟
‫وقتی به سنش بودم، حیوونا رو می‌کشتم.
‫باید یاد بگیره.
‫زود باش، فرانسیس.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چرا نمی‌تونی بزنی؟
‫همه چی رو برات تنظیم کردم، حالا تمرکز کن!
‫فقط یه خطه، ‫چرا هنوز نمی‌تونی بزنی؟
‫نشونه جلو و عقب همراستا باشن.
‫مشکل چیه؟
‫شلیک کن.
‫گفتم، شلیک کن، فرانسیس!
‫خوب بود.
‫بابا؟
‫به نام پدر…
‫خدایا.
‫خدایا، فرانسیس.
‫- فرانسیس… ‫- فرار کنید!
‫- بجنب، فرار کن! ‫- جاش؟
‫جاش! جاش، فرار کن!
‫مامان!
‫بابا!
‫برید تو خونه!
‫برید تو!
‫بیا اینجا!
‫به نام پدر…
‫برو.
‫الان!
‫بابا...
‫به نام پدر…
‫این زمین منه.
‫عزیزم، بریم.
‫مامان.
‫به نام پدر…
‫فرانسیس!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنی؟
‫حالا چی؟
‫مال بابا بوده.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫هانا…
‫اون…
‫آلوده شده؟
‫و تیمی؟
‫یادت میاد وقتی بچه بودیم؟
‫همیشه اینجا ماهی می‌گرفتیم،
‫حتی اگه هیچی نمی‌گرفتیم.
‫آقای اورلی همیشه کمکت می‌کرد.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دارم میرم شمال.
‫خواستم ببینم مامان و بابا چطورن.
‫اونا…؟
‫تعجب می‌کنم اینجایی.
‫آخرین جایی که فکر می‌کردم ببینمت.
‫اینجا بود.
‫بابا درست می‌گفت.
‫برگشتی.
‫این جا هیچ وقت خونه من نبود.
‫ولی حالا که مرده…
‫می‌تونه باشه.
‫مطمئنی؟
‫فکر می‌کنی نمی‌تونم؟
‫دارم میگم،
‫به یه دلیلی رفتی.
‫آره، و اون دلیل مرده.
‫این مکان مُرده.
‫تا کِی می‌تونید اینجا دووم بیارید؟
‫اینجا یه مزرعه‌اس.
‫- آره، داداش کوچولو. ‫- مشکلی نداریم.
‫باشه، خوبه.
‫ولی ما چی؟
‫ما هم مشکلی نداریم؟
‫فران…
‫بابت اون اتفاق...
‫معذرت می‌خوام.
‫خیلی وقت گذشته.
‫اون
‫یه اشتباه بد موقع بود.
‫ببخشید.
‫ببین، فران.
‫من به‌خاطر مامان و بابا نیومدم اینجا.
‫حقیقت اینه...
‫که اومدم کمکت کنم.
‫راه شمال رو بلدم.
‫بذار کمکت کنم.
‫خودت بهتر می‌دونی.
‫نمی‌تونی تا ابد ازشون مراقبت کنی.
‫یه نگاهی به خودت بنداز.
‫تو حتی نمی‌تونی خودت رو نجات بدی،
‫چه برسه به خانوادت.
‫به خانواده من نزدیک نشو، عوضی.
‫چرا برات مهمه؟
‫اونا مال توئن؟
‫این مزرعه‌ی توئه؟
‫آقای... سوگلی؟
‫تو میای اینجا...
‫لعنت بهت!
‫باشه.
‫- اشتباه کردم که اومدم. ‫- آره!
‫به هر حال اینو می‌ذارم اینجا.
‫لعنتی!
‫خیلی دیر رسیدم.
‫شما و بابا خوبید؟
‫خوبی؟
‫فقط خسته‌م.
‫می‌دونم.
‫خودتو دیدی.
‫همونجوری لبخند می‌زنی.
‫مثل کی؟
‫هیچ کی.
‫انگار به این عادت کردی، نه؟
‫انگار یه سیگاری قهار هستی.
‫سلام؟
‫چیزی نیست.
‫نمی‌تونه بیاد تو.
‫داره ضعیف‌تر می‌شه.
‫و به زودی، همشون می‌میرن.
‫و دوباره می‌تونیم بریم بیرون.
‫بزن.
‫شلیک کن.
‫بزن.
‫ایریس!
‫- فرانسیس، چی شده؟ ‫- این بهم حمله کرد.
‫ولی کشتمش.
‫خیلی سریع حرکت می‌کرد. ‫یکی دیگه هم دیدم.
‫- هنوزم خیلی ازشون مونده. ‫- مشکلت چیه؟
‫باید اینو می‌دیدیم؟
‫این! این مشکل ماست!
‫هنوزم خیلی ازشون مونده.
‫همه جا هستن.
‫هیچ‌کس بیرون نمی‌ره. ‫همه تو خونه می‌مونیم.
‫هیچ‌کس بیرون نمی‌ره. شنیدی چی گفتم؟
‫خیلی سریعن.
‫چیکار می‌کنی؟ برو تو خونه!
‫چیه؟
‫دنبال لوکاس می‌گشتم.
‫آماده‌اید؟
‫این دیگه چیه، فرانسیس؟
‫مناسبت‌های خاص، نه؟
‫این چیه، بابا؟
‫تا سه بشمر، بهت می‌گم.
‫یک،
‫و دو،
‫سه. هی!
‫الان کریسمسه؟
‫هنوز سپتامبره.
‫خب که چی؟
‫سپتامبر، دسامبر. فرقی نداره.
‫می‌تونیم هر وقت خواستیم کریسمس داشته باشیم.
‫بیاید!
‫خب،
‫شنیدید که باباتون چی گفت. کریسمسه.
‫وای!
‫این چیه، بابا؟
‫این مثل…
‫همین الان فهمیدم که این... ‫این مال مامانمه.
‫بذار اینجا.
‫زنگوله‌ها!
‫خدایا ما رو برکت بده و این نعمت‌هارو
‫که قراره
‫از سخاوتت
‫بواسطه مسیح، سرورمان دریافت ‌کنیم.
‫آمین.
‫بیاید یه کار دیگه کنیم ‫که بیشتر حس و حال کریسمس بگیریم.
‫نظرتون چیه؟
‫یه بازی؟
‫چه بازی‌ای، بابا؟
‫بیاید بهم بگیم ‫چه چیزی دوست داریم واسه کریسمس بگیریم.
‫کی می‌دونه، شاید بابانوئل داره گوش میده.
‫کی می‌خواد شروع کنه؟
‫باشه، من شروع می‌کنم.
‫من یه دوچرخه نو می‌خوام.
‫کجا می‌خوای باهاش بری؟
‫تو پذیرایی؟
‫خب معلومه بیرون.
‫باشه، چجوری؟
‫جاش، برادرت یه دوچرخه نو می‌خواد ‫پس اذیتش نکن.
‫خب تو چی؟
‫چی می‌خوای؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید یه نقشه.
‫جاشوا، چه نقشه‌ای؟
‫باید از بابا بپرسی.
‫نمی‌دونم چی میگه.
‫فرانسیس، چه نقشه‌ای؟
‫آره، جاشوا. چه نقشه‌ای؟
‫نقشه‌ای که دیدم.
‫کجا؟
‫تو اتاقت.
‫اگه نقشه‌ای تو اتاق من بود، ‫مامانت باید دیده باشه.
‫شاید.
‫باشه.
‫اگه نقشه همونی باشه که می‌خوای ‫پس کریسمس بعدی، یه نقشه می‌گیری.
‫خودت چی، بابا؟
‫تو واسه کریسمس چی می‌خوای؟
‫من؟
‫من فقط یه چیز ساده می‌خوام.
‫یه بچه دیگه می‌خوام.
‫چی؟
‫شاید وقتشه ‫یه عضو جدید به خانواده اضافه کنیم.
‫نمی‌تونم فکرشو از سرم بیرون کنم.
‫لوکی، مگه نگفتی دوست داری ‫یه داداش کوچیک داشته باشی؟
‫آره، ولی...
‫فکر کنم وقتشه.
‫منظورت از وقتش رسیده چیه؟
‫فرانسیس، راجب این شوخی نکن.
‫جدی می‌گم!
‫چرا باید زندگی خانوادگیمون تموم شه ‫چون که دنیا تموم شده؟
‫ما هنوزم می‌تونیم عادی زندگی کنیم، ایریس.
‫فرانسیس، هیچی عادی نیست.
‫این خودش مزید بر علته ‫که بیشتر به هم نزدیک شیم.
‫بیاید خانواده‌مونو بزرگتر کنیم.
‫اصلا راه نداره.
‫منظورت چیه؟
‫من نمی‌تونم اینجوری زندگی کنم.
‫این عادی نیست.
‫درست نیست.
‫می‌خوای بدونی آرزوی من چیه؟
‫من می‌خوام برم.
‫نه ماه بعد.
‫نه هفته بعد.
‫الان می‌خوام برم.
‫همین حالا.
‫قبلا در موردش حرف زدیم.
‫فرانسیس، به غذامون نگاه کن.
‫چقدر طول می‌کشه تا تموم بشه؟
‫هرچقدر شمع روشن کنی، ‫هیچ وعده‌ای مثل یه شام خوب نیست.
‫اونایی که بیرونن و ازشون می‌ترسیم، ‫دارن می‌میرن.
‫شاید نه همشون، ‫ولی بیشترشون دارن می‌میرن.
‫حتی منم می‌تونم سریع‌تر از اونا بدوم.
‫می‌تونی.
‫تو می‌تونی. ولی اونا چی؟
‫آره، می‌دونم اینجا موندیم ‫چون اونا نمی‌تونستن.
‫در این مورد باهات بحثی ندارم. ‫درک می‌کنم.
‫ولی فقط یه نگاه به خودمون بنداز. ‫هیچی واسه خوردن نداریم!
‫باید از اینجا بریم ‫که یه کم غذا پیدا کنیم.
‫کی این کار رو می‌کنه؟
‫تو؟
‫تو دیوارا رو محکم کردی ‫ولی هیچ کاری واسه پیدا کردن غذا نکردی.
‫نیشکر، هی دوباره و دوباره.
‫شنیدین، بچه‌ها؟
‫مامانتون می‌خواد ما رو ترک کنه.
‫ولی چاره‌ای ندارم. ‫باید یه چیزی بخوریم!
‫چطور مطمئن باشم که برمی‌گردی؟
‫معلومه که برمی‌گردم، ‫اونا بچه‌هام هستن!
‫نه.
‫می‌دونم که برنمی‌گردی.
‫چون می‌دونم که حتی ما رو دوست نداری.
‫از اولش هم اینو نمی‌خواستی.
‫از همون اول می‌خواستی ما رو ترک کنی. ‫می‌خواستی یه جای دیگه باشی.
‫می‌دونستید که مامانتون می‌خواست ‫ما رو ترک کنه، حتی قبل از شیوع بیماری؟
‫فرانسیس، بس کن. خواهش می‌کنم.
‫داری میری؟
‫مامان؟
‫بابا چی میگه؟ کجا میری؟
‫«باید حال و وضعم رو درست کنم». ‫این حرفی بود که زدی، درسته؟
‫کِی می‌خواستی به بچه‌ها بگی؟
‫که قصد داری ما رو ترک کنی.
‫کی می‌خواستی بهشون بگی؟
‫فقط بگو.
‫صاف تو چشماشون دروغ نگو.
‫می‌خواستم بهتون بگم.
‫می‌خواستم خداحافظی کنم.
‫ولی چرا داری میری؟
‫تقصیر شما نیست. تقصیر شما نیست.
‫تقصیر شما نیست.
‫فقط خوشحال نبودم.
‫من...
‫من خوب نیستم.
‫خسته‌م.
‫فقط آرزو می‌کردم...
‫نمی‌دونم.
‫می‌خواستم دوباره شروع کنم.
‫می‌خواستم آدم خوبی باشم
‫تا بتونم مادر بهتری برای جفتتون باشم.
‫حقیقت، ایریس.
‫حقیقت رو بگو که ‫چرا می‌خواستی بری.
‫می‌دونید، بچه‌ها، ‫مادرتون یه دروغگوئه.
‫ازش بپرسید.
‫زود باشید. ازش بپرسید قبلا چیکار ‌کرده.
‫فرانسیس، چیزی که قبلا اتفاق افتاد ‫هیچ ربطی به مشکل الان ما نداره.
‫واقعا؟
‫فرانسیس، من می‌خوام تو ‫و جاشوا و لوکی رو نجات بدم!
‫می‌خوام برم بیرون ‫چون می‌خوام کمک پیدا کنم!
‫نمی‌فهمی؟
‫کمک! ولی از کی؟
‫اون مرده!
‫مُرده.
‫می‌خواد بره ‫چون می‌خواد یه نفر رو پیدا کنه.
‫بگو کیه.
‫بگو، لعنت بهت!
‫اینطوری با مامان حرف نزن!
‫خفه شو، حروم‌لقمه عوضی!
‫بس کن، همین الان! بس کن!
‫می‌خواستم تو رو ترک کنم! ‫نمی‌فهمی؟
‫می‌خواستم برم چون دیگه نمی‌تونستم ‫با هم بودنمون رو تحمل کنم.
‫می‌شه دیگه تظاهر نکنیم؟
‫لطفا؟ بسه دیگه!
‫خواهش می‌کنم این کارو با بچه‌ها نکن.
‫فقط نقشه رو بده من.
‫فرانسیس!
‫همینه؟
‫فرانسیس...
‫فرانسیس.
‫فرانسیس، چی...
‫فرانسیس، داری چیکار می‌کنی؟ ‫این کارو نکن!
‫بدش من! ‫بده من! بدش!
‫فرانسیس، چته؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بدش من! ولش کن! ‫این تنها شانس ماست!
‫لعنت بهت! برو به جهنم!
‫بخورید.
‫وقتی پدر و مادر پسره فهمیدن،
‫اونا…
‫اونا عصبانی شدن.
‫لوکاس...
‫خوندن تمرین می‌کنی؟
‫آره.
‫خب آخر داستان چی می‌شه؟
‫فقط می‌خوام بدونم چی میشه.
‫می‌تونم کنارت بشینم؟
‫می‌شه؟
‫وقتی پدر و مادر پسره فهمیدن چیکار کرده،
‫خیلی عصبانی شدن.
‫می‌دونی چرا ‫پدر و مادرش ازش عصبانی شدن؟
‫چون فهمیدن اون دروغ گفته.
‫دروغ گفت که یه گرگ بهش حمله کرده
‫چون می‌خواست پدر و مادرش ‫و آدمای روستا...
‫می‌خواست اونا بهش کمک کنن.
‫چرا؟ چرا بهشون دروغ گفت؟
‫شاید
‫فقط توجه می‌خواست.
‫شاید فکر می‌کرد
‫پدر و مادرش دیگه دوسش ندارن.
‫شاید به همین دلیل این کارو کرد.
‫یا شاید پسره آدم بدی بود.
‫می‌دونی...
‫فکر کنم یه پسر مثل اون می‌شناسم.
‫حتی شبیه توئه!
‫و لبخند تو رو داره.
‫بیا ببینم.
‫نگاه کن.
‫فرانسیس، چیکار می‌کنی؟
‫فکر می‌کنی چی کار کنم؟
‫هنوزم خیلی ازشون مونده.
‫اونا همه جا دورمون هستن.
‫کجا؟
‫هفته‌ها گذشته.
‫چطوری می‌خوایم بریم بیرون؟
‫چرا؟ دیگه دنبال چی می‌گردی؟
‫نمی‌تونه بیاد اینجا.
‫هیچوقت.
‫چرنده.
‫چی گفتی؟
‫گفتم چرنده.
‫- جاشوا، بس کن. ‫- نه.
‫بذار بگه.
‫لازم نیست این کارو بکنی. باشه؟
‫چرا؟ می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوای بذاری همشون بیان تو؟
‫همشون کی‌ان؟ ‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫دیگه کسی رو بیرون نمی‌بینیم.
‫تو فقط می‌خوای ما رو اینجا نگه داری!
‫پسر... لعنتی هستی.
‫واسه همینه که ماشین نداریم ‫و نقشه رو هم نابود کردی
‫و چرا خونه رو قفل کردی.
‫چون برات مهم نیست بیرون چه خبره!
‫فقط خفه شو! خفه شو!
‫فقط می‌خوای ما رو اینجا حبس کنی ‫مثل زمانی که پدر و مادرت حبست می‌کردن!
‫- خبرچین لعنتی! ‫- فرانسیس، نکن!
‫ای عوضی.
‫لعنت.
‫حتی درست هم گوش نمی‌دید.
‫ای بی‌شعور.
‫گوش کنید. اونا فقط...
‫هر کاری که کردم، واسه شما بود!
‫می‌خواستم شما رو ایمن نگه دارم!
‫پس فقط تو خونه بمونید.
‫فقط تو خونه بمونید!
‫سلام؟
‫کسی هست؟
‫- کی اونجاست؟ ‫- جاش! جاش!
‫آقا، لطفا کمکم کن.
‫اسمم کورکوئراست.
‫من سربازم، آقا. لطفا، ‫ازت خواهش می‌کنم که کمکم کنی.
‫اینجا کمکی نیست!
‫آقا، ازت خواهش می‌کنم.
‫فقط یه کم آب یا چیزی برای خوردن بدید. ‫آقا، ازت خواهش می‌کنم.
‫برو، من اسلحه دارم!
‫آقا، ازت خواهش می‌کنم. ‫جای دیگه‌ای ندارم که برم، آقا.
‫لطفا، آقا.
‫آقا، من سربازم.
‫دوباره نمی‌گم.
‫یک...
‫- دو! ‫- آقا، خواهش می‌کنم، تو رو خدا...
‫جاش!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫برو کنار!
‫آقا، منو گاز نگرفتن. ‫لطفا آقا، منو گاز نگرفتن.
‫آقا، من آدمم. آدمم.
‫گازم نگرفتن، آقا.
‫- این خون از زخمه. ‫- شلیک نکن!
‫- ایریس! ‫- فقط یه زخمه.
‫کِی این اتفاق افتاد؟
‫دیروز.
‫طاقت بیار و باهام حرف بزن. ‫اهل کجایی؟
‫از دلتا... کمپ دلتا.
‫همینه. همون کمپه.
‫باشه.
‫کجاست؟
‫نیم‌روزی راهه... ‫حدودا نیم روز با ماشین راهه.
‫یگان من به شهر رفت ‫که یه کم تدارکات برای دلتا ببره.
‫بعد تو راه برگشت...
‫بهمون حمله کردن...
‫همه‌ی دوستام مردن.
‫همه مردن ‫و من تنها کسی‌ام که زنده مونده.
‫حق با من بود.
‫همه جا هستن.
‫نه. نه، آقا. ‫بستگی داره کجا می‌خوای بری.
‫بین اینجا و کمپ دلتا تعدادشون زیاد نیستن.
‫مطمئنم اگه اون مرد به من کمک نمی‌کرد ‫الان مرده بودم.
‫کدوم مرد؟
‫نمی‌شناسمش، خانم.
‫اسمشو نپرسیدم، ولی...
‫اون بهم گفت به این سمت فرار کنم.
‫گفت به این سمت بدوم تا...
‫تا اینکه خونتون رو ببینم.
‫تا اینکه خونتون رو دیدم.
‫نمی‌دونم، خانم. وقتی برگشتم نگاه کردم،
‫دیدم دارن بهش حمله می‌کنن.
‫چیز زیادی ندیدم. ‫همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫ببخشید، خانم. خیلی ببخشید.
‫ببخشید.
‫تو دروغ گفتی.
‫تو هم همینطور.
‫بذار بره.
‫نمی‌تونیم کمکش کنیم.
‫نه.
‫بابا...
‫بذار کمکش کنیم.
‫به یه شرط.
‫فرانسیس، آلوده نیست.
‫فردا می‌فهمیم.
‫جاش، پسرم...
‫چی شده؟
‫من دارم میرم.
‫جاشوا، صبر کن... نمی‌تونی بری.
‫می‌رم دنبال عمو دیگو.
‫می‌دونم می‌تونه کمکمون کنه.
‫ولی چیزی که کورکوئرا گفت رو نشنیدی؟
‫شاید عمو دیگو زنده نمونده باشه.
‫ولی هنوز می‌خوام امتحان کنم.
‫دیگه تحمل ندارم.
‫دیگه نمی‌تونم بابا رو تحمل کنم.
‫اون حتی منو آدم حساب نمی‌کنه.
‫چون...
‫چون من پسرش نیستم.
‫می‌دونم.
‫ولی بازم بابامه.
‫فقط کاش خودش هم اینو بفهمه.
‫ولی هنوز حالش خوب نیست.
‫کمک لازم داره.
‫پس بیا از اینجا بریم.
‫جاش، نمی‌تونم برادرت رو اینجا تنها بذارم.
‫پس لطفا به لوکاس بگو...
‫که شجاع باشه.
‫مامان!
‫- فرانسیس! ‫- مامان!
‫ممنونم.
‫صبح بخیر، آقا.
‫هنوز زنده‌ای.
‫جاشوا کجاست؟
‫لوکی؟
‫نمی‌دونم.
‫مامان!
‫جاشوا رفته.
‫- فرانسیس! ‫- تو هم نمی‌تونی بری، باشه؟
‫فرانسیس!
‫نکن!
‫فرانسیس!
‫نه...
‫فرانسیس، نکن...
‫این کارو با...
‫- تو اینجا می‌مونی. ‫- فرانسیس...
‫فرانسیس!
‫لوکاس.
‫لوکاس... لوکاس...
‫لوکاس، حالت خوبه؟
‫فرانسیس؟
‫روز استقلال مبارک.
‫غذا پختم.
‫بیاید بخوریم.
‫- از کجا آوردی؟ ‫- از بیرون.
‫بیا لوکی. امتحان کن.
‫نخور.
‫- ولی مامان، خیلی گرسنمه. ‫- لوکاس، نه.
‫چرا؟ پسرت گرسنه‌ست.
‫نه!
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫عالیه!!
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫لوکی!
‫امتحانش کن.
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم...
‫می‌دونی، وقتی بچه بودم،
‫اگه غذام رو تموم نمی‌کردم،
‫پدرم از دستم عصبانی می‌شد.
‫و حالا من بهت می‌دمش
‫و تو نمی‌خوری؟
‫خیلی خوش‌شانسی.
‫الان پیدا کردن غذا خیلی سخته.
‫چیه؟
‫حق با توئه. حق با توئه.
‫هیچ‌کس بیرون منتظر من نیست.
‫اینجا رو دوست دارم.
‫ولی نمی‌تونم بهت اعتماد کنم.
‫فرانسیس.
‫فرانسیس؟
‫لعنت به تو، عوضی! لعنت به تو، عوضی!
‫لعنتی! لعنتی! لعنتی!
‫مامان؟
‫لوکاس.
‫بابا می‌خواد ما رو بکشه؟
‫شاید باید مثل اون پسر باشم.
‫کدوم پسر؟
‫لوکی! لوکی! لوکی! ‫چی شده؟ چی شده؟
‫- ببخشید. ‫- برای چی؟
‫بدو! بدو! بدو! بجنب!
‫نه.
‫ایریس!
‫کثافت!
‫نه، بابا.
‫بابا!
‫زود باش!
‫بابا، من...
‫- فرانسیس! ‫- بابا!
‫ایریس!
‫بابا، ببخشید!
‫ببخشید!
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره. من شجاعم.
‫آره، تو خیلی شجاعی.
‫می‌ریم دنبال برادرت، باشه؟
‫فرار کنید.
‫فرار کنید!
‫برو داخل!
‫فرار کنید!
‫مامان!
‫ایریس!
‫مامان!
‫هی!
‫مامان!
‫توئی!
‫فرانسیس...
‫فرانسیس، بسه.
‫تو اونو آوردی تو خونمون.
‫تو خونه من!
‫نه.
‫تو خانوادم رو به خطر انداختی.
‫دیگه تکرار نمی‌شه.
‫دیگه هرگز.
‫- فرانسیس، نکن! ‫- مامان، بابا...
‫لوکا... لوکی... حالت خوبه؟
‫بذار ببینم.
‫اشکالی نداره. اشکالی نداره. ‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫لوکاس، تو خیلی شجاعی.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫فرانسیس، می‌دونی چی می‌شه.
‫فرانسیس، کمکمون کن.
‫فرانسیس.
‫فرانسیس!
‫فرانسیس، لعنتی!
‫لوکاس، گازش بگیر، باشه؟
‫تو شجاعی، مگه نه؟
‫می‌دونم که تو شجاع‌ترین پسر ‫تو کل دنیا هستی.
‫ایریس.
‫ایریس، نکن!
‫لوکاس، همه چی درست می‌شه. ‫همه چی درست می‌شه.
‫فرانسیس،
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫به خون احتیاج داره!
‫فرانسیس، ماشین لازم داریم!
‫لوکاس، طاقت بیار.
‫بابا؟
‫فرانسیس...
‫مامان...
‫فقط استراحت کن.
‫من نجات پیدا کردم؟
‫آره.
‫پسر کوچولوی من خیلی شجاعه.
‫لوکاس؟
‫ببخشید.
‫خیلی متاسفم.
‫خیلی متاسفم، لوکاس.
‫قول می‌دم تنهات نذارم.
‫قول می‌دم بهتر بشم.
‫بهتر می‌شم.
‫جاشوا...
‫جاش...
‫بابا؟
‫بابا؟ بابا، ببخشید!
‫خیلی متاسفم، بابا.
‫بابا، ببخشید!
‫- بابا... ‫- جاش...
‫بابا، ببخشید.
‫بابا...
‫پسرم.
‫♪ فقط یه خاطره مونده ♪
‫♪ هنوز هم منو دوست داری؟ ♪