‫[سوکولاپالم]
‫داستان همه از یه مادر شروع می‌شه.
‫داستان منم همین‌طور.
‫چینو...
‫می‌دونی خشم حقیقی به چه معنیه؟
‫[مقدمه]
‫هی، داماد! ‫چایا رو بفرست بیاد بیرون!
‫سیتاپاتی.
‫دایی منه.
‫اونا تنها فامیل ما هستن.
‫زن‌داییم، پرابهاواتی.
‫و دخترش کالیانیه.
‫ولی مخففش می‌شه کالو.
‫کالوی من.
‫اون اصلاً از من خوشش نمیاد.
‫دلیلش هم...
‫خشم منه.
‫سوریا!
‫داییم همیشه عصبانی می‌اومد خونه ‫و هر شب زنش رو می‌زد.
‫مامانم هم زنش رو وادار کرد ‫تا واسه برادر خودش شکایت کنه.
‫مادرم اونو انداخت زندان.
‫نمی‌بخشمت!
‫ولی می‌دونست که راه حلش این نیست.
‫پس، بدون اطلاع هیچ‌کس...
‫می‌خواست اونا رو بفرسته به یه شهر دیگه.
‫کالو قبل از رفتن ‫یک کلمه هم به من چیزی نگفت.
‫حتی بهم این فرصت رو نداد که بهش بگم ‫چقدر دوستش دارم.
‫- بیا بیرون! ‫- هر روز داری یه خرابکاری راه می‌اندازی!
‫- با شوهرت تو خونه خلوت کردی. ‫- ماجرا چیه؟
‫من دارم مثل یتیم‌ها ‫تو خیابون‌ها پرسه می‌زنم.
‫تو... ‫جوابم رو بده!
‫هی، مراقب حرف زدنت باش!
‫افتادی زندون و اومدی بیرون ‫ولی هنوز هم مثل وحشی‌هایی.
‫- آره، وحشی‌ام! ‫- هی!
‫این داستان‌های هر روزه چیه؟ ‫نمی‌تونیم اینجا بخوابیم.
‫اون زن و دخترم رو فرستاده جای دیگه.
‫بهش بگین آدرسشون رو بهم بده.
‫بهش بگو اونا کجان. ‫تا بره و اونا رو بیاره خونه.
‫- من نمی‌دونم. ‫- بی‌خیال! اون برادرته.
‫اون برادر من نیست.
‫من برادری ندارم.
‫من هیچ نسبتی با این مرد ندارم.
‫برام مهم نیست که بزنیدش ‫یا تحویل پلیس بدینش.
‫بیا بریم داخل خونه.
‫- هر غلطی دلت می‌خواد بکن. ‫- تو منو نمی‌شناسی؟
‫- از اینجا برو! ‫- ولم کن!
‫- بهم بگو زن و دخترم کجان! ‫- هی!
‫چرا می‌خوای تو این شرایط ‫مشکل رو بیشتر کنی؟
‫فقط بهش بگو که اونا کجان.
‫اونا دارن در امنیت و مستقل زندگی می‌کنن. ‫بذار زندگی‌شون رو بکنن.
‫دیدی که باهاشون چی‌کار می‌کرد.
‫می‌زنم پاش رو می‌شکنم! ‫ببرینش!
‫نه، گوش کن ببین چی می‌گم.
‫برام مهم نیست بقیه چی می‌گن، ‫من آدرسشون رو لو نمی‌دم.
‫حتی به تو هم نمی‌گم.
‫اون کجا رفت؟
‫بیا.
‫هیچی نشده خسته شدی؟
‫بیا.
‫نباید وقتی عصبانی می‌شی ‫همینجوری بقیه رو بزنی.
‫راه دیگه‌ای نیست؟
‫این تنها راهیه که من بلدم.
‫چینو، منو نگاه کن.
‫اگه سر هرچیزی کنترلت رو از دست بدی،
‫خشمت هیچ معنی‌ای نداره.
‫خشمت باید هدف داشته باشه.
‫یه دلیل داشته باشه.
‫درست می‌گم؟
‫دلیل داره دیگه مامان.
‫دایی بهت گفت...
‫حرف مامانت رو گوش می‌دی؟
‫بیا اینجا.
‫بیا یه روز رو به خشمت اختصاص بدیم.
‫منظورت چیه؟
‫خب نباید هر روز خشمت رو بروز بدی.
‫یه روز اختصاصی برای خشمت.
‫یه روز تو هفته.
‫هرچقدر هم که عصبانی باشی،
‫فقط همون یه روز می‌تونی ‫خشمت رو بروز بدی.
‫حتی اگه روزهای دیگه بهت سخت بگذره،
‫یه جوری باید خشمت رو کنترل کنی.
‫اون‌وقت چرا؟
‫چون بیشتر از نصف مواردی که عصبانی می‌شی ‫بی‌معنی و بی‌فایده‌س.
‫پس هروقت احساس عصبانیت کردی،
‫یه لحظه صبر کن، و بهش فکر کن،
‫و اگه باز هم همون‌قدر نسبت بهش عصبانی بودی،
‫می‌تونی تو اون یه روز عصبانیتت رو بروز بدی.
‫باشه؟
‫قول بده.
‫می‌تونم اون یه روز خشمم رو بروز بدم، درسته؟
‫عزیزدلم!
‫روزش رو بگو.
‫از حالا به بعد،
‫هروقت که احساس خشم کردی،
‫میای پیش من و بهم بگی.
‫روزی که خشمت واقعاً موجه بود،
‫هیچ ممانعتی نمی‌کنم.
‫اون روز هر کاری که بخوای می‌تونی بکنی.
‫خیلی‌خب؟
‫چون که آشپزی یاد گرفتی،
‫دلیل نمیشه تو آشپزخونه زندگی کنی.
‫این یکی دیگه از موضوعاتیه ‫که تو مدرسه دارین.
‫فهمیدی؟
‫بذار بچشمش.
‫خوشمزه‌س.
‫مامان، امروزه؟
‫چی شده؟
‫راکش رو پیراهنم جوهر ریخت.
‫بگو ببینم امروز همون روزه؟
‫[چهارشنبه]
‫چهارشنبه همیشه...
‫مامان، امروزه؟
‫[دوشنبه]
‫اگه هر روز رو خط بزنی،
‫پس چطوری خشمم رو کنترل کنم مامان؟
‫چهار روزه داری یه درس رو می‌خونی.
‫چه درسیه؟
‫دیپاوالی.
‫من یه فکری دارم.
‫«در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.»
‫«خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.»
‫«بنابراین، سری کریشنا با ساتیابهاما ‫متحد شد و اونو کُشت.»
‫در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.
‫خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.
‫بنابراین، سری کریشنا با ساتیابهاما ‫متحد شد و اونو کُشت.
‫این خط‌خطی‌های احمقانۀ روی دیوار واسه چیه؟
‫چند بار بزنش تا تمام عصبانیتش بخوابه.
‫نمی‌تونی بدون امید انتظار تغییر داشته باشی.
‫فقط داری به اون روزی که می‌خواد ‫خشمش رو بروز بده فکر می‌کنی.
‫من به شش روزی ‫که هیچ تخطی‌ای نمی‌کنه فکر می‌کنم.
‫نگرانم که تو اون روز حسابی از کوره در بره،
‫چون یه مدت طولانی جلوی خودش رو گرفته.
‫من متوجه این ماجرای ‫«یه روز در هفته خشمگین بودن» نمی‌شم.
‫چینو...
‫می‌دونی خشم حقیقی یعنی چی؟
‫چینو؟
‫من به حرف‌های اون شبش گوش ندادم.
‫و نمی‌دونستم که دیگه هیچ‌وقت ‫اون حرف‌ها رو نمی‌شنوم.
‫مامان...
‫مامان، بلند شو!
‫اون مُرده!
‫- هی! ‫- برو!
‫برو! دردسر درست نکن!
‫از اینجا برو!
‫دیگه هرچی مزاحمت ایجاد کردی بسه!
‫واقعاً برام مهم نیست.
‫ولی زن و دختر کوچولوم رو کجا فرستادی؟
‫ای جادوگر!
‫جادوگر لعنتی، بلند شو!
‫بلند شو!
‫مگه عقلت رو از دست دادی؟
‫اون خواهرته لعنتی! ‫کِی می‌خوای عوض بشی؟
‫مامان، امروزه؟
‫[جمعه]
‫[شنبه]
‫مامان...
‫روزی که خشمت واقعاً موجه بود،
‫هیچ ممانعتی نمی‌کنم.
‫اون روز هر کاری که بخوای می‌تونی بکنی.
‫[شنبه]
‫خیلی‌خب؟
‫اون کسیه که شک و تردید رو از بین می‌بره
‫با نگاهی خشن و هولناک
‫ناخنش مثل شعله‌های شعله‌ور کوهه
‫اون نیروی ثابت تعادل تو شنبه‌هاست
‫تعادل...
‫معمولاً وقتی می‌شنویم بچه‌ها به حرف ‫پدر و مادرشون گوش می‌دن خوشحال می‌شیم.
‫ولی پسر من حرف مادرش رو خیلی جدی گرفته.
‫گاهی‌اوقات نمی‌دونم به این قضیه بخندم ‫یا براش گریه کنم.
‫هنوز هم کار شنبه‌هاش رو می‌کنه؟
‫فقط انجامش نمی‌ده.
‫مثل مارمولکی که تبدیل به آفتاب‌پرست می‌شه،
‫غرق این طرز فکر شده.
‫از یکشنبه تا جمعه،
‫هرچقدر هم که عصبانی باشه ‫بدون اینکه دعوایی راه بندازه میاد خونه.
‫ولی قبل از رفتن به رختخوابش،
‫یه جوری تو دفتر خاطراتش می‌نویسه ‫انگار که کتاب مقدسه.
‫«کی؟» ‫«اونا چی‌کار کردن؟»
‫تا جمعه این کار رو انجام می‌ده.
‫- شنبه‌ها چطور؟ ‫- شنبه‌ها!
‫صبح از خواب بیدار می‌شه.
‫با خودش مرور می‌کنه که هنوز از دست کسانی ‫که تو دفتر خاطراتش نوشته عصبانیه یا نه.
‫اگه عصبانیتش تموم شده باشه، همه چیز خوبه.
‫رو اسمشون خط می‌زنه.
‫و اگه هنوز عصبانی باشه؟
‫دور اسمشون خط می‌کشه.
‫[نارایانا پرابها]
‫و وقتی دور اسم کسی خط می‌کشه...
‫با تمام توانش می‌ره تا اونا رو بزنه.
‫هرطوری شده خودش رو بهشون می‌رسه.
‫سلام داداش. ‫رئیسم داره از شهر می‌ره بیرون.
‫تا یه هفته دیگه برنمی‌گرده.
‫الو؟ هستی داداش؟
‫الو؟
‫حتماً اسم یاما و چیتراگوپتا رو شنیدی.
‫تصور کن که اون هر دوتاست، ‫یه شخصیت دوگانه.
‫با اون قیافه داره کجا می‌ره؟
‫وقتی خانواده‌مون اذیت می‌‎شه ‫طبیعیه که آدم عصبانی بشه.
‫ولی واسه پسرم مردم هم جزو خانواده‌ش هستن.
‫براساس خشمش.
‫منظورت چیه؟
‫فضیل، اون باز هم تو رو زده؟
‫آره داداش.
‫- چند تا بخیه زدی؟ ‫- شش تا.
‫فضیل، مگه راجع‌به اون بهت هشدار نداده بودم؟
‫اون عادت احمقانه‌ت باعث شد ‫این اتفاق بیفته.
‫- ولی اصلاً برات مهم نیست. ‫- کمتر گیر بده بهش.
‫یارو زده اینو بدجوری داغون کرده ‫اون‌وقت تو باز طرفش رو می‌گیری.
‫فقط مراقب باش رفیق.
‫همه دارن ترحم نشون میدن.
‫ولی هیچ‌کس نمیاد مقابل رئیسم وایسته.
‫رئیست کیه؟
‫تو کی هستی داداش؟
‫بهت می‌گم.
‫ولی اول بگو رئیست کیه؟
‫برنمی‌گردی عمو کالی؟
‫اگه همینجوری گریه کنی نه.
‫گریه نکن و خوب درس بخون.
‫به زودی میام دیدنت.
‫- از بابابزرگ نترس. ‫- باشه.
‫اگه چیزی نیاز داشتی بهم زنگ بزن.
‫تو هم اگه چیزی نیاز داشتی ‫می‌تونی بهم زنگ بزنی.
‫چه خبر فضیل؟
‫سلام آقا. من سوریا هستم.
‫انتظار داری منم خودم رو معرفی کنم؟
‫نه اصلاً. ‫کیه که نارایانا پرابها رو نشناسه؟
‫اون بهم گفت چون که ساعت رو ده دقیقه ‫جلوتر گذاشت کتکش زدی.
‫ممکن بود چشمش رو از دست بده.
‫حالا می‌گی چی‌کار کنیم؟
‫ساده‌س آقا.
‫هر عملی یه عکس‌العملی داره.
‫به‌نظرم غیرمنصفانه بود ‫که بدون دونستن دلیلش اونو بزنین.
‫اگه به دلیلش گوش بدین...
‫متوجه علت کارش می‌شین.
‫- داداش. ‫- بهش بگو.
‫حرف بزن.
‫خب آقا...
‫بابام افتاد زیر قطار درحال حرکت و فوت شد.
‫از اون موقع به بعد، ‫مامانم همیشه می‌گه...
‫«ای کاش بابات ده دقیقه زودتر ‫به ایستگاه قطار می‌رسید.
‫اینجوری زندگی ما فرق می‌کرد.»
‫واسه همین هر وقت که ساعتی رو می‌بینم،
‫حس می‌کنم باید ده دقیقه ببرمش جلوتر.
‫- نمی‌خوام هیچ‌کس دیگه‌ای... ‫- حرفش رو شنیدین.
‫بیاین وارد این بحث نشیم ‫که عادتش درسته یا غلط.
‫ولی اگه عادتش از روی نیت خیر هست،
‫باید ازش حمایت کنیم.
‫نظرتون چیه؟
‫چیزی واسه گفتن ندارم.
‫- حالا چه نسبتی باهات داره؟ ‫- نسبتی با هم نداریم آقا.
‫هیچ نسبتی نداریم.
‫ولی بعد از اینکه ماجراش رو شنیدم...
‫عصبانی شدم.
‫و وقتی که عصبانی می‌شم...
‫اون تبدیل می‌شه به خانواده‌م.
‫مشکل اون می‌شه مشکل من.
‫اگه دوباره بخوای بزنیش ‫دیگه واسه تو کار نمی‌کنه.
‫قول بده دیگه نمی‌زنیش.
‫اول از اون بچه عذرخواهی می‌کنم...
‫بعد به عصبانیت تو رسیدگی می‌کنم.
‫نیازی به عذرخواهی نیست آقا.
‫- آقا! ‫- انتظار داری من عذرخواهی کنم،
‫آشغال کوچولو!
‫این یه اخطار بود؟
‫«در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.»
‫«خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.»
‫من ده دقیقه زودتر رسیدم به یه جلسه ‫و همه بهم گفتن که بیکارم.
‫نه تنها یه کار مزخرف انجام دادی...
‫بلکه دلیل مزخرف‌تری هم برام آوردی.
‫دیگه لازم نیست از این عوضی هم بگم.
‫چی داری به هندی می‌خونی؟
‫چی‌کار می‌خوای بکنی؟
‫هی!
‫اگه اون عادتت رو ترک نکنی...
‫دوباره کتکت می‌زنم.
‫و این دفعه حتماً کورت می‌کنم.
‫تو هم واسه اینکه طرفداریش رو کردی ‫یکی از چشم‌هات رو از دست می‌دی.
‫فهمیدی؟
‫گم شین!
‫هی، دوباره زخمش رو بخیه بزن ‫و بفرستش سر کار.
‫تو چه خری هستی داداش؟
‫واسه همین این همه راه منو کشوندی اینجا؟
‫درست مثل تو...
‫منم یه عادتی دارم.
‫نمی‌دونستم بلده دعوا کنه.
‫بچه‌ها، پرندۀ خشمگین ‫با صورتی نیمه‌تراشیده اومده.
‫بقیۀ صورتش رو هم بتراشید ‫و بفرستیدش خونه.
‫فضیل دیگه واسه تو کار نمی‌کنه.
‫مرسی داداش.
‫خداحافظ آقا.
‫خداحافظ.
‫برو بخیه بزنش.
‫هی، متوجه نمی‌شم.
‫چرا همون روز منو نزدی؟
‫و چرا امروز اومدی منو زدی؟
‫چیه؟ ‫عصبانیت کردم؟
‫همه هفت روز تو هفته وقت دارن.
‫ولی من فقط یه روز وقت دارم.
‫فقط یه روز.
‫شنبه.
‫چرا؟
‫همین یه روز کافی نیست؟
‫پس پسرتون دعواییه؟
‫نه اصلاً.
‫پس چی؟
‫اینم اشاره کنین که پاش هم شکسته بود قربان.
‫وقتی دارن استراحت می‌کنن ‫بهشون کمک می‌کنه.
‫- چرا خودت این کار رو نمی‌کنی؟ ‫- نه قربان. این کار شماست.
‫همیشه یه مزخرفی داری که بگی.
‫آرزوی سلامتی داشتن برای خانواده‌تون ‫تا زمانی که زنده هستین، خودخواهیه.
‫ولی آرزوی سلامتی داشتن برای خانواده‌تون حتی ‫زمانی که خودتون از دنیا رفتید...
‫مسئولیت‌پذیریه.
‫این بیمۀ عمر ماست.
‫اون سوریاست!
‫چون 25اُمین سالگردمون نزدیکه...
‫می‌خوام مسئولیت انتخاب مهمان ویژه‌مون ‫رو به سوریا بدم.
‫دست بزنین بچه‌ها.
‫وقتی کسی با همچین سبک زندگی ‫عجیب‌غریبی تو خونه زندگی می‌کنه...
‫تصور کنین که سبک زندگی ما ‫چقدر عجیب‌غریبه.
‫هی!
‫دیوی وجود داشت که...
‫- من سانتوش هستم. ‫- اون اینجاست برادر.
‫بادرا، باید بریم.
‫چی شده سوریا؟
‫- بیا بریم. ‫- سوریا!
‫- فقط سوار این موتور لعنتی شو.
‫ماشین رو بی‌خیال.
‫سریع بیا. بدو.
‫هی، برگردین اینجا!
‫هی!
‫در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراساپور زندگی می‌کرد.
‫اسمش ناراساپور نیست.
‫ناراکاسوره.
‫ناراکاسور!
‫چرا بخشیدش؟
‫چون ساعت از 12 گذشت.
‫- و شنبۀ بعدش هم اونو نزد؟ ‫- نه.
‫دیگه اونو نمی‌زنه.
‫یه قانون احمقانۀ دیگه هم ‫تو دستورالعملش هست.
‫اگه تو همین شنبه نتونه کسی رو بزنه،
‫فکر می‌کنه مادرش نمی‌خواد ‫که اون شخص رو بزنه.
‫پس به خاطر مادرش ‫کلاً اون شخص رو می‌بخشه.
‫حتی همینجوری دوست هم پیدا کرده.
‫هی!
‫ممنون که بابابزرگم رو بخشیدی.
‫سال نو مبارک.
‫فکر کردم شاید اگه ازدواج کنه درست بشه.
‫آهان، یه دختری بود، درسته؟ ‫اسمش چی بود؟
‫کالو. اونو پیداش کردین؟
‫به‌خاطر این پسر چندین دفعه ‫خونه‌مون رو عوض کردیم.
‫ولی اون...
‫- اسمتون؟ ‫- کالیانی.
‫اسم مادرت پرابهاواتیه؟
‫کدوم پرابهاواتی؟
‫تو کی هستی که این موقع تماس گرفتی؟
‫هیچی. نه. نه. ‫از هیئت انتخاباتی تماس گرفتم.
‫ما نمی‌دونیم اونا کجا زندگی می‌کنن.
‫حتی اگه بدونیم هم اون ازت متنفره.
‫حتی وقتی تو بودی وارد خونه هم نمی‌شد.
‫این واسه گذشته‌هاست.
‫من تغییر کردم. ‫اونم وقتی اینو بفهمه فرق می‌کنه.
‫فیلم «مایابازار» نیست که همه یهو تغییر کنن.
‫تازه فقط ادعای اینکه ‫بگی تغییر کردی کافی نیست.
‫اگه تا حالا ازدواج کرده باشه چی؟
‫- دقیقاً! ‫- هی!
‫چرا حرف‌های منفی می‌زنی؟
‫شاید شماها ندونین که من چقدر دوستش دارم.
‫ولی زن دایی‌م می‌دونه.
‫اون اجازه نمی‌ده که ازدواج کنه.
‫انتظار اینو داشتم.
‫اون یه ذهنیت ثابت داره.
‫وقتی ذهنش‌و رو چیزی قرار بده، ‫دیگه تمومه.
‫واسه همین بود کاری رو که مجبور بودیم کردیم.
‫می‌گن خار رو باید با خار برداشت.
‫ولی دربارۀ کالو چطور؟
‫چهار ساله که مامان فوت شده، سوریا.
‫حتی تو روزهای آخر زندگیش هم ‫تو رو به یاد می‌آورد.
‫درسته.
‫ظاهراً دنبالمون گشتن
‫تا ما رو برای عروسیش دعوت کنن.
‫ولی ما خیلی تغییر مکان دادیم.
‫ما الآن تو بمبئی زندگی می‌کنیم، سوریا.
‫تازگی‌ها شوهرم تو آمریکا کار گیر آورد.
‫اومدیم حیدرآباد ‫تا کارهای ویزا رو انجام بدیم.
‫من تو بانک بودم...
‫و صدای قشنگی رو شنیدم ‫که از پشت صدام زد «عمو.»
‫اولش با تعجب نگاه کردم که ببینم کیه.
‫باورم نمی‌شد کالو انقدر بزرگ شده.
‫اینم شوهرمه سوریا.
‫اون الآن برادر تو حساب می‌شه.
‫اون شبیه آدم‌های دهه 60 یا 70 می‌مونه.
‫سبکش خیلی قدیمیه، ‫فراموش می‌کنم که کی پدره و کی پسر
‫سوریا!
‫سوریا، گریه نکن.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫- این چیه؟ ‫- یه حلقه‌س.
‫کِی خریدیش؟
‫با اولین حقوقم.
‫- پولش چقدر بود؟ ‫- برو پی کارت!
‫اشکالی نداره سوریا.
‫اوه، عزیزم.
‫تو چرا گریه می‌کنی؟
‫دارم می‌بینم که تو و مامانت خوشحالین.
‫اوه، نه! پسر بیچاره!
‫خیلی خوشش نمیاد ‫کسی براش دلسوزی کنه.
‫اگه بشنوی تو عروسی خواهرش چی‌کار کرد ‫این حرف رو نمی‌زنی.
‫درمورد ساری عروس اختلاف‌نظر بود.
‫بادرا می‌خواست ساری مادرش رو بپوشه.
‫تو یه ازدواج عاشقانه ‫باید سر چند تا چیز توافق کنیم.
‫اونا می‌خواستن ساری‌ای رو بپوشه ‫که متبرک شده بود.
‫فکر نمی‌کنین ما هم احساسات خودمون رو داریم؟
‫درنهایت لجبازی دخترم پیروز ماجرا شد.
‫قبل از اینکه همه چیز آروم بگیره،
‫یه حرف زشت زده شد.
‫- رو اعصاب من نرو. ‫- گوش کن چی می‌گم برادر.
‫واسه یه زن احمقی که مُرده ‫باید از خواسته‌مون پا پس بکشیم؟
‫- برید به جهنم! ‫- شاید کسی صدات رو بشنوه.
‫برام مهم نیست. ترسی ندارم.
‫اون نباید این حرف رو می‌زد.
‫منم اندازۀ تو عصبانی‌ام.
‫من حلش می‌کنم. ‫می‌رم باهاش حرف می‌زنم.
‫هی! زیرلب حرف زدن رو بس کن.
‫گوش کن.
‫اگه الآن کاری بکنی،
‫خواهرت بعداً تقاصش رو پس می‌ده.
‫اینو یادت باشه.
‫فکر کردیم که متقاعدش کردیم.
‫ولی فقط تا تموم شدن عروسی ‫تونستیم کنترلش کنیم...
‫تا وقتی که ساعت از 12 گذشت متوجهش شدیم.
‫سوریا، بس کن!
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫- سوریا، گفتم بس کن! ‫- چطور جرئت می‌کنی منو بزنی؟!
‫واسه بزرگ‌ترها احترام قائل نیستی؟
‫درسی بهت می‌دم که فراموشش نکنی.
‫ناسلامتی من پدر دامادم.
‫- مگه عقلت رو از دست دادی سوریا؟ ‫- بزنش.
‫خواهش می‌کنم بس کن سوریا. ‫التماست می‌کنم.
‫سوریا!
‫قبل از ازدواج درمورد این موضوع ‫با هم صحبت کرده بودیم.
‫نگاهش کن.
‫چرا بابا باید واسه بخشش التماسشون کنه؟
‫مگه درد و رنجش رو نمی‌بینی؟
‫بعد از این ماجرا چطور می‌تونم ‫با اون خانواده زندگی کنم؟
‫تصورش رو بکن که چطور با من رفتار می‌کنن.
‫پس تو واقعاً به ما اهمیتی نمی‌دی.
‫فقط می‌خوای همیشه کار خودت رو بکنی.
‫دیگه بسه.
‫دیگه از تلاش برای تغییر تو خسته شدم.
‫هر کاری دلت می‌خواد بکن!
‫من دیگه تو زندگی تو نمی‌مونم.
‫و انتظار دارم تو هم همین کار رو بکنی.
‫خواهر...
‫لطفاً این حرف رو نزن.
‫ببخشید.
‫- منم می‌رم ازشون عذرخواهی می‌کنم. ‫- لازم نیست.
‫فقط بذار برم.
‫گفتم ولم کن!
‫سوریا، تو که منو می‌شناسی.
‫اگه ولم نکنی یه کاری می‌کنم که پشیمون بشم.
‫اون تنها دختر منه.
‫حتی نتونستم به شکل مناسبی بفرستمش خونۀ بخت.
‫دامادم مرد خوبیه.
‫اون پشتش وایستاد.
‫به خاطر این پسر احمق،
‫اون دیگه خونۀ پدری یا مادری نداره.
‫تصورش رو بکن من چه حسی دارم. ‫خیلی عصبانی‌ام.
‫واسه همین یه تصمیمی گرفتم.
‫هر شنبه،
‫وظیفۀ خودم قرار دادم که هدفش رو پیدا کنم ‫و هرجوری شده نجاتشون بدم.
‫اگه همون شنبه اونا رو نزنه ‫دیگه تموم می‌شه.
‫راستش واسه همین اومدم شما رو ببینم.
‫ببخشید، متوجه نمی‌شم.
‫دومین اسم تو لیست این شنبۀ پسرم...
‫تیرتام گوناسخاره.
‫اون شوهر شماست، درسته؟
‫اون تو شهر نیست.
‫گفت دو روز دیگه برمی‌گرده چون تب داره.
‫تب 102 درجه داری!
‫اینو بخور.
‫بگیر بخواب.
‫همین حالاً
‫نمی‌دونم شوهر شما چی‌کار کرده.
‫اون تو مدرسه‌ای کار می‌کنه ‫که دختر من هست.
‫حالت خوبه؟
‫هی، بادرا خانم. یه لحظه وایسا.
‫متأسفم. متأسفم.
‫اگه اینو گزارش بدین ‫و روزنامه‌ها خبردار بشن،
‫عواقبش بیشتر از من ‫دامن‌گیر اون می‌شه.
‫خداحافظ.
‫لعنتی...
‫وقت بیدار شدنه.
‫[تبدیل]
‫[امنیت شما اولویت ماست]
‫آقا.
‫عضو جدیدم.
‫چارولاتا.
‫- امروز اومدی؟ ‫- بله قربان.
‫وقتی رئیس‌پلیس اومد نشونش بده.
‫اینو بگیر.
‫- آقا، رئیس‌پلیس... ‫- میاد.
‫غذات رو بخور.
‫منتظر رئیس‌پلیسی، آره؟
‫می‌بینم که مشتاقی برای انجام وظیفه.
‫اولش همینجوریه.
‫ولی وقتی اونو ببینی،
‫دیگه دلت نمی‌خود ببینیش.
‫رئیس‌پلیس ما اینجور آدمیه.
‫دایاناند.
‫- سودا... ‫- آقا.
‫باوجود اینکه تو ماشین عطرهای زیادی زده شده، ‫باز هم بوی بدی می‌ده.
‫بله آقا.
‫- باید یه عطر جدید پیدا کنیم. ‫- بله آقا.
‫تو عطری می‌شناسی؟
‫عطرهای خوب.
‫- ویدئوش رو فرستادی؟ ‫- بله آقا؟
‫- ویدئوش رو فرستادی یا نه؟ ‫- بله آقا فرستادم.
‫بهش زنگ هم زدم. ‫ولی جوابی نداد.
‫نمی‌دونم چی انقدر مشغولش کرده.
‫اون می‌خواد چه غلطی بکنه؟
‫حرف بزن.
‫کدوم خری تو رو فرستاده؟
‫- من بهش چاقو نزدم. ‫- کی تو رو فرستاده؟
‫- دارم حقیقت رو می‌گم. ‫- زود باش بگو.
‫گفتم حرف بزن!
‫کدوم خری تو رو فرستاده، لعنتی؟
‫- من واقعاً هیچی نمی‌دونم. ‫- کی تو رو فرستاده؟
‫- می‌خوای بگی یا بمیری؟ ‫- باور کن داداش.
‫- ای آشغال لعنتی! بگو دیگه! ‫- هی، بس کن!
‫بس کن! تمومش کن!
‫بس کن!
‫چرا می‌خواستی منو بُکُشی؟
‫- ویدئو ارسال شد؟ ‫- اینترنت اینجا ضعیفه داداش.
‫برو بیرون بفرستش.
‫- چرا اینجا وایستادی؟ برو بیرون. ‫- باشه.
‫می‌دونی چه حسی داره ‫که تهدیدی تو زندگیت باشه؟
‫کار من نبود آقا.
‫نمی‌تونی راحت بخوابی، ‫یا درواقع اصلاً نمی‌تونی هیچ کاری بکنی.
‫همیشه منتظر حمله به سمت خودتی.
‫صدای ضربان قلبت از سر ترس تو گوشِت می‌پیچه.
‫نمی‌تونی رو هیچی تمرکز کنی. ‫دیوونه می‌شی.
‫درست مثل وضعیت الآن من.
‫بهم بگو.
‫چرا تو فرودگاه بهم چاقو زدی؟
‫- بهم بگو! ‫- آقا، قسم می‌خورم من بی‌گناهم.
‫یکی دیگه خواسته بهتون چاقو بزنه.
‫من اومدم جلوش رو بگیرم.
‫به‌نظرت من شبیه احمق‌هام؟
‫من شبیه یه احمقم؟
‫- من واقعاً چیزی نمی‌دونم آقا. ‫- خیلی‌خب، اشکالی نداره.
‫- می‌خوای حرف بزنی؟ ‫- داداش!
‫- من واقعاً بی‌گناهم آقا. ‫- درسته. تو پسر خوبی هستی.
‫داداش، اون راست می‌گه.
‫هی، ساکت باش!
‫کسی که اقدام به قتل کرد اون نیست.
‫این فقط چاقو رو از اون گرفت.
‫درواقع اون کسیه که شما رو نجات داد.
‫نمی‌تونستی یه کم زودتر بیای احمق؟
‫تا الآن نیم لیتر خون از دست داده.
‫و یه انگشتش رو.
‫داداش، داداش... متأسفم. ‫لطفاً به دل نگیر.
‫به خاطر چشمم قضاوت اشتباهی کردم.
‫نمی‌تونم همه چیز رو واضح ببینم.
‫واسه همین قضاوتم مشکل داره.
‫دارین به چی نگاه می‌کنین؟ ‫عجله کنین ببرینش بیمارستان.
‫برید، برید، برید.
‫نگران نباش.
‫چرا همیشه قضاوتم انقدر بده رفیق؟
‫هر دفعه قضاوت اشتباه می‌کنم!
‫گووردان کجاست؟
‫خواهش می‌کنم آقا.
‫من دو تا بچه دارم.
‫اوه، دو تا بچه داری!
‫یه دختر و یه پسر؟
‫هر دو تا پسرن.
‫وای، دو تا پسر!
‫حتماً خیلی خوشحال شدی.
‫کدوم یکی رو بیشتر دوست داری؟
‫بزرگه یا کوچیکه؟
‫هیچ کدوم آقا. ‫هر دو تا هم‌اندازه دوست دارم.
‫اگه از این حرف‌های آبکی تو سریال‌ها ‫رو تحویلم بدی،
‫به گلوله تو سرت خالی می‌کنم.
‫راستش رو بگو.
‫بزرگه یا کوچیکه؟
‫کوچیکه رو یه کم بیشتر دوست دارم آقا.
‫می‌دونستم.
‫چون بعد از تولد اون، ‫پدر دو تا پسر شدی.
‫درسته؟
‫فکر کنم آره آقا.
‫هی، احمق!
‫همون اولش هم به خاطر پسر اولت ‫پدر یه پسر شدی.
‫منطقاً اونو باید بیشتر دوست داشته باشی.
‫نمی‌فهمی.
‫فکر می‌کنی هیچ‌کس نمی‌دونه ‫که پسر کوچیکت رو یه کم بیشتر دوست داری.
‫ولی پسر بزرگت داره از کنار نگاه می‌کنه.
‫از درون عصبانیه.
‫ولی از کی عصبانیه؟
‫از من.
‫نه احمق.
‫چرا باید از تو عصبانی باشه؟
‫از دست پسر کوچیکت عصبانیه.
‫اگه این همه خشم رو هم جمع بشه... ‫و مثلاً تو فردا بمیری،
‫و بزرگه سر تقسیم داراییت ‫به کوچیکه خیانت کنه چی می‌شه؟
‫تو چی‌کار می‌کنی؟
‫با ثروتی که از تو به ارث برده
‫و از برادر کوچیک‌ترش دزدیده،
‫پسر بزرگترت سه برابر بیشتر پول گیرش میاد.
‫اول می‌ره نماینده می‌شه و بعد ام‌ال‌اِی.
‫ولی پسر کوچیکت یه شغل متوسط ‫رئیس‌پلیسی گیرش میاد،
‫با حقوقی که اصلاً مناسبش نیست،
‫با جاه‌طلبی ناامیدکنندۀ ‫پیشرفت به اندازۀ برادر بزرگترش.
‫در تلاش برای حفظ تنها قطعه زمینی ‫که الآن داره،
‫اون حسابردار و «بنامی» برادرش ‫رو گروگان می‌گیره،
‫بافرض اینکه خیلی شخص مهمیه.
‫فقط واسه اینکه بفهمه ‫اونم مثل تو یه بدبخته.
‫حالا پسر بزرگتر جواب تلفنش رو نمی‌ده.
‫دیدی؟
‫فرزند محبوب‌سازی تو ‫باعث ایجاد دردسرهای زیادی می‌شه.
‫چه حیف!
‫- سودا. ‫- بله آقا.
‫بذار بره.
‫ولی چرا آقا؟
‫دیگه چی‌کار می‌تونیم بکنیم سودا؟
‫اون یه آدم بی‌ارزشه.
‫مثل دستمال کاغذیه.
‫اگه خیلی مهم بود...
‫برادرم فوراً زنگ می‌زد و می‌گفت،
‫«اگه به گووردان آسیب بزنی، نمی‌بخشمت.»
‫«امضای منو پای اوراق زمین‌ها می‌خوای، ‫درسته؟»
‫«باشه امضا می‌کنم. اوراق رو بفرست.»
‫این اتفاقی بود که می‌افتاد.
‫دستمال کاغذی.
‫بذار بره.
‫الو! سلام، سلام!
‫گووردان رو ولش کن بره!
‫اگه بهش آسیبی بزنی نمی‌بخشمت.
‫امضای منو می‌خوای، درسته؟ ‫اوراق رو بفرست.
‫ولی اگه به محض اینکه اوراق رو امضا کردم ‫اونو ولش نکنی...
‫هی! هی!
‫سودا! سودا!
‫- بگیرش! اون خیلی مهمه! ‫- چی شده آقا؟
‫- گووردان! ‫- اون رفت آقا.
‫اون بی‌ارزش نیست سودا.
‫من اون آدم بدبخته‌ام.
‫چی شد آقا؟
‫- برادرم زنگ زد. ‫- چی آقا؟!
‫باید یه کاری بکنم.
‫اجازه دادم فرصت از دستم بره.
‫باید یه کاری بکنم.
‫گذاشتم 45 کُرور از دستم بره.
‫- باید یه کاری بکنم. ‫- ماشین رو روشن کنم آقا؟
‫[سوکولاپالم]
‫فکر نکنم امروز بیاد.
‫گوش کن ببین چی می‌گم، برو خونه.
‫هی!
‫- هی! ‫- آقا...
‫فکر کنم شانس آوردی.
‫اومد.
‫آقا التماستون می‌کنم! ‫بذارید من برم!
‫هی!
‫آقا، التماستون می‌کنم! ‫لطفاً بذار من برم!
‫اون چی‌کار کرده که مستحق ‫همچین ضرب و شتم شدیدیه آقا؟
‫اسم استورارتپورام معروف رو شنیدی؟
‫ما هم اینجا سوکولاپالم داریم.
‫بزرگترین اشتباهشون اونجا متولد شدنه.
‫بعضی‌ها عصبانیتشون رو ‫سر زن و بچه‌شون خالی می‌کنن.
‫بعضی‌ها سر وسایل خالیش می‌کنن.
‫مرد بیچاره!
‫اون زن و بچه نداره.
‫و تنها چیزی که دم دسته...
‫مردم سوکولاپالمه.
‫هی!
‫چینو...
‫می‌دونی خشم حقیقی به چه معنیه؟
‫چینو...
‫بابا... بابا...
‫چیه؟
‫بازم خواب خشم حقیقی رو دیدی؟
‫به‌نظرت مامان می‌خواست بهم چی بگه؟
‫لعنت بهت پسر!
‫داری زندگیم رو جهنم می‌کنی.
‫کتاب رو بده بهم.
‫اینو از صحبت‌های نیتیاناناندا یادداشت کردم.
‫اون گفت...
‫«حقیقت خشمه.»
‫و خشم حقیقته.
‫ولی خشم واقعی در حقیقت واقعی قرار داره...
‫«چیزی که به خشم تبدیل می‌شه، ‫پر از حقیقته.»
‫- مطمئناً جوابش این نیست. ‫- پس چیه؟
‫وقتی بچه بودی خوب به حرف‌های ‫مادرت گوش ندادی و به خواب رفتی.
‫حالا نمی‌ذاری من راحت بخوابم.
‫دیگه تحمل ندارم.
‫فقط یه معجزه می‌تونه تو رو ‫از این مصیبت نجات بده.
‫این تآخیر واسه چیه رفیق؟
‫گفت میاد اینجا آقا. ‫نمی‌دونم کجا رفت.
‫می‌رم ببینم کجاست.
‫آقا، الآن برمی‌گردیم.
‫آقا...
‫- آقاً ‫- جرئت می‌کنی ازم بپرسی؟!
‫- آقا... ‫- چی شده آقا؟
‫اون جرئت می‌کنه از من ‫آدرس دستشویی رو بپرسه سودا؟
‫من انقدر بیکار به‌نظر می‌رسم ‫که بیام بهت آدرس دستشویی رو بدم؟
‫فکر کردم شما یه پلیس مهربون هستید آقا.
‫- خودت دستشویی رو پیدا کن. ‫- باشه آقا.
‫عرضۀ پیدا کردن دستشویی رو هم نداری؟
‫- چی شده سودا؟ ‫- آقا، اون با برادرتون صحبت کرد.
‫بااینکه بهش گفتی گووردان رو ‫قبل از تماسش آزاد کردی،
‫داره سر همه چیز قیل و قال راه می‌اندازه.
‫مشتری‌ها طبقۀ بالا منتظرن.
‫توافق کردن که فقط یه ماه صبر کنن.
‫چرا دخترت یهویی می‌خواد بره بنگلور؟
‫بنگلور؟ به من چیزی نگفته.
‫گوشیت زنگ می‌خوره.
‫سلام عزیزم.
‫بابا، من واسه یه جلسه دارم می‌رم بنگلور.
‫چه یهویی.
‫آره. ‫لحظۀ آخری بهم خبر دادن.
‫باید صبح زود برم.
‫باید کُلی وسیله جمع کنم و ببرم. ‫خداحافظ بابا.
‫خیلی‌خب.
‫مراقب خودت باش.
‫شبکۀ ارتباطی من چطور بود؟
‫مثل این می‌مونه که بعد از گریه کردن زیاد ‫صورتت رو بشوری.
‫حداقل تا بعد از برگشتنش ‫دست از پول دادن به نوچه‌ت بردار.
‫راستی،
‫آقای چاکراوارتی می‌خواد تو بدونی ‫که دخترش اینجا زندگی می‌کنه.
‫لو دادن محل زندگیش بی‌احتیاطی نیست؟
‫شوخی‌های مسخره‌ت رو تموم کن.
‫چی بهشون بگم؟
‫هی!
‫همینه بابا؟
‫فکر نمی‌کنی شاید کالو و شوهرش دعوا کنن؟
‫چرا؟ می‌خوای طلاقش رو بگیری ‫و بعد باهاش ازدواج کنی؟
‫ظاهراً که می‌خوان دوباره بچه‌دار بشن.
‫دیگه حتی جواب تماس‌های منم نمی‌ده.
‫- یعنی انقدر خوب مشغولش کرده. ‫- بسه دیگه!
‫اگه زن دایی‌م زنده بود...
‫با ازدواجش موافقت نمی‌کرد.
‫کاش که زنده بود.
‫اینجوری بهم نگو. ‫عمه‌ت کمک بزرگی بهمون کرد.
‫ما باید یه‌کم قدرشناس باشیم.
‫ما از ترس بو بردن پدرت از محل زندگی‌مون ‫اسممون رو عوض کردیم.
‫با این کار یه جورایی قبر خودمون رو کَندیم.
‫وگرنه تا حالا باهاش ازدواج کرده بودی.
‫سلام پرابهاواتی با اسم مستعار سوباشینی.
‫می‌تونیم یه عمر بابت کمکش قدردان باشیم.
‫ولی لطفاً تئوری‌های مسخره دربارۀ ازدواج ‫با چینو سر هم نکن.
‫نباید فکر کنی که هنوز همون‌قدر ‫آدم دعوایی‌ای هست.
‫کی می‌دونه؟ ‫شاید دیگه عوض شده باشه.
‫اون هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫خودت اینو می‌دونی.
‫آب بدین بهم، خواهش می‌کنم.
‫آب، آقا.
‫- نه، نه. ‫- بخور خب.
‫- در سلول رو باز کن. ‫- بله قربان.
‫عضو جدیده قربان.
‫عضو جدیدم.
‫باشه قربان.
‫چارولاتا.
‫فکر کنم ذات کمک‌رسانی داری.
‫از این عطر خوشم میاد.
‫- چه مارکیه؟ ‫- بله آقا؟
‫از چه عطری استفاده می‌کنی؟
‫من عطر نمی‌زنم آقا.
‫پس این چه بوییه حس می‌کنم؟
‫عطر تنه؟
‫ سودا... ‫- بله قربان.
‫نخند.
‫یه عطر جدید واسه ماشینمون پیدا کردم.
‫باهاش حرف بزن.
‫- هی! ‫- آقا! آقا! نه!
‫بهت هشدارش رو داده بودم.
‫ما اجازه نداریم بدون اجازۀ رئیس‌پلیس ‫چیزی به اون بازداشتی بدیم.
‫ولی تو گوش ندادی.
‫اون مرد منو یاد مادرم انداخت آقا.
‫بابام هم عادت داشت که هر روز ‫بی‌دلیل مادرم رو کتک بزنه.
‫امیدوار بودیم که روزی بتونیم ‫از اون جهنم فرار کنیم.
‫راستش رو بگم، ‫به‌خاطر همین وارد این کار شدم.
‫به‌امید اینکه بتونم تمام تلاشم رو ‫برای کمک به زنانی مثل مادرم بکنم.
‫اگه اینطوره، پس باید ‫به تمام مردم روستا کمک کنی.
‫سوکولاپالم.
‫قبلاً یه مرکز جنایی بود.
‫الآن یه منطقۀ بدون جُرمه.
‫اونا خیلی وقته که دور خلاف رو خط کشیدن.
‫اما هنوز هم دارن تقاص ‫اشتباهات اجدادشون رو پس می‌دن.
‫هیچ‌جا نمی‌تونن کار گیر بیارن.
‫حتی اگه بخوان جای دیگه ‫شغل جدیدی پیدا کنن...
‫یا همینجا امرار معاش کنن...
‫به مهر تأیید رئیس‌پلیس نیاز دارن.
‫مشکل چیه آقا؟
‫چند سال پیش، کار زمین رئیس‌پلیس ما ‫به دادرسی می‌کشه.
‫حدس بزن کی شکایت کرده بود.
‫برادر بزرگ‌ترش کورماناند.
‫رئیس‌پلیس ما بدشانس بود.
‫کورماناند با کمک مردم سوکولاپالم ‫نماینده شد.
‫اون از این نفوذ استفاده کرد ‫تا تو دادگاه برنده بشه.
‫حکم دادگاه می‌گه که رئیس‌پلیس ما
‫بدون امضای برادرش ‫نمی‌تونه به اون زمین دسترسی داشته باشه.
‫اون به عنوان نماینده هیچ کار مثبتی ‫در حق مردم نکرد.
‫ولی رئیس‌پلیس ما مردم رو مقصر می‌دونه ‫که اونو تو این مقام قرار دادن.
‫اون خشم عمیقی از مردم سوکولاپالم گرفت.
‫اون نمی‌تونست جواب برادرش رو بده ‫چون دیگه حسابی از نظر سیاسی قدرتمند شده.
‫بنابراین، هروقت که از دستش عصبانیه،
‫می‌ره سوکولاپالم.
‫یکی از اون آدم‌ها رو برمی‌داره.
‫دستگیرشون می‌کنه.
‫پرونده‌های عجیب‌غریب علیهشون تنظیم می‌کنه.
‫اونا رو می‌زنه.
‫به زدنشون ادامه می‌ده.
‫هی!
‫کسی تا به حال ازش شکایت نکرده؟
‫شکایت؟
‫علیه اون؟
‫علیه دایای ما؟
‫اونجا رو ببین.
‫اون هر روز اونجا منتظره.
‫یک بار شده وارد پاسگاه بشه ‫و اونو سؤال و جواب کنه؟
‫نمیاد داخل.
‫به‌خاطر ترس.
‫فقط امیدوارن که بعد از دیدن اونا ‫بی‌خیال کتک زدنشون بشه.
‫این تنها کاریه که می‌کنن.
‫[سوکولاپالم]
‫راجو کجا زندگی می‌کنه؟
‫مرسی.
‫- مامان... ‫- مامانت خونه‌س؟
‫مامان...
‫راجو پنج روزه که هیچی نخورده.
‫- می‌دونم خانم. ‫- پس سریع ناهارش رو بده.
‫باید برم.
‫- سلام خانم. ‫- سلام.
‫- کارت چیه؟ ‫- من نجارم خانم.
‫اون مرغ‌فروشی مال منه خانم.
‫نگران نباش، من درستش می‌کنم.
‫خداحافظ.
‫باید خوشحال باشم که امروز غذا می‌خوره؟
‫یا باید ناراحت باشم که تا کِی این موضوع ‫ادامه پیدا می‌کنه؟ نمی‌دونم.
‫هیچ‌کدوممون انتظار ‫این نشونۀ مثبت رو نداشتیم، درسته؟
‫اینو ببین.
‫من به خودم آسیب زدم.
‫می‌گن این تقاص اشتباهات گذشتته.
‫اگه این دردی باشه که بابت ‫اشتباهات کوچیکمون باید متحمل بشیم...
‫تصورش رو بکنین که اون هیولا بابت ‫شکنجۀ ما چه تقاصی رو پس می‌ده.
‫چارو...
‫سوار شو. چارو، بیا بریم.
‫- سر صحنه به خودت صدمه زدی؟ ‫- بله آقا.
‫آقا.
‫بفرمایید.
‫ببخشید.
‫ببخشید؟ مگه عقل و شعور نداری؟
‫- چی گفتی؟ ‫- گفتم مگه عقل و شعور نداری؟
‫- باید مراقب باشی. ‫- من عذرخواهی کردم، مگه نه؟
‫عذرخواهی کافیه؟
‫اگه اتفاقی می‌افتاد چی؟
‫- سودا، برو اونجا وایستا. ‫- بله آقا.
‫- آقا، بی‌خیال شید. ما تو بیمارستانیم. ‫- پشت ماشین وایستا. برو، برو، برو.
‫- چارو، بیا. ‫- بله آقا.
‫وسط وایستا.
‫اگه ماشین تکون بخوره...
‫جفتتون رو می‌کُشم.
‫اگه اتفاقی می‌افتاد چی؟
‫آقا!
‫در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.
‫خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.
‫آقا، وایستید!
‫تو کدوم خری هستی؟
‫داره یه انفجار رخ می‌ده.
‫ماشینتون آقا. ‫بنزینش نشتی داره.
‫از این همه ضربات مهیب آتیش بگیره چی؟
‫اون‌وقت می‌مُردی.
‫جوری که قابل شناسایی هم نباشی.
‫- بررسیش کن. ‫- بله آقا.
‫بله آقا. نشتی داره.
‫خاله...
‫من عقل و شعور دارم.
‫سلام.
‫در بطریت.
‫واسه من نیست.
‫دیدم چیکار کردی.
‫مرسی که اون زن رو نجات دادی.
‫من چارولاتا هستم.
‫سوریا.
‫سلام، خانم؟
‫می‌بینم که موتورت بنزین نداره.
‫بیا، می‌برمت پمپ بنزین.
‫اوه، نه. مشکلی نیست.
‫خودم می‌دونم مشکلی نیست. ‫واسه همین پیشنهاد کمک دادم.
‫بطری داری که بنزین رو بریزی توش؟
‫نه.
‫بیا بریم.
‫چی شده؟
‫فکر کنم حالا بنزین موتور من تموم شد.
‫- من عقل و شعور دارم. ‫- آقا!
‫خاله...
‫- بابا! ‫- چی شده؟
‫خواب «خشم حقیقی» رو دیدی؟
‫همین الآن موعظۀ یه سفیدپوست رو تماشا کردم.
‫بعد از این سریال برات توضیح می‌دم.
‫نه، صبر کن. بذار تماشاش کنم.
‫- اون نیست بابا. ‫- لعنتی.
‫- امروز دو تا اتفاق افتاد. ‫- چی هستن؟
‫از دست یه نفر عصبانی شدم. ‫- طبیعیه.
‫و یه دختری رو دیدم.
‫اونو دیدم و برگشتم خونه.
‫نشستم تا اسم اون مَرده رو بنویسم ‫ولی نمی‌تونم از فکر دختره در بیام.
‫نمی‌تونم اسمش رو بنویسم.
‫نمی‌دونم چرا.
‫این دختر کیه؟
‫اسمش چارولاتاست.
‫چارو...
‫اسمش با «چا» شروع می‌شه ‫درست مثل اسم مادرم.
‫چایادوی. چارولاتا.
‫به‌نظرت ارتباطشون همینه؟
‫ما یه همسایه داریم که اسمش ‫چاموندشواریه.
‫تا حالا شده به اون نگاه کنی ‫و همچین حسی داشته باشی؟
‫دیدی؟ ‫قضیه اسمش نیست.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫اگه احساسی بالاتر از خشمت وجود داره...
‫اون چی می‌تونه باشه؟
‫چی می‌تونه باشه؟
‫چه اتفاقی داره برام می‌افته؟
‫این حس خوشی‌ایه که بهش عادت ندارم
‫یه چیزی تو قلب من لونه کرده
‫احساساتم تغییر کرده
‫وقتی با تو هستم خشمم فروکش می‌کنه
‫شور و شوق تو قلبم رو سبک می‌کنه ‫[سلام اسکوتی پپ]
‫قلبم مثل دیروز نیست
‫وقتی دلیلش رو می‌پرسم بهم جواب نمی‌ده
‫یه قلب جوشان
‫و تو نفسم هیجان وجود داره
‫غرق افکار تو هستم
‫این رابطه تقدیر ماست
‫زمزمۀ سکوت
‫کلمات از لب‌هام جاری می‌شه
‫تصورات ما به آسمان‌ها می‌ره
‫ما داریم به کجا می‌ریم؟
‫چه اتفاقی داره برام می‌افته؟
‫این حس خوشی‌ایه که بهش عادت ندارم
‫اون هم اسم پسرعمه‌س.
‫ولی هیچ شباهتی به چینو نداره.
‫هروقت که به چارو نگاه می‌کنم،
‫خیلی منو یاد کالو می‌اندازه.
‫لبخندش، لحن حرف زدنش، همه چیزش.
‫وقتی کالوی واقعی رو دیدم ‫همچین حسی نداشتم بابا.
‫ساده‌س.
‫ما دوست داریم عزیزانمون رو ‫در کسانی که دوست داریم ببینیم.
‫کالو دیگه ازدواج کرده.
‫پس حالا هروقت که چارو رو می‌بینی، ‫به بچگی‌های کالو فکر می‌کنی.
‫- به‌نظرت اون کالوی واقعی رو پیدا کرده؟ ‫- فکر نکنم.
‫حس می‌کنم تو افکار تو مخفی شده‌م
‫وقتی با تمام وجود لبخند می‌زنی
‫برق تازه‌ای به چشم‌هام وارد می‌شه
‫سوکولاپالم لونۀ دزدهاست، مگه نه؟
‫هیچ مدرکی ندارم که خلافش رو ثابت کنم.
‫ولی واقعاً به این بیمه نیاز دارن.
‫خواهش می‌کنم به خاطر من ‫این کار رو بکن سوریا.
‫دست‌هامون به هم گره خورده ‫و سرنوشت این گره رو محکم‌تر کرده
‫ما از هم جدا نخواهیم شد
‫اما مثل یه زوج به جلو می‌ریم
‫یه قلب جوشان
‫و تو نفسم هیجان وجود داره
‫غرق افکار تو هستم
‫این رابطه تقدیر ماست
‫نامزد داشتی؟
‫وقتی بچه بودم ‫از دخترداییم خوشم می‌اومد.
‫- ولی اون دیگه ازدواج کرده. ‫- اوه.
‫تو چطور؟
‫کسی که من می‌خوام باهاش ازدواج کنم ‫حتی نباید املای درست خشونت رو بلد باشه.
‫این روزها کجا می‌تونم ‫همچین کسی رو پیدا کنم؟
‫اوه، تو اینجا زندگی می‌کنی؟
‫لطفاً ناراحت نشو که دعوتت نمی‌کنم داخل.
‫مامان ممکنه ناراحت بشه.
‫هی، اصلاً اشکالی نداره.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مشکلی نیست.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫چارو...
‫حرف «اس» تو املای انگلیسی ‫خشونت یک بار یا دوبار تکرار می‌شه؟
‫باید یه «اس» داشته باشه.
‫- خداحافظ. ‫- نه، من واقعاً نمی‌دونم.
‫یه «اس» داره یا دو تا؟
‫هی، اون به خاطر اون شش روز عاشق تو شده.
‫خدا نکنه از روز هفتمت خبردار بشه.
‫چطوری می‌خواد بفهمه؟
‫دیروز مرخص شدم.
‫ببخشید خانم.
‫ما رو به خاطر اشتباهاتمون ببخشید خانم.
‫سلام.
‫اینو ببین.
‫سوامی، شیرینی‌پز، و معاون رئیسم.
‫همه‌شون رو تو شنبۀ یه هفته زده.
‫که یعنی اون فقط شنبه‌ها مردم رو می‌زنه.
‫داری مثل پراکاش راج ‫تو فیلم تاگور عمل می‌کنی.
‫90% از پرونده رو حل کردی.
‫جوک گفتی؟
‫تو متوجه نیستی.
‫اون از نزدیک داره منو می‌پاد.
‫نگران اینم که تو آینده چی‌کار می‌کنه.
‫به‌نظرت همینه؟
‫- کی؟ ‫- مرد شنبه.
‫داری زیادی بهش فکر می‌کنی. ‫اون خیلی هم باحال نیست.
‫اونو فراموشش کن.
‫چطوری می‌تونم بی‌خیالش بشم؟
‫چطوری بهت توضیحش بدم؟
‫خیلی‌خب.
‫مثلاً فیلم «مگس» رو در نظر بگیر.
‫نانی عاشق سامانتاست.
‫سامانتا هم عاشق نانیه.
‫ولی قبل از اینکه بتونه عشقش رو ابراز کنه...
‫کیچا سودیپ نانی رو می‌کُشه.
‫نانی دوباره در هیبت مگس متولد می‌شه ‫چون اون فقط یه فیلمه.
‫- ولی ما تو زندگی واقعی چی‌کار کنیم؟ ‫- آره، ممکن نیست.
‫یه حسی بهم می‌گه که این یارو ‫مثل کیچا سودیپه.
‫متوجه شدی؟
‫یعنی داری می‌گی مرد شنبه ‫کیچا سودیپه؟
‫آره.
‫- سامانتا؟ ‫- اون منم.
‫پس نانی کیه؟
‫دیوونه‌ای؟ ‫خب تو نانی‌ای.
‫- من؟ ‫- یه قلب جوشان
‫و تو نفسم هیجان وجود داره
‫غرق افکار تو هستم
‫این رابطه تقدیر ماست
‫تصورات ما به آسمان‌ها می‌ره
‫بابا، داره زنگ می‌زنه. ‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫تو مدام بگو: «نانی بیا اینجا. ‫نانی این کار رو بکن، و این چیزا.»
‫- نانی؟ اون دیگه کیه؟ ‫- منم!
‫سلام، من تازه رسیدم خونه.
‫- نانی! ‫- بله بابا؟
‫بیا ظرف‌ها رو بشور.
‫- غذا خوشمزه‌س؟ ‫- نه، بیا ظرف‌ها رو بشور.
‫آره، دارم میام.
‫[گره]
‫- راست نرو. برو چپ. ‫- اون جاده بده.
‫- من گفتم برو چپ. ‫- باشه برادر.
‫موافقم کاری که دایا ‫در رابطه با من کرد اشتباهه.
‫ولی اون روز قبل از اینکه ‫تو تماس بگیری منو آزاد کرد.
‫این حرف منو باور کن.
‫نیازه که دنبال این ماجرا رو بگیریم؟
‫آقا، هرچی نباشه برادر کوچیک‌ترتونه.
‫خیلی وقته ازت می‌خواد ‫این کار رو بکنی.
‫چرا باهاش جلسه نمی‌ذارید ‫و اوراق رو امضا نمی‌کنید؟
‫- چی شده؟ ‫- جاده بسته‌س.
‫چرا همیشه قضاوتم اشتباه می‌شه؟
‫همیشه قضاوت اشتباهی دارم!
‫ولی قبلش آقا...
‫حالا چی‌کار کنیم؟
‫- چی؟ ‫- حالا چی‌کار کنیم؟
‫- سلول رو باز کن. ‫- بله قربان.
‫- آقا، آقا... ‫- هی! تیزه. برو عقب.
‫مراقب باش رفیق. نترس. ‫- آقا.
‫راجو...
‫می‌خوای بری خونه؟
‫برو.
‫- سودا، آزادش کن. ‫- قربان.
‫چرا آقا؟
‫برادرم داره زمین‌هام رو بهم برمی‌گردونه.
‫اون می‌خواد به محض برگشت به شهر ‫توافق‌نامه رو امضا کنه.
‫دیگه نیازی به این مرد ندارم.
‫رفیق، برو.
‫خوشحال باش.
‫برو، برو، برو.
‫برو به همه بگو خوشحال باشن.
‫توافق‌نامه تو شنبۀ هفتۀ بعد امضا می‌شه.
‫من زمین‌هام رو پس می‌‎‎گیرم.
‫بردارش!
‫داداش، اون یه نامزد داره.
‫خوشحالم.
‫ما بریم عقدشون کنیم؟
‫برادر، اون چیزی از کارهای شنبه‌ش نمی‌دونه.
‫این یعنی...
‫حتی شنبه‌ها هم در حضور اون ‫دست رو کسی بلند نمی‌کنه.
‫اگه این کار رو بکنه، ‫با نامزدش دچار مشکل می‌شه.
‫اگه نکنه، ‫با ما دچار مشکل می‌شه.
‫عالیه!
‫وقتش رسیده که تو یه شنبه ‫اونو بزنیم مارتین!
‫برو!
‫کل گروه رو آماده کن.
‫بریم داستان عشق ابدی اونو بررسی کنیم.
‫- هی! ‫- برادر...
‫من فردا عمل دارم.
‫می‌خوام قبلش خبرهای خوب بشنوم.
‫برو، برو.
‫مامان، من دارم می‌رم سر کار.
‫اون غذا چی دوست داره؟
‫دعوتش کنم بیاد؟
‫حالا که به مامانش دربارۀ تو گفته،
‫به‌نظرم غیرمنصفانه‌س ‫که حقیقت رو ازش پنهان کنی.
‫درسته. فرض کن قبل از اعتراف تو،
‫خودش بفهمه که تو هم نانی‌ای هم کیچا سودیپ،
‫دیگه اسم اون فیلم «مگس» نیست.
‫من بهش می‌گم «خفاش.»
‫نگران اینم که چه واکنشی نشون می‌ده بابا.
‫هی...
‫اگه اعتراف کنی، ‫یعنی حقیقت رو گفتی.
‫اگه خودش بفهمه...
‫یعنی بهش خیانت کردی.
‫بهش فکر کن.
‫- سلام بر تو... ‫- آقای کورماناند!
‫قربان، آقای دایا اینجا هستن.
‫به تو چی گفت؟ دستمال کاغذی؟
‫بی‌خیالش برادر.
‫فقط اوراق رو امضا کن و ماجرا رو تموم کن.
‫اون... من...
‫آقا.
‫برو بپرس قهوه می‌خوره یا چای.
‫باشه آقا.
‫- فهمیدی چی گفتم؟ ‫- بله آقا؟
‫ازش بپرس.
‫- چیزی براش نبر. برو. ‫- باشه آقا.
‫آقا، قهوه میل دارید یا چای؟
‫آقا، قهوه سفارش بدم؟
‫- یه قهوه و یه چای. ‫- باشه آقا.
‫- یه بطری آب. ‫- باشه آقا.
‫چرا انقدر جدی و رسمی حرف می‌زنی؟
‫- موضوع چیه؟ ‫- وقتی دیدمت بهت می‌گم.
‫به‌هرحال قراره شب من و مامان رو ببینی.
‫آره، می‌خوام قبلش تو رو ببینم.
‫باشه.
‫آقا، قهوه میل دارید یا چای؟
‫هی، ما نیم ساعت پیش سفارش دادیم.
‫- ببخشید آقا. کلاً فراموش کردم. ‫- چی؟
‫یه قهوه، یه چای و یه بطری آب.
‫بهشون هم بگو که آقای دایا منتظرن.
‫- باشه آقا. ‫- خیلی‌خب.
‫آقا، قهوه میل دارید یا چای؟
‫شماها شوخی‌تون گرفته؟ ‫چند بار باید...
‫یه قهوه.
‫یه چای.
‫و یه بطری آب، اگه لطف کنید.
‫- سلام. ‫- بعدی کیه؟
‫- داداش، من کومار رو می‌فرستم. ‫- برو.
‫آقا، قهوه میل دارید یا چای؟
‫[نیم ساعت دیگه اونجام]
‫هوشمندانه صحبت کن.
‫- خودشه؟ بزن بریم! ‫- عجله کن! برو، برو، برو!
‫مطمئناً که عمدی بود.
‫اشتباه بزرگی کردیم که اون روز ‫گذاشتیم گووردان بره.
‫وگرنه...
‫بزن بریم.
‫برید داخل! برید! برید!
‫لطفاً منو نزن آقا.
‫لطفاً منو نزن.
‫- خبر جدید چیه؟ ‫- دختره هنوز نیومده.
‫فقط باید در حضور اون بهش حمله کنین.
‫وگرنه داغونتون می‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫جرئت می‌کنی این عکس رو اینجا بذاری؟
‫- خیلی براش احترام قائلی؟ ‫- آقا، نه!
‫آقا، لطفاً نزنش. می‌میره! ‫آقا، لطفاً بس کن! آقا!
‫- آقا، لطفاً بس کن! ‫- مامان!
‫- آقا، ولم کنین. ‫- آقا، لطفاً بابام رو ول کنین.
‫آقا، اونو ولش کنین!
‫لالی!
‫فکر کنم دختر کوچولو صدمه دیده.
‫هی!
‫اگه بیای جلو می‌کُشمت.
‫منو دعوت کرد خونه‌ش ‫که مثلاً زمینم رو بهم پس بده...
‫لالی!
‫و رفت که بیشتر منو تحقیر کنه.
‫چطور می‌تونی تصویر همچین آدمی رو نقاشی کنی؟
‫سلام، کجایی؟ ‫خیلی وقته منتظرم.
‫- چرا تصویرش رو کشیدی؟ ‫- لالیتا...
‫اگه دوباره اسمش رو بشنوم،
‫سوکولاپالم رو به قبرستون تبدیل می‌کنم. ‫- لالیتا.
‫حرفم رو باور کن!
‫اوه، عزیزم!
‫عزیزم!
‫برادر، یکی کمک کنه!
‫اون رفت.
‫یکی کمک کنه!
‫لطفاً یکی بیاد کمک.
‫دخترم داره می‌میره.
‫لالی...
‫لالی!
‫حالش چطوره؟
‫داره‌ن معاینه‌ش می‌کنن.
‫الآن زمان خوبیه که شکایت کنی.
‫دارم با تو حرف می‌زنم.
‫شکایت کنم تا تمام شانسش ‫برای زنده موندن رو از بین ببرم؟
‫من اینو نمی‌خوام.
‫ما به این بدبختی عادت کردیم.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫اگه شکایت کنی، ‫این اتفاق برای کس دیگه تکرار نمی‌‎شه.
‫اگه مردم قبل از ما کاری می‌کردن،
‫ما دچار این عذاب نمی‌شدیم.
‫چرا ما باید نگران بقیه باشیم؟
‫ما همه تو ترس با هم متحدیم.
‫نه برای جنگیدن با اون دیو.
‫الآن رئیس‌پلیس کجاست؟
‫می‌خوای چی‌کار کنی سوریا؟
‫این قضیه به آسونی نجات اون زن ‫با ریختن بنزین نیست.
‫تنها کاری که می‌تونیم بکنیم اینه که بشنویم، ‫تماشا کنیم، و عذاب بکشیم.
‫ما درمانده‌ایم.
‫امروز شنبه‌س.
‫می‌دونی الآن چه حسی دارم؟
‫اگه اون مرد شنبه اینجا بود...
‫همین حالا، جلوم وایستاده بود...
‫ازش می‌خواستم یه لطفی بکنه.
‫بگو.
‫بهتون گفتم که حتی شنبه‌ها هم در حضور اون ‫دست روی هیچ کس بلند نمی‌کنه.
‫اون کسیه که شک و تردید رو از بین می‌بره
‫با نگاهی خشن و هولناک
‫ناخنش مثل شعله‌های شعله‌ور کوهه
‫اون نیروی ثابت تعادل تو شنبه‌هاست
‫بگو.
‫این یه مبارزه بین من و شماست. ‫چرا پای اونو کشیدین وسط؟
‫من فقط یه روز در هفته می‌تونم ‫خشمم رو بروز بدم.
‫مادرم این قول رو ازم گرفته.
‫ماجرای شنبه‌ها اینه.
‫فقط شنبه‌ها.
‫نمی‌دونم ازم می‌خوای چه لطفی بهت بکنم.
‫ولی من عصبانی می‌شم.
‫و چون عصبانی‌ام،
‫این مشکل برام دردسرساز می‌شه.
‫الآن سوکولاپالم خانوادۀ منه.
‫باید صبح برم سر کار.
‫مرخصی نداریم.
‫شما شنبه‌ها کار نمی‌کنین، درسته؟
‫فکرش رو می‌کردم.
‫امیدوارم حال دختره خوب باشه.
‫گفتی اسمش چی بود؟
‫اوه.
‫دایا.
‫[سوکولاپالم]
‫در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.
‫بیا، بیا!
‫خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.
‫بنابراین، سری کریشنا با ساتیابهاما ‫متحد شد و...
‫اونو کُشت!
‫صدای تق تق مثل خروش آسمانه
‫اینجا از سقوط قدرتمندان ‫زمین شعله‌ور سوخته
‫نبردی که نمی‌تونه دیده نشه ‫خونش از قبل شروع به جوشیدن کرده
‫جنگ تعادل رو به‌هم زد ‫ویرانی اجتناب‌ناپذیره
‫بازی بدی رو شروع کردی.
‫جنگ تعادل رو به‌هم زد ‫ویرانی اجتناب‌ناپذیره
‫بازی بدی رو شروع کردی.
‫[چهارراه]
‫بادرو، قندت چنده؟
‫تو ماه نُهُم حاملگی هستی.
‫حداقل الآن به خانواده‌ت بگو.
‫غذا خوردی؟
‫تا کِی می‌خوای ازش دوری کنی؟
‫انقدر لجبازی نکن.
‫به دروغ گفتی می‌ری بنگلور ‫و تو همون شهری که بودی موندی.
‫چه نیازیه که اینجوری ‫خونۀ دوستت بمونی؟
‫و من تو همچین زمانی پیشت نیستم.
‫احساس گناه می‌کنم که تنهات گذاشتم.
‫بهش فکر کن.
‫هی...
‫بهش گفتی؟
‫آره.
‫چی گفت؟
‫بدون اینکه چیزی بگه رفت.
‫رفت؟
‫درست بهش گفتی یا نه؟
‫فقط زبونی بهش نگفتم.
‫بهش نشون دادم.
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم چی‌کار کنم مامان.
‫اون آدمیه که من تو زندگیم نمی‌خواستمش.
‫ولی عاشق همون آدم شدم.
‫باوجود اینکه حقیقت رو می‌دونم،
‫نمی‌خوام از دستش بدم.
‫به‌خاطر شرایطه...
‫یا به‌خاطر عشقم نسبت بهشه؟
‫نمی‌فهمم.
‫[یکشنبه]
‫مرسی که درک می‌کنی.
‫می‌خوای این شنبه چی‌کار کنی؟
‫پس می‌خوای رئیس‌پلیس رو بزنی، درسته؟
‫گفتی مردم سوکولاپالم خانواده‌ت هستن، ‫و این ماجرا دیگه مشکل تو هم هست.
‫شاید زدن اون خشمت رو فروکش کنه.
‫ولی دلیل نمی‌شه مشکل اونا حل بشه.
‫نمی‌دونم می‌تونم این حرف رو به کسی ‫که بهمون کمک کرده بزنم یا نه.
‫دیگه بهمون کمک نکن.
‫اگه در آینده اتفاقی برای تو بیفته،
‫فقط رو زندگی ما تأثیر می‌ذاره.
‫ببین چه بلایی سر اون دختر اومد.
‫کسی جلو اومد که کمک کنه؟
‫من خودم دارم اینو می‌گم. ‫اومدم بهشون کمکی بکنم؟
‫ما به ترس عادت کردیم.
‫هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنیم.
‫همینه که هست.
‫هیچ‌وقت تغییر نمی‌کنیم.
‫زندگی‌مون محکوم به فناست.
‫[دوشنبه]
‫نمی‌دونم اونجا چی شد.
‫ولی بدون امضای برادرت ‫ادامه دادن خیلی غیرممکنه.
‫مشتری‌ها یک‌دنده‌ن.
‫می‌خوای تا قبل یکشنبه زمین رو بخرن ‫وگرنه می‌رن سراغ یه فروشندۀ دیگه.
‫اوضاع با کورماناند خوب پیش نرفت آقا.
‫اگه اونجا بودی دیگه هیچ‌وقت تو عمرت ‫قهوه یا چای نمی‌خوردی.
‫پس چی‌کار کنیم؟
‫تا زمانی که برادرت زنده باشه، ‫به امضاش نیاز داریم.
‫اگه زنده نباشه چی؟
‫اگه برادرم دیگه زنده نباشه چی؟
‫منظورتون چیه آقا؟
‫- اون کورمانانده آقا. ‫- بره به جهنم!
‫قبل از یکشنبۀ آینده ‫خبرش بهت می‌رسه.
‫قبل از یکشنبۀ آینده.
‫دایا می‌خواد برادرش رو بُکُشه.
‫فقط حتماً باید به گوش کورماناند برسونیم.
‫اون‌وقت کورماناند به حساب دایا می‌رسه.
‫به‌نظرت این مشکل سوکولاپالم رو حل می‌کنه؟
‫دایاناند تنها مشکل اوناست.
‫دایا تنها مشکلشون نیست.
‫ترسی که بینشون ریشه کرده مشکلشونه.
‫فرض کن دایا نباشه.
‫فردا یه آدم عوضی دیگه میاد جاش.
‫ترس هم باهاش برمی‌گرده.
‫اون ترس باید از بین بره.
‫و واسه اینکه این اتفاق بیفته، ‫به یه کم امید تو زندگی‌شون نیاز دارن.
‫ولی چطوری؟
‫حتی اگه یکی از افراد سوکولاپالم ‫با شجاعت پا پیش بذاره...
‫زندگی همه‌شون تغییر می‌کنه.
‫شجاعت از طرف مردم سوکولاپالم؟
‫حتماً لازم نیست اون شخص ‫از بین خودشون باشه.
‫فقط کافیه باور کنن که یکی از بین خودشون ‫این کار شجاعانه رو کرده.
‫همین کافی نیست؟
‫[سه‌شنبه]
‫این کیه؟
‫«صبرم تمام شده. ‫اشک‌هام خُشک شده.»
‫«به نمایندگی از همه‌مون،
‫می‌خوام به ترسم غلبه کنم ‫و یه پا پیش بذارم.»
‫«این شنبه اولین قدم رو برمی‌دارم.»
‫«یکی از ما.»
‫این کیه؟
‫کی می‌تونه باشه؟
‫یکی از ما؟
‫من نیستم داداش.
‫اولین قدم چیه؟
‫و چرا شنبه؟
‫کی می‌تونه باشه؟
‫اون گفت اولین قدم رو برمی‌داره.
‫شاید تو این چهار روز ‫پاهاش رو ماساژ بده.
‫درست می‌گم آقا؟ ‫درست می‌گم خانم؟
‫یه کم شرم کن!
‫درد و رنج ما رو تو اون کلمات نمی‌بینی؟
‫نگاه کن.
‫این شنبه...
‫زندگی‌مون تغییر می‌کنه.
‫به‌خاطر اون یه نفر از بین ما.
‫تو روتین کورماناند ‫فقط دو جای همیشگی وجود داره.
‫ساعت 10 صبح می‌ره معبد.
‫ساعت 11 شب می‌ره کلاب.
‫ولی تو کلاب آدم‌های بیشتری ‫همراهش هستن نسبت به معبد.
‫پس از نظر امنیتی، ‫معبد جای بهتریه.
‫کدوم معبد می‌ره؟
‫هر روز معابد مختلفی می‌ره، ‫بستگی به روزش داره.
‫دوشنبه‌ها می‌ره شیوالایام، ‫سه‌شنبه‌ها می‌ره معبد هانومان،
‫چهارشنبه‌ها می‌ره معبد آیاپا.
‫پنج‌شنبه‌ها می‌ره معبد سای بابا، ‫جمعه‌ها می‌ره معبد گایاتری،
‫و شنبه‌ها می‌ره...
‫معبد بالاجی.
‫[چهارشنبه]
‫ولی نکته اینجاست که پنج‌شنبه شب ‫پرواز می‌کنه سمت دهلی.
‫و تا چهارشنبۀ بعدی برنمی‌گرده.
‫آقا، به مشتری‌ها گفتیم که توافق‌نامه ‫تا یکشنبه انجام می‌شه.
‫اگه عقب بندازیمش، ‫معامله رو کلاً لغو می‌کنن.
‫چی‌کار کنیم آقا؟
‫اونا فردا تو معبد سای بابا یه نقشه‌ای دارن.
‫ما نقشه رو می‌اندازیم شنبه.
‫ولی چطوری؟
‫سوریا، پسرم!
‫آقا، من مهمان ویژۀ 25اُمین ‫سالگردمون رو پیدا کردم.
‫واقعاً؟
‫کی هست؟
‫25اُمین سالگرد؟
‫[پنج‌شنبه]
‫- کارت قشنگیه. ‫- من طراحیش کردم آقا.
‫ولی من نمی‌تونم بیام. ‫دارم می‌رم دهلی.
‫آقا، اون برنامۀ کار رو ‫تو دو دقیقه توضیح می‌ده.
‫دارم می‌رم معبد. ‫شب می‌بینمتون.
‫- داره می‌ره معبد. ‫- می‌گه شب هم رو می‌بینیم.
‫آقا!
‫شما نمیاین.
‫ولی لطفاً به سخنرانی‌ای که ‫براتون ترتیب دادم گوش بدین.
‫تصمیمش با شماست که برید دهلی یا نه.
‫وقتی سخنرانیش رو بشنوید، ‫دیگه به دهلی نمی‌رید.
‫گل‌های گرون قیمتیه آقا.
‫خانم، دو روپیه بهم بدین لطفاً. ‫شما خیلی خوشگلین.
‫خانم! خدا بهتون خیر بده.
‫هی!
‫ممنون آقا.
‫چرا 500 روپیه دادی بهش آقا؟
‫وقتی هر از چندگاهی از این خیرها برسونیم ‫کارمون سریع‌تر انجام می‌شه.
‫آقا، عبادت تموم شد. ‫فکر نکنم بیاد.
‫حالتون چطوره آقا؟
‫برو.
‫برو!
‫- برو ببین چی شده. ‫- آقا.
‫- خوبه. ‫- ممنون آقا.
‫اون چی بود؟ این خودخواهی منه...
‫که وقتی خودم تو قدرت هستم ‫برات آرزوی سلامتی کنم.
‫[جمعه]
‫ولی این مسئولیت‌پذیریه منه که حتی وقتی ‫که تو قدرت نیستم، برات آرزوی سلامتی کنم.
‫به‌خاطر همین سفرش به دهلی رو ‫انداخت واسه دوشنبۀ هفتۀ بعد.
‫تنها فرصتمون همین شنبه‌س.
‫شنبه.
‫اگه دیر برسیم معبد، ‫شب تو کلاب چی‌کار می‌تونیم بکنیم؟
‫این تنها شانسمونه سوریا.
‫اگه از دستش بدیم...
‫از دستش نمی‌دیم!
‫اجازه نمی‌دم این اتفاق بیفته.
‫[شنبه]
‫هی، کالی...
‫وقتی اینجا بودی وضع بابات خوب بود.
‫یکی به اسم سوریا...
‫خیلی منو اذیت کرد.
‫اونو نبخش!
‫بازرس...
‫- بله عمو؟ ‫- گوش کن.
‫- بازرس دایا کیه؟ ‫- اون یه روانیه. چرا می‌پرسی؟
‫این دیوونه اسم اونو نوشته.
‫نمی‌دونم چی‌کار کنم.
‫برم به دایا بگم که اون می‌خواد ‫بیاد بزندش؟
‫و ازش بخوام که مراقب خودش باشه؟
‫می‌خوای به یه پلیس خبر بدی ‫که پسرت می‌خواد بره بزندش؟
‫پس می‌گی چی‌کار کنم؟
‫عمو...
‫عزیزم...
‫اینو بخور.
‫- سودا. ‫- آقا، اون تو راهه.
‫برو، برو.
‫عزیزم...
‫«دایا شروع کرد!»
‫بابا...
‫بابا چی؟
‫برو بگیر بخواب.
‫بهت گفتم وقتی کسی ‫سربه‌سر بابا می‌ذاره بهم خبر بده.
‫خب؟
‫سوریا کدوم خریه؟
‫سوریا کجاست؟
‫- اون کجاست؟ ‫- سوریا...
‫بیا اینجا. بیا.
‫چرا رفتی آدم آوردی؟
‫سوریا کجاست؟
‫امروز چه روزیه؟
‫شنبه.
‫حتی با دستور منم نمیاد سر کار.
‫فکر کردی به خاطر شما میاد؟
‫اون زخم روی صورتت چیه؟
‫ما واسه این سیاست خاصی داریم.
‫بیا.
‫سوریا کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫یه‌کم چاقو رو ببر عقب. ‫من بیمه ندارم.
‫- بله؟ ‫- نارایانا پرابها مُرده.
‫آدم‌هاش دنبال سوریا هستن.
‫اونا نباید پیداش کنن.
‫هی!
‫اون خواب رفته.
‫- می‌خوای من چی‌کار کنم؟ ‫- من چه می‌دونم؟
‫اونا دارن میان خونه. ‫یه کاری بکن.
‫خیلی‌خب، قطع کن!
‫از دست اون و کارهای احمقانه‌ش!
‫سوریا... سوریا...
‫بیدار شو!
‫بابا...
‫- هی! باید حواست به جاده باشه! ‫- ببخشید آقا!
‫ماشین رو روشن کن!
‫آقا، اون تو معبده.
‫شما کجایی؟
‫ماشین رو روشن کن!
‫آقا، آقا، آقا... ‫دارم سعیم رو می‌کنم!
‫- هی، ماشین! وایستا، وایستا! ‫- آقا!
‫منو ببر معبد بالاجی.
‫باید بچه مدرسه‌ای‌ها رو سوار کنم. ‫شما کی هستی آقا؟
‫هر کاری می‌گم بکن. زود باش!
‫سریع برو!
‫آقا، اون داره می‌ره! سریع بیا!
‫دارم میام سودا! دارم میام!
‫دارم میام سودا!
‫عمو، می‌شه لطفاً تکون بخوری؟
‫هی! بهت مُشت می‌زنما! برو کنار!
‫وایستا!
‫داداش، هیچ‌کس خبر نداره.
‫دیگه کجا اونو دیدی؟
‫باید یه کم زودتر می‌اومدی.
‫کلاب آخرین شانسمونه.
‫ولی...
‫ماشینمون کار می‌کنه آقا.
‫تو...
‫سوئیچ رو بگیر.
‫برو!
‫برو! برو!
‫کلاب آخرین فرصتمونه، آقا.
‫ولی گذشتن از بین مأمورین ‫و داخل شدن سخته.
‫این دو سه هفته باید خیلی مراقب باشی.
‫هیچ‌کدوم از اعضای خانواده‌ت اینجا نیست؟
‫بهش فکر کن.
‫برادرت رو بی‌خیال شو.
‫حداقل به بابات بگو.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫یکی بود که می‌گفت به زودی ‫یه تغییر معجزه‌آسا به وجود میاد.
‫چی شد؟
‫اینجا هیچ‌کس جرئتش رو نداره عمو.
‫گوش کن ببین چی میگم. ‫متوهم نباش.
‫شنبه و تغییر، آره جون خودت!
‫فکر کنم اومد.
‫اون یه زنه.
‫بهش بگیم خونه قفله؟
‫چرا؟ مگه خودش نمی‌بینه؟
‫- الو. ‫- سلام بابا. کجایی؟
‫در ورودی قفله.
‫- صبر کن، تو اینجایی؟ ‫- آره.
‫الآن اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫چی شده بابا؟
‫به‌خاطر خرابکاری معمول برادرته.
‫نه، چی شده؟
‫- کسی بیرون نیست؟ ‫- نه.
‫از در پشتی بیا داخل. ‫- پس تو داخل خونه‌ای؟
‫بیا داخل. بعداً توضیح می‌دم.
‫خیلی‌خب، باشه. دارم میام.
‫تو حامله‌ای؟
‫این همه مدت پشت در خونۀ قفل چی‌کار می‌کنه؟
‫وقتی با اون دعوا داشتی ‫چرا این موضوع رو از من مخفی کردی؟
‫چرا الآن اومدی؟
‫یهو وایمیستادی با بچه می‌اومدی.
‫بنگلور، میتاگادا، همه دروغ بود، درسته؟
‫- بابا... ‫- با من حرف نزن!
‫تو هیچ فرقی با اون نداری.
‫- چطوری اومدی؟ ‫- با ماشین خودم.
‫ماشین لعنتی! کجا پارکش کردی؟
‫بیرون.
‫بیرون...
‫چی شد بابا؟
‫هی!
‫این یارو خونه‌س!
‫سوریا... سوریا...
‫سوریا، بیدار شو!
‫بس کن!
‫سوریا...
‫سوریا!
‫می‌دونی خشم حقیقی به چه معنیه؟
‫سوریا!
‫بکشینش بچه‌ها!
‫چینو...
‫چرا بهم نگفتی؟
‫حالا دیگه برات غریبه شدم؟
‫هی!
‫بادرا! چی شد عزیزم؟
‫سوریا!
‫- مراقب باش عزیزم. ‫- بیا.
‫بیا و بگیرش.
‫بابام افتاد زیر قطار درحال حرکت ‫و فوت شد، آقا.
‫واسه همین دوست دارم تمام ساعت‌ها ‫رو ده دقیقه ببرم جلوتر.
‫فقط باید به کورما خبر بدیم ‫که دایا می‌خواد اونو بُکُشه.
‫اون‌وقت کورما به حساب دایا می‌رسه.
‫هی! بیاین، بیاین.
‫بیاین!
‫اون دایا رو زد!
‫یکی از ما دایا رو زد، عمو.
‫یه ماسک به صورتش زد و رفت دخلش رو آورد!
‫یک اینچ باهام فاصله داشت!
‫برادرم...
‫حتماً افراد برادرت دنبالمون می‌گردن آقا.
‫یه مخفیگاه واسه خودمون پیدا می‌کنم.
‫برادرم سعی کرد که...
‫یکی از ما اونو زد!
‫یکی رئیس‌پلیس ما رو زد؟
‫پیداش کنین!
‫بگو بابا. ‫بگو که چیزی نشده.
‫پرسیدی که چرا حاملگیم رو ‫ازتون مخفی کردم، درسته؟
‫اگه مخفی نمی‌کردم تا نُه ماهگی نمی‌رسیدم.
‫وقتی یکی مثل اون تو خانواده هست، ‫چرا باید بهتون بگم؟
‫کلام آخر بابا.
‫اگه می‌خوای من تو زندگیت باشم...
‫اون باید دعواهای شنبه‌ش رو بذاره کنار.
‫برام مهم نیست که اینو ‫به عنوان گروکِشی در نظر می‌گیری یا نه.
‫اون گفت چه دختر باشه چه پسر،
‫یعنی مامانه که داره برمی‌گرده پیشمون.
‫بهش بگو لااقل به‌خاطر مامان ‫دعواهاش رو بذاره کنار.
‫نوری که از طریق تاریکی راهنماست
‫بیدارکنندۀ سحر
‫با هر قدمی که برمی‌داری به جلو می‌ری ‫یا فقط شروع می‌کنی؟
‫اولش فقط یه کِرمه
‫ولی بعد تبدیل می‌شه به پروانه
‫صبور باش تا بال در بیاری
‫چرا حس می‌کنم کسی که دایا رو زده اونه؟
‫- چی؟ اون؟ ‫- آره.
‫خوب نگاه کن!
‫به‌نظرت کار اونه؟
‫ببین چجوری لباس‌ها رو فشار می‌ده.
‫یه حسی بهم میگه که زدن دایا کار اونه.
‫عجیبه عمو.
‫هرکی رو که می‌بینم بهم این حس رو می‌ده ‫که زدن دایا کار اونه.
‫سلام عمو.
‫از نظر من کار تو هم می‌تونه باشه.
‫چهی در چه راهی وجود داره؟
‫تو و بابا باید از خواهرت مراقبت کنین.
‫چی؟ تو کجا می‌ری؟
‫من باید برم که برگردم پیشتون، درسته؟
‫نادانسته چیزی رو آشکار می‌کنه
‫داره مقصدی رو نشون می‌ده؟
‫کلماتی که قابل عبور نیستن ‫و اشتباهاتی که قابل اصلاح نیستن
‫وقتی تلاش کنی که اینا رو تغییر بدی ‫مسیر هم تغییر می‌کنه
‫سرنوشت با همکاری خودت برات مهیاش می‌کنه
‫بازی‌ای بدون اینکه دیده بشه انجام شد
‫- حالا چی؟ باید ازت تشکر کنم؟ ‫- من که ازت نخواستم تشکر کنی.
‫حتی اگه بخوای هم تشکر نمی‌کنم.
‫مرسی.
‫فردا نوبت دکتر دارم.
‫می‌تونی منو ببری؟
‫وقتی شیرجۀ عمیق بزنی، ‫موج کمتر ترسناک می‌شه
‫اشکالی نداره که به ندای قلبت گوش بدی ‫این کار تو رو کوچیکت نمی‌کنه
‫زمان یه جور توهمه
‫مگه قراره راه رو نشون بده؟
‫سکوت ذاتی تو
‫امیدبخشه
‫یه پیچ پیدا شده، اوه یه پیچ پیدا شده
‫این پیچ به کجا می‌رسه؟
‫یه پیچ پیدا شده، اوه یه پیچ پیدا شده
‫[قایم‌موشک]
‫چرا؟
‫چرا این کار رو کردی؟
‫مگه من باهات چی‌کار کردم؟
‫به خاطر توهینی بود که ‫اون روز تو خونه‌م بهت کردم؟
‫یا واسه اینکه کاری کردم به خاطر اون ‫یه تیکه زمین دور خودت بچرخی؟ چرا؟
‫چرا نجاتم دادی؟
‫بهم بگو.
‫من تا حالا باهات مثل برادرم رفتار کردم؟
‫هیچ‌وقت.
‫چرا تو این مرد دیوونه رو انقدر دوست داری؟
‫من چیکار کردم؟
‫تو خودت رو زخمی کردی.
‫چرا؟
‫شاید اختلافاتی داشته باشیم.
‫ولی تو برادر بزرگتر منی.
‫هیچ‌کس نمی‌تونه اینو تغییر بده.
‫آقا، قهوه و چای.
‫آقا.
‫بفرمایید.
‫- بطری آب آقا. ‫- قهوه...
‫بخورید.
‫بخور.
‫می‌بینی برادرم چقدر منو دوست داره گووی؟
‫من از روز اول می‌دونستم.
‫اون روز قبل از اینکه ‫تو زنگ بزنی منو آزاد کرد.
‫تو همیشه رفتارهاش رو اشتباه برداشت کردی.
‫قضاوت اشتباه!
‫این همه مدت به خاطر همین ‫تو رو از خودم دور نگه داشتم.
‫ولی دیگه این اتفاق نمی‌افته. ‫قول می‌دم.
‫اگه این همه تلاش کرد که تو رو نجات بده، ‫پس چرا مخفی شده بود؟
‫واسه من...
‫مهم‌تر از اینکه با برادرم زندگی کنم...
‫اینه که اون زنده باشه.
‫جوابت هیچ ربطی به سؤال من نداشت.
‫شماها با همین رفتار مدت‌ها ‫من و برادرم رو از هم دور نگه داشتین.
‫شما خیلی شکاکین، ‫ممکن بود منو با قاتل اشتباه بگیرین.
‫- آب. ‫- داداش، اینجوری نیست.
‫خفه شو مرتیکه!
‫تو هم با این شک‌های مسخره‌ت!
‫دیوونه! فقط دهنت رو ببند!
‫مال تو.
‫این خونه، زمین، همه چیز. ‫من نمی‌خوامشون.
‫مال تو.
‫برادر...
‫چی گفتی؟
‫برادر...
‫برادر.
‫همین واسه یه عمر کافیه. ‫برادرم جونم رو نجات داد.
‫همین واسه‌م کافیه.
‫هی! گریه نکن!
‫ولی یه چیزی می‌خوام.
‫اونی که سعی کرد منو بُکُشه.
‫کسی که به برادرم که اومده بود ‫منو نجات بده صدمه زد.
‫اونو نبخش!
‫نمی‌بخشمش برادر!
‫به‌خاطر تو اونو نمی‌بخشمش.
‫حالتون...
‫چطوره؟
‫سوریا، طبق برنامه پیش نرفت.
‫متوجه نمی‌شم.
‫الآن جفتشون دنبالتن.
‫ممکنه هر لحظه هر اتفاقی بیفته.
‫تو هم که گفتی خواهرت حامله‌ست.
‫بیا ریسک نکنیم.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫- فوراً از شهر برو. ‫- بعدش؟
‫اونا به محض اینکه منو شناسایی کنن ‫رحم نمی‌کنن.
‫پس می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫اون یارو هر کی که باشه،
‫یه جورایی خیلی کمکمون کرد، آقا.
‫حتی اگه پیداش نکنیم،
‫می‌تونیم یه نفر دیگه رو ببریم پیش برادرت.
‫ما شانس میاریم آقا.
‫چرا به فکر خودم نرسید؟
‫- چی بود؟ ‫- شانس آقا.
‫- چه حسی داره؟ ‫- درد داره آقا.
‫خیلی درد داره آقا.
‫پاکش کن. بفرما.
‫- دردش رفت؟ ‫- نه آقا. نه.
‫پول درد رو التیام نمی‌ده، مگه نه؟
‫نه آقا.
‫پس من چطوری...
‫اون منو زد سودا.
‫اون‌وقت تو می‌گی کمکمون کرد؟
‫اون دستش رو بلند کرد.
‫می‌خواست بهم مُشت بزنه.
‫ولی بعد صبر کرد.
‫رفت.
‫برگشت و دفعۀ بعد بهم مُشت زد.
‫چرا دفعۀ اول صبر کرد؟
‫چرا برگشت دوباره مُشت زد؟
‫تو این فاصله چی شد؟
‫هی!
‫اون چیکار کرد؟
‫یه ارتباطی بین ساعت و مُشت زدنش هست.
‫- باید بفهمیم. ‫- من پیداش می‌کنم آقا.
‫- پس رفتی بررسی کردی. ‫- بله آقا.
‫ساعت ده دقیقه جلو بود.
‫بله آقا.
‫خب ده دقیقه جلوئه که چی؟
‫- آقا... نمی‌دونم. ‫- نمی‌دونی؟
‫اونم نمی‌دونست.
‫اون فکر کرد ساعت از 12 گذشته و صبر کرد.
‫وقتی که فهمید، ‫برگشت و بهم مُشت زد.
‫پس اگه ساعت از 12 بگذره چی؟
‫روز عوض می‌شه آقا.
‫دیگه می‌شه یکشنبه.
‫پس یعنی یکشنبه‌ها کتک نمی‌زنه؟
‫کی انقدر عجیب‌غریب باشه آقا؟
‫مطمئنم که اون تواناییش رو داره.
‫اون کیه سودا؟
‫کسی که تو رو زد هم ماسک داشت، درسته؟
‫اون رو سر من ماسک کشید و بعد منو زد آقا.
‫حالا هرچی! تو رو زد، درسته؟
‫- بله آقا. ‫- چه روزی بود؟
‫فکر کنم 25اُم بود...
‫انگلیسی حرف زدنت رو بس کن! ‫فکت رو می‌شکنم‌ها!
‫چه روزی بود؟
‫- جمعه یا شنبه... اون روز... ‫- بیست و...
‫- 24اُم بود. ‫- شنبه!
‫دقیقاً آقا.
‫شنبه.
‫اون جفتمون رو تو یه شنبه‌‎ای کتک زده.
‫دو تا احتمال وجود داره سودا.
‫یا اینکه یکشنبه‌ها مخفی می‌شه...
‫و دوشنبه‌ها تا شنبه‌ها میاد بیرون.
‫یا اینکه...
‫فقط شنبه‌ها میاد بیرون.
‫- حالا با عقل جور در میاد سودا. ‫- بله آقا...
‫جزئیات تمام شکایت‌های روز شنبه ‫تمام پاسگاه‌ها رو می‌خوام.
‫باشه آقا.
‫قطعاً کافیه.
‫شنبه‌ها کافیه.
‫آقا همه جا پرس و جو کردم.
‫هیچ شکایتی ثبت نشده.
‫ولی تو پاسگاه آخر یه شکایت بود.
‫- کِی؟ ‫- همین الآن.
‫آقا.
‫هی!
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫آقا.
‫بگو.
‫اسم من سوریاست آقا.
‫- یکی منو زد. می‌خوام شکایت کنم... ‫- کی تو رو زد؟
‫نمی‌دونم آقا.
‫نمی‌دونم. ‫آقا، آقا، آقا.
‫کِی؟ چه روزی بود؟
‫شنبۀ هفتۀ پیش بود آقا.
‫چه زمانی؟
‫حدود ساعت 10:30 شب ‫وقتی داشتم از سر کار برمی‌گشتم.
‫- کجا کار می‌کنی؟ ‫- ان‌ال‌آی‌سی کار می‌کنم، آقا.
‫ان‌ال‌آی‌سی.
‫- کارمند دولتی؟ ‫- بله آقا.
‫کارت شناسایی؟
‫بله آقا.
‫- سودا، بررسیش کن. ‫- بله آقا.
‫- چه تاریخی؟ ‫- بررسیش کنین.
‫- بله آقا؟ ‫- تاریخی که تو رو زد.
‫تاریخش...
‫بیست و دوم...
‫چی؟
‫بیست و دوم.
‫بیست و دوم؟
‫- سودا، گرفتمش. در سلول رو باز کن. ‫- آقا...
‫هی!
‫در سلول رو باز کن.
‫بیست و دوم تعطیل رسمی بود.
‫- روز کاری نیست. ‫- آقا، آقا، آقا.
‫- آقا، حرفم رو بشنوین. ‫- برو داخل!
‫- هی! ‫- آقا، خواهش می‌کنم! نه!
‫آقا، خواهش می‌کنم، آقا!
‫این اون نیست.
‫فکر کردم حتماً بعد از اینکه منو زده ‫اومده شکایت کنه...
‫تا ذهن جنایت‌کارش رو به کار انداخته باشه.
‫واسه اینکه از خودش در برابر من محافظت کنه.
‫ولی اون انقدرها باهوش نیست.
‫سو...
‫- سوریا. ‫- سوریا...
‫خودش ماسک زده بود ‫یا به زور رو صورت تو ماسک کشید؟
‫ماسک زده بود آقا.
‫شما از کجا می‌دونین؟
‫من از کجا می‌دونم؟
‫تو هم کتک خوردی. ‫تو واسه چی می‌خندی احمق؟
‫حس می‌کنم تو رو یه جایی دیدم.
‫راجع‌به نشت بنزین ‫تو بیمارستان بهتون گفتم، آقا.
‫- تو همونی؟ ‫- بله آقا.
‫- سودا، تو اونو یادته؟ ‫- بله آقا.
‫پس چرا نگفتی؟
‫سوریا، ممنون. ‫بیا بشین.
‫سوریا، بیا روراست باشیم.
‫- بله آقا. ‫- کسی که تو...
‫و من رو زد...
‫یک نفر هستن
‫اون شما رو زد؟!
‫انقدر شوکه نشو. این حقیقته.
‫- سوریا. ‫- بله آقا.
‫سوریا، من نتونستم ‫چهره‌ش رو تو تاریکی ببینم.
‫تو چیزی دیدی که بتونی شناساییش کنی؟
‫من تمام تلاشم رو کردم ‫که بتونم چهره‌ش رو ببینم.
‫می‌تونم چشم‌هاش رو تشخیص بدم.
‫حتماً می‌تونی؟ ‫- بله آقا.
‫سودا، هرکی که تو اون ردۀ سنی ‫با توصیفاتش هم‌خونی داره بگیر و بیار.
‫- حتماً باید بگیریمش! ‫- بله!
‫سوریا، معمولاً من مردم رو بی‌دلیل می‌زنم.
‫ولی یکی اومده بی‌دلیل منو زده.
‫به‌نظرم اونو می‌بخشم؟
‫صبر کن و ببین.
‫من...
‫می‌دونی جلوی چشم‌هاش ‫چه بلایی سر خانواده‌ش میارم؟
‫بهت نمی‌گم.
‫چون نمی‌دونم می‌خوام چی‌کار کنم.
‫- چارولاتا! ‫- بله آقا.
‫مشخصاتش رو بگیر.
‫بیا سوریا.
‫من افرادی رو دیدم که شنبه‌ها ‫نوشیدنی یا غذای غیرگیاهی نمی‌خورن.
‫ولی چه ربطی به زدن و کُشتن داره؟
‫به‌نظرت یه جور عبادته؟
‫ما ده نفر رو تو همون ردۀ سنی پیدا کردیم.
‫به اون یارو که تو ان‌ال‌آی‌سی ‫کار می‌کنه زنگ بزن.
‫آقا.
‫شماره‌ش رو گرفتی دیگه، درسته؟ ‫بهش زنگ بزن!
‫نه آقا.
‫در بطری؟
‫چرا «در بطری» سیوش کردی؟
‫قیافه‌ش یه‌کم شبیه در بطری می‌مونه.
‫بروز نمی‌دی.
‫ولی خیلی ناقلایی.
‫سلام.
‫نگو چارو. نگو چارو.
‫خواهش می‌کنم.
‫سلام چارولاتا خانم.
‫برادر، دایا هستم.
‫نه آقا.
‫خب...
‫اون شنبه‌ای که سعی کرد منو بُکُشه ‫قرار بود من کجا باشم؟
‫دهلی.
‫آقا.
‫پیداش کردیم!
‫سلام.
‫یکی رو پیدا کردم. ‫حس می‌کنم خودشه.
‫اونو پیدا کردی؟
‫چطور؟ شما هم کسی رو پیدا کردین؟
‫نمی‌دونم کسی که تو پیدا کردی ‫همون شخص هست یا نه.
‫ولی کسی که من پیدا کردم قطعاً همونه.
‫- بیا اینجا صحبت می‌کنیم. ‫- دارم میام برادر.
‫مثل اینکه برادرت خیلی سریعه آقا.
‫بیا عزیزم.
‫اونه.
‫من ترتیبش رو می‌دم.
‫هی، سوریا!
‫چی؟
‫بلند شو!
‫هی، تو اونو می‌شناسی؟
‫- احمق نباش برادر. ‫- نه، این خودشه!
‫- این اون نیست. ‫- من دارم بهت می‌گم، این خودشه!
‫- بهم اعتماد کن، این اون نیست. ‫- اوه، عزیزم! لطفاً حرفم رو باور کن.
‫من خیلی بهش فکر کردم و اونو گرفتم.
‫قضاوت من بهم می‌گه که این همون شخصه.
‫قضاوت احمقانه‌ایه.
‫اونم مثل ما یکی از قربانی‌های ‫اون مرد شنبه‌س.
‫درواقع اون فقط تونسته ‫یه جورایی چهره‌ش رو ببینه.
‫ما شخص اصلی رو پیدا کردیم.
‫اون باید یه نگاه بندازه و تأیید کنه.
‫پیداش کردی؟
‫- سودا! ‫- بله آقا.
‫این چیه؟
‫ببخشید سوریا.
‫آقا، شخص اصلی...
‫یه نگاه بنداز.
‫این چیه؟
‫اون یکی از اهالی سوکولاپالمه.
‫اون یه پیغام روی دیوار نوشته.
‫اون خودشه؟
‫بذار برم آقا!
‫نه آقا.
‫- اینه؟ ‫- نه آقا.
‫اینه؟
‫سوریا، دقیق نگاه کن!
‫بکشینشون!
‫اینه؟
‫- اینه؟ ‫- نه آقا.
‫- سوریا، دقیق نگاه کن! ‫- نه آقا.
‫- بهم بگو! ‫- هی!
‫مردان بین سن 20 تا 35 سال بیان جلو.
‫زود باش سوریا.
‫چطوری نمی‌تونی اونو شناسایی کنی؟
‫اون باید اینجا باشه، درسته؟
‫اونا چهره‌ش رو می‌کشن و جشن می‌گیرن.
‫من مطمئنم که اون بین اینا نیست آقا.
‫- سودا! ‫- آقا.
‫- ببین کی از لیست جا مونده. ‫- بله آقا.
‫آقا، خیلی‌ها رفتن خارج شهر واسه کار.
‫رفتن خارج از شهر...
‫کیا؟
‫- خیلی‌ها. ‫- می‌خوام همه‌شون همین حالا برگردن!
‫چطوری می‌تونن یهو...
‫- چهار پنج روز بهمون زمان بدید. ‫- هی!
‫دو روز.
‫دو روز. آره.
‫تا دو روز دیگه باید اینجا باشن.
‫فقط دو روز.
‫نگران امنیت شما بودم واسه همین ‫بهتون نگفتم که همۀ اینا کار من بوده.
‫ولی نگفتن بهتون به معنی ‫به خطر انداختن جونتون بود.
‫متوجه نمی‌شم بابا.
‫ما رو بی‌خیال شو.
‫اگه بهشون بگی که کار تو بود...
‫فایدۀ تمام کارهایی ‫که تا حالا انجام دادی چیه؟
‫حتی وقتی که داییت به زنش آسیب می‌رسوند، ‫اون متواضع بود.
‫از داییت می‌ترسید.
‫همون ترسی که مردم سوکولاپالم دارن.
‫مادرت همون خشمی رو داشت که تو الآن داری.
‫اون چی‌کار کرد؟
‫به زن داییت اطمینان داد ‫که می‌تونه رو پای خودش وایسته.
‫فقط بهش شجاعت داد.
‫دانسته یا ندانسته...
‫تو داری جا پای مادرت می‌ذاری.
‫چطور می‌تونی وسط راه بی‌خیال بشی؟
‫همون طوری که می‌خوای این قضیه رو تمومش کن.
‫گوش کن.
‫همین الآن یه جرقه‌ای به ذهنم زد.
‫شاید این آخرین حرف‌هایی بود ‫که مامانت می‌خواست بهت بگه.
‫خشم حقیقی این نیست که...
‫باعث بشه چند نفر ازت بترسن.
‫خشم حقیقی اینه که ‫به گروهی از مردم قدرت می‌ده.
‫حتی اون نمی‌دونه.
‫اون سوریا رو شکنجه می‌کنه چون زمانی که ‫دایا رو زد اونجا بود.
‫دایا تا زمانی که نفهمه اون کی بوده ‫شما رو نمی‌بخشه.
‫اگه می‌خوایم خودمون رو نجات بدیم،
‫باید بفهمیم مرد شنبه کیه.
‫فکر کنین چطور پیداش کنیم.
‫شما چه ویژگی مشترکی دارین؟
‫ترس؟
‫ترس.
‫دایا دنبال آدم ترسو بین شما می‌گرده.
‫مرد شنبه می‌ترسه چون اون بوده ‫که دایا رو کتک زده.
‫ولی شماها چرا می‌ترسین؟
‫پس شجاع بودنتون کافی نیست.
‫هر کدوم شما باید از نفر پشت سری ‫شجاع‌تر باشه.
‫همین!
‫اگه شجاعت یکسان نشون بدین،
‫اون‌وقت مرد شنبه پیدا می‌شه.
‫- اگه پیداش کنن می‌کُشنش. ‫- بذار بکشنش!
‫مشکلت چیه؟
‫چرا برات مهمه اگه اون بمیره؟
‫اونو می‌گیریم، می‌ریم داخل خونه، ‫و مثل همیشه گریه می‌کنیم.
‫- ساده‌س، مگه نه؟ ‫- این واسه قبل بود.
‫الآن یه کم شجاعت به دست آوردیم.
‫بهتره از اون شجاعت برای محافظت ازش ‫استفاده کنیم تا اینکه بذاریم دستگیرش کنن.
‫وقتی مرد شنبه اولین بار ‫روی دیوار چیزی نوشت،
‫امید پیدا کردیم که اون یکی از ماست ‫که داره برای ما مبارزه می‌کنه.
‫وقتی به خاطر اون کتک خوردیم،
‫از دستش عصبانی شدیم.
‫حالا تو تلاش برای دستگیریش،
‫ما هم شجاعت پیدا کردیم.
‫ما نادانسته تغییرات زیادی کردیم.
‫- همچین مردی... ‫- پس می‌خوای چی‌کار کنی؟
‫اون برای همه‌مون پا پیش گذاشت.
‫حالا ما واسه اون یه قدم به جلو برمی‌داریم.
‫طرح بزرگی داره اگه می‌خواد ‫این همه آدم رو با هم متحد کنه.
‫طرح؟ چه طرحی؟
‫طرح دادۀ تلفن همراه.
‫چی هست برادر؟
‫هیچی.
‫امروز موقع عبادت یه چیزی به ذهنت خطور کرد.
‫تو از کجا می‌دونستی که مرد شنبه ‫می‌خواد تو کلاب منو بُکُشه؟
‫چطوری درست سر موقع رسیدی؟
‫من همیشه مشغول مراقبت از جونت بودم برادر.
‫و بعد این یارو پیداش شد و دخلم رو آورد.
‫آقا!
‫- سودا! ‫- آقا.
‫چطور ما به این قضیه شک نکردیم؟
‫مرد شنبه از کجا می‌دونست ‫که ما تو کلاب هستیم؟
‫آره آقا.
‫درواقع ما تا لحظۀ آخر ‫برنامه‌ای برای رفتن به اونجا نداشتیم.
‫دقیقاً!
‫دیگه کی از نقشۀ ما خبر داشت؟
‫وکیل؟
‫اون نمی‌تونه این کار رو بکنه.
‫آقا، من؟ به هیچ وجه!
‫- ببخشید. ‫- آقا، عطر؟
‫- آقا. ‫- شماره‌ش رو گرفتی، درسته؟
‫به اون یارو که تو ان‌ال‌آی‌سی ‫کار می‌کنه زنگ بزن.
‫چارولاتا!
‫کار خودشه!
‫اون داره به مرد شنبه کمک می‌کنه.
‫چه...
‫ولی به نظرت اون کیه؟
‫باید بفهمیم اون کیه.
‫در بطری.
‫در بطری!
‫سوریا!
‫اون مرد شنبه‌س.
‫لعنتی!
‫کل مدت درست پیش خودم بود.
‫قضاوت برادرم درست بود سودا!
‫برادر!
‫پیداش کردیم!
‫قضاوت تو درست بود!
‫خودشه!
‫حق با توئه.
‫پیداش کردیم.
‫ولی قضاوت من اشتباه بود.
‫- آقاً ‫- برادر...
‫مرد شنبه فرار کرده.
‫صورتش رو دیدم.
‫اون سوریاست!
‫- سوریا؟! ‫- بله آقا.
‫بابا کِی میاد اینجا؟
‫قبل از اینکه واسه زایمان بری اون می‌رسه.
‫بله آقا.
‫سلام برادر.
‫یه قولی بهت داده بودم، یادته؟
‫وقتی پیداش کنم خانواده‌ش رو ‫جلوی چشم‌هاش نابود می‌کنم.
‫می‌دونم که یادته.
‫دیگه قایم‌موشک بسه. ‫پیداش کردم.
‫و کارم رو از نامزدش شروع کردم.
‫یه چیزی بگو.
‫چارو؟
‫هی، در بطری! ‫می‌فهمی؟
‫سریع بیا. منتظرم.
‫سوریا!
‫[شنبه]
‫خاله، چارو...
‫سوریا...
‫زن دایی...
‫منم، چینو.
‫چینو؟
‫چینو...
‫- زن دایی... ‫- فکر نمی‌کردم تو رو دوباره ببینم.
‫پس چارو...
‫همون کالوئه؟
‫کالو!
‫صبرم تمام شده.
‫اشک‌هام خشک شده.
‫فهمیدی؟
‫بیا.
‫[سوکولاپالم]
‫بیا، بیا!
‫سودا...
‫به خاطر فیلم بازی کردنش ‫فکر می‌کردم آدم بی‌گناهیه.
‫ولی مشخص شد آدم بی‌گناه این داستان منم.
‫اون منو بازی داد.
‫هی! حالا برام نمایش بازی کن.
‫بذار ببینیم چقدر طبیعی نمایش بازی می‌کنی.
‫بازی بدی رو شروع کردی.
‫[رستگاری]
‫مثل اینکه خون زیادی از دست داده.
‫باید بره بیمارستان.
‫تو می‌بریش؟
‫ولی من یه شرطی دارم.
‫این مردم رو می‌بینی؟
‫اگه حداقل یکی‌شون...
‫در خونه رو باز کنن و شجاعتی که ‫تو بهشون دادی و نشون دادن...
‫خودم شخصاً اونو می‌برم بیمارستان.
‫باشه؟
‫بلند شو!
‫صداشون بزن!
‫راجانا...
‫اگه الآن پا پیش نذاری، ‫هیچ وقت این کار رو نمی‌کنی.
‫لاکسمن!
‫شجاعتی که می‌خواستی اینجا پیدا نمی‌شه.
‫بذار نشونت بدم ترس چی‌کار می‌کنه!
‫هی!
‫همگی بیاین بیرون!
‫چرا وایستادین؟
‫با شجاعت اشتباه می‌گیردش.
‫زانو بزنین! زود باشین!
‫امیدوار بودم اون بهم بگه ‫مرد شنبه کیه.
‫ولی به‌جاش، من بهتون می‌گم ‫که اون مرد شنبه‌س.
‫خنده‌دارتر اینه که،
‫اون می‌خواست با زدن من ‫شجاعت شما رو برجسته کنه.
‫درسته؟
‫بیا!
‫تو بهشون شجاعت می‌دی؟
‫جوابم رو بده!
‫- چقدر می‌شه؟ ‫- دویست روپیه.
‫دویست روپیه؟ مسیر نزدیک بود که.
‫تا داخل کوچه آوردمتون آقا.
‫آقا، 500 روپیه خُرد داری؟
‫فکر نکنم داشته باشه.
‫خیلی‌خب. بقیه‌ش مال خودت.
‫اون کالوئه بابا.
‫چیه؟
‫بشین آقا.
‫شاید دوباره نتونی بشینی.
‫سودا...
‫با دیدن اینجوریه پسرش عقلش رو از دست داده.
‫نه آقا.
‫من و اون به این وضع عادت داریم.
‫بیا.
‫شما تازه باهاش آشنا شدین.
‫شما باید بدونین اون شخص چجور آدمیه.
‫از اون دسته آدم‌هایی نیست ‫که خشمش رو سر بقیه خالی کنه.
‫از زمانی که احساس خشم کنه،
‫اسم اون شخص رو یادداشت می‌کنه، ‫خشمش رو می‌خوره،
‫و اگه باز هم فکر کنه که خشمش موجهه،
‫گوشمالی دادن به اون شخص رو ‫واسه همون شنبه برنامه‌ریزی می‌کنه.
‫مهم نیست که کی باشه.
‫درواقع از دست شما هم عصبانی بود.
‫دفعۀ اول، وقتی که می‌خواست ‫اسم شما رو بنویسه،
‫چارو...
‫چون تو فکر اون بود ‫بی‌خیال نوشتن اسمت شد.
‫تو نجات پیدا کردی.
‫دفعۀ دوم اسمت رو نوشت.
‫ولی من...
‫من بهش قرص خواب‌آور دادم و جلوش رو گرفتم.
‫یه جورایی من نجاتت دادم.
‫برای از بین بردن کاملِ ‫شانس نوشته شدن دوبارۀ اسمتون...
‫دخترم ازش قول گرفت که دیگه ‫این دعواهای شنبه رو بذاره کنار.
‫اون کاملاً نجاتت داد.
‫تو جونت رو مدیون خانوادۀ مایی آقا.
‫واسه اینکه تو رو از دست ‫این هیولا نجات دادیم.
‫پس من به خاطر قولی که اون ‫به خواهرش داده امروز زنده‌م؟
‫سودا، خنده‌داره که چطوری چندین بار ‫بدون اینکه خودم دخالتی کنم زنده در رفتم.
‫یه اتفاق دیگه هم بدون دخالت شما رخ داد آقا.
‫سوریا.
‫یادته مامان همیشه چی می‌گفت؟
‫«روزی که خشمت واقعاً موجه بود، ‫هیچ ممانعتی نمی‌کنم.»
‫بابا همه چیز رو بهم گفت.
‫امروز روز توئه.
‫هیچ ممانعتی نمی‌کنم.
‫اون بهت اجازه داد. ‫پس منتظر چی هستی؟
‫منم همین رو نمی‌فهمم آقا.
‫وقتی تصمیم می‌گیره ‫هر شنبه کسی رو بزنه...
‫من می‌رم و از قبل به طرف هشدار می‌دم.
‫به‌طور مشابه، اومدم به شما هم هشدار بدم.
‫ولی اینجا، اون رو زمین بود.
‫من اونو هیولا خطابش کردم.
‫نه، آقا.
‫اون تغییر کرده.
‫هیچ جایی نبود که اون دنبال ‫زن داییش و کالو نگشته باشه.
‫کالو عشق زندگیشه.
‫اونا کسانی هستن که مادرش ‫ازشون مراقبت می‌کرد.
‫علی‌رغمِ این، وقتی که کالو، ‫یعنی عروس منو لمس کردی،
‫اون خشمش رو خورد،
‫منتظر موند تا زندگی اونا تغییر کنه، ‫تا شجاعت پیدا کنن.
‫اون تغییر کرده آقا.
‫شما مرد خوش‌شانسی هستی آقا.
‫ببین.
‫الآن مردم سوکولاپالم ‫دارن ازت مراقبت می‌کنن.
‫اما احیاناً،
‫حتی اگه یه نفر از اونا شجاعت نشون می‌داد ‫و پا پیش می‌ذاشت...
‫اون روز تو کلاب فقط دو تا چشمش رو دیدی.
‫الآن چشم سومش هم می‌بینی.
‫قراره «شیوا تانداوام» باشه.
‫پس اگه بخوام مرد شنبه‌ای رو ‫که تو می‌گی ببینم...
‫یکی از اونا باید با شجاعت پا پیش بذاره؟
‫بله آقا.
‫من هر کاری بکنم این احمق‌ها نمیان جلو.
‫چی‌کار کنم؟
‫آقا، لطفاً اونو ولش کنین.
‫اون یه دختر کوچولوئه. ‫لطفاً ولش کنین.
‫آقا، ولش کنین! خواهش می‌کنم!
‫آقا، لطفاً بذارید بره.
‫اگه این دختر کوچولو رو بکشم...
‫کافی هست؟
‫ادامه بده!
‫کافی نیست!
‫کافیه!
‫اون کسیه که شک و تردید رو از بین می‌بره
‫با نگاهی خشن و هولناک
‫ناخنش مثل شعله‌های شعله‌ور کوهه
‫اون نیروی ثابت تعادل تو شنبه‌هاست
‫میدان نبرد آمادۀ جنگه
‫بذار پوسته‌های حلزونی تو هوا طنین انداز بشه
‫حتی چشم‌هات هم مثل اسلحه عمل می‌کنه
‫خونت با سوخت تنفس به جوش میاد
‫جنگجوی درنده، وحشی هم می‌سوزه
‫زنگ‌های جنگ با اکو به صدا در میان
‫همه جا آتیش شعله‌وره
‫قراره «شیوا تانداوام» باشه
‫جنگجوی درنده، وحشی هم می‌سوزه
‫زنگ‌های جنگ با اکو به صدا در میان
‫همه جا آتیش شعله‌وره
‫قراره «شیوا تانداوام» باشه
‫شما برید، خانم!
‫نمی‌تونی بدون اینکه بهم بگی ‫نمایشم چطور بود بری!
‫اوه، نه!
‫باید بری بیمارستان.
‫می‌ری؟
‫ولی یه شرطی دارم.
‫اگه لااقل یکی از اونا...
‫بیاد جلو و بگه...
‫«سوریا، اون بیچاره رو ول کن تا بره.»
‫خودم شخصاً تو رو می‌برم بیمارستان.
‫باشه؟
‫برو. ازشون درخواست کن!
‫«در زمان‌های قدیم، دیوی به نام ‫ناراکاسور زندگی می‌کرد.»
‫«خیلی برای مردم دردسر به‌وجود می‌آورد.»
‫«بنابراین، سری کریشنا با ساتیابهاما ‫متحد شد و...
‫اونو کُشت.»
‫اون واسه زمان‌های قدیم بود.
‫واسه قبل بود.
‫الآن زمان جدیده.
‫نمی‌تونیم منتظر قهرمان‌ها باشیم.
‫باید خودمون واسه خودمون بایستیم.
‫آدم‌ها باید به همدیگه کمک کنن.
‫باید کنار همدیگه باشیم.
‫مهم نیست طرف مقابلمون کیه.
‫تو زندگی من عمل وجود داره.
‫احساسات و هیجان وجود داره.
‫درواقع همه چیز هست.
‫به جز عشق.
‫تو مدتیه که منو می‌شناسی.
‫تا حالا بهم حسی نداشتی؟
‫واسه قیافۀ شبیه در بطریت؟
‫- سوریا... ‫- بله بابا!
‫قیافۀ اسکوتی پپی خودت ‫شانس آورد که این در بطری‌ای گیرش اومد.
‫نانی.
‫منو صدا زدی سامانتا؟
‫یه حسی بهم میگه داری صدام می‌زنی، ‫هرچند که صدا نمی‌زنی.
‫می‌تونم تصور کنم که چقدر برات خاصم.
‫گفتی مادرت می‌خواد ‫در هیبت دختر خواهرت دوباره متولد بشه؟
‫حالا تا همیشه با هم توافق داریم.
‫هرچی مامانت بگه ما بهش پایبندیم.
‫عصبانی شدم.
‫و وقتی که عصبانی می‌شم،
‫اونا تبدیل می‌شن به خانواده‌م.
‫و این می‌شه مشکل من.
‫من اونا رو نمی‌بخشم.
‫هیچ‌کدومشون رو نمی‌بخشم.