‫[این فیلم فقط به دلایل سرگرمی ساخته شده است. ‫پلتفرم به هیچ‌وجه قصد بدنام کردن، تخریب یا لطمه زدن به
‫احساسات هیچ فرد، سازمان، موسسه، حرفه شغلی، مذهب و جامعه‌ای ندارد ‫و از دیدگاه‌ها و نظراتی که در فیلم ابراز شده‌اند حمایت نمی‌کند.
‫توصیه می شود بیننده بنا به صلاحدید خود، نسبت به تماشای این برنامه تصمیم بگیرد".] ‫[سیگار کشیدن به سلامتی آسیب می‌رساند]
‫وای خدا! اومد!
‫- عصر بخیر، قربان. ‫- عصر بخیر!
‫- همه‌چی آماده‌ست؟ ‫- بله... تقریبا.
‫شاید بهتره دستی به سر و صورتتون بکشید. ‫صورتتون به نظر چرب میاد.
‫اوه! کل روز بخاطر سفرم ‫اینور و اونور می‌رفتم.
‫- پروازتون ساعت 8:30 هست، درسته؟ ‫- بله.
‫کِی برمی‌گردید؟
‫هنوز بلیط برگشتم رو رزور نکردم. ‫ولی تا ده دوازده روز دیگه برمی‌گردم.
‫25ـمین سالگرد ازدواج‌مونه.
‫و همسرم اونجاست. ‫بخاطر همین دارم میرم اونجا.
‫چه حلال زاده‌ست!
‫الو؟ ‫آره، تازه داریم شروع می‌کنیم.
‫فقط یه قسمته. ‫بقیه‌اش رو وقتی برگشتم انجام می‌دیم.
‫- قربان، چای؟ ‫- ممنون.
‫نه، نه... ‫از قبل آماده‌اش نمی‌کنم.
‫همه پرونده‌ها خاطرشون در ذهنم تازه‌ست.
‫باشه پس. ‫وقتی رفتم فرودگاه بهت زنگ می‌زنم.
‫بذار کارم رو شروع کنم.
‫قربان، همه‌چی بهتر از حد انتظارمون داره پیش میره.
‫بعد از قسمت پنجم، حدوداً به 2.5 میلیون بیننده رسیدیم.
‫چه خوب. ‫حالا دارین منو یه قصه‌گو می‌کنین؟
‫ولی اینا داستان نیستن. ‫شما دارید روایات جرایم واقعی رو تعریف می‌کنید.
‫بخاطر صادق بودنتونه که مردم تماشا می‌کنند.
‫مردم در بخش نظرات اینو گفتند.
‫تهدیدهایی هم در بخش نظرات هست. ‫متوجهش شدید؟
‫- همه‌شون رو خوندید؟ ‫- من نخوندم... همسرم خونده.
‫نمی‌دونم چه پرونده‌ای برای امروز آماده کردید.
‫اگه فکر نمی‌کنید که دارم زیرکی به خرج میدم
‫- ازتون درخواستی داشتم. ‫- بگو.
‫- لطفا کارها رو زودتر انجام بده. ‫- باشه.
‫برو.
‫قربان، میشه امروز درمورد پرونده چپانامتوتا صحبت کنید؟
‫- این یکی نه. ‫- قربان، لطفا.
‫- امروز آماده نیستم. ‫- از دید بینندگان...
‫اون پرونده پتانسیل بالایی داره.
‫این گرفتاری شماست. ‫چه نفعی برای من داره؟
‫قربان...
‫علی‌رغم اینکه آدم روراستی هستید
‫می‌دونم که اون پرونده هاله‌ای از ابهام ‫در خصوص شما بوجود میاره.
‫- از کجا می‌دونی؟ ‫- هیمنث بهم گفت.
‫پس بگو خودش بیاد راجع‌بهش حرف بزنه.
‫نه قربان، لطفا بهتون برنخوره.
‫صرفا ازتون خواستم، همین ‫و بخاطر همین هم گفتم درخواسته.
‫اگه یه وقت خواستید لطمه‌ای که ‫اعتبارتون وارد شده رو پاک کنید
‫جای بهتری از یه شبکه تلوزیونی نیست.
‫همین.
‫هروقت حاضر بودید تشریف بیارید.
‫- گوش کن... ‫- قربان؟
‫من بلد نیستم چیزی رو ماست مالی کنم.
‫اگه حرف دلم رو راحت بزنم
‫قبل از پخش قسمت
‫می‌تونم یه بار ببینمش؟
‫ممکنه مجبور باشم یه تیکه‌هاییش رو حذف کنم.
‫هیچ مشکلی نیست، قربان. ‫ترتیبش رو میدم.
‫ممنون، قربان.
‫سلام... من اودایبانو هستم.
‫من در مقام معاون رئیس پلیس ایالت کرالا ‫داوطلبانه زودتر بازنشست شدم.
‫بخاطر ماهیت خاص پرونده‌ای که
‫امروز قراره راجع‌بهش صحبت کنم ‫دارم اینو ذکر می‌کنم.
‫داستانی درمورد دو مَرده که ‫در یه اداره پلیس
‫اما با مقام‌های متفاوت خدمت می‌کردن، ‫دو مأمور پلیس.
‫درواقع داستان نیست، ‫پرونده‌ایه که منم توش نقش داشتم.
‫[مِی 2019، چپانامتوتا]
‫تا سربازرس نرسه کاری از دستم برنمیاد.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر. من کارتیک هستم.
‫- اومدم به عنوان بازرس ارشد به اینجا ملحق بشم. ‫- خوش اومدید، قربان.
‫- شخاران؟ ‫- بله؟
‫ایشون بازرس ارشد جدیده.
‫- سلام، قربان. ‫- سلام.
‫اهل کجایید، قربان؟
‫اهل ایرور ام که نزدیک همینجاست.
‫باشه، شاید بهتره برید یونیفرم‌تون رو بپوشید.
‫جناب سربازرس به زودی می‌رسن.
‫- متوجه‌ام. رخت‏کن کجاست؟ ‫- همراه من بیاید، قربان.
‫- نشونتون میدم. ‫- همراهش برید، قربان.
‫قربان، من هریس هستم. ‫از قبل شما رو می‌شناسم.
‫- جدی؟ ‫- پدرم کارمند پاسگاه چرواسری بود.
‫- می‌شناسیدش... اسمش مجیده. ‫- اوه!
‫من همش حدود سه ماه اونجا بودم.
‫فکر می‌کردم پسر مجید بازرس ارشده.
‫اون برادرم فریسه.
‫- الان سربازرس تیروره. ‫- اوه.
‫- رخت‌کن اینه؟ ‫- بله.
‫باشه، لباسم رو عوض می‌کنم و میام پیشتون.
‫- چیه؟ ‫- قربان، برای شان مایکل وثیقه آوردیم.
‫میشه زود آزادش کنید؟ ‫باید به کارهای دیگه‌ای برسم.
‫اون به چندتا زن پیام داده ‫و با کلاهبرداری پولشون رو بالا کشیده.
‫خجالت نمی‌کشی که واسه همچین احمقی وثیقه بذاری؟
‫قطعا می‌افته زندان. ‫مگه اینکه اختلافات مالی‌ای که بوجود اومده رو حل کنین.
‫یکم صبر کن. ‫حداقل بذار یکم حالش رو جا بیارم.
‫- قربان. ‫- بله؟
‫سربازرس اومدن.
‫باشه. ‫قهوه‌ام رو تموم می‌کنم میام.
‫حتما می‌دونن شما اینجایید. ‫بهتره قبل از اینکه صداتون کنند برید پیششون.
‫- چرا تنش ایجاد می‌کنی؟ ‫- اوه، نه! تنش نیست.
‫من که مجرم نیستم.
‫بازرس ارشد‌م. ‫باشه؟
‫- و اسمت چیه، آقا؟ ‫- رگو.
‫- خیلی‌خب، راگو... برو. ‫- باشه.
‫اونجان، قربان. ‫بله، خودشونن.
‫لازم نیست منتظر باشین. ‫هروقت دلم خواست می‌ذارم بره.
‫می‌تونی بری.
‫- قربان. ‫- بله؟
‫- این برگه انتقالی‌ام به عنوان بازرس ارشده. ‫- باشه.
‫معاون رئیس پلیس تماس گرفت.
‫- چند وقته خدمت می‌کنی؟ ‫- یک سال و نیم.
‫و در این مدت چند بار منتقل شدی؟
‫این پنجمین بارمه، قربان.
‫هیچ‌جا مدت زیادی نمی‌مونی! ‫اینطوری که تو سریع می‌ذاری میری...
‫انگار با پی‌تی اوشا فامیلی چیزی هستی؟ ‫[دونده هندی]
‫نفهمیدی مشکلت چیه؟
‫مشکل ماهیت خودمه، قربان.
‫نمی‌تونم شخصیتم رو تغییر بدم، غیر از اینه؟
‫به نظر میاد باید از نو بسازیمت!
‫بعد مشکلات خودشون حل می‌شن.
‫- واسه همینم فرستادنت پیش من. ‫- قربان، من...
‫بخاطر فساد یا سوءاستفاده از قدرت نیست ‫که منو منتقل می‌کنن.
‫- بخاطر اینه که این کارها رو نمی‌کنم. ‫- که اینطور.
‫پس همه ما داریم همین کارو می‌کنیم؟
‫اصلا مشکلت چیه؟ ‫بخاطر زبون درازیته؟
‫- جوابم رو بده. ‫- نیست، قربان.
‫بخاطر جواب‎‌هامه.
‫بعضی وقت‌ها باید یاد بگیری ساکت باشی.
‫حداقل جلوی مافوق‌هات. ‫بعد دیگه لازم نیست همش اینور و اونور بری.
‫و می‌تونی یاد بگیری. ‫تو این اداره
‫آدم‌های باهوش‌تری از تو هستن. ‫هیچ کدوم‌شون مثل تو مدام منتقل نمی‌شن.
‫بگذریم، روش کار می‌کنیم.
‫- اینو به گزارش‌نویس بده. ‫- قربان.
‫هریس...
‫قربان، من ونو هستم.
‫حرف‌هاتون رو شنیدم. ‫باید پیش سربازرس بانزاکت باشید.
‫اون آدم بدقلقی نیست. ‫فقط کمی زود عصبی میشه.
‫افسر ارشد قبل از شما، شریف
‫به زور یه دقیقه می‌تونست بشینه. ‫ولی خودتون که می‌دونید چطوریه، قربان.
‫آدم فضولی بود!
‫طبق چیزهایی که گفتی، ونو... ‫فکر کنم من و اون عین دوقلو می‌مونیم!
‫شخاران گزارش‌نویس ماست. ‫لطفا برید پیشش و کارتون رو شروع کنید.
‫باشه.
‫در این پاسگاه، بعضی‌ها ضمانت معاون جایاشانکار رو می‌کردن
‫و بعضی‌ها هم اونو به چشم دشمن می‌دیدن.
‫وقتی من درمورد این پرونده صحبت می‌کنم
‫باید درمورد دو حادثه دیگه
‫که چند سال پیش رخ دادن هم براتون بگم.
‫[دو سال پیش]
‫خدایا! ‫شما بازیگرها حتی شب هم آرایش می‌کنین؟
‫اونم توی خونه خودتون؟
‫شوهرم وقتی تو حال خودش نیست ‫اذیتم می‌کنه.
‫اومدم پاسگاه که در این مورد شکایت کنم.
‫حالا برگشته توی کشتی‌اش.
‫و 6 ماه دیگه برمی‌گرده.
‫قصد داری تا اون موقع مزاحمم بشی؟
‫اوه، نه!
‫رز، تو نمی‌دونی که
‫چقدر برام ارزشمندی!
‫می‌دونم که طمع محضه.
‫ولی وقتی به این فکر می‌کنم که چه تعداد آدم ‫توی تلوزیون تماشات می‌کنن و...
‫عاشق توئن، دیوونه‌ام می‌کنه!
‫وقتی زنگ زدی، ازت خواستم بیای
‫چون می‌خواستم همین امروز تمومش کنم بره.
‫که اینطور. برو. ‫دوتا لیوان
‫و چند تیکه یخ بیار. ‫بیا خوش باشیم.
‫- بشین. ‫- باشه.
‫- هی! رز! یه دقیقه صبر کن. ‫- چی؟
‫- چیه؟ ‫- آخه...
‫قبل از اینکه نوشیدنی بخوریم، ‫می‌خوام یه بار...
‫پس تو قطعا
‫واسه امشب برنامه ریختی، مگه نه؟
‫می‌تونم هر از گاهی بهت پول بدم.
‫- چطوره به ما هم پول بدی؟ ‫- چی؟
‫دو بار بهت هشدار داده بودم.
‫- حالا دیگه می‌تونی یونیفرمت رو دفن کنی. ‫- قربان... قربان... نه...
‫- نه قربان، خواهش می‌کنم! ‫- راه بی‌افت!
‫خواهش می‌کنم. ‫نه، قربان.
‫- گفتم راه بی‌افت! ‫- قربان، خواهش می‌کنم!
‫این یه بار منو ببخشید.
‫- به جون بچه‌هام قسم می‌خورم که دیگه تکرار نشه! ‫- راه بی‌افت!
‫دیگه تکرار نمیشه، قربان ‫همش 14 سال از خدمتم مونده!
‫این آبروم رو می‌بره.
‫- ولم کنید، ولم کنید قربان! ‫- بس کن، سگ کثیف!
‫تو زن داری! ‫خجالت نمی‌کشی که این کارو کنی و به التماس بی‌افتی؟
‫رگو بخاطر این کارش 6 ماه تعلیق شد.
‫تازه دوباره به نیروی پلیس برگشته بود.
‫همون موقع‌ها بود که حادثه دومی
‫که گفته بودم، در زندگی جایاشانکار رخ داد.
‫- عصر می‌بینمت. ‫- باشه، عزیزم.
‫- صبح بخیر! ‫- صبح بخیر!
‫امروز زود اومدی؟
‫اوه، نه! سونیتا! ‫هی! چاندرا!
‫زود باشین! یه چیزی شده!
‫تو رو خدا یکی کمک کنه!
‫مهاجم یه جنایتکار اجیر شده به اسم جاشی بود.
‫تو اظهاراتش گفت که اشتباهی اونو زده.
‫دستگیر شد.
‫تقریبا دو سال و نیم طول کشید
‫تا سونیتا دوباره بتونه راه بره.
‫و به زندگی عادیش برگرده.
‫حالا بیاین برگردیم سر پرونده اصلی.
‫از وقتی کارتیک به عنوان افسر ارشد ‫به پاسگاه چپانامتوتا ملحق شده بود...
‫سه ماه می‌گذشت. ‫[ژوئن 2019]
‫قربان، بفرمایید.
‫قربان، یکی به اسم مانو داس تو بازداشتگاهه.
‫میگه که هم‌مدرسه‌ای شما بوده.
‫خواسته اگه امکانش هست ببینتتون.
‫- مانو داس؟ ‫- بله.
‫این دیگه کیه؟
‫مانو داس؟
‫هی! چی شده، پسر؟
‫اقدام به قتل کرده، قربان.
‫- من سعی نکردم کسی رو بکشم. ‫- پس چیکار می‌کردی؟
‫- باید از خودم دفاع کنم، مگه نه؟ ‫- که اینطور.
‫اون سعی کرد با یه سنگ گنده منو بزنه ‫و منم از سر راه رفتم کنار.
‫اونم تعادلش رو از دست داد و افتاد روی شیشه شکسته. ‫تقصیر من نبود.
‫پنج‌شنبه همین هفته عروسیمه، قربان.
‫- هریس. ‫- بله؟
‫بازش کن.
‫من به مدت 13 سال، ‫یه کسب و کار اتصال تلویزیون کابلی داشتم.
‫این یارو وینایاکان که علیه من پرونده تشکیل داده
‫از یه از جایی در محدوده‌های بالا اومد اینجا
‫و یه دفتر برای همین کسب و کار زد.
‫خیلی مشتری گیرش نمیومد.
‫ولی طی سه هفته اخیر، افرادش شروع به قطع کردن ‫کابل‌های ما کردن.
‫- ما درستشون می‌کردیم و اونا دوباره قطع‌شون می‌کردن. ‫- قربان، یه دقیقه وقت دارید؟
‫یه مکانی در چپانامتوتا اجاره کرده. ‫رفتم اونجا.
‫و ازش پرسیدم که چطور می‌تونی بخاطر کسب و کار خودت ‫کاسبی یکی دیگه رو نابود کنی؟
‫گفت که من جلوی همسرش خجالت‌زده‌اش کردم و...
‫و پرید سمتم و با لگد زد تو شکمم.
‫اون آدم درشت هیکلیه و بدجور منو زد.
‫من وقتی صدمه دیدم، تلافی کردم.
‫و بعد همونطور که گفتم ‫منو با یه سنگ بزرگ زد.
‫دارن منو تو دام می‌ندازن.
‫من قراره پنج‌شنبه ازدواج کنم.
‫ازدواجی از روی عشقه. ‫خانواده‌اش
‫خیلی از بابتش راضی نیستن.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، عروسی رو لغو می‌کنن.
‫لطفا کمکم کن، کارتیک.
‫بعد از عروسی، اگه مجبور باشم ‫خودم رو تحویل میدم.
‫خواهش می‌کنم!
‫- چچی. ‫- بله؟
‫- قبل از ظهر برمی‌گردم. ‫- کجا داری میری؟
‫درمورد آزاد کردن جاشیـه.
‫باید به چپانامتوتا برم. ‫همچنین...
‫باید سر راه برگشت برم پیش وکیل.
‫تو باید از طرف جاشی ‫هفت روز در کلیسای تانیسری
‫دعا کنی.
‫- فقط تلوزیون رو براش بزن. ‫- باشه.
‫عزیزم، وقتی برگشتم برات شکلات می‌گیرم.
‫- تا اون موقع خوب رفتار کن، باشه؟ ‫- باشه، مامان.
‫بیا، عزیزم.
‫قضیه درمورد قطع درختان در ماریوره.
‫پولش خوبه، ولی واسه کنترل کردن آدم‌های اونجا
‫حداقل 40 هزارتا لازم داریم.
‫- من اینقدر در مانیمالا دارم. ‫- قربان!
‫اوه سلام! وارگیز!
‫- چه خبر؟ ‫- هیچی...
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫فقط اومدم شهر تا حقوق بازنشستگی‌ام رو بگیرم.
‫توی این روزها معمولا یه سر تا اینجا هم میام.
‫- قربان! ‫- بله.
‫ونو، برو پیش صاحب اون منسوجات
‫- و بیانیه‌اش رو بگیر. نباید دیگه تغییرش بده. ‫- باشه.
‫- و اون فروشنده تلوزیون کابل که معاون رئیس پلیس گفته بود رو هم بیار. ‫- قربان، اون...
‫الو؟ بله، قربان؟
‫از جدیتش مطلع‌ هستم، قربان. ‫تازه رسیدم.
‫اگه یک ساعت بهم وقت بدید، ‫کار لازم رو انجام میدم.
‫باشه. برو بیارش دیگه.
‫- قربان، بازرس ارشد کارتیک آزادش کردن. ‫- چی؟
‫انگار همدیگه رو می‌شناسن.
‫من گفتم بودم بیاد! ‫چطور کسی می‌تونه بدون اجازه از من بفرستتش بره؟
‫من بهشون گفتم، قربان ‫ولی بهم گفتن دخالت نکنم.
‫گفتن خودشون بهش رسیدگی می‌کنن.
‫لعنتی!
‫تو فکر کردی کی هستی که آزادش کردی؟ ‫می‌دونی جرمش چیه؟
‫بهتون تماس گرفتم که ازتون بپرسم. ‫اگه ببینید تماس از دست رفته افتاده.
‫من ممکنه یه وقت‌هایی سرم شلوغ باشه! ‫حالا چون جواب ندادم
‫- تو هم فرستادیش بره؟ ‫- قربان، اون پنج‌شنبه عروسیشه.
‫خب که چی؟ تو نماینده اونی؟ ‫یا...
‫اداره پلیس با پول خانوادگیت کار می‌کنه؟
‫قربان، لطفا مودبانه‌تر صحبت کنید.
‫اگه نکنم چیکار می‌کنی؟ ‫چیکار می‌کنی؟
‫- قربان، اینطوری باهام حرف نزنید. ‫- اصلا بهتر نیست قربان صدات کنم؟
‫قربان، چون باهاش صحبت کردم و قانع شدم آزادش کردم.
‫کسی که با تیزی زدتش الان تو بخش مراقبت‌های ویژه‌ست.
‫اگه بمیره...! ‫در جریان جوّ پرونده هستی؟ احمق!
‫قربان، اون پرونده دستکاری شده‌ست. ‫نمی‌دونم شما چی شنیدید.
‫- ولی من ازش سوال کردم. ‫- من افسر مسئول این پاسگاهم.
‫- فکر کردی می‌تونی بالاتر از من عمل کنی؟ ‫- وظیفه من در اینجا چیه؟
‫اگه باید سر هر چیزی ازتون سوال کنم، ‫مقام بازرس ارشد به چه دردی می‌خوره؟
‫- یه نوکر بیارید که بهتره. ‫- حواست به حرف زدنت باشه!
‫این درمورد هر دو طرف صدق می‌کنه. ‫شما هم بودجه اداره رو تامین نمی‌کنید.
‫وایسا ببینم! ‫اگه مجبور باشم به حسابت هم میرسم!
‫اینطوری با مافوقت حرف می‌زنی؟
‫همینجا بمون!
‫کاری می‌کنم که یکم نظم و نزاکت یاد بگیری.
‫- ونو، می‌دونی خونه‌اش کجاست؟ ‫- بله، قربان.
‫پس برو ماشین رو بیار.
‫- قربان. ‫- چیه؟
‫- دوباره بخاطر همون مسئله اومدی؟ ‫- قربان، لطفا...
‫- چند بار باید بهت بگم ‫- قربان، فقط شما می‌تونید...
‫ولی این کارو نمی‌کنم! ‫پس اینقدر وقتت رو تلف نکن و برو!
‫- قربان. ‫- دیگه چیه؟
‫چون راه دیگه‌ای ندارم دارم ازتون درخواست می‌خوام، ‫شما دنبال پولید؟
‫سعی می‌کنم اینو هم جور کنم.
‫چون زنی جوابت رو نمیدم. ‫حالا دیگه برو.
‫راه بی‌افت!
‫این زن اون جنایتکار جاشی هستش.
‫الان با سربازرس می‌پره.
‫- که اینطور! ‫- تو چند جا باهم دیده شدن.
‫الان داشت نقش بازی می‌کرد.
‫- آره؟ ‫- واسه اینکه ما رو گول بزنه.
‫که اینطور!
‫تو چیزی نمونده بود یکی رو بکشی ‫اونوقت اینجا داری لذتش رو می‌بری؟
‫- ها؟ ‫- قربان، لطفا منو نبرید.
‫من همه‌چی رو به کارتیک توضیح دادم.
‫- عمداً دارن برام پاپوش می‌دوزن. ‫- بیا اینجا.
‫- راه‌ بی‌افت. ‫- قربان، اون دو روز دیگه عروسیشه.
‫لطفا بذارید عروسی برگزار بشه. ‫لطفا اذیتمون نکنید.
‫اون آدمی نیست که از این کارها بکنه.
‫می‌دونی وظیفه ما چیه؟ ‫تا خطاکاران رو به پای چوبه قانون بکشونیم.
‫دادگاه درمورد مجازاتش تصمیم می‌گیره. ‫فهمیدی؟
‫- راه بی‌افت ببینم! ‫- قربان! قربان!
‫لطفا پسرم رو نبرید!
‫- گفتم اگه کار من بوده می‌تونید دستگیرم کنید. ‫- من همینجام!
‫- لطفا نبریدش! ‫- اگه حکم دستگیری دارید، نشون بدید!
‫- نمی‌تونید همینطوری ببریدش. ‫- نذارین نزدیک بشن!
‫- لطفا نبریدش! ‫- عروسیشه!
‫عروسی مانو داس لغو شد ‫و اون افتاد زندان.
‫در پاسگاه، اختلافات بین جایاشانکار و کارتیک
‫روز به روز بدتر شد.
‫سه یا چهار ماه گذشت.
‫و بعد، در روز آخر جشن‌های
‫مربوط به جشنواره معبد چپانامتوتا...
‫[چهار ماه بعد]
‫الو؟ ‫الان دارن دسته معبد رو می‌برن.
‫از هشت روز پیش، هیچی نمی‌تونیم بشنویم!
‫امروز آخرین روزه... ‫جشنواره امروز تموم میشه.
‫برادر سونیتا از کویت اومده.
‫وقتی برگردن، با اونا میره خونه‌اش.
‫مادرش هم اینجاست.
‫تا 8:30 امشب میای؟
‫نه... فقط خودمونیم. ‫باشه.
‫غروب می‌بینمت.
‫[زندان مرکزی و کانون اصلاح و تربیت، کانور]
‫- قربان؟ ‫- بله؟
‫دو روز دیگه می‌بینمتون.
‫همه دارن دو شیفت کار می‌کنن ‫اونوقت تو داری اینور و اونور میری؟
‫اوه، نه! اینطور نیست!
‫در رابطه با تقسیم یه زمینه که حدوداً متری 35 سنته.
‫باید برم اونجا... توی مانیمالاست.
‫طی دو روز گذشته نتونستم بخوابم ‫یا دوش بگیرم.
‫نیازی به دو شیفت کاری نبود. ‫صرفا یه جشنواره‌ست.
‫فقط باید یه بار ظاهرسازی می‌کردید.
‫ولی سربازرس موافق نیست.
‫می‌دونید مشکلش چیه؟ ‫اون دو روئه!
‫هرچقدر هم که تلاش کنی، نمیشه ازش سر در آورد.
‫- گفتی کجا داری میری؟ ‫- پالاکاد، یعنی...
‫مانیمالا... مانیمالا.
‫می‌بینمتون.
‫- قربان، نذری معبده. ‫- اوه خودت بخور، هریس.
‫- من خوردم. ‫- پس به بقیه بده.
‫باشه.
‫هی داداش... نذریه.
‫خوشمزه‌ست! ‫اگه یکی‌تون بره بازم میدن.
‫- قربان؟ ‫- توی معبد درحال انجام وظیفه‌ای، مگه نه؟
‫- بله، قربان. ‫- من اومدم خونه‌ی جایاشانکار.
‫- قربان. ‫- اگه خیلی سرت شلوغ نیست، ده دقیقه بیا اینجا.
‫باشه، قربان.
‫- چرا...؟ ‫- تو دیگه برو پایین.
‫قربان.
‫بذار بیاد. ‫اگه به آشتی کردن ختم شد، بذار آشتی کنین بره.
‫اون آدم صادقیه. فقط یه خرده شتاب زده عمل می‌کنه. ‫بخاطر سنشه!
‫همین. ‫مگه تو سنش ما ازش بهتر بودیم؟
‫بفرمایید، قربان. ‫اونا بالا هستن.
‫- سلام! عصر بخیر، قربان. ‫- بیا. وقتی شنیدم اینجایی...
‫گفتم یه سلامی بهت بکنم. ‫جایاشانکار گفت
‫که الان بهتر شدی. ‫خوبه.
‫چرا حرف‌های الکی می‌زنی؟
‫عمراً بهتر بشه.
‫- تو ساکت باش. ‫- قربان، من مشکلی با شرایط فعلی ندارم.
‫- اصلا چه کار اشتباهی کردم؟ ‫- می‌دونی تو باید چیکار کنی؟
‫توی دهنت آب نگه داری! ‫این مشکلاتت رو حل می‌کنه!
‫جایا، شرایط رو بدتر نکن. ‫تو هم کلاهت رو بردار.
‫ازت نمی‌پرسم که چی می‌خوری.
‫این تنها نوشیدنی‌ایه که داریم.
‫دو قلپ بخور و برگرد سر کار.
‫قربان، من درحال انجام وظیفه‌ام. ‫نمی‌خوام.
‫من مسئول اینم که وظیفه‌ات چیه.
‫نه، قربان. ‫حداقل اینجا نه.
‫وقتی دارین تو یه پاسگاه کار می‌کنین ‫کینه به دل نگیر.
‫- دلیلش اینه. ‫- نه، قربان.
‫میل ندارم.
‫اگه نمی‌خواد، بذار بره. ‫چرا اصرار می‌کنی؟
‫بذار از غبار شب لذت ببره. ‫چه ربطی به تو داره؟
‫- قربان. ‫- باشه.
‫- فکر می‌کردم دارم کار خوبی می‌کنم! ‫- کسی ازت نخواست کاری کنی.
‫معلومه که همش تقصیر منه! ‫هر دوتون لجبازین!
‫قربان.
‫قربان، چی شد؟
‫- فقط راه بی‌افت! ‫- قربان!
‫چه خبر؟
‫تازه رسیدم.
‫فقط باید یونیفرم‌ام رو اتو کنم. ‫سریع تمومش می‌کنم.
‫تا 10:30 اونجام. ‫و ونو...
‫اگه وکیله اونجاست، من باهاش حرف نمی‌زنم.
‫بفرستش بره. ‫باشه. حتما.
‫- قربان! ‫- کیه؟
‫- منم. ‫- اوه! پراشانت؟
‫حالا نگهش دار تا تموم بشه، باشه؟ ‫اگه تمومش نکرد پدرش رو در بیار!
‫- پس دیروز کارت رو تموم نکردی؟ ‫- آخرین روز جشنواره بود.
‫بخاطر مراسم‌ها زودتر رفتم.
‫به همسرتون گفتم.
‫- من باید برم پاسگاه. ‫- اشکال نداره، قربان. وقتی کارم تموم شد...
‫کلید رو همینجا می‌ذارم. ‫همسرتون بهم گفتن چیکار کنم.
‫من دیگه میرم، قربان. ‫باید مغازه‌ام رو باز کنم...
‫باشه.
‫- پس کارم رو شروع کنم؟ ‫- باشه. دست به کار شو.
‫وای، نه!
‫قربان؟
‫- پراشانت! ‫- هی!
‫پراشانت! پراشانت!
‫پراشانت!
‫قربان، اون دیروز...
‫چی؟ روی بالکن؟
‫تمامی پاسگاه‌ها، مرکز پاسخ می‌دهد. ‫تمامی پاسگاه‌ها، مرکز پاسخ می‌دهد.
‫تایگر اطلاع می‌دهد که تمام پاسگاه‌های حوزه اعزام شدند.
‫در رابطه با حادثه‌ای که از چپانامتوتا گزارش شده
‫- آماده باشید که فوراً پاسخ بدید. ‫- قربان!
‫- دروازه رو ببندید. ‫- باشه.
‫- تو کی هستی؟ ‫- من اولین نفری بودم که دیدمش.
‫قربان، لطفا بیاید بالا.
‫- قربان؟ ‫- بله؟ ‫- لوله‌کش ساجیوان.
‫پراشانت، اونم یه همسایه‌ست. ‫اونا اولین آدم‌هایی بودن که دیدنش.
‫باشه. بیاین.
‫- بیاین. ‫- باشه، قربان.
‫- کجاست؟ ‫- از این طرف، قربان.
‫بیا اینجا.
‫فرمانده کل به زودی میاد. ‫بهش نگو که من دیروز اینجا بودم.
‫متوجهی؟
‫با توجه به همه اینا، ‫واضحه که سه یا چهار نفر اینجا بودن.
‫- تازشم... ‫- فقط کاری که میگم رو انجام بده، فهمیدی؟
‫- ونو... تمیزش کن. ‫- باشه، قربان.
‫قربان، اگه ازم پرسیدن، مجبورم بگم.
‫فقط نگو!
‫این ممکنه بهم لطمه بزنه. ‫کنترل تحقیقات رو از دست میدم.
‫مطمئن می‌شم که بخاطرش ‫تو دردسری نیفتی.
‫کی گفت که دیشب بهم زنگ بزنید بیام اینجا، قربان؟
‫- لطفا راه باز کنید. ‫- بذارید از ماشین پیاده بشن.
‫- لطفا برید کنار. ‫- لطفا.
‫وای خدا!
‫کلی آدم و خودرو از این طرف رد کردن، قربان.
‫کامیون‌های حامل فیل، دوتا جرثقیل...
‫دیروز روز آخر جشنواره بود.
‫برنامه موسیقی و آتیش‌بازی ‫تازه ساعت 2:30 نصف شب تموم شد.
‫- باشه. چیزِ مشکوکی نبود؟ ‫- نه، هیچی نبود قربان.
‫قربان، از بیرون راه‌پله‌ای تا بالکن وجود نداره.
‫- فقط از داخل میشه به بالکن دسترسی پیدا کرد. ‫- فهمیدم.
‫درحال حاضر تیم جرم‌شناسی و تجسس با سگ ‫دست به کار شدن، درسته؟
‫بیاین مزاحم‌شون نشیم. ‫بیاین بازجویی رو شروع کنیم.
‫- تو یه خونه همین نزدیکی ترتیبش رو بدین. ‫- انجام شده، قربان.
‫خوبه.
‫قربان... رئیس پلیس اومدن.
‫- اشکالی نداره جلوی همسرت ازت بازجویی کنیم؟ ‫- نه، قربان.
‫اودایا، شروع کن.
‫- برید، برید کنار. ‫- چند وقت زنه رو می‌شناختی، جایا؟
‫- حدود یک سال و نیم. ‫- از کجا می‌شناسیش؟
‫یه مرد به اسم جاشی هست که بخاطر حمله به سونیتا زندانه.
‫اون همسرشه. ‫اسمش رامیاست.
‫باهاش ملاقات می‌کردی؟
‫شاید سه باری توی پاسگاه دیدمش.
‫یه بار بیرون کتابخونه عمومی ‫و دیروز.
‫- دیروز؟ ‫- بله.
‫با جزیئات توضیحش بده.
‫قربان.
‫قربان؟
‫لطفا نگید برم. ‫خیلی طولش نمیدم.
‫خیلی صبر کردم تا اونا برن.
‫- اول از خونه برو بیرون. ‫- قربان، لطفا...
‫خیلی سریع حرفم رو می‌زنم، ‫خواهشا فقط به حرفام گوش بدین.
‫نمی‌خوام حرفات رو بشنوم. ‫اون مرد سعی کرد همسرم رو بکشه
‫و می‌خوای از پرونده خلاصش کنم؟ ‫از زندان آزادش کنم؟
‫شوهر تو یه مجرمه، یه مجرم بالفطره‌ست.
‫و ادعا می‌کنه که اشتباهی همسرم رو زده.
‫اون اشتباه کرده، قربان. ‫وکلیش گفت...
‫تمام پرونده‌ها رو میشه با پول حل کرد.
‫منم زندگی دارم، قربان.
‫من خانواده‌ام رو ول کردم ‫تا با اون باشم.
‫ما هم مثل شما یه بچه داریم.
‫- چیه، پسر؟ ‫- کیف.
‫- جا گذاشتتش. ‫- وقتی دیدمش بهش زنگ زدم.
‫ولی گوشیش توی کیف بود.
‫و وقتی به تو زنگ زدم، عربی می‌گفت.
‫- عزیزم؟ ‫- هوم؟
‫خدافظ!
‫وقتی رسیدیم زنگ می‌زنم.
‫- بای بای. ‫- باشه!
‫- قربان... ‫- اون چیه؟
‫لطفا اشتباه برداشت نکنید.
‫من راه دیگه‌ای نمی‌بینم.
‫اگه بتونید اینو به کسی نگید
‫جاشی از تو زندان چیزی بهم گفت
‫- که می‌تونم بهتون بگم. ‫- نمی‌خوام بشنوم چی گفته.
‫حق نداری با داستان‌هایی که به خوردت داده ‫بیای پیش من.
‫اون می‌خواست زنم رو بکشه، مگه نه؟ ‫اگه واقعا مُرده بود چی؟
‫همه فقط به فقدان خودشون فکر می‌کنن.
‫- قربان... ‫- برو! فوراً برو بیرون!
‫پس خودش تنها رفت ‫یا تو رسوندیش؟
‫گریه‌کنان رفت. ‫حدوداً ساعت 4:30 یا 5 بود.
‫- دیگه برنگشت؟ ‫- نه.
‫قربان، اینا اولین افرادی بودن که صحنه رو دیدن.
‫داشتن اینجا کار می‌کردن. ‫اسمت چیه؟
‫- ساجیوان. من لوله‌کش هستم. ‫- خیلی‌خب، ساجیوان.
‫- و اسم تو چیه؟ ‫- پراشانت.
‫- تو کجا اقامت داری؟ ‫- اینجا خونه‌ی منه، قربان.
‫- قبلا اون زن رو ندیدی؟ ‫- بله، دیدم قربان.
‫دیروز عصر، حول و حوش ساعت 6 یا 6:15، ‫دیدم اونجا وایساده.
‫با اتوریکشا اومد.
‫و یه دختربچه هم همراهش بود.
‫نه قربان... ‫کسی همراهش نبود.
‫- ولی نمی‌دونم با چه وسیله‌ای اومده بود. ‫- حرفای شما دوتا...
‫باهم نمی‌خونه. ‫تو میگی ساعت 4:30 رفته
‫بعد یک ساعت و نیم دیگه برگشته؟
‫قربان، من اون موقع اینجا نبودم.
‫رفتم دیدن دوستم در گمرک ‫و حول و حوش ساعت 8:30 برگشتم.
‫- چرا رفتی دیدنش؟ ‫- رفته بودم دوتا بطری ازش بگیرم.
‫دیشب نوشیدنی خورده بودی؟
‫بله قربان... ‫از اونجایی که جشن بود و اینا.
‫اون تا حالا پیش تو درمورد رامیا حرف زده، سونیتا؟
‫- دیروز بهم گفت. ‫- تلفنی؟
‫نه، دیروز که اومد خونه‌مون.
‫اون دیشب اومده پیشت؟
‫آره، اومد.
‫مگه تو همین دیروز نرفته بودی اونجا؟
‫بهت گفته بود که میاد؟
‫نه، ولی اومد.
‫به نظر مضطرب میومد؟ ‫یا نسبت به همیشه فرق می‌کرد؟
‫هی! ‫تو که گفتی نمیای.
‫نوشیدنی خوردی، مگه نه؟
‫چرا به نظر آشفته میای، عزیزم؟
‫- الکی از خوابت نزن. برو بخواب. ‫- نه.
‫باید بهم بگی که ذهنت درگیر چیه.
‫حرفایی که
‫اینجا زد رو بهم گفت.
‫اون مسیر اصلی به معبد نبود ‫بنابراین
‫در طول مسیر دوربینی وجود نداشت.
‫گزارشات تیم جرم‌شناسی و تجسس با سگ
‫ناامید کننده بودن.
‫از دیوار دور خونه
‫یا جان‌پناه یا حیاط خونه ‫هیچ اثر خون مشکوک
‫یا اثر انگشت و چیزی پیدا نکردیم.
‫اینا همون چیزهایی هستن که ‫هفته پیش گفتی.
‫قربان، ما از هر کسی که بهش شک داشتیم ‫بازجویی کردیم.
‫ولی هنوز نتیجه‌ای نگرفتیم.
‫- ممکنه یک سال طول بکشه، درسته؟ ‫- خودتون گزارش جرم‌شناسی رو دیدید.
‫خب که چی؟ چی داری میگی؟
‫که اون از توی آسمون افتاده روی بالکن؟ ‫ببین...
‫حداکثر یه هفته وقت داری، ‫نمی‌تونیم واسه دستگیری مجرم بیشتر از یه هفته طولش بدیم.
‫اداره چنین اجازه‌ای رو نمیده. ‫چه مجرم افسر پلیس باشه
‫یا همکارمون باشه، نمی‌تونیم پشتش رو بگیریم.
‫- متوجه‌ام، قربان. ‫- سربازرس جایاشانکار امروز
‫دستگیر میشه. ‫از اونجایی که متهم یک پلیس است
‫طی دو هفته گذشته اقدامی
‫برای دستگیری متهم انجام نگرفته.
‫با هر آزارگرایی‌ای که پلیس انجام میده
‫می‌بینیم که دولت موضع بی‌تفاوتی داره.
‫دارن بهش وقت میدن تا داستانی براش بسازن ‫که بتونه قسر در بره.
‫تنها مشکل قتل رامیا نیست.
‫یه بچه 7 ساله گم شده.
‫دیگه چقدر می‌تونیم سر این مسئله ‫سر و صدا بوجود بیاری؟
‫- برین کنار! ‫- برین کنار... برین کنار...
‫سربازرس جایاشانکار رو دستگیر کنید!
‫- پلیس، عادل باشید! قاتل رامیا را دستگیر کنید! ‫- قربان.
‫- برین کنار! ‫- قربان، یه زن به طرز بی‌رحمانه‌ای به قتل رسیده.
‫دلیل تاخیر خوردن دستگیری متهم ‫بخاطر اینه که اون یک مقام رده بالاست؟
‫قربان...
‫من دیگه باید برم، عزیزم.
‫قربان، این همه پروسه پلیسی لازمه؟ ‫طبق دستور...
‫ببین، کلی خبرنگار اینجاست. ‫ما صرفا می‌تونیم
‫مثل یه فرد عادی ملاحظه‌اش رو بکنیم ‫وگرنه مشکل‌ساز میشه.
‫- دستگیرش کنید. ‫- قربان.
‫برید کنار!
‫خیلی‌خب... ‫می‌تونی حرکت کنی.
‫برو کنار، مرد حسابی!
‫جایاشانکار اصرار داره که مرتکب این قتل نشده.
‫ولی این قانع کننده نیست. ‫اداره پلیس
‫سعی داره اعمال‌شون رو لاپوشونی کنه
‫و دادگاه رو گمراه کنه.
‫موارد شیش، هفت و هشت،
‫که اظهارات لوله‌کش ساجیوان
‫و همسایه ایشون، پراشانت هست ‫که اشاره می‌کنه
‫خود جایاشانکار مرتکب این جنایت شده.
‫و فقط این نیست، آخرین مکان
‫سیگنال موبایل مقتول رامیا
‫در منطقه منزل جایاشانکار بوده.
‫و همچنین، بخاطر اینکه همسر ایشون ‫به طور اشتباه
‫توسط مردی به اسم جاشی که الان در زندانه ‫مورد حمله قرار گرفته بود.
‫رامیای به قتل رسیده همسر جاشی هست. ‫این به وضوح
‫انگیزه متهم برای قتل رو نشون میده.
‫همچنین طبق چیزهایی که فهمیدیم
‫ارتباط بین اونا مبهم هست.
‫طبق اظهارات افسر رگو ‫رامیا و جایاشانکار
‫در شرایط مشکوک زیادی پیش همدیگه دیده شدن.
‫وقتی اینا رو کنار هم قرار می‌دیم، ‫می‌تونیم قاطعانه نتیجه‌گیری کنیم
‫که جایاشانکار مرتکب این قتل بی‌رحمانه شده.
‫احساسات عموم به شدت آسیب دیده.
‫و دختر رامیا کجاست؟ ‫یه بچه 7 ساله؟
‫پلیس اصلا نمی‌دونه که
‫بچه هنوز زنده‌ست یا نه.
‫برای افسری در مقام سربازرس یک پاسگاه، ‫که همچون جایاشانکار
‫در اداره پلیس فردی برجسته‌ست، ‫با اطمینان می‌دونیم که تحقیقات
‫بی‌نتیجه می‌مونه.
‫یا شاخه جنایی یا هر سازمان ملی دیگه‌ای
‫باید تحقیقات این پرونده رو انجام بده. ‫تا زمانی که دستوری در این رابطه نداشته باشیم
‫جایاشانکار نباید تحت بازداشت پلیس باشه ‫یا با قید وثیقه آزاد بشه.
‫این پیشنهاد فروتنانه‌ی بنده‌ست.
‫دیگه حرفی ندارم، عالیجناب.
‫از اونجایی که متهم جایاشانکار
‫یک مقام ارشد در اداره پلیس بودن
‫پلیس برای محافظت از اون
‫درخواست بازداشتش رو دارن. ‫دادگاه از این بابت قانع شده.
‫نه اظهارات شاهدین و نه شواهد غیرمستقیم
‫به نفع ایشون نیستن، بنابراین...
‫دادگاه تشخیص میده که ایشون ‫نمی‌تونه به قید وثیقه آزاد بشه.
‫بنابراین، دادگاه دستور میده که متهم جایاشانکار
‫برای مدت 14 روز در بازداشت باشن.
‫هی! برو کنار!
‫اون گریه‌کنان از خونه رفت.
‫و حالا توی عوضی...
‫- باهاش چیکار کردی؟ ‫- یکی ببرتش!
‫- ولش کن! ‫- زود باش! ول کن!
‫- ولش کن، مرد حسابی! ‫- خوک کثیف!
‫این خط، این نشون! ‫خانواده‌ات رو نابود می‌کنم!
‫هی! هی تو! ‫برو پی کارت!
‫قربان.
‫رئیس گفت براتون غذا بیاریم.
‫یکی براتون میاره. ‫اگه چیزی خواستین، لطفا بگین باشه؟
‫وزیر چند بار سراغتون رو گرفت.
‫- ما سر راه رفتیم معبد. ‫- اوه.
‫سلام.
‫- فقط برو دیدن آنانتان. ‫- قربان.
‫برادر.
‫- اگه دیگه حرفی ندارین، می‌تونین برین. ‫- باشه، قربان.
‫- باشه. ‫- برین.
‫بیا، بشین.
‫کاش یه بار با یونیفرم می‌دیدمش.
‫دفعه قبلی‌ای که اومد ندیدیش؟
‫نه، می‌دونی که وقتی در حوزه انتخاباتی‌ام ‫چقدر سرم شلوغه.
‫- به زور می‌تونیم یه جایی بشینم. ‫- درسته.
‫ولی بهم سلام نظامی نکردی، مرد حسابی!
‫- سلام، لالیتا. ‫- شما دوتا بشینین و حرف بزنین.
‫من باید کاری رو به اون بسپارم. ‫دنبالم بیا.
‫- اون پرونده سربازرس پاسگاهتون رو که می‌دونی؟ ‫- بله.
‫معاون رئیس پلیس دیگه تحقیقاتش رو انجام نمیده.
‫از الان به بعد دیگه کاری نمی‌کنه.
‫وظیفه تحقیقات به تو سپرده میشه.
‫باشه؟ ‫تو مستقیما به رئیس پلیس هیمنث گزارش میدی.
‫تازه فهمیده که تو پسر منی. ‫[خواهرزاده]
‫ولی یه بازرس ارشد نمی‌تونه ‫پرونده یه سربازرس رو برعهده بگیره.
‫بهتر نیست معاون رئیس پلیس تحقیقات رو انجام بده؟ ‫یا یکی که ارشدتره؟
‫تحقیقات همچنان با اسم اون پیش میره.
‫ولی فقط روی کاغذ.
‫اگه می‌تونی از فرصت استفاده کن.
‫- باشه. ‫- هیمنث میگه...
‫که سربازرس متهم و معاون رئیس پلیس
‫هم‌خدمتی و رفیق صمیمی‌ان.
‫بنابراین تحقیقات صادقانه‌ای رخ نمیده.
‫مقتول یه شهروند عادی بوده.
‫و متهم یه افسر پلیسه.
‫اگه سریعا به نتیجه نرسیم
‫رسانه‌ها آتشش رو بیشتر می‌کنن.
‫و برای دولت دردسرساز میشه.
‫اداره پلیس زیر نظر وزارت کشوره.
‫ما دیگه نمی‌خوام تو اداره پلیس مجرم باشه. ‫فقط پلیس باشو.
‫خیلی‌خب. ‫من به زودی میرم.
‫ساعت 6:30 پرواز دارم.
‫بذار مادرت یه دو روزی بمونه، باشه؟
‫وزیر چیکاره‌ات میشه... ‫برادر مادرت یا عموت یا همچین چیزی؟
‫یه وزیر فقط تا زمانی که دولت هست ‫دوام داره.
‫ولی اداره پلیس اینطوری نیست.
‫همیشه اینجا موندگار هست.
‫می‌دونم تو زورت رو زدی ‫تا اجازه تحقیقات این پرونده رو بگیری.
‫قربان، اگه من پارتی‌بازی بلد بودم
‫تو یک و نیم سال، پنج بار منتقل نمی‌شدم.
‫این اولین وظیفه‌ایه که بهم سپرده شده، قربان.
‫من دنبال مجرم می‌گردم.
‫نه اینکه آیا جایاشانکار انجامش داده یا نه.
‫اگه لطف کنین اطلاعاتی که تا الان ‫از تحقیقات به دست آوردین رو بهم بدین
‫می‌تونم کارم رو شروع کنم. ‫با اجازه و حمایت...
‫خود شما.
‫- بیرون منتظر بمون. ‫- قربان.
‫رابطه رامیا با خانواده‌اش چطور بود؟
‫خوب بود، قربان ‫ولی...
‫جاشی ازشون خوشش نمیومد.
‫- رامیا یه برادر نداره؟ ‫- بله، آنیل.
‫تو دهلی یا همچین جاییه. ‫اون...
‫حدودا 14 سال ازش بزرگتره. ‫رامیا رو مثل دخترش می‌دونست.
‫رامیا همونطور که جایاشانکار رو می‌شناخت
‫کس دیگه‌ای رو هم در اداره پلیس می‌شناخت؟
‫بله، اسمش رو نمی‌دونم. ‫یه بار رامیا رو با ماشینش
‫رسوند خونه و منم ازش پرسیدم که اون کی بود. ‫اون موقع بود که بهم گفت.
‫- ولی خودت ندیدیش؟ ‫- نه، قربان.
‫همچنین قربان، دو ماه پیش...
‫همسر اون افسر اومده بود اینجا.
‫من همراه رامیا روی اون راه‌پله نشسته بودم.
‫بعد خانومه اونو برد داخل ‫و مدت زیادی حرف زدن.
‫بهت نگفت که خانومه چرا اومده بود؟
‫پرسیدم. ‫ولی نادیده‌اش گرفت.
‫شاید نمی‌خواست من بدونم.
‫قربان! قربان!
‫قربان، منم.
‫اوه! تو بودی، پراشانت؟
‫می‌تونی کارت رو شروع کنی.
‫هی تو!
‫- چیه؟ ‫- تو یه مأمور پلیسی.
‫پس احتمالا وضعیت راحتی داری.
‫- ولی اینو جبران می‌کنیم. ‫- اگه جرمت کتک زدن یه زنه...
‫ما هم مدام می‌زنیمت. ‫تا وقتی که خسته بشیم.
‫لابد تو توی پاسگاهت خیلی‌ها رو زدی.
‫حالا ما هم قراره نشونت بدیم که ‫چه مزه‌ای داره.
‫- شما واقعا منو خوب می‌شناسین؟ ‫- اوه، معلومه!
‫حق با شماست. ‫من الان مأمور پلیس نیستم.
‫ولی قبل از اینکه باهام در بی‌افتین
‫باید با دقت فکر کنین.
‫- وگرنه همه‌تون رو می‌گیرم می‌زنم! ‫- هی!
‫تو یه زن رو کشتی، کردیش تو گونی ‫بعد واسه ما رئیس‌بازی در میاری؟
‫زنت چلاق شده بود ‫واسه همین شرایط مورد رضایتت نبود؟
‫واسه همین هم رفتی سراغ رامیا؟
‫- یالا! بزنیدش! ‫- هی! تو!
‫هی تو!
‫قربان! قربان!
‫بیاید، قربان! ‫سریع بیاید!
‫عجله کنید، قربان! ‫قربان!
‫بچه‌ام کجاست؟
‫بچه‌ام کجاست، سگ کثیف؟
‫باهاش چیکار کردی؟
‫- هی! ‫- آروم باش!
‫برید کنار!
‫- همه‌تون برید داخل! ‫- همه‌شون رو ببرید داخل! همین الان!
‫برگردید تو سلول‌هاتون!
‫- قربان... قربان! ‫- ولم کن!
‫- سرپیچی می‌کنی؟ فوراً برو داخل! ‫- به زور ببریدشون داخل!
‫گفتم برو داخل!
‫- وای، نه! ‫- چرا اونو کشتی؟
‫چرا کشتیش؟
‫بچه‌ام کجاست؟
‫چیه، قربان؟ ‫اومدی ازم بپرسی چرا با تیزی زدمش؟
‫آره، می‌خواستم بکشمش.
‫اون زنم رو کشت، غیر از اینه؟
‫و بعد بچه‌ام...
‫اگه یه بار دیگه دستم بهش برسه، ‫کارش رو تموم می‌کنم.
‫حالا هر افسر پلیس بزرگی که می‌خواد باشه!
‫من دوستش داشتم، مجبورش کردم ‫با من فرار کنه...
‫و حالا دیگه تموم شده.
‫زندگی من و اون...
‫و همینطور هم بچه‌ام.
‫زندگی همه‌مون تموم شده!
‫من بدون تردید هر شغلی رو قبول می‌کردم.
‫تا بتونم زندگی خوبی باهاش داشته باشم.
‫وقتی تو سعی کردی یه زن دیگه رو بکشی
‫اون کارت هم واسه زندگی خوب داشتن بود، جاشی؟
‫و تیزی‌کشی دیروزت. ‫پیگیرش نمیشم.
‫من می‌خوام بفهمم که جایاشانکار
‫- رامیا رو به قتل رسونده یا... ‫- تو ممکنه نسبت بهش شک داشته باشی.
‫ولی من ندارم. ‫کار خودش بوده.
‫سعی نکن جرمش رو گردن کس دیگه‌ای بندازی.
‫من با حقه‌های پلیس آشنام.
‫چرا داری تحریک میشی، جاشی؟
‫ما نیاز به نتیجه‌گیری داریم، جاشی ‫نه فرضیات.
‫- ده دقیقه باهاش وقت می‌خوام. ‫- باشه، قربان.
‫بعدش میایم اونجا.
‫چرا فکر می‌کنی که این کار جایاشانکار بوده؟
‫رامیا بخاطر اینکه اون ازش خواسته بود ‫رفته بود اونجا.
‫رفته بود خونه‌اش
‫و التماسش کرده بود ‫و بعد رفته بود خونه.
‫بهش زنگ زدم تا بپرسم اونجا چه اتفاقی افتاد.
‫- سلام، عزیزم. ‫- چه خبر؟
‫- رفتی دیدنش؟ ‫- نیم ساعت پیش برگشتم.
‫حالا یه راننده فرستاده دنبالم.
‫می‌خواد برم دیدنش. ‫جایاشانکار...
‫با تندی سرم داد زد.
‫شاید الان عذاب وجدان گرفته.
‫پس شاید می‌خواد درخواست‌مون رو قبول کنه.
‫من که اینطوری فکر می‌کنم.
‫اگه اینطور باشه که خوبه.
‫داری با اتوریکشای مناف میری؟
‫نه، سربازرس این راننده رو فرستاده دنبالم.
‫فکر کنم اسمش سینتو یا همچین چیزیه.
‫من اصلا اسمم رو بهت نگفتم، خواهر.
‫آخه الان یکی بهت زنگ زد
‫و شنیدم که یکی سینتو صدات کرد.
‫پس تصمیم گرفتی که اسمم اینه؟
‫حالا هرچی، اینش مهم نیست.
‫فقط سعی کن یه جوری...
‫انجامش بدی. ‫بعدا دوباره بهت زنگ می‌زنم.
‫سینتو؟
‫این اسم رو به کس دیگه‌ای هم گفتی؟
‫به معاون رئیس پلیس اودایبانو گفتم.
‫ولی من این اسم رو توی پرونده‌ ندیدم.
‫فقط نوشته بود که با یه اتوریکشا ‫به خونه‌ی جایاشانکار رفته بود.
‫- درست نمیگم، هریس؟ ‫- بله، قربان.
‫کی بهت گفته بود که همسر جایاشانکار ‫رو مورد ضرب و شتم قرار بدی؟
‫اون...
‫یعنی، گفته بودم که اشتباهی گرفته بودم.
‫می‌تونی بری، جاشی.
‫قربان، وقتی اسم سینتو رو جستجو می‌کنیم
‫- تو کل ایالت خیلی‌ها با این اسم هستن. ‫- ما اصلا نمی‌دونیم...
‫- که اسمه واقعیه یا نه. ‫- اگه باشه چی؟
‫تا مدرک قانع کننده‌ای پیدا نکردیم
‫فقط همین اسم رو داریم. ‫سینتو.
‫- قربان! ‫- قربان!
‫شانس باهات یار بوده. ‫بخاطر همین هم فقط زخمی شدی.
‫- فهمیدی؟ ‫- چطوری؟
‫- منظورت از ساعت 3 اینه؟ ‫- در ناداپورام بودم.
‫- آها. ‫- حالش چطوره؟
‫چرکی وجود نداره.
‫اگه مطمئن بشیم که عفونتی وجود نداره
‫حدودا چهار روز دیگه می‌تونه مرخص بشه.
‫- احتیاط می‌کنم، دکتر. ‫- باشه.
‫بعد از اینکه به همه بیمارها سر زدم
‫- دوباره میام. ‫- من الان دارم میرم، عصر می‌بینمت.
‫حتما. باشه. ‫باشه، جایان.
‫می‌دونی چند وقته که یه شب خوب نخوابیدم؟
‫باید این پرونده رو حل کنم، اودایان.
‫از این فرصت برای انجام همین کار استفاده می‌کنم.
‫می‌تونم ازت کمکی بخوام؟
‫چیه، رفیق؟
‫سلامتش در شرایط بحرانی نیست، آره؟
‫- نه، قربان. ‫- پس فقط نیاز به استراحت داره.
‫- بخاطر همین هم تصمیم گرفتم که 18 روز کافیه. ‫- قربان.
‫این یه وثیقه مشروطه. ‫نباید منطقه رو ترک کنه.
‫- لازم نیست توضیح بدم، درسته؟ ‫- لازم نیست، قربان.
‫از این فرصت برای دستکاری کردن تحقیقات
‫- استفاده نکنین. ‫- قربان.
‫- بابا؟ ‫- هوم؟
‫تو اون زن رو می‌شناختی؟
‫- خب، من... ‫- هی! بهت چی گفته بودم؟
‫- برو تو اون یکی اتاق. ‫- عزیزم،
‫می‌تونی چند روز مدرسه نری ‫و بیای پیش من بمونی.
‫خیلی زود معلوم میشه که بابات ‫این کارو نکرده.
‫بعدش می‌تونی بری مدرسه.
‫با وجود هرچی که مامانت بهت گفت، ‫بازم هرچی خواستی ازم بپرس.
‫- باشه؟ ‫- حالا برو.
‫مامان‌بزرگ داره صدات می‌کنه.
‫چند روز دیگه که دردم از بین رفت، میرم خونه.
‫- ما هم باهات میایم. ‫- نه.
‫می‌خوام یه مدت اونجا تنها باشم.
‫تا خودم پیگیر نشم، این پرونده حل نمیشه سونیتا.
‫- هی! کی اونجاست؟ ‫- هی! وایسا! هی تو!
‫- چیه؟ ‫- نذارین بره.
‫- وایسا! ‫- تو کی هستی؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- اوه! نه!
‫علیه اونا یه پرونده نقض حقوق بشر باز کن.
‫مگه چیکارشون کرده بودم که منو زدن؟ ‫من که تروریست نیستم.
‫نمی‌خواستم با بمب خونه رو منفجر کنم.
‫فقط رفتم دور و بر رو ببینم ‫و عکس بگیرم.
‫عکس محل یه قتل رو می‌خوای چیکار؟
‫سوالت منصفانه‌ست. ‫به نظر آدم خوبی میای.
‫قربان، من سعی داشتم حقایق این پرونده رو بفهمم
‫تا بر اساسش یه فیلمنامه بنویسم. ‫من نویسنده‌ام.
‫تا الان سه‌تا رمان نوشتم.
‫اسم من آلاپان چاندانتوپوئه.
‫اونا الکی منو زدن.
‫ازم پرسیدن که من قاتلم؟ ‫من چطور می‌تونم قاتل باشم؟
‫اگه من قاتل بودم، عین مار یواشکی می‌رفتم اونجا؟
‫از کشور خارج می‌شدم! ‫اصلا چرا باید برمی‌گشتم؟
‫درست نمیگم؟
‫چندتا از دندون‌هام افتادن.
‫اونم الکی و بی‌دلیل!
‫اگه من یه حیوون بودم، بخاطر زدن من
‫علیه‌شون پرونده باز نمی‌کردی؟
‫- انگار این روزها انسان بودن یه محدودیته! ‫- هی!
‫- چیه؟ ‫- کمتر حرف بزن!
‫خیلی‌خب، باشه.
‫فقط می‌خواستم بهت بگم که چی شده.
‫دلیلش اینه که از من از مأمورهای پلیس می‌ترسم.
‫ولی تو به نظر آدم شریفی میای.
‫پس لطفا اینو بخون، قربان. ‫معمای قتل ایرامبیل رامیا.
‫واقعا خوب تحقیق کردم. ‫لطفا بخونش.
‫دارم حقیقت رو میگم.
‫- راوانِ تک‌سر؟ ‫- بله!
‫میشه به افسرها بگی یه دقیقه برن بیرون؟
‫می‌خوام خصوصی باهات حرف بزنم.
‫بهت کمک می‌کنه.
‫- برین بیرون. ‫- بله قربان!
‫کسی که مرتکب قتل شدن ‫یا به احتمال زیاد
‫انجامش داده، کسیه که اصلا بهش فکر نکردی، قربان.
‫همسر سربازرس جایاشانکار، سونیتا.
‫وقتی در معبد نزدیک اونجا ‫جشنی برپا بود
‫چرا از خونه‌اش رفت؟
‫هیچکس این کارو نمی‌کنه!
‫اگه یکی قانعش کرده بود
‫که بین شوهرش
‫و رامیای مُرده خبریه چی؟
‫رامیا که میره خونه‌اش، اون بی‌رحمانه می‌کشتش.
‫جسد رو توی گونی می‌ذاره ‫و می‌برتش روی بالکن.
‫دقیقا موقعی که تو فکر بوده ‫چطور شر جسد رو کم کنه
‫جایاشانکار می‌فهمه و اونو می‌فرسته خونه باباش.
‫وقتی بخونیش، می‌فهمی که چطور مرتکب قتل شده.
‫اون واقعا مثل راوان هوش زیرکانه داره.
‫بخاطر همین هم عنوان رو "راوانِ تک‌سر" گذاشتم.
‫مرد حسابی! ‫اولا که راوان زن نیست!
‫- مَرده! ‫- درسته، قربان.
‫ولی نمیشه اسمش رو "شورپاناکای تک‌سر" بذارم!
‫وگرنه تماشاگرها همون اول قاتل رو حدس می‌زنن!
‫تماشاگرها باید آخر فیلم شوکه بشن.
‫شوک داستان با عنوانش شروع میشه!
‫منتظر باش و ببین، قربان. ‫روزی که این پرونده حل بشه
‫می‌فهمی که اسم متهم سونیتاست.
‫مطمئنم، قربان!
‫مدتی، راوان این پرونده مخفی موند.
‫ولی بعد دوباره پیداش شد. ‫در روزی که جایاشانکار
‫از بیمارستان مرخص شد. ‫همون شبش.
‫- یکی موتور رو آتیش زده! ‫- زود باشین!
‫دارم میام.
‫راه باز کنین!
‫- قربان! ‫- قربان!
‫[دعوتنامه]
‫اون دعوتنامه باید واسه عروسی مانو بوده باشه، ‫درسته قربان؟
‫- همونی که لغو شد؟ ‫- هی، امکان نداره!
‫- اون یه دعوتنامه تصادفی بوده. ‫- نه، همینطوری تصادفی نبود.
‫همه‌چیش با برنامه‌ریزی نوشته شده بود.
‫نمی‌ذاشتن آروم بگیریم.
‫لذت می‌بردن که ببینن ما داریم دور خودمون می‌چرخیم.
‫- شروع کنیم؟ ‫- بله، قربان.
‫- رشما؟ ‫- بله؟
‫ماه بعد، میشه این قسمت رو
‫در تاریخی که خودم انتخاب می‌کنم ‫پخش کنی؟
‫سعی‌ام رو می‌کنم، قربان.
‫نه، انجامش می‌دیم. ‫انجامش می‌دیم، قربان.
‫خوبه.
‫ما موقع ارتکاب جرم مچت رو گرفتیم ‫اونوقت سعی می‌کنی گردن کس دیگه بندازی؟
‫- کار من نبود. کار من نبود! ‫- وینایاکان؟ وینایاکان کیه؟
‫- لطفا بذارین برم! ‫- کجا؟
‫به حرفم گوش ندادن.
‫- گفتم که کار من نبود! ‫- آره بابا، کار وینایاکان بوده!
‫- ولم کنین، قربان! ‫- اون دشمنته؟ می‌خوای اونو مقصر کنی؟
‫فکر کردی می‌تونی موتور رو بسوزونی ‫و قسر در بری؟
‫هی! ونو! بس کن!
‫فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫تو اداره پلیس اینطوری رفتار می‌کنی؟
‫چرا اینقدر این مرد براتون مهمه، قربان؟
‫از معاون رئیس پلیس اودایبانو پرسیدم.
‫اونم بهت گفت که بگیری بزنیش؟
‫آره؟ کی امثال شما رو استخدام کرده ‫که مأمور پلیس بشین؟
‫احمق! ‫اینکه به یه محل قتل جنجالی بره
‫یه موتور رو بسوزنه، ‫یه عکس به در بچسبونه
‫و دعوتنامه خودش رو اونجا بذاره، ‫فکر کردی دیوونه شده؟
‫عین بچه‌ها فکر نکن، ونو!
‫اگه کسی این کارو کرده ‫تا به نظر بیاد کار اون بوده
‫ممکنه کسی باشه که سعی داره ‫اونو توی دردسر بندازه!
‫و الان تو داری دقیقا کاری که اونا ازت می‌خواستن ‫رو انجام میدی!
‫- اینا کی‌ان؟ ‫- اونا هم همراهش از زندان آزاد شدن.
‫ونو، الان من اینجا رئیس‌ام.
‫- بله قربان. ‫- اگه دوباره کاری کنی و بگی که معاون کل گفته...!
‫حالا برو!
‫به کسی شک داری؟
‫وینایاکان، یه بار قبلا بهتون گفتم.
‫- مطمئنی که همین آدرسه؟ ‫- بله، قربان.
‫چی شده، قربان؟ ‫من صاحب این ساختمونم.
‫- چرا این باز نیست؟ ‫- یکی به اسم وینایاکان اجاره‌اش کرده.
‫6، 7 روزه که نیومده اینجا.
‫دوتا اتوریکشا داره. ‫گفت دنبال
‫جایی واسه پارک کردنشون می‌گرده، ‫شاید یه خونه قدیمی.
‫قراره تا آخر ماه از اینجا بره.
‫- خونه‌اش کجاست؟ ‫- اون اصالتا...
‫اهل جایی به اسم پاتادی در ایدوکیـه. ‫آدرسش...
‫تو قولنامه اجاره نوشته شده. ‫برو از روی طاقچه برش دار بیار.
‫- مشکلی هست، قربان؟ ‫- شماره‌اش رو داری؟
‫- بله. ‫- بهش زنگ بزن.
‫باشه.
‫- بذار روی بلندگو. ‫- باشه.
‫نمی‌گیره، قربان.
‫- گفتی پاتادی، درسته؟ ‫- بله.
‫قربان.
‫من یه هم‌خدمتی به اسم بنی دارم. ‫اهل ایدوکی هستش.
‫یکی از مأمورهای جوخه ویژه‌ست. ‫شاید بتونم بهش زنگ بزنم...
‫- باشه، بهش زنگ بزن. ‫- باشه، قربان.
‫- شما لطفا برین پایین. ‫- باشه.
‫- تو نه. تو همینجا بمون. ‫- لطفا برین کنار.
‫- برین! برین پایین! ‫- هی! بنی!
‫- بله، هریس؟ ‫- قربان، معذرت می‌خوام. فوریه.
‫وینایاکان، فروشنده تلوزیون کابلی رو پیدا کردیم.
‫دوستم بنی که گفتم اهل پاتادیـه ‫پشت خطه.
‫- تماس رو وصل کنم؟ ‫- باشه.
‫بگو، بنی.
‫قربان، بنی هستم. ‫اون تو یکی از
‫بیمارستان‌های اینجا بستریه. ‫نزدیک خونه همسرشه.
‫یه جایی به اسم پرینگالامه. ‫یه خرده از پاتادی دوره.
‫ما صبح میایم اونجا. ‫خودت اونجایی؟
‫ببخشید، نیستم. ‫من الان بخاطر مدارک
‫پرونده قتل واکاچان تو بخش تهینی هستم.
‫- یکی از پاسگاهمون رو می‌فرستم. ‫- باشه.
‫[بیمارستان عمومی پرینگالام، بخش ایدوکی]
‫چی دارین می‌گین، قربان؟ ‫از پنج یا شش روز گذشته
‫من اینجا بستری بودم ‫و نمی‌تونستم دست و پاهام رو تکون بدم.
‫آخه چرا باید موتور جایاشانکار رو می‌سوزوندم؟
‫اونم تو خونه‌ای که پرونده بزرگی در جریانه؟
‫کسب و کار تلوزیون کابلی خوب نبود.
‫ولی حتی اگه مجبور بشم بخاطرش زمین‌مون رو بفروشم، ‫بزرگش می‌کنم.
‫اون در این حد بهم صدمه رسونده.
‫شما به قدر کافی نمی‌شناسیدش.
‫باید درموردش پرس و جو کنین. ‫به سختی میشه آدمی پیدا کرد
‫که مثل اون انتقام‌جو باشه!
‫اگه حرفای منو باور نمی‌کنین
‫آمبولانس خبر کنین. ‫بیاین همین الان بریم اونجا
‫و هر حقیقت‌یابی‌ای که خواستین انجام بدیم.
‫می‌گن بدبختی یه دفعه میاد.
‫من روی دیوار جان‌پناه وایساده بودم، ‫داشتم تو نصب کولر به یکی کمک می‌کردم.
‫الو؟
‫قربان، وقتی به شماره مانو زنگ زدم...
‫- الو؟ مانو؟ ‫- نه، من مادرشم.
‫- شما؟ ‫- من بازرس ارشد کارتیک هستم.
‫هنوز راضی نشدی؟ ‫اون از اینجا رفته.
‫اگه اینجا بمونه، باقی زندگیش رو هم از دست میده.
‫- مانو کجا رفته؟ ‫- نمی‌دونم، آقا.
‫بذار زندگیش رو بکنه! ‫اگه امکانش هست برام پیداش کن.
‫لعنتی! ‫ما اشتباه کردیم، هریس.
‫- یه جوری پیداش می‌کنیم، قربان. ‫- قربان؟
‫- چیه؟ ‫- دارین درمورد...
‫پرونده قتلی که سربازرس جایاشانکار ‫متهم شده تحقیق می‌کنین؟
‫بنی اینو بهم نگفته بود. ‫وقتی جایاشانکار
‫در پاسگاه پاتادی بود، یه یاغی سعی کرد
‫با چاقو بزنتش، امیدوارم اینو می‌دونستین.
‫- نه. ‫- اگه درست یادم باشه...
‫اسم کسی که بهش حمله کرده بود ‫سینتو بود.
‫اگه باهام به پاسگاه بیاین، ‫پرونده‌اش رو براتون پیدا می‌کنم.
‫ببینین، این سینتوئه.
‫اینا کسایی هستن که اون روز همراهش بودن.
‫به علاوه، یه دختر و یه پسر هم همراهشون بود.
‫اتهامی بهشون وارد نشد.
‫- می‌تونی جزئیات پرونده رو بهم بگی؟ ‫- حتما. چرا که نه؟
‫این پرونده در رابطه با پسر شیواداسان بود، ‫که اون موقع
‫دستیار بازرس ارشد پاسگاه بود.
‫حدود یک کیلومتر قبل از اینکه برسین سر گردنه
‫از بغل خونه‌اش رد می‌شین.
‫اگه برین پیشش، خودش جزئیات حادثه رو بهتون میگه.
‫مسئله اینه که خود جایاشانکار ‫نذاشت پرونده شکل بگیره.
‫بدون دونستن حقایق ‫درست نیست چیزی بگم.
‫درسته، میشه کپی‌ای از پرونده بهم بدی؟
‫حتما. الان میارم خدمتتون.
‫- وینود؟ ‫- بله قربان!
‫سینتو...
‫بعضی اوقات مسیر اشتباه ‫ما رو به مقصد درست می‌رسونه.
‫درسته، قربان؟
‫یکی جلوی ما نخی آویزون کرده.
‫بیا دنبالش کنیم تا ببینیم چی میشه.
‫خودشه، قربان. ‫اون آدم ناجوریه.
‫یاغی‌ایه اجیری هست.
‫موقعی که اون و بقیه یاغی‌ها رو راضی کردم
‫- که بیخیال بشن، پسرم تونست فرار کنه و به جای بهتری بره. ‫- الان کجاست؟
‫- و اسمش چیه؟ ‫- در ایرلنده، قربان. آرون.
‫- آرون شیواداس. ‫- اون موقع چه حادثه‌ای رخ داد؟
‫اوه، یه چیز پیش پا افتاده‌ای بود.
‫سینتو و گروه خلافکارش ‫همراه با یه دختر...
‫به کرانه رودخانه‌ی نزدیک اینجا رفته بودن.
‫موقع بارندگی موسمی، ‫اونجا یه آبشار کوچیک شکل می‌گیره.
‫یه جاذبه گردشگریـه.
‫دو افسر پلیس که اونجا درحال انجام وظیفه بودن
‫حس ناجوری درمورد اون گروه بهشون دست داده بود
‫و حرف تحریک‌آمیزی زده بودن.
‫یه چیزی مثل...
‫"یه دختر همراه این همه مرده"؟
‫چنین حرفی زده بودن. ‫و همین هم...
‫سینتو رو تحریک کرد که بهشون حمله کنه.
‫عقل نداشتن که فکر کنن اونا مأمورن.
‫و کاملا کنترل وضعیت از دستشون خارج شده بود ‫وقتی که...
‫- اون یکی از موتورهای ما نیست؟ ‫- بله، قربان.
‫وایسا!
‫برگرد.
‫بکششش! سگ کثیف! ‫تا حالا زن ندیدی؟
‫بگو دیگه! دوباره سوالت رو تکرار کن! ‫خوک کثیف!
‫- بس کنین! ‫- آرون! پلیس!
‫- همه‌شون رو بگیرین! ‫- فرار کنین!
‫- بریم... تو رو خدا! ‫- به خودتون جرات می‌دین...
‫- دست رو مأمور پلیس بلند کنین؟ ‫- بس کن! بس کنین خوک‌ها!
‫- همه‌شون رو بگیرین! ‫- هی! هی، تو!
‫- اول ازمون بپرسین اینجا چی شده، آقا! ‫- چی شده؟ خفه شو!
‫پس یعنی میگی که مأمورهای پلیس ‫هرچی که دلشون خواست می‌تونن بگن؟
‫بله، می‌تونیم!
‫- چی؟ تیکه تیکه‌ات می‌کنم! ‫- بیا دیگه! تیکه تیکه‌ام کن!
‫هی! بیا ببینم!
‫لطفا! این کارو نکن!
‫ول کن! ول کن، آقا!
‫گفتم ولم کن!
‫وقتی شنیدم همه‌شون رو آوردن پاسگاه
‫سریع رفتم اونجا
‫و این یارو سینتو رو توی بازداشتگاه دیدم. ‫جایاشانکار بدجور زده بودش.
‫بعد از اینکه من و بقیه مأمورها ‫برخلاف میل‌مون
‫بهش التماس کردیم، پسرم
‫و دختره رو بدون اتهام ول کرد.
‫من فوراً اونو به شهر بنگلور فرستادم.
‫اونجا درسش رو کامل کرد ‫و رفت خارج از کشور.
‫سینتو چند بار نئشه اومد اینجا ‫و داد و هوار به پا کرد
‫که بخاطر آرون تو دردسر افتاده بود.
‫می‌گفت در خلیج کار پیدا کرده ‫ولی بخاطر
‫پرونده مجرمانه‌اش نمی‌تونه بره.
‫من فقط با صبوری به همه حرفاش گوش کردم.
‫- می‌دونی سینتو کجا زندگی می‌کنه؟ ‫- نه، قربان.
‫تو معدن سنگ اینجا کار می‌کرد. ‫بیشتر از یک ساله که ندیدمش.
‫خیلی‌خب، آقا. ‫اگه زنگ زد یا دوباره اومد اینجا، بهم اطلاع بده.
‫- حتما، قربان. ‫- باشه.
‫همینطور که کارتیک تحقیقاتش رو پیش می‌برد
‫جایاشانکار تحقیقات خودش رو شروع کرده بود.
‫چون همش چند روز
‫از مدت وثیقه‌اش مونده بود.
‫قربان، اینو در نظر بگیرین.
‫اگه یه غریبه این تله رو نذاشته
‫بلکه یه خودی گذاشته باشه چی؟
‫اون آخرین روز جشنواره بود.
‫اون روز آدم غیرمعمولی نیومد خونه؟
‫طی مراسم‌ها رفتم.
‫- به همسرتون خبر دادم. ‫- من باید برم پاسگاه.
‫اشکال نداره، قربان. ‫وقتی کارم تموم شد کلید رو می‌ذارم.
‫دیروز هم همین کارو کردم. ‫همسرتون بهم گفته چیکار کنم.
‫- ساجیوان کجاست؟ ‫- ساجیوان بالاست، قربان.
‫هی تو!
‫هی! ساجیوان!
‫ساجیوان!
‫هی!
‫- هی! وایسا! ‫- ساجیوان!
‫قربان!
‫میگه می‌خواد شما رو ببینه، ولی...
‫نمی‌خواد. مهم نیست. ‫می‌برمش بیرون.
‫- بیا. ‫- عیب نداره. ولش کن.
‫- دیدی؟ ‫- چی می‌خوای؟
‫من واسه یه گ.ع.ا اومدم. ‫گواهی عدم اعتراض.
‫- گواهی عدم اعتراض واسه چی؟ ‫- قربان، آخه...
‫- یعنی... ‫- بگو دیگه! کار دارم!
‫یادته که گفتم ایرامبیل رامیا به دست سونیتا، ‫همسر سربازرس
‫به قتل رسیده؟
‫می‌خوام اینو فراموش کنی.
‫باشه، خب؟
‫وقتی بیشتر بهش فکر کردم
‫پی بردم که اون توانایی جسمانیش رو نداره
‫که یکی رو به قتل برسونه ‫و جسد رو روی بالکن بذاره.
‫بعد بیشتر تحقیق کردم که ‫ممکنه کار چه کسی باشه.
‫از یه منبع ناشناس
‫اطلاعاتی گرفتم.
‫قضیه از این قراره که شب قبل از اینکه ‫جسد رامیا پیدا بشه
‫چند نفر روی اون بالکن ‫نوشیدنی می‌خوردن.
‫معاون اودایبانو و ونو از این پاسگاه
‫اون شب اونجا بودن.
‫معاون کل صمیمی‌ترین رفیق سربازرس جایاشانکاره.
‫وقتی دو نفر خیلی باهم صمیمی باشن، ‫می‌دونیم...
‫که ذهن آدم‌ها چطور کار می‌کنه.
‫اگه قتل داخل خونه رخ داده باشه
‫قاتل اودایبانوئه
‫و جایاشانکار هم هم‌دستش بوده.
‫ولی اگه بیرون خونه رخ داده باشه ‫که بعید می‌دونم
‫بازم تماشاگران خوششون میاد.
‫چی فکر می‌کنی؟
‫پس اگه بیرون رخ داده باشه، کار کیه؟
‫کار تو! ‫یعنی...
‫تو هم اون شب موقع نوشیدنی خوردن حضور داشتی، مگه نه؟
‫مگه نه؟ ‫با اینکه میونه خوبی با سربازرس نداشتی
‫بازم رفتی.
‫غیر از اینه؟ ‫همه‌تون تو حالت عادی نبودین.
‫می‌دونستین که زن و بچه‌اش خونه نبودن.
‫اگه تو تصمیم گرفته بودی که اون شب ‫شوکه‌اش کنی چی؟
‫اون راوان تک‌سر زیرک و حیله‌گر
‫درواقع خود تویی، مگه نه قربان؟
‫- آره، خودمم. ‫- یعنی...
‫اگه من با این داستان فیلم بسازم، ‫ازت می‌خوام بگی
‫که هیچ اعتراضی نداری. ‫این گواهی‌ایه که بخاطرش اومدم.
‫- منظورم از گ.ع.ا همینه. ‫- بخاطر این؟
‫آره.
‫- گ.ع.ا منو می‌خوای؟ ‫- بله.
‫باشه.
‫- همین الان بهت میدم. ‫- عیب نداره حالا. لابد سرت شلوغه.
‫- چی؟ اینجا؟ ‫- برو داخل!
‫قربان!
‫- قربان، چیکار می‌کنی؟ ‫- بذار من کامل داستانت رو بخونم.
‫- چرا باید بخونیش؟ خودم همه‌چی رو بهت گفتم. ‫- هریس.
‫- تا نگفتم نمی‌ذاری بیاد بیرون. ‫- باشه.
‫تو اصلا نوشیدنی نمی‌خوردی!
‫- قربان، من فقط داشتم... ‫- خفه شو!
‫خفه‌اش کن، هریس!
‫- اصلا گواهی رو نمی‌خوام! ‫- شنیدی که چی گفت.
‫- صبح بخیر، قربان. ‫- سلام!
‫پیشرفتی حاصل شده.
‫تونستیم شماره اتوریکشایی که رامیا سوارش بود
‫- رو از دوربین‌های مداربسته پیدا کنیم. ‫- چطوری؟
‫قربان، تو جاده‌ جلوی خونه رامیا
‫فقط چندتا مغازه کوچیک بود.
‫دوربین نداشتن. ‫این از...
‫دوربین دروازه‌ خونه‌ی یه بازرس بهداشته.
‫ساکنین اون خونه به مدت دو ماه ‫خارج از شهر بودن.
‫بخاطر همین هم زودتر فیلمش رو گیر نیاوردیم. ‫در اتوریکشا...
‫یه زن و بچه دیده می‌شن. ‫مطمئنیم که
‫- اون رامیا و دخترشه. ‫- آدرس...
‫- راننده‌ی اتوریکشا رو گیر آوردین؟ ‫- بله، قربان. همین نزدیکیه.
‫- الان محلش رو براتون می‌فرستم. ‫- عالیه!
‫- هریس! ‫- قربان!
‫- این خونه‌ی توئه، رگو؟
‫بله.
‫این گوروایوره؟ ‫تو برگه مرخصی همینو نوشته بودی.
‫- من... ‫- ما قبلا همدیگه رو کجا دیدیم؟
‫تو پاسگاه. ‫من یه دستیار بازرس بازنشسته شده‌ام.
‫- اسمت چیه؟ ‫- وارگیز. ما...
‫معاملاتی باهم داریم. ‫اومده بودم تا در این مورد صحبت کنیم.
‫به نظر میاد جدا از خدمتت ‫معاملات زیادی انجام میدی، رگو.
‫باید دو قرون در بیارم دیگه، غیر از اینه؟
‫اتوریکشا با شماره پلاک "ک‌ل 13م9089". ‫مال کیه؟
‫مال همینجاست.
‫- الان کجاست؟ ‫- تو حیاط پشتی.
‫نشونم بده.
‫مال پدرمه. دو سال پیش فوت شد.
‫چه خوشگل دستی به سر و صورتش کشیدی.
‫متوجه نمیشم، قربان.
‫تو به مدت یه روز به سینتو اجاره‌اش دادی.
‫- درسته؟ ‫- سینتو؟
‫و وقتی کار انجام شد، این کارو باهاش کردی.
‫ذهن زیرک یه مأمور پلیس!
‫- هریس. ‫- قربان؟
‫- یه عکس از این بگیر. ‫- باشه.
‫بازش کن.
‫گونی رو بردار.
‫- این چیه؟ ‫- برادرم سر چهار راه مغازه داره.
‫مرغ‌فروشیه. ‫اینا واسه اونجاست.
‫- هریس. ‫- بله قربان؟
‫برو داخل نگاه کن.
‫- باشه. ‫- هی! حکم داری؟
‫تو خونه‌ی من زرنگ‌بازی در نیار، باشه؟
‫آقا رگو اینطوری هم می‌تونه حرف بزنه؟ ‫شخصیتت ارزش تحلیل داره!
‫- مگه من چیکار کردم؟ چی داری میگی؟ ‫- رگو!
‫کوتاه بیاین، قربان. ‫ناسلامتی اون یه مأمور پلیسه.
‫اتوریکشایی که ایرامبیل رامیا رو ‫به مقصد مرگش برده اینجا پارک شده.
‫و لکه‌های خون توی این بشکه‌ها...
‫به نظرت اینا چیزهای بی‌اهمیتی‌ هستن؟
‫یالا رگو... راه بی‌افت!
‫چیز مشکوکی نیست، قربان.
‫- روزی که رامیا کشته شد کجا بودی؟ ‫- متانور.
‫اینقدر سریع یادت میاد؟ ‫رامیا که نسبتی باهات نداشت، آره؟
‫به گمونم از بالا دستور گرفتی.
‫که سربازرس رو ول کنی ‫و یکی دیگه رو مقصر کنی!
‫- حق نداری تقصیرش رو گردن من بندازی! ‫- می‌زنم لهت می‌کنما!
‫فوراً بشین تو ماشین! ‫بذار...
‫- حرفایی که گفتی و نگفتی رو مطابقت بدم! هریس! ‫- بله قربان.
‫- سوار ماشینش کن. ‫- قربان؟
‫رگو به طور کامل بازجویی شد.
‫به نظر میومد رگو دروغ می‌گفت
‫که هیچ دخالتی در پرونده نداشت. ‫یا ممکن بود بخاطر این باشه
‫که رگو از یکی می‌ترسید.
‫چون همون شب
‫اون شخص مسیر بازی رو عوض کرد.
‫مامان... مامان.
‫مامان!
‫مامان! مامان!
‫مامان...؟
‫مامان.
‫از روز مرگ رامیا، پلیس
‫- دنبال این بچه می‌گشت. ‫- خیلی چیزها هست که پلیس باید...
‫- از این بچه بفهمه. ‫- پرونده‌ای که ایالت رو شوکه کرد...
‫- تیم پلیس به سر صحنه رسید. ‫- تحقیقات...
‫- اکنون تغییر مسیر میده... ‫- بذارین رد بشه. برین کنار.
‫- برین کنار. ‫- قربان، ما همسایه‌ها هستیم.
‫- مهم نیست. دور شین. ‫- گفت برین کنار دیگه.
‫- بچه کجاست؟ ‫- بخاطر حرفایی که...
‫همه دارن می‌گن ناراحته. ‫داخل دراز کشیده و گریه می‌کنه.
‫خانواده‌ی رامیا با شنیدن برگشتن بچه نیومدن؟
‫تو راهن. ‫چند باری زنگ زدن.
‫با بچه حرف زدن.
‫- حالا صداش کنم بیاد؟ ‫- بله.
‫- هریس. ‫- بله؟
‫بیا بشین.
‫- هی بیا اینجا، بیا حرف بزنیم. ‫- برو.
‫ببین.
‫این مرد زندانیت کرده بود؟
‫بله.
‫تو و مادرت سوار اتوریکشای این مرد شدین
‫تا به خونه‌ی نزدیک معبدی برین ‫که جشنواره برگزار بود؟
‫- بله. ‫- بعد از اونجا کجا رفتین؟
‫ما رو به یه خونه‌ی دیگه برد.
‫از خونه اول تا دوم...
‫- راه طولانی‌ای رفتین؟ ‫- نه خیلی.
‫اون خونه چه شکلی بود؟ ‫چطوری رفتین اونجا؟
‫اصلا این چیزا رو یادته؟
‫گریه نکن، عزیزم.
‫چرا داری گریه می‌کنی؟
‫بعدش دیگه اصلا مادرم رو ندیدم، عمو.
‫مامانم کجاست، عمو؟ ‫می‌خوام ببینمش!
‫اون مردی که دوربین دستش بود گفت
‫که مادرم مُرده.
‫این حقیقت داره، عمو؟
‫- الو؟ ‫- بله؟
‫قربان، بنی هستم.
‫- از جوخه ویژه پاتادی. ‫- آره. بگو، بنی.
‫- درمورد سینتوئه. ‫- خب؟
‫از محلش اطلاعات به دست آوردیم.
‫- قطعیه؟ ‫- طی 20 روز گذشته، اون...
‫اونجا به عنوان راننده بیل مکانیکی ‫در یه آمادگاه کار می‌کرده.
‫من الان تو پاسگاه نیستم. ‫تو چنگانور ام.
‫ولی می‌تونم حدودا تا سه ساعت دیگه خودم رو برسونم.
‫به هیچکس اطلاع نده. محرمانه‌ست. ‫خودم به زودی می‌رسم.
‫باشه. باشه، قربان.
‫- چی؟ شما کی هستین؟ ‫- سینتو کجاست؟
‫چرا امروز همه دارن دنبالش می‌گردن؟
‫یکم پیش دو نفر سعی کردن بگیرن ببرنش.
‫با یه بشقاب زد تو سر یکی‌شون
‫- و فرار کرد. ‫- فرار کرد؟
‫- آره! ‫- کی اومده بود؟
‫نمی‌تونستم که اسم و آدرسشون رو بپرسم! ‫یکی‌شون مثل...
‫یه بوفالوی وحشی بود ‫و اون یکی هم پیراهن چهارخونه پوشیده بود.
‫- کِی این اتفاق افتاد؟ ‫- خیلی نمیشه.
‫وقتی سعی کردم جلوشون رو بگیرم، ‫اون خوشتیپه
‫- یکی خوابوند زیر گوشم! ‫- سینتو نسبتی باهات داره؟
‫نسبتی باهام نداره.
‫اون یه راننده جدید آمادگاهه.
‫اهل کوچیه، ولی صبر کن. ‫تو کی هستی که این همه سوال می‌پرسی؟
‫چی! یعنی نفهمیدی ما کی هستیم؟
‫گوش کن، اگه بهتون پولی چیزی بدهکاره...
‫- برین با خودش حرف بزنین! ‫- هی، بس کن!
‫- ما پلیسیم. ‫- پلیس؟
‫خب، اینو بهم نگفته بودین، قربان.
‫سینتو بچه‌ای آورده بود تا اینجا بمونه؟
‫بله، بچه‌ی خواهر مرحومش.
‫خودش که اینطوری بهم گفت. ‫بیاین، قربان.
‫همراهم بیاین. اینجا رو ببینین. ‫نمی‌ذاشت دختره از این اتاق بیرون بره.
‫وقتی می‌رفت سر کار، در رو قفل می‌کرد.
‫اگه من باهاش حرف می‌زدم ‫عصبانی می‌شد.
‫دیروز حول و حوش ساعت 5:30
‫بچه رو از اینجا برد.
‫این یکی از کساییه که اومد دنبال سینتو؟
‫بله، خودش بود. ‫فکر کنم سینتو
‫بدجور زد تو سرش.
‫ساجیوان! هی، ساجیوان!
‫در رو باز کن، مرد حسابی.
‫ساجیوان!
‫- کیه؟ ‫- سینتو ام، پسر.
‫- کی؟ ‫- سینتو از پاتادی.
‫می‌خواستم یه مقدار پول بدم دستت.
‫- چیه؟ ‫- ساکت باش!
‫- ساجیوان، باز کن! ‫- اونا کی‌ان؟
‫- ساکت باش! ‫- باز کن، پسر!
‫- عزیزم! این چه وضعشه؟ ‫- قربان!
‫- ولم کن! ‫- ولش کن، آقا!
‫ساکت!
‫- ونو، داخل رو بگرد! ‫- چشم، قربان!
‫- تو چه ارتباطی با سینتو داری؟ ‫- کدوم سینتو؟
‫که نمی‌دونی، آره؟
‫- چه ارتباطی باهاش داری؟ ‫- ولم کنین، قربان. تو رو خدا.
‫تو رو خدا ولم کنین!
‫می‌دونستم که این گریبان‌گیر من میشه.
‫شما مأمور پلیسین ‫و می‌دونم که آشنا زیاد دارین.
‫اگه اون روز بعد از انجام کارم می‌رفتم
‫- الان درگیر این دردسر نمی‌شدم! ‫- بس کن، مرد حسابی!
‫تو کلید رو برداشتی و در رو باز کردی.
‫و وقتی کارت تموم شد ‫کلید رو برداشتی و رفتی.
‫- باور کنین قربان، یادم رفته بود. ‫- در پشتی رو باز کردی؟
‫- آره. ‫- و بعد بستیش؟
‫یادم نمیاد، قربان.
‫به جان بچه‌ی تو شکم همسرم قسم می‌خورم.
‫قربان، اتوریکشای تو خونه رگو ‫اونی که سینتو استفاده کرده نیست.
‫پس چطور هر دوتاشون یه شماره پلاک داشتن؟
‫گزارشات آزمایشگاه میگن ‫چیزی که ما تو خونه‌ی رگو دیدیم خون انسان نبوده.
‫ولی عدم شفافیتی
‫- در حرف‌های رگو هست. من هنوزم شک دارم. ‫- بزن بعدی.
‫مانو داس الان یه جایی در هنده
‫ولی حتی خانواده‌اش هم نمی‌دونن کجاست.
‫سینتو سانی‌چان. ‫کسی که صد در صد
‫در این قتل نقش داشته
‫سینتوئه.
‫قربان، اون...
‫راننده بیل مکانیکی و جرثقیله.
‫پس فقط دارم فرضا اینو میگم. ‫بعد از اتمام جشن‌ها
‫اول صبح یا همون حول و حوش
‫از یه جرثقیل هیدرولیک بی‌صدا مثل این یکی ‫استفاده کرده
‫تا جسد رو روی بالکن بذاره. ‫امکانش هست.
‫- هوم. ‫- تا الان خبری از جرثقیل نبود.
‫الان از خودت درش آوردی؟
‫یا جایاشانکار ازت خواسته ‫اینو اینجا بگی؟
‫- نه، قربان. ‫این سینتو سانی‌چان که میگی دستگیر نشده...
‫حقیقت داره که توی خونه‌ات ‫با شکنجه ازش بازجویی کردی؟
‫- دیروز؟ ‫- نه، قربان!
‫پس چطور چنین اطلاعاتی به دست اومده؟
‫استرس نگیر. ‫فقط باید می‌پرسیدیم، همین.
‫نه، قربان. ‫استرس نگرفتم.
‫- خیلی‌خب. مدت وثیقه‌ی جایاشانکار فردا تموم میشه؟ ‫- بله، قربان.
‫پس تا پس‌فردا وقت داری.
‫اگه تا اون موقع به نتیجه‌ای نرسیدی
‫از پرونده برکنار میشی.
‫بله قربان.
‫- الو؟ ‫- الو، آقا.
‫نمی‌تونم اسمم رو بهت بگم.
‫بخاطر همین هم اینطوری ‫از یه شماره الکی بهت زنگ زدم.
‫اون یارو سینتو که دنبالش می‌گردی
‫الان تو خونه‌ی بازرس کارتیکه.
‫فردا در دادگاه معرفی میشه.
‫قراره علیه تو شهادت بده.
‫الان دارن بهش آموزش میدن که چی بگه.
‫ سینتو تو خونه‌ی بازرس کارتیکه.
‫ فردا در دادگاه معرفی میشه. ‫ دیگه واقعا گیر می‌افتی.
‫قربان، بنی هستم. بهتون زنگ زدم. ‫من یه...
‫- بله، مامان؟ ‫- چهارشنبه وقتت خالیه؟
‫باید اسنادی رو از انجمن پس بگیریم.
‫- چند ساعته دارم بهت زنگ می‌زنم. ‫- میام اونجا.
‫همینطوری یه چیزی نگو. باید بیای. ‫دقیقه آخر نگی که
‫نتونستی مرخصی بگیری ‫یا زیادی سرت شلوغه و اینا.
‫- گوشت با منه؟ ‫- مامان، بهت زنگ می‌زنم.
‫سینتوئه، مگه نه؟
‫تو اینو توی خونه‌ام گذاشتی ‫بعد از خودم می‌پرسی؟
‫- دست نگه دار! ‫- ول کن! دستم رو ول کن!
‫- گفتم ول کن! ‫- فکر کردی تو در مقابل کی قرار داری؟
‫- الو؟ ‫- الو. مرکز کنترل پلیس؟
‫- بله. بفرمایید. ‫- من اطلاعاتی دارم.
‫- الو؟ ‫- دارم با معاون رئیس پلیس صحبت می‌کنم؟
‫آروم باش، مرد حسابی!
‫قبل از اینکه جسد رو اینجا بذاره
‫حتما کلی مدرک علیه‌ات بوجود آورده. ‫فکر کردی من دیوونه‌ام
‫که یه زن رو بکشم، بکنمش توی گونی ‫و بذارمش روی بالکن خونه‌ام؟
‫بعد یه مرد دیگه رو بکشم ‫و بیارمش اینجا؟
‫اگه می‌تونی، سعی کن بفهمی.
‫همه می‌خوان ما تو این قضیه اسیر بشیم.
‫می‌خوان ببینن که خونه و خانواده‌مون رو از دست می‌دیم
‫و تا آخر عمرمون سرمون رو زیر بگیریم.
‫یکی که هر دومون رو خوب می‌شناسه
‫این بازی رو در آورده.
‫حالا که سینتو مُرده، کار تحقیقات هم دیگه تمومه.
‫و با انداختن تقصیرش گردن تو
‫تو به طور خودکار از تحقیقات کنار زده میشی.
‫معاونه... ‫الو؟
‫هی! تو نخوابیدی، مگه نه؟
‫دارم میام طرفت.
‫گفتم یه نوشیدنی‌ای باهات بخورم.
‫خیلی وقته نوشیدنی نخوردیم، مگه نه؟
‫خونه‌ای، درسته؟
‫- الو؟ ‫- آره.
‫باشه، ده دقیقه دیگه اونجام.
‫در رو باز بذار.
‫چرا طوری حرف می‌زنی انگار حال نداری؟
‫هرچی که هست، الان دارم میام اونجا.
‫واقعا فکر می‌کنی که داره میاد خونه‌ی من؟
‫برای یه مأمور پلیس، بقاء همه‌چیزه.
‫رفاقت در بقاء به حساب نمیاد.
‫واسه اینکه بابت جرمی که مرتکب نشدی ‫هدف قرار نگیری
‫به شجاعت خاصی نیاز داری.
‫فقط در صورتی که مجبوری، باهام بیا.
‫ یکی که هر دومون رو خوب می‌شناسه ‫ داره بازی خطرناکی می‌کنه.
‫ این سینتو سانی‌چان که میگی دستگیر نشده...
‫ توی خونه‌ات با شکنجه ازش بازجویی کردی؟
‫ پس چطور چنین اطلاعاتی به دست اومده؟
‫ قبل از اینکه جسد رو اینجا بذاره
‫ حتما کلی مدرک علیه‌ات بوجود آورده.
‫سینتو نقطه‌ای برای ارتباط دادن همه‌چیز بود.
‫حالا اصلا نمی‌دونم از کجا شروع کنم.
‫قربان، بنی هستم. ‫چند بار سعی کردم باهاتون تماس بگیرم.
‫من مدرک حیاتی‌ای دارم.
‫می‌تونم تا نیم ساعت دیگه تاییدش کنم.
‫اگه همونطوری که فکر می‌کنم باشه، ‫می‌تونیم پرونده‌ی سربازرس جایاشانکار رو ببندیم.
‫لطفا همین که اینو شنیدین ‫باهام تماس بگیرین.
‫این بنی از جوخه ویژه‌ی بخش ایدوکیـه.
‫بی‌دلیل نمیگه مدرک حیاتی.
‫بهش زنگ بزن.
‫مشترکی که با آن تماس گرفته‌اید ‫در دسترس نمی‌باشد.
‫می‌دونی کجا زندگی می‌کنه؟
‫یه جایی در ایدوکی. ‫دقیق نمی‌دونم کجا.
‫می‌تونم از هریس بپرسم.
‫و بعد باید هر دو سیمکارت رو دور بندازیم.
‫و خودرو هم ول کنیم. ‫اگه با این بریم سریع پیدامون می‌کنن.
‫همش دو ساعت راهه.
‫می‌تونیم دست تکون بدیم کامیون یا اتوبوسی وایسه.
‫بنی، اینجا خونه‌ بنیـه؟
‫- بله. ‫- میشه لطفا صداش کنین؟
‫هنوز نیومده خونه.
‫من کارتیک هستم. ‫بازرس‌ام.
‫و دوست بنی هستم. ‫ایشون...
‫من سربازرس جایاشانکار رو می‌شناسم.
‫چند ساعت پیش که بنی زنگ زد، ‫گفت که در رابطه با پرونده‌ی شما
‫- تو دفتر گذرنامه‌ست. ‫- تو دفتر گذرنامه؟
‫بله، گفت که گوشیش خاموش میشه ‫و دیروقت میاد خونه.
‫میشه لطفی در حق‌مون کنین؟
‫اگه گوشی‌ای دارین که استفاده نمی‌کنین
‫میشه بدینش به ما؟ ‫و یه روز هم ماشین‌تون رو قرض بدین؟
‫اینو به بنی اطلاع میدم.
‫دیروز عصر حول و حوش ساعت 5 ‫اومده بود اینجا.
‫- ما پلیس هستیم. ‫- قربان...
‫اون با لیستی از حدودا 6 نفر اومده بود.
‫می‌خواست جزئیات گذرنامه ‫و تاریخچه‌ی سفرشون رو بدونه.
‫رفتار تهدیدآمیزی داشت. ‫ما اینجا تاریخچه سفرها رو نداریم.
‫- اینجا یه دفتر گذرنامه ناحیه‌ایه. ‫- و چطور تموم شد؟
‫گفتیم که می‌تونیم جزئیات گذرنامه رو بهش بدیم.
‫و جزئیات افرادی که توی لیستش ‫گذرنامه داشتن رو بهش دادیم.
‫- همین بود، درسته؟ ‫- آره.
‫بفرما، قربان.
‫این لیستیـه که آورده بود.
‫- و کدوم‌هاشون گذرنامه داشتن؟ ‫- اون دوتایی که تیک خوردن.
‫سینتو سانی‌چان. ‫آرون شیواداسان.
‫- بقیه‌شون گذرنامه ندارن؟ ‫- نه.
‫بعدش دیگه رفت.
‫باشه.
‫- قربان، ونوئه. ‫- باشه.
‫قربان، هنوز تو رسانه‌ها خبری نیست.
‫ولی تو گروه‌هامون خبرش پخش شده.
‫طبق دستورتون به بخش سایبری اومدم ‫و سوال و پرس کردم.
‫فهمیدم که گوشی بنی حول و حوش
‫ساعت 7:30 دیشب خاموش شده.
‫آخرین محل برج مخابراتیش رو بفرستم؟
‫سریعا بفرست.
‫من قبلا این طرف اومدم، قربان.
‫قربان، اون آرون شیواداسانـه.
‫- قربان. ‫- چه اتفاقی افتاده؟
‫هنوز مطمئن نیستیم. ‫در ایرلند رخ داده.
‫- کی اونجاست؟ ‫- آرون داشت پیش نامزدش...
‫زندگی می‌کرد.
‫نامزدش زنگ زد.
‫بفرمایید، قربان.
‫- بچه‌ام... ‫- هی...
‫لطفا بیا.
‫- اون دیروز اینجا بود؟ ‫- بله.
‫کمی بعد از اینکه از مرگ آرون خبردار شدیم
‫همسایه‌ها شروع به اومدن کردن.
‫- اون چرا اومده بود؟ ‫- وقتی پرسیدم...
‫گفت دیگه گفتنش فایده‌ای نداره
‫و بعدش رفت.
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب، قربان.
‫قربان، ونوئه.
‫- الو. ‫- قربان، الان خبر از همه شبکه‌های خبری پخش شد.
‫- قربان، میشه بپرسم شما احیانا... ‫- دیگه زنگ نزن، ونو.
‫- الان دیگه خودم رو مخفی می‌کنم. ‫- قربان، بهتره تسلیم بشین.
‫قربان، باید بفهمیم بنی کجاست.
‫و تا اون موقع جای امنی واسه موندن نیاز داریم.
‫صرفا امکانات رفاهی اولیه رو داره. ‫ایشون می‌دونه.
‫اینجا، همین اتاقه.
‫- انجام شد، پسر؟ ‫- آره.
‫برو مغازه آسوکان و دوتا بسته ناهار بیار.
‫برو.
‫بشینید، قربان.
‫شما هم همینطور لطفا.
‫از اون پرونده خلاص شدید، مگه نه؟
‫خوبه که به انجام وظیفه برگشتید.
‫اومدید یکی رو دستگیر کنید. ‫متوجه شدم!
‫- من دیگه برمی‌گردم سر کار. ‫- باشه.
‫یک بازرس ارشد که افسر مسئول تحقیقات بود، ‫همراه با...
‫متهم که به قید وثیقه آزاد شده بود، ‫با همدیگه هم‌دست متهم رو به قتل رسوندند.
‫این باید اولین باری باشه که چنین اتفاقی ‫در تاریخ ایالت کرالا رخ میده.
‫اودایا، اونا نمی‌تونستن بدون اجازه‌ی تو فرار کرده باشن.
‫اون زندانی‌ایه که فردا قراره مدت زمان وثیقه‌اش تموم بشه.
‫و تو ضامن وثیقه‌اش هستی. ‫لطفا اینقدر
‫به یه مرد درمانده اعتماد نکن!
‫خودت می‌تونی کجا و چطوریش رو برنامه‌ریزی کنی.
‫ولی من باید همین امروز بگیرمشون!
‫- به هر قیمتی که شده! ‫- قربان، منظورتون از اجازه‌ی من چیه؟
‫اودایا، کاری که میگم رو انجام بده، فهمیدی؟
‫اون گفت که مأمور پلیسه ‫و ازم خواست ماشینش رو دو روز پارک کنه.
‫به نظر مشکوک نمیومد. ‫منم سوالی نپرسیدم.
‫اینکه آزارگری پلیس
‫تا به امروز بی‌وقفه ادامه داره
‫بسیار مشهوده. ‫دو روز پیش، سینتو سانی‌چان
‫به اینجا آورده شده و به طرز بسیار بی‌رحمانه‌ای ‫بازجویی شده و...
‫بازرس جوان کارتیک راویندران، ‫در یک سال و نیم خدمت
‫تا الان چهار بار انتقالی گرفته. ‫بدون شک
‫افسر پلیس بدنامی هست.
‫دو روز پیش، سینتو سانی‌چان
‫به اینجا آورده شده و به طرز بسیار بی‌رحمانه‌ای...
‫چی؟ در رو رومون قفل کرد؟
‫نگاه کن.
‫- چیه؟ ‫- قربان...
‫اونا نیومدن اینجا.
‫چرا باید این کارها رو بکنن؟ ‫چرا باید بیان اینجا و اتاق بگیرن؟
‫- اینجا دارین چیکار می‌کنین؟ ‫- هیچی، قربان.
‫پس چرا اینجایین؟ ‫برین نگاه کنین.
‫شاید مخبرتون اینا رو دیده.
‫کس دیگه‌ای اینجا نیست.
‫- چی شده، قربان؟ ‫- اون اومده تا به معبد نزدیک اینجا سر بزنه.
‫اگه اونا اینجا باشن، در مسافرخونه‌ات رو تخته می‌کنم!
‫ولی قربان، کسی اینجا نیست.
‫چرا باید دروغ بگم؟
‫- فقط در رو باز کن. ‫- وای، خدا! هی تو!
‫کلید رو بده من.
‫وقتی جایاشانکار اینجا خدمت می‌کرد، ‫خیلی اذیتم کرد!
‫انگار پسر خالمه که اینجا بهش پناه بدم!
‫تو! ‫برو بقیه اتاق‌ها رو به این آقایون نشون بده.
‫- باشه. ‫- برین بررسی کنین.
‫بیا، قربان.
‫قربان، من می‌خواستم امشب
‫خانواده‌ام رو ببرم سینما. ‫حالا برنامه‌مون بهم خورد.
‫عجب دردسری!
‫بفرما، بیا ببین.
‫اینجا حدودا 6 اتاق دیگه هست.
‫می‌تونین اونا رو هم بررسی کنین.
‫خیلی‌خب، بیا.
‫باشه.
‫من هرگز
‫کار غیرقانونی‌ای نمی‌کنم!
‫ دستگاه مشترک مورد نظر خاموش می‌باشد.
‫باز کن!
‫منم.
‫چرا بهم نگفتین؟
‫چیزی نیست که آدم جار بزنه.
‫- ما به زودی می‌ریم. ‫- هوم.
‫- سلام، قربان. هریس‌ام. ‫- بگو، هریس.
‫قربان، کاری که گفتین رو انجام دادم ‫و تاریخچه سفر
‫دوتا گذرنامه رو گیر آوردم.
‫آرون شیواداسان که از قرار معلوم ‫در ایرلند مُرده بود
‫تا به حال از هند خارج نشده.
‫با سفارت هم تماس گرفتم.
‫چنین فوتی گزارش نشده.
‫داشتم این حقایق رو با چند جا بررسی می‌کردم. ‫بخاطر همین طول کشید.
‫فکر کنم به نتیجه‌مون رسیدیم.
‫آرون شیواداسان همونیه که دنبالشیم، قربان!
‫- باشه، هریس. ‫- قربان!
‫- قربان، این... ‫- باید بفهمیم.
‫باید از زیر زبونش بکشیم.
‫بنی درمورد مدرک حیاتی درست می‌گفت.
‫این تمام چیزیه که برای بستن پرونده نیاز داریم.
‫و سفر آخر بنی...
‫به خونه‌اش بوده.
‫نه می‌تونم بشینم، نه دراز بکشم.
‫خیلی دردناکه!
‫نه سنگ صبوری ندارم
‫نه کسی که از دردم براش بگم.
‫نگران نباش، شیواداسان. ‫برش می‌گردونیم.
‫- برش می‌گردونیم پیشت. ‫- چی میگی، قربان؟
‫اون مرده، غیر از اینه؟ ‫اون مرده، غیر از اینه؟
‫- پسرم برای همیشه رفته! ‫- بس کن!
‫اینقدر نقش بازی نکن!
‫کدوم نقش بازی کردن؟
‫منظورت از نقش بازی کردن چیه؟ ‫منظورت چیه، قربان؟
‫شیواداسان، چه اون به ایرلند رفته بود ‫یا آمریکا...
‫سوابقی از سفرش با پرواز یا کشتی وجود داشت.
‫چنین سوابقی درکار نیست. ‫جایگزینش میشه اینکه
‫با شنا کردن از دریای عرب رد کرده.
‫و اونم یه شخصیت افسانه‌های پورانا نیست
‫- که چنین کاری کنه، غیر از اینه؟ ‫- چی میگی، قربان؟
‫دنبالم بیا، نشونت میدم!
‫اینا رو ببین، قربان. ‫اینا رو از اونجا فرستاده.
‫اگه هرگز نرفته اونجا، اینا چطور از اونجا اومدن؟
‫هی! نمایش بسه! ‫فقط بگو اون کجاست!
‫- هی! ‫- ما خوب می‌دونیم که تو و پسرت...
‫همه‌ی اینا رو برنامه‌ریزی کردین! ‫بخاطر همین هم برگشتیم.
‫حقیقت رو بگو وگرنه می‌زنم لهت می‌کنم!
‫- بگو! ‫- اون همینجاست، مگه نه؟
‫بهش زنگ بزن!
‫گفتم بهش زنگ بزن!
‫- ولم کن! ‫- این احمقیه که اینو شروع کرد.
‫اینقدر می‌زنیش تا بگم بسه!
‫- بزنش! ‫- نه، نزن!
‫- تو! ‫- بزن پدرش رو در بیار!
‫- آرون، بس کن! ‫- سگ کثیف!
‫- دوباره حرفت رو تکرار کن! ‫- هی! بس کنین!
‫- همه‌شون رو بگیرین! ‫- هی! بس کنین!
‫- هی! ‫- هی!
‫- همه‌شون رو بگیرین! ‫- این خوک کثیف...
‫پسر شیواداسانـه، قربان!
‫- قربان، خواهش می‌کنم این کارو نکنین! ‫- دیگه جرات می‌کنی دوباره این کارو کنی؟
‫- تو رو خدا، قربان! ‫- می‌دونی اون چیکار کرده؟
‫آره!
‫- بخاطر سن کمشه! ‫- اون دو برابر بقیه کتک می‌خوره!
‫تو پسر یه افسر پلیسی!
‫- به خودت جرات میدی یه افسر رو بزنی؟ ‫- خودم بهش می‌فهمونم، قربان.
‫بعضی چیزها فقط با حرف تو مخ آدم نمیره!
‫لطفا یک‌دنده نباشین، قربان! ‫اون پسر منه!
‫- مگه قانون ویژه‌ای واسه پسر پلیس‌ها داریم؟ ‫- قربان...
‫- داریم؟ ‫- تو رو خدا منو نزن! ‫- قربان، تو رو خدا بس کنین!
‫گفتم که کاری می‌کنم حالیش بشه.
‫- من تا حالا توی عمرم نزدمش! ‫- باید می‌زدی!
‫- اونوقت بهتر بزرگ می‌شد. بیا اینو بگیر. ‫- نه.
‫- بزنش، یالا! ‫- نمی‌تونم.
‫- گفتم بزنش! ‫- خواهشا این کارو نکنین!
‫قربان، گفتم فقط یه بار...
‫اگه یه کلمه دیگه چیزی بگی، ‫دو سال می‌ندازمش زندان!
‫اون یه افسر پلیس رو زده! ‫صورتش رو دیدی؟
‫بزنش! ‫و تا وقتی که نگفتم دست برندار!
‫اونم فرقی با بقیه نداره.
‫- نه، خواهش می‌کنم... ‫- قربان، تو رو خدا...
‫بزنش!
‫- بزنش! ‫- بابا! تو رو خدا منو نزن!
‫بابا نزن! ‫تو رو خدا منو نزن.
‫بابا... بابا...
‫- بسه، شیواداسان. بس کن! ‫- دخالت نکن، قربان!
‫اون پسر خودمه. ‫بذار یه روزه اصلاحش کنم!
‫بسِت بود؟
‫آره؟
‫آرون! چیکار می‌کنی؟
‫گفت می‌ندازتت زندان! ‫بخاطر اینکه نری زندان
‫اون کارو کردم. ‫چطور می‌تونی بخاطر اون از دستم عصبانی باشی؟
‫- آخه چیکار... ‫- ولم کن.
‫آرون.
‫وایسا، پسرم. ‫خواهش می‌کنم.
‫بگو پسرم، ازم می‌خوای چیکار کنم؟ ‫انجامش میدم!
‫می‌خوای برم بزنمش؟ ‫بکشمش؟
‫خانواده‌اش رو نابود کنم؟
‫لطفا باهام حرف بزن! ‫فقط تو که کتک نخوردی.
‫نه! ولی بابام منو زد!
‫اونم جلوی اون.
‫اون؟
‫شیواداسان؟
‫اگه خوابت میاد، مرخصی بگیر و برو خونه.
‫اینجا جای خوابیدن نیست.
‫آرون.
‫هی، پسرم!
‫من زندان نمیرم! ‫حتی اگه مجبور باشم بمیرم!
‫همه مدارک علیه توئن!
‫من نمی‌ترسم. ‫اگه لازم بود زندان هم میرم.
‫اگه جرات مردن داری
‫ماشه رو بکش. ‫گفتم ماشه رو بکش!
‫سگ بی‌صاحاب!
‫یالا!
‫بنی.
‫تو!
‫ای خوک کثیف! ‫کاری که تو با پسرم کردی...
‫این آخر کار توئه!
‫واسه همینم باید امروز میومدی اینجا!
‫بنی!
‫قربان... قربان...
‫قربان!
‫- هی، هی، قربان! ‫- پاشو!
‫پاشو!
‫قربان!
‫هی تو!
‫دارم جلوی خودم رو می‌گیرم ‫چون اگه یه ضربه دیگه بهت بزنم می‌میری!
‫شیواداسان.
‫تا الان فکر می‌کردم که تو و پسرت ‫نمایش بازی می‌کردین.
‫ولی حالا می‌فهمم نقشه‌ات چی بوده.
‫سعی داشتی مرگ پسرت رو ثبت کنی،
‫مگه نه؟ ‫ای عوضی...
‫اون کاملا معتقد بود که مرگ پسرش
‫فقط بخاطر جایاشانکار بود.
‫اون بیش از سه سال صبورانه منتظر موند.
‫بدون اینکه شکی بوجود بیاره ‫انتقامش رو شروع کرد.
‫تا از اینجا آزاد می‌شم ‫باید مدام پول بدی.
‫من اسمت رو به پلیس یا دادگاه نگفتم.
‫پس چرا به زنت گفتی؟
‫واسه این بود که یه وقت حس نکنی ‫بیخیالم بشی.
‫بخاطر همین بهش گفتم. ‫اون به کسی نمیگه.
‫- فردا پول رو بهش بده. فهمیدی؟ ‫- هروقت جاشی...
‫درخواست پول می‌کرد، اون بهشون پول می‌داد.
‫تا اینکه فهمید جاشی زیر توافق‌شون زده.
‫حق با تو بود!
‫به نظر یه ارتباطی بین اون و زنه هست.
‫- چیه؟ ‫- سربازرس جایاشانکار منو فرستاده.
‫خواستن اگه میشه برین پیششون.
‫ولی من که امروز دیدمشون.
‫جدی؟ اینو نمی‌دونم. ‫ازم خواستن شما رو ببرم پیششون.
‫بخاطر همین هم اومدم. ‫به پول هم اشاره کردن.
‫گفتن خونه‌ان.
‫خواهر، میشه گوشیت رو قرض بگیرم؟
‫- گوشی خودم کار نمی‌کنه. ‫- وقتی مطمئن بود که جایاشانکار خونه نیست...
‫رامیا رو برد خونه‌اش
‫و بعد از اینکه با گوشی رامیا ‫به جایاشانکار زنگ زد
‫سیمکارتش رو در آورد، ‫که اینطوری آخرین محل سیگنال مخابراتیش...
‫در حوالی خونه‌ی جایاشانکار می‌شد. ‫همه‌ اینا حساب شده بود
‫تا مدارک علیه جایاشانکار رو محکم کنن.
‫گفتن شما رو به خونه‌ اجدادی‌شون که نزدیکه ببرم.
‫همش چند کیلومتر تا اینجا فاصله داره.
‫نزدیک چپانامتوتا، یکی از آشناهای شیواداسان
‫خونه‌ای داشت که واسه فروش گذاشته بودش.
‫- ازش خواسته بود که چند روز اونجا بمونه. ‫- بیا عزیزم.
‫می‌تونی بری داخل، خواهر. ‫سربازرس داخله.
‫من حوض ماهی تو حیاط پشتی خونه ‫رو به بچه نشون میدم.
‫- بیا بچه‌جون، بریم ببینیم. ‫- بفرما داخل.
‫جایاشانکار منتظره. پول رو بهش بده. ‫قبول می‌کنه.
‫برو.
‫وای نه! وای نه! ‫ولم کن!
‫فکر کردی کجا داری میری؟
‫اگه داد بزنی، دخترت زنده از اینجا بیرون نمیره.
‫من یه کار قراردادی با دستمزد 200 هزار روپیه ‫به شوهرت دادم
‫اونم با بهونه کردن گیر افتادنش ‫مجبورم کرده
‫همیشه‌ی خدا پول بدم! ‫مردک پست‌فطرت!
‫طمع شوهرته که مجبورم کرده ‫اینطوری زیاده‌روی کنم.
‫من باید برم!
‫دخترم تک و تنهاست!
‫- کالشا! ‫- التماست می‌کنم!
‫تو رو خدا بذار برم.
‫دیگه هیچکس بخاطر پول بهت زنگ نمی‌زنه.
‫دخترم تنهاست. ‫تو رو خدا بذار برم.
‫کالشا!
‫مامان!
‫مامان! مامان!
‫مامان!
‫انتخاب روز آخر جشنواره برای ارتکاب قتل،
‫قرار دادن جسد بروی بالکن با استفاده از جرثقیل،
‫تمام این کارها رو فقط یه افسر پلیسی
‫که ذهن جنایتکاری داره ‫می‌تونست برنامه‌ریزی کنه.
‫مامان! مامان!
‫مامان!
‫بیا پسر. بیا تو.
‫این دو روز کجا بودی؟
‫چرا بچه رو فرستادی بره؟ ‫داری باهام چیکار می‌کنی؟
‫یعنی چی که من باهات چیکار کردم؟ ‫اون یه ریز گریه می‌کرد!
‫- همش گریه می‌کرد و سراغ مادرش رو می‌گرفت. ‫- سوالم اینجاست که چرا قبل از اینکه برش گردونی...
‫- ازم سوال نکردی! ‫- جون به لب شده بودم، آقا!
‫آرامش‌ام رو از دست داده بودم ‫و به زور از این قضیه قسر در رفتم.
‫من 500 یا 600 هزار روپیه بیشتر می‌خوام.
‫می‌خوام یکی دو سال از اینجا برم.
‫- چی؟ پول بیشتر می‌خوای؟ ‫- نیاز دارم، آقا!
‫وگرنه به اداره پلیس زنگ می‌زنم ‫و بعد ناپدید می‌شم.
‫من یه مقدار طلا دارم. ‫می‌تونی بفروشیش.
‫- باشه. ‫- فعلا...
‫چطوره بری حموم کنی؟ ‫باید آروم بشی.
‫نوشیدنی تگری هم دارم. ‫برو دیگه.
‫برو.
‫تصمیمش برای کشتن سینتو ‫که در تمام این کارها
‫همراهیش کرده بود، ‫واقعا برامون تعجب‌آور بود.
‫لعنتی!
‫قتل‌ها با شناخت خوب نسبت به کسایی که
‫با جایاشانکار مشکل داشتن، ‫با دقت برنامه‌ریزی شده بودن.
‫اون حتی از شماره پلاک اتوریکشای کهنه‌ای که
‫تو خونه‌ی رگو افتاده بود هم استفاده کرده بود.
‫وقتی ازش پرسیدیم که چرا خودکشی پسرش رو مخفی کرده بود
‫تنها جوابش این بود: ‫اون موقع حس می‌کردم کار درستیه.
‫همین که فهمیده بود پلیس
‫با ردیابی موبایل بنی میرن در خونه‌اش
‫بازی جدیدی رو شروع کرد.
‫با صحنه‌سازی اینکه مرگ پسرش تازه رخ داده
‫امیدوار بود که حواس‌شون رو پرت کنه ‫و جلب دلسوزی کنه.
‫با ادعای اینکه تشییع جنازه در ایرلند انجام گرفته
‫می‌تونست داستان قانع کننده‌ای از مرگ پسرش ایجاد کنه.
‫سوار شو.
‫بریم؟
‫چی شده؟
‫وقتی نصف شب اون همه راه تا خونه‌ام رفتی
‫ناراحت شدی که اونجا نبودم، قربان؟
‫شغل ما همینطوریه، مرد حسابی! ‫درست میگم؟
‫- بریم. زود باشین. ‫- من با ماشین خودم میام.
‫اینکه چطور یک جنایتکار در نیروی پلیس
‫سراغ یک پلیس دیگه رفته بود
‫رکن اصلی روایت این پرونده‌ست. ‫ولی داستان اینجا تموم نمیشه.
‫چیزی که قراره در قسمت بعدی بگم
‫درمورد کسیه که در این داستان مورد توجه قرار نگرفت.
‫در قسمت بعدی افشاگری‌هایی انجام میدم.
‫اودایبانو، معاون رئیس پلیس بازنشسته ‫مُرد پیدا شده.
‫به گفته‌ی منابع، همسر و دخترش
‫- خارج از کشور زندگی می‌کنند. ‫- اون در حل کردن پرونده ایرامبیل رامیا کمک کرده بود.
‫اون میزبان برنامه‌ تلوزیونی‌ای ‫به اسم "در پشت جنایت" بود.
‫به گفته‌ی منابع پلیس، ‫از همون قسمت اول،
‫اودایبانو تهدیدهایی دریافت کرده بود.