‫«ترجمه از محمد سید»
‫مدت‌ها قبل از اینکه «رفقای بد» ‫شهر رو وحشت‌زده کنن،
‫هک کنن،
‫استتار کنن،
‫قفلِ درها رو باز کنن،
‫و با چنگ و دندون خودشون رو ‫به رأس جهان تبهکاری برسونن...
‫یه دزدِ اهریمنیِ روانیِ افسانه‌ای زندگی می‌کرد.
‫اسمش «ریجینالد ای.اسکری» بود.
‫اسکری اموال دزدی رو ‫بیشتر از هر چیزی توی دنیا دوست داشت
‫ولی اسکری یه شی‌ء رو ‫بیشتر از تمام چیزها عزیز می‌دونست.
‫یکی از قدیمی‌ترین غنیمت‌های دنیا!
‫چه امپراتوری‌هایی که به‌خاطرش ساخته شدن، ‫چه جنگ‌هایی که به‌خاطرش اتفاق افتاد،
‫چه کروسان‌هایی که به شکلش در اومدن.
‫«جواهر هلالی».
‫به مرور زمان، توهمی شد ‫و نگران بود یه نفر اونو ازش بدزده
‫همون‌طور که اون از بقیه دزدیده بودش.
‫خودش رو حبس کرد
‫و آخرین روزهای زندگی‌اش رو...
‫با در آغوش‌گرفتن، دوست‌داشتن ‫و فکر کردن به جواهر گذروند.
‫و قبل از مرگ، یه سوگندِ نهایی خورد.
‫سوگند خورد که اگه کسی به خودش جرئت بده ‫یه تیکه از اموال دزدیِ افسانه‌ای‌اش رو بدزده
‫روح‌زده‌اش می‌کنه...
‫تا ابد!
‫خیلی‌خب، بچه‌ها، نظرتون چیه؟
‫بهترین سرقت ممکن برای هالووین‌ـه.
‫می‌خوای از عمارت «رجینالد ای.اسکری» دزدی کنی؟
‫عمراً!
‫اینم یکی دیگه از بهانه‌هات برای ترسوندنِ ماست؛
‫مثل تمام هالووین‌های دیگه.
‫تا حالا همچین کاری کردم؟
‫دزدیدنِ غنیمت‌های یه مومیایی، توی هالووین!
‫ایدۀ خیلی خوبی بود، گرگ. ‫گرگ؟
‫شرط می‌بندم این تابوت، پُر از گنج و طلاست.
‫پِخ!
‫هیچی نگو! ‫ما دیگه هیچ‌جوره باهات نمیایم.
‫عاشق یه قهوۀ لاتۀ قبل از سرقتِ هالووین‌ام.
‫چشم؟
‫خیلی باحال ترسوندم‌تون!
‫تازه پارسال هم بود.
‫- مواظب باش! ‫- نگران نباش. حواسم هست.
‫هیچ لیزری نیست که نتونم ازش جاخالی بدم.
‫هاها! برش داشتم.
‫هاها! گول خوردین!
‫خیلی‌خب.
‫حالا درسته بعضی وقتا نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم ‫ولی امسال فرق داره. قول می‌دم.
‫کسی تا حالا از عمارت رجینالد ای.اسکری ‫دزدی نکرده.
‫اگه توی هالووین موفق به همچین کاری بشیم ‫به دنیای تبهکاری نشون می‌ده...
‫که رفقای بد از هیچی نمی‌ترسن.
‫اگه همین‌جا بمونیم ‫و به بچه‌های از همه‌جا بی‌خبری که...
‫برای شکلات میان، کلم بروکلی بدیم، ‫بیشتر حال نمی‌ده؟
‫من عاشق این کارم.
‫میان می‌گن: ‫«ممنون بابت شکلات‌ها، آقا.»
‫«هان؟ کلم بروکلی؟»
‫و ما می‌گیم: «برو پی کارِت، فسقلی!»
‫اون جواهر واقعاً یه مالِ دزدیِ افسانه‌ایه
‫ولی داستان‌ها، حکایت‌ها...
‫اگه روح «رجینالد ای.اسکری» ‫سر و کله‌اش پیدا بشه و شرّ به‌پا کنه چی؟
‫به روح نمی‌شه مُشت زد! ‫این یه نکتۀ علمی‌ـه.
‫بی‌خیال! ‫شماها که این چیزا رو باور ندارید؟ دارید؟
‫نمی‌دونم والا.
‫«والابی‌های غربی» رفتن از اونجا دزدی کنن ‫ولی دیگه هیچ‌کس ندیدشون.
‫شایعه‌ست!
‫شرط می‌بندم سرقت‌شون ناموفق بوده
‫و از افسانه استفاده کردن تا از شهر برن ‫و آبروشون حفظ بشه.
‫بچه‌ها، می‌دونم قبلاً چندبار مسخره‌بازی کردم
‫ولی این جواهر خیلی واقعی‌تر از اونیه ‫که بخوام باهاش سرِ کار بذارم‌تون.
‫پایه‌اید؟
‫دزدیِ درجه‌یکی می‌شه.
‫تنها چیزی که بهتر از کروسان‌ـه، ‫یه جواهر بزرگ قدیمی‌ـه که شبیه کروسان‌ـه.
‫می‌تونم نقش کسی رو بازی کنم که نترسیده!
‫آره، مسلماً پایه‌ایم.
‫من کنار ماشین می‌مونم و کشیک می‌دم.
‫شما هم برید این عمارتی که اصلاً ترسناک نیست ‫و قطعاً روح‌زده نشده رو بگردید.
‫ای بابا!
‫آخه من برای کشیک‌بودن تغییر چهره دادم.
‫به گمونم دوتایی باید انجامش بدیم. ‫چه ضدحال!
‫نیازی به کشیک نداریم. پیاده شید.
‫اسکری اینجا رو مثل قلعه‌ای در برابر دزدها ساخته.
‫این دروازه‌ها خودبه‌خود باز نمی‌شن...
‫از شانس خوب‌مون، باد بازشون کرد.
‫[رفقای بد]
‫اوه!
‫اسکری از قفلِ دو خم استفاده کرده. ‫معروفه به: سخت‌بازشدن.
‫ولی برای منِ قفل‌بازکُن، ‫مثل خاویار خوردن می‌مونه. (آب خوردن)
‫وای‌فای هم نداره!
‫فکر نکنم این سرقت نیازی به هکر داشته باشه.
‫- ...این سرقت نیازی به هکر داشته باشه. ‫- این سرقت نیازی به هکر داشته باشه.
‫اون اِکوی ترسناک، داره ادای منو در میاره؟
‫- اون اِکوی ترسناک، داره ادای منو در میاره؟ ‫- اون اِکوی ترسناک، داره ادای منو در میاره؟
‫صرفاً صدات داره اکو می‌شه.
‫پس چرا صدای تو اکو نمی‌شه؟
‫- صدای تو... اکو نمی‌شه؟ ‫- صدای تو... اکو نمی‌شه؟
‫زود باشید، باید زیرزمینی رو پیدا کنیم ‫که افسانه می‌گه اسکری با جواهر، اونجا مُرده.
‫بچه‌ها، مجسمه‌ست!
‫اَه!
‫جاتون رو تمیز کنید، عنکبوت‌ها!
‫انسان‌ها کله‌های خیلی عجیبی دارن.
‫هیچ‌وقت برام عادی نمی‌شه.
‫اینجا رو. ‫خودشه!
‫چشم اون مردکِ ترسناک دنبالم می‌کنه.
‫خطای دیدـه.
‫در واقع داری توهم می‌زنی.
‫آها، اینم از نور.
‫وقتی چراغ‌ها روشنه اون‌قدرها هم وحشتناک نیست.
‫اینجا واقعاً نیاز به یه گردگیریِ اساسی داره.
‫پیانوی روح‌زده!
‫- ما که رفتیم! ‫- این موسیقی رو نمی‌تونم تحمل کنم!
‫روح‌زده نیست. ‫صرفاً یه پیانوی خودکارـه.
‫از اونا که اهرمش رو می‌چرخونی ‫ و اتوماتیک پخش می‌شه.
‫آره داداش. ‫باورم نمی‌شه از همچین چیزی ترسیدی.
‫آهای روح‌ها، ماهی‌بزرگه رو بگیرید!
‫- اون گوشتش بیشتره! ‫- هِی!
‫بدتر از موسیقی‌ـه.
‫نخیر. نه.
‫لابد شومینه همزمان با چراغ‌ها روشن شده. ‫می‌بینید؟
‫خیال می‌کردم ما رفقای بَدیم،
‫نه رفقایی که از هر چیز کوچیکی ‫که شب‌ها صدا می‌دن، می‌ترسن!
‫حواس‌تون رو بذارید روی کار.
‫اگه اسکری واقعاً جواهرش رو ‫توی یه زیرزمین قایم کرده
‫احتمالاً راه دسترسی به زیرزمین رو هم قایم کرده.
‫من بودم همچین کاری می‌کردم. ‫ولی برای نقاشی سیاه‌قلم ژست نمی‌گرفتم. خیلی خَزـه.
‫صبر کن ببینم...
‫نقاشیِ پُرتره!
‫«اموال من هرگز مال شما نخواهد شد،
‫چرا که همچون نام من مخفی است.»
‫عه.
‫«رجینالد ای.اسکری»
‫- چه مرگته؟ ‫- چیه؟ چی شده؟
‫عه، ببخشید. ‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫یه ذره هیجان‌زده شدم.
‫می‌گم شاید «ای» توی اسم اون یارو ‫یه نُت موسیقی رو نشون بده.
‫شاید یه نوع کلید مخفی باشه ‫که درِ زیرزمین رو باز می‌کنه.
‫برای اون سرقتِ موسیقی جاز، ‫بین‌شون نفوذ کرده بودم، یادتونه؟
‫یه چیزی با نُت «ای» می‌زنم. (یا همون نُت «می») ‫سرقت‌های جاز!
‫دزدی‌های ناموفق به اندازۀ دزدی‌های موفق مهمن.
‫این باید راهِ زیرزمین باشه.
‫هاها! خندیدیم، گرگ.
‫قول داده بودی شوخی‌های ترسناک نکنی.
‫کار من نیست.
‫خودش برای خودش داره راه می‌ره!
‫من تا حالا این دزدهای مزاحم رو ندیدم.
‫من طرفِ توئم.
‫صبر کن ببینم...
‫آهای!
‫- این دوستم به مبارزه دعوتت می‌کنه. ‫- نه، نمی‌کنم!
‫نگران نباش. بهم اعتماد کن. ‫فقط اعتماد کن. برو تو کارش.
‫از اولش هم می‌دونستم این شغل، ‫یه بلیت یک‌طرفه‌ست!
‫اینم اتوماتیک بود، دقیقاً مثل پیانو.
‫صرفاً یه مُشت چرخ‌دنده‌ست.
‫انگار یه نوع تکنولوژیِ بدونِ قطعات‌ـه.
‫- باریکلا. ‫- معلومه!
‫اسکری بعد از مرگش ‫این عمارت رو ناامن ول نمی‌کرد.
‫تدابیر امنیتی قرار داده...
‫تا شبیه خونه‌های روح‌زده به‌نظر بیاد.
‫کل افسانۀ سوگند اسکری برای روح‌زده‌کردنِ هر کسی که ‫ازش دزدی می‌کنه رو...
‫احتمالاً خودِ اسکری ساخته ‫تا دزدهای آینده رو بترسونه که دست به این کار نزنن.
‫ولی از حق نگذریم، آخرتِ حقه‌بازی‌ـه.
‫حرکت هوشمندانه‌ایه. ‫حیف که ما هوشمندانانه‌تریم.
‫کلمه‌اش رو اشتباه گفتم. ‫(درستش: هوشمندانه‌تر)
‫نه داداش. باید بگی «هوشمندانانه‌ترین». ‫واضحه!
‫همین‌جاست.
‫خلوتگاه زندگیِ تبهکارانۀ اسکری.
‫معرکه‌ست!
‫وای.
‫تنها چیزی که توی خلوتگاه منه، بادمعده‌ست.
‫کمتر از حد انتظار بود.
‫بیاید بزنیم به جاده.
‫سرقت حماسی‌ای بود.
‫من این‌جوری بودم که: ‫«این تبر مسخره رو نوش جان کن، شوالیه!»
‫شماها هم این‌جوری بودین که: ‫«پیرانیا، تو خیلی شجاع و خفنی.»
‫«تازه خوش‌تیم هم هستی.»
‫همچین اتفاقی نیفتاد.
‫سلام؟!
‫وسط این مِه هیچی نمی‌بینم.
‫شما از من دزدی کردین!
‫- گرگ، مگه اون رو خاموش نکرده بودی؟ ‫- خاموش کرده!
‫نتونستم جلوی خودمو بگیرم!
‫هالووین مبارک، گربه‌های ترسو.
‫شماها هنوز بچه‌اید.
‫ببینید! خیلی قشنگه.
‫چیه؟ نگید که هنوز سرِ قضیۀ دیشب عصبانی‌اید.
‫زیاده‌روی کردی.
‫ببین باهام چی‌کار کردی.
‫جَوونی‌ام رو دزدیدی!
‫شنیع‌ترین جُرم جهان.
‫آره، می‌دونم ما رفقای بَدیم
‫ولی فکر می‌کردم حتی رفقای بد هم ‫سرِ قول‌شون می‌مونن.
‫بی‌خیال!
‫فقط یه‌کم خوش‌گذرونی بود.
‫روی نتیجۀ کارمون تمرکز کنید.
‫از «رجینالد ای.اسکری» دزدی کردیم!
‫شانس آوردی از اون سرقت‌های بزرگ بود.
‫حداقل دیگه مجبور نیستیم برگردیم ‫خونۀ ضدحالِ ترسناکِ روح‌زدۀ اون یارو.
‫هنوزم می‌ترسی؟ همه‌ش الکی بود.
‫جداً کار رو برام خیلی راحت می‌کنید که بترسونم‌تون.
‫یه‌کم قهوه بخورید. ‫حال‌تون بهتر می‌شه.
‫عجیبه.
‫گرگ!
‫ببخشید.
‫ببینم، شماها هم صدای موسیقیِ ‫ عمارت اسکری رو می‌شنوید، نه؟
‫چی؟ نه.
‫گرچه یه‌جورایی روی آهنگش قفلی زده بودم. ‫ریتمش چطوری بود؟
‫نه، نه، نه. اشتباه می‌کنی. ‫بیشتر این سبکی بود که...
‫نخیر! بیشتر این‌جوری بود...
‫داشتم می‌گفتم؛ ‫یه ایدۀ محشر برای سرقت بعدی‌مون داریم. کوسه؟
‫نظرت با این چیه؟
‫♪ بفرمائید ♪
‫از دندون‌پزشک دزدی کنیم!
‫- خلال دندون! ‫- دریل!
‫مادۀ ترمیمیِ طلایی. ‫(برای پُر کردنِ دندون‌ها)
‫ولی از همه مهمتر، اون لیوان‌های کوچولوی آب.
‫عاشق اون قُلُپ‌های کوچیکم.
‫عه.
‫جای دیگه‌ای نمی‌تونی گیرشون بیاری.
‫لامصب‌ها عجب لیوان‌هایی هستن.
‫شماها واقعاً صدای اون پیانو رو نمی‌شنوید؟
‫نمی‌شنوید؟
‫دوباره می‌خوای سربه‌سرمون بذاری!
‫گول نمی‌خوریم، آقا.
‫مُچم رو گرفتید!
‫حالا دوباره در مورد این سرقت از دندون‌پزشک بهم بگید.
‫اول از همه، با خوردنِ کلی شکلات ‫دندون‌هامون رو پوسیده می‌کنیم.
‫دیگه تحملش رو ندارم! بی‌خیال! ‫کجاست؟ صداش از کجا میاد؟
‫صدای چی از کجا میاد؟
‫رفیق، داری عقلت رو از دست می‌دی.
‫امکان نداره!
‫نه، نه.
‫این قضیه یه توجیه منطقی داره. ‫باور نمی‌کنم. شرمنده. نوچ، نوچ، نوچ!
‫شما نمی‌شنوید؟
‫خوبی، گرگ؟
‫انگار بهتره یه‌کم تنهات بذاریم.
‫سلام؟
‫کسی اینجاست؟
‫ببین، ببخشید که جواهرت رو دزدیدم.
‫بهت هشدار داده بودم
‫ولی با این‌حال ازم دزدی کردی.
‫حالا من ازت دزدی می‌کنم.
‫وحشتناکه!
‫چی شده؟ ‫می‌دونید که اگه خوب نخوابم پوستم خراب می‌شه.
‫پیرانیا نیست!
‫صدای درگیری شنیدم. ‫وقتی رفتم ببینم چی شده، اینو پیدا کردم.
‫رجینالد ای.اسکری؟
‫داستان‌ها حقیقت داشتن.
‫بهت هشدار داده بودم!
‫- چی گفتی؟ ‫- بهت هشدار داده بودم.
‫این دقیقاً مثل اتفاقیه که ‫برای «والابی‌های غربی» افتاد!
‫پیرانیای بیچاره! ‫باید براش برگردیم اونجا.
‫از وقتی که این... این چیزه رو دزدیدیم،
‫صدای موسیقی می‌شنوم، ‫خواب‌های افتضاحی می‌بینم،
‫الآنم پیرانیا غیبش زده؟
‫ببینید، بابت پیرانیا متأسفم.
‫جدی می‌گم. ولی پس‌دادنِ اموال دزدی...
‫بزرگترین خط قرمزیه که توی خلافکاری هست.
‫اگه خبرش به گوش بقیه برسه که مالِ دزدی رو پس دادیم، ‫حسابی آبرومون می‌ره.
‫مطمئنم پیرانیا حالش خوبه.
‫پیرانیا!
‫باید کمکش کنیم.
‫جداً امیدوارم این پای خرگوشِ خوش‌یُمن، ‫موجودات ماورایی رو دور نگه داره.
‫بوی گندِ چیه؟
‫یه پای خرگوشِ مسخره؟ شوخی‌ات گرفته؟
‫من یه چیز به‌دردبخور برای مقابله با ارواح آوردم.
‫گردن‌بندِ سیر.
‫مگه اون گردن‌بندها برای خون‌آشام‌ها نبود؟
‫خون‌آشام‌ها، ارواح، وکیل‌ها، باریستاها، ‫تیم‌های بداهه‌پرداز، قِرتی‌ها. همه‌شون یکی‌ان.
‫خب، اینجا رو داشته باشید.
‫اسمش رو گذاشتم غول‌سنج.
‫هر موجود میان‌بُعدیِ ماورایی‌ای رو شناسایی می‌کنه.
‫بریم دوست‌مون رو پیدا کنیم.
‫وای، کلی فعالیت ماورایی هست.
‫نه بابا، چشم‌بسته غیب گفتی.
‫پیرانیا، اینجایی؟
‫بیا بیرون، داداش.
‫دقیقاً مثل خوابمه.
‫همونی که خودتون می‌دونید، برگشته.
‫سیر بخور، قراضۀ روح‌زده!
‫وای! حالا یه چیز گفتم.
‫آهای، بی‌چرخ‌دنده‌ی پُرمُهره‌ی شُل و وِل!
‫چطوره با یکی که هم قد و قوارۀ خودته در بیفتی؟
‫من باور دارم!
‫جواب داد!
‫یه چیزی داره میاد... از... از بالکن!
‫پیرانیا؟
‫چی‌کار می‌کنی؟ ‫چرا اون‌طوری روی هوا شناور شدی؟ مثل ارواح!
‫چطور تونستی بذاری رجینالد ای.اسکری منو بگیره، گرگ؟!
‫بعضی سرقت‌ها رو همون بهتر که کسی انجام نده.
‫حق با اون چلغوز کوچولو بود. ‫مُشت نمی‌خورن. دور شو!
‫هر کسی جون خودشو نجات بده!
‫اگه جواهر رو بذارم سر جاش، روبه‌راه می‌شیم.
‫همه‌چیز برمی‌گرده به حالت عادی.
‫تا حالا اموالِ دزدی رو برنگردونده بودم. ‫حس افتضاحی داره. خیلی بَده.
‫عه، سلام.
‫خیلی‌خب، جواهرت رو برگردوندم.
‫لازم نیست روح‌زده‌مون کنی. ‫همه‌چی ردیفه. منم یه دزد مثل خودتم.
‫با انگشت‌های کثیفِ پشمالوت ‫روی جواهر ارزشمندم لکه انداختی.
‫حالا در عوض باید یه چیزی رو ازت بگیرم.
‫چی می‌خوای؟ ‫یه جایی همین‌جاها یه عینک آفتابیِ قشنگ داشتم.
‫می‌تونی اون رو بگیری.
‫گروهت رو!
‫مار! تو رو هم گرفت؟ نه!
‫تارنما!
‫کوسه!
‫به افسانه توجه نکردی.
‫به سوگند من توجه نکردی.
‫حالا ما همه‌مون «اسکری» هستیم.
‫ببخشید که پاتون رو به این قضیه باز کردم.
‫فکر نمی‌کردم ماجرای اسکری واقعی باشه.
‫باید کامل مطمئن می‌شدی، رفیق.
‫می‌تونی... می‌تونی روح منو بگیری
‫ولی بذار بچه‌های تیمم به زندگیِ عادی‌شون برگردن.
‫حق‌شون این نیست! ‫خواهش می‌کنم. خواهش می‌کنم!
‫دیگه دیره!
‫نه، نه، نه، نه، نه! خواهش می‌کنم!
‫گول خوردی. هاها!
‫صبر کن ببینم. چی؟
‫یه نفر عکس بگیره.
‫دلم می‌خواد قیافۀ الآنِ گرگ، یادم بمونه.
‫آره، گولت زدیم، رفیق.
‫داشتی می‌گفتی: «نه! نجاتم بدید!»
‫«الآن دیگه من گربۀ ترسوئم.»
‫به این می‌گن سربه‌سر گذاشتن!
‫کار شما بود؟ از اولش؟
‫موسیقی، خوابی که دیدم، ارواح؟
‫غیرممکنه!
‫راستش، خیلی راحت تونستیم کاری کنیم که ‫باور کنی روح‌زده شدی.
‫اولش همه‌جای مخفیگاه، ‫میکرو اسپیکر (بلندگوی ریز) کار گذاشتیم.
‫کاری کردیم که فکر کنی فقط تویی که ‫صدای موسیقی رو می‌شنوی.
‫ولی کابوسی که دیدم چی؟ ‫ضمناً شما روح شده بودین.
‫رجینالد ای.اسکری چی؟
‫اینکه کاری کنیم کابوس ببینی برامون غیرممکن بود، ‫تا اینکه تارنما راهش رو پیدا کرد.
‫عینکِ واقعیت مجازی.
‫وقتی داشتی کابوس می‌دیدی، ما توی عمارت...
‫تکنولوژی اختصاصی هولوگرام سی‌جی‌آیِ منو کار گذاشتیم.
‫خیلی واقعی به‌نظر میاد، نه؟
‫منم شوالیه رو دستکاری کردم ‫تا بدونِ اهرم کار کنه.
‫در این حال، من از مهارت نقاشی‌ام ‫یه استفادۀ به‌جا کردم.
‫کاش می‌تونستی قیافۀ ترسیدۀ خودت رو ببینی، گرگ.
‫معرکه بود.
‫حالا یه‌جورایی درک کردم چرا خوشت می‌اومد ‫شوخی‌های ترسناک باهامون بکنی
‫ولی ما دیگه تحملش رو نداشتیم.
‫زدی زیرِ قولت. ‫باید تلافی‌اش رو سرت در می‌آوردیم.
‫عجب!
‫برای همچین شوخیِ کوچیکی ‫این همه زحمت کشیدین؟
‫این بچگونه‌ترین،
‫بی‌مسئولیت‌ترین انتقام‌جویی، ناچیزترین،
‫و واقعاً باحال‌ترین چیزِ دنیا بود!
‫خوب گولم زدین.
‫اعتراف می‌کنم، خوب بود.
‫و اگه یه‌کم دل‌تون خنک می‌شه...
‫عذر می‌خوام که زدم زیرِ قولم و ترسوندم‌تون.
‫نباید همچین کاری می‌کردم.
‫یه‌جورایی لطف کردی...
‫که در ازای روحِ ما، خودت رو پیشنهاد دادی.
‫امیدوارم درس عبرت گرفته باشی، گرگی.
‫پی‌نوشت: ‫روحِ من به اندازۀ سه‌تای تو می‌ارزه.
‫البته الآن دیگه این چیزا مهم نیست.
‫خب دیگه، بیاید از اینجا بریم بیرون.
‫ببینم، این جواهره باعث می‌شه ‫چشم‌هام بیشتر جلوه کنن؟
‫چی؟
‫انتقام اسکری!
‫پس واقعیت داشت!
‫حقش یه مرگ شرافتمندانه بود،
‫مثلاً اینکه مارترین دوستش ‫از پشت بهش خنجر بزنه.
‫فرصتم رو از دست دادم!
‫پِخ!
‫دوباره ترسوندم‌تون!
‫هان؟
‫فکر کردید می‌تونید پادشاهِ ترسوندن رو بترسونید؟
‫عمراً!
‫طبیعتاً متوجه نقشۀ کوچولوتون شدم.
‫[نقشۀ انتقام]
‫و وانمود کردم حسابی وحشت کردم
‫که مجبور شید برید تا بلکه یه ذره آروم بگیرم.
‫این‌طوری لپ‌تاپ تارنما راحت در دسترسم بود ‫تا پیچیدگی‌های هولوگرام‌های سی‌جی‌آی رو بفهمم.
‫عملاً کل این تکنولوژی رو برام آماده کردین ‫تا ازش علیه‌تون استفاده کنم.
‫تو به لپ‌تاپ من دست زدی؟
‫نابودت می‌کنم!
‫بی‌خیال، بچه‌ها. ‫می‌دونم دوستم دارید.
‫بیاید با جواهرِ دزدی بزنیم به چاک ‫و بگیم هالووینِ خیلی خوبی بوده.
‫بچه‌ها؟ خیلی‌خب، حالا واقعاً دارم می‌ترسم.
‫«ترجمه از محمد سید»