‫- یه وعده غذایی؟ ‫- هر چیزی؟
‫- خب...
‫- مارچوبه. ‫- لازانیا.
‫- پیتزا. ‫- اِم...
‫کیک شکلاتی گرم ‫با شکر نارگیل.
‫نیمرو و سیب‌زمینی سرخ‌شده.
‫- یه سالاد گیاهی خام می‌خوام. ‫- من هر روز پیتزا می‌خورم.
‫میگو با سس سیر.
‫لطف می‌کنین بستنی وانیلی رو ‫تو یه ظرف جدا سرو کنین؟
‫ضمنا، می‌خوام زرده‌اش سفت باشه.
‫- یه کم دونه بلغور هم داشته باشه. ‫- پرگوشت‌ترین پیتزا باشه.
‫اصلا خوشم نمیاد قبل از خوردن ‫کنار هم باشن.
‫- نشکسته باشن ‫- هر گوشتی باشه خوبه.
‫زردچوبه هم داشته باشه.
‫یه شیء...
‫- هر چیزی؟ ‫- خب...
‫- اِم... ‫- هوم.
‫اون خودکار.
‫- یه تیغ اصلاح. ‫- یه تبر؟
‫- یه بطری. ‫- یه خنجر.
‫خیلی‌خب، شوخی کردم.
‫یه نقاشی خیلی زیبا.
‫تضمین می‌کنین هر روز پیتزا بخورم؟
‫تضمین می‌کنم.
‫می‌خوام بدونین اگه این‌طور نباشه ‫ناراحت می‌شم.
‫اِم...
‫چقدر ناراحت می‌شی؟
‫شما می‌دونین چرا اینجام دیگه؟
‫هوم.
‫اینجا نوشته وقتی والدینت خواب بودن،
‫سعی کردی خونه‌شون رو آتش بزنی.
‫خب، همون‌قدر ناراحت می‌شم.
‫از خودتون خجالت نمی‌کشین عوضی‌ها؟
‫- آره، با شمام. به کی نگاه می‌کنی؟ ‫- بیست و یک!
‫آهای! خودشه!
‫همونه که قایم شده. طبقه بیست و یکه.
‫کل گوشت پیتزا ‫و باقی گوشت‌ها رو خورده بود.
‫دارن از همین روز اول گند می‌زنن.
‫بیست و یک!
‫- عه! نه‌خیر. ‫- نه!
‫- امان از دست تازه‌واردها. ‫- چند بار باید بهتون بگیم؟
‫همین که فقط حق دارم غذای خودم رو بخورم؟
‫آره، یا می‌تونی داوطلبانه ‫با غذای یکی دیگه عوضش کنی.
‫قانونشه.
‫همون قانونی رو می‌گی ‫که هر کی غذای من رو خورده براش مهم نبوده؟
‫حلش می‌کنیم،
‫ولی نباید عین بربرها ‫هرچی دلت خواست بخوری.
‫نه، نه. بربر همونیه که تو طبقه بیست و یک ‫غذای من رو خورده.
‫باید حق داشته باشم ‫حداقل یه چیزی بخورم...
‫حق داری بذاری ما وفادارماندگان ‫از غذات محافظت کنیم. خب؟
‫کارمون همینه.
‫اگه طرز کار شما وفادارماندگان همین‌جوریه،
‫گمون کنم مشکل بزرگی پیش بیاد.
‫کار راحتی نیست، ولی از وقتی ‫انقلاب هم‌بستگی شروع شده،
‫ماه به ماه عدالت بیشتری ‫تو سیاه‌چال برقرار می‌شه.
‫اگه همگی حمایت کنن، ‫قانون به زودی تا آخرین طبقه حکم‌فرما می‌شه.
‫نمی‌فهمی اگه تو سفارش یکی دیگه رو بخوری،
‫قطعا آزرده‌خاطر می‌شه...
‫و به خودش حق می‌ده ‫هرچی دلش خواست بخوره؟
‫اون‌جوری به بقیه زیان می‌رسونه...
‫ تأثیرش خیلی گسترده‌تر می‌شه.
‫به فاجعه‌ای زنجیره‌ای ختم می‌شه ‫و به پایینی‌ها غذا نمی‌رسه.
‫تموم شد؟
‫ببین چی می‌گم خنگول خان،
‫اگه اون بال مرغ رو بخوری، ‫همین‌جوری می‌شه.
‫به من گفت خنگول خان.
‫ببین این خنگول چیکار می‌کنه.
‫آره. همون‌جوری می‌شه.
‫آره دیگه. این حرف‌ها واسه تو راحته.
‫کسی از کروکت مسخره تو نخورده، مگه نه؟
‫یکی می‌خوری؟
‫خیلی‌خب؛
‫ولی نمی‌خوام فردا اتفاق غیرمنتظره‌ای ‫رخ بده، شنیدین چی گفتم؟
‫باشه. فقط حواست باشه ‫قبل از حرکت پلتفرم تمومش کنی.
‫مدیریت نمی‌ذاره غذا نگه داریم.
‫مجازاتمون می‌کنن. ‫یه بار بیشتر مجازات نمی‌کنن، متوجهی؟
‫متوجه شدم.
‫خب، چرا کثافت‌هایی ‫که تو طبقه بیست و یک...
‫پیتزام رو خوردن مجازات نمی‌کنن؟
‫خوردن غذای خودمون...
‫قانونیه که بین خودمون تصویب کردیم،
‫قانون مدیریت نیست.
‫ضمنا، یادت باشه، شانس آوردی ‫که طبقه بیست و چهار بیدار شدی؛
‫ولی ممکنه ماه بعد ‫طبقه پایین‌تری باشی؛
‫اما این کارت تو اولین روز حبست ‫خیلی تحسین‌برانگیزه.
‫واسه بقیه احترام قائل شدی ‫و طبقه‌ات رو تمیز و مرتب نگه داشتی.
‫حواست باشه که سیاه‌چال ‫حالت رو خراب نکنه.
‫«حواست باشه که سیاه‌چال ‫حالت رو خراب نکنه.»
‫اسمت چیه؟
‫زامیاتین.
‫پرمپوان.
‫خب، راستش رو بخوای، ‫غذای محبوب من...
‫کروکت گوشتی بود ‫که همسر سابقم درست می‌کرد؛
‫ولی مسلما الان دیگه ‫امکان نداره بخورمش.
‫دلت براش تنگ نشده؟
‫دنبال چی هستی؟
‫زمان.
‫باید زمان بگذره ‫تا کارم رو از یاد ببرم.
‫چهل و چهار!
‫- چهل و چهار! ‫- چهل و چهار!
‫چهل و چهار!
‫- چهل و چهار! ‫- چهل و چهار!
‫چهل و چهار!
‫- چهل و چهار! ‫- چهل و چهار!
‫چهل و چهار! بگو دیگه!
‫- چهل و چهار! ‫- چهل و چهار!
‫زنجیره ارتباطی ‫تو طبقه چهل و چهار قطع شده،
‫نمی‌دونیم غذا از اونجا به بعد ‫منصفانه تقسیم می‌شه یا نه.
‫از بی‌انصافی بیست و یک که خبر داریم.
‫- هوم؟ ‫- چند طبقه هست؟
‫سیصد و سی و سه.
‫تعداد طبقات مهم نیست.
‫مهم‌ترین چیز همینه ‫که به همه‌شون غذا برسه.
‫فردا همرزمانمون از طبقه نوزده و بیست...
‫می‌رن طبقه بیست و یک ‫که از پیتزات دفاع کنن.
‫از طبقه چهل و دو و چهل و سه هم ‫به چهل و چهار می‌رن...
‫که پایینی‌ها بتونن غذا بخورن.
‫طرز کارمون همینه.
‫دیگه بهتره بری عقب.
‫مگه چیه؟ ‫اینجا وایستادن هم ممنوعه؟
‫چه حسی بهت دست داد؟
‫وقتی داشتم والدینم رو می‌کشتم؟
‫اِم... عذر می‌خوام.
‫یه لحظه.
‫اینجا نوشته ‫سعی کردی اتاق خودت رو آتش بزنی،
‫ولی بعد از سی ثانیه ‫فکر بهتری به ذهنت رسید.
‫یه سطل زباله، ‫حسب‌حالی که داشتی می‌نوشتی...
‫و دو جعبه پیتزای خالی رو آتش زدی.
‫ببین عوضی، باید بدونی...
‫چون از من می‌ترسن ‫من رو فرستادن اینجا.
‫♪ پیتزای کوفتی من کجاست؟ ♪
‫خفه‌خون بگیر!
‫- جریان چیه؟ ‫- ♪ پیتزای کوفتی من کجاست؟ ♪
‫♪ پیتزای کوفـ... ♪
‫جریان چیه؟
‫بربرهای طبقه بیست و یک ‫هنوز دارن دعوا می‌کنن.
‫متأسفانه یه بار بیشتر مجازات نمی‌شن.
‫بیاین ببینم! ‫دیگه کی میاد؟ تو میای؟ تو میای؟ بیا ببینم!
‫- آشغال عوضی! ‫- بیست و دو!
‫بیا ببینم!
‫رو پلتفرمن.
‫اگه نتونن طبقه بیست و دو جلوشون رو بگیرن، ‫ما باید آرومشون کنیم.
‫بعدش نوبت شما می‌شه.
‫یعنی چی که نوبت ما می‌شه؟
‫من نیومدم اینجا دعوا کنم.
‫کسی حرف از دعوا نزده بود.
‫کار دیروزشون رو می‌بخشم ‫و بی‌خیالش می‌شم.
‫برو تختت رو بشکن ‫و میله‌اش رو بردار. زود باش!
‫بگیرش. زود باشین!
‫- چیکار کنیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫انقلاب هم‌بستگی!
‫ای بابا، تکون بخور دیگه!
‫نه. نه.
‫آهای، آهای!
‫- جریان چیه؟ ‫- می‌خوان دعوا کنیم.
‫- چی؟ ‫- با بالایی‌ها سر غذا دعوا کنیم.
‫شما؟
‫آهای. بالایی‌ها، صدام رو می‌شنوین؟ ‫صدام رو می‌شنوین؟ صدام رو می‌شنوین؟
‫پیتزام رو بهتون می‌دم. مهم نیست.
‫مال شما، فقط خواهش می‌کنم ‫بلایی سرم نیارین.
‫آهای!
‫بنداز پایین! بنداز پایین! آهای! آهای!
‫پلتفرم.
‫غذاها. باید غذاها رو جمع کنیم. ‫کمکمون کنین.
‫سرده، سرده.
‫می‌خوان یخ بزنیم.
‫کمکم کن جمعشون کنیم.
‫زود باش.
‫کمک کن!
‫درست شد.
‫همه‌شون رو ریختیم.
‫تموم شد.
‫آفرین.
‫خیلی شجاعی، مگه نه؟
‫هنوز بی‌هوشه؟
‫آره.
‫پیتزا می‌خوری؟
‫پیتزا می‌خوری کثافت؟
‫- پیتزا می‌خوری؟ ‫- بسه!
‫این بی‌شعور کلی خسارت وارد کرده.
‫تقصیر اونه که امروز ‫هیچ‌کس غذا نمی‌خوره؛
‫ولی طرز کار ما این‌جوری نیست.
‫نه‌خیر.
‫طرز کار شما خیلی دقیقه.
‫چی؟
‫شاید تنها مقصر نباشه. ‫نظرت چیه؟
‫من دیروز می‌تونستم ‫هر غذای دیگه‌ای بخورم.
‫کلی غذا بود، ولی تو اجازه ندادی.
‫یعنی تقصیر ماست؟
‫منظورم اینه اگه گاهی اوقات ‫یه کم آزادی بدیم...
‫نه، نه! به نفعته همین الان ‫دهنت رو ببندی!
‫نه؟ معلومه که نه...
‫آزادی هیچ ربطی به خوردن ‫هرچی دلت بخواد نداره.
‫هیچ ربطی نداره. خب؟
‫مرده.
‫آشغال‌های عوضی!
‫آشغال‌های عوضی! تف به این زندگی!
‫کارت خیلی شجاعانه بود.
‫بسه!
‫چیکارش کنیم؟
‫شما کاری نمی‌کنین.
‫من باهاش می‌رم پایین ‫تا نورچشمی‌ها رو پیدا کنم.
‫نورچشمی‌ها؟
‫افرادی‌ان که از شانس خوبشون ‫تونستن ارباب رو ببینن.
‫همونی رو می‌گم ‫که بنیاد قانون رو ایجاد کرد.
‫خودشون مسئول اجرای عقلانیش...
‫وایستا، وایستا، وایستا ببینم.
‫ارباب؟
‫بعضی‌ها...
‫منجی...
‫یا هیدالگو صداش می‌کنن.
‫کسی نمی‌دونه هنوز زنده است یا نه.
‫شاید هم اصلا وجود نداشته باشه.
‫جریانش مال خیلی وقت پیشه.
‫من هنوز اینجا نبودم.
‫ارباب پیام امید فرستاده بود.
‫می‌گن یه ماه کامل ‫تو یکی از طبقات پایینی...
‫بدون خوردن غذا زنده مونده بود.
‫مدیتیشن می‌کرد.
‫ماه بعد تو طبقه‌ای بیدار شد...
‫که اصلا بهش غذا نرسیده بود.
‫گوشت ران خودش رو کند...
‫و به نیازمندان غذا داد.
‫به نورچشمی‌هاش غذا داد.
‫از اون موقع ماه به ماه...
‫پیغام هم‌بستگیش رو ‫تو سیاه‌چال پخش می‌کنن.
‫از توضیح منصفانه غذا حمایت می‌کنن.
‫همگی با هم می‌تونیم محققش کنیم.
‫اگه لازم باشه افرادی بمیرن، ‫مشکلی نیست.
‫هرچی تو بگی روبسپیر خان؛
‫ولی من دو روزه غذا نخوردم...
‫و پیتزام رو می‌خوام!
‫از این بابت مطمئنی روبسپیر؟
‫به نظرت اگه تکه‌تکه‌اش کنی...
‫و بین نیازمندان پخشش کنی،
‫اربابت خوشحال نمی‌شه؟
‫بالاخره پخته دیگه.
‫نه. از وقتی ارباب ‫با فداکاریش راه درست رو نشونمون داد،
‫قانونمون آدم‌خواری رو منع کرده.
‫هر روز یه قانون جدید ‫از خودت درمیاری روبسپیر خان.
‫ببین.
‫این غذاها مال افرادی‌ان که دیروز مردن.
‫- باید بریزمشون دور. ‫- بریزیشون دور؟
‫قانون اجازه نمی‌ده ‫بیش از یه غذا بخوریم.
‫باشه، ولی چرا؟
‫توزیع خودسرانه پس‌مونده غذا...
‫واسه تعداد انگشت‌شماری مزیت محسوب می‌شه.
‫هیچ‌کس واسه قانونی ‫که نابرابری بیاره احترام قائل نمی‌شه؛
‫ولی لازم نیست توزیعش خودسرانه باشه.
‫خودمون می‌تونم همه‌شون رو بخوریم!
‫خیلی‌خب...
‫صدف سیاه، تورزنو و کباب گوسفند.
‫الان دیگه شما مسئول ‫غذای متوفیان بالاییتون هستین.
‫باید هر روز بررسی کنین دست‌نخورده باشن...
‫و این عامل اختلاف رو دور بریزین.
‫می‌تونین اگه خواستین عوضشون کنین،
‫ولی باید در اون صورت ‫غذای خودتون رو دور بریزین.
‫خب؟
‫باور کنین بهترین حالت ‫در درازمدت همینه.
‫هیچ‌کس نباید از مرگ همرزمش نفع ببره.
‫بریم.
‫حالا چیکارش می‌کنن؟
‫مجازات سنگینی می‌شه... ‫ولی عادلانه است.
‫هیس.
‫امیدوارم قبل از رسیدن به مانع ‫طبقه چهل و چهار، یه نورچشمی پیدا کنم.
‫زیاد ازشون نمونده.
‫به قانون احترام بذارین...
‫و اجراش کنین.
‫اون حرف‌ها رو باور می‌کنی؟
‫امروز آخرین روزمونه.
‫استعدادت رو نشونم بده.
‫من بیشتر اهل علم و دانشم.
‫برعکس ظاهرم، اون‌قدرها احمق نیستم.
‫کل عمرم رو وقف ریاضیات محض کردم.
‫یه روزی کنارش گذاشتم.
‫چرا؟
‫به این دلیل.
‫ریشه دوم منفی یک.
‫جواب این ریشه...
‫تو ریاضیات عدد موهومی محسوب می‌شه.
‫موهومی.
‫یه روزی به نتیجه رسیدم ‫اگه چیزی رو که با حقیقت فیزیکی...
‫دنیامون همخونی نداره ‫جواب محسوب کنیم،
‫دیگه اصلا نمی‌تونم ‫به ریاضیات یا هر چیز دیگه‌ای...
‫اعتماد کنم.
‫کارم و تحقیقاتم تو دانشگاه رو ول کردم...
‫و خانواده‌ام رو ترک کردم.
‫- به این دلیل خانواده‌ات رو ول کردی؟ ‫- برگشتم پیش والدینم.
‫بچه داری؟
‫مشکل موهومی چیه؟
‫تو چی؟ تو بچه داری؟
‫موهومی وجود نداره.
‫هدفی هم نداره.
‫داستان زندگی تو چیه پرمپوان؟
‫وقت لازم دارم...
‫که خودم رو ببخشم.
‫این ماه، غذا به طبقه ‫صد و هفتاد و پنج رسیده!
‫صد و هفتاد و پنج!
‫- صد و هفتاد و پنج! ‫- شنیدی؟ صد و هفتاد و پنج.
‫ایول!
‫بیا.
‫- چرا؟ ‫- بیا شادی کنیم.
‫می‌خوای شادی کنی؟
‫دیوانه‌ای.
‫قبوله.
‫نه!
‫وای خدایا!
‫صد و هفتاد و نه، ‫کانلونی و خوراک گوشت ملس.
‫غذای ما پیتزا و کروکته.
‫از پایین می‌گن همکاری نمی‌کنن.
‫هر وقت هرچی دستشون برسه می‌خورن.
‫غذای تو چیه؟
‫من دسر سفارش داده بودم. ‫پانچینتاست.
‫بد نیست چند روز یه بار ‫ناهار دسر بخورم.
‫مگه نمی‌بینی کجاییم؟
‫رویه‌شون داره ماه به ماه بهتر می‌شه.
‫- نباید بهش شک کنیم. ‫- صد و شصت و نه!
‫صد و شصت و نه!
‫از بالا خبری نیست؟
‫زنجیره از طبقه صد و شصت و نه قطع شده. ‫از هیچی خبر نداریم.
‫امیدوارم دار و دسته روبسپیر ‫قانون رو اجرا کنن...
‫و تو اجراش موفق بشن.
‫قانون یعنی عشق.
‫قانون یعنی اراده.
‫قانونی یعنی عشق با اراده.
‫نذارین یه مشت احمق گیجتون کنن، ‫آخه عشق تو سیاه‌چال در جریانه.
‫احساس تنهایی و ناتوانی می‌کنن، ‫ولی قانون...
‫قانون مال همه است.
‫ماه پیش بیست و پنج روز غذا نخورد. ‫طبقه صد و شصت و نه بودیم.
‫مردک روانی.
‫هم‌سلولی من تازه‌وارده. ‫اون بالا خیلی‌ها تازه‌واردن.
‫پایین هم تازه‌وارد داریم.
‫یعنی خیلی‌ها ماه پیش مردن.
‫ما هم تازه‌وارد بودیم، ‫ولی یاد گرفتیم به قانون احترام بذاریم.
‫ما احترام به قانون رو ‫طبقه بیست و چهار یاد گرفتیم.
‫همه‌مون برگزیده شدیم.
‫همه‌مون تجلی می‌یابیم.
‫افسوس سایه‌ای گذرا بیش نیست.
‫غم تو وجود ما نیست.
‫قدرت و عشق تو وجود ماست.
‫ببینین. نور ناشی از ارباب رو ببینین.
‫حتی اگه خونه‌مون ‫با آتش و شمشیر نابود بشه،
‫خونه نامرئی ارباب پابرجا می‌مونه.
‫خونه نامرئی ارباب سالم می‌مونه.
‫حتی شما هم هنوز معنای کاملش رو ‫درک نکردین.
‫ارباب در مرکز همه‌چیه.
‫جادو می‌کنه!
‫مملو از حیاته...
‫و حیات‌بخشه.
‫ارباب شعله سوزان...
‫درون قلب کل بشر...
‫و مرکز کل ستارگانه.
‫ببینین. نور ناشی از ارباب رو ببینین.
‫اگه اراده با فریاد چرا سر دادن از بین بره،
‫اراده از بین می‌ره ‫و موفق نمی‌شیم.
‫احمق‌ها قانون رو می‌بینن، ‫ولی درکش نمی‌کنن.
‫- ارباب شعله سوزانه. ‫- می‌شه بس کنی؟
‫نشانه است!
‫نورچشمی‌ها دارن ‫بربرهای سیاه‌چال رو حذف می‌کنن.
‫دیگه نمی‌ترسیم.
‫چرا به جای کشتن همه ‫نمیان پایین...
‫از غذامون محافظت کنن؟
‫یعنی هر کی اون بالا ‫به قانون احترام نمی‌ذاره رو ول کنن؟
‫مرگ بقیه اون‌جوری حتمیه!
‫قانون یعنی قدرت، دقت و نظم.
‫نیکوکاران نیکوکار باقی می‌مونن!
‫ناپاکان ناپاک باقی می‌مونن!
‫خفه شو بی‌شعور!
‫از کجا اومد؟
‫از خیلی بالا.
‫هنوز باید چند روز دیگه صبر کنیم.
‫باید خائنان رو پیدا و نابود کنیم.
‫مرگشون خیلی زیبا می‌شه.
‫مرگشون عشق راستین و حقیقیمون رو ‫تثبیت می‌کنه.
‫اگه اینجا نیکی کنین،
‫تا ابد پاداش می‌گیرین.
‫اگه اینجا نیکی کنین، ‫تا ابد پاداش می‌گیرین.
‫خبر خوبی دارم.
‫تنها مانعمون طبقه صد و شصت و هشت ‫و صد و شصت و نهه.
‫اون بربرها می‌خوان ارتباطمون رو قطع کنن،
‫ولی نورچشمی رهبر برابری ‫می‌خواد قوی باشیم.
‫ببینین چی می‌گم.
‫ازمون می‌خواد مرد معلول...
‫و زن لوچی رو که تو طبقه صد و هفتاد و شش ‫پرخوری می‌کردن شناسایی کنیم.
‫باید مرد غول‌پیکری رو که تو طبقه نود و هشت ‫به هم‌سلولی حمله کرد هم شناسایی کنیم.
‫جریان بیست و چهار چی بود؟
‫مرد چاق طبقه بیست و چهار! ‫از برادران مرحومش غذا می‌دزدید!
‫مرد چاقی که طبقه بیست و چهار بود ‫از غذای همرزمان مرحومش می‌خورد.
‫عجب آشغال کثافتی.
‫شما طبقه چند بودین؟
‫چهل و شش.
‫شما چی؟
‫- هفتاد و چهار. ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫نگران نباش. کسی نمی‌دونه ‫طبقه بیست و چهار بودیم.
‫ما رو دیده بودن.
‫غذا که به اینجا رسید، ‫فقط می‌تونیم غذای خودمون رو بخوریم.
‫یا غذایی که معاوضه کرده باشیم.
‫من پیتزا سفارش داده بودم.
‫من کروکت سفارش داده بودم.
‫شاید اگه غذای کافی نخورم بمیرم.
‫باید روزی که غذا برسه، ‫حواسمون به خودمون باشه؛
‫ولی بعدش به هر دری می‌زنیم.
‫مجازات می‌شیم.
‫نه، چون ازت می‌ترسن اینجا نیستی.
‫تو مدرسه رو در شونزده سالگی ول کردی.
‫کل اقدامات کاریت شکست خوردن.
‫زن و بچه‌هات بیرونت کردن...
‫و حال والدینت هم داره ازت به هم می‌خوره.
‫بهت اینجا رو پیشنهاد دادن،
‫آخه به نظرشون باید یه کم ادب بشی.
‫ادب؟
‫ادب بشم که چیکار کنم؟
‫ادب بشی...
‫که اون‌قدر رقت‌انگیز توجه بقیه رو جلب نکنی.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- من اشتباهات زیادی کردم.
‫بچه‌های خوبی‌ان.
‫زیاد باهوش نیستن. ‫به مادرشون رفتن.
‫نفرتی تو دل من نیست.
‫منظورت چیه؟
‫غذایی که مال خودم نبود رو خوردم.
‫نزدیک نشو.
‫نباید می‌خوردم.
‫نزدیک نشو.
‫نزدیک نشو! باید ادب بشم!
‫نمی‌خوام تو رو هم با خودم بدبخت کنم.
‫حقت نیست که واسه کمک به من ‫مجازات بشی.
‫از اینجا که رفتی بیرون، ‫به بچه‌هام سر بزن.
‫بهشون بگو همیشه دوستشون داشتم.
‫بهشون بگو حداقل آخر زندگیم...
‫دروغ نبود.
‫ترجیح می‌دم فرض کنم زجر نکشیده باشه...
‫و زود مرده باشه.
‫سلام.
‫ظاهرا همه‌چی اون بالا مرتبه.
‫هیچ بربری شناسایی نکردن.
‫ما پائیا و برنج سرخ‌شده با نیمرو داریم.
‫کروکت.
‫سالاد گیاهی خام ‫و استیک دنده بی‌استخوان با سس فلفل.
‫همه تا طبقه هفتاد و یک ‫یا از وفادارماندگانن یا تازه‌واردن.
‫ببینیم چیکار می‌کنن.
‫شانس آوردیم.
‫پنجاه و یک طبقه خوبیه.
‫روزی یه بار یه پلتفرم میاد پایین.
‫چند دقیقه فرصت داریم ‫غذای منتخب خودمون رو بخوریم.
‫تو چی انتخاب کردی؟
‫آهای. آهای!
‫- چی انتخاب کردی؟ ‫- فقط آلو انتخاب کردم.
‫اگه با کسی معاوضه نکنی، ‫فقط می‌تونی همون رو بخوری.
‫شیء منتخبت همونه؟
‫بالشمه.
‫بدون بالشم خوابم نمی‌بره.
‫یه سری از تازه‌واردان ‫به قوانین احترام نمی‌ذارن.
‫ظاهرا دو مانع داریم.
‫یکی طبقه چهل و ششه ‫و یکی بالاتره؛
‫ولی یه نورچشمی بالاست ‫و به زودی آرومشون می‌کنه.
‫فردا غذا می‌خوری.
‫بربر! بربر! بربر! ‫یه بربر طبقه پنجاه و چهاره!
‫پنجاه و چهار!
‫- بربر طبقه ۵۴! ‫- یک بربر در طبقه ۵۴ هست!
‫وانمود می‌کرد یکی از ماست،
‫ولی اون رو شناختن ‫و به هم‌سلولی جدیدش حمله کرد.
‫- اونی که طبقه دوم بود! طبقه دوم بود! ‫- همونه! از طبقه دوم!
‫ماه قبل طبقه دوم بود ‫و افراد طبقه اول نتونستن جلوش رو بگیرن.
‫می‌گفتن عوضی مثل خوک می‌خورد!
‫- هر روز می‌خورد، تا موقعی که بالا آورد. ‫- فردا می‌ریم پایین تا آرومش کنیم!
‫- همینه. ‫- منم باهاتون میام.
‫احتیاجی نیست.
‫نباید اجازه بدیم اون آشغال فرار کنه.
‫فرار نمی‌کنه، ولی قوانین واضحه.
‫اول، چهار نفر از طبقه بالا می‌رن.
‫هم‌سلولیم به خاطر...
‫عوضی‌هایی مثل اونی که پایینه، مُرد...
‫کسی که ماه قبل طبقه دوم ‫خودش رو با غذا خفه کرده بود.
‫اگه قانون رعایت نشه، مردم می‌میرن.
‫هر چی بالاتر بری، مسئولیتش بیشتره.
‫می‌فهمی؟
‫عصبانیتت رو درک می‌کنم.
‫این آدم‌ها همه چیز رو خراب می‌کنن.
‫لعنت بهت!
‫آره! آره! داگین بابی اومده!
‫نورچشمی، داگین بابیه! هی!
‫داگین بابیه.
‫نورچشمی، داگین بابیه.
‫نجات پیدا کردیم.
‫رحم و مروتی نشون نمی‌ده.
‫- بابی! بابی! بابی! ‫- اومدش!
‫بابی! بابی!
‫نباید اجازه بدیم اون عوضی فرار کنه.
‫- چه غلطی داری می‌کنی؟ ‫- عدالت.
‫یعنی چی؟ ‫نه، شما دوتا نباید این پایین باشین.
‫- ۶ نفر بهتر از ۴ نفره. ‫- بر خلاف قانونه.
‫زنجیره ارتباطی رو به خطر انداختین.
‫زنجیره ارتباطی با سه طبقه خالی، ‫به خوبی می‌تونه حفظ بشه.
‫- ولی نوبت ماست. ‫- نه. ما پایین نمی‌ریم.
‫می‌تونین انتخاب کنین.
‫با ما سر زندگی‌تون ریسک کنین ‫یا همینجا باشین و زنجیره کوفتی رو نشکونین.
‫می‌تونی باهاشون بری پایین. ‫من برای حفظ زنجیره می‌مونم.
‫خفه شین، عوضی‌ها!
‫حساب‌تون رو می‌رسم!
‫عوضی‌ها! بدردنخورها. خفه شین!
‫افراد بیشتری لازم داریم تا دخل اون ‫خوک رو بیاریم. دستور از بالاست.
‫خفه شو، عوضی. ‫خفه شو وگرنه تو رو می‌کشم!
‫پایین نیا!
‫چی می‌خوای؟ ‫چی می‌خوای؟ می‌کشمت!
‫باشه، همه شما عوضی‌ها رو می‌کشم!
‫جرأت دارین بیاین پایین!
‫خانم‌ها، من دنبال دردسر نیستم. ‫بس می‌کنم.
‫نه!
‫عوضی!
‫صبر کن. وایستا. صبر کن.
‫صبر کن، صبر کن.
‫من هیچ کار اشتباهی نکردم.
‫بذار ادامه بدم.
‫بیشتر از یک سال و نیمه ‫اینجا گیر افتادم.
‫لطفا.
‫اون‌هایی که خوردم، ‫لازم داشتم تا بهبود پیدا کنم.
‫لطفا، لطفا، لطفا.
‫فقط می‌خوام اینجا زنده بمونم، ‫مثل بقیه.
‫نه!
‫نه. نه!
‫- نه! نه! ‫- باید بریم پایین!
‫زیاد دووم نمیاره.
‫قضیه سر اون نیست. ‫قضیه سر اون نیست.
‫- نیست؟ ‫- قضیه سر اون نیست.
‫اولین ماهت در سیاه‌چال نیست، مگه نه؟
‫شش ماهه که اینجام.
‫روز اولم،
‫هم‌سلولیم،
‫ککاشی،
‫قانون رو...
‫توضیح داد و...
‫فهمیدم چی به چیه.
‫قانون ناعادلانه است.
‫چون فقط از غذایی که به ‫سیاه‌چال میاریم، محافظت می‌شه...
‫ولی...
‫فکر می‌کردم شروع خوبیه.
‫همیشه به قانون احترام گذاشتیم.
‫فقط سهم خودمون رو می‌خوریم...
‫و هر وقت لازم بود، ‫در برقراری آرامش شرکت کردیم.
‫ولی یک روز...
‫یک مرد جوونی رو پیدا کردیم.
‫سوء تغذیه داشت، نزدیک بود بمیره.
‫ظرف یک نفر مُرده رو برداشتیم...
‫و غذای بیشتری از سهم خودش، ‫بهش دادیم.
‫چند روز بعدش...
‫یک نورچشمی اومد.
‫داگین بابی.
‫داگین بابی، سختگیرترین نورچشمیه.
‫هر ماه سختگیرتر می‌شه.
‫خیلی بیشتر از قبل.
‫تصمیم گرفت یک مجازات مثال‌زدنی بده.
‫به خاطر قانون‌شکنی.
‫ککاشی مقاومت کرد و...
‫چشم‌هاش رو از حدقه در آورد.
‫داگین بابی دستور داد که ‫دست و پاش رو به پلتفرم ببندن و...
‫اون رو بی‌دفاع به طبقات پایین‌تر بفرستن.
‫وقتی چند طبقه پایین‌تر رفت، ‫مجبورم کردن نگاه کنم، زنده زنده خوردنش.
‫هیچوقت داخل سیاه‌چال در امان نیستیم.
‫هیچوقت.
‫همه نورچشمی‌ها مثل هم نیستن.
‫ماه قبل،
‫یکی‌شون به موقع اومد تا خیلی‌ها رو ‫از گرسنگی نجات بده که نمیرن.
‫فکر می‌کنی چطوری راه ‫طبقه‌ی تو رو باز کرد؟
‫فقط باید به کمک کردن ادامه بدیم.
‫منصف‌تر باشیم.
‫باید تا موقعی که از اینجا بریم، ‫صبر کنیم.
‫مگه توجه نکردی؟
‫هیچکس... از اینجا بیرون نمی‌ره.
‫هیچکس اینجا زنده نمی‌مونه.
‫ولی یک کاری می‌تونیم بکنیم.
‫فرار کنیم.
‫موقع وقفه باید فرار کنیم.
‫چی؟
‫آخر هر ماه، خب، ‫برای راه‌اندازی مجدد سیاه‌چال،
‫اون‌ها... از گازی استفاده می‌کنن...
‫که نوعی از گاز سووفلوران هست.
‫باید همون موقع فرار کنیم.
‫ولی... چیکار کنیم که خودمون به خواب نریم؟
‫هر ماه، دنبالش می‌گردم.
‫تا الان خوش‌شانس نبودم.
‫ولی اگه پیداش کنیم، ‫فقط یک فرصت داریم.
‫برای این کار... باید بریم پایین‌تر.
‫دنبال چی می‌گردیم؟
‫این مشخصه‌ی داگینه. ‫یا الان یا هیچوقت.
‫داگین بابی و افرادش...
‫حتما از پلتفرم دارن میان پایین، ‫ولی یک گرفتگی در طبقه ۴۶ بود.
‫باید اونجا متوقف بشن ‫تا قانون‌شون رو اعمال کنن.
‫الان فرصت ماست. ‫باید امروز بریم پایین.
‫- این نقشه‌ات دیوونه‌واره. ‫- از سواری لذت ببر!
‫- اگه جواب نده، چی؟ ‫- نمی‌دونم جواب می‌ده یا نه.
‫ولی اگه داگین بابی به ما برسه، ‫می‌دونم چی می‌شه.
‫آره! همین بلا سرت میاد!
‫نباید این رو با خودمون ببریم؟
‫چیزی که حقت بود، سرت اومد.
‫برین پایین.
‫چیزهای خارق‌العاده‌ای در مورد ‫شما بهم گفتن.
‫آره. در مورد عزم شما برای ‫شرکت کردن در برقراری آرامش،
‫حتی اگه به شما مربوط نباشه.
‫به عنوان پاداش، امروز حین غذا خوردن، ‫هر چقدر دلتون بخواد...
‫می‌تونین نوشیدنی بخورین.
‫زود باشین. خجالت نکشین.
‫غذا خوردن،‌ نه تنها حقتونه، ‫بلکه وظیفه‌تون هم هست.
‫ما به مردان و زنان قوی ‫برای دفاع از قانون احتیاج داریم.
‫نوش جان.
‫ولم کنین.
‫ولم کنین!
‫- ولم کنین! ‫- قضیه چیه؟
‫ولم کنین!
‫لطفا.
‫باید قانون رو رعایت کنیم.
‫و مطمئن بشیم که اجرا می‌شه.
‫برای همیشه.
‫بدون استثنا.
‫قانون چهارتای بعدی رو می‌دونین، ‫مگه نه؟
‫آره، معلومه می‌دونین.
‫اگه می‌دونین، واسم بگین.
‫چرا بهشون اجازه دادین که ‫در برقراری آرامش، شرکت کنن؟
‫سعی کردم جلوشون رو بگیرم. ‫اون‌ها اجازه ندادن!
‫جانم؟
‫من...
‫من... بهشون گفتم که درست نیست.
‫ولی برای متوقف کردنشون، کاری نکردی.
‫نه، ولی توی طبقه‌ام موندم، ‫پس زنجیره ارتباطی هیچوقت از بین نرفت.
‫درسته. حتی یک مرد کور هم می‌تونه ‫ببینه که چقدر برای این کار، شجاع بودی.
‫یک ایده‌ای دارم.
‫امروز امکانش نیست،
‫ولی فردا تو هم چقدر بخوای ‫می‌تونی نوشیدنی بخوری، باشه؟
‫اونقدر نوشیدنی بخوری که ‫شام قبلی رو بشوره ببره.
‫بعد از اون، به خاطر کوتاهی مضاعف ‫در انجام وظایف خودت، اعدام می‌شی.
‫ولی... منظورت چیه، کوتاهی مضاعف؟
‫- من... ‫- بله، کوتاهی مضاعف.
‫اولا، وقتی باید پایین می‌رفتی، نرفتی. ‫دوما، اجازه دادی که اون‌ها برن.
‫تو هم اجازه دادی که برن پایین.
‫پس یک دستت رو از دست می‌دی.
‫اون چی؟
‫بگو چرا فقط من رو تنبیه می‌کنی ‫و با اون زن کار نداری؟
‫مگه بهم نگفتی که فریب تو رو خورد؟ ‫خبر نداشت که داره قانون‌شکنی می‌کنه.
‫ولی امم، حضور افراد بیشتر، ‫به نظرم درست میومد.
‫هیچکس نباید قانون رو واسه خودش تفسیر کنه!
‫باید ازش اطاعت کنین!
‫استثناء صالحان، عذر خیانتکاران است.
‫تو مرتکب تخلف شدی.
‫یک دستت رو از دست می‌دی.
‫نباید کسایی که از قانون ‫پیروی می‌کنن رو مجازات کنی!
‫نه. نه، نه، نه، نه. ‫اشتباه می‌کنی.
‫کسی که قانون رو زیر پا بذاره، ‫ازش دفاع نمی‌کنه.
‫علاوه بر این، کسی که همچین رفتاری داره،
‫دیر یا زود قانون رو طبق منافع ‫خودش تفسیر می‌کنه.
‫گوش کن چی می‌گم.
‫افراد زیادی برای رسیدن به امروز، مُردن ‫یا خیلی چیزها رو از دست دادن.
‫من چشم‌هام رو از دست دادم.
‫دوستت هم باید بدونه که ‫از دست دادن چیزی، چه حسی داره.
‫با این حال به نظر می‌رسه ‫که تو درس عبرت نگرفتی.
‫آره.
‫دومین تخلف خودت رو مرتکب شدی.
‫حالا لیاقت همون سرنوشت رو داری ‫که نصیب دوست مُرده‌ات شد.
‫نه‌! عوضی!
‫هیچکدوم از این‌ها خودسرانه نیست. ‫مطلقا هیچکدوم.
‫ما آدم می‌کشیم تا آینده‌ای بسازیم ‫که دیگه هیچکس آدم نکشه.
‫اون پایین بربر هست.
‫فقط با ترس می‌شه ‫جانوران رو تحت کنترل در آورد.
‫پیام هم... وحشت هست.
‫اگه اجازه بدی زنده بمونه، ‫فرار می‌کنه.
‫حرف بزن، پسرم.
‫یک نقشه‌ای چیدن.
‫درباره‌ش بهم بگو.
‫شنیدم درباره چیزهایی حرف می‌زنن ‫که خیلی مهمن.
‫فکر می‌کردن من خوابم.
‫ولی خواب نبودم.
‫چون می‌دونم بیدار بودن، ‫بهترین راه برای فهمیدن همه چیزه.
‫اون درباره یه جایی حرف زد که...
‫این دنیا بارها و بارها تولید می‌شه.
‫بهش گفت اگه یک سگ بخورن،
‫می‌تونن از رویا بیدار بشن ‫و فرار کنن.
‫می‌خواستن من رو بدزدن، ‫ولی من سگ نمی‌خورم.
‫هیشش!
‫آروم باش، پسرم. هممم؟
‫هیچکس سگ نمی‌خوره.
‫[طبقه ۷۲]
‫اولین ماهه که به سیاه‌چال اومدی؟
‫صبح بخیر، همسایه‌ها. ‫یک ماه دیگه در سیاه‌چال.
‫اینجا ماهی پورگی قرمز و خاویار داریم، ‫ولی با هیچی عوض نمی‌کنیم، خیلی‌خب؟
‫- بذار ببینیم این گداها چی دارن. ‫- با افراد بالای سرمون حرف نزن.
‫ما طبقه کوفتی ۷۳ هستیم. ‫غذای من کجاست؟ گرسنه‌امه.
‫وفادارماندگان احمق.
‫- لعنت. ‫- توی کی هستی؟ خودت رو معرفی کن.
‫- خودت رو معرفی کن. ‫- ماه قبل کجا بودی؟
‫با افراد طبقه پایین هم حرف نزن.
‫حرف زدن... طاقت‌فرساست.
‫من قانون رو رعایت کردم!
‫یک ماه، طبقه ۲۰۳، ‫هیچکس برای کمک کردن نبود.
‫- هیچکس. ‫- چه شی‌ای رو انتخاب کردی؟
‫این رو آوردم که نون‌ها رو برش بدم.
‫تو خونه، برش داده می‌خریدم.
‫ولی اینجا، همم... نمی‌دونم.
‫می‌شه دستم بگیرم؟
‫یک کاری می‌تونیم بکنیم.
‫موقع وقفه باید فرار کنیم.
‫ولی چیکار کنیم که خودمون به خواب نریم؟
‫هر ماه، دنبالش می‌گردم.
‫باید به پایین رفتن ادامه بدیم. ‫باید سگ غرق شده رو پیدا کنیم.
‫- اوه خدای من، طرف رو ببین. ‫- هی، چه غلطی داری می‌کنی؟
‫- باید به قانون احترام بذاری. بس نمی‌کنه! ‫- هی، باید به قانون احترام بذاریم!
‫هی، هی، هی. چیکار داری می‌کنی؟
‫نباید روی غذا، پا بذاری، حیوون! ‫اونجوری به من نگاه نکن.
‫میام پایین و دمار از روزگارت در میارم.
‫- نباید روی غذا پا بذاری! ‫- بهتره با من بیای.
‫- خوک‌ها. بیا پایین! ‫- باید به قانون احترام بذاری.
‫زنیکه ناشنواست؟ حتما همینه.
‫این دختره ناشنواست. ‫اصلا نمی‌فهمه چی دارم می‌گم.
‫بیا پایین.
‫- بیا پایین! ‫- میای؟
‫حتما.
‫بیا ببینم.
‫تنهایی به هیچ جا نمی‌رسی.
‫اگه می‌خوای با وفادارماندگان روبرو بشی، ‫باید مثل خودشون رفتار کنی.
‫گروهی.
‫- بیا پایین و به قانون احترام بذار. ‫- آروم باش.
‫من با تمام وجودم، ‫از قانون دفاع می‌کنم.
‫- مطمئنی می‌خوای این کار رو بکنی؟ ‫- گوش کن.
‫هیچکس نباید آزادی ما رو محدود کنه.
‫هیچکس. اونقدر بالغ هستیم که ‫اجازه ندیم کسی به ما امر و نهی کنه.
‫این گوشت بره، خیلی خوشمزه است.
‫بربرها دارن میان پایین. ‫یک مشت بربر وحشی‌ان.
‫بربر هستن.
‫بربرهای کوفتی!
‫اگه می‌خوای از مجازات و شکنجه ‫جون سالم به در ببری، بیا بالا.
‫فردا نورچشمی میاد پایین.
‫همه وفادارماندگان جمع می‌شن ‫و میان پایین که سلاخی‌تون کنن.
‫یکی یکی سلاخی می‌کنن. آره.
‫شنیدین چی گفتم؟!
‫باید اون یکی رو از بین ببریم.
‫همه‌تون رو می‌کشیم. ‫پشیمون می‌شین.
‫ما اونجوری کار نمی‌کنیم.
‫بربرهای کوفتی!
‫ما آزاده به دنیا اومدیم. ‫این وفادارماندگان از آزادی متنفرن.
‫به همین خاطر از ما متنفرن.
‫چون ما آزادیم.
‫همیشه هم آزاد می‌مونیم.
‫نمی‌تونن جلوی ما رو بگیرن که ‫هر کار دلمون می‌خواد، انجام ندیم.
‫این پُر از غذاست. چرا نباید ‫هر چی دلمون می‌خواد بخوریم؟
‫کل عمر در آرزوی آزادی بودیم.
‫بیا بالا، همرزم! ‫ببین چیکار کردیم.
‫ما قبل‌تر از اون‌ها اینجا بودیم ‫و حق بیشتری نسبت به اون‌ها داریم.
‫برای آزادی‌مون!
‫- بس کن. ‫- یالا. بخور.
‫بخور! خوبه، مگه نه؟
‫دیوونه‌ای؟ سوار شو!
‫- آزادی اون بالاست! ‫- همین الان سوار شو!
‫هیچکس نمی‌تونه مجبورم کنه ‫که سوار چیزی بشم!
‫می‌خوان ما عقده‌ای بشیم.
‫خرد بشیم.
‫این لحظه‌ی ماست.
‫برای آزادی. برای آزادی! ‫برای آزادی!
‫همینجاست. اینجا می‌مونیم.
‫تعدادمون کافیه.
‫مردان و زنان آزاد... اینجا می‌مونیم.
‫این رو روی دیوار خونه‌ش نقاشی کرد.
‫بعدا، به این بوم منتقلش کردن.
‫خارق‌العاده نیست؟
‫نقاشی اصله.
‫خیلی خوشحالم که ‫بالاخره همه‌مون یک کاری...
‫در مورد این فرقه‌گرایان وحشتناک ‫و قوانین سختگیرانه‌شون، انجام می‌دیم.
‫ولی باید با هم بسیج بشیم ‫و سازماندهی بشیم.
‫خانم‌ها و آقایون،
‫می‌خواستم ورود شما رو به ‫خونه حقیر خودم خوشامد بگم.
‫خرابه‌ی حقیرت.
‫هی، اون یک همرزمه.
‫- فکر کنم این منطقه باید... ‫- خفه شو، زنیکه پیر.
‫مراقب آداب رفتارت باش.
‫می‌خوای درباره آداب حرف بزنی؟ ‫واقعا؟
‫♪ امروز خرسندیم که ♪
‫♪ لذیذترین غذاها و نوشیدنی‌ها رو چشیدیم ♪
‫♪ گل سرسبد روی میز ما چیده شده ♪
‫♪ به بهترین وجه، پخته شده ♪
‫♪ بعدش وقت دسر، شیرینی و خامه می‌شه ♪
‫♪ یک قهوه خوشمزه ♪
‫♪ بعدش وقت دسر، شیرینی و خامه می‌شه ♪
‫♪ یک قهوه خوشمزه ♪
‫♪ و بعد کیف دنیا رو می‌بریم ♪
‫یعنی چی؟ هی، بلند شین.
‫- باشه. ‫- بلند شو!
‫عوضی‌ها!
‫- دارن میان پایین! ‫- یالا!
‫همه آماده بشن!
‫آماده بشین!
‫صبر کنین!
‫- لعنت. ‫- چه خبر شده؟
‫- روز سوم. ‫- اوناهاش، عوضی.
‫تا آخر ماه، دیگه هیچی نمی‌خورین.
‫درسته، هر روز پلتفرم پایین می‌ره.
‫ولی خالی خواهد بود. بدون غذا.
‫وقتی همه‌تون گرسنه و خسته شدین،
‫اون موقع میایم و تک تک شما ‫کافرهای نفرین شده رو می‌کشیم.
‫- عوضی! ‫- بیا این پایین و حرفت رو بزن!
‫اون بدبخت‌هایی که پایین هستن، ‫می‌خوای اون‌ها رو هم به مرگ محکوم کنی؟
‫نه... کلی عوضی آشغال ‫مثل خودت اون پایین هست.
‫آره. با اون‌ها می‌خوای چیکار کنی؟ ‫می‌خوای اون رو هم بکشی؟
‫آره. بهای سنگینیه، درسته.
‫ولی دفاع از قانون، به این بها می‌ارزه. ‫خوب گوش کنین چی می‌گم.
‫اگه تسلیم بشین،
‫فقط جنگ‌سالارهای این ‫شورش پوچ، شکنجه می‌شن.
‫- تنها جنگ‌سالاری که می‌بینم، خودتی. ‫- همرزمان! همرزمان!
‫همرزمان، گوش کنین.
‫- یک راه‌حل به ما پیشنهاد داده! ‫- راه‌حل معقولی هم هست.
‫دهنت رو ببند، مرتیکه پیرپاتال. ‫حسابت رو می‌رسم، عوضی آشغال!
‫برگردین بالا، عوضی‌ها!
‫کدوم گوری دارین می‌رین؟ برگردین اینجا!
‫اون مرتیکه کور، فقط بلوف می‌زنه، خیلی‌خب؟
‫- افرادش رو به مرگ محکوم نمی‌کنه. ‫- اگه اشتباه کنی، چی؟ ها؟
‫بعد قراره چی بخوریم؟
‫چیکار کنیم؟
‫یک فکری دارم.
‫نظرتون چیه بریم پایین ‫و افراد خودش رو بخوریم؟
‫شنیدی چی شد، مرتیکه کور؟
‫قراره بریم پایین و افرادت رو بخوریم!
‫بعد از سال‌ها تلاش،
‫بالاخره شب مهمم فرا رسید.
‫چهارمین نمایشگاه من بود.
‫با چند هنرمند تاثیرگذار، ‫نمایشگاه برپا کرده بودیم.
‫با مجموعه‌ای از مجسمه‌ها شرکت کردم ‫که نشون‌دهنده خشونت حیوانات بودن.
‫دوستم به دیدنم اومد.
‫پسرش رو آورده بود ‫تا بالاخره باهاش آشنا بشم.
‫و خب...
‫بی‌حرکت موندن برای بچه‌ها غیرممکنه.
‫حداقل، نه اون.
‫یکی از آثار هنریم...
‫یک سگ وحشی بود.
‫ظالم،
‫بی‌رحم.
‫پنجه‌هاش، تیغه‌های تیزی بودن ‫که به سمت تماشاگر بود.
‫نمی‌تونی اینجوری ادامه بدی.
‫اگه چیزی نخوری، می‌میری.
‫بهم هشدار داده بودن ‫که اینجوری خطرناکه.
‫ولی برای من، اون ریسک و جسارت،
‫چیزی بود که واقعا خاصش کرده بود.
‫اجازه ندادم که محدوده امنیتی بذارن.
‫اون بچه دست از دویدن برنمی‌داشت.
‫تا موقعی که تلوتلو خورد.
‫یکی از پنجه‌ها...
‫یکی از تیغه‌ها...
‫وارد چشمش شد.
‫دلم می‌خواد فکر کنم که زجر نکشید.
‫اینکه فورا مُرد.
‫وکیل‌ها کارشون رو خوب انجام دادن.
‫قاضی به عنوان یک حادثه تلقی کرد.
‫شرکت بیمه، دیه رو پرداخت کرد.
‫منم به یکی از باارزش‌ترین ‫هنرمندان نسل خودم تبدیل شدم.
‫تموم آثار خشونت حیوانات...
‫چندین میلیون فروخته شدن.
‫مخصوصا اون سگ.
‫بربرها!
‫سراغ مچ پا برین!
‫وقتشه انقلاب رو شروع کنیم!
‫- اومدن! ‫- آماده باشین!
‫یا الان یا هیچوقت!
‫بربرها، حالا!
‫بکشینشون! همه رو بکشین!
‫نقاشی.
‫چرا اینقدر واست مهمه؟
‫تو.
‫چیزی که شروع کردی رو تموم کن. ‫زود باش.
‫تو بی‌دفاعی و من یک چاقو دارم.
‫ولی فکر کنم یک ایده بهتری دارم.
‫می‌تونم زخم‌هات رو خوب کنم...
‫و تا آخر عمر، از گوشت بدن خودت، ‫به خوردت بدم.
‫با دقت برش می‌دم که ‫بتونی به زندگی ادامه بدی.
‫اونجوری، سزاوار اربابت می‌شی.
‫ولی این کار رو نمی‌کنم.
‫من از تخلیم برای شکنجه ‫کسی استفاده نمی‌کنم.
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫قبلا همه‌مون رو محکوم به مرگ کردی.
‫بهم گفتن که سگ خطرناک بود.
‫ولی بازم به کارم ادامه بدم.
‫اگه فقط می‌تونستم به گذشته برگردم...
‫تا نجاتش بدم.
‫ولی امکانش نیست.
‫اینجا دنبال چی می‌گردی؟
‫زمان.
‫به زمان نیاز دارم تا خودم رو ببخشم.
‫باید فرار کنم.
‫تا کاری که کردم رو فراموش کنم.
‫من می‌رم.
‫- همینجا می‌مونی یا تو هم میای؟ ‫- نه.
‫این بهترین ماه زندگیم بود.
‫همه زندانی خودمون هستیم.
‫از اون زندان،
‫هیچ راه فراری وجود نداره.
‫وقتی بوی گاز رو احساس کردی...
‫همون موقع باید اقدام کنی.
‫ولی چیکار کنیم که خودمون به خواب نریم؟
‫اگه همه چیز خوب پیش بره، ‫فکر می‌کنن همه‌مون مُردیم.
‫ولی به هوش میایم.
‫اجازه می‌دیم ما رو با جنازه‌ها ‫از طبقه بالا بیرون ببرن و بعد...
‫بعدش باید ابتکار عمل نشون بدیم.
‫- اگه اوضاع خوب پیش نره، چی؟ ‫- شاید بمیریم.
‫[طبقه ۳۳۱]
‫[طبقه ۳۳۲]
‫[طبقه ۳۳۳]
‫باید فرار کنم.
‫اگه می‌تونستم به گذشته برگردم.
‫باید فرار کنم.
‫اگه می‌تونستم به گذشته برگردم... ‫تا نجاتش بدم.
‫باید فرار کنم.
‫باید برم.
‫باید برم. باید برم. باید برم.
‫نجاتش بدم. نجاتش بدم.
‫فقط اون‌ها می‌تونن برن بالا.
‫من رهاش نمی‌کنم.
‫سفر تو تموم شده ولی اون...
‫یک فرصت دیگه نصیبش می‌شه.
‫«ترجمه از کیارش و خشایار»
‫«با هم از اینجا می‌ریم و ‫با هم به سفر زیارتی می‌ریم.
‫در یک بخت و اقبال با هم مشترکیم.»
‫سفرت تموم شد، حلزون من.
‫پیغام اونه.
‫تو.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟