‫خیلی‌خب.
‫نوا! بیا صبحونه!
‫مامان، می‌دونستی چهار مدل روح داریم؟
‫ارواح خبیث،
‫قیف‌مانند، کره‌ای شکل و فانوس‌به‌دست.
‫نمی‌دونستم.
‫به نظرت کدوم مدلش
‫توی مزرعه‌ست، مامان؟
‫نمی‌دونم.
‫گمونم باید بریم اونجا تا بفهمیم.
‫ای بابا!
‫مگه به نوا نگفته بودی ‫موقع صبحانه گوشی ممنوعه
‫وگرنه "اعتراف" پیدا می‌کنیم؟
‫"اعتیاد"، در ضمن من اعتیاد ندارم.
‫منتظرم ببینم استاد دائم شدم یا نه
‫و ازت می‌خوام صبحونه‌ت رو بخوری
‫چون ساعت 8 باید راه بیفتیم.
‫داداشت کجاست؟ نوا؟
‫راستی شما پسرها عاشقِ اونجا میشین.
‫می‌تونین دورِ آتیش بشینین، ‫پیاده‌روی و اسب‌سواری کنین...
‫نوا! لطفا بیا صبحونه‌ت رو بخور!
‫داداشت کجاست؟
‫احتمالا هنوز خوابه.
‫- دیشب دیر اومد خونه. ‫- چی؟
‫آلی!
‫- وای! ‫- واسه چی؟
‫ببخشید. من و جزمین ‫می‌خواستیم قبل از شروع بازی‌های فوتبال
‫زودتر کارهای دانشگاه رو شروع کنیم.
‫بعد پیش خودت گفتی ‫بهترین موقع برای این کار
‫یه شب قبل از رفتن به سفرِ خانوادگیه؟!
‫منم باید توی انتخابش سهم داشته باشم.
‫چی شد یهو؟
‫فکر می‌کردم تصمیم‌مون این شد که ‫بری دانشگاه بولدر.
‫منم قرار استاد دائم بشم.
‫دانشگاهِ خوبیه. می‌تونی خونه‌ی خودمون بمونی.
‫آره، به نظر بدک نیست
‫ولی گفتیم خیلی حال میده ‫دوتایی بریم یه جایِ دیگه.
‫آره... در واقع... آخرِ عشق‌وحاله.
‫فقط...
‫به نظرت بهتر نیست
‫یه مدت از هم جدا بشین
‫و با آدم‌های جدید آشنا بشین؟
‫راستش خودمم توی این فکر بودم
‫ولی در رابطه با تو.
‫من؟
‫تو مادرِ خیلی خوبی هستی...
‫ولی سه سال از مرگِ بابا می‌گذره
‫و شاید بهتر باشه دوست‌های ‫جدیدی...
‫به غیر از بچه‌هات پیدا کنی!
‫تو هم این‌جوری فکر می‌کنی؟
‫به نظرم خیلی خوبه که
‫کاری بهتر از اینکه با ما وقت بگذرونی،
‫نداری!
‫عجب! باشه!
‫خب...
‫خوشحال شدم که درباره‌ی ‫این موضوع صحبت کردیم.
‫لطفا صبحونه‌تون رو بخورین.
‫دیگه باید راه بیفتیم.
‫جزمین اینجا چیکار می‌کنه؟
‫ای وای!
‫هنوز بهش نگفتی؟
‫از دستش عصبانی نشو! ‫فکرِ من بود!
‫سلام خانم گرانوی!
‫سلام...
‫یواشکی این دختره رو دعوت کردی
‫باهامون بیاد سفر؟
‫ببخشید. می‌خواستم بهت بگم
‫ولی می‌دونستم عصبانی میشی واسه ‫همین همش پشت گوش می‌انداختمش!
‫نوا!
‫سلام... سیلویا!
‫سلام ربکا. مرسی که ‫دخترم رو با خودتون می‌برین سفر.
‫چیزه...
‫من عاشقِ سفرهای خانوادگی‌مونم
‫جدی میگم ولی این آخرین فرصتِ من و جزمینه
‫که قبل از شروع سال تحصیلی باهم باشیم.
‫چی پیش خودت فکر کردی؟
‫میگما! من تا حالا نرفتم مزرعه.
‫راستش با پس‌اندازم این کت رو خریدم
‫تا به فضای اونجا بیاد!
‫چقدر هم میاد!
‫پدر و مادرت هم برنامه ریختن
‫توی این مدت برن سفر؟
‫آره، یه‌جورایی یه ماه عسل دیرهنگامـه!
‫هاوایی؟
‫آره! آره، اولین باره میریم اونجا!
‫عجب!
‫خب دیگه آلوها! ‫(خداحافظ در زبان هاوایی)
‫- خداحافظ عزیزم! ‫- خداحافظ!
‫خیلی ممنونم ازتون.
‫- خیلی لطف می‌کنین. ‫- خیلی‌خب بابا.
‫بیا بریم تو، جزمین.
‫باشه.
‫سلام! بالاخره اومدین! خوش‌اومدین.
‫چه خوب شد، نه؟
‫سلام!
‫سلام! بیایین بغلم! بیایین، بیایین، بیایین!
‫خیلی از دیدن‌تون خوشحالم.
‫چطوری؟
‫چقدر خوشگل شدی، آبجی.
‫قدت از منم بلندتر شده. وای خدایا!
‫نگاهش کن! سلام عزیزم! ‫خوشحالم می‌بینمت، قشنگم.
‫آلی، بیا اینجا.
‫اِ، سلام!
‫ایشون دوستم جزمینه.
‫جزمین، ایشون مادربزرگم مورینه ‫و این خانم هم خاله کسیدیه.
‫خیلی خوشحالم بالاخره از نزدیک دیدم‌تون.
‫نوا همیشه از خانواده‌ی فوق‌العاده‌ش ‫تعریف می‌کنه!
‫- آخی! ‫- از لطفشه!
‫خب، قدمت روی چشم. ‫هر چی بیشتر، بهتر!
‫ما وسایل رو میاریم.
‫- باشه، عالیه، مرسی. ‫- وای،چقدر خفنی که
‫گذاشتی نوا دوستش رو هم بیاره سفر.
‫آره، خیلی خفنم.
‫امروز عملا بهم گفت یه ‫فکری به حال زندگیم کنم.
‫- وای، چه عجیب! ‫- خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب، دست از سر خواهرت بردار.
‫اون داره تمام تلاشش رو می‌کنه.
‫اینجا معرکه‌ست.
‫همینو بگو!
‫آره و این ایده‌ی خواهرت بود
‫به افتخارِ استادِ دائم شدنت.
‫خب در واقع هنوز قطعی نشده.
‫اینقدر شکسته‌نفسی نکن.
‫خاله کسیدی، یه نقاشی برات کشیدم.
‫وای!
‫روحِ مزرعه که می‌تونه ساز دهنی بزنه.
‫وای! پس این ساز دهنیشه؟
‫نه.
‫یه روحه که گل گرفته دستش.
‫- گل بنفش. ‫- گله. آهان.
‫ارواح هم حس بویایی قوی‌ای دارن.
‫- عجب! ‫- نمی‌دونستم.
‫خب من که خیلی دوستش دارم
‫و می‌زنمش به دیوارِ اتاقم.
‫صحیح! حرف از اتاق شد.
‫خیلی‌خب پسرها شما میرین توی اتاق مربی حیوانات
‫و خاله و مامان اتاق کناری‌تونن
‫و جزمین، نگران نباش. برات اتاق جور می‌کنیم.
‫باشه. یکی رو بده به من. یکی رو بده به من.
‫بریم! بیا. من برات میارم.
‫- خیلی ممنون. ‫- بریم توی کارش.
‫ایول!
‫خانواده در مزرعه.
‫خب... جزمین به نظر دختر خوبیه.
‫آره. اون...
‫خوبه.
‫فقط کاش اینقدر همه‌چیز رو جدی نمی‌گرفتن.
‫اوهو! دیگ به دیگ میگه روت سیاه!
‫نه. خیلی‌خب، رابطه‌ی من و شان...
‫ما فرق داشتیم. کلا قضیه‌مون فرق می‌کرد.
‫- کاملا متفاوت بود. ‫- آره.
‫هوم..
‫شایدم هنوز نمی‌تونم باور ‫کنم که اینقدر بزرگ شده
‫و واقعا از دختره خوشش میاد
‫پس شاید بهتر باشه بیشتر باهاش آشنا بشم.
‫اوهوم! این شد یه چیزی!
‫بعلاوه خیلی خوشحالم ‫جزمین بدون دعوت اومده
‫چون منم یه سورپرایز دارم.
‫فکر می‌کردم از اون هنرمنده جدا شدی.
‫آره بابا.
‫نه، با این یکی تازه آشنا شدم.
‫خیلی‌خب، ما توی نیویورک آشنا شدیم
‫و خیلی زود باهم جور شدیم
‫و اینو داشته باش. طرف اهل کلرادوئه
‫و از قضا برای کار به این منطقه اومده
‫پس اینو به فال نیک گرفتم و گفتم ‫باید باهم برای سفر بیاییم اینجا.
‫فکر کردم اینجا رو به افتخار ‫استادِ دائم شدنم انتخاب کردی!
‫با یه تیر دو نشون زدم دیگه!
‫بعلاوه نمی‌تونم به مامان ‫و بابا بگم به خاطر یه پسر
‫اومدم اینجا
‫وگرنه فکر می‌کنن جوگیر شدم.
‫- باورم نمیشه! ‫- نه، این‌جوری نیست! به خدا!
‫وای... چیزه...
‫ایشون آرونه. صاحبِ مزرعه‌ست.
‫صبح بخیر، خانما.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫داشتیم...
‫دنبال یه اتاق می‌گشتیم.
‫درسته.
‫همه اتاق‌هامون پُره.
‫بذار ببینم میشه کاریش کرد یا نه.
‫به اتاق بیسکوییت خوش اومدین.
‫می‌تونیم یه تخت تاشو براتون اینجا بذاریم
‫ولی بیشتر از این کاری ازمون برنمیاد.
‫آم... حرف نداره.
‫میرم وسایلم رو بیارم.
‫می‌دونی چیه جزمین؟
‫شاید خودخواهانه باشه...
‫ولی من این اتاق رو می‌خوام.
‫می‌دونی چیه؟ تو می‌تونی پیش کسیدی بمونی.
‫واقعا؟
‫آره! آره، عالی میشه. ‫یه پا ماجراجوییه واسه خودش.
‫می‌دونی آشپزها قبلا ‫توی آشپزخونه می‌خوابیدن.
‫آخه صبحونه رو باید صبح زود حاضر می‌کردن.
‫گوشت و سیب‌زمینی، قهوه و بیسکوییت.
‫از این‌جور چیزها... ‫عالی میشه.
‫مرسی خانم گرانوی. واقعا ممنونم.
‫من میرم چمدونم رو ‫باز کنم و بعدا می‌بینم‌تون.
‫فعلا.
‫به نظر چیزهای زیادی ‫درباره زندگی توی مزرعه بلدی.
‫استادِ دانشگاهه و حوزه کاریش غرب وحشیه.
‫آهان! عجب!
‫خب میگم بچه‌ها چمدونت رو بیارن
‫و اگه کارِ دیگه‌ای داشتین
‫صدام بزنین.
‫پس اینجایی.
‫- سلام. ‫- سلام خانم ریموند.
‫همین الان می‌خواستم بیام دنبالتون.
‫- اوه! ‫- هنوزم علاقه دارین
‫- سوارکاری یاد بگیرین؟ ‫- بله. چرا که نه!
‫البته تا وقتی که شما مربیم باشین.
‫عمرا این فرصت رو از دست بدم، خانم.
‫یه ساعت دیگه توی دام‌گرد می‌بینمت.
‫باشه، حله. می‌بینمت.
‫آره.
‫چیه؟ چیه؟
‫- بس کنین دیگه. ‫- هوم. باشه.
‫میرم ببینم جزمین کمکی نیاز داره یا نه.
‫خیلی‌خب.
‫مطمئنی این اتاق به اندازه کافی جا داره؟
‫خیلی بهم ریخته‌ست.
‫آره، مشکلی نداره.
‫آره، توی سفر مهم نیست اتاقت چه‌جوری باشه.
‫برای من مهم اینه که با ‫پسرها و شماها وقت بگذرونم.
‫- اوهوم. ‫- نظرت چیه وسایلم رو بچینم
‫و از بقیه روز استفاده کنیم
‫توی مسیر بیگ‌راک قدم بزنیم؟
‫می‌دونستی اونجا در اصل
‫مسیر حرکت دام بوده
‫- وقتی که مهاجرها... ‫- خیلی‌خب، بسه!
‫تا جایی که می‌تونم با ملایمت بهت میگم...
‫نوا راست میگه، باید یه ‫فکری به حال زندگیت کنی.
‫چی شد قبلا که می‌گفتی ‫دارم تمام تلاشم رو می‌کنم؟
‫تعریف نبود که!
‫- مامان! ‫- چیه؟
‫من حالم خوبه!
‫نه، فقط داری جون سالم به در می‌بری. ‫اینا باهم فرق داره.
‫من و بابات نگرانتیم.
‫ببین، تو و پسرهات
‫دوره‌ی سختی رو پشت سر گذاشتین
‫ولی الان سه سال گذشته.
‫شاید بهتر باشه کم کم به ‫فکر مراحلِ بعدی زندگی
‫و آدم‌های بعدی باشی.
‫- آدم‌های بعدی؟ ‫- آره دیگه.
‫- شوخی کردی دیگه؟ ‫- به هیچ وجه.
‫یعنی الان بحث ازدواج مجدد رو پیش کشیدی؟
‫آره، البته. حالا نه فقط ازدواج مجدد.
‫- مامان! ‫- کلِ زندگیت رو میگم.
‫بذار پسرهات چند ساعتی برن برای خودشون
‫این دور و بر بچرخن، خب؟
‫آره! خودتم برو توی شهر
‫- یه کلاه کابویی برای خودت بخر. ‫- باشه.
‫کیو! کیو! کیو!
‫خیلی‌خب.
‫باید برم... کلاسِ سوارکاری دارم.
‫آره!
‫از همین الان احساس پشیمونی می‌کنم.
‫سلام!
‫سلام.
‫می‌خوام یه کلاه بخرم.
‫مطمئنی جای درستی اومدی؟
‫آم...
‫باحال بود. داری شوخی می‌کنی.
‫اگه راهنماییم کنین یه کلاهی پیدا کنم
‫که اندازه‌ی کله‌م بشه،
‫ممنون میشم.
‫خب، بستگی داره چی مدنظرتون باشه.
‫خب یه چیزی که به قهوه‌ای و پوست برنزه بیاد.
‫ببخشید، چیزی روی صورتمه؟
‫فقط می‌خوام بفهمم چطور آدمی هستی.
‫آهان.
‫کلاهی که آدم روی سرش می‌ذاره
‫باید به شخصیتش بیاد.
‫خب، من استاد دانشگاهم.
‫تاریخ درس میدم.
‫تمرکزم روی غربِ وحشیه.
‫در واقع بیشتر
‫تمرکزم روی نقش حیاتیِ زنانِ غرب وحشی
‫در ساختن کشورمونه.
‫دارم یه کتاب می‌نویسم. آره.
‫قهوه رو به چای ترجیح میدم
‫ولی اگه چیزِ دیگه‌ای برای ‫خوردن نباشه، چای می‌خورم.
‫منظورم بیشتر ویژگی‌های درونی بود
‫ولی ممنون.
‫خیلی مفید بود. چندتا پیشنهاد براتون دارم.
‫اجازه هست؟
‫کابوی یقه آبی.
‫کسی که این کلاه رو سرش می‌ذاره ‫خیلی سرسخته
‫صبح زود پا میشه و قبل ‫از اینکه بقیه بیدار بشن
‫کلی کار انجام داده.
‫عجب! از کجا می‌دونستی؟
‫من خیلی خوب آدما رو می‌شناسم.
‫حالا میریم سراغ این که...
‫قبلا امتحانش رو پس داده.
‫وقتی بقیه خسته میشن، تو قوی‌تر میشی.
‫هم کلاه می‌فروشی هم طالع بینی می‌کنی.
‫طبیعیه که یه کلاه
‫یه آدمِ دیگه ازت بسازه؟
‫روالِ کارش همینـه.
‫اوه. خودت چندتا کلاه داری؟
‫فقط همین یکی.
‫- آهان. ‫- گمونم...
‫دیگه عادت دارم به این‌جوری بودن.
‫منطقیه.
‫اون کلاه واکرو کجاست؟
‫آهان، اینجاست.
‫این کلاه خیلی وقته منتظره تا
‫آدم مناسبش از راه برسه.
‫یه نگاهی بنداز.
‫سرسخت و مهربان.
‫مثل یه سوارکار ماهر قدرتمند و بااراده‌ای
‫و اونقدری مهربون هستی که
‫مایه دلگرمی هر کسی که اونقدر ‫خوش‌شانسه که تو رو بشناسه، باشی.
‫واقعا کارت رو خوب بلدی.
‫هر سه‌تا رو می‌خرم.
‫کارت قبول می‌کنی؟
‫مطمئنم قبول می‌کنن.
‫لفتی، کارتخوان گرفتی؟
‫جیک؟
‫متوجه نشدم اومدی تو.
‫نمی‌خواستم بیدارت کنم.
‫این خانم می‌خوان سه‌تا کلاه بخرن.
‫پس تو اینجا کار نمی‌کنی.
‫ایشون اینجا کار نمی‌کنن؟
‫معلومه که نه.
‫[بهترین تا ابد، جیک وسـت.]
‫خیلی هم عالی.
‫خب، بسیارخب.
‫معمولا جیک وست
‫اونقدری خوش‌اخلاق نیست که ‫به کسی توی خرید کلاه کمک کنه.
‫آره، ببخشید.
‫متوجه نشدم که... ببخشید... آم...
‫خجالت نکش.
‫کلاه می‌خواستی، منم اینجا بودم.
‫اینجا رو مثل کف دستم می‌شناسم.
‫خوشحال میشم کمکی کنم.
‫چرا نمیرین باهم قهوه بخورین؟
‫منم تا وقتی برگردین
‫اینا رو براتون توی جعبه می‌ذارم.
‫- خب من... ‫- شنیدی که چی گفت!
‫چیزه...
‫باشه...
‫من تنها زنِ بخش‌مون هستم
‫واسه همین اینکه استاد دائم بشم
‫خیلی برام هیجان‌انگیزه.
‫انگاری تمام تلاش‌هام توی مسیر شغلیم
‫به این مسیر منتهی شده، می‌دونی چی میگم؟
‫به نظر باید خیلی استرس داشته باشی.
‫آره، خب این حق مطلب رو ادا نمی‌کنه.
‫مطمئنم پسرهامم خسته شدن بس ازش حرف زدم.
‫من دوتا پسر دارم.
‫بهت نشون میدم.
‫نوا. بچه‌ی زرنگ و باهوشیه.
‫این یکی آلیه. نُه سالشه.
‫همیشه ما رو می‌خندونه.
‫خیلی منو یادِ پدرش می‌اندازه.
‫چیزه...
‫جسارت نباشه، چه اتفاقی برای شوهرت افتاده؟
‫شان...
‫یهو سکته قلبی کرد.
‫به نظرم سخت‌ترین قسمتش این بود که...
‫هیچ‌کدوم‌مون فرصت ‫نکردیم باهاش خداحافظی کنیم.
‫متأسفم.
‫آره، چیزی نیست.
‫وای!
‫الان...
‫کل زندگیم رو برات تعریف کردم.
‫ببخشید من معمولا...
‫این‌جوری نیستم.
‫فقط آدم باهات احساسِ راحتی می‌کنه.
‫اینم از عوارضِ...
‫مردِ قوی و ساکت‌ بودنه.
‫خب... آم...
‫از خودت بگو.
‫از اول شروع کن.
‫چیزی رو از قلم ننداز.
‫تمام جزئیات رو بگو.
‫- تمام جزئیات؟ ‫- اوهوم.
‫خطر از بیخ گوشم رد شد!
‫وای، ببخشید.
‫نه! نه، نه.
‫باید برم.
‫این هفته نمایش سوارکاری برگزار میشه.
‫بهتره... بهتره با پسرهات بیای.
‫شاید خوششون بیاد.
‫باشه. عالیه. من...
‫ممنون...
‫- بابتِ قهوه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫جیک؟
‫میشه شماره‌ت رو بدی؟
‫برای...
‫یعنی اگه...
‫خواستیم بیاییم نمایش سوارکاری.
‫- آره. ‫- فقط محض اینکه...
‫- چرا که نه. البته. ‫- خواستیم بیاییم اونجا.
‫می‌دونی چیه؟ بزنش توی گوشیم.
‫بفرما.
‫مرسی.
‫فعلا.
‫[الان تو هم شماره‌م رو داری.]
‫سلام بر... خانواده.
‫- سلام! ‫- سلام سلام!
‫کلاه چی میگه؟!
‫وای! چه کلاهِ قشنگی.
‫مرسی. سه‌تا خریدم.
‫- ایول! ‫- عجب!
‫آره. کلاس اسب‌سواریت چطور بود؟
‫وای، فوق‌العاده بود. آرون مربی خیلی خوبیه.
‫خوبـه.
‫خیلی دیر برگشتی‌ها.
‫جدی؟
‫- آره. ‫- من...
‫پس با یکی آشنا شدی.
‫- ولم کن بابا. ‫- چرا. مطمئنم.
‫نه، خیلی‌خب. باشه.
‫خیلی بامزه بود... یه کابویه ‫که توی کلاه فروشی دیدمش.
‫دیدی؟ خودشه! این یه فرصتـه.
‫باید بری دنبال چیزی که می‌خوای.
‫خیلی‌خب، در واقع من ‫این‌جور آدمی نیستم ولی...
‫ببین! خوب‌ها رو زود می‌برن‌ها!
‫یه سوالی دارم.
‫آدمِ خوبی بود؟
‫آره اون...
‫جذاب بود.
‫وای!
‫خب، می‌دونی
‫هر چی قسمت باشه همون میشه.
‫خیلی‌خب.
‫چیه؟
‫اینم از مردِ من.
‫ایشون جیک هستن.
‫وای! عجب! ‫خوشوقتم جیک.
‫دقیقا.
‫خوشوقتم.
‫منم همین رو می‌خواستم بگم.
‫صحیح.
‫خوشوقتم. آره.
‫چه کلاهِ قشنگی!
‫جیک!
‫- پس اومدی! ‫- سلام.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫فکر کردم گفتی توی ‫نیویورک باهاش آشنا شدی.
‫آره. شمالِ نیویورک.
‫سل و ریتا یه دوره سفالگری برگزار کرده بودن
‫منم رفته بودم کمک‌شون
‫و جیک هم داشت یکی از ‫اسب‌هاشون رو درمان می‌کرد.
‫اوه! پس با اسب‌ها سر و کار داری.
‫بله.
‫جیک خوب بلده با اسب‌ها صحبت کنه.
‫زنگ زدم بیاد کمکم کنه
‫این ماده اسبی که از دستم ‫فرار می‌کنه رو سربه‌راه کنیم.
‫وسایلت رو آوردی؟
‫آره آوردم. تریلر رو گذاشتم پشت انبار
‫تا بتونم مراقبِ بانی باشم
‫و اسبم رو گذاشتم توی اصطبل 12
‫- اشکالی نداره؟ ‫- ردیفه.
‫مرسی.
‫خانم‌ها موقعِ شام می‌بینم‌تون.
‫خداحافظ.
‫عجب! پس زبونِ اسب‌ها رو می‌فهمی؟
‫وای! فوق‌العاده‌ست.
‫آره!
‫ممکنه یه عالمه اسب وحشی یه جا باشن
‫و جیک پاش رو اونجا بذاره و ‫یهو همه‌شون میشن اسبِ معمولی
‫و تازه بدون یه کلمه حرف!
‫عجب! چطور وارد این حرفه شدی؟
‫خب قبلا برای امرار معاش سوارکاری ‫می‌کردم و وقتی بازنشست شدم
‫به نظرم یه تغییرِ طبیعی بود.
‫شکسته‌نفسی می‌کنه.
‫قهرمان مسابقات سوارکاریه
‫و رکورد جهانیِ سوارکاری با اسب وحشی رو داره.
‫- جدی؟ ‫- باورم نمیشه.
‫بگذریم، خواهرم با یه مردِ ‫فوق‌العاده جذاب آشنا شده.
‫نه... من همچین حرفی نزدم.
‫به هر حال، مطمئنم باید بره دنبالش. نه؟
‫لازم نیست جوابی بدی!
‫خیلی عجیب‌وغریبه.
‫خیلی‌خب...
‫باشه! فعلا چیزی نمیگم.
‫خیلی‌خب، بذار با خواهرزاده‌هام آشنات کنم.
‫- باشه. ‫- بعدا می‌بینیم‌تون.
‫سلام بچه‌ها!
‫خب...
‫به نظر مرد خوبیه.
‫کی؟
‫کابویه.
‫آره، در واقع کسی چه می‌دونه؟
‫هوم.
‫این روزها دیگه نمیشه آدما رو شناخت.
‫آره.
‫باشه.
‫من میرم کلاه‌هام رو ببرم اتاق بیسکوییت.
‫باشه.
‫وایسا ببینم. پس اون مرد مرموز....
‫چیزِ خاصی نبود.
‫نبود؟ تو که گفتی طرف...
‫- نه! ‫- ...جذابه.
‫بنداز سمتِ راست.
‫هوم.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫سلام.
‫خوش اومدین. امروز اولین صبحیه ‫که در ماستنگ پوینت ریج هستین.
‫اینجا در ماستنگ پوینت
‫می‌خوایم مهمون‌هامون حسِ واقعی از
‫زندگی در یک مزرعه در غرب وحشی رو تجربه کنن.
‫ولی نگران نباشین، ‫مجبورتون نمی‌کنیم کار کنین.
‫به مرور با فعالیت‌هایی آشنا میشین که
‫تو دوران قدیم انجام می‌شده.
‫مثلا امروز می‌تونین انتخاب کنین
‫دنبال طلا بگردین
‫یا چرم‌دوزی کنین.
‫همیشه هم می‌تونین اسب‌سواری رو انتخاب کنین.
‫آم...
‫آره، آلی؟
‫فعالیت‌های روح‌محور هم دارین؟
‫نمی‌دونم چرا توی همچین ‫جایی با این تاریخ غنی
‫هیچ‌وقت به این فکر نیفتادیم.
‫ولی ببینم می‌تونم برات ‫نقشه پیدا کنم یا نه، باشه؟
‫خیلی‌خب، اگه هنوز فعالیت ‫صبحگاهی‌تون رو انتخاب نکردین
‫دیگه وقتشه
‫و همه‌تون رو موقع ناهار می‌بینم.
‫- ممنون. ‫- ممنون!
‫می‌دونی چیه؟ ‫من و خاله کسیدی
‫می‌خوایم بریم طلایابی.
‫طلای واقعی؟
‫شک نکن.
‫بریم وسایل‌مون رو بیاریم.
‫اوه! منم باهاتون میام.
‫خیلی خنگولی.
‫نه، جدی میگم.
‫- آهان. ‫- کی خنگوله؟
‫نوا داشت بهم می‌گفت
‫چشم‌هام مثل ستاره‌های آسمون می‌درخشن.
‫- جدی؟ ‫- هوم! عاشقانه نیست؟
‫واسه این گفتم
‫چون جیک بهم گفت باید یه سر
‫با آرون بریم رصدِ ستاره‌ها.
‫- اوه. ‫- گفت بیشتر از اونچه که فکر کنیم
‫ستاره می‌بینیم.
‫بهتره... بهتره باهاش برین.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، چرا که نه.
‫- همون شبیه که... ‫- هر چی خودتون می‌خواین.
‫سلام. صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫- خوب خوابیدی؟ ‫- آره.
‫خوبه، خیلی هم عالی. گوش کن...
‫شما چی؟
‫منم خوب خوابیدم. مرسی که پرسیدی.
‫بدیهیه که...
‫من نمی‌دونستم تو و ‫خواهرم قرارِ ازدواج گذاشتین
‫وگرنه هیچ‌وقت
‫شماره‌ت رو نمی‌گرفتم.
‫آم...
‫پس اگه بتونیم
‫این قضیه رو فراموش کنیم...
‫به نظرم به صلاحِ همه باشه.
‫می‌گیری چی میگم؟
‫باشه.
‫- خیلی‌خب، خوبه. ‫- صحیح.
‫خوشحالم که توافق نظر داریم.
‫خیالم...
‫راحت شد. ‫فقط یه بار باهم رفتیم کلاه خریدیم.
‫اوهوم.
‫و سه ساعت توی کافه نشستیم.
‫خب یه ملاقات دوستانه بود...
‫پس اینجایین.
‫درباره من حرف می‌زنین؟
‫همیشه!
‫خب من وسایل طلایابی‌مون رو حاضر کردم.
‫و آماده‌م که پولدار بشم.
‫بریم طلاهامون رو پیدا کنیم.
‫برو بریم.
‫خیلی‌خب.
‫باشه، بچه‌ها حالا باید بذارینش توی...
‫بذاریمش این تو؟
‫بعید می‌دونم درست باشه.
‫تازه گرفتمش!
‫عالیه. همه جیک رو دوست دارن.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا تک و تنها؟
‫پیش خودم گفتم...
‫اونور خیلی شلوغه، می‌دونی؟
‫آره.
‫گفتم بیام اینجا کارم رو بکنم.
‫امروزم کلاس سوارکاری داری؟
‫پناه بر خدا،
‫تو و خواهرت بهتره آروم بگیرین.
‫- چیه مگه؟ ‫- منظورم اینه که...
‫آرون از اون کابوی‌هاست که با یه نگاه
‫ذهنت رو می‌خونه.
‫- هوم. ‫- هوم. اوهوم.
‫می‌دونی چیه؟
‫منم بدم نمیاد باهاش خوش و بش کنم.
‫و خیلی هم باحاله تازه حالا که بحثش شد
‫امروز با آرون کلاس سوارکاری دارم.
‫- الان دیگه باید برم. ‫- ردیفه.
‫خوش بگذره.
‫- من که همین‌جام... ‫- قطعا.
‫دنبال طلا می‌گردم.
‫مامان، ببین چی پیدا کردم!
‫بالاخره یکی پیدا کردی. ‫دیگه تا آخر عمرت بی‌نیازی.
‫نگاهش کن.
‫جیک کمکم کرد.
‫میگه کلید هرچیزی صبر
‫و "استخامت"ـه.
‫"استقامت".
‫- اینم میشه. ‫- آره.
‫بدله.
‫جیک بهم یاد داد چطور ‫فرق‌شون رو تشخیص بدم.
‫آها.
‫حدس بزن چی شده؟
‫چی؟
‫آرون یه نقشه بهم داده که
‫و تمام جاهایی که توش ‫روح دیده شده رو علامت زده
‫جیک چندتا ترفند بهم یاد ‫داد تا با ارواح ارتباط بگیرم.
‫- گوش کن. ‫- خیلی هم عالی.
‫"ارواح، بیایین بیرون."
‫وای! چه خوب بود.
‫جیک خیلی بهتر از من میگه.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چیه؟
‫میگم بهت نشون بده.
‫- نمی‌خواد. ‫- الان میرم... الان...
‫نه... فهمیدم.
‫به مامانم نشون بده چطور ‫با ارواح ارتباط بگیرم.
‫آره، باشه.
‫به نظرت می‌تونه یادش بگیره؟
‫هوم، آره.
‫خیلی‌خب، بیا امتحان کنیم.
‫رازش اینه که صدا از دیافراگمت خارج بشه، خب؟
‫حاضری؟
‫ارواح، بیایین بیرون.
‫موفق شدم!
‫- وای! ‫- میرم به...
‫نوا و جزمین نشون بدم.
‫خب الان دیگه یه دوستِ جون‌جونی پیدا کردی.
‫راحته. بچه‌ی خوبیه.
‫نوا هم همین‌طور.
‫شانس آوردم.
‫آره یا این‌جوریه یا اونا شانس ‫آوردن که مادر خوبی دارن.
‫نمی‌تونم صدا رو از دیافراگمم خارج کنم.
‫میشه کمکم کنی به نوا و جزمین نشون بدم؟
‫- وقتِ انجام وظیفه‌ست. ‫- آره.
‫- اینجا وایسا. ‫- خیلی‌خب. ببینیم چه‌جوریه.
‫ربکا! صبر کن!
‫خب...
‫نظرت درباره‌ی جیک چیه؟ ‫بامزه‌ست، نه؟
‫آره قطعا... بامزه‌ست.
‫خیلی ناراحتم که
‫فرصت نشد بیشتر باهاش وقت بگذرونی.
‫واقعا دلم می‌خواد بیشتر باهاش آشنا بشی.
‫خب دلیلی نداره خیلی بخوام...
‫توی زندگیت دخالت کنم.
‫خب من می‌خوام از زندگیم باخبر باشی.
‫- خیلی‌خب. ‫- آره. حس می‌کنم ازش خوشم میاد.
‫تو که می‌دونی من عاشقِ ‫آدم‌های درست‌وحسابی نمیشم.
‫هیچ‌کدومشون تا حالا اینقدر خوب نبودن.
‫حالا خوبه حداقل هیچ‌کدوم‌شون
‫پولت رو بالا نکشیدن.
‫آم چرا، توی دانشگاه این اتفاق برام افتاد.
‫خوب شد فقط 40 دلار داشتم.
‫ببین، من فقط مردهایی رو انتخاب می‌کنم که ‫ظاهر خوبی دارن و شخصیتِ خاصی ندارن
‫و تعهد گریزن.
‫به نظرم جیک اصلا این‌جوری نیست.
‫دقیقا.
‫واقعا به نظر نمیاد این‌جوری ‫باشه ولی واقعا کیه؟
‫و اینجا تو باید بیای کمکم.
‫قبل از اینکه بیشتر از این پیش برم
‫واقعا خوشحال میشم
‫فردا رو باهاش بگذرونی.
‫نه، فکر خوبی نیست.
‫- چرا، هست. ‫- نه.
‫منم می‌خوام رابطه‌م مثل تو و شان بشه.
‫کَسی...
‫یه چیزِ واقعی.
‫تازه من خوب نمی‌تونم ‫شخصیتِ آدما رو قضاوت کنم
‫ولی تو آدما رو می‌شناسی...
‫و منو هم می‌شناسی.
‫باشه.
‫فردا صبح با آلی میرم شکار ارواح
‫و بعد با بچه‌ها میریم پیاده‌روی.
‫نخیر! نه فقط پیاده‌روی و بچه‌ها رو هم نبر.
‫- چرا، چرا، می‌برم. ‫- نخیر.
‫فقط باید شما دوتا باشین.
‫- کسیدی.... ‫- یه روز باهاش باش
‫و بهم بگو به همین خوبی‌ای ‫که به نظر میاد هست یا نه.
‫تو رو خدا؟
‫تو رو خدا، تو رو خدا؟
‫قبول کن دیگه. نـه نیار!
‫باشه.
‫وای!
‫مرسی!
‫خیلی دوستت دارم
‫و می‌دونستم می‌تونم روت حساب کنم.
‫توی این حوالی باید یه قلعه باشه که
‫که توش یه کابوی در زمستونِ سخت سال 1802
‫یخ زده و مُرده.
‫اینو از کجا می‌دونی؟
‫کتابم.
‫آهان.
‫اوناهاش!
‫یادت باشه، از دیافراگمت استفاده کن.
‫خیلی‌خب.
‫ارواح بیایین بیرون!
‫وای!
‫از دستِ تو!
‫سلام.
‫سلام، بیا اینجا.
‫سلام.
‫چطور پیش رفت؟
‫روح پیدا کردی؟
‫نه.
‫همه جاهایی که روی نقشه بود رو گشتیم
‫ولی پیدا نکردیم، مگه نه؟
‫خیلی ضدحاله.
‫میشه بعدا بازم بریم؟
‫می‌خوام اون قلعه چوبی رو درست کنم.
‫- اوه! ‫- روح‌ها رو به خودش جذب می‌کنه.
‫آره خب شاید نوا و جزمین بتونن
‫همراهت بیان.
‫باید یه عملیات مخفیانه ‫برای خاله کسیدی انجام بدم.
‫عملیات مخفیانه یعنی چی؟
‫یه عملیاتیه که توش مطمئن میشی
‫کسی قرار نیست توی دردسر بیفته.
‫ولی می‌دونی چیه؟ ‫نظرت چیه فردا برگردیم؟
‫از پذیرش می‌پرسم ببینم
‫- ابزاری برای شکار... ‫- چراغ‎‌قوه ارواح؟
‫- آره، همون! ‫- خیلی‌خب.
‫عملیات خوبی داشته باشی، مامان!
‫نگران نباش. خیلی‌خب. خوش بگذره.
‫- می‌بینمت. ‫- خیلی‌خب.
‫صبح بخیر.
‫فهمیدی چرا اینقدر فرار می‌کنه؟
‫هنوز نه. مشکلی نداره.
‫با همسایه‌هاشم کنار میاد.
‫خوب هم غذا خورده. ‫سم‌هاش هم مشکلی نداره.
‫اینو زیاد نمیگم ولی موندم مشکلش چیه.
‫آها.
‫می‌دونی از روز کنجکاوی میگم
‫وقتی توی این‌جور موقعیت‌هایی ‫به بن‌بست می‌خوری
‫قشرق بپا می‌کنی
‫یا همه‌چیز رو می‌ریزی توی خودت یا...
‫کدومش؟
‫با هر اتفاقی کنار میام.
‫آره. این شد یه چیزی.
‫آخه زندگی هیچ‌وقت طبق انتظارت پیش نمیره
‫ولی جذابیتش به همینه، نه؟
‫اوهوم.
‫چرا می‌پرسی؟
‫فقط...
‫از روی کنجکاوی...
‫خواستم یه گپی بزنیم.
‫اسب قشنگیه.
‫آره.
‫آرومم هست.
‫پس امروز با خودمون می‌بریمش.
‫ببخشید. کجا می‌بریمش؟
‫خواهرت بهم پیام داد
‫و گفت می‌خوای سوارکاری یاد بگیری.
‫در واقع واسه همین اومدی دیگه، نه؟
‫درسته. اومدم سوارکاری یاد بگیرم.
‫صحیح.
‫آره! بریم دیگه.
‫خب اولش ممکنه ترسناک باشه ولی
‫هیچ چیزِ باارزشی بدونِ ‫ریسک به‌دست نمیاد، درسته؟
‫دست چپت روی افسار و سرِ زین باشه.
‫پای چپ روی رکاب.
‫- درست همین‌جا. ‫- آره.
‫- اونو میگم. ‫- فهمیدم.
‫آره، آره. ببرش بالا.
‫- شلوارم تنگه. ‫- باشه. بسیار خب.
‫گمونم برای همین شلوار گشاد پوشیدی.
‫خب حالا بپر بالا و پات رو بده اونور.
‫- حالا شد. ‫- ببخشید.
‫خب اینم یه راهِ سوارِ اسب شدنه.
‫شرمنده واقعا.
‫خیلی‌خب، از مسیرِ
‫مبتدی‌ها میریم... بانی ‫می‌دونه باید چیکار کنه ولی
‫اگه مشکلی پیش اومد
‫فقط صدام کن، باشه؟
‫برو بریم.
‫اگه بخوام یه لحظه رو بگم
‫که فهمیدم رسالتم در زندگی کابوی شدنه،
‫همون لحظه بود.
‫رفتم سمتِ اسب و بهش گفتم می‌خوام سوارش بشم
‫و بعد مامانم ده دقیقه بعد اومد و دید
‫سوار اسبی شدم که
‫تمام سوارکارهای ماهر رو
‫انداخته پایین...
‫در آروم‌ترین حالت خودش بود.
‫فقط ده سالت بود؟
‫هوم.
‫وای! حتما مامانت وحشت کرده بود.
‫از اونم بدتر!
‫با هم صمیمی هستین؟
‫آره. بودیم.
‫متاسفانه از دنیا رفته.
‫خیلی متأسفم.
‫مرسی.
‫چند سال پیش مُرد. ‫سرطان داشت.
‫ولی موقع مرگش کنارش بودم.
‫خیلی خوشحالم.
‫مطمئنم دلتنگشی.
‫هستم.
‫آره.
‫افسارش رو بکش.
‫هُش! حالت خوبه؟
‫- آره. ‫- هُش.
‫نمی‌دونم چی شد. آروم نمی‌گرفت.
‫حتما از یه چیزی ترسیده بود، نمی‌دونم.
‫بیا اینجا.
‫چیه؟
‫فقط می‌خوام بدونم چند وقته سوارکاری می‌کنی.
‫چی لوم داد؟
‫خیلی از سوارکارهای تازه‌کار اگه اسب‌شون ‫یهو شروع کنه دویدن، از ترس سکته می‌کنن
‫ولی تو اصلا شوکه نشدی.
‫از بچگی سوارکاری می‌کنم.
‫از همون موقع هم به غرب وحشی علاقه‌مند شدم.
‫شرمنده...
‫شرمنده چیزی نگفتم.
‫اولش نگفتم و بعد اگه می‌گفتم عجیب می‌شد!
‫واسه همین یه تصمیمی برای خودم گرفتم.
‫که یه دخترِ پریشون‌حال باشی؟
‫نه، من...!
‫می‌دونی، در دفاع از خودم باید بگم
‫همه این حقه‌ها زیر سرِ خواهرمه.
‫ازم خواست تحقیق کنم ببینم
‫قاتل سریالی هستی یا نه، خب؟
‫من...
‫قاتل سریالی نیستم.
‫چیزِ دیگه‌ای هم هست خواهرت بخواد بدونه؟
‫خب تا اینجا فهمیدم به زن‌ها احترام می‌ذاری
‫و مشکلات شغلی نداری
‫پس گمونم...
‫فقط روابطِ قبلیت می‌مونه.
‫هوم.
‫خب؟
‫خب...
‫تا حالا عاشقِ کسی شدی؟
‫آره.
‫متاهل بودی؟
‫نه.
‫نه، من به خاطر کارم همیشه در سفرم
‫و حتی وقتی یکی میگه مشکلی باهاش نداره
‫بعد از یه مدتی مشکل پیدا می‌کنه!
‫پس یعنی تا حالا کسی نبوده که...
‫باعث بشه بخوای یه جا بمونی؟
‫گمونم هنوز دخترِ مناسب رو پیدا نکردم.
‫شایدم حاضر نیستی کوتاه بیای.
‫خب تا اینجا چطور بودم؟
‫خب فعلا امتیازت خوبه
‫ولی یه سوالِ دیگه دارم.
‫هوم.
‫از اجرا خوشت میاد؟
‫آره.
‫جدی؟
‫خوبـه
‫چون کسیدی عاشقِ اجراس.
‫و خیلی پر شوره، ‫هر دو همین‌جوری هستین، درسته؟
‫دوتایی تفاهم دارین.
‫اوه... اسبه...
‫خب، فهمیدم.
‫گمونم فهمیدم چرا بانی همش فرار می‌کنه
‫واسه این نیست که از چیزی ترسیده.
‫عجب!
‫هیس، هیس!
‫آروم بگیر.
‫آروم.
‫هُش. هُش.
‫بیا.
‫بفرما...
‫یالا! برو!
‫حالا شد!
‫خاله کسیدی گفت تو و مامان ‫این ماستنگ رو پیدا کردین.
‫درسته.
‫سخته یه اسب وحشی رو رام کنی؟
‫سخته ولی غیرممکن نیست.
‫کل زندگیش یه اسب وحشی بوده
‫پس فقط باید مطمئن بشه که
‫نمی‌خوام آزادیش رو بگیرم. وقتی مطمئن شد
‫می‌تونه هر وقت خواست بره و بیاد و امیدوارم
‫بانی دیگه فرار نکنه.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫جدی؟
‫اگه جدی نبودم که پیشنهاد نمی‌دادم.
‫یالا.
‫بیا.
‫از جلو بیا تا متوجه اومدنت بشه.
‫بذار بوت کنه.
‫حالا شد.
‫سلام.
‫فکر کنم استعداد ذاتی داشته باشی.
‫حالا این طناب رو بهت میدم.
‫گرفتیش؟ ‫اینو بگیر.
‫همین‌جوری بچرخونش.
‫- آفرین پسرِ خوب. ‫- همینه.
‫همین‌جور بچرخون تا به حرکت ادامه بده.
‫- برو رفیق! برو! ‫- آره! خودشه.
‫برو! برو رفیق!
‫همینه.
‫تندتر.
‫شاید یه کابوی باشی.
‫برو پسر!
‫همینه!
‫رفیق، چه اسب‌های قشنگی داری.
‫حیفه که فردا سوارشون نمیشی.
‫هیچ‌کس مثل تو نمی‌تونه ‫سوار یه اسب وحشی بشه.
‫آره تعریف از خود نباشه خیلی خفن بودم.
‫یادت رفته در رو ببندی.
‫ببخشید.
‫از تو بعید بود.
‫نه.
‫چیزی ذهنت رو مشغول کرده؟
‫پیچیده‌ست.
‫یعنی پای یه زن درمیونه؟
‫یه همچین چیزی.
‫خب اگه خواستی حرف بزنی، بهم بگو.
‫به مسابقه‌ی مزرعه ماستنگ خوش اومدین.
‫اولین کسی که به خط پایان برسه
‫برنده‌ی نعل اسب میشه.
‫- ووهو! ‫- سر جایِ خود... آماده باشین. حرکت.
‫و برنده با اختلاف کم... کسیدیه.
‫برنده شدم.
‫آبجی، اینو چی میگی؟
‫- بحث‌برانگیزه. ‫- ووهو!
‫ایول! یوهو!
‫انگار بدجوری اون نعل رو می‌خواستی، نه؟
‫ناراحت نباش، مامان.
‫تو تمام تلاشت رو کردی و همین مهمه.
‫- خب؟ ‫- آره. درسته...
‫پاشو.
‫تلاشت هم خوب بود.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- عالیه. ‫- ای وای!
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب.
‫هنوز از توی کیسه در نیومدم. ‫خیلی‌خب.
‫جیک، تا حالا بوفالو از نزدیک دیدی؟
‫آره. زیاد.
‫من و نوا می‌خوایم ‫از دانشگاه کلگری پذیرش بگیریم
‫و روی لوگوشون یه بوفالوئه.
‫- هوم. ‫- آره.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫میریم یه بشقاب بگیریم.
‫آره.
‫می‌دونم نوا باید یه روز مستقل بشه
‫ولی دانشگاه کلگری آخه؟ ‫شنیدی چی گفت؟
‫- آره. آره، خب که چی؟ ‫- الان جدی هستی؟
‫خب بولدر دانشگاه بهتریه.
‫چه فکری پیش خودش می‌کنه؟
‫به نظرم باید به یه دختری ربط داشته باشه که
‫اسمش با حرف "ج" شروع میشه!
‫- آره، می‌دونم. ‫- نوا خیلی دوستش داره.
‫دختره هم همین‌طور.
‫به نظرت یکم سن‌شون کم نیست برای این کارها؟
‫خب تو هم توی همین سن با شان آشنا شدی.
‫آره ولی اگه یهو دختره بذار و بره چی؟
‫خب، مطمئنم نوا از پسش برمیاد.
‫ببین، می‌دونم می‌خوای از پسرت محافظت کنی.
‫ولی عشق و عاشقی دستِ خودِ آدم نیست.
‫- چرا، هست. ‫- جدی؟
‫- کاملا دستِ خودِ آدمه. ‫- آره.
‫واقعا دست خودته. اگه زمانِ مناسبی نبود
‫و طرفت هم مناسب نبود، می‌تونی بهش بگی
‫و راهت رو بکشی و بری.
‫خیلی‌خب. به نظر میاد یکم مضطربی.
‫به خاطر اینه که هنوز خبری ‫از استاد دائم شدنت نیست؟
‫نه، هنوز خبری نشده.
‫خیلی‌خب.
‫باشه. اون غریبه‌ی مرموزی که اون روز
‫توی شهر دیدیش چی؟
‫بهت گفتم فراموشش کن. چیز خاصی نبود.
‫- فقط... ‫- باشه. چیزِ خاصی نبود.
‫سلام.
‫خب چه خوب چون...
‫بابی بریگز رو دعوت کردم
‫باهامون بیاد نمایش سوارکاری و
‫با تو هم آشنا بشه.
‫مامان! چرا همچین کاری کردی؟
‫قبلا مثل یه توله سگ دنبالم میومد.
‫دیگه مثل اون موقع‌ها نیست! هه هه!
‫مامانش عکسش رو برام فرستاده.
‫مامانش برات عکس فرستاده؟
‫آره. ببین.
‫و...
‫زنش هم مُرده.
‫عالی شد.
‫می‌تونیم باهم انجمن بزنیم.
‫انجمن چی؟
‫مامان بابی بریگز رو دعوت ‫کرده باهامون بیاد نمایش سوارکاری.
‫وای مامان. حتی ربکا ‫هم اونقدرا درمونده نشده.
‫چرا، شده.
‫تازه بابی بریگز واسه خودش مردی شده.
‫نگاهش کن.
‫اوهو! چه جذاب شده.
‫- آره، باشه. ‫- ولی به اندازه جیک خوشتیپ نیست.
‫خیلی‌خب.
‫- ولی بدک نیست. ‫- آره.
‫مرسی مامان.
‫- خیلی هم عالی... ‫- باید دنده‌ها رو امتحان کنی.
‫میرم یه بشقابِ دیگه برمی‌دارم ‫و از اول شروع می‌کنم.
‫صبح بخیر جیک.
‫نوا.
‫چه زود بیدار شدی.
‫مامانم همیشه میگه
‫هر مشکلی داشتم برم پیشش...
‫ولی حس عجیبی داره با مامانت
‫راجع به احساساتت حرف بزنی، می‌فهمی چی میگم؟
‫امیدوارم بود که...
‫من...
‫واقعا از جزمین خوشم میاد
‫و الان چهار ماهه که
‫همدیگه رو می‌شناسیم
‫و...
‫راستش نمی‌دونم چطور باید بفهمم.
‫چی رو بفهمی؟
‫که دوستش دارم یا نه.
‫اوه.
‫عجب.
‫خب...
‫طبق تجربه‌ی من...
‫فقط یه ویژگیش مهم نیست، همه‌چیش مهمه.
‫پس اگه وقتی از خواب پا میشی
‫اولین کسیه که به ذهنت میاد
‫و آخرین چیزیه که قبل از خوابیدن
‫بهش فکر می‌کنی.
‫اگه حرف زدن باهاش راحته و ‫گوش دادن بهش از اونم راحت‌تره...
‫اگه لبخندش اونقدر قشنگه که
‫دلت رو می‌لرزونه
‫و باعث میشه بخوای آدمِ بهتری باشی...
‫آره.
‫من همه‌ی این چیزها رو ‫درباره‌ی جزمین حس می‌کنم.
‫یه نصیحت مردونه بهم بکن.
‫یه نظرت باید بهش بگم دوستش دارم؟
‫نه.
‫مردونه بخوام بهت بگم
‫به نظرم...
‫جوابش رو فقط خودت می‌دونی.
‫هوشمندانه‌ست.
‫خوشم اومد.
‫- مرسی. ‫- قربونت.
‫- فعلا جیک. ‫- فعلا.
‫سلام.
‫اومدم یه نگاهی به اینجا بندازم...
‫- تا مطمئن بشم... ‫- اوهوم.
‫پس تمام مدت اینجا بودی؟
‫من...
‫همه‌چی رو شنیدم. آره.
خیلی خب.
‫در واقع تمامش رو شنیدم.
‫باید دست از اون کارهات برداری.
‫دقیقا همین کارت!
‫می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫دیگه نمی‌خوام اون نگاهت رو ببینم.
‫زیاده‌رویه.
‫سلام. بابی اومده.
‫چی؟ چرا هنوز آماده نشدی؟
‫من با بابی بریگز نمیام نمایش سوارکاری.
‫ولی من به جیک قول دادم ‫همه میریم تشویقش کنیم.
‫باشه خب، خوبه. شما برین تشویقش کنین.
‫خیلی‌خب.
‫گوش کن. مامان راست میگه
‫و تو واقعا باید به فکر ازدواجِ مجدد باشی.
‫نه.
‫نباید بابی بریگز رو بدون اینکه ببینی رد کنی
‫و بهم اعتماد کن اون بامزه‌ست
‫باحاله
‫و شلوار جینش واقعا بهش میاد.
‫اوه، آره.
‫نکنه از بابی بریگز خوشت اومده؟
‫- چون می‌تونی... ‫- نه!
‫به نظر خوشت اومده.
‫معلومه که نه.
‫تازه همیشه هم عاشقِ تو بوده.
‫ای بابا!
‫خیلی‌خب، کدوم کلاه؟
‫کلاه بی‎کلاه!
‫لطفا. وای دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. فقط...
‫خیلی‌خب. نمی‌دونم مشکلت چیه.
‫- دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. ‫- گوش کن.
‫بیا، خوش می‌گذره.
‫باشه.
‫- خب؟ ‫- عالی شد.
‫تو رو خدا نگو فقط همین کفش‌ها رو آوردی.
‫مشکل‌شون چیه؟
‫هیچی. البته اگه قرار باشه بری ‫گردهمایی استادان دانشگاه.
‫- خیلی‌خب. ‫- جایی که تمام استادهای
‫- اتحادیه استادان... ‫- هوم. آره.
‫میرن اونجا استادی کنن.
‫خب بعد از مرگ شان این ‫اولین مراسمیه که داری میری
‫و باید حسابی شیک‌وپیک کنی.
‫باشه.
‫پنج دقیقه دیگه می‌بینیمت؟
‫شاید بهتر باشه موهات رو...
‫...شونه کنی.
‫مام ضد تعریق بزنی.
‫باشه.
‫من اجرا نمیکنما!
‫بکز.
‫سلام.
‫یه نگاه به خودت بنداز.
‫تویی که...
‫بزرگ شدی.
‫- سه‌تا رشته ورزشی کار می‌کنه. ‫- ولی نه حرفه‌ای.
‫این کار رو به عنوان بخشی از ‫فعالیت‌های خیرخواهانه‌م انجام میدم.
‫- اوه. ‫- آره.
‫خب تو چی؟
‫من؟ خب...
‫من دویدن رو دوست دارم و بازیافت می‌کنم.
‫- خوبه به سلامتیت اهمیت بدی. ‫- آره.
‫- همین الان داشتم
‫درباره‌ی یه پروژه جانبی به جیک می‌گفتم
‫که می‌خوام عملیش کنم.
‫اسب درمانی برای بچه‌ها!
‫آره، آره، مشخص شده که
‫اسب‌ها به بچه‌ها توی هر مشکلی کمک می‌کنن
‫و من یکی از طرفدارهای این آقام.
‫شش بار قهرمانی در سوارکاری ‫روی اسب بدون زین. درسته؟
‫هفت‌بار ولی...
‫حالا چه فرقی می‌کنه؟
‫درسته. چطور تونستم مائوئی رو فراموش کنم؟
‫گوش کن، می‌دونم اتوبوس هست
‫ولی اگه اشکالی نداره بیا با ماشینِ من بریم
‫تا توی راه یه گپی بزنیم.
‫خب، خوشحال میشم.
‫عالیه.
‫باشه.
‫بذار در ماشین رو برات باز کنم. ‫ماشینم اینه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی حس خوبی به این دوتا دارم.
‫- هوم. ‫- تو چی؟
‫خانم‌ها و آقایان، خوش اومدین
‫به مسابقه‌ی سوارکاری پاییزی ماستنگ فالز.
‫امشب من مجری هستم. اسمم جیکه.
‫باعث افتخارمه که اینجا هستم.
‫شک نکن!
‫مجله‌ها رو دیدی؟
‫- عکسِ جیک روی همه‌شون هست. ‫- دیدم.
‫جیک اومد.
‫میرم بهش سلام کنم.
‫اسمش چی بود؟ ‫"قصیده‌ای در ستایش..."
‫" یک الهه" فکر کنم.
‫من از طرفِ خودِ نوجوونم عذرخواهی می‌کنم.
‫به نظرم قشنگه.
‫مامان، داره شروع میشه. باید بریم تو.
‫جیک میگه می‌خواد با چندتا ‫ترفند جالب با طناب شروع کنه.
‫باشه، برو برامون جا بگیر.
‫منم میرم زودی برای خودمون خوراکی ‫بگیرم و بیام، باشه؟ برو، برو، برو.
‫منم می‌تونم همراه‌تون بیام خانم گرانوی.
‫- وای لطف می‌کنی. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- خوش می‌گذره؟ ‫- حسابی!
‫یکی از اینا برمی‌دارم.
‫سلام. شش‌تا هات داگ تند
‫و شش‌تا لیموناد، لطفا.
‫خیلی ممنون.
‫اینو برای کسیدی خریدی؟
‫آره. گفتم یه دونه براش بگیرم.
‫جیک واقعا حرف نداره.
‫آره.
‫نوا واقعا دوستش داره.
‫میگه اونو یاد باباش می‌اندازه.
‫البته نه از لحاظ کابوی بودنش و اینا.
‫گمونم به خاطر رفتار و برخوردش میگه.
‫جدی اینو گفته؟
‫آره.
‫گمونم منم این رو توی شخصیتش می‌بینم.
‫مامانم...
‫بهم گفت که...
‫برای مامان‌ها خیلی سخته فراموش کنن...
‫برای تو، با وجود اتفاقاتی که افتاده
‫باید سخت‌تر هم باشه.
‫من فقط... واقعا نوا رو دوست دارم.
‫یعنی، خیلی.
‫ولی...
‫اگه می‌خواین بره دانشگاه بولدر
‫من باهاش صحبت می‌کنم.
‫این کار رو می‌کنی؟
آره، اونقدرها هم دور نمیشیم
‫و دلم می‌خواد خوشحال هم باشه.
‫منم همینطور.
‫تو خیلی مهربونی، جزمین.
‫ممنونم.
‫وای مرسی.
‫بقیه‌ش هم مالِ خودت.
‫ممنونم.
‫ممنون. مرسی.
‫این یکی رو لطفا شما بگیر. ‫ممنون. ممنون.
‫بسیارخب.
‫- مسابقه سوارکاری. ‫- بریم مسابقه!
‫که به طور گسترده داره استفاده میشه
‫و می‌خواد پولش رو خرج کارهای خیر کنه.
‫اینا رو از کجا فهمیدی؟
‫- توی مسابقه بهم گفت. ‫- خیلی‌خب.
‫گوش کن! تو آمارِ جیک رو برای من در آوردی.
‫حالا منم می‌خوام لطفت رو جبران کنم.
‫نه، واقعا لازم نیست همچین کاری کنی.
‫فقط می‌خوام یه عملیات مخفیانه انجام بدم.
‫خیلی ممنون.
‫دور اول رو مهمون من هستین.
‫می‌دونی چیه بابی؟
‫گمونم وقتشه نشونم بدی چه توانایی‌هایی داری.
‫اوهو! منم یه حرکت‌هایی بلدم.
‫با یه موزیکِ قدیمی شروع می‌کنیم.
‫ممنون بابتِ نمایش سوارکاری.
‫- به پسرهام خوش گذشت. ‫- خواهش می‌کنم.
‫دلت براش تنگ شده؟
‫آره.
‫انگاری سال‌ها پیش بود...
‫هوم. می‌فهمم.
‫خب قراره بازم بابی رو ببینی یا چی؟
‫آم...
‫ولی چی؟
‫آهای! ربکا! وایسا!
‫- کسیدی... ‫- بیا من مُسکن دارم.
‫سرم درد نمی‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. ببخشید.
‫شرمنده.
‫آم...
‫راستش...
‫و واقعا احمقانه‌ست ولی خب جدیه
‫و می‌دونم ما همیشه همه‌چی رو بهم میگیم
‫و واقعا حسِ عجیبی دارم
‫که هنوز چیزی بهت نگفتم ولی...
‫اشکالی نداره.
‫خودم می‌دونم.
‫بعید می‌دونم بدونی.
‫چرا می‌دونم.
‫قضیه همون مرد مرموزیه که توی شهر دیدیش...
‫نمی‌تونی از فکرش دربیای.
‫وقتی با شان آشنا شدی ‫هم دقیقا همین‌جوری بودی...
‫همون لحظه‌ای که دیدیش
‫دیگه بقیه مردها برات نامرئی شدن.
‫درسته. این...
‫ولی اگه هنوز بهت زنگ نزده
‫باید فراموشش کنی.
‫خودش ضرر می‌کنه.
‫وقتشه بریم سراغِ نقشه دوم...
‫بابی.
‫یه فرصت بهش بده.
‫می‌تونی تصور کنی توی این روابط باشیم؟
‫تو و بابی و من و جیک؟
‫مگه اینکه فکر کنی به دردم نخوره.
‫نه.
‫نه، به نظرم...
‫اون همه‌چی تمومه.
‫جدی میگم.
‫اون...
‫قویه، باهوشه و بامزه‌ست...
‫و...
‫رابطه‌ش با پسرها خوبه.
‫آره.
‫آم...
‫از رابرت و جیک عذرخواهی کن.
‫من فقط...
‫به آلی قول دادم که
‫فردا صبح دوباره باهاش برم شکار ارواح
‫و... امیدوارم بهتون خوش بگذره.
‫خوش بگذره.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫اون اسب نر هنوز اینجاست؟
‫فکر می‌کردم می‌خوای در رو باز کنی
‫بذاری یکم آزاد بچرخه.
‫همین کار رو کردم.
‫نمی‌خواست بره. مستقیم رفت انبار.
‫گویا بانی حامله‌ست.
‫اوه.
‫وای! کی زایمان می‌کنه؟
‫به نظرم دو هفته دیگه.
‫بالای شکمشه
‫که دیدنش رو سخت می‌کنه ولی بازم...
‫نمی‌دونم چطور متوجه نشدم.
‫خب حدس می‌زنم که...
‫یه کسی یا یه چیزی
‫حواست رو پرت کرده باشه.
‫اگه خواستی درباره‌ش حرف ‫بزنی، پیشنهادم سرجاشه.
‫باشه.
‫مشکل از تو نیست. مشکل از...
‫ببین، تو یه مرد دیگه رو خوشبخت می‌کنی.
‫ولی...
‫آهای!
‫خب چی شده؟
‫جیک باهام قطع رابطه کرد.
‫چی؟
‫چرا؟ چی بهت گفت؟ یعنی چی؟
‫گفت آدمِ فوق‌العاده و باحالی‌ام و...
‫و هر کسی باهام باشه، خوش‌شانسه.
‫از دانشگاهه.
‫احتمالا می‌خوان خبر استاد دائم شدنت رو بدن.
‫وای! الان نه!
‫جواب بده!
‫جواب بده.
‫الو؟
‫خودم هستم.
‫خب، ممنونم.
‫بله.
‫عالیه.
‫باهاتون در تماس هستم.
‫باشه.
‫خیلی ممنون.
‫خدانگهدار.
‫چی گفتن؟
‫میشه به آلی بگی که...
‫عصر میریم شکار ارواح؟
‫الان نیاز دارم... نیاز دارم که...
‫حالت خوبه؟
‫- من خوبم. تو خوبی؟ ‫- باید درستش کنم.
‫باید یه فکری به حالش بکنم. من...
‫باشه.
‫همه‌چی مرتبه خانم گرانوی؟
‫به جز اینکه
‫حس می‌کنم
‫آدم بی‌ارزش و فراموش‌شده‌ایم،
‫مشکلِ دیگه‌ای ندارم.
‫آب سیبه.
‫هوم.
‫معمولا این‌جوری نیستم، می‌دونی؟
‫امروز بابت استاد دائم شدنم بهم زنگ زدن.
‫آم، آره...
‫مادرت گفت منتظر خبرشونی.
‫غافلگیر شدم که...
‫اینقدر واکنش شدیدی دارم.
‫من که نشدم.
‫یادمه مامانت گفت
‫تو مثل فرشته‌ی نجات اون بخش بودی.
‫دقیقا.
‫کل زندگیم تلاش کردم استاد دائم بشم.
‫خب حالا استاد دائم شدی؟
‫آره، شدم.
‫بسیارخب، محض شفاف‌سازی بگم...
‫رئیست زنگ زد و گفت: ‫"تبریک میگم ربکا."
‫- "تو..." ‫- آره.
‫می‌دونی...
‫توی این سه سال گذشته که شان رو از دست دادم
‫تمام فکر و ذکرم این موقعیت شغلی بود.
‫این‌جوری آینده‌ی پسرهام تامین می‌شد.
‫اوضاع‌مون روال می‌شد.
‫ولی وقتی بهم زنگ زدن، ‫پیش خودم گفتم:
‫"این همون چیزیه که می‌خوام؟
‫یا چیزیه که باید بخوام؟"
‫خب بستگی داره. کار رو دوست داری؟
‫آره. من عاشقِ کارمم. بله.
‫ولی توی سه سال گذشته،
‫انگار توی یه چرخه گیر افتادم
‫و فقط دارم کارهایی رو ‫می‌کنم که باید انجام بدم.
‫کاش بیشتر شبیه کسیدی بودم.
‫اینکه بدون برنامه‌ریزی برم جلو
‫و هر کار عشقم می‌کشه بکنم.
‫خیلی این ویژگیش رو دوست دارم. ‫کاش منم این‌جوری بودم.
‫ولی نیستم. من همچین آدمی نیستم.
‫و بعد اومدم اینجا
‫برای اولین بار توی زندگیم حس می‌کنم که...
‫زنده‌م.
‫ببخشید. حتما دارم مزاحمت میشم.
‫این... صرفا...
‫نمی‌تونم هضمش کنم.
‫مزاحمم نیستی.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫باید با جیک صحبت کنم.
‫می‌دونی کجاست؟
‫همین الان رفت
‫ولی دو ساعت دیگه برمی‌گرده.
‫بهش گفتم گله رو ببره یه چراگاهِ دیگه.
‫اشکال نداره بانی رو قرض بگیرم؟
‫جیک!
‫ربکا؟
‫چطوری منو پیدا کردی؟
‫آرون بهم گفت.
‫با کسیدی قطع رابطه کردی؟
‫آره.
‫چرا همچین کاری کردی؟
‫گمونم جفت‌مون دلیلش رو بدونیم.
‫نمی‌دونم باید چیکار کنم...
‫درباره‌ی تو، موقعیت شغلیم...
‫هیچی رو نمی‌دونم.
‫پس شاید بهتر باشه یه ‫کاری کنیم که ذهنت آروم بشه.
‫دنبالم بیا.
‫یالا.
‫- وایسا. ‫- هِی.
‫معرکه بود.
‫ممنون.
‫هُش! میگما شاید یه استعدادِ ذاتی داشته باشی.
‫می‌تونی تصور کنی
‫با همه دار و ندارت
‫بیای اینجا
‫و از نو شروع کنی؟
‫آره. می‌تونم.
‫تو می‌تونی؟
‫بهتره دیگه برگردیم.
‫به آلی قول دادم ببرمش شکار ارواح.
‫- بریم. ‫- آره.
‫یالا. بیا بریم.
‫کی آماده‌ست بریم...
‫آلی؟
‫"مامان، من رفتم شکار ارواح."
‫آلی.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫آم... آلی تنهایی رفته شکار ارواح.
‫نقشه‌ش رو جا گذاشته
‫ولی همه‌ جاهای رو نقشه ‫رو رفتم و یپداش نکردم.
‫می‌دونی دیگه کجا ممکنه رفته باشه؟
‫وقتی داشتیم طلا پیدا می‌کردیم، درباره‌ی ‫کلبه‌ی یه معدنچی قدیمی بهش گفتم
‫که نزدیک رودخونه‌ست.
‫خیلی‌خب.
‫من و آرون وقتی گله رو می‌بردیم اونجا
‫توی کلبه استراحت می‌کردیم.
‫کی رفته؟
‫نمی‌دونم.شاید یه ساعت پیش.
‫پس نباید زیاد دور شده ‫باشه. یه سر میرم اونجا.
‫بریم! بریم!
‫نگران نباش، پیداش می‌کنیم.
‫ربکا!
‫سلام.
‫همین الان با جیک حرف زدم. ‫میگه می‌دونه
‫ممکنه کجا رفته باشه. الان داره میره اونجا.
‫به نظرت نرفته سمت رودخونه؟
‫نه، نه، نه، نه. اونجا نمیره.
‫می‌دونه نباید تنهایی بره.
‫آره، این چیزها رو رعایت می‌کنه.
‫من میرم توی اتاق که ‫اگه برگرده بهتون خبر بدم.
‫ممنون جزمین.
‫راستش مامان، میشه بری توی اتاق بیسکوییت؟
‫- شاید برگرده اونجا. ‫- حتما.
‫نوا، تو هم توی انبار منتظرش باش.
‫من میرم سمتِ قلعه چوبی. شاید اونجا باشه.
‫منم باهات میام. می‌تونیم اونجا رو بگردیم
‫و مطمئن شیم گم نشده.
‫باشه، عالیه.
‫باورم نمیشه همچین اتفاقی افتاده.
‫نباید چشم ازش برمی‌داشتم.
‫ببین، تقصیرِ کسی نیست. خب؟
‫صرفا بچه‌ست و رفته ماجراجویی کنه.
‫- چیزیش نمیشه. ‫- امیدوارم.
‫- سلام. ‫- خبری نشد؟
‫نه، سمتِ قلعه‌ی چوبی هم نبود.
‫به نظرت قایم‌موشک که بازی نمی‌کنه، نه؟
‫نه اگه این کار رو می‌کرد، ‫توی یادداشتش می‌نوشت ولی...
‫یادم رفته بود چقدر این بازی رو دوست داره.
‫اینقدر خوب قایم می‌شد که تا ‫چند ساعت کسی پیداش نمی‌کرد.
‫هوم.
‫یه بار توی خشک‌کن پیداش کردم.
‫- چی؟ ‫- روشن نبود. نگران نشو.
‫باشه.
‫هر جا می‌تونست خودش رو قایم می‌کرد.
‫هر چی پیدا کردنش سخت‌تر ‫می‌شد، براش بهتر بود.
‫هوم.
‫اون گوشه‌ی عجیب‌وغریب پشتِ بخاری
‫توی اتاق غذاخوری رو یادته؟
‫درختِ همسایه.
‫یادمه. آره.
‫مجبور شدیم به بابات بگیم تا پیداش کنیم.
‫بابا همیشه می‌دونست کجا پیداش کنه.
‫آره.
‫مامان؟
‫آلی!
‫هُش. هُش.
‫قبل از اینکه برسه کلبه، پیداش کردم.
‫ارواح رو صدا زدیم ولی پیداشون نکردیم.
‫کجا بودی تو؟
‫کجا رفتی؟
‫نباید این‌جوری بذاری و بری. ‫داشتم از نگرانی می‌مُردم.
‫می‌خواستم بابا رو ببینم.
‫وای عزیزم.
‫گفتم اگه یه روح ببینم
‫شاید یه روز بتونم بابا رو هم دوباره ببینم.
‫آره.
‫من دیگه میرم...
‫به بقیه خبر میدم سالمه.
‫ممنون.
‫بیا. بیا.
‫پسرم...
‫شاید دوست نداشته باشی این رو بشنوی، خب؟
‫ولی ما دیگه بابا رو نمی‌بینیم.
‫خب؟ دست کم...
‫نه توی این زندگی.
‫ولی معنیش این نیست که
‫اون کنارمون نیست.
‫نوا...
‫عزیزم...
‫وقتی لبخند می‌زنی،
‫بخدا لبخندِ بابات رو می‌بینم.
‫جدی میگم.
‫و آلیِ عزیزم.
‫روحیه‌ت به بابات رفته.
‫جدی میگم.
‫جوری زندگی می‌کنی که انگار
‫همه‌چیز و همه آدما یه موهبتن
‫و پسرم، این یه ویژگی خاص و کمیابه
‫و تو اینو ازش به ارث بردی.
‫و لحظه‌ای نیست که
‫آرزو نکنم کاش پیش‌مون بود
‫ولی چون نمی‌بینیمش...
‫دوست دارم فکر کنم که
‫اون ما رو می‌بینه
‫و مراقب‌مونه و هرکاری که کنیم رو می‌بینه.
‫در واقع
‫من حضورش رو توی بازی‌هام حس می‌کنم.
‫آره!
‫یه بار نتونستم یه سوال رو ‫توی امتحان ریاضیم جواب بدم
‫بعد یهو جوابش به ذهنم رسید.
‫بابا جوابش رو بهم گفت؟
‫شبیه کارهاییه که اون می‌کنه، نه؟
‫صدامونم می‌شنوه؟
‫آره قشنگم.
‫میشه باهاش خداحافظی کنم؟
‫آره عزیزم، می‌تونی باهاش خداحافظی کنی.
‫خداحافظ بابا.
‫خوشحالم روحیه‌ت رو به ارث بردم.
‫آره همین‌طوره.
‫دلم برات تنگ شده بابا.
‫دوستت دارم.
‫خداحافظ شان.
‫دوستتون دارم پسرها.
‫خب؟
‫خیلی دوستتون دارم.
‫جیک؟
‫بله؟
‫سلام.
‫- آلی چطوره؟ ‫- حالش خوبه.
‫جزمین و نوا براش با پتو یه قلعه درست کردن
‫پس الان توی آسمونا سیر می‌کنه.
‫فقط خواستم بازم ازت تشکر کنم...
‫بابت امروز.
‫و می‌خواستم این رو برات بیارم.
‫یه نامه تشکره برای پیدا کردنِ آلی.
‫نمی‌دونستم آلی چقدر عذاب می‌کشه
‫و ممنونم که محرم رازِ نوا بودی
‫تا یکی رو داشته باشه که باهاش حرف بزنه...
‫به جز مامانش.
‫برام نامه نوشتی؟
‫لازم نیست همین الان بخونیش.
‫عملا همین چیزهایی که ‫الان بهت گفتم رو توش نوشتم.
‫- اوهوم. ‫- من هرجا میرم...
‫لوازم تحریرم رو با خودم می‌برم، ‫واسه همین... می‌دونی چیه؟
‫راستش الان...
‫- دیگه پشمون شدم. ‫- برو عقب!
‫این تیکه‌ش رو نگفتی.
‫"در نهایت ممنونم که امروز درک کردی
‫که نمی‌تونم درباره‌ی
‫این حسی که بین‌مونه
‫صحبت کنم.
‫نمی‌دونم عاقبت‌مون چی میشه
‫چون دارم برمی‌گردم"
‫برمی‌گردم بولدر.
‫ا"گه بخوام استاد دائم بشم تو باید
‫این فضای باز رو رها کنی
‫و بیای توی شهر زندگی کنی
‫و من نمی‌تونم این درخواست رو ازت بکنم."
‫تو از ده سالگی یه کابوی بودی.
‫جای تو اینجاست.
‫"مشکلِ ما اینه که ما دوتا...
‫خیلی باهم فرق داریم."
‫آره.
‫واقعا اینو باور داری؟
‫ربکا...
‫ببین منو.
‫بهم بگو دارم اشتباه می‌کنم.
‫وای خدای من.
‫کسیدی... کسیدی.
‫- باورم نمیشه. ‫- کسیدی.
‫صبر کن، کسیدی.
‫وایسا. وایسا!
‫می‌دونی، اومده بودم اینجا از جیک تشکر کنم
‫که کمکت کرده آلی رو پیدا کنی
‫و این‌جوری باید می‌فهمیدم
‫که یه چیزی بین شما دوتاست؟
‫هیچی بین ما نیست. ‫هیچی نیست.
‫فقط داشتیم حرف می‌زدیم.
‫این همون مرد مرموزیه که توی شهر دیدی؟
‫- عجب! ‫- منو ببخش.
‫ببخشید.
‫نمی‌دونم چرا زودتر نفهمیدم.
‫شما دوتا خیلی بهم میایین.
‫گوش کن...
‫می‌دونی؟ اصلا اهمیتی نداره.
‫عشقِ ما که هیچ‌وقت ‫به جایی نمی‌رسید.
‫کسیدی...
‫تو حقیقت رو بهم نگفتی.
‫ما خواهریم و باید همه‌چیز رو
‫به همدیگه بگیم.
‫از این ناراحتم.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫الان اصلا نمی‌تونم دور و برت باشم.
‫گوش کن...
‫مامان، مامان‌بزرگ برام ساز دهنی گرفته.
‫دیدم.
‫عالی... عالیه.
‫چقدر خوب می‌زنی، رفیق.
‫هوم. ایول.
‫آره. خواهش می‌کنم.
‫کسیدی رو ندیدی؟
‫گفت می‌خواد بدون اینکه از اینجا بره
‫تا جایی که میشه ازت دور باشه.
‫چی شده آخه؟
‫قضیه‌ش مفصله.
‫آهان، باشه.
‫- سلام مامان. ‫- سلام.
‫سلام.
‫رصد ستاره‌ها چطور بود؟
‫باحال بود، خانم گرانوی. ‫در واقع جیک راست می‌گفت.
‫یه عالمه ستاره بود، آدمو به فکر فرو می‌بره.
‫- هوم. ‫- یه‌جورایی بهت یادآوری می‌کنه
‫در برابر عظمتِ جهان، یه نقطه ناچیزیم
‫ولی باعث میشه حس کنی ‫تو هم بخشی از این جهانی.
‫شبیه چیزهاییه که تو مقاله دانشگاه می‌نویسن.
‫حالا که حرف دانشگاه شد، ‫داشتم فکر می‌کردم که
‫اگه می‌خواین باهم برین دانشگاه،
‫من مانع‌تون نمیشم.
‫جدی؟
‫جدی. تو 17 سالتـه.
‫نمی‌خوام به خاطر نگرانی برای من،
‫از زندگی کردن بترسی.
‫پس...
‫اگه جزمین رو دوست داری...
‫- وایسا ببینم. چی؟ ‫- مامان!
‫ببخشید.
‫منو... منو دوست داری؟
‫آره.
‫آره، من...
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫بله؟
‫میای کنار آتیش بشینی؟
‫بهش فکر می‌کنم.
‫تا حالا درباره آنی بهت گفتم؟
‫نه، فکر نکنم.
‫آنی برام...
‫مثل آفتاب و نور بود.
‫مثل یه ترانه‌ای که نمی‌تونی ‫از ذهنت بیرون کنی.
‫توی شهرستان جانسون، وایومینگ ‫یه مغازه جمع‌وجور داشت.
‫وقتی گذرم به اونجا می‌افتاد
‫حتی وقتی چیزی احتیاج نداشتم، ‫یه سر می‌رفتم مغازه‌ش تا ببینمش.
‫بعد چند سال بالاخره بهم گفت
‫"اگه می‌خوای حرکتی ‫بزنی، بهتره همین الان بزنی
‫من تا ابد برات صبر نمی‌کنم."
‫این قضیه مال کِیه؟
‫سی سال پیش.
‫پس منم سعیم رو کردم.
‫باهاش ازدواج کردم و زندگی‌مون رو شروع کردیم
‫ولی تقریبا بعد از یه سال
‫بهش گفتم من اینقدر این ‫سرزمین رو دوست دارم که
‫نمی‌تونم یه جا بند بشم.
‫خب؟
‫اونم گفت انتظارش رو داشته.
‫اون...
‫دستمال گردنش رو باز کرد
‫و به عنوان یادگاری بهم داد.
‫بعدشم برام آرزوی موفقیت کرد.
‫هیچ‌وقت از تصمیمت پشیمون شدی؟
‫من سعی می‌کنم به این زندگی ‫با حسرت نگاه نکنم.
‫فقط یه انتخابه.
‫منم انتخاب رو کردم و باهاش کنار اومدم.
‫ولی هر روز بهش فکر می‌کنم.
‫اگه حس می‌کنی این زن رو دوست داری
‫باید از خودت بپرسی...
‫"آیا یه دستمال گردن برام کفایت می‌کنه؟"
‫کنار آتیش منتظرتم.
‫سلام.
‫شهر چطور بود؟
‫بابی رو دیدم و سلام رسوند.
‫می‌دونم هنوز از دستم عصبانی هستی.
‫و حق داری. باید بهت می‌گفتم.
‫و واقعا متأسفم، جدی میگم.
‫دیگه این کار رو نمی‌کنم. فقط...
‫کسیدی من واقعا...
‫از حسم مطمئن نبودم.
‫جدی میگم.
‫و الان؟
‫خب...
‫پیچیده‌ست.
‫خب؟
‫آره.
‫برات دسر اس‌مور کنار گذاشتم...
‫با اینکه توی غرب وحشی اس‌مور نبود.
‫ای بابا، کی براش مهمه؟
‫اس‌مور خوشمزه‌ست.
‫- واقعا هم خوشمزه‌ن. ‫- آره بابا!
‫خیلی متأسفم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫خب عصبانی نشو.
‫من از بابی خوشم اومده.
‫چی؟
‫از کی؟ چطوری؟
‫از اونجایی که دنبال مورد ازدواجه
‫منم پیش خودم گفتم چرا که نه؟!
‫و می‌دونی، مشخص شد که حق با منه.
‫اون واقعا مرد خوبیه.
‫برات خوشحالم.
‫مرسی.
‫بابی آخه؟!
‫خوبه. واقعا خوبه.
‫♪ سرزنشت نمی‌کنم که ♪
‫♪ داری بار و بندیلت رو می‌بندی ♪
‫♪ و با خیال راحت ♪
‫♪ از هرچیزی که غمگینت می‌کنه، دور میشی ♪
‫♪ منم گاهی از این کارها می‌کنم ♪
‫♪ اون روزیه که من ♪
‫♪ تو هم مثل من یه کابوی نیستی؟ ♪
‫♪ تو هم مثل من... ♪
‫ ♪ یه کابوی نیستی؟ ♪
‫سلام.
‫گویا آماده‌ی رفتنی.
‫آره.
‫دلم برای اون اتاق بیسکوییت نقلی تنگ میشه.
‫همه وسایلم بوی آرد گرفته.
‫خب... من با جیک حرف زدم.
‫- کسیدی... ‫- نه. باورت بشه یا نه...
‫منم بلدم با ظرافت رفتار کنم
‫و ازش خواستم این مجله رو برات امضا کنه.
‫و گفتم شاید از روی چیزی که برات نوشته
‫بفهمی چه حسی بهش داری.
‫"تقدیم به...
‫دختر سوارکارِ سرسخت و مهربونم."
‫چه بامزه.
‫خب می‌خوای بری؟
‫هر کسی از کلمه "مهربون" استفاده کنه
‫یعنی بهت علاقه‌منده.
‫کسیدی، من همینم که هستم. ‫اونم واضحه که همونه که هست.
‫خب؟ دوتایی به جایی نمی‌رسیم.
‫مامان! ‫به ربکا بگو بره با جیک حرف بزنه.
‫برو با جیک حرف بزن.
‫خب؟ چون مشخصه دوستت داره.
‫حتی اگه دوستم داشته باشه...
‫داره.
‫مادرها می‌فهمن.
‫خب؟
‫گوش کن. از وقتی شان مُرده...
‫تو به خاطر بقیه زندگی ‫کردی، نه به خاطر خودت.
‫خب؟ باید به جیک بگی چه احساسی داری.
‫ما همه ازتون حمایت می‌کنیم.
‫حقته که خوشحال باشی.
‫من می‌خوام خوشحال باشی.
‫آخه اصلا نمی‌دونم الان کجاست.
‫خب، داره میره سمت مسیر بیگ راک.
‫آره. آرون بانی رو زین کرده و ‫ آماده‌‌ست.
‫وای! واقعا فکر همه‌جاش رو کردین.
‫آره. کلا برنامه همین بوده.
‫برو دیگه!
‫یالا!
‫برو.
‫- چیه؟ ‫- برو دیگه.
‫باشه.
‫واقعا ازتون بدم میاد.
‫- ما دوستت داریم! ‫- ما دوستت داریم!
‫- مامان، چه تیمِ خوبی هستیم. ‫- شک نکن.
‫- باید فعالیت‌مون رو بیشتر کنیم. ‫- باشه، عزیزم.
‫بزن بریم.
‫سلام...
‫سلام.
‫آم...
‫من ازت خوشم میاد، جیک.
‫خیلی هم خوشم میاد و...
‫فکر نمی‌کردم دوباره بتونم...
‫همچین حسی داشته باشم.
‫هیچ‌وقت فکرشو نمی‌کردم.
‫و...
‫و از وقتی شان مُرده...
‫خب من کلاه‌های زیادی رو روی سرم گذاشتم
‫و تو عملا سه‌تا کلاهِ دیگه بهم دادی که...
‫خوبه
‫چون...
‫تا حالا اینقدر احساسِ سرزندگی نکردم.
‫و پسرهام دوستت دارن.
‫و می‌دونستم
‫اگه بدون اینکه حسم رو بهت بگم از اینجا برم
‫تا آخر عمر حسرتش رو می‌خورم.
‫و می‌دونم تا حالا دختری باعث نشده که
‫بخوای یه جا بند بشی
‫ولی امیدوار بودم
‫که، آم...
‫آم... شاید...
‫مثلا...
‫من بتونم اون دختر باشم.
‫خب من
‫هیچ‌وقت
‫یه هیچ‌چیز و هیچ‌کس جز خودم
‫جواب پس ندادم.
‫هیچ‌وقت بیشتر از یه فصل یه جا نموندم.
‫می‌دونی...
‫من زیر آسمون پر ستاره ‫می‌خوابم و خودم هیزم می‌شکنم.
‫من عاشقِ این زندگی هستم.
‫آره.
‫آره، نه، می...
‫می‌فهمم.
‫من با بابی صحبت کردم.
‫اون...
‫قصدش از پروژه‌ی اسب‌درمانی جدیه.
‫پروژه توی بولدره.
‫پس...
‫اگه قرار باشه بین
‫زندگی با تو
‫و زندگی بدونِ تو انتخاب کنم...
‫با تو بودن تنها انتخابِ ممکنه.
‫میگما میشه جات رو بدی به من؟
‫خیال می‌کردم هیچ‌وقت درخواست نمی‌کنی.
‫تو باهاش مشکلی نداری؟
‫اگه اذیتش کنی، سر و کارت با منه.
‫قبوله؟
‫کمتر از این انتظار نداشتم.