‫سلام، بنجی. منم. ‫تازه دارم از آپارتمانم میام بیرون.
‫یادت باشه که باید سه ساعت اینا ‫زودتر اونجا باشیم.
‫آره، هروقت پیغامم رو گرفتی ‫بهم زنگ بزن.
‫هی، بنجی. ‫امیدوارم که راه افتاده باشی
‫چون وسط بزرگراه بروکلین‌کوئینز ‫توی ترافیک گیر کردم.
‫گفتم که از این مسیر نیای.
‫بگذریم، هروقت پیغامم رو گرفتی ‫بهم زنگ بزن.
‫هی، بنجی. ‫راستش الان ترافیک خلوت شد.
‫پس اگه نگران بودی، خبر خوبیه.
‫شایدم نگران نبودی. ‫بگذریم، هروقت پیغامم رو گرفتی
‫بهم زنگ بزن.
‫هی، بنجی. ‫شرمنده که دارم این همه پیغام می‌ذارم.
‫ببخشید. ‫اصلا نادیده‌شون بگیر، چون...
‫به زودی می‌رسم و...
‫آره. ‫بی‌صبرانه مشتاق دیدنتم،
‫و دیگه برات پیغام نمی‌ذارم. ‫خیلی‌خب. خدافظ.
‫اوه!
‫- وای خدا. تو اومدی. ‫- چه خبر، پسرعمو.
‫اوه پسر، بیا بغلم. ‫کلی بهت زنگ زدم.
‫برو عقب، رفیق. ‫بذار نگاهت کنم.
‫خیلی از دیدنت... آره.
‫- باشه. ‫- دور بزن. می‌خوام...
‫- کامل ببینمت. ‫- چی؟ واقعا؟
‫- بچرخ. بچرخ ببینم. ‫- باشه، باشه.
‫- آره پسر، ببینش.
‫سُر و مُر گنده‌ای. ‫سرحال به نظر میای.
‫خیلی‌خب گوش کن، به نظرم باید بلیطتت رو بگیریم.
‫- من اینترنتی یه کاری کردم... ‫- اوه نه، بلیطم رو گرفتم.
‫- خیلی پیش بلیطم رو گرفتم. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- ببخشید. تو کِی رسیدی اینجا؟
‫چند ساعت پیش.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫آخه پروازمون دو ساعت دیگه‎‌ست.
‫آره، ولی فرودگاه رو خیلی زود باز می‌کنن.
‫می‌تونی بیای و همینجا بپلکی.
‫- عجب. باشه. ‫- اوهوم.
‫اینجا با آدم‌های خیلی عجیب و غریبی آشنا میشی، پسر.
‫اوه. چیزی هم خوردی؟
‫- خوردم. آره. نه، آره. ‫- خیلی‌خب.
‫آخه چون می‌خوام قبل از پرواز
‫- یه چیزی بگیرم بخورم. ‫- نگران نباش، پسر.
‫یه ماست برات گرفتم. ‫یه خرده گرم شده.
‫- گرمه؟ ‫- توی جیبم بوده.
‫لعنتی. قاشق ندارم. ‫اشکال نداره. همینطوری...
‫فشارش بده و بخورش.
‫واقعا اینو واسه من گرفتی؟
‫آره، معلومه رفیق.
‫- خیلی‌خب، بلیطت رو گرفتی؟ ‫- باشه. آره.
‫- می‌دونی چیه؟ ‫- چی؟
‫واسه وقتی که فرود بیایم هم چیز خفنی دارم.
‫از اون خوباش.
‫صبر کن. ‫نگو که داری علف با خودت میاری لهستان، آره؟
‫- اوه، معلومه. ‫- بنجی؟
‫اونا اصلا به این چیزا اهمیت نمیدن، پسر.
‫- مطمئن باش... ‫- هوم، فکر کنم خیلی خوبم...
‫به این چیزا اهمیت میدن.
‫- اوه، آره. آره. واقعا؟ ‫- آره.
‫می‌خوان دوتا یهودی رو توی لهستان
‫بخاطر یه خرده علف دستگیر کنن؟
‫واقعا جلوه خوبی واسه مردم لهستانـه.
‫باشه. خیلی‌خب. ‫فقط سعی کن ضایع‌بازی در نیاری، باشه؟
‫باشه، آره. ‫یه وقت نگی "ماری‌جوآنا".
‫- دست‌هات رو باز کن. ‫- صبر کن، واقعا؟
‫ببخشید. معمولا... ‫مرسی.
‫این یکی؟ این کوچولوئه؟
‫- بابام بهم هدیه داده. ‫- اوه.
‫- بابات؟ ‫- آره.
‫معلومه که بابات داده.
‫تو یه همچین چیزی داری؟
‫- نه بابا. ‫- آره.
‫حدس من کلا خیلی پرت بود.
‫خیلی‌خب، خدافظ.
‫- خدافظ. ‫- خدافظ.
‫اوه. بفرما.
‫- اون خیلی باحاله. ‫- خیلی‌خب. دست‌هات رو باز کن.
‫- کی؟ ‫- مأمور فرودگاه.
‫باباش یکی از نگهبان‌های باشگاه نیویورک نیکسـه.
‫ها.
‫تو هم می‌خوری؟
‫- هوم. ‫- پریا برام درست کرده.
‫نه. من... آره، باشه.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫این چیه؟ ‫آجیل برزیلی؟
‫هی. ‫حال و احوالت چطوره، پسر؟
‫- حقیقتش رو بگم، پسر؟ ‫- آره.
‫من...
‫عالی بودم. ‫خیلی هم عالی بودم.
‫اوه.
‫می‌خوای برنامه تور سفری‌مون رو مرور کنیم ‫یا همچین چیزی؟
‫باشه.
‫هوم.
‫راستش، میشه اینو رو برام نگه داری؟
‫- آره، حتما. ‫- آره.
‫- هرچقدر می‌خوای بخور. ‫- آره؟
‫به نظرت خوب نیست که
‫بریم ببینیم مامان‌بزرگ اهل کجا بوده؟
‫می‌دونی، اینکه کجا زندگی می‌کرده؟
‫اوهوم.
‫اصلا نمی‌فهمم چی به چیه.
‫- من فقط... ‫- حتما.
‫هرکاری گروه تور کردن، می‌کنم.
‫باشه.
‫سلام.
‫شماره صندلیت چنده؟
‫24 الف.
‫من "ب"‌ام. ‫فکر کنم بغل پنجره و صندلی وسط باشیم.
‫- اوه، آره. ‫- هی، پسر.
‫- اشکال نداره تو وسط بشینی؟ ‫- آم...
‫چطوری، رفیق؟
‫یه خرده فضا تنگه.
‫- هنوزم دنبال کار می‌گردی؟ ‫- نه.
‫هوم.
‫پس تو باید کل سفر کار کنی؟
‫نه. نه، نه. ‫تونستم این هفته رو
‫کامل مرخصی بگیرم.
‫- می‌خوام همینجا باشم. ‫- عالیه.
‫می‌خوام، می‌دونی... ‫کل حواسم توی سفر باشه.
‫- خوبه پسر. عالیه. ‫- آره.
‫تو هنوزم...
‫اینترنتی چیز میز می‌فروشی؟
‫یعنی، من پیراهن ورزشی دست دوم ‫توی ای‌بی نمی‌فروشم.
‫فروش تبلیغات دیجیتال انجام میدم.
‫- آره. ‫- باشه.
‫منظورم بنرهای تبلیغاتی‌ایه که توی اینترنت می‌بینی.
‫اوه، آره. ‫وای که چقدر ازش بدم میاد.
‫هی، بیخیال.
‫نه، نه. نه، منظورم اینه که همه بدشون میاد،
‫- می‌دونی؟ آره. ‫- واقعا؟
‫من همین کارو می‌کنم. ‫شغلم همینه.
‫- باحاله، پسر. ‫- از اونا می‌فروشم.
‫- ردیفه. ردیفه، پسر. ‫- باشه.
‫داری نیاز دنیا رو برطرف می‌کنی. ‫مشکلی نیست.
‫- آره. ‫- تقصیر تو که نیست.
‫تو صرفا بخشی از یه سیستم افتضاحی.
‫والا بدون تبلیغات اینترنتی، ‫خیلی از وبسایت‌هایی که
‫تو رایگان ازشون بازدید می‌کنی ‫الان وجود نداشتن.
‫یه جورایی مایهٔ حیات اینترنتـه.
‫- هی پسر، پسر. ‫- آره.
‫فکر کنم می‌خوان توجه کنیم.
‫آره، فقط می‌خواستم داستانم رو تموم کنم.
‫آره، آره. ‫نه، آخه یه جورایی بی‌ادبیه، پسر.
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫- اونا هم فقط دارن کارشون رو انجام میدن. ‫- برای بستن کمربند خود،
‫سمت فلزی را در...
‫این یک اطلاعیۀ امنیتی است.
‫لطفا بصورت تمام‌وقت لوازم شخصی خود را...
‫همراهتان نگه دارید.
‫چی نگاه می‌کنی؟
‫نمی‌دونم. مسخره‌ست.
‫فکر کنم به این زودی دلم واسه خونه تنگ شده.
‫نمی‌دونم والا. ‫دارم ایب رو نگاه می‌کنم.
‫الان فکر و ذهنش شده ساختمون‌ها.
‫می‌خواد ارتفاع همه آسمان‌خراش‌ها رو بدونه.
‫یه جورایی گیر داده به همه‌چیزشون.
‫- باشه. ‫- آره.
‫می‌ذاری ببینم؟
‫آره. آره، حتما.
‫درسته.
‫و ساختمان امپایر استیت چند طبقه‌ست؟
‫103.
‫باشه. ‫ساختمان 30 هادسون یارد چند طبقه‌ست؟
‫112. ‫ولی بالکن توی طبقۀ صدمـه.
‫آره!
‫ساختمان امپایر استیت چند طبقه‌ست؟
‫103.
‫باشه. ‫ساختمان 30 هادسون یارد چند طبقه‌ست؟
‫112.
‫- واسه خودت پیژامه آوردی؟ ‫- آره، معلومه که آوردم.
‫- دو دست. ‫- واقعا؟ خدایی؟
‫- منظورت... ‫- می‌خوای یه دست بهت قرض بدم؟
‫از اون لباس خواب‌های ویکتوریایی
‫با دمپایی و کلاهه؟
‫- نه بابا. ‫اصلا فکر کنم از اینا داشته باشم.
‫سلام، صبح بخیر. ‫به هتل مرکزی وارسا خوش اومدید.
‫خیلی ممنون. ‫آره، اومدیم پذیرش بشیم.
‫از طرف تور هریتیج هستیم.
‫بنجامین و دیوید کپلان. ‫اینم از پاسپورت‌هامون.
‫- بله، البته. خوش اومدید. ‫- ممنون.
‫شما نفرات آخری هستید که رسیدید.
‫و فکر کنم بسته‌ای براتون دارم.
‫چندین روزه که اینجاست.
‫راستش، بسته‌ی منه.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫- بفرمایید. ‫- مرسی.
‫اتاق‌تون توی طبقۀ پنجمه،
‫و 30 دقیقه‌ی دیگه با گروهتون قرار ملاقات دارید.
‫- خیلی ممنون. ‫- عالیه. مرسی.
‫طبقه‌ی پنجم؟ ‫ممنون.
‫این دیگه چیه؟
‫اوه، علفه. بهت گفته بودم. ‫از اون جنس خوباست.
‫از تاد گرفتم. ‫یه آرایشگر تو ایتاکا.
‫صبر کن. ‫واسه خودت علف پست کردی؟
‫نه، پسر. ‫واسه خودمون علف پست کردم.
‫الان جدی‌ای... ‫فکر می‌کردم
‫داری از فرودگاه ردش می‌کنی.
‫- واقعا؟ ‫- آره، واقعا میگم.
‫ندیدی چقدر استرس داشتم؟
‫نه، دیدم. ‫فکر کردم کلا همینطوری‌ای.
‫خیلی خوشحالم که الان اینجا پیشتم.
‫منم همینطور.
‫وای خدا.
‫خیلی‌خب. ‫نیم ساعت وقت داریم.
‫باید دوش بگیرم.
‫فکر خوبیه.
‫ایول! کمد داره.
‫اوه، آره. ‫پسر، پاک یادم رفته بود.
‫پاهای محشری داری.
‫- جدی؟ ‫- آره،
‫و خیلی خوب هم موندن.
‫انگشت‌هات کاملا راستن. ‫ردیفن.
‫باشه. مرسی.
‫بند انگشت پای عجیب و غریب
‫یا موی پراکنده و این چیزا ندارن. ‫خیلی باکلاسه.
‫واقعا؟
‫- اوه، آره. ‫- جالبه.
‫به گمونم تا حالا بررسی‌شون نکرده بودم.
‫تا حالا پاهای خودت رو بررسی نکردی؟
‫- نه. ‫- بیخیال، پسر.
‫خیلی خوش فرمن.
‫ببینشون. ‫منو یاد پاهای مامان‌بزرگ می‌ندازن.
‫تو پاهای مامان‌بزرگ رو یادت میاد؟
‫معلومه که یادم میاد.
‫همیشه اون دمپایی‌های پلاستیکی صورتی
‫که از تارگت می‌خرید رو می‌پوشید.
‫تو کل شهر باهاشون می‌گشت.
‫واقعا؟
‫می‌دونی، بعضی وقت‌ها که به تو نگاه می‌کنم.
‫- آره؟ ‫- اونو می‌بینم.
‫من شبیه یه پیرزن یهودی‌ام؟
‫نه پسر، تو به نظر عاقل میای.
‫و نمی‌دونم والا، قشنگه.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫ممنون. خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب.
‫- میرم دوش بگیرم، باشه؟ ‫- حله.
‫- آره. ‫- اشکال نداره من اول دوش بگیرم؟
‫نه، راحت باش.
‫اوه هی، میشه گوشیت رو بهم قرض بگیرم؟
‫آره، حتما. ‫واسه چی؟
‫آخه دوست دارم زیر دوش ‫موزیک گوش بدم.
‫مگه خودت گوشی نداری؟
‫آره، ولی موزیک پخش نمی‌کنه.
‫عه...
‫آره، حتما. بفرما.
‫- دمت گردم. ‫- خواهش.
‫وقت دوش گرفتنه.
‫♪ تنها چیزی که ازت نیاز دارم ♪
‫♪ یه گفتگوی خوبه ♪
‫♪ گفتگو ♪
‫♪ چون باعث میشه... ♪
‫یک ساعت پیش اتاق‌شون رو گرفتن. ‫[به زبان لهستانی]
‫- خیلی ممنون. ‫- خوش اومدید.
‫- سلام. ببخشید. ‫- سلام.
‫بذارین حدس بزنم. ‫دیوید و بنجامین هستین؟
‫- سلام، آره. تو جیمزی؟ ‫- آره.
‫- سلام، بله. من جیمز ام. سلام. ‫- سلام. چطوری؟
‫- سلام. بنجی. ‫- آره.
‫- تو بنجی هستی؟ باشه، سلام. ‫- بنجی. آره. بنجی.
‫آره، ببخشید. ‫نمی‌خواستم سر راهتون در بیام.
‫آخه گفتم بهتره بیام پیشتون
‫شاید یه موقع مطمئن باشین که ما کجاییم.
‫- ممنون. ‫- پس یه گروه کوچیک خوبه.
‫- باید جمع صمیمانه‌ای باشه، می‌دونین. ‫- خوبه. عالیه.
‫موفق شدم دوستان، پیداشون کردم.
‫- سلام. ‫- اینا دیوید و بنجی هستن.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- خوش اومدین. ‫- بشینین،
‫- لطفا. آره. ‫- اوه، باشه. خیلی ممنون. آره.
‫پس زیاد پرحرفی نمی‌کنم،
‫ولی دو کلوم از خودم میگم.
‫امیدوارم که تا آخر هفته
‫از دستم خسته نشین.
‫خب، همونطور که می‌دونین ‫اسم من جیمزه.
‫قراره توی لهستان راهنمای تور بریتانیایی شما باشم.
‫من یه محقق مطالعات اروپای شرقی در آکسفورد بودم.
‫خودم یهودی نیستم،
‫ولی کاملا وسواس پیدا کردم
‫به کل این بخش دنیا،
‫و به خصوص تجربه یهودی‌ها،
‫که به نظرم
‫جذاب و پیچیده و بعضی اوقات غم‌انگیزه،
‫ولی در نهایت زیباست.
‫خب بگذریم، من به قدر کافی حرف زدم. ‫خفه شو، جیمز.
‫کی می‌خواد بعد از من خودش رو معرفی کنه؟
‫باشه، من شجاعت به خرج میدم. ‫ها!
‫سلام، من مارشیا کریمر هستم.
‫در اصل اهل بروکلین‌ام،
‫با دو هفته‌ی تاسف برانگیز در لس آنجلس،
‫و تازه دوباره برگشتم نیویورک
‫بعد از طلاقم.
‫ببخشید اگه زیاد دارم از مسائل شخصیم میگم،
‫ولی پی بردم که دارم به زنی تبدیل می‌شم
‫که خودم بدم میاد.
‫یعنی خانوم ثروتمندی که اهل بریز و بپاشه، می‌دونین؟
‫اووف.
‫مادرم از اردوگاه‌های کار اجباری زنده موند و...
‫دیگه هیچوقت راجع‌بهش حرف نزد.
‫بنابراین اومدم اینجا که ‫یادش رو گرامی بدارم.
‫باشه، من دیگه بسمه. ‫شما بگین.
‫نفر بعدی کیه؟
‫خب، سلام. ‫دایان و مارک بیندر.
‫سلام.
‫ما آدم‌های حوصله‌سربری هستیم.
‫تازه بازنشست شدیم و اهل شیکر هایتس هستیم. ‫[شهری در ایالت اوهایو]
‫خانواده‌ی مارک اهل لوبلین همینجا بودن.
‫ولی خیلی قبل‌‌تر از جنگ ‫اونجا رو ترک کردن.
‫اواخر قرن گذشته.
‫ما یهودی‌های کشتی می‌فلاور بودیم.
‫این همیشه جوک کوچیک من بود.
‫- آره. بامزه بود. ‫- سلام.
‫من الوج هستم.
‫همونطور که ممکنه حدس زده باشین، ‫از بدو تولد یهودی نبودم.
‫به گمونم توی این سفر فقط تو اینطوری نبودی، جیمز.
‫خوشحالم که همراهیم می‌کنی، الوج.
‫خوشحالم که همراهیم می‌کنی.
‫ولی حدود ده سال پیش، دینم رو به یهودی تغییر دادم.
‫درواقع من در آفریقا به دنیا اومدم، ‫کشور رواندا.
‫و در جواب سوالی که
‫شاید تو فکر پرسیدنش باشین،
‫من بازمانده‌ای از نسل‌کشی هستم.
‫عجب.
‫ببخشید. ‫نه، منظورم...
‫نه، منظور خوبی داشتم. ‫یعنی...
‫نمی‌دونم با "عجب" آشنایی داری یا نه.
‫عین "اوه، لعنت" و "ای وای" می‌مونه.
‫می‌دونی...
‫من فقط به آدم‌های اهل کشورهای دیگه علاقه‌مندم.
‫عملا من یه هوادارم. ‫ادامه بده، رفیق.
‫- معذرت می‌خوام. ‫- نه. نه، نه، نه.
‫وقتی آدم‌ها به کشورم علاقه‌مند هستن ‫خیلی خوشحال هم می‌شم.
‫- اوه. ‫- ایول.
‫- اسمت چیه؟ ‫- بنجی.
‫- بنجی، من آدم ساده و صادقی‌ام. ‫- اوه، ایولا داری.
‫پس من و مادرم از نسل‌کشی جون سالم به در بردیم.
‫و با پس‌انداز مادرم که توی کاپشنم دوخته شده بود
‫به وینیپگ رفتم...
‫- بابا بیخیال. ‫- و در وینیپگ،
‫اونجا با جامعه یهودی‌ها ارتباط گرفتم.
‫آره، خب طبیعتا.
‫آره، طبیعتا بنجی.
‫و وقتی داستان یهودی‌ها رو شنیدم،
‫بعد از جنگ، برای اولین بار ‫به آرامش رسیدم.
‫و هرچی بیشتر یاد می‌گیرم ‫و با آدم‌های بیشتری آشنا می‌شم...
‫آدم‌های فوق‌العاده‌ای مثل شما،
‫بیشتر می‌فهمم که تصمیم درستی گرفتم.
‫وای.
‫خب، انتظار نداشتم که قبل از شروع تور
‫بزنم زیر گریه.
‫- وای. این شگفت‌انگیزه. ‫- وای.
‫خیلی ممنون که داستانت رو بهمون گفتی، الوج.
‫- آره. ‫- ممنونم.
‫خیلی قشنگ بود.
‫خب، آخه کی می‌خواد بعد از اون حرف بزنه؟
‫آره.
‫باشه، لعنت. ‫به گمونم من میگم.
‫پس من و دیورز پسرعموییم. ‫ما...
‫درواقع با فاصلۀ سه هفته‌ای به دنیا اومدیم،
‫- که یه جورایی سرسام‌آوره. ‫- آره.
‫هرکسی که بتونه حدس بزنه
‫کدوم یکی‌مون بزرگ‌تره، ‫یک زلوتی می‌گیره.
‫من!
‫باباهامون برادرن.
‫ما هم اساسا برادریم، ‫قبول نداری، دیو؟
‫قبلا همیشه باهم بودیم.
‫عین کیتی و آیلیش. ‫[دوقلوهای بهم چسبیده ایرلندی]
‫- اونا رو یادته؟ ‫- آره. این حرف رو نزن.
‫ولی مامان‌بزرگمون، دوری...
‫مامان‌بزرگ دوری اهل اینجا بود.
‫و ما همیشه می‌خواستیم
‫ببینیم که اون اهل کجا بوده
‫و خونه‌ای که توش بزرگ شده رو ببینیم.
‫آره، درواقع بخاطر همین هم ‫قراره یه روز زودتر
‫- تور رو ترک کنیم. ‫- آره. البته، آره.
‫بنجی اصرار داشت که شهر کوچیک مامان‌بزرگ رو ببینیم.
‫- باید بریم ببینیم. ‫- اونا خیلی باهم صمیمی بودن.
‫آره. ‫آخه از اون خفن‌تر نبود، درست میگم؟
‫خب، به گمونم الان دیگه
‫از وقتی فوت شده، اوضاع ناراحت کننده شده.
‫اصلا نتونستم...
‫آره. ببخشید. ‫آخه اونو توی دنیا
‫از همه بیشتر دوست داشتم.
‫می‌دونین، به یاد آوردن خوبه.
‫ما هم به نوعی برای همین اومدیم اینجا. ‫پس...
‫ممنون، جیمز. ‫ممنون که اینو گفتی.
‫پس آره، طوری نیست.
‫ولی واسه اینکه صبحت‌مون پیش بره.
‫- آره. ‫- ببخشید. وقتی مامان‌بزرگمون فوت شد،
‫توی وصیتنامه‌اش، یه مقدار پول
‫واسه من و بنجی گذاشته بود ‫تا بیایم اینجا، پس...
‫آره و دیو هم همیشه بدجور سرش شلوغه.
‫هیچوقت وقت نداره.
‫اون یه شغل خیلی فشرده داره
‫که توی اینترنت بنر تبلیغاتی می‌فروشه.
‫هی بیخیال، مرد حسابی.
‫ولی می‌دونست که اخیرا اوضاع افتضاحی دارم، ‫بنابراین...
‫پیش‌قدم شد و همه‌ کارهاش رو ول کرد
‫و ترتیب اینو داد که
‫- اوهوم. ‫- با شما عزیزان...
‫به این به این تور لهستان غیررسمی بپیوندیم.
‫هی.
‫خیلی‌خب، میشه لطفا همگی ‫یه لحظه
‫اینجا جمع بشین؟ ‫لازم نیست عجله کنین.
‫من همیشه دوست دارم که تورهام رو
‫اینجا در بنای یادبود خیزش‌های گتو شروع کنم. ‫[شورش‌های مسلحانه علیه رژیم آلمان نازی]
‫بخاطر اینکه این بنای یادبودی هست
‫که قهرمان‌های یهودی‌ای
‫که علیه نیروهای آلمان نازی جنگیدن ‫رو تجلیل می‌کنه.
‫دو روز دیگه،
‫گروهمون رو به یه اردوگاه کار اجباری می‌برم،
‫پس به نظرم مهمه که فوراً ‫این باور اشتباه رو از بین ببریم
‫که اونا رو مثل گوسفند بردن
‫و کشتن.
‫حالا ممکنه به نظر واضح بیاد، ‫ولی باز بهتون هشدار میدم،
‫این توری درمورد درد خواهد بود.
‫معلومه که همینطوره.
‫درد و رنج و فقدان،
‫نمیشه نادیده‌اش گرفت،
‫ولی به نظرم مهمه که همچنین ‫توری باشه که
‫یک مردم رو تجلیل می‌کنه.
‫مردمی بسی سرسخت.
‫خیلی‌خب.
‫پس این یکی تموم شد.
‫این شهر تاریخچۀ به شدت تاسف‌باری داره.
‫اغلب بهش شهر ققنوس می‌گن
‫چون بارها از خاکستر برخواسته.
‫کارآیی این معماری به سبک شوروی،
‫می‌تونه تفرقه‌کننده باشه.
‫باب میل همه نیست...
‫و دوباره، متوجه می‌شین که سبک معماری آستیر
‫در پی جنگ جهانی دوم به وجود اومد.
‫اینجا رو ببین.
‫احتمالا اگه جنگ رخ نمی‌داد ‫ما الان اینجا زندگی می‌کردیم.
‫فکر کردن بهش سرسام‌آور نیست؟
‫خدایی میگم،
‫ما خودمون رو به چشم
‫خلقت خیلی آمریکایی می‌بینیم، می‌دونی؟
‫و به گمونم هم هستیم.
‫به گمونم ماهیت آمریکا هم همینه،
‫آدم‌هایی که از فرهنگ‌های دیگه بوجود میان.
‫ولی در یه جهان موازی و سیاهچاله‌طور،
‫من و تو لهستانی هستیم ‫و احتمالا
‫ریش بلند داریم و نمی‌تونیم با زن‌ها دست بدیم.
‫آره، جالبه. ‫می‌دونی، هر دفعه که من
‫یکی از اون یهودهای حسیدی رو ‫توی خیابون می‌بینم،
‫همیشه فکر می‌کنم
‫"آنچنان، اما به لطف خداوند نمی‌شوم". ‫[خدا رو شکر که تو وضعیت اونا نیستم]
‫- می‌دونی؟ ‫- چی؟
‫اوه، هیچی. ‫یخ جوک مسخره‌ست که...
‫- هوم. خب، این باحاله پسر. ‫- آره.
‫- لعنتی، اونو ببین. ‫- کی؟
‫اون زنه مارشیا.
‫داره تنها راه میره. ‫بهتره بریم باهاش حرف بزنیم.
‫تازه باهاش آشنا شدیم.
‫آره، ولی پشت نگاهش
‫یه غم عمیق داره، می‌دونی؟
‫واقعا؟
‫آره. تو متوجه نشدی؟
‫موقع آشنایی؟ ‫نه.
‫به نظرم بهتره بریم حالش رو بپرسیم.
‫بنجی، شاید می‌خواد تنها باشه.
‫هیچکس نمی‌خواد تنها باشه، دیو.
‫خیلی‌خب، میرم ببینم چه خبره.
‫هی. چرا داری تنها راه میری؟
‫مگه بدبخت بیچاره‌ای؟
‫- جدی میگی؟ ‫- آره.
‫تو به نظر آدم جالبی میای.
‫- ببخشید. ‫- باشه.
‫این یکی از بخش‌های گتوی ورشوئـه
‫که به خوبی حفظ شده ‫و از نوامبر 1940
‫تا نوامبر 1942 بخشی از دیوار بوده.
‫و درحالی که داریم شهر رو طی می‌کنیم،
‫متوجه می‌شین که...
‫ممنون.
‫بفرمایین. آب. ‫دایان. مارک. بفرمایین.
‫باید آب بخوریم. مهمه. ‫جیمز، الوج.
‫مارشیا، آب بخور.
‫خیلی‌خب. ‫آماده‌ای بریم؟
‫منتظر چی هستیم؟
‫دهلی نو اغذیه فروشی نداره. ‫شیرینی‌های کنیش‌شون کجان؟
‫اوه، توی فرودگاه بود ‫ولی تازه نبودن، مونده بودن.
‫هی!
‫هی.
‫بیا بشین.
‫- ممنون. ‫- ممنون؟
‫آره. نه، منظورم اینه که ‫برات جا نگه داشتم.
‫نمی‌دونستم که می‌خوای...
‫- اونجا بشینی یا نه. ‫- نه، پسر.
‫خب، جریان اون زنه چی بود؟
‫منظورت چیه؟
‫همون زنه که "غم از چشمش می‌باره".
‫- هوم، مارشیا. ‫- آره. حالش خوبه؟
‫الان تو وضعیت عجیبی به سر می‌بره.
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫- خودش بهت گفت؟ ‫- آره.
‫به گمونم فکر می‌کنه چون هر دومون
‫کسی رو از دست دادیم، ‫می‌تونم درکش کنم.
‫آره. منظورت مامان‌بزرگمونه؟
‫آره. اون الان...
‫بدجور تحت فشاره فکریه
‫چون شوهرش ماه مِی گذشته ‫همینطوری یهویی...
‫ترکش کرده.
‫- یا خدا. ‫- هوم.
‫با یه مرد جدید به اسم دارن آشنا شده،
‫که با خودت میگی لابد بخاطرش خوشحاله،
‫ولی یارو به نظرم خیلی عوضی میاد.
‫واقعا؟ از چه لحاظ؟
‫نمی‌دونم، پسر. ‫فکر نکنم
‫خوبیت داشته باشه که پشت سرش حرف بزنیم.
‫باشه. ‫یعنی، من فقط داشتم...
‫- سوال می‌کردم. ‫- می‌دونم. ولی بازم.
‫سوپ عجیبیـه، درسته؟
‫من که عاشقشم.
‫وقتی مسئله قیام ورشو باشه،
‫به نظرم عجیب‌ترین و دلخراش‌ترین جنبه‌اش
‫سرکوبی شورش توسط آلمان نیست،
‫بلکه نقشیه که روس‌ها توش ایفاء کردن.
‫آخه ببینین، روس‌ها و لهستانی‌ها
‫از قرار معلوم متحد همدیگه بودن.
‫همرزم‌هایی که علیه دشمنی مشترک می‌جنگیدن.
‫مطمئنم که دوست دارین چندتا عکس بگیرین.
‫لطفا هر سوالی داشتین ازم بپرسین.
‫همیشه خوشحال می‌شم که...
‫- از این یارو خوشت میاد؟ ‫- آره.
‫هی الوج، وقتی کارت تموم شد...
‫ببخشید، میشه یه عکس از من و دیو بگیری
‫- که داریم پیش اونا ژست می‌گیریم؟ ‫- آره، معلومه.
‫- ممنون، رفیق. ‫- ببخشید، چی؟
‫باید بریم با مجسمه‌ها ژست بگیریم. ‫خنده‌دار میشه.
‫این به نظر بی‌احترامی نیست یا...
‫کجاش بی‌احترامیه؟ ‫ما طرف اوناییم.
‫با روس‌ها و آلمانی‌ها می‌جنگیم. ‫بیا بریم.
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم. ‫آره، نمی‌دونم...
‫فکر کار درستی باشه.
‫پس میشه یه عکس از من بگیری
‫که دارم همراه برادران لهستانیم می‌جنگم؟
‫آره.
‫آقایون، من رفتم.
‫نه، اونا برگ‌هان.
‫ببخشید، دیر کردم. ‫باید تو یه جنگ پیروز بشیم،
‫یا هم احتمالا شکست بخوریم.
‫این واقعا... ‫عالی شدی، بنجی.
‫- چندتا عکس خوب گرفتم. ‫- واقعی به نظر میرسه؟
‫خب، اندازه‌شون دو برابر توئه ‫و فلزی هم هستن.
‫پس می‌دونی، نه.
‫یه خرده کمک نیاز دارم. ‫نمیای اینجا؟
‫نه، همینجا خوبم. همینجا راحتم. ‫واقعا میگم.
‫الوج! ‫واسه جنگ نام‌نویسی نمی‌کنی؟
‫من مبارز نیستم، بنجی. ‫ممنون.
‫باشه، خب می‌تونی بهیاری چیزی بشی.
‫این آدم‌ها نیاز به کمک دارن.
‫- این خیلی مسخره‌ست. ‫- می‌دونم.
‫بیا. ‫مامانت عاشق عکس‌ها میشه.
‫میشه لطفا عکسم رو بگیری؟
‫بیا. ‫هی، مارشیا.
‫- فقط یکی. ‫- آره. آره، حتما.
‫آره، حالا شد.
‫پس تو بهیاری، باید پای اینو پانسمان کنی.
‫- باشه. ‫- اون خیلی داره درد می‌کشه.
‫- باشه. ‫- واقعا بهت نیاز داره.
‫باید بهش قوّت قلب هم بدی. ‫باهاش حرف بزن.
‫نگران نباش، اومدم کمک کنم.
‫اوه، خیلی داری خوب بهش رسیدگی می‌کنی.
‫ما اینجا یه فلوری نایتینگل جوون داریم. ‫[پرستار انگلیسی]
‫دیو، داری عکس اینا رو می‌گیری؟
‫- آره، گرفتم. ‫- خنده‌داره؟
‫آره، خنده‌داره. ‫آره.
‫مطمئنی که نمی‌خوای بیای اینجا؟
‫به نیروی بیشتر نیاز داریما.
‫نه، نمی‌خواد. ‫من...
‫می‌دونی، از مرکز فرماندهی تماشا می‌کنم.
‫مرکز...
‫مرکز فرماندهی. ‫اینو خوب اومدی، دیو.
‫میشه منم بهتون ملحق بشم؟
‫ژنرال مارکوس.
‫باعث افتخارمونه که بهمون ملحق بشید، قربان.
‫- آزاد. ‫- مارشیا.
‫- خیلی‌خب. مرسی. ‫- بیا اینجا!
‫مارشیا، به لوازم بیشتری نیاز دارم.
‫آره. ‫تو هم می‌خوای بهیار بشی؟
‫نه، نمی‌خوام بهیار باشم.
‫مگه اسلحه‌ای چیزی ندارم؟
‫ایول بابا. دمت گرم.
‫وای خدا. باورم نمیشه که دارم این کارو می‌کنم. ‫ممنون، دیوید.
‫نه، حتما. ‫مشکلی نیست.
‫مطمئنی که نمی‌خوای بری اون بالا؟
‫نه، لازم نیست. ‫اون موقعی که اونجا خالی بود
‫چندتا عکس خوب گرفتم.
‫جیموتی! آقا، ما به یه تیرانداز ‫از نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا نیاز داریم، پهلوون.
‫دارم میام!
‫باید از توی هواپیما بپری.
‫یا خود هواپیمایی؟
‫به گمونم خودم هواپیمام.
‫پس تو یه هواپیمایی.
‫خیلی‌خب دیو، آماده‌ای؟
‫همگی، ژست بگیرین و بی‌حرکت وایسین.
‫داری می‌گیری، دیو؟ ‫دستم داره خسته میشه.
‫آره. آخرین گوشیه. ‫یه لحظه.
‫خیلی‌خب. ‫خیلی‌خب، گرفتم.
‫خیلی‌خب، دست نگه دارید، افراد.
‫همه‌مون بسیار شجاع بودیم. ‫متاسفانه همگی...
‫یه داستان کامل روایت شد.
‫زانوهام.
‫خیلی ممنون، رفیق. ‫خیلی حال داد. مرسی.
‫خواهش. ‫نه...
‫- حال داد. ‫- خیلی باحال بود.
‫جدی؟ ‫باشه.
‫خب، اگه توصینه‌نامه‌ای لازم داشتی
‫- حتما بهم بگو... ‫- ایول.
‫خیلی‌خب، باریکلا دوستان.
‫محشره.
‫ما رسیدیم طبقه‌مون. ‫شب بخیر، خل و چل‌ها.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫فردا روز طولانی‌ای داریم.
‫- هی، دیو؟ ‫- بله.
‫میشه یه لحظه بیای تو دستشویی.
‫چی؟ چرا؟
‫- سلام. ‫- هی.
‫خب، چرا اومدیم تو دستشویی؟
‫فقط می‌خواستم بگم
‫خیلی ممنون که با من اومدی اینجا.
‫می‌دونم برات سخته که از سر کارت مرخصی بگیری
‫و پسرت رو ول کنی...
‫ولی من واقعا به این نیاز داشتم، رفیق.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خب، این عالیه، پسر.
‫همین که می‌بینم خوشحالی، خوشحالم می‌کنه.
‫می‌دونم که این چند ماه اخیر ‫برات سخت بوده...
‫همچنین می‌خوام بگم که
‫می‌دونم تو پیش گروه‌ها
‫و مردم و تو فعالیت‌های اجتماعی ‫آدم راحتی نیستی.
‫- نیستم؟ ‫- نه.
‫اما واقعا خارق العاده‌ست که اینجایی،
‫و انقدر برای من شجاعت به خرج دادی.
‫- خب، ممنون داداش. ‫- بریم مواد بکشیم.
‫آره. بازم از این بچه‌بازی‌های مسخره شرکتی.
‫منظورت چیه؟
‫آخه چطور می‌تونیم ‫تو این سگ دونی مواد بکشیم؟
‫پنجره‌های بی صاحاب رو قفل کردن.
‫انگار حکومت نظامیه.
‫ببین داداش. من یه کم خوابم میاد.
‫- الان یه 24 ساعته که بیداریم. ‫- نگو. نگو که می‌خوای بخوابی.
‫چون بعد این همه ‫سال اولین شبیه که پیش همیم.
‫نمی‌دونم. آخه خسته‌م. ‫حموم نکردم.
‫خسته‌ای؟ داداش این مواد به خوابت کمک می‌کنه.
‫از اون مدلای کمک کننده به خوابه؟
‫- نه از اون مدلا نیست. ‫- بیخیال.
‫- داداش. ‫- چیه؟
‫برو دوش بگیر، مسواکت رو بکن تو حلقت،
‫چه می‌دونم نخ دندونتم بکش. ‫برو هرکاری که حسشو داری رو بکن.
‫- باشه. ‫- من برم مواد رو آماده کنم،
‫و می‌ریم پشت بوم. خب؟
‫خب. کجایی؟
‫نمی‌دونم شاید پشت بوم‌شون واسه...
‫آمریکایی‌هایی ‫که می‌خوان مواد بکشن دسترسی نداره؟
‫فکر کنم همین باشه. ‫به‌نظرت اینه؟
‫فکر کنم الانه که یه آژیر بلند فعال شه.
‫که چی؟ فعال شه، ‫می‌گیم لهستانی بلد نیستیم.
‫که راستش هم گفتیم.
‫به‌نظرم... نمی‌دونم داداش.
‫به‌نظرم بهتره همون برگردیم پایین.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫آره... حس خوبی ندارم.
‫- باشه. ردیفه. ‫- ردیفه.
‫خب اگه حس خوبی نداری.
‫- پس نریم. ‫- ببخشید. نمی‌دونم. آخه ضد حاله.
‫نه اشکال نداره. ‫ضد حال نیست. آخه...
‫بنجی!
‫بجنب! چیزی نمونده.
‫آره. همینه رفیق.
‫حالت چطوره داداش؟
‫حالم خوبه.
‫حالت خوبه.
‫- دیوید. ‫- بله؟
‫حالت چطوره داداش؟
‫- نه، خوبم. ‫- جدی؟
‫آره، خوبم.
‫پس بدنت یه کم مواد نیاز داشته. همین.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫فقط همین رو کم داشتم؟
‫فقط همین رو کم داشتی.
‫- بفرما ‫- همینه.
‫تو...
‫یه آدم باحالی...
‫که تو بدن ‫یه آدمی گیر افتادی که همیشه دیرشه.
‫باید هر سری که می‌بینمت اون یارو رو...
‫از جلدت بکشم بیرون.
‫پس با این حساب، ممنونم.
‫می‌دونی داداش، وقتی به خودمون فکر می‌کنم...
‫خب؟
‫به اون زمان فکر می‌کنم که ‫کل شب رو تو نیویورک پرسه می‌زدیم،
‫و می‌خواستیم تا صبح بیدار بمونیم.
‫تو همیشه بیدار می‌موندی.
‫- آره. ‫- تو همیشه وسط راه بیهوش می‌شدی.
‫می‌رفتیم رو پل ویلیامزبورگ...
‫و تو تو محله چینی رو ‫یه نیمکت خوابت می‌برد.
‫آره می‌دونم.
‫آدم جازنی هستی.
‫دیو؟
‫چطوری.
‫ببخشید بهت گفتم جازن.
‫اشکال نداره.
‫ببخشید همیشه خوابم می‌برد.
‫نه داداش.
‫تو کار و زندگی داشتی.
‫کل روز بیدار بودی...
‫و کارهای مهم می‌کردی.
‫من واقعا کار خاصی نداشتم.
‫برام مهم نبود خوابت ببره داداش.
‫همین که اونجا بودی خوشحال بودم.
‫چی گفت؟
‫کاملا نفرت انگیز بود.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫به نظر من فاجعه بود ولی...
‫واقعا بامزه‌ست.
‫بنجی.
‫باید بریم.
‫قطار یه ساعت دیگه راه میفته، خب؟
‫ببخشید دیر کردیم.
‫آره، دیو قشنگ ‫همین دو دقیقه پیش بیدارم کرد.
‫خیلی خب.
‫قطار دو دقیقه دیگه می‌رسه. بدویید.
‫واقعا ممنونم.
‫خوبی؟
‫می‌دونم برات یه نمه سنگینه. شرمنده.
‫خب بیاید دوستان.
‫باید بریم آخر سکو.
‫خب دوستان، ‫بخشی از پکیج تور ما...
‫بلیط‌های فرست کلاسه.
‫یه امتیاز خیلی خوب واسه همه‌ست. بیاید.
‫باید بریم اون ته بچه‌ها.
‫بلیط فرست کلاس دوست دارم.
‫نرخ مبادله‌شون رو هم دوست داشتم.
‫ببخشید.
‫خب اگه وقت دارید،
‫می‌تونیم بریم شهر زیرزمینی لوبلین.
‫شگفت انگیزه.
‫ولی شخصا به نظرم یه کم الکی گنده‌ش کردن.
‫دیدنی‌ترین جا دروازه گرودزکاست.
‫- دروازه هنوز بازه؟ ‫- داداش به نظرم بهتره بریم.
‫چی؟
‫به‌نظرم بهتره بریم یه واگن دیگه.
‫منظورت چیه؟
‫اینکه تو واگن فرست کلاس باشی ‫برات عجیب نیست؟
‫- نه پولش رو دادیم. ‫- نه؟
‫برای کسی ضرری نداره.
‫داداش، ما دو تا یهودی هستیم ‫که سوار قطار لهستانی شدن.
‫بابا فکر کن.
‫- فکر کردم. فکر کردم. ‫- بنجی؟
‫- بنجی. ‫- بله؟
‫اوضاعت خوبه؟
‫- آره. البته. ‫- آره.
‫- ببخشید. ‫- نه بابا. مشکلی نیست.
‫آخه می‌دونی، حقیقتش عالیه...
‫نه آخه حس می‌کنم... ببخشید.
‫- باشه. ‫- فقط... کس دیگه‌ای... کس دیگه‌ای حسش نمی‌کنه؟
‫چی رو؟
‫یه حس چندشی که می‌دونی،
‫انگار تو این قطار مثل خانواده سلطنتی هستیم؟
‫یعنی هیچکس دیگه متوجه تضادش نشده؟
‫- خدایا. بیخیال بنجی. ‫- مثلا غذای باکلاس می‌خوریم،
‫نشستیم اینجا در حالی که 80 سال پیش،
‫مثل حیوون ما رو می‌ریختن ته قطار بی صاحاب.
‫- خدایا. ‫- باشه بنجی.
‫به‌نظرم کسی نمی‌خواد این حرف‌ها رو بشنوه.
‫خب چرا؟ چرا کسی نمی‌خواد بشنوه؟
‫- چون افسرده کننده‌ست داداش. ‫- افسرده کننده؟
‫باشه. اشکالی نداره. ‫حساسیت جالبی ایجاد کردی.
‫گاهی اوقات توی این تورها پیش میاد.
‫تو هتل با کلاس می‌خوابید،
‫غذای لهستانی می‌خورید و همزمان،
‫به گذشته...
‫و وحشت‌های تاریخ خاندان‌تون فکر می‌کنید.
‫می‌تونه باعث معذب شدن یا گیجی‌تون بشه،
‫و حتی می‌تونم بگم عذاب وجدان میاره، می‌دونی.
‫دارید زندگی خودتون رو...
‫من عذاب وجدان ندارم.
‫- نه. نبایدم داشته باشی، مارک. ‫- چرا عذاب وجدان بگیرم؟
‫نه، نگفتم باید عذاب وجدان داشته باشی.
‫خب، چون تو ناز و نعمت ‫زندگی کردیم و کلی امتیاز داریم.
‫آخه ما کاملا خودمون رو...
‫از دردهای واقعی بقیه جدا کردیم.
‫مثلا تجربه واقعی اینکه بندازنت تو واگن قطار،
‫- و ملاجت بترکه رو نداریم. ‫- خدایا بنجی.
‫خب حالا ما چی‌کار کنیم؟
‫- مارک، مارک، تو رو خدا. ‫- قبولش کن مرد حسابی.
‫اصلا سعی کن حسش کنی.
‫- چرا اینطوری می‌کنی؟ ‫- داداش، من دارم حسم رو می‌گم.
‫باشه، واسه چی الان مهم شده؟
‫داداش، تو قبلاها ‫همه چی رو حس می‌کردی.
‫بچه خیلی مضطرب دوست داشتنی‌ای بود.
‫- خدابا بنجی. بیخیال داداش. ‫- با هم رفتیم اردوی شبانه یهودی‌ها.
‫کل هفته اول رو گریه کرد.
‫کل هفته اول، چون احساس غربت می‌کرد.
‫- خدایا. ‫- باید بغلش می‌کردم...
‫تا بخوابه و درباره مامانش حرف می‌زدم...
‫- تا آرومش کنم. حالا نگاش کنید. ‫- خدایا. چه مرگته مرد حسابی؟
‫یه آدم راحت همه چی تموم بی دغدغه شده.
‫موهای وزوزی یهودیش رو حالت داده.
‫واقعا تحسین برانگیزه. همه‌تون ‫کارتون درسته. اما می‌دونید چیه؟
‫من دیگه میرم ته قطار. خب؟
‫- فکر نکنم اونجا هم خیلی زجر بکشی. ‫- بس کن خواهشا.
‫ببخشید. شرمنده.
‫خیلی خب، امیدوارم خیلی معذبتون نکرده باشه.
‫طبیعتا یک سری...
‫مسائل حساسیت زا در طول این تور پیش میاد.
‫باید بگم معمولا قطار بین اون‌ها نیست ولی...
‫جیمز بهتره منم برم اونجا.
‫نمی‌دونم. بهتره حداقل غذاش رو ‫براش ببرم یه کاری بکنم.
‫البته. آره. می‌دونید کجا پیاده می‌شیم؟
‫آره، لوبلین گلاونی بود؟
‫فکر کنم اشتباه تلفظ کردم.
‫نه. خیلی نزدیک بود.
‫- باشه... ردیفه. ‫- باشه. ممنون. شرمنده.
‫- موفق باشی. ‫- شرمنده بچه‌ها.
‫خب.
‫- سلام داداش. ‫- سلام.
‫ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫آخه همه می‌خوان فقط خوش بگذرونن، می‌دونی؟
‫نه. منظورت چیه؟
‫مردم نمی‌تونن تو این دنیا...
‫همیشه شاد باشن.
‫اشکال نداره داداش.
‫چمدان‌های خود را بردارید.
‫هنگام پیاده شدن از قطار مراقب باشید.
‫از همراهی ما در این سفر متشکریم، پولونیا اکسپرس.
‫- چطوری داداش. ‫- سلام.
‫خوابم برد؟
‫- آره خوابیدی. ‫- لعنتی.
‫لعنتی. باید بریم.
‫باید بریم. بدو.
‫باشه فکر کنم همه دم در منتظر مان.
‫شاید.
‫- می‌گم داداش؟ ‫- بله؟
‫ببین ما تو ایستگاه درست پیاده نشدیم
‫ببخشید چی؟
‫آره.
‫وای خدا؛ کراسنیک دیگه چه گورستونیه؟
‫آره کراسنیک.
‫ما باید لوبلین پیاده می‌شدیم.
‫نه می‌دونم. حسابی خوابیده بودی داداش.
‫وایسا. یعنی... ‫از لوبلین رد شدیم؟
‫آره یه چند وقت پیش.
‫بعد تو بیدارم نکردی؟
‫آخه خیلی چرت نازی زده بودی داداش.
‫خدایا. ما با بقیه اومدیم تور. ‫آخه... ببخشید. آره می‌دونم.
‫آخه دلم نیومد بیدارت کنم داداش.
‫ببین، درکت از اولویت‌ها واقعا داغونه.
‫می‌دونستی؟ می‌دونستی؟
‫داداش از دستم عصبانی نشو. خب؟
‫آخه چطور از دستت عصبانی نشم؟
‫- آخه تو خواب بهت زل زده بودم، ‫- باشه.
‫و مردم داشتن نگات می‌کردن.
‫و بعضی‌ها داشتن بهت می‌خندیدن....
‫چون خیلی بلند و عجیب خرناس می‌کشیدی.
‫اما من با خودم گفتم، برن به درک.
‫این پسرعموم دیویه. ‫ازش خجالت نمی‌کشم.
‫این همون دیوی نیمکت‌های محله چینی‌هاست.
‫این آدمیه که همیشه رفیق جینگم بود.
‫نتونستم بیدارت کنم داداش.
‫- باشه. باشه خب حالا چی‌کار کنیم؟ ‫- راستی. حلش کردم داداش.
‫- جدی؟ ‫- آره وقتی خواب بودی.
‫- باشه. ‫- خلاصه سوار قطار می‌شیم...
‫و می‌ریم به جهت مخالف.
‫- باشه درسته. ‫- و اصلا لازم نیست پول بلیط بدیم.
‫تا وقتی برسیم از مسئول قطار فرار می‌کنیم.
‫من همیشه تو شمال از این کارها می‌کردم.
‫مو لا درزش نمی‌ره. ‫فکر کنم این قطار مائه داداش.
‫- جدی؟ عالیه. ‫- بدو، بدو، بدو.
‫باید مثل آدمای عادی بلیط بخریم.
‫وقت نداریم. بیا.
‫لعنتی.
‫داداش.
‫مدام حرکت می‌کنیم، حواس‌مون جمعه،
‫- فرزیم. ‫- باشه.
‫مسئول قطار میاد بلیط‌ها رو بگیره.
‫بهش می‌گیم داریم می‌ریم دستشویی.
‫- دستشویی؟ باشه. ‫- تا ته قطار رو میره و میاد...
‫تا سر قطار قاچاقی‌ها رو پیدا کنه.
‫- ببخشید. ما قاچاقی هستیم؟ ‫- آره.
‫تا بیاد برسه اون جلو، ‫قطار می‌رسه به ایستگاه و مفتی رسیدیم.
‫خیلی احمقانه‌ست.
‫داداش، احمقانه خصوصی سازی مسافرته.
‫اینطوری پولدارها می‌تونن تو سراسر دنیا سفر کنن، ‫و مزخرفات تبارگرایانه‌شون رو تبلیغ کنن،
‫و فقرا از جامعه دور می‌مونن.
‫عالیه. می‌تونیم تو راه صربستان درباره مارکسیسم صحبت کنیم.
‫صربستان تو روسیه‌ست داداش.
‫این مسخره‌ست.
‫بلیط تهش 12 دلار باشه.
‫مشکل اصلی پول دادنه.
‫ما نباید تو لهستان پول بلیط قطار بدیم.
‫- این کشور ماست. ‫- نه نیست.
‫کشورمون بوده. پرتمون کردن بیرون. ‫چون فکر می‌کردن خسیسیم.
‫باشه. خودشه. آروم باش. طبیعی رفتار کن.
‫باشه.
‫سلام. بریم دستشویی.
‫من و پسرعموم یه سر می‌ریم دستشویی.
‫- دستشویی در دو طرف هست. ‫- با تشکر.
‫- ببخشید. ‫- ممنون.
‫و... بلیط هم داریم. فقط...
‫وای خدا. قلبم داره میاد تو حلقم.
‫- حس خوبیه نه؟ ‫- آره.
‫هنوز خطر از سرمون نگذشته.
‫باید بریم جلو و تا برسیم به ایستگاه قایم شیم. خب؟
‫- باشه. ‫- آماده‌ای؟
‫- آره. ‫- بریم.
‫اینجا. اینجا.
‫رسیدیم.
‫دوباره خوابت نبره برادر.
‫نمی‌خوابم.
‫می‌گم بنجی.
‫بله؟
‫ما تو فرست کلاسیم.
‫آره ولی حق‌مون بود.
‫خیلی خب. بریم ناهار بخوریم؟
‫- نه. ‫- باشه.
‫- سلام ببخشید. ‫- سلام بچه‌ها.
‫ببخشید دیر کردیم. دیو خوابش برد.
‫آره. چی؟
‫- سلام. ‫- چمدون‌هاتون رو آوردیم.
‫خیلی لطف کردید. ‫واقعا شرمنده‌م.
‫آره یه کم... ‫باید می‌خوابید.
‫شرمنده. ‫- باشه. بیا این کیفت.
‫- خب بریم چمدون‌هامون رو بذاریم تو هتل. ‫- بذار کمکت کنم. خوابش برد.
‫- باشه حتما. ‫- آره. آره خوبه.
‫واقعا شرمنده‌م. بدش.
‫آره اتفاقا وقتی تونستیم که با هم...
‫و اهمیت کمک‌های یهودی‌هاست.
‫لوبلین تاریخ یهودیت بسیار غنی‌ای داره.
‫در واقع یک زمان به‌عنوان ‫آکسفورد یهودیان شناخته می‌شد.
‫چه از لحاظ علمی و چه فرهنگی متنوع بود.
‫در لوبلین ربه هورویتز رو داشتیم،
‫از بزرگان معنوی لوبلین بودن،
‫ایزاک بشویس سینگر رو داشتیم، ‫و تاجران و نویسندگان و شعرای دیگه.
‫خب تو واقعا مذهبی هستی؟ آره؟
‫بله. می‌شه اینطور گفت.
‫برام باورنکردنیه.
‫- جدی؟ ‫- آره. آره.
‫پس یعنی رسومات و اینا رو هم انجام می‌دی؟
‫نه، نه. همه رو نه. نه.
‫اما دوست دارم شبات رو انجام بدم.
‫زندگیم هر مشکلی هم داشته باشه،
‫هفته‌ای یک بار می‌تونم...
‫شل بگیرم و جدی استراحت کنم.
‫تو چی؟
‫نه. من؟ نه. نه.
‫آخه این جریانات همیشه برام یه کم،
‫بی دلیل و ماشینی و سنتی به‌نظر می‌رسید.
‫البته بهت برنخوره ها.
‫به‌نظرم واقعا براتون مفیده.
‫منظورت کل جمعه یا شخص من؟
‫شخص خودت.
‫بنجی.
‫- چطوری. ‫- چطوری!
‫داشتم به حرفی که...
‫تو قطار درباره درک زجرهامون گفتی فکر می‌کردم.
‫واقعا ریختم به‌هم.
‫جدی مارشیا؟
‫- آره. ‫- ایول.
‫سال پیش دخترم با یه مرد خیلی پولدار ازدواج کرد.
‫لعنتی.
‫و دیگه اصلا نمی‌تونه ‫هیچگونه بحث عمیقی داشته باشه.
‫خب معلومه.
‫پول مثل مواد آدمای کسل کننده‌ست.
‫خب نمی‌دونم یعنی چی،
‫اما خیلی راحت می‌شه ‫زندگی رو سرسری گذروند،
‫و فراموش کرد چقدر خوش شانسیم.
‫بچه‌ها اتفاقی حرفتون رو شنیدم.
‫- اشکالی نداره؟ ‫- البته الوج بیا وسط.
‫اگه موردی نداره می‌خواستم ‫صحبت مارشیا رو تأیید کنم.
‫- جدی؟ جدی؟ ‫- البته.
‫من مدام تعجب می‌کنم...
‫که چطور دنیا در حال حرکته و انگار...
‫میلیون‌ها دلیلی برای شوکه شدن نداریم.
‫- دقیقا. ‫- انگار کم دلیل... برای منزجر شدن داریم.
‫آره گل گفتی. ‫حرف منم دقیقا همینه داداش.
‫چی بگم. مثلا اگه واسه...
‫هر اتفاق غم انگیزی تو دنیا گریه می‌کردیم، ‫نتیجه‌ش چی می‌شد؟
‫نمی‌دونم. شاید اتفاقات ‫غم انگیز هی اتفاق نمی‌افتادن.
‫دقیقا.
‫دیوید ما خودمون رو بی‌حس کردیم...
‫تا به تأثیرمون فکر نکنیم.
‫مثلا برای لذت بردن از استیک ‫اون کشتارگاه نمادین رو نادیده گرفتیم.
‫- بله الوج. عجب مقایسه خوبی. ‫- نه می‌فهمم. حرفتون رو می‌فهمم.
‫فقط حس می‌کنم شاید عزادار بودن زمان و مکانی ‫داره و شاید اینطور نیست...
‫- ببین دیو. ‫- چیه؟
‫ما اومدیم تور هولوکاست.
‫اگه الان زمان و مکان عزاداری و درد دل نیست،
‫اصلا نمی‌دونم چی بگمت داداش.
‫بیاید دیگه بچه‌ها. عقب نمونید.
‫خب ما رسیدیم...
‫به دروازه گرودزکای معروف....
‫که یک زمان بهش می‌گفتن ‫دروازه یهودیان.
‫اون سمت این درگاه...
‫اقامتگاه یهودیان بوده خب؟
‫و وقتی ازش می‌گذریم،
‫می‌خوام تصور کنید...
‫صدها سال پیش زندگی چه حسی داشته.
‫سعی کنید وحشت‌هایی آتیش رو فراموش کنید،
‫و یه شهر بشاش رو متصور شید.
‫خاطرات زندگی یهودی اینجاست.
‫اما در سطح شهر پنهان شدن.
‫و قدیمی‌ترین کنیسه باقی مونده...
‫طبقه دوم یه ساختمون اداریه.
‫اما قطعات کوچیکی ‫از تاریخ در زمان منجمد شدن.
‫و رد خفا منتظر مان.
‫سابقا تئاتر ییدیش بوده.
‫یشیوا.
‫نوشیدنی فروشی یهودی.
‫مدرسه یهودیت تاربوت.
‫شورای شهر لوبلین.
‫خیاطی.
‫خشکبار فروشی.
‫نونوایی.
‫کتابفروشی.
‫بزازی.
‫بر سر زمان تأسیس ‫آرامستان اختلاف نظرهایی وجود داره،
‫اما اکثرا می‌گن متعلق به 1541 بوده.
‫- وای نه. ‫- باورت می‌شه؟
‫این زمان قبل تأسیس ایالات متحده بوده.
‫چه می دونم احتمالا قبل شکسپیر بوده.
‫و قدیمی‌ترین سنگ قبر کل لهستان هم...
‫- اتفاقا در همین قبرستانه. ‫- بله. کوپلمن.
‫بله الوج. از کجا می‌دونستی؟
‫امروز صبح درباره‌ش خوندم. ‫خیلی متأثر نشو.
‫- چیه؟ ‫- دوباره درست گفتی الوج.
‫مشکلت چیه؟
‫جیکوب کوپلمن لیوای. 1541.
‫- مگه مهمه؟ ‫- خیلی بی تکلفه مگه نه؟
‫- این دقیقا چیه؟ ‫- بنجی، چه وضعشه؟
‫- آخه... ‫- نمی‌شه دقیق گفت...
‫که آیا مردم یهودی به‌خاطر...
‫- این فضیلت‌های محلی به لوبلین اومدن... ‫- بنجی؟ بنجی؟
‫- می‌گم جیمز. ‫- لعنتی. بنجی؟
‫- می‌گم جیمز داداشم. ‫- بنجی، بنجی، بنجی.
‫- خوبی بنجی؟ ‫- ببین داداش،
‫تو قشنگ از این چرت و پرت‌ها اطلاعات داری.
‫و لامصب... ‫اصلا تحسین برانگیزه.
‫دیگه همه خودمون می‌دونیم ها ولی ببین...
‫ببین اینا آدم واقعی بودن جیمز. می‌دونی؟
‫اینا واسه اطلاعات عمومی جنابعالی نیستن.
‫باشه؟ درس تاریخ نیستن.
‫- بنجی. بنجی. خیلی خب. ‫- ببین... برو بگیر بشین.
‫- به زنت پیام بده. یه دقیقه بشین. ‫- ببخشید اگه حرفی زدم که ناراحت شدی...
‫نه نه نه. ببین. ‫خوب بارته. اشتباه نشه.
‫و الوج، تو هم حسابی چیز بارته،
‫اما به‌نظرم مشکل این آمار دادن بی وقفه‌ست.
‫کل این تجربه رو زده...
‫سرد کرده، می‌دونی؟
‫باشه...
‫ببخشید. شاید به‌خاطر لهجه انگلیسیم باشه.
‫- می‌خوام باهات رک باشم. ‫- باشه.
‫اگه نظر دادن کمکی می‌کنه، ‫قصد منم همینه.
‫- باشه. ‫- و به نظرم...
‫مشکل اصلی تور تو...
‫- خدای من. ‫- اگه بتونم...
‫اجازه هست؟ این فضا آزاده؟
‫باشه.
‫به‌نظرم کلا خودمون رو ایزوله کردیم ‫و هیچ حسی...
‫می‌دونی واقعی نیست؟
‫همه‌ش واقعیه بنجی.
‫- جدی؟ ‫- من فقط واقعیت‌ها رو گفتم.
‫واقعیه؟ پس رو چه حساب من اصلا...
‫- آدم لهستانی ندیدم؟ ‫- من فقط واقعیت رو گفتم.
‫من اصلا هیچ ارتباطی با مردم اهل اینجا نداشتم.
‫- متوجه هستی؟ ‫- بنجی بیخیال.
‫همه‌ش از یه محل توریستی ‫رفتیم یه محل توریستی دیگه...
‫- می‌دونی؟ ‫- خب، این یه جورایی...
‫معنی توره، غیر اینه؟
‫رفتن از یه مکان توریستی به بعدی.
‫مگه واسه همین ثبت نام نکردید؟
‫خب، دیو واسه تور ثبت نام‌مون کرد.
‫باشه. خب نه. شرمنده.
‫ببین داداش. و اصلا می‌دونی چیه؟
‫حقیقتا واقعا تور درست و حسابی‌ایه.
‫جدی می‌گم داداش. ‫یعنی اصلا عاشقش شدم.
‫قشنگ راست کار دیوه.
‫ولی ببین نسبت...
‫به بیان نکات و آمار یه کوچولو کمتر دل بده.
‫و خب، امکانش هست؟
‫نه آره البته.
‫- یه کم کمتر اطلاعات می‌دم. ‫- عالیه.
‫ایول، همین. تنها خواسته‌م همین بود.
‫خب، می‌خواستم پیشنهاد بدم که سنگ بذاریم...
‫رو سنگ قبر کوپلمن.
‫- آره. ‫- آره؟
‫- عاشق این کارم. ‫- نه به نظرم...
‫- فکر خوبیه. ‫- ممنون داداش.
‫خب خبرشون کنم؟
‫هرکار دوست داری بکن. ‫تور خودته جیمز.
‫خب دوستان می‌شه یه لحظه جمع شید؟
‫- دوستان. مارشیا؟ ‫- همه دنبال سنگ بگردید.
‫- خوبه. ببینید این یکی. ‫- آره.
‫آره موردی نیست.
‫- اگه بشه سریع... ‫- باشه.
‫این قدیمی‌ترین سنگ قبر لهستانه.
‫و متعلق به مردی به اسم جیکوب کوپلمن لیوایه،
‫که یه انسان واقعی بوده و در یک...
‫دنیای واقعی زندگی می‌کرده. ‫لهستانی بوده.
‫اهل لهستان.
‫و من و بنجی داشتیم درباره...
‫کاری که درسته حرف می‌زدیم،
‫و گفتیم شاید بشه روی قبرش چند تا سنگ گذاشت.
‫درباره این سنت یهودی فرضیه‌های مختلفی هست.
‫شخصا مایلم اون رو...
‫یک حرکت بی آلایش بدونم که می‌گه...
‫تو فراموش نشدی.
‫زیبا بود جیمز. ممنون.
‫باشه. خب بریم، ردیفه؟ دوستان؟
‫- بریم سنگ پیدا کنیم. ‫- بله. عالیه.
‫- آره. ‫- فکر خوبیه.
‫میرم دنبال سنگ بگردم.
‫- عالیه عالیه. ‫- به‌نظرم...
‫- ایده زیبایی بود بنجی. ‫- ممنون مارشیا.
‫- ممنونم. ‫- آره. زیبا بود.
‫آره یه جورایی جمعی بهش رسیدیم.
‫- بریم دنبالش. ‫- شکار سنگ.
‫من گنده‌ترین سنگ رو پیدا می‌کنم.
‫من یه سنگ کوچیک صیقلی می‌خوام، این...
‫- ببخشید. ‫- اینم از این.
‫- موردی نداره. ‫- ببین مارشیا.
‫بله.
‫خب. همه سنگ‌هاشون رو پیدا کردن؟
‫این رو بده به من لطفا.
‫- اما عموم عقل کل خانواده بود. ‫- آره.
‫دانشکده پزشکی ردش کرد،
‫- چون می‌دونید از دکترهای یهودی نقل قول می‌کرد. ‫- درسته.
‫و آدم... شرمنده.
‫یه کم سختمه ‫با این آهنگ هاوا ناگیلا درست فکر کنم.
‫واقعا شرمنده. آره.
‫- آره. ‫- ما هر سری میایم اینجا.
‫و غذاش عالیه،
‫اما آهنگش یه کم ممکنه بره اذیت کنه، پس...
‫عوضی های یهودستیز.
‫خب فکر نکنم یهودستیزانه باشه،
‫آخه صاحب‌هاش یهودی هستن ولی...
‫ببخشید. لطفا ادامه بده مارشیا.
‫خلاصه عمو سمم نتونست بره دانشکده پزشکی،
‫پس داروساز شد،
‫و تهش صاحب پنج تا... آره پنج تا...
‫داروخونه تو سرتاسر شیکاگو شد.
‫اون بنیانگذار چیزیه که به عنوان ‫دراگ استور امروزی می‌شناسیمش.
‫- آره. - می‌دونید؟ ‫- آره دقیقا.
‫- خارق العاده‌ست. ‫- حالا که آهنگ تموم شده.
‫داستان منم تموم شد، همیشه...
‫و این تجربه مهاجرت همه‌گیره،
‫- قبول دارید؟ ‫- دقیقا.
‫منم قبول دارم. صد درصد.
‫عموی بزرگ مارک با کشتی از لهستان اومد،
‫ولی عجیب سر از گالوستون درآورد.
‫یهودی تگزاسی.
‫و با برداشتن ‫مبلمانی که پولدارها مینداختن تو خیابون،
‫و تعمیر و فروش‌شون پول درمیاورد.
‫- جدی؟ ‫- داستان واقعیه.
‫ظاهرا چند تاشون رو هم...
‫دوباره فروخت به صاحب اصلی‌شون.
‫- نه خیرم. راسته؟ ‫- بله.
‫- البته که فروخته. ‫- عموی بزرگ.
‫کارش درسته. واقعا کارش درسته.
‫پولدارها اسکلن.
‫خب بگذریم مادربزرگ ما...
‫- آدم... ‫- مامان بزرگ دوری.
‫آره مامان بزرگ دوری ما،
‫که پنجشنبه قراره بریم خونه‌ش رو ببینیم،
‫اونم واقعا زن خارق العاده‌ای بود.
‫از اون آدمایی...
‫واقع‌گرای قدیمی ‫بود که دیگه مثل‌شون پیدا نمی‌شه.
‫می‌دونید رک و سرسخت بود و...
‫حقیقتش رک بگم،
‫من تموم بچگیم ازش می‌ترسیدم.
‫من هیچوقت ازش نترسیدم.
‫درسته. درسته.
‫نه. اون و بنجی اصلا یه زبون مخفی خاصی داشتن.
‫دقیقا هرچی تو ذهنشون بود رو می‌گفتن.
‫مگه نه؟
‫- چاره‌ای نداشتیم. ‫- آره.
‫و اتفاقا اونم با هزار و یکی معجزه ‫از اردوگاه جون سالم به‌در برد،
‫و خودش رو رسوند نیویورک ‫و می‌خواست لباس طراحی کنه.
‫اما پول مدرسه مد رو نداشت،
‫پس گرفتار کار منشی‌گری شد.
‫و آره و بعدش گفت به درک...
‫و تهش رفت کل شرکت رو تصاحب کرد.
‫- وای. ‫- کارش درسته.
‫البته جوری گفت ‫که انگار رفته کودتا کرده. نه.
‫نه. اون فقط... ‫اون کلا آدم باهوشی بود.
‫یه شرکت املاکی کوچیک بود. ‫می‌دونید چندان هم...
‫من هر پنجشنبه باهاش حرف می‌زدم.
‫آره.
‫- قشنگ هر پنجشنبه. ‫- چقدر قشنگ بنجی.
‫اگه من ماهی یه بار از بچه‌هام ‫خبر بگیرم تعجب می‌کنم.
‫مارشیا، خاک تو سرشون.
‫پسر هفته‌ای نبود که باهاش حرف نزنم.
‫بهم سخت می‌گرفت.
‫اون تنها کسی توی خانواده بود که
‫حواسش بهم بود.
‫بقیه وقتی بهشون نیاز داشتم
‫غیب‌شون می‌زد.
‫آره ولی مادربزرگ هیچ‌وقت ‫خودش رو قربانی نمی‌دونست.
‫در واقع همیشه بهم می‌گفت
‫بابت سختی‌هایی که کِشیده، قدردانه.
‫همین دیگه. همون سختی‌ها
‫باعث شد امیدوار بشه، درست میگم؟
‫آره. راستش همیشه بهم می‌گفت
‫مهاجران نسل اول مجبور میشن
‫کارهای ساده‌‌ای انجام بدن که درآمدی نداره.
‫مثلا تاکسی یا پیک بشن.
‫نسل دوم‌شون می‌تونن مدارس خوب برن
‫و در نهایت
‫دکتری یا وکیلی چیزی بشن.
‫و نسل سوم مهاجرها
‫توی زیرزمین خونه‌ی مادرشون زندگی می‌کنن
‫و کل روز مواد می‌کشن.
‫در واقع...
‫واقعا همچین حرفی زد؟
‫به نظرم کلا داشت درباره‌ی
‫تجربه مهاجرها حرف می‌زد.
‫آخه من یه مدت توی زیرزمین ‫خونه مامانم زندگی کردم.
‫صرفا داشت راجع به مهاجرها حرف می‌زد.
‫- آهان، باشه. ‫- همین.
‫من باید برم دستشویی.
‫ایولا!
‫سر راهم برش می‌دارم پس نگران نشین.
‫وقتِ دستشویی ‌کردنه!
‫بابت رفتارش عذر می‌خوام.
‫نه بابا.
‫انگار مشکلات زیادی داره.
‫می‌خواد آدم خوبی باشه. ‫میشه جرقه‌ای رو توی وجودش دید.
‫- می‌دونی چی میگم؟ ‫- آره کاملا الوج.
‫ببخشید که من این جرقه‌ی ‫جادویی‌تون رو نمی‌بینم.
‫مارک بس کن. مشخصه یه مشکلی توی زندگیش هست.
‫- باشه. باشه. ‫- مسخره‌بازیش رو بذاریم کنار،
‫آدم بامزه و تودل‌بروییه.
‫دلم براش می‌سوزه.
‫- همیشه همین‌جوری بوده؟ ‫- آره.
‫همیشه همین‌قدر دمدمی مزاج بوده.
‫آخه آدمِ حساسیه
‫و خیلی خوب می‌تونه باطن آدما رو ببینه.
‫بعد یهو یه چی میگی که باب میلش نیست
‫و کلا از این رو به اون رو میشه.
‫شاید درست نباشه پشت سرش حرف بزنیم.
‫نه بابا. این حرفا چیه؟
‫مشخصه که یه ماجرایی بین تو و....
‫خب مشخصه که درد می‌کِشه.
‫آره ولی همه یه‌جورایی درد می‌کِشن.
‫مثلا ببین چه بلایی سر خانواده‌مون اومده.
‫ببین چی بودیم و چی شدیم.
‫کیه که این روزها مشکلی نداشته باشه؟
‫خب تو که به نظر مشکلی نداری.
‫ولی این‌جوری نیست. این‌جوری نیست.
‫به خاطر اختلال وسواسم دارم دارو می‌خورم
‫و می‌دَوم و مدیتیشن می‌کنم
‫و صبح‌ها میرم سر کار.
‫و آخر روز برمی‌گردم خونه
‫و زندگیم رو پیش می‌برم.
‫چون می‌دونم که دردِ من، ‫منو از بقیه متمایز نمی‌کنه
‫پس نیازی نمی‌بینم که
‫بارش رو روی دوشِ بقیه ‫بذارم، می‌دونی چی میگم؟
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫آره، وای خدا! ببخشیدها!
‫نه. اشکالی نداره دیوید.
‫- چیزی نیست. ‫- ببخشید دارم پُرحرفی می‌کنم.
‫فقط...
‫چی بگم والا...
‫وای!
‫ببخشید. یه وقتایی دیگه واقعا
‫از دستش خسته میشم.
‫یعنی من...
‫دوستش دارم‌ها
‫و در عین حال ازش متنفرم
‫و می‌خوام دخلش رو بیارم!
‫و می‌خوام جاش باشم، می‌دونین؟
‫وقتی کنارشم
‫احساس حماقت بهم دست میده
‫چون اون خیلی آدمِ جالبیه
‫و اصلا هیچی براش مهم نیست.
‫و بعد...
‫و همین که اینجا کنارش نشستم
‫برام گیج‌کننده‌ست، می‌دونین؟
‫گیج‌کننده‌ست چون
‫نمی‌دونم چی شد این آدم
‫از بازمانده‌های این مکانه؟
‫آخه عموی خودت مجبور شد
‫مبلمان دست دوم به یه مشت ‫پولدارِ از خود راضی بفروشه
‫یا نتونست بره دانشکده پزشکی.
‫و اینکه تو از
‫بدترین اتفاقی که توی 30 سالِ گذشته ‫روی این کره خاکی افتاده،
‫جون سالم به در بردی.
‫و اینکه مادربزرگ‌مون با اینکه ‫همه دنیا می‌خواستن بکشنش
‫با هزار جور معجزه نجات پیدا کرد.
‫و من به این آدم نگاه می‌کنم
‫و فقط دلم می‌خواد ازش بپرسم...
‫فقط می‌خوام یه سوالی ازش بپرسم و نمی‌تونم.
‫آخه...
‫آخه چطور ممکنه کسی که ‫حاصل این همه معجزه بوده
‫با یه شیشه قرص خواب اوردُز کنه؟
‫چی؟
‫چی گفتی؟
‫آره، اون می‌خواسته...
‫آره، ببخشید. اصلا شاید نباید چیزی می‌گفتم.
‫چیزی نیست، متأسفم که اینقدر عذاب کشیدی.
‫متأسفم. خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫این ماجرا مالِ چه وقتیه؟
‫تقریبا شش ماه پیش.
‫زن‌عموم لیا که میشه مامانِ بنجی، ‫روی کاناپه پیداش کرد.
‫و می‌دونم خیلی بامزه و تو دل بروئه.
‫و همه‌تون وقتی از اینجا برین
‫اونو به عنوان یه مردِ ‫فوق‌العاده به خاطر می‌سپارین
‫که همچین بیراه هم نیست.
‫ولی من وقتی بهش فکر می‌کنم،
‫می‌بینم که روی یه کاناپه ‫داغون توی زیرزمین افتاده
‫در حالی که من توی نیویورکم
‫و با همسر زیبا و فرزندِ فشنگم هستم
‫و این نابودم می‌کنه.
‫ببخشید. دیگه دارم زیادی حرف می‌زنم.
‫خب، دوباره برگشتن.
‫اون داره می‌زنه.
‫می‌دونستی بلده پیانو بزنه؟
‫قبلا با هم می‌رفتیم کلاس پیانو.
‫ببخشید.
‫وای چقدر قشنگ بود بنجی.
‫عالی بود بنجی.
‫[پریا]
‫لعنتی.
‫سلام. ببخشید مزاحمت شدم.
‫احیانا ندیدی
‫پسرعموم اینوار بیاد؟
‫چیزه، اون...
‫شما به...
‫سیستم پیغامگیر خودکار وصل شدین.
‫ای بابا.
‫امکان‌پذیر نیست.
‫صندوق پیام پُر شده
‫و در حال حاضر امکان ارسال پیام وجود نداره.
‫خدانگهدار.
‫الو؟
‫رفیق، کدوم گوری هستی؟
‫ما همه طبقه پایین منتظرتیم.
‫ای وای!
‫- پاشو بیا دیگه. ‫- گندش بزنن.
‫بالاخره اومد. صبح بخیر دیو.
‫صدای زنگ هشدار رو نشنیدی یا چی؟
‫نه. شارژ گوشیم تموم شده ‫بود چون نزدمش توی شارژ
‫و اینکه کل شب دنبال جنابعالی بودم.
‫کدوم قبرستونی بودی؟
‫آها شرمنده رفیق. آره. ‫خوابت عمیق بود.
‫جدی؟ آخه بدجوری منو ترسوندی، بنجی.
‫شرمنده دادا.
‫آره. فقط داشتم با مارشیا ول می‌چرخیدم.
‫- نمی‌خواستم بیدارت کنم. ‫- صبح بخیر رفقا.
‫- صبح بخیر. ‫- صبحت بخیر.
‫چه زود بیدار شدین. ‫دمتون گرم!
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫خب، ون الاناست که برسه.
‫مسیرش زیاد طولانی نیست. خب؟
‫حالا هر چی!
‫آره. گمونم حالم خوب بود تا وقتی که...
‫خوشم نمیاد...
‫خب اگه میشه همگی یه لحظه
‫- توجه کنین. ‫- جیمز.
‫نمی‌خوام توضیحِ واضحات بدم
‫ولی روز سختی در پیش دارین.
‫اگه تا حالا اردوگاهِ کار اجباری نرفتین،
‫ممکنه براتون سخت باشه
‫دو دقیقه دیگه می‌رسیم اونجا.
‫خب؟ مرسی از همگی.
‫همه حال‌شون خوبه؟
‫خب اولین چیزی که ممکنه متوجه بشین
‫اینه که اردوگاهِ مایدانک درست در سه کیلومتری
‫میدون اصلی لوبلین قرار داره
‫می‌تونین تصور کنین که
‫درست سه کیلومتری این مکان
‫زندگی جریان داره؟
‫قبل از اینکه ارتش سرخ به مایدانک بیاد،
‫نازی‌های خیلی از زندانی‌هاشون رو
‫به اردوگاه‌های سمت غرب منتقل کرده بودن.
‫و از اونجایی که نیروهای اس‌اس خیلی ‫عجله داشتن، مدارک رو نابود نکردن.
‫پس برخلاف دیگر اردوگاه‌ها
‫مایدانک در واقع
‫سالم و دست‌نخورده باقی مونده
‫خب قبل از اینکه بریم داخل
‫دیگه زیاد صحبت نمی‌کنم
‫تا گیج‌تون نکنم.
‫اینجا مکان مقدسیه
‫که هزاران نفر توش به قتل رسیدن
‫و به نظرم این مکان خودش
‫گویای همه‌چیزه.
‫حله؟
‫سلام.
‫اینا پادگان‌ها هستن.
‫اینجا حمومِ مردها بوده.
‫«اون شلاقش رو برداشت
‫و ما رو به سمت حمام برد.
‫وقتی که کل موهای سر و بدن‌مون رو
‫تراشیدیم،
‫وارد اتاق کناری شدیم.»
‫اینجا اتاق گازه.
‫لکه‌های آبیِ باقی‌مونده روی دیوار
‫اثرات گازِ مرگبارِ سایکلون ب هست.
‫کوره‌ها.
‫یه لحظه صبر کنین. باشه؟
‫خیلی‌خب.
‫میشه همه یه لحظه اینجا جمع بشن؟
‫حالتون چطوره؟
‫حالم تعریفی نداره.
‫شاید بشه گفت کرخت شدم.
‫آره. تقریبا درسته.
‫الوج، چطوری؟
‫می‌دونم که اوضاعِ تو کمی با بقیه
‫فرق داره.
‫من حالم خوبه. حس می‌کنم...
‫دست و پام داره می‌لرزه.
‫ولی گمونم بهتر از کرخت شدن باشه.
‫آره.
‫خب ممنون که احساساتون رو با من
‫و با همدیگه در میون گذاشتین.
‫نمی‌خوام عجله کنین ولی واضحا
‫به زودی میریم سمت شهر زاموشچ.
‫خب بحث رو عوض کنیم،
‫پسرها ازمون جدا میشن.
‫- آخی. ‫- ناراحت‌کننده‌ست. آره.
‫پسرها یه شب دیگه می‌مونن و بعد
‫سفرشون رو با بازدید از خونه ‫مامان‌بزرگشون دوری تموم می‌کنن.
‫آره، درسته. آره...
‫دلم برا همه‌تون تنگ میشه.
‫عین یه خانواده عجیب و داغون شده بودیم.
‫مراقب خودت باش. خوشحال شدم.
‫خب بنجی فقط می‌خوام بگم
‫من پنج سال و نیمه کارم اینه
‫و همیشه میگم:
‫«اگه نقصی توی کارم هست، لطفا بهم بگین.»
‫و تو اولین کسی هستی که بهم
‫بازخورد عملی دادی...
‫پس ازت ممنونم.
‫برو بابا! مگه چی گفتم؟
‫منظورت چیه؟
‫همون ماجراهای مربوط به
‫ارتباط برقرار کردن با ‫لهستانی‌ها و فرهنگ لهستان.
‫خیلی هم عالی.
‫باید بری تو کارش رفیق.
‫می‌دونم و اون روز مقاومت کردم
‫ولی الان دیگه از ذهنم بیرون نمیره.
‫و تو واقعا یه حسی رو ‫توی وجودم دوباره بیدار کردی...
‫- ولم کن بابا! ‫- تو واقعا آدمِ صادقی هستی
‫و این خیلی کمیابه.
‫- و من خیلی ازت ممنونم. ‫- باشه. بس کن دیگه!
‫- بیخیال دیگه... ‫- خیلی ممنونم. ممنونم ازت.
‫خیلی‌خب.
‫ببخشید نمی‌خواستم روی دلم بمونه.
‫مرسی دیوید.
‫چه آدمِ مهربونیه.
‫- جدی؟ ‫- آره. خب راستش نه.
‫آخه احمقانه‌ست.
‫- آره. آره. این کارها چیه؟ ‫- بهم میاد؟
‫چی؟ آره. بسیارخب بیا بریم.
‫- این چنده؟ ‫- سی زلوتی.
‫نمی‌خواد کلاه بخری.
‫تو نمی‌خوای؟
‫نه. شبیه اون پیرمرده توی کارتن‌ها شدی.
‫می‌خوایش؟ نه، باشه پیشت.
‫مالِ خودت.
‫- خیلی‌خب بنجی. ‫- آره، نمی‌دونستم
‫باهاش چیکار کنم.
‫میشه یه چیزی بخوریم که ترش نباشه؟
‫- پیروگی؟ ‫- هرچیزی به جز پیروگی
‫- و چیزهای ترش. ‫- کلم ترش؟
‫اون که ترشه و آلمانیه.
‫...بری توی جمعیت و سر ‫بچه‌ها رو بگیری و لیس بزنی.
‫- وای حالم بهم خورد! ‫- آره! بی‌ادب!
‫آره. اینو یادمه. آره.
‫سلام هاپو!
‫- میشه منم یه ذره بخورم؟ ‫- آره، بیا.
‫هر چقدر خواستی بخور. ‫مفت خریدیم.
‫خیلی‌خب. این ساختمون رو ببین.
‫آره.
‫چقدر بلنده. فقط یه سیگار دیگه دارم.
‫چطوری بریم اون بالا؟
‫بریم؟
‫- چِشت.(سلام) ‫- چِشت.
‫«بلورک.»
‫فردا بارون میاد. ‫(به زبان لهستانی)
‫آهان. باشه.
‫- بسیارخب. ‫- آره. بدک نیست. بدک نیست.
‫لعنتی. می‌دونی به چی فکر می‌کنم؟
‫- چی؟ ‫- اون پایین رو ببین.
‫اون سه‌تا چراغ رو می‌بینی؟
‫- چی؟ ‫- یک، دو، سه.
‫- باورم نمیشه! ‫- به نظرم اردوگاهه.
‫- آره. ‫- آره.
‫خدایی خیلی نزدیکه.
‫خب وقتی برگردی بینگهمتون
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫منظورت چیه؟
‫یعنی برنامه‌ت چیه؟
‫دادا، اگه نمی‌کِشی،
‫رد کن بیاد!
‫- ببخشید. ‫- آخریشه.
‫- شرمنده رفیق. ‫- ردیفه.
‫ببخشید خلاصه.
‫خب وقتی برگردم، حسابی سرم شلوغ میشه.
‫- جدی؟ ‫- اوهوم.
‫- اینکه عالیه. ‫- آره.
‫رفیقم تیم داره سقف خونه‌ش رو درست می‌کنه
‫و احتمالا منم بهش کمک می‌کنم.
‫یه عالمه خشت داره.
‫اصلا نمی‌دونه داره چیکار می‌کنه.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫- ولی باید خوش بگذره. ‫- آره.
‫وقتی تموم بشه خیلی خوب ‫از کار در میاد، می‌دونی؟
‫بهتر از اون پلاستیک آشغال سمیه
‫که تو همه اون خونه‌های مزخرف حومه‌شه و
‫رطوبت رو جذب می‌کنه، می‌دونی؟
‫آره بابا. عالی میشه.
‫آره. کارِ خفنی میشه.
‫خب این که خونه‌ی تیم بود.
‫- خب؟ ‫- خب...
‫بعدش چیکار می‌کنی؟
‫ای بابا. حالا چی شده ‫این سوال رو می‌پرسی؟
‫می‌خوام خیالم راحت باشه حالت خوبه
‫و برای خودت برنامه داری.
‫ببخشید. گمونم زیادی کِشیدم.
‫- ببخشید. ‫- نه بابا. ردیفه.
‫- بیا، بگیرش. ‫- نه. رواله.
‫- نمیشه بهم اعتماد کرد. ‫- آها. اوهوم.
‫خودت وقتی برگشتی می‌خوای چیکار کنی؟
‫نمی‌دونم والا، برگردم
‫سر کار و پیش خانواده‌م و چیزهای معمولی.
‫عالیه. مشتاقم شش ماهِ دیگه باهات صحبت کنم.
‫منظورت چیه؟
‫- خودت می‌دونی منظورم چیه. ‫- نه بابا؟!
‫نمی‌خوام دوباره بحث پیش بیاد.
‫باشه پس بحث پیش نکش.
‫قبلا خیلی فرق داشتی، رفیق.
‫خیلی احساساتی بودی.
‫واسه همه‌چی گریه می‌کردی رفیق.
‫آره، می‌دونم. افتضاح بود.
‫آخه کی واسه همه‌چیز گریه می‌کنه؟
‫دیو، گوش نمیدی چی میگم‌ها!
‫میگم قبلا آدمای متفاوتی بودیم...
‫- هردومون. ‫- آره بنجی ولی من الان
‫- کار و خانواده دارم. ‫- اوهوم. می‌دونم.
‫دیگه وقت ندارم هر شب دوتایی بریم
‫- بچرخیم، خب؟ ‫- منم اینو نمی‌خوام.
‫چرا، می‌خوای. انگار یه آدمِ همه‌چی تمومی.
‫بعید می‌دونم بفهمی چی میگم.
‫ببین، فقط منظورم اینه که...
‫بعید می‌دونم بفهمی چی میگم.
‫تو اصلا به من سر نمی‌زنی؟
‫ببخشید منظورت بینگهمتونه؟
‫آره من اون جا زندگی می‌کنم دیگه.
‫خب باشه. من سرم شلوغه. ‫تازه من توی نیویورک زندگی می‌کنم.
‫واسه تو راحت‌تر نیست بیای پیشِ من؟
‫راحت‌تر؟ فاصله که یکیه، دیو.
‫آره ولی ناسلامتی نیویورکه.
‫منطقی‌تره بیای اونجا
‫تا بینگهمتون.
‫- نارحت نشیا! ‫- مگه بینگهمتون چِشه؟
‫هیچیش نیست.
‫انگار از قصد داری منو به خاطر حرفم
‫- ضایع می‌کنی. ‫- برو بابا!
‫خودت برو بابا!
‫اصلا چرا من برات مهم نیستم؟
‫معلومه که مهمی.
‫فقط نمی‌فهمم چطور
‫تونستی
‫همچین کار احمقانه‌ای با خودت بکنی؟
‫دیو بس کن!
‫بنجی.
‫ببین، اون صحنه‌ای که
‫توی اون وضع داغون بودی، ‫یه لحظه از جلوی چشمم نمیره کنار.
‫- خب؟ ‫- اوهوم.
‫و آره، نمی‌خوام....
‫آره، نمی‌خوام از دستت بدم، حله؟
‫می‌بینی آدما چقدر دوستت دارن؟
‫متوجه‌ای وقتی واردِ جایی میشی، چی میشه؟
‫حاضرم کل زندگیم رو بدم تا جات باشم، رفیق.
‫که بدونم چه حسی داره این‌قدر جذاب باشی.
‫که وقتی وارد یه اتاقی بشم، ‫همه حالشون عوض بشه.
‫ولی تو حالِ همه رو عوض می‌کنی
‫و بعد گند می‌زنی به همه‌چی.
‫خیلی‌خب. بیا برو.
‫مرسی.
‫تاکسی رسید.
‫بذار ببینم.
‫جایی 25 می‌بینی؟
‫نه من جایی عددی نمی‌بینم. وایسا.
‫منم نمی‌بینم.
‫خیلی‌خب صبر کن. گمونم باید همین اطراف باشه.
‫«مَج-یس-تریت» ‫به نظرت یعنی چی؟
‫- شاید همون حاکم. ‫- اوه.
‫گمونم.
‫واقعا خیابونه یا...
‫28.
‫گمونم همینه.
‫- اینجا؟ ‫- آره.
‫بیست و پنج.
‫وای خدای من!
‫وای! اصلا ممکنه؟
‫خیلی... معمولیه.
‫آره. گمونم نمی‌دونم چی توی ذهنم بود.
‫آره. منم همین‌طور.
‫می‌دونستی یه بار زد توی گوشم؟
‫چی؟
‫آره. مامان‌بزرگ زد توی گوشم.
‫- وای! جدی؟ ‫- آره.
‫دیر به قرار شام‌مون رسیدم.
‫- فقط 15 دقیقه! ‫- آهان.
‫تازه بدجوری هم مواد زده بودم.
‫قرارمون رستوران هادسون توی خیابون سوم بود.
‫جای بی‌روح و کسل‌کننده‌ایه.
‫آره می‌دونم. گندش بزنن. دردت گرفت؟
‫آره بابا. بدجوری درد داشت.
‫- آره. ‫- عجب!
‫بهترین اتفاقِ زندگیم بود!
‫تا 24 ساعت بعدش روی ابرها سیر می‌کردم.
‫- جدی؟ واسه چی؟ ‫- دلیلش رو نمی‌دونم.
‫آخه اون رستورانی بود که
‫هر هفته می‌رفت و همه می‌شناختنش.
‫کلی هم شیک‌وپیک کرده بود!
‫انگار یه قرارِ مهم داره و...
‫- آره. ‫- چی بگم والا.
‫گمونم بیشتر به من اهمیت می‌داد
‫تا اینکه بقیه تو رستوران چی فکر می‌کردن؟
‫نمی‌دونم.
‫حس خوبی بهم داد.
‫میگما.
‫یه فکری دارم.
‫هوم. چی؟
‫بیا یه سنگ بذاریم در خونه‌ش.
‫واسه چی؟
‫بیا یه سنگ کوچولو پیدا کنیم
‫تا بذاریم دم در و بگیم ما اومده بودیم.
‫اینکه هنوز فراموش نشده.
‫- اون که اینجا دفن نشده. ‫- آره، می‌دونم.
‫ولی اینجا آخرین خونه‌ش توی لهستان بوده.
‫آخرین جایی بوده که همه‌مون بودیم.
‫- آره. بریم تو کارش. ‫- باشه.
‫- فکرِ خوبیه. ‫- باشه.
‫آره. این نه. نه.
‫نه، نه.
‫- یک، دو. ‫- پیدا کردی؟
‫آره، دوتا پیدا کردم.
‫- یکی می‌خوای؟ ‫- آره.
‫مرسی.
‫قربونت.
‫هوی!
‫- سنگ‌ها رو بردارین.(به لهستانی) ‫- وای!
‫دم خونه مردم چیکار می‌کنین؟ ‫(به لهستانی)
‫سلام. ببخشید ما آمریکایی هستیم.
‫انگلیسی؟ انگلیسی بلدی؟
‫میگم اینا رو از دم خونه مردم بردار. ‫(به لهستانی)
‫ببخشید. من متوجه نمیشم.
‫- گمونم بیخیال شد. ‫- آره.
‫احساس حماقت می‌کنم که
‫هی میگم آمریکایی هستیم.
‫خب هستیم دیگه.
‫به نظرت عصبانی شد این کار رو کردیم؟
‫اصلا شاید داشت دعوت‌مون ‫می‌کرد بریم صبحونه بخوریم.
‫- از کجا معلوم؟ ‫- راست میگی.
‫شاید داشت دعوت‌مون می‌کرد.
‫شاید صرفا داشت می‌گفت بیایین بالا
‫و یکم کیک کوفت کنین!
‫«بیایین پودینگ سیاه بخورین!»
‫وای! یکی دیگه هم اومد.
‫- سلام. ‫- بگو جمعش کنن.(به لهستانی)
‫خیلی‌خب.
‫انگلیسی بلدین؟
‫- آره. آره. ‫- بگی‌نگی!
‫سلام. مشکلی هست؟
‫بابام گفت دم اون خونه
‫سنگ گذاشتین؟
‫آره. مادربزرگ‌مون اینجا زندگی می‌کرده
‫و به تازگی مُرده.
‫ای وای!
‫تسلیت میگم!
‫مرسی رفیق.
‫خب حالا واسه چی سنگ گذاشتین دم در؟
‫یه‌جور سنته. سنتِ یهودی‌هاست.
‫مثلا وقتی سرِ خاکِ یکی میری
‫باید سنگ بذاری
‫تا نشون بدی رفتی پیشش.
‫باشه ولی مادربزرگ‌تون که ‫زیر اون در دفن نشده، درسته؟
‫نه، نه، نه. فقط یه‌جور
‫حرکتِ احساسی بود.
‫یه‌جور حرکت نمادین.
‫آهان. باشه.
‫- حرکت نمادین بود پس؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب. احساسی... باشه.
‫متوجه‌م. حرکت قشنگی زدین.
‫- مرسی. ‫- مرسی.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫میگن که مثل یه جور سنتِ یهودیه که... ‫(به لهستانی)
‫سنگ می‌ذارن سرِ خاکِ مُرده.
‫مادربزرگ‌شون اینجا دفن نشده ‫ولی یه زمانی اینجا زندگی می‌کرده.
‫خب؟ و حالا اون پیرزن که...
‫بگو ورشون دارن.
‫خیلی‌خب بچه‌ها.
‫متأسفم و متوجه شرایط‌تون هستم.
‫ولی بابام میگه که
‫خطرناکه دم خونه کسی سنگ بذارین.
‫باشه.
‫متوجه‌این؟ تازه یه پیرزن ‫اون‌جا زندگی می‌کنه
‫- و ممکنه بخوره زمین. ‫- آهان.
‫- باشه. ‫- حله.
‫- خلاصه باید... ‫- نه، حله.
‫رواله. ببخشید. آره.
‫بفرما.
‫بسیارخب.
‫خانم‌ها و آقایان
‫حدودا نیم ساعت دیگه
‫توی نیویورک فرود میاییم.
‫خوشبختانه معطل نشدیم.
‫حدودا پونزده دقیقه زودتر به گیت می‌رسیم.
‫به خاطر ساخت و ساز،
‫شماره گیت ممکنه عوض شده باشه.
‫لطفا کارت پروزاتون رو نگاه کنین
‫که شماره گیت عوض نشده باشه.
‫ممنون از صبوری شما و با تشکر.
‫میگما، توی این فکر بودم که
‫دوتایی یه تاکسی بگیریم و
‫واسه شام بیای پیش‌مون؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫می‌دونم که پریا خیلی دوست داره ببینتت.
‫و ایب عاشقِ اینه که
‫تمام حقایق تندیس آزادی رو بهت بگه.
‫آم...
‫- وسوسه‌انگیزه. ‫- خب بیا دیگه.
‫آم...
‫نه، رواله رفیق.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خب حداقل بیا بریم
‫یه تاکسی بگیریم بریم توی شهر
‫و می‌رسونمت ایستگاه پن
‫تا به قطارت برسی.
‫آم...
‫می‌دونی چیه؟ گفتم شاید
‫بهتر باشه کمی اینجا استراحت کنم.
‫توی فرودگاه؟
‫آره. از اینجا خوشم میاد.
‫اینجا می‌تونی با دیوونه‌ترین آدما آشنا بشی.
‫- جدی؟ ‫- آره بابا.
‫- ای بابا! ‫- این چه غلطی بود کردی؟
‫- وای شرمنده! ‫- چرا زدی؟
‫چون خاطره مامان‌بزرگ توی رستوران رو گفتی
‫و گفتی بهترین اتفاقِ زندگیت بوده!
‫آره ولی اون فرق داشت. 18 سالم بود.
‫- باید ادب می‌شدم. ‫- نه، می‌دونم.
‫حق داری. واقعا ببخشید.
‫- این صرفا خشونته. ‫- می‌دونم. می‌دونم.
‫گفتم شاید حال و هوات رو عوض کنه...
‫- چی بگم والا! ‫- اشکال نداره.
‫خوبی؟ پوستت قرمز شده.
‫آره. آخه زدی توی گوشم!
‫شرمنده.
‫- میشه منم بزنم؟ ‫- نه.
‫ببخشید رفیق.
‫بیا بغلم.
‫دوستت دارم پسر!
‫منم دوستت دارم.
‫نگرانم نباش.
‫می‌دونی دیگه؟
‫- مطمئن؟ ‫- اوهوم.
‫ببخشید.
‫- هنوز تموم نشده بود. ‫- اوهوم.
‫بسیارخب.
‫می‌بینمت پسرعمو. باشه؟
‫فعلا.
‫سلام! کسی خونه نیست؟
‫- آهای! من برگـ.... ‫- سلام!
‫- سلام. سلام. سلام. ‫- برگشتی!
‫- برگشتی! برگشتی! ‫- بیا بغلم.
‫ماچ بهت! سلام عزیزم.
‫دوستت دارم. دوستت دارم. دوستت دارم.