‫[انگلستان، ساحل سافک]
‫بیا، بیا دیگه.
‫اوناهاش! برو سمت اون برج فانوس ‫گوزن شمالی شریف.
‫سلام بابا نوئل!
‫مرسی بیل!
‫وای!
‫رسیدیم! آخرین شهر انگلستانه.
‫داریم می‌رسیم خونه.
‫وای نه. خیال می‌کردم اینجا رسیدن ‫سخت باشه،
‫ولی معلوم شد این شهر کلی مشکل داره...
‫و فقط یه آدم گنده با یه ریش گنده ‫می‌تونه حلشون کنه.
‫هوم!
‫درسته، اون آقائه که لباس ‫یه‌سره قرمز پوشیده منم، بابا نوئلم.
‫امشب هم کولاکی از مشکلات بود.
‫یه گوزن شمالی بیشتر برام نمونده ‫و بدترین طوفان تاریخ شکل گرفته.
‫- ولی این چیزها جلودارم نبودن. ‫- بپر!
‫کریسمس ولینگتون ساحلی ‫مشکلات زیادی داشت که باید حل می‌شد.
‫وای!
‫قراره داستان یکی از دشوارترین...
‫شب‌های تاریخچه کاری دور و درازم رو بشنوین.
‫الان که فکر می‌کنم،
‫گمون کنم کل مشکلات ‫از تئاتر کریسمس مدرسه شروع شد...
‫که ساعت چهار عصر ۲۲ دسامبر بود.
‫یه چیز گرم دور خودتون بپیچین ‫و آماده اون کریسمس باشین.
‫قهرمانان بیچاره‌مون اومدن.
‫این بچه تازه به این شهر اومده، دنیه.
‫خیلی سعی می‌کنه نبیننش.
‫خب، البته بدش نمیاد ‫سم مضطرب که ازش خوشش میاد ببیندش.
‫وای. خواهرم رو ندیدی؟ ‫باید نقش یوسف رو بازی کنه.
‫اِم... نه.
‫این هم سرکش محله‌مون، برنادته.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، وقتشه نبوغتون رو ‫به دنیا نشون بدین.
‫کارگردان تئاتره ‫و خیلی قوی و آزاده است.
‫عالیه. حرف نداره.
‫سه دقیقه دیگه اجراست. ‫ناامیدم نکنین.
‫وای چارلی. کجایی؟
‫نگران نباش سم، پیداش می‌شه. ‫کلی وقت داریم.
‫اگه نیومد، تو می‌تونی جاش بازی کنی. ‫بیا، تمرین کن.
‫وای نه. نه، نه، نه.
‫خودت نوشتیش. دیالوگ‌ها رو بلدی ‫و دوقلوی همسانین.
‫پس از نظر دی‌ان‌ای، ‫می‌تونین جای هم بازی کنین.
‫نه. وایستا برنادت. راستش، من و چارلی ‫خیلی با هم فرق داریم.
‫- سال سومی‌ها. ‫- برنی، من...
‫دو دقیقه به اجرا مونده.
‫چشم خانم ترپر.
‫آهای. آهای!
‫دنی!
‫بابا کجاست؟
‫سلام پسر تازه‌وارد.
‫تو دیگه کی هستی؟
‫آره، تو چی هستی؟
‫من نخودم.
‫پس چرا شبیه سیب‌زمینی گنده‌ای؟
‫خب...
‫سی ثانیه به اجرا.
‫خیلی‌خب. قضیه دیگه داره جدی می‌شه.
‫کسی چارلی رو ندیده؟
‫هیچ‌کس ندیده؟
‫مرسی اومدی پیشمون چارلی. ‫وقت اجراست.
‫این شمع رو روشن کنیم.
‫چارلی، کجا بودی؟
‫تصمیم گرفتم شخصیتم ریش داشته باشه.
‫موی سگه؟
‫شاید باشه.
‫بهم اعتماد کن آبجی، می‌ترکونیم.
‫سامانتا. برنادت.
‫نوبت شماست. خدا به دادمون برسه.
‫واقعا عاشق تئاترهای مدرسه‌ام.
‫هیچ‌کس در طول تاریخ چنین حرفی نزده.
‫تئاتر «کیسمس» رو شروع کنین!
‫یوهو!
‫بچه‌ها لباس‌هایی پوشیدن ‫که خوب باهاشون نمی‌بینن...
‫و صحنه هم شیب داره، ‫مگه ممکنه اتفاق بدی بیفته؟
‫- حضرت مسیح... ‫- وای خدا.
‫آدم باحالی بود.
‫ریش داشت، موش بلند بود، ‫نجاری دوست داشت.
‫در واقع خیلی خوش‌تیپ بود.
‫اگه اینجا بود، نمی‌خواست هر سال ‫همون داستان تکراری کریسمس رو...
‫اجرا کنیم، مگه نه والدین عزیز؟
‫- اِم... ‫- ها؟
‫دقیقا.
‫می‌خواست تئاترمون کاملا گیاه‌خوارانه، ‫پر از فرهنگ‌های مختلف،
‫با کلی آهنگ‌های محبوب ‫و مسائل مربوط به تغییرات اقلیمی باشه...
‫و همین نابغه مدرسه، سم، نوشته باشدش.
‫- بفرمایین. ‫- اِم، باشه.
‫با خودم گفتم احتمالا فکر خوبی باشه ‫که تغییراتی در...
‫- ای وای... سخنرانیت حرف نداره سم. ‫- خیلی‌خب.
‫آماده باشین که می‌خوایم تئاتر ‫«سه زن عاقل» رو اجرا کنیم!
‫بزنین خانم بکلز.
‫ما می‌ریم سم. ایول!
‫[سه زن عاقل]
‫هری.
‫پرده رو بده بالا.
‫[سه زن عاقل]
‫وای!
‫بعد از سفری دور و دراز با پای پیاده،
‫چون مسلما از پرواز خوشمون نمیاد،
‫بالاخره به بیت‌لحم رسیدیم.
‫بالاخره.
‫باید یه اقامتگاه پیدا کنیم، ‫آخه همسرم مریم بارداره...
‫وای نه!
‫وای...
‫یه هندونه بزرگ بارداره.
‫چارلی!
‫بداهه باکیفیت.
‫♪ تولدت مبارک حضرت مسیح ♪ ‫♪ تولدت مبارک حضرت مسیح ♪
‫اوناهاش، همون ستاره رو دنبال کنین!
‫یوهو! وای! آخ!
‫ما قبلا چوپان بودیم، ‫ولی الان کشاورزان ارگانیک هستیم.
‫اومدیم حضرت مسیح رو ببینیم...
‫و گله کلم بروکلی، ذرت شیرین ‫و بادمجونمون رو آوردیم.
‫- سلام مامان. ‫- یه نخود هم آوردیم.
‫یه نخود هم آوردیم!
‫نخود.
‫البته یه‌کم شبیه سیب‌زمینیه.
‫♪ بابا برام موعظه نکن ♪ ‫♪ کم‌خوابی دارم ♪
‫♪ ولی تصمیمم رو گرفتم ♪ ‫♪ بچه‌ام رو به دنیا میازم ♪
‫وای خدا جون.
‫♪ بچه‌اش رو به دنیا میاره ♪
‫- وای نه... ‫- وای!
‫آخ.
‫- آفرین تدی. ‫- ساکت!
‫بی‌سروصدا لباستون رو عوض کنین ‫و برین پیش والدینتون.
‫چشم خانم ترپر.
‫فردا دوباره سر عقل میاین ‫و پایان ترم رو با جبر و احتمال چهارگانه...
‫و بازرسی شپش جشن می‌گیریم.
‫هه.
‫حالا بجنبین!
‫خداحافظ!
‫آفرین تازه‌وارد. سیب‌زمینی خوبی بودی.
‫اِم...
‫- خداحافظ تدی. ‫- بی‌خیال بابا.
‫برین بالا، برین بالا.
‫- سلام بچه‌ها، تئاتر رو دوست داشتین؟ ‫- خیلی دوست داشتم.
‫چه باحال. کلش رو دوست داشتی؟
‫خب...
‫من خیلی از کل تغییرات داستانی ‫خوشم نیومد برنی.
‫آها.
‫آره، یه سری از دیالوگ‌ها ‫هم یه‌کمی مدرن بودن.
‫هدفمون همین بود. ‫لطیفه‌هامون چی؟
‫به نظرم حضرت مسیح ‫نباید لطیفه داشته باشه عزیزم.
‫خب، بذارین ببینم درست فهمیدم یا نه.
‫از همه‌چی به جز داستانش، ‫دیالوگ‌هاش و لطیفه‌هاش خوشتون اومد؟
‫این‌جوری که فقط اسمش می‌مونه.
‫آها، آره. از اسمش خیلی بدم اومد.
‫ایش.
‫معلومه باید تحول کریسمس رو ‫عقب بندازیم ایوی.
‫وای. صاف بشین باسیل.
‫زود باشین، عقب نمونین لاک‌پشت‌ها.
‫چارلی خیلی دیر کرده بود. ‫به عمرم اون‌قدر وحشت نکرده بودم.
‫چرا، کرده بودی. ‫تو از همه‌چی وحشت می‌کنی.
‫نمی‌کنی.
‫تغییرات اقلیمی، انقراض زنبورها، ‫کلا زنبورها. پنج‌شنبه‌ها.
‫وروجک‌بازی من و گیر افتادنم.
‫وروجک‌بازی من و گیر نیفتادنم.
‫دلقک‌ها. سنجاق‌قفلی. ‫سنجاق نه‌قفلی.
‫چیزی رو از قلم ننداختم؟
‫ابدیت. آخه خیلی زیاده.
‫من دیگه حرفی ندارم!
‫مواظب باش، خیلی گنده...
‫چارلی!
‫ولینگتون شهر خیلی قشنگیه.
‫از شهرهای محبوبم تو کل انگلستانه.
‫دنیایی ساحلی مملو از دوچرخه، ‫پل پر دست‌انداز، رانندگی بد...
‫محکم بشینین...
‫خیابون براق...
‫و کلی رسوم کریسمس خارق‌العاده است...
‫که رفیق قدیمیم، بیل ‫مسئول برج فانوس،
‫ترتیبشون رو داده.
‫آفرین بچه‌ها!
‫همه خیلی مشتاق کریسمسن...
‫سلام خانواده مک‌نات!
‫واقعا همه مشتاقشن.
‫وای، بالاخره رسیدیم.
‫خیلی‌خب همسایه‌ها، از ارابه پیاده شین.
‫دیگه هیچ‌وقت سوار ‫این قوطی کنسرو کثافت نمی‌شم.
‫هیس هری.
‫مرسی راننده مک‌نات.
‫خواهش می‌کنم بچه‌ها.
‫فردا آخرین روز مدرسه است،
‫بعدش هم عروسی خواهر عزیزمه...
‫و بعدش کریسمس باشکوه ‫خانواده بارن آغاز می‌شه.
‫بهترین کریسمس تاریخ می‌شه!
‫- فردا می‌بینیمت! خداحافظ! ‫- کریسمس همیشه همین‌جوریه.
‫سلام مامان.
‫مامان؟
‫سلام دنی، بازیت در نقش نخود حرف نداشت!
‫ببخشید که مجبور شدم برم.
‫چطور بود؟
‫خب، اگه بابا پیداش می‌شد ‫بهتر می‌شد.
‫اگه خوشگل‌ترین و زرنگ‌ترین دختر دنیا ‫نادیده‌ام نمی‌گرفت...
‫هم خیلی بهتر می‌شد.
‫افتضاح بود.
‫آخی، چه خوب.
‫شیفتم نصفه‌شب تموم می‌شه. ‫شام تو فره...
‫خوراک کاملا پخته است. نوش جونت!
‫مرسی مامان.
‫دوستت دارم لیسه کوچولو.
‫یه روزی اون هم دوستت می‌داره.
‫هر کی آخر برسه تخم‌مرغ گندیده است.
‫چارلی، مواظب باش.
‫من کورس نمی‌ذارم.
‫فقط می‌خوام تا نه تو تختم باشم.
‫دستتون بهم نمی‌رسه! یوهو!
‫باز هم من بردم.
‫چیزی هم هست که استادش نباشم؟
‫آره.
‫خوب بودن.
‫به نظرت بهتر نیست تا بابا نوئل نیومده، ‫اون‌ها رو مرتب کنی؟
‫آها، پیداش کردم.
‫وای.
‫- اون‌ها جدیدن. ‫- آره.
‫واسه بابا نوئل راهنمایی درست می‌کنم.
‫من هم از اون گیتارهای براق دوست دارم.
‫در واقع، بیشتر از همه ‫از اون‌ها می‌خوام.
‫اون‌ها که «گیتار براق» نیستن.
‫گیتار تک دیافراگم تولید ملیه.
‫بفرما.
‫«بابا نوئل، یا برام بیار یا...»
‫یا چی؟
‫یا می‌اندازمش تو گونی ‫و ریشش رو اصلاح می‌کنم.
‫نباید از بابا نوئل باج بگیری چارلی.
‫ای بابا، استرس نداشته باش سمسکی.
‫هدیه‌دهنده چاقالو درکم می‌کنه.
‫عه، اونجا رو.
‫الان دیگه واقعا برف اومد.
‫وای، خیلی قشنگه.
‫آره. قراره کلی حال کنیم.
‫چارلی، حال کردن تو ‫همیشه دردسر درست می‌کنه.
‫- وای نه. ‫- چیه؟
‫نگو ریشت رو با موی بادی ‫درست کرده بودی؟
‫بیا دیگه! خیس شدی و یخ کردی.
‫شاید بوده باشه.
‫شوخی ندارم. اگه یه کار ‫شیطنت‌آمیز دیگه بکنی،
‫بابا نوئل هیچ هدیه‌ای ‫برات نمیاره...
‫و بدترین کریسمس تاریخ می‌شه.
‫خیلی‌خب. فهمیدین جریان چیه.
‫کریسمس در خونه ولینگتون رو زده بود.
‫ولی به زودی همه‌چی ‫خیلی پیچیده‌تر می‌شد.
‫ای بابا.
‫برف گاهی اوقات نعمت خیلی پیچیده‌ایه.
‫[بیست و سوم دسامبر]
‫وای.
‫امروز برف اومده؟
‫مدرسه تعطیله!
‫- ایول! ‫- مرگ بر امتحان وحشتناک ترپر! آخ!
‫- ایول. ‫- ایش. نمی‌رم.
‫صبح به خیر عزیزم.
‫نمی‌خواد بگی.
‫من عاشق روز برفی‌ام.
‫- گفتی دیگه. ‫- برف اومده!
‫- جنگ عظیم برفی رو آغاز می‌کنیم. ‫- هورا!
‫یا خدای بزرگ!
‫حالا چیکار کنم؟
‫برف اومده!
‫- [واقعیه؟] ‫- [تازه دیدم]
‫- [مدرسه نداریم!] ‫- [کلی برف اومده]
‫- [ممنون بابا نوئل!] ‫- [هه‌هه‌هه]
‫- [کی میاد سورتمه‌سواری؟] ‫- [ایول]
‫[بالاخره می‌تونم برم خرید کریسمس]
‫[امروز از تختم بیرون نمیام]
‫برف اومده!
‫[تمام کلاس‌ها به‌خاطر برف لغو شده‌اند]
‫[قطع]
‫- وای خدا جون، دیدی...؟ وای. ‫- وای.
‫دیره، دیره، دیره. صبح به خیر! ‫باورم نمی‌شه این‌قدر دیرم شده!
‫امروز تو مدرسه موفق باشی دنو. ‫تو دیرت نشه‌ها!
‫نمی‌شه.
‫[وقت رفتنه!]
‫[واقعا وقت رفتنه!!!]
‫[دیره!]
‫وای. اینجا رو.
‫چقدر برف اومده.
‫مرسی که برام چای و تست درست کردی.
‫خواهش می‌کنم. ‫دیشب دیر اومدی. با کسی بودی؟
‫آره، با یه ۷۸ ساله ‫که زمین‌گیر شده بود بودم.
‫حالا که حرفش شد،
‫ستاد جلب توجه سم چطور پیش می‌ره؟
‫ستادی در کار نیست مامان. ‫شش ماه گذشته.
‫من هنوز همون تازه‌وارد نامرئی‌ام.
‫البته از نظر خانم ترپر وحشتناک ‫نامرئی نیستم.
‫خب، اگه زندگی راحت بود،
‫پدرت ما رو ول نمی‌کرد و با پرستار ‫ دندون‌پزشکی ۲۵ ساله‌اش سفر نمی‌رفت.
‫مامان. وقتی برگشت این‌جوری نگو، باشه؟
‫فقط می‌خوام کریسمس خوش بگذره. ‫عین سابق.
‫می‌دونم عزیزم. ولی می‌دونی چیه؟
‫بالاخره یه روز دل سم رو به دست میاری...
‫و سوار بر کامیون غول‌پیکرت ‫در افق محو می‌شین.
‫چه نقشه پر ایرادی.
‫خیلی دل‌بری بلد نیستم ‫و کامیون هم ندارم.
‫خب، این جزئیات مهم نیستن.
‫من خجالتی‌ام، اون هم اضطراب داره. ‫امیدی نیست.
‫[کلاهت رو جا نذاری!!]
‫هوف.
‫همگی بیاین بیرون!
‫وایستا من هم بیام!
‫اومدم!
‫آخ!
‫ببین چه فرشته‌ای شدم.
‫[مدرسه به علت بارش برف تعطیل است]
‫وای. برف اومده.
‫با این عجله نرو ویلیامز.
‫سلام خانم ترپر.
‫سلام ویلیامز.
‫کسی اینجا نیست.
‫درسته.
‫پس بهتره من برم.
‫- مگه این که نری. ‫- جانم؟
‫گمون کنم واسه این اومدی ‫که مادرت زود رفت سر کار...
‫و پیاممون به دستت نرسید.
‫پس می‌تونی به درس‌های عقب‌افتاده‌ات برسی.
‫خب... شاید.
‫بذار وضعیت درسیت رو ‫بهت یادآوری کنم.
‫شیمی شاگرد پونزدهم ‫از شونزده شاگردی.
‫ریاضی شاگرد شونزدهم ‫از شونزده شاگردی.
‫می‌خوای ادامه بدم؟
‫نه راستش.
‫خیلی عاقلی. بفرما تو آقای ویلیامز.
‫می‌زنمت!
‫- دیگه جنگ شد! ‫- تدی، جاخالی بده!
‫- اوف. ‫- وای!
‫زد وسط خال.
‫انتقام!
‫من رو بنداز برنی!
‫اصلا نگران نیستیم ‫که فردا خودمون می‌ریم عروسی...
‫و هیولاهای کوچکمون رو ‫پیش برنی می‌ذاریم؟
‫یه‌کمی هستیم، ولی... نه.
‫الان دیگه تقریبا بالغ شده ‫و گاهی خیلی مسئولیت‌پذیره.
‫حمله به والدین!
‫- گاهی. ‫- هه!
‫هوم. من یه‌کم شک دارم.
‫حواسش با «نتفلیکس» پرت می‌شه...
‫و بچه‌ها رو ول می‌کنه ‫آتش به پا کنن...
‫- تو خونه آتش به پا کنن. ‫- وای.
‫خب، دو اِکس به توان دو ‫منهای پنج وای به‌علاوه هفت وای می‌شه...
‫پنجمین همسر هنری هشتم ‫که اعدام شد و...
‫اسید و قلیا رو ترکیب کرد و بعدش...
‫به زبان سانسکریت خودش ‫نقطه تکین فضا و زمان رو تعریف کرد.
‫ویلیامز؟
‫ویلیامز!
‫خواب بودی ویلیامز؟
‫حواسم جمع بود خانم.
‫چشمت بسته بود؟
‫خب، وقتی حواسم خیلی جمعه ‫چشمم رو می‌بندم.
‫ده دقیقه برو بیرون.
‫شاید این سرمای شدید ‫مغزت رو دوباره به کار بندازه.
‫چارلی، چیکار می‌کنی؟
‫هیس... اومد. ‫خیلی خوشت میاد.
‫ای سگ خنگ. ‫وایستا تا ببرمت تو خونه.
‫حالا تماشا کن.
‫خیلی کله‌شقی سگ پیر. ‫نمی‌دونم چرا تحملت می‌کنم.
‫دسته‌کلیدم کجاست؟
‫پام داره یخ می‌زنه!
‫آخ... وای! نه!
‫آفرین. بادی هیچ‌وقت جایزه نمی‌گیره.
‫وایستا.
‫ولش کن سگ عوضی! وای!
‫کمک کنین، من رو به قتل رسوندن!
‫ایول! زدم تو خال! ‫ایول، ایول!
‫شارلوت بکلز!
‫هوم؟
‫ویلیامز، اگه حواست رو ‫سر کلاس فیزیک جمع می‌کردی،
‫می‌فهمیدی اگه جسمی با جرم بیشتر رو...
‫روی جسمی با جرم کمتر بذاری، له می‌شه.
‫باید گلوله پایینی رو ‫بزرگ‌تر از بالایی درست کنی.
‫قواعد نیوتنی ساده است.
‫بزرگ‌تر بود.
‫ولی بعدش یه‌کمش افتاد.
‫چرت نگو.
‫باید همه‌چی رو به شما بچه‌ها یاد بدم؟
‫تماشا کن و یاد بگیر.
‫این یک.
‫اوف.
‫دو.
‫سه.
‫چهار.
‫پنج. شش.
‫هفت.
‫این‌جوری آدم‌برفی درست می‌کنن.
‫وای.
‫حواست جمع بود ویلیامز؟
‫آره.
‫پس براش یه همسر درست کن.
‫اِم...
‫بدک نیست.
‫عه.
‫وای، خدا جون. ‫حالا وقت فیزیکه.
‫چشم خانم.
‫یا می‌تونی باز هم فیزیک عملی انجام بدی...
‫و واسه این آقای متشخص ‫و همسر نسبتا مسخره‌اش...
‫خونه درست کنی.
‫نظرت چیه ویلیامز؟
‫صرفا در زمان نامناسبی ‫زیر درخت نامناسبی وایستاده بود.
‫اشتباه دردناکی بود.
‫واقعا اشتباه بود؟
‫خب... اشتباه دردناک ‫خیلی شانسی‌ای بود.
‫چارلی.
‫خیلی‌خب. به نظرم امروز دیگه ‫برف‌بازی واسه جفتتون بسه.
‫بیاین یه ساعت مطالعه کنیم، خب؟
‫وای!
‫اِم...
‫♪ داره فهرست می‌نویسه ♪ ‫♪ دو بار مرورش می‌کنه ♪
‫♪ می‌فهمه کی شیطون بود ♪ ‫♪ و کی مؤدب بود ♪
‫خیلی قشنگ بود مامان.
‫♪ بابا نوئل داره میاد... ♪
‫♪ به شهرمون ♪
‫[مأموریت انجام شد!]
‫بختش شومه.
‫بجنب ایوی.
‫- بچه‌ها، پای میوه‌ای داریم! ‫- برنی، سواری بده.
‫وای، پای میوه‌ای!
‫بریم!
‫اگه ما می‌تونستیم ‫دنیا رو اداره کنیم،
‫خیلی باحال‌تر می‌شد. ‫قبول نداری ایوی؟
‫- آره! خیلی باحال‌تر می‌شد! ‫- وایستین من هم بیام بچه‌ها، وایستین!
‫آخ! ای بابا!
‫بفرمایین! قواعد نیوتنی ساده.
‫خب، آره، گمون کنم مناسب باشه.
‫معلوم شد اون‌قدرها هم خنگ نیستی.
‫خب، زنگ خورد.
‫وسایلت رو جمع کن ‫و برو خونه ویلیامز.
‫عه. به این زودی؟ باشه.
‫تا حالا مدرسه این‌قدر ‫بهم خوش نگذشته بود!
‫می‌شه بپرسم...
‫این همه مهارت برف‌بازی رو ‫از کجا یاد گرفتین؟
‫نه‌خیر. نمی‌شه بپرسی. برو ببینم.
‫آخی، دنی بیچاره.
‫گاهی اوقات دوست جدید ‫پیدا کردن سخته، مگه نه؟
‫وایستین من هم بیام بچه‌ها.
‫کریسمس همیشه به نظرم ‫یه‌کم شبیه ذره‌بین می‌موند.
‫اگه احساس محبوبیت و خوشحالی داشته باشین، ‫کریسمس باعث می‌شه...
‫محبوبیت و خوشحالیتون تشدید بشه.
‫ولی اگه احساس تنهایی بی‌مهری کنین، ‫ذره‌بینش دست به کار می‌شه...
‫و اون احساسات بد رو ‫تشدید می‌کنه.
‫آدم همین رو کم داره ‫که یه طوفان همه‌چی رو بدتر کنه.
‫[بیست و چهارم دسامبر]
‫دیدی؟ من که گفتم تا بخوایم ‫راه بیفتیم، طوفان بند میاد.
‫ببین، داره صاف می‌شه.
‫متأسفانه.
‫خیلی‌خب، برنادت، رئیس تویی.
‫چه عالی. باز هم می‌ترکونیم بچه‌ها.
‫قبلش باید کل کارهای فهرست کریسمس رو ‫انجام بدین.
‫[فهرست کارها]
‫[مواظبت از ایو، چیدن میز،] ‫[آب کردن یخ، پوست کندن سیب‌زمینی...]
‫خیلی‌خب.
‫یعنی با همیشه هیچ فرقی نداره؟
‫معلومه که نداره. ‫کل رسوم رو به جای میاری.
‫ناهار بوقلمونه، یه فیلم ‫قدیمی کریسمسی می‌ذاری...
‫و به مناسبت کریسمس قدم می‌زنی.
‫واقعا عاشق رسم و رسوم رسمی‌ام.
‫همه هستن.
‫ولی واقعا هستن؟ ‫کاملا مطمئنی؟
‫خب، آره، گمون کنم.
‫از کی دلت می‌خواد کریسمس رو عوض کنی برنی؟
‫از وقتی دیگه شش ساله نبودم مامان.
‫خیلی‌خب، به هر حال کارت رو بکن. ‫وظیفه توئه.
‫کارت رو بکن برنی.
‫بعدش همین که برگشتیم...
‫کریسمس خارق‌العاده آغاز می‌شه.
‫وای.
‫عه، ببخشید. خیال کردم ‫قراره همه‌مون بگیم یوهو.
‫نه بابا. من هیچ‌وقت نمی‌گم یوهو.
‫خداحافظ.
‫خداحافظ بچه‌ها!
‫- خداحافظ بابا! ‫- خوش بگذره!
‫خب، حداقل هشت ساعت ‫والدین نداریم.
‫ایول! هشت ساعت بچه نداریم!
‫واقعا عاشق بچه‌هام.
‫ولی بد نیست هر از گاهی ‫ازشون فاصله بگیریم.
‫- ها؟ ‫- وای.
‫ای بابا.
‫تلاش خوبی بود ایوی مک‌کویین، ‫استاد فرار کوچولوی من.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫باز هم خداحافظ...
‫خیلی‌خب هم‌بندی‌های عزیزم،
‫حکم حبسمون با فهرست درازی آغاز می‌شه.
‫آخ.
‫[فرابر]
‫واقعا عاشق فرابرم.
‫انگار کشتی داره ‫به قایق سواری می‌ده.
‫تو عاشق گیره کاغذی.
‫وای آره، واقعا عاشق گیره کاغذم.
‫استاد نگه داشتن چیزهاست.
‫من اشتباه می‌کنم ‫یا اون ابرها تو افق خیلی تیره‌ان؟
‫هوم.
‫اخبار داغ؛
‫اگه خیال می‌کردین برف تموم شده، ‫اشتباه می‌کردین.
‫طوفان عظیم شماره دو تو راهه.
‫دنباله‌اش داره می‌ره سمت جنوب...
‫و قطعا داره بدتر می‌شه!
‫آره، لابد دیگه. خیلی‌خب، آره.
‫فهمیدم.
‫خیلی‌خب، موفق باشی. ‫ممنون آنجی.
‫خیلی‌خب، مشکل بزرگی داریم.
‫چیه؟ چی شده؟
‫برف راه شهر رو مسدود کرده...
‫و سفارشات کریسمس ‫به دست قصابی نرسیده،
‫یعنی فقط یرل کشاورز ‫بوقلمون تازه داره، پس...
‫نه. یرل خیلی بدجنسه. ‫بوقلمون‌ها رو شکنجه می‌کنه.
‫من رو هم تو مدرسه مسخره می‌کرد.
‫به هر حال نمی‌شه بدون بوقلمون ‫کریسمس برگزار کنیم.
‫چرا نشه؟ اون‌ها هم حق زندگی دارن.
‫آخه کریسمس بدون بوقلمون ‫کریسمس نمی‌شه.
‫نمی‌شه بدون بوقلمون برگزارش کنیم؟ ‫می‌تونیم بادمجون درست کنیم یا...
‫چارلی! چارلی، دختر قشنگم.
‫باید بریم.
‫وای.
‫بیا. بجنب.
‫[رژه کریسمس]
‫وای، حیف شد.
‫چیه؟
‫هه‌هه! خب، خب، اومدن.
‫خیر سرشون اومدن.
‫وقتشه گوشت بفروشم ‫و پول به جیب بزنم.
‫آروم باشین، به همه بوقلمون می‌رسه.
‫یکی باید این خراب‌شده رو ‫یه‌کاری بکنه.
‫واقعا باید بکنه.
‫صرفا جهت اطلاع می‌پرسم ‫چقدر می‌گیری آقای یرل؟
‫من رو که می‌شناسی بکلز خال‌خالی.
‫فقط دو برابر قیمت بازار می‌گیرم.
‫- دو برابر؟ ‫- آره، واسه کوچولوها.
‫واسه گنده‌ها سه‌برابر می‌گیرم،
‫آخه بازار اخیرا نوسانات زیادی داشته.
‫کارش قانونیه؟
‫آخه ما به بوقلمون نیاز داریم.
‫فقط نقد قبول می‌کنم. ‫کل سود فروش رو...
‫به خودم اهدا می‌کنم.
‫اون‌جوری صدام نکن.
‫چارلی.
‫پول خردت کافیه؟
‫بیا بغل مامان.
‫لطفا صف رو رعایت کنین. ‫دعوا نکنین دوستان،
‫وگرنه چوب چوپانیم رو میارم.
‫ایول!
‫- وای نه. ‫- وای چارلی، داری چیکار می‌کنی؟
‫بیاین اجناس رو ببینم، خب؟
‫- آقای یرل، اِم... ‫- ها؟
‫نمی‌خوام وقتتون رو بگیرم، ‫ولی اون بوقلمون‌ها آزادانه چرا کردن؟
‫خب، آره، آزادانه دور قفسشون می‌گردن. آره.
‫- بهشون ذرت هم دادین؟ ‫- ها؟
‫خب، نه، همیشه ذرت ندادم، ‫بیشتر... گل و لای دادم.
‫بجنبین. بجنبین خنگول‌ها. بجنبین.
‫خیلی‌خب، این بچه رو اعصاب ‫دیگه سوالی نداره.
‫پشت این در کلی پرنده درست و حسابیه...
‫بجنبین. بجنبین. بجنبین.
‫نه!
‫برین عقب. برین عقب. برین عقب.
‫خریداران گرامی، گوشتی و آبدارن، ‫بهترین دام‌های یرلن.
‫بوقلمون داریم!
‫ها؟ وای!
‫یکی بردارین!
‫گرفتمت! اوف!
‫چرا همیشه سر آدم‌های خوب بلا میاد؟
‫چارلی، ناهار کریسمس رو ‫واسه همه خراب کردی.
‫همه به جز بوقلمون‌ها. ‫گمون کنم خیلی خوشحال شده باشن.
‫خب، آره، واسه بوقلمون‌ها خوب شد،
‫ولی دیگه قطعا بابا نوئل نمیاد پیشت.
‫نمی‌فهمی این‌جوری ‫همه‌چی واسه من هم خراب می‌شه؟
‫آخه... واسه خودت خراب می‌شه.
‫بفرمایین.
‫کاستارد کریسمس درست کردم ‫که وقتی بابا اومد بخوریم.
‫وای. روش سفیده.
‫دقیقا. باز هم روش خامه می‌زنم.
‫ببین عزیزم، من حتما باید برم.
‫می‌دونم شب کریسمسه، ‫ولی به تو و بابا خیلی خوش می‌گذره.
‫یه ساعت دیگه میاد.
‫شرط می‌بندم از بابا نوئل هم ‫بیشتر کادو میاره. فعلا.
‫راستی، فهرست خرید یادت نره.
‫ها؟
‫[می‌تونی یه کادوی کوچولو واسه بابات بگیری]
‫می‌تونی از مغازه بکلز...
‫یه کادوی کوچولو واسه بابات بگیری.
‫سم بکلز همون‌جاست...
‫هه.
‫داره شدیدتر می‌شه، ‫اون پایین مواظب باشین.
‫نمی‌خواد جمعش کنین، ‫فقط بیارینش پایین.
‫وای!
‫سرود هم لغو شد.
‫[سرود کریسمس]
‫کریسمس مبارک. اِم...
‫نه. شب کریسمس مبارک سمو.
‫کریسمس پیروز سم.
‫سم؟ بجنب عزیزم.
‫- ممنون. ‫- عه. سلام دنی.
‫اِم... آره. دنی... درسته.
‫سلام سم. چقدر از دیدنت خوشحال شدم.
‫خونه من همین‌جاست.
‫اِم... آره. درسته. معلومه.
‫خودم می‌دونستم.
‫اِم...
‫اومدم دقیقه نودی یه چیزی بخرم.
‫اِم...
‫البته اگه تعطیل نمی‌کردین.
‫شرمنده.
‫- کسی بیرون نیست، آخه... ‫- طوفانه؟
‫می‌خواستم بگم «فاجعه پر فراز و نشیب ‫تغییرات اقلیمی.»
‫آره. تغییرات افلیجی.
‫اِم...
‫آخه بابام داره میاد و می‌خواستم ‫کادوی محبوبش رو بخرم.
‫پاستیل میوه‌ای.
‫وای. من هم خوشم میاد. اصلا...
‫بیا.
‫عه، وای. چه عالی. ممنون.
‫نارنجیه. رنگ محبوبشه.
‫به جز سبز... و زرد...
‫باید یه‌کم تمیز بشه. ببخشید.
‫پاستیل میوه‌ای همیشه ‫بدون برف بهتره.
‫آره. ‫بدون برف همیشه بهتره.
‫می‌خوای یه دقیقه بیای تو ‫که گرم بشی...
‫و زیر تغییرات افلیجی نباشی؟
‫وای، آره!
‫نه. بهتره برم خونه.
‫عه.
‫نمی‌خوام لحظه مهم رسیدن بابام رو ‫از دست بدم.
‫آها، باشه. هیجان‌انگیزه.
‫پس خداحافظ دنی.
‫امیدوارم کریسمس خوشی داشته باشی.
‫خداحافظ... سم.
‫چرا قبول نکردم؟
‫عاجزترین آدم روی زمینم.
‫همه‌چی ردیفه؟
‫اِم... آره. ردیفه. مرسی.
‫وای چارلی، ولم کن.
‫[تازه عروس و داماد]
‫باید همین الان خودمون رو ‫به اون فرابر برسونیم.
‫باید همین‌جاها باشه.
‫[به خاطر آب و هوا تعطیل است!]
‫- وای نه. ‫- وای نه!
‫وای، ایول.
‫وحشت نکنین.
‫برنامه‌ام می‌گه اون سر جزیره...
‫یه پل به شرینگهام هست.
‫دور می‌زنیم.
‫واقعا عاشق پلم.
‫عین جاده شناور می‌مونه.
‫چه پرنده‌های باهوشی.
‫با خودت خیال کردی ‫کجا می‌ری هودینی خان؟
‫بجنب. کلی کار داریم. ‫زود برمی‌گردن.
‫آفرین. از پسش بر میای.
‫اگه حس می‌کنی داری اصطکاک رو از دست می‌دی، ‫فرمون بده.
‫نه، فرمون نده، می‌افتیم پایین و غرق می‌شیم!
‫نمی‌تونم نگاه کنم.
‫بجنب دختر پیر. از پسش بر میای.
‫- وای! ‫- نگفته بودم؟
‫از این به بعدش آب خوردنه.
‫مواظب باش! بپا!
‫محکم بشینین، محکم بشینین.
‫وایستا، وایستا، وایستا.
‫وای!
‫وایستا!
‫خیلی‌خب.
‫اون‌ها...
‫- بوقلمون بودن؟ ‫- بوقلمون بودن؟
‫خب، ظاهرا مسیرمون اشتباهه.
‫با یه دور سه‌فرمونه ردیف می‌شه.
‫بپا، بپا، وگرنه می‌افتی اون‌ور...
‫لبه.
‫زود باش، دنده‌عقب بگیر.
‫وای، راه نمی‌ره. یه‌کم گاز بده.
‫دارم می‌دم!
‫از پسش بر میای!
‫فهمیدم! همه به عقب تکیه بدین.
‫آفرین. فکر خوبی بود هری. ‫یه‌کم بیشتر.
‫- ایول! ‫- هورا!
‫نه تدی. اونجا نه.
‫گوشی!
‫کیه؟ مامانه؟
‫سلام برنادت.
‫سلام بچه‌ها. چه خبر؟
‫خب، یه تأخیر جزئی پیش اومده...
‫و ظاهرا نمی‌تونیم امشب برگردیم.
‫کریسمس نمیاین خونه؟
‫چی؟ کریسمس نمیان خونه؟
‫احتمالش هست.
‫مامان، موهات چی شده؟
‫اِم، آره، چیزی نیست.
‫خب، برنادت،
‫همگی باید با هم ‫تو انبار بمونین، خب؟
‫باشه، ولی جوراب کریسمسمون چی می‌شه؟
‫یه‌کم شارژ نگه دارین ‫که زنگ بزنیم کمک بیاد.
‫باید بداهه عمل کنی.
‫کل درها رو قفل کن و پیش هم باشین.
‫تا ما برنگشتیم ‫کسی بیرون نمی‌ره. باشه؟
‫واقعا؟
‫- تدی، در رو قفل کن. ‫- چشم رئیس.
‫چیزیمون نمی‌شه. ‫گمون نکنم چیزیمون بشه...
‫فقط حواست باشه مواظب ایوی باشه،
‫مطمئنم تا صبح برمی‌گردیم.
‫یا شاید اگه زنگ نزنیم کمک بیاد، برنگردیم.
‫ها؟
‫- ولی...؟ ‫- وایستا ببینم، چی؟
‫- والدین نداریم؟ ‫- بی‌شوخی؟
‫الان دیگه خیلی خیلی ناراحتم.
‫خیلی‌خب، بزن تا باز بشه.
‫بیا، بذار کمکت کنم.
‫نه، الان دستت روی...
‫- آخ. نه. وای. ‫- اِم...
‫حال همه خوبه؟
‫خوب؟
‫آروم، آروم. وای!
‫گفتم «آروم» هری.
‫امکان نداره خیلی بد باشه.
‫وای... واقعا خیلی بده.
‫شاید بتونیم پیاده بریم خونه؟
‫اگه می‌خوای انگشت‌های پات ‫قطع بشن،
‫انگشت‌هات و کل اعضای بدنت ‫یخ بزنن، خوبه.
‫نه. باید تو ون بمونیم.
‫باورم نمی‌شه به بابا نوئل ‫و جوراب‌ها نمی‌رسیم.
‫ای بابا، نمی‌خواد نگران این چیزها باشی.
‫نمی‌خواد؟
‫نه، باید نگران این باشی ‫که همین‌جا از سرما یخ بزنی...
‫و دیگه به عمرت شاهد هیچ کریسمسی نباشی.
‫درسته.
‫اون‌جوری نمی‌شه. ‫موتور بیانسه گرممون می‌کنه.
‫ای بابا،
‫وای نه.
‫واقعا اسم این ون قدیمی ‫و مسخره رو بیانسه گذاشتی؟
‫نه، نه، از روی اون بیانسه نیست.
‫ها؟
‫خیلی‌خب، رسما معلوم شد ‫خدا از من متنفره.
‫[بابا]
‫بابا!
‫سلام دنی، خیلی شرمنده‌ام، ‫کل جاده‌ها مسدودن.
‫- عه. ‫- خیلی برف اومده.
‫آها، برف اومده.
‫آره، اونجا خیلی شدیده.
‫باشه.
‫سعی می‌کنم تا سال نو خودم رو برسونم.
‫باشه.
‫- تو که خیلی ناراحت نمی‌شی، مگه نه؟ ‫- نه.
‫سال بعد جبران می‌کنیم، باشه؟ ‫خیلی خفن می‌شه.
‫سال بعد.
‫- مطمئنم بابا نوئل... ‫- آره.
‫- کریسمس مبارک بچه‌جون، دوستت دارم. ‫- کریسمس مبارک.
‫وای.
‫به نظرت بابا نوئل پیدامون می‌کنه؟
‫ها؟
‫معلومه که می‌کنه.
‫پرنده صورتی می‌خواد بابا نوئل چی بیاره؟
‫فقط مامان و بابا رو بیاره.
‫وای...
‫می‌دونم ایوی. می‌دونم.
‫- شب همگی به خیر. ‫- شب به خیر.
‫- شب به خیر.
‫شب به خیر.
‫این پای کیه؟
‫عه، پای منه.
‫خب، لطفا بکشش کنار.
‫اونجا نذار!
‫درست پیش‌بینی کرده بودم، ‫بدترین کریسمس تاریخ شد.
‫[چهار تماس از دست رفته از «اون»]
‫ای بابا، من که گفتم زودتر راه بیفت.
‫باورم نمی‌شه بابا این‌جوری کرده.
‫مطمئنم تلاشش رو کرده.
‫حداقل همدیگه رو داریم. ‫فردا روز خوبی رقم می‌زنیم.
‫اصلا اگه تو تخت من بخوابی، ‫بابا نوئل میاد؟
‫معلومه که میاد عزیزم. ‫معلومه که میاد.
‫می‌دونی چیه؟
‫اگه می‌تونستم بین بابا نوئل و بابام ‫یکی رو انتخاب کنم،
‫احتمالا بابا رو انتخاب می‌کردم.
‫ای بابا، عجب وضعی شد.
‫یادته گفته بودم این کریسمس ‫مشکلات زیادی داره که باید حل کنم؟
‫خب، اینجاست که من وارد داستان شدم.
‫یالا! یالا!
‫پرواز کن دشر، ای گوزن نجیب.
‫نمی‌دونم توجه کردی یا نه،
‫اما یه بوران کوچولو پیش رومونه.
‫مزخرفه! این یه نسیم کوچیکه!
‫- وای! ‫- وای!
‫می‌گم! نمی‌شه برگردیم؟ ‫همه کشورهای خوب رو که سر زدیم.
‫نه! نباید بذاریم یه بوران ‫کوچیک کریسمس رو خراب کنه!
‫اونجا! برو سمت فانوس دریایی!
‫باشه، رفتم!
‫حالا می‌میریم!
‫ممنون، بیل!
‫شب خوش، نوئل!
‫وای! ای برفت رو شکر!
‫وای! وای!
‫وای!
‫رسیدیم. چیزی تا خونه نمونده.
‫وای نه.
‫فکر می‌کردم رسیدن به اینجا سخت بود،
‫اما ظاهرا این شهر پر از مشکلاته.
‫ای گل گفتی.
‫همه رفقام آنفولانزای دماغ قرمز گرفتن...
‫و سم‌های اکلیلیم دارن تیر می‌کشن.
‫مشکل شماره یک...
‫دنی ویلیامز.
‫برو که رفتیم.
‫اگه سر بخوری، ‫میندازمت سرای سالمندان.
‫تاحالا شده سر بخورم؟
‫بیاید بیخیال این بخش بشیم، باشه؟
‫وای!
‫«یه کم تنها و ناراحت.»
‫«هر روز برای مامانش ‫چای و نون تست درست می‌کنه.»
‫اما این سری باباش نیومده.
‫وحشتناکه. وحشتناکه.
‫واسه اینجا یه چیز فوق ویژه لازمه.
‫عالیه.
‫سلام شاخ طلا.
‫نظرت چیه ‫من و تو بریم یه تابی بخوریم؟
‫پس جوابت نه‌ست.
‫مشکل شماره دو.
‫پنج تا بچه همه تو یه اتاقن ‫و پدر مادرشون نیستن.
‫چالش جالبیه.
‫نوئل، نمی‌تونی این همه کادو رو ‫یه باره از دودکش ببری پایین.
‫من خیلی وقته تو این کارم دوست اخموی من.
‫یه کلمه.
‫یه کلمه هم حرف بزنی می‌رم ‫واسه خودم یه سورتمه خودران می‌خرم.
‫گفته بودم.
‫این شد دو کلمه.
‫خب. جوراب. جوراب؟
‫[کادو رو بنداز این تو]
‫خیلی خلاقانه‌ست.
‫اینجا خلاقیت ابر بابانوئلی لازمه.
‫بله. عالیه.
‫هوشمندانه‌ست.
‫حرف نداره.
‫دیگه همه چی دست خودته، برنادت قدرتمند.
‫خب، مشکل سوم، ‫که از همه هم سخت‌تره،
‫یه دوقلو که یکی‌شون خیلی ‫بچه خوبی بوده و اون یکی...
‫قل شیطانیه. ‫همیشه یه قل‌شون شیطانیه.
‫نه، شیطانی نیست، ‫اما دختره حسابی شیطون بوده.
‫چی‌کار کنیم؟
‫یه سکه بنداز بابا.
‫هنوز فنلاند و سوئد...
‫و اون یکی که همه ‫توش شلوار چرمی می‌پوشن مونده.
‫هولم نکن. این واقعا مهمه.
‫اگه همه همیشه ‫شیطنت می‌کردن ما الان چی‌کار می‌کردیم؟
‫«حاضر نشده اتاقش رو تمیز کنه.»
‫«موی سگ رو زده باهاش ریش درست کنه» ‫و ای داد...
‫«همه بوقلمون‌های یرل کشاورز رو آزاد کرده.»
‫بجنب دیگه رئیس.
‫همه جونم این بیرون داره قندیل می‌بنده.
‫حیف، حیف که باید انجامش بدم.
‫با وجود این همه حرف‌هایی ‫که درباره خوب بودن و شیطون بودن می‌زنن،
‫اتفاقا خیلی کم پیش میاد که من...
‫شب کریسمس جوراب کسی رو خالی بذارم.
‫وای خدا، واقعا کار وحشتناکیه.
‫خیلی خب، حالا بریم کجا؟ ‫جامائیکا؟ باربادوس؟
‫نه. ایسلند.
‫یالا!
‫ بدرود، ولینگتون ساحلی!
‫می‌دونستم اشکالی نداره.
‫ایول، ایول، ایول!
‫چارلی بکلز، راک استار خفن.
‫وای نه!
‫به قل اشتباهی کادو داده.
‫وای نه، این چیه؟ ‫دوباره فنلاند رو یادت رفته؟
‫[خطا در پخش کادو!]
‫نه خبر خیلی خوبیه.
‫شرمنده رفیق، قراره شب بلندی بشه.
‫شب بلند؟
‫همین الانش هم یه شب بی‌ته، ‫بلند شاخ بترکون بوده.
‫خب قراره بلندتر بشه. ‫و شگفت انگیز.
‫خب کجا بریم رئیس؟
‫برمی‌گردیم ولینگتون ساحلی.
‫اون قل شیطون انگار همچین شیطون هم نبوده.
‫پنجاه سال بود که کد قرمز نداشتم!
‫کد قرمز؟ ایول.
‫بریم از یکی از این خوشگلا استفاده کنیم.
‫خب وقت نداریم.
‫بریم آسمون رو بترکونیم عشقی.
‫خیلی خب پس.
‫هنوز یه کم دیگه جون دارم. اینجا رو باش.
‫عاشق این کارم!
‫[روز کریسمس]
‫خدای من!
‫چارلی، چارلی! نگاه کن!
‫بابانوئل اومد. وای خدایا ببین.
‫ایول، گیتار گرفتی!
‫چرا مال خودت رو باز نمی‌کنی؟
‫خب من خیلی شانس نداشتم.
‫منظورت چیه؟
‫فکر کنم زیادی شیطنت کرده بودم. ‫باید یه کم کمتر...
‫چارلی، داره می‌ترکه!
‫چی؟
‫نه، سم حمله عصبی بهش دست داد.
‫آماده باش.
‫جورابش رو پر کردن!
‫جورابم رو پر کردن!
‫خدای من. سم!
‫آماده بودم زنگ بزنم آمبولانس.
‫این رو نگاه!
‫قضیه چیه؟ شکلات!
‫ایول.
‫خارق العاده‌ست!
‫برو بابا. چوب درامز؟
‫تو جوراب چارلی یه چیزی جا مونده.
‫جدی؟
‫حس کردم یه چیزی توشه.
‫فکر نکنم.
‫مامان، همونیه که همیشه می‌خواستم.
‫آره مگه نه؟
‫رسما خوب شدید.
‫یه چیزی پیدا کردی.
‫نه. هیچی نبود.
‫باشه.
‫مامان، بیا آهنگی که تو مدرسه یاد گرفتم رو گوش کن.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫بابا نوئل مهربون.
‫کریسمس مبارک، کوچولو.
‫ایول!
‫بیرون رو نگاه کن.
‫عجب چیزی.
‫مامانی؟ بابایی؟
‫وای نه، برنگشتن.
‫- ای بابا. ‫- ای بابا.
‫ای بابا!
‫کریسمس خراب شد.
‫شایدم نشده.
‫جوراب‌هاتون رو نگاه کنید. بابا نوئل اومده.
‫- چی؟ ‫- جدی؟
‫و کادوهای خیلی جالبی برامون آورده.
‫تفنگ ساچمه‌ای؟ عجیبه.
‫آب‌پاش برقی؟ خیلی عجیبه.
‫دستگاه کارائوکه؟
‫خامه کفی!
‫یه کم عجیبه.
‫این چیه؟ ‫[کارگردان]
‫- نمی‌فهمم. ‫- خب...
‫بچه‌ها الان صبح کریسمسه ‫و خبری از مامان بابامون نیست.
‫که درسته ممکنه دردسرساز باشه، ‫اما به‌نظرم...
‫کادوهای بابا نوئل ‫سوال خیلی جالبی ازمون پرسیدن.
‫ما همیشه همه چیز ‫مراسم کریسمس رو دوست داریم؟
‫غذای کریسمس با اون کنار بشقابی‌هاش؟
‫کلم بروکسل.
‫نع.
‫تمیزکاری بعد ناهار؟
‫تموم شد.
‫پیاده روی بزرگش چطور؟
‫حس می‌کنم نمی‌تونم صاف راه برم.
‫- نه! ‫- آره!
‫یعنی نه.
‫و اون فیلم همیشگی کریسمسی.
‫من از فیلم همیشگی کریسمس بدم میاد.
‫نظر منم دقیقا همینه. ‫به‌نظرتون نمی‌تونیم کلی بهتر برگزارش کنیم؟
‫- حتما. ‫- آره.
‫پس لحظه مهمیه بچه‌ها. لحظه مهمیه.
‫یکی از اون لحظه‌ها ‫که هویت ما رو تعیین می‌کنه.
‫آیا برای آینده چشم‌اندازی داریم...
‫که بهتر و روشن‌تر و همیشه باحال‌تر باشه؟
‫بله!
‫بچه‌های ولینگتون ساحلی، آماده شید.
‫نوبت...
‫کریسمس ماهاست!
‫ایول!
‫برای همینه کارم رو دوست دارم. ‫خیلی به اون افتخار می‌کنم.
‫وای!
‫مامان! مامان.
‫مامان؟
‫بیخیال جن!
‫بابای دنی ناامیدش کرده...
‫نمی‌شه که هم شب کریسمس نباشم و هم روزش.
‫بله می‌دو...
‫می‌دونم حالش خیلی بده.
‫باشه... باشه.
‫باشه.
‫قبوله.
‫لعنت.
‫امروز دیگه نه.
‫کس دیگه‌ای نیست،
‫و فقط منم که خونه‌م نزدیک بیمارستانه.
‫باید یه نفر دیگه هم باشه.
‫کسی که تازه طلاق نگرفته باشه.
‫ببین، بیل مسئول ‫فانوس دریایی رو می‌شناسی؟
‫خب مامانش ممکنه بمیره.
‫و این چیز خوبی نیست.
‫ازم خوشش میاد، ‫و آدمی نیست که از همه خوشش بیاد.
‫خوب نیست با کسی بمیری ‫که دوست نداری دستت رو بگیره.
‫باشه می‌فهمم.
‫خانم فانوس دریایی و مرگ ناقشنگش...
‫از تو و من و کریسمس مهم‌ترن.
‫عزیزم معلومه که مهم‌تر نیستن.
‫اما این کارمه.
‫ببین بذار زنگ بزنم، یکی رو ‫پیدا می‌کنم تا برگردم پیشت باشه.
‫نمی‌خواد. تنهایی راحتم. عادت کردم.
‫برات جبران می‌کنم. قول می‌دم.
‫خودم و خودت خیلی هم خوبه.
‫وقتی رسیدم خونه ‫یه شام خیلی ویژه می‌خوریم. باشه؟
‫چی؟ یه ظرف گنده ویژه ‫از اون شوربای قرمز؟
‫بهتره برم آماده شم.
‫ای وای.
‫مشکل اینجاست که هرقدرم ‫کارم رو خوب انجام بدم،
‫زندگی پیچیده‌ست.
‫و وقتی شب بزرگم تموم شه، ‫روز از نو روزی از نو.
‫و این مسئله‌ایه ‫که شماها خودتون باید حلش کنید.
‫کارت عالیه عزیزم!
‫ادامه بده هری! تو هم می‌تونی!
‫دارم ادامه می‌دم، عزیزم.
‫چیزی نمونده!
‫- نه، نه! ‫- کفش‌ها دراومد.
‫تو رو خدا!
‫بپا!
‫- افتادم روت. سوارت شدم... ‫- وایسا، وایسا.
‫کی می‌تونست همچین ‫فاجعه‌ای رو پیش بینی کنه؟
‫درسته، من.
‫وای نه. بچه‌های طفلی.
‫چطور بدون ما از پس خودشون بربیان؟
‫آماده‌اید؟
‫بله.
‫بچه‌های انبار، ‫ناهار کریسمس به سبک خودمون!
‫پیتزا!
‫بزن.
‫خامه کفی!
‫واسه تو. تمومه!
‫کریسمس 27 درصد بهتر شد.
‫- بزن بریم! ‫- ایول.
‫اسکارلت نوبت کادوی توئه.
‫وای...
‫کلم بخورید نفله‌ها!
‫هورا!
‫این واسه تو. اینم روش!
‫بوم!
‫کریسمس، 48 درصد بهتر شد.
‫حالا، تمیز کاری.
‫می‌سپارمش به تو تدواردو.
‫نظاره کنید، قدرت آب‌پاش برقی!
‫بازش کن ایوی.
‫- آره! ‫- همینه تدی، بترکون‌شون!
‫وای. حرف نداره.
‫کریسمس، 73 درصد بهتر شد.
‫چیزی نمونده، فقط یه کار دیگه لازمه. ‫بیاید دنبالم بچه‌ها!
‫ایول!
‫♪ تو اینجایی، جایی هستی که برف ‫با سرود کریسمس می‌باره ♪
‫♪ مثل قدیم‌ها نبود... ♪
‫- بترکون، سمسکی! ‫- ♪ تنها در روز کریسمس ♪
‫چارلی!
‫چطور همچین دختر شیطونی ‫یه جوراب پر کادو گرفته؟
‫سوال خوبیه.
‫خلاصه، درحالی ‫که سم به دنبال حل معماش بود،
‫دنی طفلی با خودش ‫می‌گه چرا تو روز کریسمس...
‫فقط اونه که تنهاست.
‫یا نکنه نیست؟
‫[فروشنده، نیازمند، گروه سرود زنگ نزنن] ‫[خودت رو می‌گم!]
‫گروه سرود.
‫آماده خشم چتر جمع شده‌م باشید.
‫ویلیامز.
‫سلام خانم ترپر، ‫خواستم بدونم مهمون نمی‌خواید؟
‫مادرت چی؟
‫سر کاره. و یه کم دعوامون شد.
‫و پدرت؟
‫نیومدش.
‫من و مامانم بعدا شام می‌خوریم...
‫اما گفتم شاید ‫یه‌جورایی کیک کریسمسی بخواید؟
‫چون جفتمون یه‌جورایی تنهاییم؟
‫خب...
‫لطف کردی پیشنهاد دادی ‫اما متأسفانه سرم شلوغه.
‫درسته. ببخشید مزاحم شدم.
‫زندگی همیشه آسون نیست، مگه نه ویلیامز؟
‫نه همیشه.
‫اما به گمونم بعضی مواقع، ‫برای مادرت از همه سخت‌تره...
‫مامان می‌خواستم...
‫نه.
‫[ببخشید مامان]
‫به گمونم باید یه دخالتی صورت بدم.
‫بذار ببینم. صاف و... همینه.
‫هر وقت از دار دنیا ناراحت می‌شم...
‫به گیت ورودی فرودگاه هیترو فکر می‌کنم. مردم...
‫و اینم کافیه.
‫برو تو کارش نیشا.
‫بریم عشق و حال!
‫- ای جونم! ‫- ایول!
‫♪ اگه می‌خوای باهام فرار کنی یه کهکشان سراغ دارم ♪
‫♪ یه سر می‌برمت اونجا ♪
‫♪ حس می‌کردم که هم ریتم بشیم ♪
‫♪ و موسیقی تا آخر عمر قطع نشه ♪
‫تا نفس آخر بخون تدی!
‫♪ بوم شاکا لاکا یه استایل کاملا جدیده ♪
‫برید کنار!
‫بهترین کریسمس عمرمه!
‫کریسمس، 100 درصد بهتر شد.
‫اما پیاده روی چی، برنی؟
‫♪ تولدت مبارک عیسی مسیح ♪
‫حتما یادم باشه این رو تو خاطراتم بنویسم.
‫تو یه کشور گرم واسه تناسخش دعا کنید.
‫واسه کادو دادن خوب موقعیه، قبول ندارید؟
‫- چی؟ ‫- کادو؟
‫کریسمس مبارک عشقم.
‫این چیه؟
‫گفتم شاید اینجا موندگار شدیم،
‫نمی‌شد که بدون کادو بیدار شی.
‫و دیدم صفحه قبلیه یه کمی ترک داشت.
‫چی؟ گوشیه؟ شارژ داره؟
‫البته. بله. وصل شده و آماده‌ست.
‫پس دیشب می‌تونستیم به بچه‌ها زنگ بزنیم؟
‫آره، ولی اون موقع که دیگه سورپرایز نمی‌شد، غیر اینه؟
‫سورپرایز!
‫خب حداقل خوشگل کادوش کرده، نه؟
‫این مرد احمقه و کاریش نمی‌شه کرد.
‫بچه‌ها جواب نمی‌دن. ‫یه مشکلی هست.
‫می‌شه لطفا زنگ بزنیم خدمات اضطراری؟
‫شما نفر 520 در صف هستید.
‫- لطفا منتظر بمانید. ‫- حتما همه تو برف گیر کردن.
‫چندین روز گیر می‌افتیم.
‫خب به ترپر زنگ بزن. ‫اون شماره اورژانس مدرسه رو داره.
‫خانم ترپر ترسناکه.
‫اما مدرسه حرف نداره.
‫چقدر بچه‌اید.
‫مراقب باش هری.
‫الو، خانم ترپر؟
‫بله چی می‌خوای؟ ‫خیلی سرم شلوغه.
‫بله ببخشید.
‫شرمنده مزاحم شدم.
‫آهان بله هری فورست هستم، ‫بابای اسکارلت و تدی.
‫هری چی گفت؟
‫بله بله باهاتون ریاضی داشتم. خودمم.
‫18 از 18. بله.
‫هری بی‌آینده، بله.
‫بله، اما گفتم شاید شما بتونید کمکمون کنید.
‫ما یه کم گیر افتادیم.
‫خب من که گفتم سرم شلوغه، ‫اما اگه واقعا کارتون گیره...
‫بله! کارمون گیره.
‫خیلی خب. شاید یه فکری داشته باشم.
‫سریع‌تر ویلیامز!
‫از بوقلمون متنفرم.
‫از نوک‌شون و پرهاشون متنفرم...
‫- خانم ترپر. ‫- سلام یرل.
‫می‌خوام چند تا از مردم دهکده ‫که تو برف گیر افتادن رو نجات بدی.
‫واسه چی؟
‫چون من بهت می‌گم.
‫با کمال میل خانم.
‫خوبه. حالا بجنب، پسره وروجک.
‫چشم خانم. ممنون خانم. حتما خانم.
‫گاهی اوقات ‫یه پیرزن ترسناک بودن کارت رو راه میندازه.
‫بله این خوبه.
‫این مختصات ون مک‌ناته.
‫برو نجاتشون بده. بدو.
‫چشم خانم ترپر.
‫خب ویلیامز، بریم سر کار.
‫اما به‌نظرم نامردیه که من ‫مجبور باشم تو روز کریسمس کار کنم.
‫دقیقا. هیچکس نباید روز کریسمس کار کنه.
‫من جمله مادرت.
‫خب این رو بین.
‫ولی اصلا به موقع تمومش کنیم.
‫معلومه که می‌تونیم آقای ویلیامز.
‫وقت پروژه بازگشت به خانه‌ست.
‫باورم نمی‌شه تیکه اتاق من رو مرتب کردی.
‫انقدر تمیز بودن ناسالمه.
‫[عملیات خوشحال‌سازی سم چارلی بکلز]
‫تاکتیک و نقشه‌ها؟
‫عملیات رفیق کمکی.
‫عملیات سقوط هندوانه نیشا.
‫عملیات زوج یابی؟ ‫انجام شود؟
‫خدایا. ‫[دنی ویلیامز]
‫[مأموریت انجام شد]
‫اینا رو واسه خاطر من انجام داده؟
‫چی؟ اون اینجا چیکار می‌کنه؟
‫چشم لزجم به توئه.
‫چیه؟ چیه؟
‫سم رفتارت عجیب شده.
‫بیخیالش.
‫سم دختر باهوشیه.
‫امیدوار بودم که آخر سر بفهمه.
‫بجنب ویلیامز. بجنب.
‫واقعا دلیرمرد بودن رو دوست دارم.
‫چی؟
‫خدا رو شکر. یکی داره میاد.
‫نیروهای امداد رسیدن.
‫نجات پیدا کردیم.
‫- کمک! ما اینجاییم! ‫- آهای! ما اینجاییم! آهای!
‫ایول! شکر خدا!
‫خیلی خوشحالیم می‌بینیمتون.
‫شنیدم افتادید تو مخمصه.
‫- اون یرله؟ ‫- چی؟
‫سلام هری بی‌آینده،
‫اومدم نجاتت بدم.
‫طبیعتا در ازای یه مبلغ کوچیک.
‫مبلغ کوچیک؟
‫وای نه.
‫- کارمون تمومه! ‫- غرق شد!
‫خدایا.
‫- بله. ‫- یه جورایی ضد حال بود.
‫خب کجا بریم؟
‫خونه!
‫همه آماده‌ن؟
‫- و قدم بزنید! ‫- حتما باید بریم؟
‫- یک، دو، سه، چهار. ‫- عالیه.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫- و... به خونه، دو، سه، چهار. ‫- ایول.
‫عجب غافلگیری‌ای.
‫کارت درسته.
‫چی؟
‫ولی من...
‫عالی بود!
‫- برنی یه نابغه‌ست! ‫- خیلی خوش گذشت!
‫اما ما که حتی تا اون کلبه‌های ‫ساحلی خوشگل هم نرفتیم.
‫سال بعدی کوچولو.
‫خب! نوبت قایم باشک ‫حماسی کریسمسه!
‫برنده، به آخرین بسته شکلات مارس بزرگ می‌رسه!
‫- تخصص خودمه! ‫- بزن بریم!
‫بدویید!
‫30،
‫29، 28...
‫- 27، 26... ‫- شرمنده. پره.
‫- 25... ‫- برو یه جا دیگه ایوی.
‫24، 23...
‫22...
‫21، 20...
‫19...
‫18 ،17...
‫16،
‫15...
‫14، 13...
‫12...
‫چی؟
‫[چیزی نمونده]
‫مامان. رسیدی.
‫ببین چی ساختیم.
‫[مامان، قهرمان من]
‫وای دنی.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫پس هیچی نگو.
‫برو داخل پرستار ویلیامز،
‫و از این شام خیلی ‫ویژه کریسمس با پسر نمونه‌ت لذت ببر.
‫شما هم میاید؟
‫شاید سال دیگه.
‫باید با خانواده خودم کمی صحبت کنم.
‫خانم ترپر مطمئنید؟
‫کریسمس مبارک ویلیامز.
‫وقتشه پیروزهات رو جشن بگیری ‫و شکست‌ها رو زندگی کنی.
‫[ببخشید مامان]
‫بیا بغلم.
‫خیلی خوشبخت می‌شیم.
‫منم موافقم.
‫صندلی‌تون مادام.
‫کریسمس مبارک، جیمی.
‫اول بریم اتاق دخترها.
‫بی برو برگشت عاشقتم پیردخترم بیانسه‌.
‫رسیدیم!
‫اینجا چه خبر شده؟
‫وای نه! به خونه دزد زده.
‫رسیدید!
‫برگشتید!
‫نیشا عزیزم. واقعا ببخشید. ‫تو رو خدا من رو ببخش.
‫دیگه هیچوقت تو کریسمس تنهاتون نمی‌ذارم.
‫- مامانی! ‫- دوستت دارم عزیزم.
‫و مشخصا انگاری خوش گذروندید.
‫- آره! برنی کارش حرف نداشت! ‫- دیسکو گرفتیم!
‫واقعا قهرمان منه.
‫خب، اما هیچی به خوبی ‫کریسمس سنتی نمی‌شه، مگه نه؟
‫معلومه که نه.
‫یه لحظه. ایوی کجاست؟
‫- آره. اون کدوتنبل کوچولو کجاست؟ ‫- ایوی!
‫- ایوی! بیا بیرون! ‫- چرا در بازه؟
‫- ایوی! ‫- ایوی!
‫ایوی!
‫وای نه!
‫آخرین بار کی ایوی رو دیدین؟
‫ایوی!
‫داشتیم قایم باشک بازی می‌کردیم.
‫نمی‌دونم چی شد. ببخشید.
‫چیزی نیست. فقط باید پیداش کنیم.
‫تو خونه نیست.
‫خدای من.
‫بگو خانم ترپر به واتساپ مدرسه پیام بده.
‫بچه‌ها به دوستاتون دایرکت بدید.
‫به کمک همه نیاز داریم.
‫ایوی من رو پیدا کنید. خواهش می‌کنم.
‫پیداش می‌شه 100 درصد مطمئنم.
‫همه‌ش تقصیر منه. ‫خیلی به برنی تکیه کرده بودم.
‫برنی!
‫ایوی!
‫برنی وایسا! تو رو خدا!
‫ایوی!
‫- نگران ما نباشید. ‫- پیداش می‌کنیم!
‫- پیش هم بمونید! ‫- مراقب باشید!
‫دنی، به تو و اون موتور چهارچرخ هیولات نیاز داریم.
‫ایو مک‌نات گم شده.
‫[ایو مک‌نات گم شده!!]
‫[تو این هوا؟؟ اوضاع خرابه؟]
‫[چی شده؟] ‫[این عکسشه]
‫- بریم. ‫- ایوی!
‫ایوی! بیا پیش چارلی!
‫کلی شکلات دارم!
‫- چارلی! ‫- بس کن، چارلی!
‫خواهشا جدی باش، ‫الان وقت شیطنت نیست.
‫- خوبه. ‫- اینجاست!
‫نگران نباشید.
‫خب، پخش شید، با فاصله دو متر ‫از هم صف تشکیل بدید.
‫همه جا رو بگردید!
‫بجنبید!
‫فاصله‌تون رو حفظ کنید و صف تشکیل بدید.
‫ایو! ایوی.
‫ایوی-ویوی! بستنی داریم!
‫- چارلی الان وقتش نیست. ‫- چارلی.
‫بس کن!
‫نه شما بس کنید.
‫چارلی شیطنت نکرده. ‫داره دنبالش می‌گرده.
‫به مدل خود چارلی داره کمک می‌کنه... ‫با خلاقیتش.
‫خب مطمئنم بابات...
‫چرا بابا نوئل براش یه جوراب پر گذاشته؟
‫چون می‌دونه چارلی شیطون نیست. مهربونه.
‫و تازه رفته خوب بودنش رو ثابت کرده.
‫- جدی؟ ‫- من؟
‫بله تو. ‫چون تو خیلی دوستم داری.
‫چرا چارلی تو اجرا رو لباس نیشا پا گذاشت؟
‫چون نیشا همیشه اذیتم می‌کنه و بهم می‌گه...
‫«قل ضدحال»
‫دقیقا. چرا چارلی ‫خانم هورتون رو برف بارون کرد؟
‫- ببخشید؟ ‫- چون سگش بادی رو دوست دارم...
‫و اون خیلی باهاش بدرفتاره.
‫راست می‌گه چارلی؟
‫خب انگیزه مسئله پیچیده‌ایه.
‫و وقتی بوقلمون‌های یرل رو آزاد کرد...
‫- چارلی چیکار کردی؟ ‫- چارلی...
‫بله کار خودش بود.
‫این کار رو کرد چون کریسمس ‫اون بوقلمون‌های طفلی باید بمیرن...
‫چون تو روزی که کلا ‫این همه غذا هست می‌خوایم بخوریمشون.
‫خب بله...
‫پس انگیزه من واسه سال بعد اینه که ‫بیشتر شبیه چارلی باشم. نه کمتر.
‫حالا می‌شه بریم دنبال ایوی کوچولو...
‫و بیخیال این گیر دادنای ‫منفی بافانه‌ی مسخره‌تون بشیم؟
‫ایوی!
‫- آهای سم! وایسا منم بیام! ‫- ایوی!
‫ایوی! ایوی!
‫برسونمت؟
‫البته اگه راحتی.
‫یعنی شاید؟
‫اگه می‌خوای؟
‫ممنون که ازم دفاع کردی.
‫ایوی بیخیال. کجایی؟
‫تو بهترین خواهر دنیایی.
‫خب حالا برو با رومئو سوار موتور شو ژولیت.
‫دوقلوهای بکلز به سوی عملیات نجات!
‫جونمی جون!
‫- ایوی! ایوی! ‫- ایوی!
‫فایده نداره!
‫عمرا تو این تاریکی پیداش کنیم.
‫اما باید بگردیم.
‫هیچی نمی‌بینم.
‫همینه.
‫همینه. محکم بچسبید.
‫آقای بیل! عجله کنید!
‫کمک! آهای! آقای بیل؟
‫- اومدم. ‫- داره میاد.
‫- اومدم. ‫ -بله.
‫عجله نکنید.
‫آقای بیل.
‫ایوی مک‌نات گم شده.
‫و هوا خیلی تاریکه.
‫- بچه‌ها؟ ‫- شما هم یه چراغ قوه گنده دارید.
‫خب...
‫بیاید تو.
‫بدو آقای بیل.
‫از این استفاده کنید.
‫ممنون.
‫ببخشید اینجا ریخت و پاشه.
‫خب گرترود، وقت درخشیدنه.
‫برو اونجا.
‫برنی اونجاست.
‫- ایوی! ‫- ایوی!
‫برو دنبالش آقای بیل.
‫بدو آقای بیل. عجله کن!
‫- یه چیزی تو برفه. ‫-کجا؟
‫دست چپ، دست چپ!
‫نگاه. اونجا.
‫- باید بریم کمکش کنیم! ‫- بریم.
‫ایوی! ایوی!
‫ایوی!
‫پرنده صورتی.
‫ایوی!
‫خدای من!
‫وای ایوی.
‫ایوی!
‫اونجاست.
‫برنی!
‫برنی! خوبی؟
‫ایوی؟ کجایی؟
‫بازم می‌گردیم. پیداش می‌کنیم.
‫- همه‌ش تقصیر منه. ‫- اون اینجاست می‌دونم.
‫اونجا رو ببینید.
‫ببینید کجا نور رو انداخته.
‫یه چیزی تکون خورد.
‫ایوی!
‫کلبه ساحلی.
‫برنی، پرنده‌های گنده رو! ببین!
‫ایوی!
‫مامانی!
‫ایوی، عزیزم.
‫پیداش کردیم! ‫تو کلبه‌های ساحلی پیداش کردیم!
‫پیداش کردن!
‫- حالش خوبه. ‫- اینجاست!
‫پیداش کردن! پیداش کردن!
‫قایم باشک رو برنده شدم؟
‫بله عزیزم.
‫حسابی برنده شدی.
‫بیا اینجا ابرقهرمان نجات‌بخش پر پری.
‫واقعا بوقلمون‌ها رو دوست دارم.
‫ببخشید گمش کردم.
‫من خیلی احمقم.
‫تنها چیزی که مهمه رو فراموش کردم.
‫نه. نه.
‫تنها چیزی که مهمه اینه که پیداش کردی.
‫و به بچه‌ها یه کریسمس عالی دادی برنادت.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫ساندویچ خانوادگی ایو!
‫خارق العاده نیست؟
‫بله، واقعا هست.
‫- دنی ویلیامز. ‫- بله؟
‫ایده نور فانوس دریایی واقعا فکر تو بود؟
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫خانما و آقایون،
‫ایشون دنیه، بهترین آدم ولینگتون ساحلی.
‫نوبت توئه. برو تو کارش.
‫سم می‌خواستم بدونم.
‫به‌نظرت می‌تونیم با همدیگه بریم...
‫بریم با هم پاستیل میوه‌ای بخوریم؟
‫قل رو اشتباهی گرفتی نخودی.
‫بیا اینجا. ولی آره عالی می‌شه.
‫و این اون کریسمس بود.
‫کریسمس که تا مدت‌ها در خاطره ولینگتون می‌مونه... ‫[26 دسامبر روز بوکس]
‫و ثابت کرد اهمیت ‫بهترین کریسمس‌ها به هدایاش،
‫و اون آدم کار درست ‫که بهش می‌گن بابا نوئل نیست.
‫مهم بودن کنار عزیزان‌تونه. ‫در جایی که دوستش دارید.
‫و زمانی برای درخشش قهرمان‌های محلیه.
‫مثل اونی که روح مهربانی به دوستم بیل...
‫فرصت گذروندن ‫یک کریسمس نهایی رو با مادرش داد.
‫اما یک مسئله باقی مونده.
‫شنای دریایی سنتی روز بوکس.
‫امسال برای اولین بار، ‫طبیعتا کسی قرار نبود درش شرکت کنه.
‫خب، البته به جز ‫یه سگ دریایی نترس نی قلیون.
‫حتی اگر مجبور باشه تنهایی برگزارش کنه، ‫هرگز ازش جا نمی‌مونه.
‫بیاید بچه‌ها! بدویید!
‫- سلام بیل! ‫- سلام.
‫کریسمس مبارک بیل.
‫تو هم شرکت می‌کنی؟
‫عجبا.
‫فکر می‌کردم ولینگتون ساحلی یه شهر عادیه...
‫که سالی یک بار بهش سر می‌زنم.
‫اما خیلی اشتباه می‌کردم.
‫معلوم شد یک اجتماع محلی شگفت انگیزه.
‫جایی که تنها هدیه‌ای ‫که واقعا نیاز داشتن، حضور همدیگه بود.
‫بیا هیولا کوچولو. ‫دیگه فرار نمی‌کنی.
‫و یک جامعه واقعی تا آخر عمر کنارته.
‫نه فقط برای کریسمس.
‫بیا عزیزم.
‫چه جوان رعنایی.
‫بیا دنی. بریم تو کارش.
‫حرف نداره!
‫مامان این رو بگیر.
‫هیپوترمی مبارک.
‫خانم ترپر، ‫ممنون که هوای دنی من رو داشتید.
‫کریسمس مبارک.
‫بله. مبارک بوده، مگه نه؟
‫و الان به‌گمانم وقت شناست.
‫عاشق پایان‌های خوشم!
‫[کریسمس سال بعد]
‫[سه زن عاقل]
‫[مزرعه سرگرمی یرل]
‫[بیانسه 2]
‫[نیروهای کریسمسی]
‫[پناهگاه پرندگان مک‌نات]
‫[شادروان]
‫[سورتمه خودران]
‫کریسمس همه مبارک!
‫و شب همگی‌تون بخیر.
‫با کی حرف میزنی؟
‫دوباره داری با خودت حرف می‌زنی نوئل؟