‫[بر اساس رمانی با همین نام ‫نوشته‌ی ویولا آردون]
‫[تک‌نوازی ویولن - آمریگو بنونوتی] ‫[هجده مارس، سال ۱۹۹۴، هشت و نیم شب]
‫- شب بخیر، استاد. ‫- شب بخیر.
‫الو؟
‫سلام، مامان.
‫آره، تازه رسیدم. هنوز آماده نشدم.
‫چی شده؟
‫کِی؟
‫باشه.
‫آره، حتماً. باشه.
‫باید برم. بعد کنسرت بهت زنگ میزنم، مامان.
‫خداحافظ.
‫بله؟
‫شب بخیر، استاد.
‫حاضرید؟
‫امشب بیننده زیاد داریم.
‫کفشتون رو انتخاب کردین؟
‫چی شده؟
‫مادرم فوت کرده.
‫کنسرت رو کنسل کنیم؟
‫نه.
‫- اگه حوصله ندارید می‌تونیم کنسلش کنیم. ‫- معلومه که نه. نگران نباش.
‫همه چی مرتبه.
‫استاد.
‫بفرمایید.
‫[ناپل، سال ۱۹۴۴]
‫هی! از خونه بیاید بیرون!
‫- بدویید! ‫- سریع‌تر!
‫آمریگو!
‫- بدویید! ‫- آمریگو!
‫آمریگو کو؟
‫- من ندیدمش! ‫- مگه میشه!
‫- آمریگو! نه! ‫- بدو!
‫آمریگو!
‫آمریگو رو دیدین؟ ‫مگه میشه؟ آمریگو!
‫آمریگو!
‫مامان؟
‫- آمریـ... ‫- مامان؟
‫آمریگو، کجایی؟
‫- مامان؟ ‫- کجایی؟
‫- مامان؟ ‫- کجایی، آمریگو؟
‫- مامان... ‫- آمریگو.
‫خوبی؟
‫خدا بگم چیکارت نکنه.
‫[ناپل، سال ۱۹۴۶]
‫یک امتیاز. دو امتیاز.
‫صفر امتیاز.
‫یک امتیاز.
‫صفر امتیاز.
‫هیچ امتیاز.
‫بهترین جایزه!
‫اینقدر نشمر، آمریگو. بدو.
‫اگه به ده برسم، اتفاقات خوبی میفتن.
‫- داری من رو کجا می‌بری؟ ‫- این؟
‫- این. ‫- همین یدونه.
‫- بفرما. پیتزا هم می‌خوای؟ ‫- بیا.
‫آمریگو، بدو.
‫- سلام. ‫- سلام، خانم.
‫- کمونیست‌ها اینجان؟ ‫- طبقه اول.
‫- صفر. ‫- روسو.
‫- صفر. ‫- الان که زوده.
‫- صفر. ‫- عیب نداره.
‫صفر.
‫- صفر... ‫- گیر دادی‌ها.
‫دسیانو.
‫- ما رو کجا می‌برن؟ ‫- اسپرانزا؟
‫منم!
‫بریم.
‫داری لطف بزرگی در حق پسرت می‌کنی. ‫خیلی شجاعی.
‫مردم بهمون اعتماد ندارن.
‫رفیق‌ها دارن در خونه‌های مردم رو میزنن تا واسه‌شون ‫توضیح بدن، ولی شما سریع فهمیدی.
‫بس کن! شرمنده.
‫اذیتش نکن.
‫ولش کن. ببین.
‫- می‌دونی این چیه؟ ‫- نه.
‫نه؟ مدال شجاعت.
‫آلمانی‌ها سعی کردن پل سانیتا رو منفجر کردن،
‫ولی ما نجاتش دادیم.
‫واسه اون کارم مدال گرفتم.
‫باید جاش بهت یه جفت کفش نو می‌دادن. ‫کفشت سوراخه.
‫بریم. می‌بینین چجوریه؟ ‫عذاب الهیه.
‫مطمئنین می‌خواینش؟
‫تنها کسیه که برام باقی مونده.
‫- باید فکرهام رو بکنم. ‫- البته.
‫کجا؟
‫یه پیتزا گوشت خوک و ریکوتا.
‫چشم، خانم.
‫اینم از پیتزات، مرد جوون.
‫ممنون.
‫شنیدی چی گفت دیگه؟
‫دیگه بزرگ شدی. هشت سالته.
‫اوضاع اینجا...
‫یعنی باید بفهمیم...
‫- من رو می‌شناسی دیگه، آمریگو، حرف زدن... ‫- بلد نیستی.
‫آره. ببین به چه وضعی افتادی.
‫دارن همه بچه‌ها رو سوار قطار می‌کنن.
‫دویست‌تا بچه.
‫دویست‌تا؟ برو بالا. طفل معصوم‌ها.
‫- قراره برن آمریکا کار کنن. ‫- نه بابا.
‫اینا روس هستن، نه آمریکایی.
‫سر و پاشون رو قطع می‌کنن و می‌ذارنشون ‫تو اجاق. بیچاره‌ها.
‫روس‌ها بچه می‌خورن.
‫اگه پادشاه اینجا بود اینجوری نمیشد.
‫چی میگی واسه خودت؟ تو که بچه نداری.
‫بچه‌ها فروشی نیستن. ‫بحث شرف داشتنه!
‫کمونیست‌ها می‌خوان کمک کنن. ‫می‌خوان ما رو امیدوار کنن.
‫یه مشت آدم‌های بی دین و ایمان هستن. ‫می‌خوان دنیا رو زیر و رو کنن.
‫اغراق نکن.
‫آنتونیتا، تو هم می‌خوای پسرت رو بفروشی؟ ‫ازت انتظار نداشتم.
‫هی. از زندگی من که باخبری.
‫شوهرم رفت آمریکا دنبال پول.
‫آنتونیتا، بیخیال. آخه آمریکا.
‫بیا بریم.
‫راهبه‌ها.
‫آنتونیتا. تو مسیحی خوبی هستی. ‫خدا همه چیز رو می‌بینه، می‌دونستی؟
‫بچه‌ها متعلق به پدر و مادرشون نیستن. ‫متعلق به خدان.
‫چی می‌خواید از جونم؟ ‫من هنوز تصمیم نگرفتم.
‫ببخشید.
‫حوصله نطق کردن راهبه‌ها رو نداشتم.
‫وقتی لوئیجی من مریض شد کدوم گوری بودن؟
‫- می‌خوای من رو بفرستی روسیه؟ ‫- روسیه، آمری؟
‫تو دیگه شروع نکن.
‫می‌خوام برم آمریکا بابام رو ببینم.
‫- بابات مرد بزرگیه. ‫- کِی برمی‌گرده؟
‫برمی‌گرده.
‫دیر یا زود.
‫خوب گوش کنید، بچه‌ها.
‫زن‌ها و نوشیدنی، عین همن، خب؟
‫یا باید صاحبشون بشید، یا صاحبتون میشن.
‫مثل کاپا افیرو باشید. ‫همیشه یه مرد آزاد بمونید.
‫- فهمیدین؟ ‫- بله، کاپا افیرو.
‫بیا.
‫بگیر.
‫- و این؟ ‫- بدش من!
‫- این یکی چی؟ هر کی گرفت. ‫- بدش من!
‫- من گرفتم! ‫- گرفتمش!
‫- صبح بخیر، کاپا افیرو. ‫- سلام، دان میکله.
‫- سلام. روز بخیر. ‫- همچنین، خانم.
‫هی، بچه جون. مامانت کو؟
‫- صبح بخیر، کاپا افیرو. ‫- سلام.
‫- چیزی می‌خوای؟ ‫- دوتا کیسه.
‫بفرما.
‫[قهوه کلمبیایی]
‫اینم بابت زحمتی که کشیدی.
‫نه بابا. زیر تخت جا هست.
‫روی تخت چی؟ ‫اونجا هم جا هست؟
‫- برام قهوه نمی‌ریزی؟ ‫- حتماً.
‫تو چی؟ ‫کِی میری شوروی؟
‫- به تو چه؟ ‫- مودب باش!
‫ولش کن. تو سیبری آدمش می‌کنن.
‫- برو. می‌خوام با مامانت صحبت کنم. ‫- کار دارم.
‫عجب بچه لجبازیه. برو لباس پیدا کن!
‫برو.
‫با سبد خالی برنگرد.
‫تی‌شرت، جوراب، عرقگیر، حوله آشپزخونه.
‫- ملحفه قدیمی، همه چی می‌بریم. ‫- همه چی می‌بریم.
‫اگه پول داشتن که نمی‌فرستادنت پیش کمونیست‌ها.
‫بچه‌ها، وایسین.
‫- بابام قراره امسال من رو ببره ایسکیا. ‫- خوش به حالت.
‫- سلام، سولاکیانلو. ‫- سلام، آمریگو.
‫میزنمت‌ها!
‫بندازش.
‫می‌زنمت!
‫بو کنید. پیاز. سیر. ‫هی، برید ببینم. دست نزنین.
‫چنده؟
‫همه چی تازه‌ست.
‫بچه‌ها. داریم کار می‌کنیم. برید ببینم.
‫امروز نه. یالا.
‫هی! من بهترین نون ناپل رو دارم. ‫بیاید بخرید!
‫لوبیا پهن، نخود. بیاید بخرید.
‫دزد!
‫- کو؟ ‫- دزد! بگیرش!
‫دست نزنید. گم شید ببینم!
‫دست بزن. ها؟ عین مخمل نرمه.
‫شبیه خز قاقم می‌مونه. ‫میشی عین بازیگرها.
‫- آلیدا والی. ‫- خوشگله.
‫سه‌تا حیوون دویست و پنجاه لیره.
‫قانع شدم. یکی رو می‌برم.
‫بفرما.
‫- می‌دونی چیه؟ منم یکی می‌برم. ‫- چشم. بفرما.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫♪ اما آتشی شیرین دارد ♪
‫♪ آتش که وارد قلبش شود ♪ ‫♪ تاریک‌تر... ♪
‫آمریگو، یه چیز بهتر برمی‌داشتی.
‫اینا که نمی‌ارزن.
‫♪ کسی که می‌تواند چشمانت را فراموش کند ♪
‫♪ بدون حرف ♪ ‫♪ بدون حرف ♪
‫تو؟ ‫نمی‌بینی من ازت قوی‌ترم؟
‫جون خودت. همینجا می‌میری.
‫برو بابا!
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس.
‫خالق عزیز من، این تموم پیشکشی منه.
‫من بیوه‌م و پنج‌تا بچه دارم. ‫فقط تو می‌تونی کمکم کنی.
‫پسرها! نباید اینجا بازی کنین.
‫واسه مُردگان احترام قائل باشید.
‫برید بیرون.
‫جمجمه عزیزم، پسرم رو برگردون.
‫تو یونان زندانیه. دوستت دارم.
‫جمجمه. جمجمه عزیزم...
‫چیکار می‌کنی؟ ‫دزدی از مُردگان گناهه.
‫مُردن دیگه. نیاز ندارن چیزی بخرن. ‫بهتره من بردارم.
‫ببین. این یکی کور بوده.
‫فکر کنم بمب خورده بهش. ‫این یکی سرباز بوده.
‫بمیری!
‫توماسینو، نظرت درباره این موش چیه؟
‫یه موش کثیفه دیگه.
‫نه. پوله.
‫چیکار می‌کنی؟
‫کثافت.
‫بیا. اگه بابام ببینه، من رو می‌کشه.
‫ممنون، ماریوچیا. عالیه.
‫چی شده؟
‫بابام می‌خواد من رو سوار قطار کمونیست‌ها کنه.
‫چرا؟
‫چون داداشم تو انبار کار می‌کنه، ‫ولی من به درد نخورم.
‫حتی بلد نیستم یه بشقاب پاستا رو گرم کنم.
‫آره، ولی همه آدم‌ها کم‌کم یاد می‌گیرن.
‫دستام رو قطع می‌کنن.
‫نه، کمونیست‌ها می‌ذارنت تو اجاق.
‫آروم باش، ماریوچیا. با این موش‌های ‫رنگی پول درمیاریم،
‫بعدش دیگه ما رو سوار قطار نمی‌کنن.
‫کدوم موش؟
‫- ایناها. ‫- کثافت.
‫بیاید خز بخرید. موجودات خزدار تازه و زنده و جدید بخرید.
‫ببینید، زنده‌ن. اگه اینا رو بندازین دور گردنتون، ‫تیپتون قشنگ میشه.
‫بیاید بخرید. خز تازه.
‫دونه‌ای دویست لیره.
‫نه، گرونه.
‫- فقط یکی می‌خوام. ‫- باشه.
‫- صد لیره. ‫- باشه.
‫بفرما.
‫بیاید بخرید!
‫برای خانمتون کادو بخرید. هر دو حیوون ‫دویست لیره.
‫ای وای، داره بارون میاد! بدویید!
‫پاسکوالینو، به بارون زل نزن.
‫میشه کمکم کنی؟ ‫پس واسه چی آوردمت اینجا؟
‫این که موشه. عوضی‌های شیاد! ‫پلیس رو خبر کنید!
‫پلیس خبر کنید.
‫- پلیس خبر کنید! ‫- بیخیال پلیس!
‫پلیس بیاد که چی.
‫جمعش کن، بچه‌جون.
‫بعداً به حسابت می‌رسم.
‫عزیزم، بیا بریم خونه. ‫بچه‌ها خیس شدن.
‫- بریم. ‫- بریم.
‫از زندگیت باخبرم.
‫- مامان! ‫- فکر نکنم کارم درست باشه.
‫یعنی چیزیش نمیشه؟
‫نه! تصمیم درستی گرفتی.
‫تو دیگه تنهایی، آنتونیتا. ‫از پسش برنمیای.
‫ببین. اومد. سلام، آمریگو.
‫آمریگو.
‫چی شده؟ آمریگو.
‫تو قطار کلی بهت خوش می‌گذره، حالا می‌بینی.
‫تو شمال عین بچه خودشون باهات ‫رفتار می‌کنن، خب؟
‫هر روز بهت غذا، لباس و کفش نو میدن. ‫منتظرتم.
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫اگه بهم کفش نو بدن، با کله میرم پیش کمونیست‌ها.
‫برو خودت رو خشک کن. غذا حاضره.
‫بیا. من گشنه‌م نیست.
‫ممنون.
‫بخور.
‫خانم، بیاید بشینید.
‫- هی. ‫- شرمنده.
‫همینجوری وایسید. خوبه.
‫فوسکو؟ میز...
‫- نمی‌خوام برم! ‫- ...چهار.
‫- ما اینجاییم. ‫- بعدی.
‫- خودت رو نخارون. ‫- خب بدنم می‌خاره، مامان.
‫بیاید وسط. خوبه.
‫- اسپرانزا. میز پنج. ‫- بله. بریم.
‫بعدی.
‫نترس. ما می‌خوایم کمکت کنم.
‫- نمی‌خوام من رو بذارن تو اجاق. ‫- خفه شو.
‫- خوب می‌خوابه؟ ‫- بله.
‫آره؟ مطمئنی؟
‫تراخم دارم.
‫خواهش می‌کنم ببرینش. ببینین چشمش چقدر سرخه.
‫- مدرسه می‌ره؟ ‫- می‌رفت. الان کار می‌کنه.
‫خوب نمی‌تونه راه بره. ‫وقتی داشتیم فرار می‌کردیم آسیب دید...
‫کِی به دنیا اومده؟
‫دوازده مِه سال ۱۹۳۶. وسط جنگ. ‫یه گلوله یه کم سرش رو خراشیده.
‫- جفتشون رو ببرید. ‫- دخترتون خیلی کوچیکه، خانم.
‫کار می‌کنی؟
‫می‌کردم، ولی بعد جنگ، مردها کارم رو ازم گرفتن.
‫- فامیلی بچه؟ ‫- اسپرانزا.
‫- اسم؟ ‫- آمریگو.
‫سن؟
‫هشت سال.
‫محل اقامت؟
‫- کجا زندگی می‌کنید؟ ‫- ناپل.
‫- کجاش؟ ‫- بخش اسپانیاییش.
‫ساعت چند می‌خوابه؟
‫هر وقت خسته بشه. بس کن.
‫- کلاس چندمه؟ ‫- واسه مدرسه رفتن زیادی احمقه.
‫احمق نیستم. قرار بود برم کلاس سوم. ‫تا صد بلدم بشمرم.
‫- خواهر یا برادر؟ ‫- لوئیجی. مُرده.
‫سه سالش بود. تو یه ماه به خاطر آسم مُرد... ‫چی بود اسمش؟
‫- آسم برونش؟ ‫- بله.
‫نمی‌ذارم همین بلا سر اونم بیاد. بس کن.
‫گریه نکن. نگران نباش.
‫از بس خوشگل و تپل برمی‌گردین، مامانتون ‫دیگه شما رو نمی‌شناسه.
‫- خب؟ نگران نباش. ‫- مارتینا، آنتونیو، بیاید اینجا.
‫مارتینا، بیا اینجا.
‫توماسینو! منتظر کشتی مقصد ایسکیا هستی؟
‫حاضرید؟ بدویید، قطار منتظره. ‫کفشتون رو بپوشید.
‫من کفش ندارم.
‫- نداری؟ ‫- نه.
‫بدویید، براش کفش بیارید.
‫آمریگو؟ مطمئنی پات میشن؟
‫آره، عالی هستن. پام میشن.
‫- یه مقدار کوچیک نیستن؟ ‫- نه. اندازه‌ن.
‫خیلی خب.
‫هُل ندید. یواش.
‫یالا، قطار الان راه میفته.
‫بچه‌هاتون رو نفروشید. دارن دروغ میگن.
‫دارن بچه‌ها رو می‌برن سیبری. ‫و می‌دونین چیکار می‌کنن؟
‫تو قابلمه‌های بزرگ می‌پزنشون و ازشون ‫سوپ درست می‌کنن!
‫به حرفش گوش بدین. داره راستش رو میگه.
‫- درسته! ‫- دروغ نمیگه.
‫راست میگه.
‫راست میگه؟ نخیرم. باور نکنین.
‫چرا، راست میگم. ‫اونایی که زنده برگشتن تعریف کردن.
‫چی میگی؟ دروغ نگو! خفه شو.
‫اینا بچه‌های خدا نیستن. هیولان!
‫- هیولا. ‫- گوش ندین. دروغ میگه.
‫بچه‌های چاق‌تر رو می‌خورن.
‫- چیکار... نه! وایسین! ‫- خفه شو. وایسین!
‫- مامان! ‫- نه.
‫- وایسین! آروم باشین! ‫- وایسین!
‫مامان!
‫- وایسین! ‫- آمریگو!
‫مامان.
‫- برید پی کارتون. ‫- من مامانیم رو می‌خوام!
‫- باز که داری حرف خودت رو میزنی. ‫- مامانم رو می‌خوام!
‫- یالا، خداحافظی کنید. باید بریم. ‫- مامانی!
‫- یالا، باید بریم. ‫- چقدر قشنگ شدی.
‫دیگه کفش نمی‌خوام. نمی‌خوام برم.
‫به حرفش گوش ندین. بچه‌هاتون گرم و سیر می‌مونن. ‫مراقبشون هستیم.
‫تراخم، روماتیسم، وبا چندتا بچه از ما گرفتن؟
‫به اونا فکر کنین. به آینده‌شون.
‫این فرصت رو از بچه‌هاتون نگیرید.
‫برای خلاص شدن از دست آلمانی‌ها، ‫یه اسلحه برداشتم و شلیک کردم.
‫و جنازه برادرزاده یازده ساله‌م جنارینو رو ‫روی زمین دیدم،
‫چون یه نارنجک دستی پرت کرده بود ‫سمت کامیون آلمانی‌ها.
‫دیگه نمی‌خوام همچین صحنه‌ای ببینم. ‫نمی‌خوام به بچه‌ها شلیک بشه، هرگز!
‫اینم یه نبرد دیگه علیه گرسنگیه.
‫اگه ما به فکر بچه‌هامون نباشیم، کسی ‫به فکرشون نیست.
‫منم اندازه شما این بچه‌ها رو دوست دارم.
‫و بچه‌هاتون رو بهتون برمی‌گردونم. ‫به شرافتم قسم!
‫برو عزیزم. برو.
‫یواش.
‫مامان.
‫وایسا.
‫بیا، تو مسیر بخور.
‫آمریگو، برو! برو!
‫- خداحافظ، مراقب خودت باش. ‫- بچه خوبی باش، خب؟
‫زود برگرد.
‫توماسینو! ماریوچیا! ‫هم سفر شدیم.
‫آره، با همدیگه میریم.
‫دوستت دارم، خداحافظ!
‫چه خبره؟
‫کتمون رو می‌ذاریم واسه خواهر و برادرهامون.
‫خودمون چی؟
‫کمونیست‌ها یه کت دیگه بهمون میدن. ‫خیلی پولدارن.
‫مامان!
‫دوستت دارم.
‫[خداحافظ مامان] ‫[قوی و شاد برمی‌گردیم]
‫[بچه‌های ناپل] ‫[از مادران مودنا تشکر کنید]
‫آمریگو!
‫جوزپ!
‫آمریگو!
‫مامان!
‫آمریـ... آمریگو.
‫آمریگو...
‫[زنده باد اتحاد مردمی]
‫من کتم رو پرت نکردم، ‫چون داداشم بهش نیاز نداره.
‫مطمئنم مامانم کت من رو می‌فروشه.
‫شماره‌های روی کتمون!
‫حالا چجوری قراره ما رو بشناسن؟
‫از قصد این کار رو کردن که دیگه ‫پیدامون نکنن.
‫- چی میگی؟ ‫- روس‌ها سر بچه‌ها رو قطع می‌کنن.
‫آره. مامانم گفت یه مدت قراره بریم شمال.
‫- اینجوری خواستن مامان و باباهامون رو راضی کنن. ‫- می‌ترسم دستم رو قطع کنن.
‫- ما می‌خوایم پیاده شیم! ‫- بذارین بریم!
‫چه خبره؟ ساکت.
‫چه خبره؟ هی! بسه! ‫چرا داد میزنین؟
‫سفرمون طولانیه. آدم باشید.
‫دیوونه‌مون می‌کنید. مثل بچه‌های خوب بشینید. ‫آره، بشینید.
‫- دستتون رو بیارید جلو. ‫- نه!
‫- می‌ترسید؟
‫تو. اسمت چیه؟
‫توماسو ساپورتیو.
‫دستت رو بده من.
‫- تو چی؟ اسمت چیه؟ ‫- وینچنزو اسپوزیتو.
‫- تو چی؟ ‫- آمریگو اسپرانزا.
‫کلاهت رو چیکار کردی؟ ‫بذار رو سرت.
‫بشین. بشینید.
‫با در بازی نکنید.
‫هی! سفرمون طولانیه. راحت بگیرید بشینید ‫و شلوغ نکنید.
‫یالا. بگیرید بخوابید.
‫خدا رو شکر این یکی خوابه.
‫آمریگو، تو هم همینطور. کفشت رو دربیار ‫راحت بشی. سفرمون طولانیه.
‫نه، ممنون، خانم. ‫می‌ترسم کفشم رو بدزدن.
‫کی بدزده؟ یالا. بخواب.
‫- می‌رسیم؟ ‫- خب معلومه.
‫شیرها رو ببین.
‫شیر نیست که. شکره.
‫چی میگید؟ این آب یخه. ‫عین یخ در بهشت دون میمی.
‫آره، جز اینکه روش گیلاس نیست.
‫این برفه.
‫[بچه‌های جنوب خوش آمدید] ‫[با مردم، برای مردم]
‫خوش اومدید!
‫[شمال و جنوب برادر هستند] ‫[ایتالیای متحد، ممنونیم بچه‌ها]
‫[خداحافظ مامان] ‫[قوی و شاد برمی‌گردیم]
‫[نه جنوب، نه شمال، فقط ایتالیا]
‫[شمال و جنوب خواهر و برادر هستند]
‫یالا، بچه‌ها.
‫بخورید! اینجا گشنگی نمی‌کشید.
‫هی! میگه غذا برای شماست.
‫تا وقتی اینجایید، شکمتون سیر می‌مونه. ‫بخورید.
‫بخورید دیگه. غذای شماست.
‫بخورید.
‫چی شد؟ ها؟ دیگه حرف نمیزنید؟ ‫موش زبونتون رو خورد؟
‫آخه خانم، روش...
‫چی؟
‫چیه؟
‫کپک زده.
‫کپک؟
‫می‌خوان ما رو مسموم کنن.
‫ساکت!
‫- مشکلی پیش اومده؟ ‫- نه.
‫ببینید. این رو می‌بینید؟ کپک نیست.
‫یه خوراکی خوشمزه‌ست. ‫به اسم مورتادلا.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خیلی خوشمزه‌ست.
‫بخورید.
‫- من خوردم. ‫- خوبه.
‫- کی می‌خوره؟ نه؟ ‫- من برداشتم.
‫تو چی؟ کسی شیر می‌خوره؟
‫- تو بخور. ‫- خوشمزه‌ست.
‫بیا. بذاریمش اینجا.
‫مراقب باش، سنگینه.
‫منتظرت هستن.
‫خوبه.
‫- دستت رو بده من. ‫- اوه، درسته.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- من پاتریزیا ونتورا هستم. ‫- اون دختر کوچولو.
‫- وایسا، الان پیداش می‌کنیم. اوناها. ‫- باشه. ممنون.
‫همینجا وایسا.
‫تو ماریا هستی؟
‫نه، نترس.
‫چه اسم قشنگی. ‫چه دختر قشنگی هستی.
‫دستت رو بده.
‫نیاز نیست از ما بترسی. ببین.
‫ببین چی برات آوردم. یکی بردار.
‫دختر خوب. بیا بریم خونه. ‫کلی شکلات داریم. پاشو.
‫بیا.
‫توماسینو، اگه بهشون بگیم ما برادریم، ‫از همدیگه جدامون نمی‌کنن.
‫آمریگو، درسته اینا شمالی هستن، احمق که نیستن.
‫- آمریگو یا توماسو؟ ‫- توماسو.
‫اوناهاش.
‫- تو توماسو هستی؟ ‫- بله.
‫من لیبرو هستم.
‫ما هم آزاد شدیم.
‫بیا بریم. نیم ساعت طول می‌کشه برسیم.
‫جینا میز غذا رو چیده.
‫بیا بریم.
‫امیدوارم بعد خوردن اینهمه مورتادلا باز گشنه‌ت باشه.
‫بیا.
‫- نه. نمی‌خوام. ‫- گوش کن.
‫باید از خود گذشتگی کنی.
‫مگه قرار نشد خانواده روکی بیان؟
‫چرا، ولی آگوستینا داره زایمان می‌کنه.
‫من اتاق ندارم.
‫چیکار کنیم؟ همینجا ولش کنیم؟
‫نه، طفلی.
‫هیچکس از حزب نمی‌تونه ببرتش.
‫- یالا. ‫- خواهش می‌کنم.
‫سلام.
‫من درنا هستم.
‫آمریگو اسپرانزا.
‫بیا. دیر وقته.
‫بیا دیگه. الان هوا تاریک میشه.
‫وای خدا.
‫اینجا خیلی سرده، اونوقت کت تنت نیست.
‫- شانس آوردی تو گاری پتو دارم. ‫- خداحافظ، آمریگو.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫آره، خداحافظ.
‫من تنهام.
‫احتمالاً یه خانواده می‌خواستی.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫من تنها زندگی می‌کنم. ‫شاید تو یه خانواده واقعی می‌خواستی.
‫نمی‌دونم. من دلم می‌خواست پیش مامانم بمونم.
‫مامان!
‫یه هیولا!
‫چی شده؟
‫یه هیولا اومده!
‫آروم باش. هیچی نیست.
‫من کجام؟
‫نگران نباش. خونه‌ایم. تشنته؟
‫- آره. ‫- خانم، خواهش می‌کنم نرو.
‫- نرو، خانم! ‫- اومدم، همینجام. همینجام.
‫همینجام.
‫بیا.
‫یواش بخور.
‫کابوس دیدی؟
‫بلدی آواز بخونی؟
‫نه، لالایی بلد نیستم، بیخیالش شو.
‫بلدی بخونی؟
‫آره.
‫این مناسب بچه‌ها نیست.
‫- کتاب بچگونه نیست. ‫- عیب نداره. بخون دیگه.
‫الان خودت می‌فهمی مناسب سنت نیست.
‫خیلی خب.
‫«تاریخچه‌ای کوتاه درباره اتحادیه‌های ‫بازرگانی ایتالیا.
‫کنفدراسیون کار عمومی، یا سی‌جی‌دی‌ال، ‫در سال ۱۹۰۶ پایه‌گذاری شد،
‫و هدفش متحد کردن تمام نیروهای کار بود.
‫تشکیلات دو طبقه‌ای آن تایید شد.
‫به صورت عمودی، برای فدراسیون کار،
‫و به صورت افقی، برای مجلس کار.
‫هدف فدراسیون صحبت درباره بهره هر بخش ‫است،
‫در صورتی که مجلس‌های تکی...»
‫چی شده، خانم؟ بمب منفجر شده؟
‫بمب نیست. مِهه.
‫باید شیر تازه بگیریم. من رو درنا صدا کن.
‫نترس. گاوه دیگه.
‫نترسیدم.
‫تو خونه‌تون حیوون دیدی؟
‫فقط موش. بقیه رو می‌خوردیم، ‫حتی گربه‌ها رو.
‫بیا.
‫اوه. خب... چه قشنگ شدی.
‫لباس‌های لوتزیو به تنت می‌شینن. ‫نه؟
‫ببینت.
‫این آمریگوئه.
‫سلام، آمریگو.
‫این برادرم آلچیده‌ست. و برادرزاده‌هام.
‫خودتون رو معرفی کنید دیگه.
‫از الان به بعد همه واضح حرف میزنیم. ‫که حرف همدیگه رو بفهمیم.
‫شنیدین؟ یالا.
‫من ریوو هستم.
‫تو چی؟ خجالت می‌کشی؟ بگو دیگه.
‫این لوتزیوئه.
‫و این کوچولو هم ناریوئه. ‫ریوو، لوتزیو، و ناریو.
‫دیدی چه اسم‌هایی گذاشتم؟ حال کن!
‫این لباس منه. نه تو!
‫چند بار بگم؟ ‫تو خونه ما لباس من و تو نداریم.
‫میگیم وسایل مال کی هستن...؟ ‫مال کی...؟
‫مال نیازمندان!
‫روزا، می‌بینی داری یه فاشیست بار میاری؟
‫- دست بردار. ‫- خیلی هم حساسه.
‫خب دیگه، یالا. برید سر کارتون.
‫ما یکشنبه‌ها زمین نمی‌شینیم.
‫یکشنبه‌ها همه کار می‌کنن.
‫ریوو نشونت میده، خب؟
‫هی. خوش اومدی، پسرم. برو.
‫بیا بریم.
‫با ریوو برو. من... میرم پیش حزب. بعداً برمی‌گردم.
‫قبل جنگ، سه‌تا گاو داشتیم. ‫آلمانی‌ها بقیه رو بردن.
‫اسمش مارتاست. ‫قشنگه؟ من براش اسم گذاشتم.
‫دیده بودمش.
‫چی؟
‫میگم دیده بودمش.
‫بارداره. می‌بینی؟
‫می‌تونی بری نزدیک‌تر. آرومه. ‫فقط گاوهای نر خیلی وحشین.
‫هی، ناریو.
‫هی، کوچولو. خوبی؟
‫پسر کوچولو.
‫دزد! دیدمت!
‫آخ!
‫ساکت. گریه نکن. ساکت شو تو رو خدا.
‫آروم باش. گریه نکن. آروم.
‫گوش کن.
‫وقتی مادالینا بهم گفت یکی از ‫بچه‌ها رو بردارم، قبول نکردم.
‫من هیچی از بچه‌داری سرم نمیشه.
‫درباره سیاست و اتحادیه کارگری چرا ‫ولی بچه‌داری نه.
‫موردعلاقه‌ت نیستن.
‫- منظورت چیه؟ ‫- به دردِ این کار نمی‌خوری.
‫همیشه همینو به مامانم می‌گفتم.
‫چرا؟ مامانت چه شکلیه؟
‫خوشگله. زیباترین زنِ ناپله.
‫می‌بینم که مردها نگاهش می‌کنن ‫ولی اصلا بهشون اهمیت نمیده.
‫من تنها مردی هستم که بهش اهمیت میده.
‫پس خوش‌شانسه که مردی مثل تو رو داره.
‫راستش میگه من عذابِ الهی‌ام!
‫بگیر بشین.
‫نگاهش کن. چقدر بزرگه!
‫- میرین هیزم بیارین؟ ‫- آره.
‫آفرین پسرهای خوب.
‫چرا درنا مثل پیرزن‌ها لباسِ مشکی پوشیده؟
‫- چون همیشه به لوپو فکر می‌کنه. ‫- کی هست؟
‫لوپو یه قهرمان پارتیزان بود. ‫پستخانه آلمانی‌ها در کاوازونا رو منفجر کرد.
‫توی جنگل مخفی شد
‫ولی یه روز از کوه اومد ‫پایین تا بره دیدنِ مادربزرگش
فاشیست‌ها دستگیرش کردن
‫و زنده بستنش به کامیون.
‫دور شهر چرخوندنش.
‫مثل سگ زوزه می‌کشید.
‫خاله درنا همیشه به فکرشه.
‫آهای! کجا میری؟
‫آمریگو. بیا اینجا.
‫بیا بهت یاد بدم نون بپزی. بیا.
‫- سلام آمریگو! ‫- بدو بیا!
‫- بیا دیگه. ‫- بیا اجاق رو ببین.
‫- بیا. ‫- یالا آمریگو.
‫- چی شده؟ ‫- آمریگو!
‫- دوست نداری بیای؟
‫- آمریگو! ‫- ترسیده!
‫نمی‌خوام برم توی اجاق. ‫اونا راست می‌گفتن.
‫آمریگو!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من نمی‌خوام برم توی اجاق.
‫توی اجاق؟
‫چی بهت گفتن؟
‫بیا پسر. بیا برگردیم خونه.
‫نگران نباش.
‫خونه‌م توی ناپله.
‫همراهم بیا.
‫وقتی گندم‌ها جوونه زدن و ‫کشتزار به رنگ زرد در اومد،
‫اون موقع می‌تونی برگردی ناپل، باشه؟
‫چقدر طول می‌کشه؟
‫زیاد طول نمی‌کشه. حالا می‌بینی ‫که زمان مثل برق و باد می‌گذره.
‫آروم وگرنه می‌شکنه. مثل سرنیزه‌ست.
‫من لباسِ دخترونه نمی‌پوشم.
‫همه روپوش می‌پوشن. ‫توی مدرسه پولدار و فقیر معنی نداره.
‫- اصلا من نمیرم مدرسه. ‫- وایسا.
‫لوتزیو هم اینجاست. راضی شدی؟
‫- سلام لوتزیو. ‫- سلام.
‫نمی‌خوام ببینمش.
‫بسه دیگه. برو مدرسه.
‫نمی‌خوام برم.
‫چیه؟ نکنه همه‌چی رو بلدی؟
‫آره.
‫بنونوتی و اسپرانزا، کافیه!
‫- ولی خانم... ‫- حرف نباشه! وگرنه میندازمتون بیرون!
‫بنونوتی، تقصیرِ توئه. اسپرانزا تازه‌وارده.
‫خیلی‌خب بچه‌ها.
‫جنگ تموم شده و برگشتیم مدرسه. ‫باید توجه کنین. قور نکن.
‫اجازه نداری نون بخوری. بذار توی کیفت. ‫کسی سرش رو روی میز نذاره.
‫- پاشو! ‫- صاف بشین! بیدار شو.
‫کسی دست توی دماغش نمی‌کنه و ‫با دوستاش مسخره‌بازی در نمیاره.
‫حالا کی می‌تونه بگه دو هفت‌تا چندتا میشه؟
‫اسپرانزا.
‫دو هفت‌تا میشه چهارده‌تا.
‫آفرین اسپرانزا. از قبل ‫جدول ضرب رو تمرین کردی؟
‫نه خانم. وقتی ناپل بودم ‫کفش‌ها رو جفت جفت می‌شمردم.
‫بیایین بریم. آروم.
‫بعد از زنگ تفریح می‌بینم‌تون. آروم.
‫شما هم بوی گند ماهی رو حس می‌کنین؟
‫بوی گندِ ماهی میده.
‫ناپلی، تو بوی گندِ ماهی میدی؟
‫بوی گند ماهی میده.
‫خفه شو. اسمِ تو بنیتوئه، پس یعنی فاشیستی.
‫بی‌خیال. ولش کنین. ‫بیایین بریم توی حیاط.
‫ممنون.
‫ولی واقعا بوی گندِ ماهی میدی.
‫برات دفتر خط‌دار و ‫شطرنجی و مداد رنگی خریدم.
‫ممنون!
‫تا حالا از اینا نداشتم. ‫حتی زرد هم داره.
‫ولی هنوز مدادتراش هم می‌خوای.
‫با تیغ تیزشون می‌کنم.
‫با چاقو.
‫چیزِ دیگه نیاز داری؟
‫آره.
‫توی مدرسه میگن لباسام بوی گند میده.
‫همکلاسی‌هات آدمای مغروری هستن. ‫بهشون اهمیت نده.
‫گرامشی میگه هر دونه بلوط حس ‫می‌کنه روزی تبدیل به درخت بلوط میشه
‫ولی خیلی‌هاشون خوراکِ خوک‌ها میشن.
‫- بازم آبِ داغ می‌خوای؟ ‫- نه، کارم تمومه.
‫- بیا. ‫- سردمه.
‫هنوز سردمه.
‫- بهتر شد؟ ‫- آره.
‫من مورتادلا دزدیدم ولی بیرونم نکن.
‫توی این خونه دزد نداریم.
‫خوب گوش کن.
‫می‌شنوی کوک نیست؟
‫- سلام لوتزیو. ‫- سلام.
‫اینا رو می‌بینی؟ باهاشون کوک می‌کنن.
‫فقط کافیه این پیچِ کوچولو ‫رو به سمت راست بچرخونی تا سفت بشه.
‫سر و صدا نکن لوتزیو، صدا به صدا نمی‌رسه. ‫اذیت نکن.
‫بیا. متوجه تفاوتش شدی؟
‫موسیقی زیباست. ‫نیرویی معادلِ هزار اندیشه درش نهفته‌ست.
‫این‌جوری فکر می‌کنی؟ ‫پدرِ من نجار بود..
‫ولی عاشق موسیقی بود. ‫عشقش به منم منتقل شد.
‫ولی این احمقا به موسیقی اهمیت نمیدن.
‫من از موسیقی خوشم نمیاد.
‫یالا، امتحانش کن.
‫این‌جوری بگیرش. خوبه. ‫چونه‌ت رو بذار روی این قسمت.
‫آرشه رو همون‌جوری که ‫بهت یاد دادم نگه دار. همینه.
‫- صبح بخیر آلچیده. سلام لوتزیو. ‫- سلام.
‫اومدم صندلی رو پس بگیرم.
‫سلام خانم دنیلا. بفرما. عین روز اولشه.
‫وای طفلکیا. مجبورشون ‫کردن این همه راه بیان اینجا
‫و وقتی تعطیلات تموم بشه، ‫دوباره برمی‌گردن سر بدبختی‌هاشون.
‫- صحیح. بیا. ‫- چقدر شد؟
‫نگران نباش. بعدا بهم بده.
‫کارِ آسونی نیست. خیلی دست‌ودل‌بازی ‫مخصوصا که خودت سه‌تا بچه داری.
‫آهای. نه!
‫خب حداقل شانس آوردی یه کاری یاد می‌گیری.
‫بزرگ شدی می‌خوای چیکاره بشی؟ ‫ساز تعمیر کنی؟
‫نه! می‌خوام ساز بزنم.
‫- می‌خواد نوازنده بشه. ‫- که اینطور.
‫بسیارخب بنونوتی، روی تخته ‫بنویس از قصابی چی خریدی.
‫[قصابی؟ بَنگر]
‫بنونوتی، بنگر دیگه چیه؟ ‫(بنگر در زبان انگلیسی به معنای سوسیس)
‫بچه‌ها لطفا! توی مدرسه معادلِ ایتالیایی ‫رو به کار ‌ببرین. سوسیس.
‫تصحیحش کن. بنویس...
‫حالا که به نظرت اینقدر خنده‌داره، ‫بگو تو از قصابی چی خریدی.
‫قصابی چیه؟
‫بچه‌ها، ساکت لطفا.
‫اسپرانزا، قصابی جاییه که ازش گوشت می‌خرن.
‫آهان، کیانکِره. ‫(قصاب در گویش ناپلی)
‫کیانکره چیه؟
‫کیانکره؟
‫توی قصابی می‌تونی «او پره او موسّو» بخری. ‫(خوراکی خیابانی)
‫«اوپرموس»؟ لاتین بلدی اسپرانزا؟
‫می‌تونه لاتین باشه چون او پره او موسّو ‫یه خوراکِ قدیمیه.
‫به ایتالیایی چی میشه؟
‫او پره میشه پای گوسفند و او موسّو میشه ‫پوزه‌ش.
‫حالم بهم خورد.
‫- حالمون بد شد! ‫- بچه لطفا ساکت!
‫صبح بخیر جناب مدیر.
‫ایشون روسانا پالماست و از ناپل اومده. ‫لطفا باهاش خوب رفتار کنین.
‫چشم جناب مدیر. ممنون مدیر. خدانگهدار.
‫- خدانگهدار. ‫- کانتارلی، بشین کنار اسپرانزا.
‫روسانا، لطفا برو جایِ کانتارلی بشین.
‫بنونوتی، بشین کنار روسانا ‫تا اینقدر تو و اسپرانزا شیطنت نکنین.
‫خب برگردیم سر درسمون. توی ‫قصابی چی خریدین؟ سوسیس.
‫توی ایتالیایی میگیم...
‫سوسیس.
‫آفرین.
‫ما از طرف حزب خوشحالیم ‫روسانا رو قبول کردین.
‫بله خب امیدوارم شما کمونیست‌ها ‫نخواین از این کار خیرخواهانه‌ی مسیحی
‫سوءاستفاده کنین.
‫می‌دونین، پاپ‌مون زیاد با ‫این انتقالی‌ها موافق نیست.
‫یالا بیایین، غذا حاضره.
‫- بیا آمریگو. امروز اینجا می‌شینی. ‫- وقت غذا خوردنه.
‫نمی‌دونستم آشپزیت اینقدر خوبه.
‫روزا تورتلینی درست کرد. ‫من آبگوشت درست کردم.
‫درنا فعالِ کارگریِ خوبیه ولی آشپزی هم بلده.
‫جدی؟
‫بشین روسانا.
‫به کمک و دلسوزی‌تون نیاز ندارم. ‫نمی‌خوامش.
‫بحث این چیزها نیست. ‫خوشحالیم که پیش‌مونی.
‫باید پیشِ پدر و مادرم می‌بودم، نه شما.
‫ولش کن. بعدا باهاش حرف می‌زنم. ‫بی‌خیال.
‫«آنقدر داغ شده بود که...»
‫تو از سر دلسوزیت این کار رو می‌کنی؟
‫نه آمریگو. نه.
‫یالا. وقتِ خوابه.
‫گندم‌ها هنوز زرد نشدن، درسته؟
‫آره. هنوز وقت داریم. تازه جوونه زدن.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫لوتزیو، دست از سر مرغِ بیچاره بردار.
‫- وقتِ خوردنِ کیکه. ‫- کیک!
‫- بیا اینجا. نگاهش کن! ‫- آفرین پسر خوب.
‫تولدت مبارک!
‫تولدت مبارک آمریگو، تولدت مبارک!
‫آره! صد و بیست ساله بشی!
‫این برای توئه.
‫یالا بازش کن. کل روز وقت نداریم.
‫آروم لوتزیو!
‫بیا بگیر بشین.
‫تولدِ تو گذشت. امروز نوبتِ آمریگوئه.
‫- دوستش داری؟ آلچیده درستش کرده. ‫- دقیقا با همون دست‌های کوچیکش...
‫مالِ منه؟ واقعا مالِ منه؟
‫معلومه مالِ توئه، پسر.
‫- چی شد؟ ‫- نمی‌دونم.
‫خب... درنا می‌خوری؟
‫می‌دونی چیه؟ بهت یاد میدم ‫ویولن بزنی. ویولن رو بده به من.
‫بیا.
‫ولی یادت باشه خوب مراقبش ‫باشی و همیشه همراهت باشه.
‫این یه ویولنِ خاصه. ‫مخصوص توئه. اینجا رو ببین...
‫- آمریگو اسپرانزا. ‫- آره.
‫- بسه دیگه. کیک رو بخوریم یا نه؟ ‫- آره!
‫نه صبر کنین. ‫یه سورپرایزِ دیگه برای آمریگو دارم.
‫این از ناپل اومده.
‫آمریگو. یالا.
‫بخون مامانت چی نوشته. مُردیم از فضولی.
‫- می‌خواد تنهایی بخونه. ‫- اشکالی نداره.
‫کی کیک می‌خواد؟
‫- من! ‫- یالا! بشقابتون رو بدین.
‫من!
‫آمریگوی عزیزم، نتونستم ‫زودتر از این برات نامه بنویسم
‫چون کارهای زیادی داشتم و خجالت ‫می‌کشیدم از مادالینا درخواست کنم.
‫تمام زنانِ توی خیابون‌مون
‫بسیار قدردان هستن. همه کمونیست شدن.
‫خوشحالم خوب غذا می‌خوری. ‫کاپا افیرو رو فرستادن زندان.
‫کاپا افیرو زندانه. خوشحالم. ‫دیگه از شرش راحت شدیم.
‫از تو هم گفت. گفت تو خیلی بد‌شانسی
‫چون از بین بچه‌هایی که ‫موندن، من سر راهت قرار گرفتم
‫و من عذابِ الهی‌ام.
‫خوب می‌زنی.
‫خیلی خوب می‌زنی. قبلا ویولن زدی؟ ‫انگار بار اولت نیست.
‫نه، تا حالا ویولن نزدم. اولین بارمه.
‫مامان و بابات چیزی درباره ‫موسیقی بهت یادت ندادن؟
‫مامانم میگه بابام رفته آمریکا.
‫مامانت چی؟
‫مامانم صدایِ قشنگی دراه.
‫پس به اون رفتی. ‫مشخصه استعداد موسیقی داری.
‫مامانت بهت یاد داده.
‫آره درسته. مامانم بهم یاد داد دود درست کنم.
‫چی درست کنی؟
‫سیگار.
‫برو ویولنت رو بزن. ‫ولی یادت باشه آمریگو،
‫باید هر روز تمرین کنی! هر روز! فهمیدی؟
‫مشکل اینه که اینا فکر می‌کنن ‫ما بدون هیچ حرفی میریم خونه.
‫- و اونا برمی‌گردن سر کار. ‫- روالش همینه.
‫ما توی جنگ توی کارخونه‌ها کار کردیم.
‫درسته ولی وقتی مردها برگشتن ‫انگار نه انگار ما این همه زحمت کشیدیم.
‫ولی اتحادیه نمی‌تونه دست ‫از حمایتِ زنان برداره...
‫- دقیقا. ‫- اونم الان که جنگ تموم شده.
‫- الان وقتشه. ‫- یه لحظه.
‫- آره ولی نمیشه که... ‫- ما باید...
‫آمریگو!
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- ثتب‌نامی‌ها رو جمع کردیم...
‫امضاها رو هم گرفتیم.
‫به نظرم امروز به اندازه کافی تمرین کردی.
‫آلچیده گفت باید همیشه تمرین کنم. هر روز.
‫خیلی هم پیشرفت کردی ولی الان جلسه دارم.
‫- اتحادیه یعنی قدرت. ‫- آره، اتحادیه یعنی قدرت ولی...
‫آره، چندتا ثبت‌نامی دارم.
‫- سلام آمریگو. ‫- سلام.
‫ولی نمیشه...
‫نه، مهمه که بیان. صحبت کنن و از کارشون بگن.
‫- آره. ‫- پس بهشون تریبون میدیم.
‫آره درسته. تریبون میدیم.
‫- یالا بنویس. ‫- چندتا اسم بده.
‫- یالا. ‫- باشه. آلبرتینا وانوتی.
‫- آلبرتینا... ‫- بعد...
‫سزارینا سارتور.
‫آنا ماریا گیرونه.
‫فدریکا اسکیاتی.
‫گیرونه همون بود که با فاستو در ارتباط بود؟
‫البته.
‫- آره. ‫- آره، خودشه.
‫و اِدا هم همین‌طور.
‫ادا هم؟ امکان نداره. ‫- آره.
‫- فاستو عجب آدمیه! ‫- بنویس!
‫- پس به ادا هم خبر میدیم. ‫- یالا.
‫[کارگران]
‫آفرین!
‫بگیر. برین یه دوری این اطراف بزنین.
‫یالا. دیگه می‌تونین برین. ‫ریوو، مراقبِ برادرت باش.
‫- لوتزیو، بچه خوبی باش، خب؟ ‫- باشه.
‫- اینجا نوشته. ‫- آره دیدم. دهم مه...
‫آمریگو اسپرانزا.
‫توماسینو! خیلی وقته ندیدمت.
‫- وای! واقعا خودتی! ‫- آره.
‫وای! چه خفن شدی! شبیه ستاره‌های سینما شدی!
‫خودتم خوشگل شدی!
‫الان دیگه کمونیست شدی؟
‫آره.
‫- ماریوچیا رو دیدی؟ ‫- ماریوچیا؟ کجاست؟
‫همراهم بیا.
‫عصام رو بهت نمیدم.
‫پس خودم ازت می‌گیرمش، مرتیکه خر! ‫بگیر که اومد!
‫ماریوچیا، واقعا خودتی؟
‫آمریگو. توماسینو.
‫چطوری؟
‫خیلی وقته ندیدم‌تون. اوضاع چطوره؟
‫مامان بابا، اینا دوستای منن و اهل جنوبن.
‫- سلام بچه‌ها. ‫- سلام بچه‌ها.
‫چه دوستای جذابی!
‫ماریوچیا، چرا اینقدر لهجه غلیظِ شمالی گرفتی؟
‫بیا.
‫نوبتِ توئه. برو.
‫آره. یکی دیگه.
‫- آره. ‫- یالا. گیلدا داره میاد.
‫لوتزیو، روسانا، اینا دوستای جنوبیم هستن.
‫من توماسینو هستم.
‫منم ماریام.
‫بچه‌ها، مردم منتظرن. ‫برین یه جای دیگه بازی کنین.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫روسانا هم اهلِ ناپله.
‫با قطارِ بعدیِ ما اومده. ‫یه مدرسه میریم.
‫آره ولی فرق داره. ‫تو شبیه‌شون نیستی.
‫می‌خوام از اینجا برم. ‫نمی‌تونن مجبورم کنن اینجا بمونم.
‫دیدی؟ مثل شما نیست؟ ‫نمی‌تونن مجبورت کنن.
‫ولی اگه بمونی، خوشحال میشم.
‫تو چرا برنمی‌گردی جنوب پیش مادرت؟
‫احتمالا مامانت تو رو نمی‌خواد. ‫برای همین اومدی اینجا.
‫- این‌جوری نیست. ‫- هیچ‌کس تو رو نمی‌خواد.
‫- هیچ‌کس. ‫- خفه شو.
‫بس کن، بنونوتی.
‫دست از سرش بردار.
‫- کافیه! ‫- بس کن!
‫دیگه کافیه! بسه!
‫- بسه. تمومش کنید! نباید از این کارها کنین! ‫- جدا شین!
‫خب؟
‫- مودب باشین. ‫- چیکار می‌کنی؟
‫زنان کارگر میرن روی صحنه ‫ولی بذارین متخصصین حرف بزنن.
‫در هر صورت ما تصمیم گرفتیم که...
‫ما هم اندازه‌ی شما از سیاست سر در میاریم.
‫ما بیشتر از شما با فاشیست‌ها جنگیدیم.
‫غذای سربازها رو درست کردیم، ‫لباس غیرنظامی هم دوختیم،
‫از سلاح‌مون استفاده کردیم. ‫به بعضیامون مدال شجاعت دادن.
‫چی می‌خوای؟ می‌خوای واسه ‫آویزون کردن چندتا بنر بهت مدال بدن؟
‫باید یه مدال بهم بدن که ‫توی حزبِ امثال تو موندم!
‫برو.
‫اگه مامانم بود جوابش رو می‌داد. ‫دو بار دیگه می‌زد توی گوشش.
‫من از چیزی نمی‌ترسم. ‫در طول جنگ همه کاری کردم.
‫- آره، آره. ‫- جدی میگم.
‫نمی‌دونم چرا جوابش رو ندادم...
‫- دفعه بعدی باید با مشت بزنی توی صورتش. ‫- آره.
‫منم امروز مشت زدم توی صورتِ لوتزیو. ‫یه درس عبرتِ درست‌وحسابی بهش دادم.
‫- چرا؟ چیکار کردی؟ ‫- هیچی.
‫صبرِ آدم هم یه حدی داره.
‫نامزدت واقعا اسمش لوپو بود؟
‫بهش می‌گفتن لوپو.
‫ولی اسمِ اصلیش گیاکومو بود.
‫متأسفم...
‫کافیه.
‫بیا غذامون رو بخوریم.
‫گفت می‌خواد بره دستشویی ‫و دیگه برنگشت. متأسفم.
‫نگران نباشین. برگردین ‫توی کلاس. بیایین بریم.
‫یالا.
‫لوتزیو، روسانا کجاست؟ قضیه چیه؟
‫روسانا!
‫ریوو، باید همه‌جا رو بگردیم
‫تا پیداش کنیم.
‫روسانا.
‫مراقب باشین! همه‌جا رو بگردین!
‫روسانا.
‫لوتزیو، قضیه چیه؟
‫بیا پایین.
‫- چی شده؟ ‫- روسانا مُرده. تقصیر منه.
‫من بهش گفتم از کجا بره. تقصیر منه.
‫منظورت چیه؟
‫می‌خواست از اینجا بره
‫منم بهش گفتم پشت مزرعه راه آهنه
‫و همون مسیر رو تا مودنا بره.
‫دیوونه شدی؟
‫اگه صدای قطار رو شنیدیم، ‫خودمون رو توی گودال مخفی می‌کنیم.
‫البته اگه زمانِ کافی داشته باشیم.
‫روسانا!
‫روسانا، تویی؟
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫بیا. بیا بریم خونه. ‫همه دارن دنبالت می‌گردن. بیا بریم.
‫نه، من جایی نمیرم. ‫یه جنازه اینجاست.
‫چی میگی؟ کجاست؟
‫نگران نباش. تو اینجا بمون، ‫من میرم یه نگاهی بندازم.
‫چی پیدا کردی؟ چیه؟
‫لاشه‌ی یه حیوونه.
‫همراهم بیایین. از کنار لاشه رد نمیشیم.
‫نگاهش نکنین، باشه؟ نگاه نکنین.
‫چیکار کردی؟
‫یه سکه گذاشتم توی چشمش، مثل کاری ‫که زن‌ها سر مزار اجدادمون می‌کنن.
‫یه راهی برای گرامیداشتِ مُرده‌هاشونه.
‫بهشون قدرت میده که زندگی رو ادامه بدن.
‫لوتزیو!
‫لوتزیو، کجایی؟ لوتزیو!
‫لوتزیو!
‫آمریگو!
‫کجایی؟
‫آمریگو!
‫بیا منو بگیر.
‫- آمریگو. لوتزیو، بیایین اینجا. ‫- یالا.
‫وایسا.
‫روزا براتون تورتلینی درست کرده.
‫و یکم نون و مورتادلا براتون گذاشتم.
‫یکم سالامی هم برات گذاشتم. ‫بعدا با مامانت بخور.
‫اینم از کتاب‌هات، ویولنت، لباس‌هات و اینا.
‫برات نامه می‌نویسم.
‫اگه خواستی تو هم برام بنویس، باشه؟
‫باشه.
‫خوشحال باش پسر! ‫داری برمی‌گردی پیش مامانت!
‫- میری شهرِ خودت. خوشحال نیستی؟ ‫- چرا.
‫برو. منتظرتن.
‫خوشحال نیستی قراره برگردی؟
‫خیلی. تو چی؟ خوشحالی دارم میرم؟
‫البته! ولی برمی‌گردی، درسته؟
‫- معلومه که برمی‌گرده. ‫- آره.
‫- حالا منو بگیر. ‫- نه لوتزیو. بس کن دیگه!
‫- نه. بسه. ‫- گرفتمت.
‫- حالا تو منو بگیر! ‫- بسه!
‫آمریگو!
‫خدا رو شکر. فکر می‌کردم اینجا می‌مونی.
‫توماسینو!
‫یادت نره پسرم، به نوازندگی ‫ادامه بده چون استعدادش رو داری.
‫- بعدا بیا بهمون سر بزن، باشه؟ ‫- باشه.
‫- خداحافظ عزیزم. ‫- خداحافظ.
‫خیلی‌خب دیگه...
‫خداحافظ.
‫مراقب خودت باش!
‫ای بابا! می‌دونستی که باید برگرده.
‫آره می‌دونستم ولی...
‫آره می‌دونستیم...
‫درسته، خوب غذا بخور. ‫چیزِ دیگه نیاز داری؟
‫مامانِ شمالیم این رو بهم داد.
‫پول بلیطِ قطاره که هر وقت ‫دلم خواست بتونم برگردم.
‫وایسا. الان برمی‌گردم.
‫پیازا گاریبالدی... ناپل مرگلینا! ‫ناپل، پیازا گاریبالدی!
‫[خدمات جوشکاری با قیمت مناسب]
‫مامان.
‫خسته‌ای آمریگو؟ ‫سفرِ طولانی‌ای داشتی.
‫خیلی طولانی بود. ‫حس می‌کردم هیچ‌وقت نمی‌رسیم.
‫کلی خوراکی همراهم کردن تا بیارم خونه. ‫حتی سالامی.
‫یه گوساله هم به دنیا اومد. ‫اسمِ من رو روش گذاشتن.
‫حالا نه که یه گوساله کم بود! ‫الان شدین دوتا!
‫کاپا افیرو با خانواده‌ش رفت آفراگولا.
‫الان دیگه فقط من و تو هستیم.
‫گشنه‌ت نیست؟
‫درنا ساندویچ سالامی برام درست کرد.
‫بخورش، خوشمزه‌ست. بهش میگن مورتادلا.
‫اون چیه؟
‫مامان، این ویولنه.
‫پس توی شمال ‫معلم موسیقی شدی؟
‫- اسمم روش حک شده. ‫- من که سواد ندارم.
‫ولی می‌تونم برات ویولن بزنم.
‫گوش کن. اینجا وقتِ این‌جور چیزها رو نداریم.
‫دوباره با سولاکیانلو صحبت می‌کنم. ‫باید بری توی مغازه‌ش کار کنی.
‫می‌تونی کار هم یاد بگیری و وقتی ‫کارت خوب شد، بهت پول میده.
‫نه، نکن.
‫- نه. ‫- آمریگو.
‫بهش نیاز نداری.
‫ادبت کو؟ سلامم بلد نیستی؟
‫آنتونیتا، می‌خواستی فقط مالِ خودت باشه؟
‫میشه همراهم بیاد؟
‫می‌خوام ببینم یادش مونده ‫فریتاتای پیاز درست کنه یا نه.
‫یادش رفته. باور کن.
‫همه‌چیز رو فراموش کرده، حتی مادرش رو.
‫این حرفا چیه آنتونیتا؟ ‫بچه‌ست. درست میشه.
‫آدم هیچ‌وقت مادرش رو فراموش نمی‌کنه.
‫خودش منو فرستاد اونجا، ‫بعد الان از دستم عصبانیه.
‫می‌خوام برگردم همون‌جا ‫چون دوستم دارن و به فکرمن.
‫مامانم دیگه منو دوست نداره.
‫پسرجون، مادرت هیچ‌وقت محبتی ‫ندیده. برای همینم نمی‌تونه ابراز محبت کنه.
‫مدت زیادی اون ازت مراقبت کرد.
‫حالا که بزرگ شدی، تو باید کمکش کنی.
‫فهمیدی؟
‫بیا بریم. بیا بریم پیاز خرد کنیم ‫که می‌خوایم فریتاتا درست کنیم.
‫برامون پنیر، سبزیجات و ‫کلی چیزهای دیگه می‌فرستن.
‫مامانِ شمالیم برامون پایِ سیب‌زمینی فرستاده.
‫توش سالامی هم می‌ریزه که ‫مامانِ جنوبیم خیلی دوست داره.
‫حیف که شیشه مرباها شکست. ‫تو چی؟ چیزی برات نفرستادن؟
‫خب، نگران نباش. مطمئنم به زودی می‌فرستن.
‫سه ماه گذشته. ‫منو فراموش کردن.
‫مرسی.
‫بیا بخور. کل روز کار کرد.
‫♪ بدون هیچ حرفی... ♪
‫سولاکیانلو ازت راضیه؟ ‫بچه‌ی خوبی هستی؟
‫چیزی هم بهت یادت داده؟
‫آره. نرفتی پیشِ مادالینا ببینی ‫کسی برام نامه نوشته یا نه؟
‫گفتم که آمریگو. خبری نیست.
‫از کی بهت حقوق میده؟
‫آمریگو؟
‫- از کی بهت حقوق میده؟ ‫- کی رفتی اونجا؟
‫بسه. بهت گفتم خبری نیست.
‫برو خونه، آمریگو. برای امروز کافیه.
‫آمریگو، شمال چه شکلیه؟
‫سر و صدا نمی‌کنن و وقتی داری ‫حرف می‌زنی، حرفتو گوش میدن!
‫ماریوچیا نمی‌خواست برگرده.
‫تصمیمِ درستیه.
‫کجاست؟
‫باید همین‌جاها باشه.
‫توی ماه مه و روز کارگر، ‫به چهار کودکِ سیسیلی شلیک کردن
‫و 11تا کشاورز توی ‫پورتلا دلا جینسترا کشته شدن.
‫دولت جناح چپ رو سرکوب کرد.
‫جنگ جدیدی بالای سرمون آغاز شده.
‫فقط دو سال در ایتالیا رنگِ صلح رو دیدیم...
‫[حزب کمونیست ایتالیا]
‫آمریگو!
‫یه لحظه منو ببخشید.
‫آمریگو، منتظرت بودم.
‫فکر کردم بلایی سرت اومده. ‫فکر نمی‌کردم همچین آدمی باشی.
‫آخه این آدما بهت غذا و سرپناه دادن.
‫باهات مثل بچه‌ی خودشون رفتار کردن. ‫حداقل جوابشون رو می‌دادی.
‫مامانت گفت میای تحویلشون می‌گیری، ‫منم منتظرت بودم ولی...
‫کجاست؟
‫اینجاست.
‫بفرما.
‫خوراکی هم فرستاده بودن ولی ‫من دادمشون به آدمای نیازمند.
‫حیف بود خراب بشن.
‫قضیه چیه؟
‫آهای!
‫مادرت بهت چیزی نگفته بود؟
‫نگران نباش، مهم نیست.
‫بیا اینجا بشین، باشه؟
‫وایسا جلسه‌م تموم بشه بعد ‫براشون یه نامه‌ی قشنگ می‌نویسیم.
‫میگیم پست مشکل پیدا کرده بود
‫ولی الان همه‌چی به دستمون رسیده، باشه؟
‫آمریگو.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مریض شدی؟
‫ویولنم کو؟
‫- می‌خوام بدونم ویولنم کجاست. ‫- ویولن مالِ پولداراست.
‫مال خودم بود. کجا گذاشتیش؟
‫گذاشتمش توی مغازه گروبرداری.
‫با پولش غذا و کفش جدید برات خریدم ‫و یه مقدارشم گذاشتم کنار
‫چون خدا می‌دونه بعدا چی بشه.
‫هر بلایی ممکنه سرمون بیاد.
‫بهتره از اون خوابِ خوش بیدار بشی. ‫زندگیِ تو اینجاست.
‫ذهنت همیشه یه جای دیگه‌ست. ‫می‌خوای بازم مریض بشی؟
‫به صلاحِ خودته.
‫تو دروغگویی.
‫کجا میری؟
‫قطار الان حرکت می‌کنه؟
‫آره داره راه میفته. ‫مامانت کجاست؟
‫اونجاست.
‫بیا عزیزم. بشین اینجا.
‫اونجا بشین. پسرِ خوبی باش، خب؟
‫سعی کن کمی استراحت کنی.
‫- داریم میریم. راضی شدی؟ ‫- آره.
‫تنهایی؟ کجا میری؟
‫میرم پیشِ خاله‌م توی مودنا.
‫من سواد ندارم.
‫نوشته باید برم اونجا و با اون زندگی کنم.
‫مامانت کجاست؟
‫مُرده.
‫صدای سوت رو شنیدی؟
‫قطار الان راه میفته، عزیزم.
‫[مغازه گروبرداری] ‫[آنتونیتا اسپرانزا]
‫[ویولن - سی لیره - بازپرداخت]
‫وقتی فرار کردی، ‫اون زن برام نامه نوشت.
‫بهش گفتم اگه می‌خواد می‌تونه ‫تو رو پیش خودش نگه داره.
‫در غیر این صورت باید مستقیم برگردی خونه.
‫منتظرت موندم.
‫تو تنها چیزی بودی که توی زندگیم داشتم.
‫سردته؟
‫آمریگو.
‫- وقتی فرار کردی... ‫- چطوری اومدی اینجا؟
‫می‌تونستم بیام دنبالت...
‫آدرست رو داشتم.
‫ولی نیومدم.
‫یه وقتایی اونایی که می‌ذارن ‫بری، بیشتر دوستت دارن...
‫بیا بغلم.
‫تا اونایی که تو رو نگه می‌دارن.
‫چشمانت، چه زیبا
‫درخشان‌تر از ستارگان‌اند
‫تیره‌تر از تاریکی‌اند
‫مانند دو آه
‫هر آه می‌سوزاند
‫اما آتشی شیرین دارد
‫و چون به دل راه یابد
‫[تقدیم به مادران و کودکانِ تمامی جنگ‌ها]
‫هرگز آن را ترک نمی‌کند.
‫[بر اساس رمانی با همین نام ‫نوشته‌ی ویولا آردون]
‫[ما بچه‌های جنوبیم، ‫همدلی و محبت امیلیایی‌ها]
‫[به ما نشان داد که شمال و جنوبی در ‫کار نیست. همه‌ی ما ایتالیایی هستیم.]