‫[۱۵ سال قبل]
‫«ترجمه از محمد سید و مریم»
‫الو؟
‫خیلی‌خب، از ام‌آی‌۶ تأییدیه گرفتیم.
‫هدف داره حرکتش رو می‌زنه.
‫- نوبت شماهاست. ‫- باشه.
‫خیلی‌خب، ببین، من می‌رم ماشین رو بیارم.
‫نه، نه، نه.
‫- هوم؟ ‫- مهمونی بچه‌‌هاست.
‫پس شاید بهتر باشه...
‫- جفت‌شون. ‫- واقعاً؟
‫و... این.
‫«مت»، چه ماشین قشنگی داری.
‫در جریانی که بودجه‌ای که مجموعه بهت می‌ده، ‫محدودیت داره؟
‫برای حفظ پوشش‌مون، نباید ملاحظات مالی کنیم، «چاک».
‫- مگه همینو بهمون یاد نداده بودی؟ ‫- عملیات «ماکائو» رو یادته؟
‫دیدم فقط برای اینکه مافیای چین ازت خوشش بیاد، ‫نیم میلیون دلار رو از دست دادی.
‫یه قراری باهاتون می‌ذارم.
‫اگه توی این مأموریت موفق بشید، ‫می‌ذارم ماشین رو نگه دارید.
‫واقعاً؟
‫- نه. ‫- فکرش رو می‌کردم.
‫خیلی‌خب، امروز قراره دلال‌های فرانسویِ اسلحه باشید.
‫خانم و آقای «لومیوِ» واقعی، ناخوش‌احوال هستن!
‫شش دُنگ حواس‌تون رو جمع کنید. ‫برو بریم.
‫«بالتازار گور»، عضو سابق «کاگ‌ب»، ‫رئیس فعلیِ «ولکا»،
‫یکی از خطرناک‌ترین تروریست‌های اروپای شرقی.
‫این درسته جشن تولد بچه‌شه ‫ولی بازم دستِ‌کم نگیریدش.
‫می‌خوام برید قاطیِ جمعیت شید ‫و ببینید پیداش می‌کنید یا نه.
‫با دوربین‌ها که نمی‌بینیمش.
‫نگاه کن تو رو خدا. ‫این همه ریخت‌وپاش، برای یه بچۀ هشت ساله؟
‫محاله این بچه، آخرش آدم عوضی‌ای نشه.
‫راه‌های زیادی برای بد بار آوردنِ بچه‌ها هست.
‫شوخی‌تون گرفته بچه‌ها؟
‫- چیه؟ ‫- چی شده؟
‫می‌دونستم خطرناکه که به هم معرفی‌تون کنم. ‫عاشق شدین، مگه نه؟
‫صرفاً داریم نقش‌مون رو برای مأموریت بازی می‌کنیم.
‫این جزو الفبای مأمورهای اطلاعات‌ـه. ‫بی‌خیال، چاک.
‫اگه امروز اسیر شدین، ‫به نفع‌تونه بهتر از اینا دروغ بگید.
‫از پسش برمیایم. تو که ما رو می‌شناسی.
‫- گور رو دیدیم. ‫- می‌دونید که باید چی‌کار کنید. بهش نزدیک شید.
‫یه نوشیدنی خنک می‌خواستم.
‫سلام. من «ملودی لمیو» هستم.
‫می‌خواستم بگم چه خونۀ قشنگی دارید.
‫اسم من «گور»ـه.
‫بالتازار گور. خوشحالم از آشنایی‌تون.
‫خوشوقتم.
‫- (صحبت به زبانی دیگر) ‫- عه.
‫- خب دیگه. از مهمونی لذت ببرید. ‫- ممنون.
‫صدا و اثر انگشت رو به دست آوردیم.
‫خسته نباشید. ‫حالا برید سمت گاوصندوق. طبقۀ بالا. اتاق کارِ گور.
‫خیلی‌خب، حواست باشه اثر انگشتش درست گذاشته بشه.
‫بالتازار گور.
‫- دستگاه رو برداشتیم. ‫- عالیه.
‫- این چیه چاک؟ ‫- تا حالا اسم «کلید آی‌سی‌اس» رو شنیدین؟
‫- کلید چی؟ ‫- «سامانه کنترل صنعتی».
‫اون یه شاه‌کلید...
‫برای چندتا از حیاتی‌ترین زیرساخت‌های دنیاست.
‫نیروگاه‌ها برق، سدها، راکتورهای اتمی.
‫گور می‌تونه باهاش یه چرنوبیل دیگه راه بندازه.
‫متوجه شدیم. چیز بَدیه.
‫راه‌پلۀ شرقی، بچه‌ها.
‫بجنبید.
‫کارِتون عالی بود. ‫حالا برید توی محل قرار.
‫بارون اندروز از ام‌آی‌۶ اونجا میاد پیش‌تون.
‫در ضمن، امیلی، جلوی بارون صحبتی از «کلید» نکن.
‫می‌دونم شما دوتا از قبل همدیگه رو می‌شناسید، ولی...
‫توی این قضیه به هیچ‌کس اعتماد نداریم. خب؟
‫- امیلی! ‫- بارون!
‫خدا رو شکر حالت خوبه. ‫داشتم می‌مردم از نگرانی.
‫- می‌مردی، هان؟ آره، یه‌کم رنگت پریده. ‫- سلام، مت.
‫خب، امیلی، کِی برمی‌گردی انگلیس
‫و عضو یه سازمان اطلاعاتِ درست‌وحسابی می‌شی؟
‫وقتی که شروع کنن به استخدام مأمورهای درست‌وحسابی.
‫ولی خداییش، وقتی بحث هماهنگی برای سفر میاد وسط،
‫شما سنگ تموم می‌ذارید.
‫آره، آم‌ای‌۶ لطف کرد و اینو داد. ‫یه موقع خش نندازید روش.
‫- می‌دونم شما آمریکایی‌ها بعضی وقتا یه‌کم خشن می‌شید. ‫- خوشم نیومد از حرفت.
‫ببخشید، دست گذاشتم جای حساسی؟ ‫حسودی‌ات شده؟
‫حسودی به چی؟ ‫نمی‌دونم. یه‌مقدار حسادت رو حس می‌کنم.
‫- به‌خاطر لهجه‌مه؟ ‫- نه، به‌خاطر لهجه‌ات نیست.
‫بیشتر شخصیتت رفته روی مُخم.
‫ولی لهجه هم بی‌تأثیر نیست.
‫شما دوتا همکارهای خیلی خوبی می‌شید.
‫سفر خوشی داشته باشی، امیلی.
‫همیشه از دیدنت خوشحال می‌شم.
‫خوش اومدید. من «دیلان» هستم. ‫کیف‌هاتون رو ببرم براتون؟
‫نه، ممنون. ‫ولی نوشیدنی بیار. زهرِماری دارید؟
‫- صد درصد. ‫- عالیه.
‫راستش... من نمی‌خوام. ‫برای من نیار، ممنون.
‫نوشیدنی نمی‌خوری؟
‫- نه. ‫- واقعاً؟
‫معمولاً بعد از مأموریت‌هامون جشن می‌گرفتیم.
‫آره، ولی به‌خاطر ارتفاع و کم‌آبیِ بدن‌مون،
‫الآن حال و حوصلۀ اون نوشیدنی‌ها رو ندارم، می‌دونی؟
‫خیلی‌خب. حالا دیگه می‌دونم حتماً یه خبرهایی هست.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫نمی‌دونم چی شده ‫ولی می‌دونم یه چیزی هست که بهم نگفتی.
‫باردارم.
‫چـ... چی گفتی؟
‫داری بابا می‌شی.
‫خب، اینکه دارم بابا می‌شم رو فهمیدم ‫ولی...
‫- تو که دلت پیش کسِ دیگه‌ای گیر نیست؟ ‫- نه، دل تو پیش کسِ دیگه‌ای گیره؟
‫نه! دلم پیش کسی جز تو نیست.
‫مطمئنی حامله‌ای؟
‫کاملاً!
‫وای. کلکسیونی از تست‌های حاملگی داری.
‫روی همه‌شون ادرار کردم، پس...
‫ببین، نمی‌دونم به چی فکر می‌کنی،
‫ولی، می‌دونی...
‫می‌دونم خیلی وقت نیست که با همیم، پس...
‫تا آخرش هستم.
‫چی؟
‫گفتم تا آخرش هستم.
‫تا آخر آخرش.
‫عزیزترین آدمی که دارم، ‫قراره عزیزترین آدم جدیدم رو بسازه.
‫تا آخرش هستم.
‫- همیشه حرف‌های درستی می‌زنی. ‫- چون عین حقیقت‌ـه.
‫چه بسا، دیلان. نوشیدنی! ‫کل بطری رو بیار. به‌جای دو نفر می‌خورم!
‫قراره بچه‌دار بشم، پسر.
‫به جفت‌تون تبریک می‌گم. خبر معرکه‌ایه.
‫مطمئنی با این قضیه مشکلی نداری؟
‫چون طبق تجربۀ شخصی‌ام می‌دونم که...
‫بچه‌ها توی این حیطۀ کاری، ‫خیلی جایی ندارن.
‫خب، من طبق تجربۀ شخصی‌ام می‌دونم ‫که خانواده‌نداشتن چه حسی داره.
‫همون چیزیه که همیشه می‌خواستم.
‫منم همین‌طور.
‫چی شد؟
‫چیه؟ برای بوی دهنمه؟
‫- خوبی؟ ‫- فقط...
‫باید برم آب بپاشم روی صورتم.
‫ببخشید. دستشویی خرابه.
‫این پرواز، ۱۱ ساعت طول می‌کشه.
‫شرمنده‌ام.
‫مت، دستشویی خرابه.
‫ازش فاصله بگیر!
‫ما کلید رو می‌خوایم.
‫باشه.
‫همین‌جاست. بذار اون بره.
‫اِم! ‫(مخفف امیلی)
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- فقط یه دونه هست.
‫- نه! ‫- اِم، وقت نداریم.
‫مراقب اون بچه باش.
‫اِم، چی‌کار می‌کنی؟
‫ول نکنی‌ها!
‫خودت ول نکنی!
‫باشه، نمی‌کنم.
‫اون فضای مسطح اون پایین رو می‌بینی؟
‫- خیلی‌خب، سفت بچسب. ‫- سفت چسبیدم.
‫وای خدا، موفق شدیم. ‫خیلی‌خب، زود باش.
‫چی شده؟ خوبی؟
‫چندتا از دنده‌هام شکستن، ‫ولی موضوع اون نیست.
‫ببین، اِم، نمی‌شه این کار رو ادامه بدیم؛ ‫مخصوصاً با بچه‌ای که تو راهه.
‫خیلی‌خب، پس چی‌کار کنیم؟ ‫استعفا بدیم و بریم شهروند عادی شیم؟
‫خبر داشتن ما توی اون هواپیماییم.
‫لو رفته بودیم.
‫یعنی چی؟ می‌گی خودمون رو گُم و گور کنیم؟
‫خب... همه خیال می‌کنن توی اون سقوط مُردیم، نه؟
‫- آره. ‫- پس فرصت خوبیه که غیب‌مون بزنه.
‫آره، از نو شروع می‌کنیم. ‫مجبور می‌شیم ارتباط‌مون رو با همه قطع کنیم.
‫من که مشکلی ندارم. ‫هیچ‌کس رو ندارم.
‫ولی تو مامانت رو داری.
‫- باید با اون هم قطع رابطه کنی. ‫- آره.
‫اون که از خدامه!
‫چاک چی؟
‫یعنی چی که چاک چی؟ ‫اون دوست‌مونه ولی این خانواده‌مونه.
‫درک می‌کنه.
‫هر چی که براش کلی جون کَندیم رو بی‌خیال شیم؟
‫شغل‌هامون، زندگی‌هامون، دار و ندارمون؟
‫درسته. ‫چون الآن همه‌چیز عوض شد.
‫می‌دونی که اگه زورِ ران‌های پام خیلی زیاد نبودن،
‫الآن مُرده بودی، نه؟
‫(روی چتر نجات، با پاهاش نگه‌ش داشت)
‫ران‌های پات، جونم رو نجات داد.
‫خب؟
‫و نمُردیم!
‫- واقعاً می‌خوایم این کار رو بکنیم؟ ‫- آره بابا، معلومه که می‌کنیم.
‫ببین، نمی‌دونم کجا می‌ریم. ‫نمی‌دونم چی‌کار می‌کنیم. ولی...
‫یه فکری براش می‌کنیم.
‫اگه تو پایه باشی، من پایه‌ام.
‫من تا آخر آخرش هستم.
‫- باید از اینجا بریم. ‫- بزن بریم.
‫[زمانِ حال]
‫عزیزم، اگه گفتی امروز چه روزیه؟
‫روزی که آقامون می‌خواد بترکونه!
‫- روز بازی! ‫- روز بازی!
‫- گوش کن. ‫- چیه؟
‫اگه این بازی پلی‌آف رو بِبَریم...
‫بذار یه چیزی بهت بگم، ‫حرفم این نیست که به‌خاطر مربی‌گریِ من بوده.
‫آلیس! لیو! صبحونه!
‫لیو، بازی رو بذار کنار!
‫همیشه می‌فهمه!
‫آلیس، بیا بریم!
‫- بریم، بریم، بریم! ‫- هنوز دارم مسواک می‌زنم.
‫۲۰ دقیقه‌ست داره مسواک می‌زنه؟ ‫داره با گوشیِ مزخرفش کار می‌کنه.
‫ببین، بهت گفتم اگه گوشی‌اش عصبانی‌ات می‌کنه، ‫ازش بگیرش.
‫- تو گوشی‌اش رو ازش بگیر. ‫- نه، من ازش می‌ترسم.
‫آره واقعاً، وحشتناکه، مگه نه؟
‫مخصوصاً اون مدل نگاهی که بهم می‌کنه...
‫- آلیس، دندون‌هات تمیز شدن! ‫- اومدم بابا!
‫یادته قدیما ازمون خوشش می‌اومد؟
‫یادم نمیاد. خیلی وقت پیش بود.
‫شاید بهتر باشه برنامۀ دوشنبه‌های مادر و دختری ‫ که فیلم می‌دیدیم رو برگردونم.
‫می‌دونی، یه‌جورایی فکر خوبیه.
‫می‌تونیم «کرید» ببینیم. «کرید ۲».
‫- زیادی روغن بچه به خودش مالیده بود. مطمئنی...؟ ‫- زیاد بود؟
‫تو و مامانت وقتی ۱۴ سالت بود چی‌کار می‌کردین؟
‫وقتی من ۱۴ سالَم بود؟ ای خدا.
‫خب، مامانم اعزام شد «بیروت» ‫و یادش رفت بهم بگه، پس هیچی.
‫صحیح! مثال بدی زدم.
‫دوران کودکی‌مون زمین تا آسمون فرق داشت.
‫چه خبر، رفیق؟ ‫روبه‌راهی؟
‫آره.
‫خب، دیشب بعد از ساعت خاموشی، ‫داشتی با گوشی‌‌ات بازی می‌کردی؟
‫نه.
‫آره. خیلی‌خب، ببخشید.
‫خیلی سریع لو دادی، عزیزم. ‫داشتم گول می‌خوردم.
‫- انقدر سریع لو نده، باشه؟ ‫- روش کار کن.
‫ببینم، دقیقاً از چی عصبانی شدی؟
‫نه، لطفاً تشویقش نکن که دروغ بگه.
‫چرا آخه؟ خودتون دم به دقیقه دروغ می‌گید.
‫- جانم؟ چی؟ ‫- چی گفتی دختر خانم؟
‫مثلاً چند روز پیش، بابا، ‫شنیدم داشتی با اون نصّاب کولر، روسی حرف می‌زدی.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- اون «بابی براون» بود.
‫این از استعدادهامه. قضیه این بود!
‫- روسی بلدی؟ ‫- یه چیزایی بلدم. مثلاً...
‫«دازودانیا»، «اسپوتنیک»، «گورباچف». ‫از این روسی‌های سفیدپوستی.
‫ولی داشتید در مورد سیستم تهویۀ هوا صحبت می‌کردین.
‫می‌دونید، من و باباتون...
‫وقتی توی «سپاه صلح» بودیم، ‫دورۀ «مبانی زبان روسی» برداشتیم.
‫مگه آموزشیِ سپاه صلح رو توی کلمبیا نگذرونده بودین؟
‫- که اونجا با هم آشنا شدین. ‫- اونجا آشنا شدیم؟
‫- آره. ‫- آره. همون‌جا با هم آشنا شدیم.
‫- اوهوم، کلمبیا. ‫- اوهوم.
‫- از کلمبیا رفتیم روسیه. ‫- کلمبیا به بلیز...
‫- اوکی! ‫- بلیز هم که بغل کلمبیاست.
‫آره، دقیقاً.
‫- کلمبیا، بلیز، روسیه. ‫- آره.
‫می‌دونید، خیلی جاها رفتیم. ‫صلح که به این راحتی برقرار نمی‌شه.
‫تازه اینا به کنار،
‫- «کوشای زاوتراک». ‫- هان؟
‫- یعنی چی؟ ‫- یعنی...
‫«صبحونه‌تون رو بخورید.»
‫امروز عصر دو سه‌تا نوبت دادم.
‫- می‌شه بری لباس‌ها رو از خشکشویی بگیری؟ ‫- باشه.
‫یه سر هم باید بریم فروشگاه. ‫خیلی چیزهامون تموم شده.
‫باشه.
‫عه، داداش! این موقع از صبح ‫نباید نوشابۀ رژیمی بخوری.
‫تقریباً مطمئنم نوشابۀ رژیمی، از سرطان جلوگیری می‌کنه.
‫- اینو از کجا شنیدی؟ ‫- بده‌ش من.
‫در حال حاضر برات در دسترس نمی‌باشد!
‫ببین، می‌شه اون رو در بیاری؟
‫- چیه؟ ‫- جای تو بودم، گیر نمی‌دادم.
‫هوم!
‫داری چی گوش می‌دی؟
‫اگه بگم هم نمی‌دونی چه آهنگیه.
‫راست می‌گی. احتمالاً نمی‌دونم.
‫می‌خواستم بدونم امشب بعد از بازی، ‫برنامۀ خاصی داری یا نه.
‫- چرا؟ ‫- خب...
‫پیش خودم گفتم شاید بخوای چندتا از دوست‌هات رو ‫دعوت کنی خونه‌مون
‫و با هم نوشیدنیِ ترکیبی درست کنیم
‫و یه دلِ سیر غیبت کنیم.
‫امشب قراره برم خونۀ «آنالیس» و درس بخونیم.
‫- اشتباه دوم! ‫- آره، حتماً!
‫نه که خیلی عاشق درس‌خوندن هستی!
‫خب، دوشنبه وقتم خیلی آزاده.
‫گفتم اگه بشه شب بشینیم با هم فیلم ببینیم.
‫- دوست ندارم. ‫- جدی؟
‫دوست نداری؟ مطمئنی؟
‫باشه.
‫من باهات می‌شینم فیلم می‌بینم.
‫- می‌بینی؟ ‫- آره، صد درصد.
‫- حتی «کرید ۳»؟ ‫- تازه روغن بچه هم می‌مالم به خودم.
‫مثل «مایکل بی. جردن» توی فیلم. ‫می‌دونی چی می‌گم؟
‫خیلی‌خب، رسیدیم.
‫خب عزیزم، مدرسه خوش بگذره.
‫نه، من بیشتر دوستت دارم!
‫آهای لیو، یادت نره امروز دیرتر میایم دنبالت، باشه؟
‫اون چیه باز دستت کردی؟
‫آخه خیلی خفنه!
‫الگوی خواب و میزان اکسیژن مصرفی‌ام رو در میاره، ‫حتی فشار خونم رو!
‫تو ۱۲ سالِته. ‫فشار خون نداری.
‫یه‌کم برای انگشت‌هات بزرگه، مگه نه؟
‫برای همین کردمش توی شَستم.
‫خیلی‌خب، نظرت چیه فردا بریم بیرون ‫و توپ فوتبال آمریکایی رو پاس‌کاری کنیم؟
‫نشنیدی «سی‌تی‌ای» می‌گیرن؟ ‫(بازیکن‌های ورزش‌های خشن، «انسفالوپاتی مزمن جراحتی» می‌گیرن)
‫قراره فقط پاس‌کاری کنیم. می‌دونی که قبلاً بازی می‌کردم؟ ‫(بازیکن‌های ورزش‌های خشن، «انسفالوپاتی مزمن جراحتی» می‌گیرن)
‫آره، شاید بهتر باشه یه دکتر بری.
‫اوه! چه تیکه‌ای انداخت!
‫من سی‌تی‌ای حالی‌ام نیست. ‫یه سی‌تی‌ای نشونش بدم!
‫- می‌بینی؟ ‫- چی رو؟
‫دوباره با اون پسره‌ست.
‫- اون رو از کجا گرفتی؟ ‫- سایت آمازون.
‫به حریم خصوصی‌اش احترام بذار، عزیزم.
‫نه، دوباره با اونه. ‫امروز دست همدیگه رو گرفتن.
‫اسمش جیمزـه و شونزده سالشه.
‫- برو بابا! ‫- تا حالا ندیده بودم با یه پسر گرم بگیره.
‫- اون رو از کجا آوردی؟ ‫- منظورت چیه؟ سایت آمازون!
‫وقتی رفتم یه «برگ‌جمع‌کنِ» جدید خریدم عصبی شدی.
‫باورم نمی‌شه...
‫گندش بزنن. چی‌کار کنیم؟ خودشه.
‫- باید جواب بدی. ‫- دیدمون!
‫- رد تماس بزن. هیچ‌وقت نمی‌فهمه. ‫- صبر کن. بذارش زمین. بذارش زمین.
‫گندش بزنن. باید جواب بدی!
‫[آلیس رینولدز]
‫سلام عزیزم!
‫- مامان؟ ‫- چیزی جا گذاشتی؟
‫معلوم هست دارید چی‌کار می‌کنید؟
‫چقدر فضولید شما! ‫دوربین گرفتید دست‌تون؟
‫آره، ولی اول مامانت فضولی‌اش گُل کرد.
‫یعنی واقعاً شما کار و زندگی ندارید؟ ‫جدی می‌پرسم.
‫وقتی خونۀ آنالیس اینا درس خوندم، میام خونه. ‫خداحافظ.
‫باشه.
‫بهت گفتم باید گوشی رو ازش بگیری.
‫باید محتاط‌تر باشی.
‫خداییش گفت «کار و زندگی ندارید»؟
‫این زندگیِ منه.
‫اصلاً یعنی چی؟ ‫خودش هم نمی‌دونه یعنی چی.
‫از صبح تا شب دارم براشون جون می‌کَنم.
‫می‌دونی چیه؟ ‫اگه به کار و زندگی خودم برسم، چی‌کار می‌کنی؟
‫«مامان، کجایی؟»
‫«باید برم فلان جا. باید برم اونجا.»
‫«بهم نگاه نکن. ‫توی اتاقم نیا. بهم غذا بده.»
‫امان از نوجوون‌ها! ‫چشم به هم می‌زنی می‌بینی یه آدم دیگه شدن.
‫می‌گن بچه‌ها، روی والدین رو کم می‌کنن ‫ولی روی منو کم نمی‌کنن!
‫ای خدا!
‫متوجه نشدم. ‫می‌شه تکرار کنید؟
‫می‌دونی چیه؟ خیلی فضولی، الکسا. ‫سرت تو کار خودت باشه.
‫یه اپلیکیشن مدیتیشن معرفی کنم؟
‫[آلیس رینولدز]
‫[رمز عبور را وارد کنید - آلیس ۱۲۳۴]
‫[جیمز: ایول!]
‫[۳ پیام دریافتی از آنالیس]
‫[۳ پیام دریافتی از مامان]
‫[آنالیس: ما طبقۀ بالا، سمت راستیم]
‫[آنالیس: نوشیدنی هم گرفتیم!]
‫خیلی‌خب.
‫فقط یه‌بار دیگه. بعدش بسه.
‫[آری‌رینولدز۱۲۳۴]
‫حالا هر چی! خیلی‌خب. عیبی نداره.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- عه، سلام! چی؟ وای خدا.
‫هوم؟
‫- هیچی. ‫- شبیه هیچی نیست که.
‫- آلیس یه کلکی تو کارشه. ‫- آلیس؟
‫داره بهمون دروغ می‌گه. ‫نرفته خونۀ آنالیس که درس بخونه.
‫برای همین چیزهاست که باید لحظه‌به‌لحظه ‫بچه‌هامون رو زیر نظر داشته باشیم.
‫می‌دونی؟ مثل تمام والدین‌های دیگه.
‫خب، ما مثل والدین‌های دیگۀ دنیا نیستیم. ‫قبلاً در موردش صحبت کردیم.
‫ولی به معنای کلمه، جاسوس‌ایم. ‫کارمون همینه!
‫کارمون همین بود!
‫جلوی تروریست‌ها و رهبرهای گروهک‌ها. ‫نه جلوی بچه‌هامون.
‫- آره، ولی ببین. اینو که دیدم حس کردم... ‫- نمی‌خوام ببینم.
‫یهویی اینجا باز شد. ‫چی نوشته؟
‫چی؟ «مامان خیلی مذخرفه!» ‫(مزخرف*)
‫هوم. غلط املایی هم داره.
‫حقته دیگه. «مامان خیلی مذخرفه».
‫نمی‌خوام ببینمش.
‫بذار این رو امتحان کنم.
‫[رمز عبور: مامان خیلی مذخرفه]
‫یادت باشه، فضول رو بردن جهنم!
‫خب پس، سلام به جهنم!
‫- اینم از این. ‫- حقته بهت بگه مزخرف.
‫نباید سرک بکِشی.
‫خب، می‌دونی، ظاهراً این روزها شعارش همینه.
‫این چیه؟ نگاه کن.
‫‌[حاضری بترکونیم؟ «آخرالزمان شیمیایی» زنده باد.] ‫اون چیه؟
‫- آخرالزمان شیمیایی؟ ‫- آخرالزمان شیمیایی؟
‫گفتید: «آخرالزمان شیمیایی»؟
‫با اتفاقی که پارسال افتاد ‫فکر نمی‌کردم دوباره تکرارش کنن.
‫- پارسال چی شد؟ ‫- پارسال چی شد؟
‫دقیق نمی‌دونم.
‫فکر کنم یه چیزهایی مربوط به یه دختره بود ‫به اسم «مالی»؟ (نام دیگر قرص اکستازی)
‫خیلی‌خب. چطور رفتی توی کلوپ؟
‫- کارت‌شناسایی جعلی؟ ‫- نه.
‫یعنی گذاشتن یه بچۀ ۱۴ ساله بره توی اون کلوپ؟
‫باشه، قبول، یه کارت‌شناسایی جعلی دارم ‫ولی فقط می‌رم اونجا نگاه می‌کنم.
‫کی گفت این کار رو بکنی؟ سیبیل پُرزی؟
‫اسمش جیمزـه. ‫تو هم چون سفیدپوسته ازش خوشت نمیاد.
‫- چی؟ مامانت سفیدپوسته. ‫- چی؟
‫تازه‌شم، مشکل ما با جیمز نیست.
‫- مشکل ما با توئه. ‫- بله!
‫ناراحتی‌تون از اینه که ‫دارم زندگیِ خودمو می‌کنم، نه زندگیِ شما رو.
‫- چی؟ ‫- برو بابا!
‫اصلاً چه‌جوری پیدام کردین؟
‫آهای؟
‫مامان مزخرفه! با املای اشتباه؟
‫رمز عبور خیلی سختی نبود.
‫بی‌اجازه لپ‌تاپم رو باز کردین ‫و پیام‌هام رو خوندین؟
‫پیام‌های تو؟ اونا پیام‌های ما هستن!
‫- اون گوشی تو نیست. گوشی ماست! ‫- درسته.
‫و وقتی برگشتی، توی خونۀ ما جریمه می‌شی.
‫- برای همینه که دارم دیپلم متفرقه‌ام رو می‌گیرم. ‫- چی می‌گیری؟
‫تا بتونم زودتر فارغ‌التحصیل بشم ‫و برم یه جای دور، دانشگاه ثبت‌نام کنم.
‫خب، زهی خیال باطل! ‫چون ما پول اون کوفتی رو نمی‌دیم.
‫نمی‌خوایم در مورد اتفاقی که اونجا افتاد صحبت کنیم؟
‫آخه دیدم زدین اون پسرهای لامصب رو نفله کردین.
‫تازه یکی‌شون تو‌دل‌برو بود!
‫- مؤدب باش! ‫- مؤدب باش!
‫مؤدب باشم؟ ‫الآن واقعاً می‌خواین در مورد ادب صحبت کنید؟
‫اصلاً اون کارها رو از کجا یاد گرفتین؟
‫من و بابات دو سه جلسه تکواندو رفتیم.
‫«دو سه جلسه تکواندو»؟
‫کِی؟ وقتی توی ژاپن، عضو سپاه صلح بودین؟
‫هیچ‌وقت نگفتیم ژاپن.
‫راستش، تکواندو یکی از هنرهای رزمیِ کُره‌ایه.
‫و باورت نمی‌شه...
‫که توی دو سه جلسه، ‫چقدر چیز می‌تونی یاد بگیری.
‫واقعاً انتظار دارید باور کنم؟ ‫الآن رفتارهاتون خیلی فیک‌ـه!
‫- فِیک؟ ‫- ما فیک‌ایم؟
‫باشه، خانم کارت‌شناساییِ فیک!
‫الآن اصلاً تحمل‌تون رو ندارم!
‫عه، الآن اصلاً تحمل‌مون رو نداری؟
‫خب، تا اطلاع ثانوی حق نداری از خونه بری بیرون. ‫پس اصلاً تحمل‌نکردنت رو بذار برای اون!
‫خب، درسته که این جملۀ آخرش با عقل جور در نمی‌اومد
‫ولی با اینکه دیدی با اون آدما چی‌کار کرد ‫می‌خوای باهاش در بیفتی؟
‫اَه! حوصله‌تون رو ندارم!
‫به چی فکر می‌کنی، اِم؟
‫خیلی‌خب، می‌دونی که من عاشق زندگی‌مون هستم.
‫- درسته؟ ‫- ولی؟
‫چی بگم والا. آخه امشب انگار یه چیزی جا افتاد. ‫می‌دونی؟
‫یعنی برای اولین بار، بعد از سال‌های سال،
‫حس کردم بهم نیازه.
‫بهت نیازه، فقط یه‌جور دیگه بهت نیازه.
‫آهای، گاگول! ‫تو به مامان و بابا گفتی کجا رفتم؟
‫- نه که روابط اجتماعی‌ات خیلی برام مهمه! ‫- تو که همونم نداری!
‫تو هم دیگه نداری.
‫اون‌قدر نمی‌ذارن از خونه بری بیرون ‫که شاید من زودتر از تو، نامزد کنم.
‫تا حالا نشده توی ذهنت خیال‌پردازی کنی ‫که پاشی بری آمریکای جنوبی؟
‫- نه. ‫- که جلوی یه کودتا رو بگیری؟
‫- یا یه کودتا به راه بندازی؟ ‫- نه.
‫فرقی نداره، ‫فقط بریم از اون کودتابازی‌های قدیمی و باحال بکنیم.
‫ببین، من دلم نمی‌خواد «کودتابازی» کنم!
‫بیخودی که نکشیدیم کنار. خب؟
‫- دلیلش این بود که می‌خوایم از بچه‌هامون مراقبت کنیم. ‫- حق با توئه.
‫رمز عبورت رو از روی خودِ کامپیوترت پیدا کرده!
‫- قایمش کرده بودم. ‫- این‌طور که معلومه، خوب قایمش نکرده بودی.
‫اگه توی کارهای من سرک می‌کشن، ‫توی کارهای تو هم سرک می‌کشن.
‫بیان نهایت زورشون رو بزنن! ‫تمام چیزمیزهای من، احراز هویت دو مرحله‌ای داره.
‫خدایا! خورۀ این‌جور چیزهایی!
‫خوره‌ای که مامان و باباش ‫نمی‌تونن توی کارهاش سرک بکِشن.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من نیاز به این دارم که دوباره احساس سرزندگی کنم.
‫- نیاز به اون هیجان دارم. ‫- عزیزم.
‫باید دوباره حس اون زن خفن رو داشته باشم.
‫- می‌دونی چی می‌گم؟ ‫- عزیزم، عزیزم، عزیزم، عزیزم.
‫می‌دونم به چی نیاز داری.
‫- انقدر ریختی توی خودت که داری می‌ترکی. ‫- آره. آره واقعاً.
‫یالا!
‫یه دونه دیگه.
‫یه دونه دیگه!
‫[خانوادۀ رینولدز]
‫- بچه‌ها بدون هیچ مشکلی رفتن مدرسه؟ ‫- بله.
‫- منتظر کسی هستی؟ ‫- نوچ. با من کاری ندارن.
‫چاک؟
‫چه خبر، عزیز دل؟ ‫مشتاق دیدار!
‫مت، روبه‌راهی؟
‫من خوبم.
‫چطور پیدامون کردی؟
‫آها. آره.
‫«پیرپاتال‌ها، مهمانی را خراب کردند.»
‫ولی ما پیرپاتال حساب نمی‌شم.
‫چاک‌ـه؟
‫- آره. باورت می‌شه؟ ‫- سلام، اِم.
‫عه...
‫می‌بینم که خیلی سرِ حالی. ‫جدی می‌گم. جفت‌تون سرِ حالید.
‫بیا تو.
‫- نه، وقت برای این چیزها نداریم. ‫- ببینم... چی؟
‫ببینید، اگه من به این راحتی پیداتون کردم، ‫دشمن‌هاتون هم نباید خیلی دور باشن.
‫چاک، بی‌خیال رفیق. ‫اون ماجراها مال پونزده سال پیش بود.
‫آره. دشمن نداریم. ‫من توی شرکت «اتسی»، پازل سفارشی می‌فروشم.
‫- «وردل» بازی می‌کنیم. (مثل جدول حل کردن) ‫- آخه چی‌کار باهامون دارن؟
‫کلید آی‌سی‌اس!
‫اون... ‫اون توی سقوط هواپیما گُم شد.
‫محل سقوط رو گشتیم. پیدا نشد که نشد.
‫کیف رو پیدا کردیم ‫با جسد چندتا تروریست بلاروسی.
‫ولی هارد نبود. ‫(هارد دیسک)
‫مسخره‌ست.
‫بارون اندروز از ام‌آی‌۶ رو یادتونه؟
‫- صد درصد. ‫- آره، یه سفیدپوست رنگ‌پریده
‫که بهش نمی‌خورد اهل ورزش باشه.
‫آره. چطور؟
‫اون بود که جِت رو آماده کرد.
‫فکر می‌کنم به بلاروسی‌ها فروخته‌تون.
‫- ازش بعید نیست. ‫- واقعاً؟ بارون؟
‫اطلاعات دقیقی دارم.
‫اون الآن برای گور کار می‌کنه ‫و دارن میان دنبال شما و کلید!
‫- نه، آخه کلید دست ما نیست. ‫- آره، دست ما نیست.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫وقتی سازمان «سیا» بفهمه زنده‌اید، ‫دستگیرتون می‌کنه.
‫باید همین الآن از اینجا برید. ‫خودتون و...
‫چاک!
‫برو، برو، برو!
‫گندش بزنن! اگه انقدر سریع پیدامون کردن، ‫می‌دونی که یعنی چی؟
‫- بچه‌ها! ‫- آره.
‫- بجنب! ‫- بزن بریم!
‫سرت رو بیار پایین.
‫- نزدیک شید! ‫- گاراژ! راه بیفتید!
‫حالا!
‫برو!
‫برو، برو، برو، برو!
‫چاک! چه فاجعه‌ای!
‫باید یه راهی باشه که ثابت کنیم ‫کلید دست ما نیست.
‫- عزیزم، یه موردی رو باید بهت بگم. ‫- چی؟
‫- قول می‌دی عصبی نشی؟ ‫- هیچ قولی بهت نمی‌دم.
‫- من کلید رو برداشتم. ‫- چی؟
‫نمی‌خواستم بیفته دست آدمای نااهل.
‫برو چپ!
‫آره.
‫مشکلت با میز و صندلی‌های توی چمن‌ها چیه؟ ‫لازم نیست از روی همه‌شون رد شی!
‫خیلی وقت بود از این کارها نکرده بودم.
‫شاید حواست پرته، ‫چون نامزد سابقت قصد جون‌مون رو کرده.
‫کلاً سر یه قرار رفتیم. ‫ول کن دیگه!
‫از اول تا آخرش هم ‫داشت دربارۀ منچستر یونایتد حرف می‌زد.
‫پس اعتراف می‌کنی! ‫رفتید سر قرار! برو چپ، چپ، چپ!
‫چه فکری پیش خودت می‌کردی آخه؟
‫ببین، برای روز مبادا که پوشش‌مون لو بره ‫یه ضمانتی برای جون‌مون لازم داشتیم.
‫خب، لو رفت!
‫- حالا کجاست؟ ‫- توی انگلیس‌ـه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خونۀ «شکارچی روباه».
‫- خونۀ مامانم؟ ‫- خونۀ اون همیشه تحت حفاظت‌ـه.
‫آره، چون‌که کلی آدم می‌خوان بکُشنش.
‫نمی‌شه دوباره بریم پنهون بشیم. ‫بچه داریم!
‫بیا بریم سراغ سازمان سیا. ‫ازمون محافظت می‌کنن.
‫بدون کلید نه! ‫کلید رو برمی‌داریم، در ازاش مصونیت می‌گیریم.
‫بعدش به سازمان می‌گیم ازمون محافظت کنه. ‫مسئله‌ی خاصی نیست.
‫مسئله‌ی خاصی نیست؟
‫تو یه سلاح سایبرتروریستی رو دزدیدی،
‫توی خونۀ مامانم که باهاش قطع رابطه کردم قایمش کردی، ‫و پونزده سال در موردش دروغ گفتی.
‫خب، وقتی این‌جوری جمع‌بندی می‌کنی، ‫به‌نظر بد میاد. برو راست!
‫- داره خشابش رو عوض می‌کنه. ‫- صبر کن.
‫تفنگش گیر کرده.
‫[نوشابۀ رژیمی]
‫اوه...
‫یوهو!
‫- آلیس، از این آبمیوه‌هه بخور. ‫- فکر نکنم خوشم بیاد.
‫مزۀ کوفتی می‌ده.
‫عجب!
‫شوخی‌تون گرفته؟
‫- بجنب. ‫- باید از شرّ این وَن خلاص شیم.
‫ببین، خودم جلوتر دست به کار شدم. ‫با «شین» تماس گرفتم. یه تویوتا پریوسِ طوسی داره.
‫- قرار شده توی خروجی شمالی همدیگه رو ببینیم. ‫- باشه.
‫سلام بچه‌ها. ‫امروز زودتر اومدیم دنبال‌تون.
‫- چی؟ ‫- هر دوتون پاشید بریم!
‫چه خبره؟
‫هیچی از ناهارت نخوردی! خبر همینه!
‫بیا، این ساندویچ رو بگیر. ‫بذارش توی جیبت. بیا بریم. یالا!
‫- چه بلایی سر ماشین‌مون اومده؟ ‫- خلاصه‌اش اینه که به مأمور پارکینگ، ماشین ندید!
‫- ببینم، داریم کجا می‌ریم؟ ‫- یه سفر کوچولو.
‫آدم نباید از مامان و باباش بپرسه کجا می‌ره. ‫فقط باید بره!
‫[سفرهای بین‌المللی]
‫- داریم می‌ریم انگلیس؟ ‫- آره، درسته. انگلیسِ زیبا و قشنگ.
‫مدرسه‌مون چی می‌شه؟
‫فوتبال چی؟ ‫توی پلی‌آف هستیم.
‫مدرسه و فوتبال، چیزه... چیزه...
‫ظاهراً مسابقات رو کنسل کردن.
‫چی؟
‫فکر می‌کنم دیگه وقتش رسیده باشه ‫که قبول کنیم، شاید فصل رؤیایی تیم‌مون تموم شده.
‫آره، متأسفم عزیزم.
‫مامان، چرا داریم می‌ریم انگلیس؟
‫سؤال خوبیه. آره.
‫چون‌که می‌ریم به مامان‌بزرگ‌تون سر بزنیم.
‫چی؟
‫ما مامان‌بزرگ داریم؟
‫آره. سورپرایز جالبی بود، نه؟
‫ببینید... ‫می‌دونم درکش خیلی سخته.
‫و واقعاً متأسفم.
‫ولی دوست نداشتم پای مامانم ‫به زندگی‌هاتون باز بشه. خب؟
‫توی زندگیِ خودم هم خیلی حضور نداشت.
‫بهمون گفته بودی مُرده.
‫- نه، نگفته بودم مُرده. ‫- چرا، گفته بودی مُرده.
‫تفسیرهای مختلفی می‌شه از مرگ کرد.
‫بعضی وقتا حس می‌کردم واقعاً برام مُرده
‫ولی چی بگم والا، خیلی سرد و بی‌عاطفه بود
‫و به محض اینکه تونست، منو فرستاد مدرسۀ شبانه‌روزی. ‫همین دیگه.
‫اگه من بودم که خوشحال می‌شدم.
‫ببینید، ما متوجه شدیم اشتباه کردیم
‫- و بهتره تا دیر نشده، مامان‌بزرگ‌تون رو ببینید. ‫- آره.
‫- داره می‌میره؟ ‫- نه، نه.
‫یعنی آره. بالأخره یه روز، همه‌مون می‌میریم.
‫حتی ممکنه توی این پرواز بمیریم.
‫- چی؟ ‫- مت!
‫تعبیر درستی به کار نبردم. ‫ولی اون روبه‌موت نیست.
‫پس ببینید، اگه داریم عجیب و استرسی رفتار می‌کنیم
‫به‌خاطر اینه که اون بهمون همچین حسی می‌ده. خب؟
‫به من! مامانم به من همچین حسی می‌ده. ‫بگذریم؛ متوجه منظورم می‌شید؟
‫- آره. ‫- آره.
‫- آره؟ خیلی‌خب. خوبه. ‫- متوجه شدی؟
‫نه، معلومه که نشدم!
‫در مورد کلوپ‌رفتن دروغ گفتم و جریمه‌ام کردین،
‫اون‌وقت تو دروغ گفتی که مامانت مُرده.
‫- اصلاً با عقل جور در نمیاد! ‫- دختر! صدات رو بیار پایین. لحن حرف‌زدنت هم درست کن.
‫خیلی‌خب. درست می‌گی. می‌دونی چیه؟ ‫حق‌تونه براتون توضیح بدم.
‫ولی اینجا نمی‌شه. الآن نمی‌شه، خب؟
‫- مامان. ‫- بله؟
‫- حالم خیلی خوب نیست. ‫- عزیزم، چی شده؟
‫فکر کنم پرواززده شده باشم.
‫ولی هنوز که نرفتیم روی هوا.
‫- بعدی! ‫- بیاید...
‫بیاید قبلش از بازرسی فرودگاه رد بشیم، باشه؟ ‫یالا.
‫خانم‌ها و آقایون. کاپیتان چراغ کمربندها رو روشن کرد. ‫لطفاً به صندلی‌های خودتون...
‫- ببین. ‫- چیه؟
‫هواپیما رو چک کردم. خبری نیست.
‫- کسی تعقیب‌مون نکرده. ‫- خیلی‌خب.
‫چی شده؟
‫الآن وقت مناسبیه؟ بهشون بگیم؟
‫الآن دقیقاً بدترین موقع برای اینه که بهشون بگیم.
‫اِم، پونزده ساله که ازشون پنهون کردیم.
‫- آره. ‫- این دو روز هم روش!
‫راست می‌گی. می‌دونی چیه؟ ‫این دروغ، امنیت‌شون رو حفظ می‌کنه.
‫آره. مامان و باباهای خوب، دم به دقیقه دروغ می‌گن. ‫می‌گن: «اجرای تک‌نفره‌ات عالی بود.»
‫آره والا. دقیقاً.
‫«این ماه نمی‌تونیم بریم پارک دیزنی‌لند ‫چون بسته‌ست.»
‫عاشق اون دروغم.
‫«مامان و بابات تتو ندارن.»
‫«اگه ماریجوانا بکِشید، اسهال می‌شید.»
‫- «جبر، هر روز به کار آدم میاد.» ‫- «...به کار آدم میاد.»
‫«عدد پی مساوی است با ‌ام‌سی...» ‫کلاً از این اراجیف!
‫ببین، داریم عالی پیش می‌ریم.
‫این‌طوری می‌شه بچه‌های عالی و همه‌فن‌حریفی تربیت کرد.
‫- آره. ‫- با دروغ‌گفتن توی روشون!
‫ممنون که بهم دلگرمی دادی.
‫تا چند لحظۀ دیگر، مهماندارهای ما...
‫آهای، آهای، صبح به‌خیر. ‫خوشحالم تونستید یه‌کم استراحت کنید.
‫دیدین گفتم؟ اون بالشت‌های گردنی ‫به‌نظر مسخره میان ولی واقعاً تأثیر دارن.
‫[به لندن خوش آمدید]
‫- پاسپورت‌هاتون رو بدید، لطفاً. ‫- بفرمائید.
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام.
‫خانوادۀ «بیکر».
‫- ممنون، خانم بیکر. ‫- ممنون از شما.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها. ‫خروجی از اون‌طرفه.
‫همین‌طوری برید جلو.
‫یالا. یالا. سوار اون اتوبوسی که اونجاست می‌شیم. ‫برید، برید.
‫ایستگاه بعدی، پارکینگ شبانه‌روزی.
‫خب، ظاهراً ایستگاه‌مون همین‌جاست. باشه؟
‫چرا قبول نمی‌کنید قضیه خیلی عجیبه؟
‫بعضی وقتا شرایط، عجیبِ خوبی‌ان،
‫مثلاً اینکه هنوز می‌تونیم ‫آهنگ‌های مایکل جکسون رو گوش کنیم.
‫بیاید بریم. کنار هم بمونید. کنار هم بمونید.
‫- گور هستم، بگو. ‫- اونا رسیدن.
‫پارکینگ شماره هفت «هیترو».
‫باشه.
‫هر چی شد منو در جریان قرار بده.
‫عه! عذر می‌خوام.
‫خیلی می‌بخشید.
‫خیلی‌خب، رسیدیم.
‫نظرتون چیه؟
‫یه پارکینگِ معمولیه دیگه.
‫آره.
‫- داره کجا می‌ره؟ ‫- رفت ماشینی که اجاره کردیم رو بیاره.
‫این ماشینه رو اجاره کردیم؟
‫آره. سوار شید.
‫آره. اونا رو یادمه. ‫خانوادۀ خوش‌پوش و قشنگی بودن.
‫هیکل باباشون خیلی رو فُرم بود.
‫لازم نیست نظرات شخصی‌ات رو بگی، افسر. ‫ممنون!
‫حالا فهمیدم چرا پونزده ساله ‫داری سعی می‌کنی زنه رو پیدا کنی.
‫پونزده سال دنبال اون نبودم.
‫دنبال کلید آی‌سی‌اس بودم.
‫می‌شه لطفاً روی کارِت تمرکز کنی؟
‫بیخود و بی‌جهت از سوراخ‌موش نیومدن بیرون.
‫بازم می‌دونن چطوری رد خودشون رو بپوشونن.
‫آره.
‫بچه‌ها!
‫روی بچه‌ها تمرکز کنید.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫تمام دوربین‌های مداربستۀ فرودگاه رو باید بگردیم.
‫گوشی‌ها و ردهای دیجیتالی هم همین‌طور.
‫به‌زودی پیداشون می‌کنیم.
‫چِندش!
‫اَه!
‫- حالم به هم خورد! ‫- این سیگاره مارکش چیه؟
‫- هوم؟ ‫- آممم...
‫فندکه؟
‫بده‌ش من ببینم!
‫دیگه الآن توی اروپاییم، بچه‌ها. ‫شرایط یه‌کم فرق می‌کنه.
‫می‌دونید ماشینه حداقل وای‌فای داره یا نه؟
‫نه. نه، نداره. ‫توی این سفر، اینترنت بی اینترنت!
‫اصلاً حالا که این‌جوری شد، گوشی‌هاتون! ‫گوشی‌هاتون رو بدید به مامان‌تون.
‫- چی؟ ‫- ارتباط‌هاتون رو قطع کنید.
‫اون‌طوری دیگه لازم نیست نگران هزینۀ رومینگ ‫و چیزهای این سبکی باشم.
‫شاید سیم‌کارت داخلی گرفتیم.
‫- شوخی می‌کنی دیگه؟ ‫- به هیچ وجه!
‫دستم داره خسته می‌شه، بچه‌ها.
‫یالا!
‫ممنون.
‫لیو!
‫دل بکَنید!
‫- حالا باید چی‌کار کنیم؟ ‫- منظورت چیه؟
‫با خواهرت صحبت کن خب!
‫بیشتر با هم آشنا بشید. ‫می‌دونی؟ بپرس: «چه خبر؟ چطور مطوری؟»
‫«از انگلیس خوشت اومده؟» ‫الآن توی یه قارّه‌ی دیگه‌ایم!
‫الآن از کنار یکی از شعبه‌های «کاستکو» رد شدیم.
‫خب، من که نمی‌رم «کاستکو». ‫نصف روزم رو الکی هدر نمی‌دم.
‫بذارید اینو پخش کنم.
‫- موسیقی! ‫- موسیقی.
‫- موسیقی قشنگیه. ‫- نه.
‫♪ گروه «سالت‌ان‌پپا» اومدن تا بترکونن ♪
‫♪ می‌خوایم خوش بگذرونید ♪
‫♪ روزها استراحت کنید، شب‌ها حسابی تمرین کنید ♪
‫بی‌خیال بابا!
‫♪ مردهایی که موفق شدن این‌جوری موفق شدن ♪
‫♪ اگه می‌خواید توی مهمونی‌ها ♪ ‫♪ در مرکز توجه‌ها باشید، راهش اینه ♪
‫♪ حالا بیاید وسط ♪
‫♪ بیاید وسط ♪
‫بیاید وسط.
‫♪ بیاید وسط ♪
‫♪ بیاید وسط ببینم! ♪
‫باید بنزین بزنیم.
‫می‌شه لطفاً بریم یه چیزی بخوریم؟
‫شانس آوردی. همین‌جاست.
‫- خیلی‌خب، بچه‌ها. ‫- بهمون پول می‌دین؟
‫آره، کیفم رو بده.
‫- الآن لطفاً. ‫- باشه. ببخشید.
‫ما می‌ریم بنزین بزنیم. ‫شماها برید تو، تنقلات بخرید، خب؟ سریع بیاید.
‫خیلی‌خب، ببین، بقیۀ پولم رو بگیر.
‫- از اون شکلات‌های «ام‌اندامز» هم بخر. ‫- باشه.
‫چی بهتون بدم؟
‫صبحونه.
‫- صبحونۀ کاملاً انگلیسی؟ ‫- چرا که نه؟
‫بفرمایید. نوش جان.
‫چیزی دارید که کلسترول کمتری داشته باشه؟
‫نوچ. سوسیس خون!
‫- خون؟ ‫- آره!
‫- هوم. ‫- وای خدا.
‫وضع ما رو ببین!
‫اون رو ولش کن. اینو ببین!
‫چرا اسم من جفری بیکرـه؟
‫چرا نوشته از آلاباما اومدیم؟
‫باورم نمی‌شه!
‫به‌خاطر کارت‌شناسایی جعلی از دست من عصبانی شدن،
‫در صورتی که خودشون اسم‌ها و پاسپورت‌ها و ‫همه‌چیزشون جعلی‌ـه!
‫نقد می‌دین یا کارت؟
‫نقد.
‫بفرما.
‫صبر کن. می‌تونی با اون آنلاین شی؟ ‫[به وای‌فای وصل می‌شید؟]
‫آره، ولی مامان و بابا گفتن اینترنت بی اینترنت.
‫منظورت آقا و خانم بیکرـه؟
‫وصل شو دیگه!
‫- صبحونه‌تون رو نوش جون کنید. ‫- ممنون.
‫ببینم. شاید مامان و بابا خلافکار باشن ‫و دارن از کشور فرار می‌کنن!
‫- چی؟ نه بابا. ‫- اونا خلافکار نیستن. توی یه تیم ورزشی‌ان.
‫- دلیل نمی‌شه که! ‫- شبکۀ «اچ‌جی‌تی‌وی» رو نگاه می‌کنن.
‫لیو!
‫«نان خمیر ترش» درست می‌کنن!
‫اَه!
‫فکر می‌کنی چقدر وقت داشته باشیم؟
‫۴۵ دقیقه طول می‌کشه ‫تا با سیستم تشخیص چهرۀ سازمان مهاجرت...
‫پیدامون کنن.
‫وقتی دوربین‌های بیرون فرودگاه هیترو رو چک کنن
‫حدود یک ساعت، ‌یک ساعت و نیم طول می‌کشه.
‫بعدش تا سوار ماشین بشن و اینا، ‫۳۰ دقیقۀ دیگه می‌ره روش.
‫پس خیلی وقت نداریم ‫که به مامانم سلام کنیم.
‫کلی وقت داریم تا به مامانت سلام کنیم.
‫باشه. حالا بگو دو دقیقه.
‫بچه‌ها تا عمر دارن، یادشون نمی‌ره!
‫ولی ببین، شاید بجز بارون، ‫کسای دیگه‌ای هم دنبال‌مون باشن.
‫نگاه کن، کلید رو می‌گیریم.
‫می‌دیمش به سازمان سیا. ‫می‌ریم زندگی‌مون رو می‌کنیم.
‫به همین سادگی.
‫باورم نمی‌شه داریم پای بچه‌ها رو می‌کشیم وسط.
‫حس می‌کنم مادر افتضاحی‌ام.
‫خب، منم که توی این جریانات ‫الگوی پدری نبودم!
‫- راستی، تو مامان فوق‌العاده‌ای هستی. ‫- حس نمی‌کنم مامان فوق‌العاده‌ای هستم.
‫خودتم می‌دونی بچه‌ها، تا ابد این قضیه رو ‫علیه‌مون استفاده می‌کنن.
‫چه خبر؟ بگو.
‫زدن بغل.
‫- داریم اون اطراف دور می‌زنیم. ‫- لوکیشن‌شون رو بفرست.
‫نیروی پشتیبانی نیاز داریم.
‫باشه، حله. ‫الآن می‌فرستم.
‫از کجا انقدر مطمئنی ‫که اومدن اینجا بفروشنش؟
‫چون می‌شناسم‌شون. خیلی خوب می‌شناسم‌شون.
‫[شمارۀ ناشناس]
‫بله؟ عالیه. ممنون.
‫پمپ بنزین، پنج کیلومتر شمال اینجا. ‫برو!
‫چی پیدا کردی؟
‫یه جفری آر. بیکر هست. ‫متولد هانتسویل.
‫ولی سال ۱۹۵۲ مرده.
‫- می‌دونستم. ‫- فکر نمی‌کنم این چیزی رو ثابت کنه.
‫ببین، تنها امیدمون اینه که متوجه چیزی نشن.
‫اصلاً به حرفام یا کارام توجه نمی‌کنن، پس...
‫این...
‫وای...
‫- نباید یه کاری کنیم؟ ‫- مثلاً می‌خوای چی کار کنی؟
‫چقدر تو منفی‌نگری.
‫- یکی زنگ بزنه ۹۱۱. ‫- اینجا ۹۱۱ ندارن که.
‫- مامان! ‫- حالش خوبه، اونقدر بد نبود.
‫بچه‌ها.
‫- بابا. ‫- الان چی شد؟
‫- بریم. بقیه پولم رو گرفتی؟ ‫- نه، بقیه پول؟
‫- اسمارتیزم چی؟ ‫- چرا باهاشون دعوا کردی؟
‫نگرانش نباش. بریم، آلیس. ‫زود باشید.
‫برید، برید، برید!
‫- زود باشید! سوار ماشین شید! ‫- نه، صبر کن! ندیدی الان چی دیدیم؟
‫شما ندیدید ما چی کار کردیم؟
‫ببین، آلیس، همیشه یادت دادیم ‫که هر چیزی رو به چالش بکشی،
‫و من این ویژگیت رو دوست دارم، ‫ولی وقتشه سوار ماشین لعنتی بشی.
‫فحش هم میدی؟ بیا.
‫- بریم. کمربندتون رو ببندید. ‫- سوار شو!
‫- اون مَرده کی بود؟ چرا زیرش گرفتی؟ ‫- چرا بهمون شلیک ‌کرد؟
‫- محکم بشینید. همه‌ چی درست می‌شه. ‫-الان ما همدستیم؟
‫اون بارون ـه.
‫خودشونن.
‫دور بزن.
‫اون تفنگه؟
‫بابا، داری چی کار می‌کنی؟
‫- تو لاین اشتباهی میری، مامان! ‫- آلیس، می‌دونم کجام، باشه؟
‫داستان چیه؟ ‫چرا می‌خواین اون آدما رو بکشید؟
‫نمی‌خواستیم کسی رو بکشیم.
‫چون اگه می‌خواستیم، ‫الان جنازه‌شون رو می‌دیدید.
‫- اِم... ‫- ببینید، همه‌ چی درست می‌شه.
‫- همه‌ چی درست می‌شه؟ ‫- آره.
‫بابا یه کامیون رو گلوله‌بارون کرد، ‫بعدم یه شعله‌افکن دست‌ساز ساخت.
‫و تقریباً مطمئنم که تو ‫اون دختر معصوم رو با دستای خالی کشتی.
‫بازم می‌گم من کسی رو نکشتم. ‫فقط بی‌هوشش کردم.
‫و اون دختر معصوم نیست. ‫یه زنه که مادرت نزدیک بود بکشتش،
‫و باید این طور بهش اشاره کنی.
‫- فقط بهمون بگید کی هستید! ‫- باشه. آروم باش.
‫باشه، گوش کنین.
‫- من و مادرتون «میم‌‌غین‌عین‌» بودیم. ‫- چی؟
‫ماموران مخفی غیررسمی واکنش سریع ‫برای سازمان سیا.
‫جاسوس بودیم.
‫- شماها جاسوس بودید؟ ‫- آره.
‫مثل جیسون بورن؟
‫- آره، ولی فراموشی نداریم. ‫- آره.
‫می‌دونستم شما یه چیزی رو قایم می‌کنید،
‫ولی هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم ‫اونقدر باحال باشید که جاسوس باشین.
‫- یعنی به خاطر این باحالیم؟ ‫- نه، به خاطر اون باحال نیستیم.
‫- می‌تونی بابای کانر رو کله‌پا کنی؟ ‫- ای بابا، طرف گیاه‌خواره.
‫- بابای سیدنی چی؟ ‫- بابای سیدنی رو دیدی؟
‫می‌تونی همه‌ی باباهای مدرسه‌مو کله‌پا کنی؟
‫می‌تونم به حساب همه‌شون برسم فقط همزمان نه.
‫ولی دیگه با کسی درگیر نمی‌شیم، باشه؟ ‫بازنشسته‌ شدیم.
‫همچین به نظر نمی‌اومد بازنشسته شده باشید. ‫اونا هم جاسوس بودن؟
‫اونا... تروریست بودن، ‫یا شاید مزدوران اجیر شده.
‫این بهتره یعنی؟
‫تروریست‌ها ایدئولوژی سیاسی دارن،
‫و مزدورها فقط حکم اسلحه اجیرشده رو دارن.
‫ببین، می‌دونم این براتون خیلی ترسناکه، ‫ولی ما ازتون محافظت می‌کنیم. کارمون همینه.
‫خب تا الان که ترکوندید.
‫شاید اگه یکی مکانمون رو پینگ نمی‌کرد، ‫خیلی بهتر می‌ترکوندیم!
‫نمیشه فقط یه ساعت از اینترنت دور بمونید؟ ‫چیش اینقدر مهمه؟
‫داشتیم گوگل می‌کردیم که شماها کی هستین.
‫چی؟
‫عزیزم، ما والدین شماییم. ‫همین و بس.
‫آره.
‫صبر کنید ببینم. ‫با اون ماسماسک می‌تونی به اینترنت وصل بشی؟
‫- آره. ‫- وای، رفیق.
‫چقدر باهوشی. بده ببینم.
‫به به.
‫بفرما.
‫چی کار...
‫- به هر حال بازی‌های کامپیوتری خیلی خشنن. ‫- بازی‌های کامپیوتری خشنن؟
‫تیرانداز خارق‌العاده‌ایه.
‫شانس آورد، وندی. ‫بیخود بزرگش نکن.
‫شنیده بودم کارش خوبه، ‫ولی نمی‌دونستم اینقدر خوبه.
‫ممنون.
‫خالکوبی زندان چچنی.
‫ولکا؟
‫اطلاعات پمپ بنزین رو از کجا گیر آوردی؟
‫هنوز سیگنال کنسول بچه‌ها رو نگرفته بودیم.
‫رو ولکا شنود داشتم.
‫پونزده سال پیش دستشون به کلید رسیده بود.
‫فکر کردم شاید دوباره امتحان کنن.
‫- حرکت جالبی بود. ‫- ممنون که توجه کردی.
‫پروفایل‌ شبکه‌های اجتماعی ‫و بازی بچه‌ها رو ردیابی کردیم.
‫کنسول دستی پسره همین الان سیگنال فرستاد.
‫همون‌طور که گفتی، امان از بچه‌ها.
‫حالا که ما رو دیدن زیاد مطمئن نیستم.
‫دوربین‌ها رو چک کن، ‫و تصویر ماهواره‌ای لندرور رو بگیر.
‫زنه نباید خیلی دور باشه.
‫اونا، رئیس.
‫اونا نباید خیلی دور باشن.
‫آره.
‫کامیون رو پیدا می‌کنن. ‫زمان زیادی برامون نمی‌خره.
‫خب، داشتم فکر می‌کردم ‫شاید بهتره من با مادرت صحبت کنم.
‫این ‌طور شما دوتا هم به پر و پای هم نمی‌پیچید.
‫- می‌فهمی چی می‌گم؟ ‫- آره، نه. فکر کنم ایده‌ی خوبیه.
‫می‌تونی بهش بگی آدمکش‌های آموزش‌دیده
‫تو راه خونه‌ش هستن ‫و دلیلش رو هم توضیح بدی.
‫چی؟
‫باشه بچه‌ها. بیدار شید.
‫لیو. آلیس. رسیدیم.
‫صبر کن. اینجا خونه‌ی مادربزرگه؟
‫آره. اینجا بزرگ شدم.
‫جایی که لحظه‌شماری می‌کردم ازش فرار کنم.
‫عجب. شما خانواده سلطنتی چیزی هستین؟
‫- ما هم هستیم؟ ‫- نه.
‫نه.
‫نه، مادربزرگ‌تون تو دهه ۷۰
‫یه سری کارای خیلی مشکوک ‫کنار شغل اصلیش داشت، پس...
‫- چیه؟ ‫- زود باش. باید رمز وارد کنی.
‫خیلی‌خب، بچه‌ها. ‫بریم مامان‌بزرگ رو ببینین.
‫وای. خونه مادربزرگ خیلی خفنه.
‫آخه واسه چی می‌خواستی از اینجا بری؟
‫ای بابا.
‫برای همین.
‫سلام.
‫شمائید.
‫سلام، مادر. ‫هنوز تو کار کشت و کشتاری؟
‫منو دست‌کم نگیر، عزیزم، ‫هنوزم تو تیراندازی حرف ندارم.
‫اینا نوه‌هاتن. لطفاً بهشون شلیک نکن.
‫از عکساشون خیلی بزرگ‌ترن.
‫عکس؟
‫آره. متیو برام یه سری عکس فرستاد.
‫- واقعاً؟ ‫- سلام، عزیزم.
‫چطوری؟
‫چندتا عکس فرستادم، ‫از چند کشور مختلف ردشون کردم
‫تا نتونن ردیابی کنن.
‫تا مادربزرگ بتونه بزرگ شدن نوه‌هاشو ببینه،
‫چون بچه‌ها تو عکس بزرگ می‌شن.
‫می‌دونی؟ عکسا رو که پست نکرد.
‫حالا باید همدیگه رو بغل کنیم؟
‫نه! نه.
‫نه، من بریتانیایی هستم. ‫ما بغلم نمی‌کنیم.
‫- ولی می‌تونی اون پرنده مرده رو برداری. ‫- پرنده رو بردار. تفنگ داره.
‫نمی‌دونم چه سعادتی نصیبم شده،
‫ولی بیاین تو.
‫اشکالی نداره.
‫- بندازش. ‫- باشه.
‫امیلی، خونه‌تو که یادته؟
‫- چطور میشه یادم بره؟ ‫- اینجا فوق‌العاده‌ست.
‫نرو اونجا.
‫به چیزی دست نزنید.
‫وای. اینجا مثل فورت ناکس ـه.
‫بچه‌هات همیشه این‌ طوری فضولی می‌کنن؟
‫- فقط کنجکاون، مادر. ‫- مگه خوکای قارچ‌یابن؟
‫بسیارخب، چی براتون بیارم؟
‫جینی، خیلی لطف داری،
‫ولی باید سریع یه چیزی برداریم و بریم.
‫شاید یه وقت دیگه مزاحم شدیم.
‫چرت نگو. الان اینجا هستید.
‫- برای نوشیدنی هنوز زوده، جینی. ‫- این خودبرتربینی مقدس‌مآبت.
‫از همون اول معلوم بود قراره آمریکایی بشه!
‫هنوزم طوری حرف می‌زنه ‫انگار من اینجا نیستم.
‫ببخشید، عزیزم. ‫یه عادت قدیمیه چون هیچ‌وقت اینجا نیستی.
‫برای تو. سودا با پوست پرتقال.
‫- درست گفتم؟ ‫- نمی‌دونم از کجا می‌دونست.
‫تو چی، عزیزم؟
‫اجازه داری آب انار بخوری؟
‫شوخی می‌کنه. فقط شوخیه.
‫هیولای عرقی داره میاد!
‫- جینی‌‌‌عسل، عزیزم! ‫- جینی‌‌عسل؟
‫نوشیدنی‌های انرژی‌زای انارم رو دیدی؟ ‫دارم خفه می‌شم.
‫چهار تا آدم جدید.
‫سلام. دوستید یا دشمن؟
‫نایجل عزیزدلمه.
‫وای، چه عاشقانه.
‫شرمنده، انتظار نداشتم مهمون داشته باشیم.
‫منم انتظار اینو نداشتم.
‫- داشتم تمرین می‌کردم. وسط تمرین بودم. ‫- برای چی؟
‫برای وقتی که ایشون ‫منو برای ام‌آی‌۶ آماده بدونه.
‫یه جورایی پروژه خاصش هستم.
‫نایجل جونم.
‫- این دخترم، امیلیه. ‫- نه. نه، نیست.
‫چرا، امیلی.
‫امزو.
‫و شوهرش،
‫متیوی خیلی خوش‌تیپ.
‫- متی. بله. خیلی تو چشمه. ‫- آره، و بچه‌هاشون.
‫آلیس و لیو هستن.
‫- وای. عاشق بچه‌هام. ‫- آره، هست.
‫معصومیت شما. حس شگفتی‌تون.
‫بذارید اینو مثل ژله داغ شب کریسمس بذارم رو میز.
‫می‌خواید منو پدربزرگ صدا کنید؟
‫چی؟ نه.
‫آره. خب... باشه. پیچیده‌ست، درسته؟
‫ببینید، امیدوارم شما دو تا ‫منو زیاد به‌ چشم پدر نبینید.
‫- چی چی؟ ‫- چون چیزی که واقعاً می‌خوام...
‫متی، امزو...
‫اینه که منو دوست خودتون بدونید.
‫بعید می‌دونم.
‫خب، می‌خورن یا نه؟
‫نه.
‫چهارده و دوازده‌ سالشونه.
‫- آب یا آب پرتقال می‌خورن. ‫- آره...
‫ببینید، چرا نمی‌ریم سر اصل مطلب؟ ‫خیلی کار باید انجام بدیم. نایجل.
‫میشه اطراف رو به بچه‌ها نشون بدی؟
‫نوه‌هام؟ بهشون برسم. آره، حتماً.
‫خب، شماها به چیزای باحال علاقه دارید؟
‫می‌خواید دفتر کار خفنم رو ببینید؟
‫- آره. ‫- پس بریم.
‫- خب، بده ببینم. ‫- بفرمایید، قربان.
‫مشکل لهجه‌ت نیست، شخصیتته.
‫مت، تو خیلی قابل پیش‌بینی هستی.
‫ای وای، حتماً حوصله‌ش خیلی سر رفته.
‫ممنون.
‫- چیه؟ ‫- کلید.
‫از کانال‌های مختلف می‌شنویم ‫که قطعاً تو جریان قرار گرفته.
‫ماشین چی؟
‫ماهواره‌ها تونستن ‫لندرور رو تا اینجا ردیابی کنن.
‫ولی ده دقیقه پیش زیر ابرها گمش کردیم.
‫عالیه.
‫بهترین حدس اینه که یه جایی تو ‫این شعاع هشت کیلومتری هستن.
‫اینجا کارخانه مهمات قدیمیه. ‫اینجا مزرعه اسبه.
‫- این پیست اسب‌دوانیه. ‫- این چیه؟
‫نمی‌دونم...
‫زمین به اسم یه سازمان غیرانتفاعی خارجی ثبت شده
‫که دفتر اصلیش تو جزیره من ـه.
‫- موسسه شکارچی ‌روباه. ‫- شکارچی ‌روباه؟
‫چرا اسمش آشناست؟
‫جینی کرتیس.
‫یکی از دخترای افسانه‌ای ام‌آی‌۶ هست.
‫گوش کن، جینی.
‫وقتی من و امیلی رفتیم تو خفا... ‫یه چیز خیلی ارزشمند رو برداشتم.
‫اگه اهرم فشار نداری، درستش کن. ‫نوش جان.
‫می‌دونستم ازش خوشم میاد.
‫صبر کن تا بقیه‌شو بشنوی.
‫همون‌طور که هویداست ‫اینجا اصلاً چیز خفنی نداره.
‫این دفتر کار شماست؟ ‫کارت چیه؟
‫بگو چی کار نمی‌کنم؟ ‫این سوالیه که باید بپرسی.
‫خب، شغلتون چیه؟
‫چه کاری انجام می‌دید؟
‫وسایلم رو اینجا می‌ذارم، ‫یا همون تجهیزات.
‫هر چی بگید توش استادم. ‫اینجا سای، نانچیکو،
‫یه باتون دارم. وای کمرم.
‫ستاره پرتابی داریم، ‫که توش دارم تبحر پیدا می‌کنم.
‫اونم دیواره. ‫کلی چیزمیز بهش پرت می‌کنم.
‫- بده من امتحان کنم. ‫- باشه، آره، احتیاط کن. خیلی تیزه.
‫آره، امتحان کن، ولی مطمئن نیستم ‫که خیلی تأثیر داشته باشه.
‫ستاره‌ها رو بپا.
‫باشه.
‫من هنوز نتونستم به هدف بزنم. ‫دمت گرم.
‫خدای من. ‫تو هم می‌خوای امتحان کنی؟
‫راستش من می‌رم دستشویی رو پیدا کنم.
‫باشه. چرا ستاره باید یه ستاره دیگه بخواد؟
‫تو خودت یه‌پا ستاره‌ای.
‫برای جمع‌بندی، سیگار بلک‌لایت داریم،
‫یه ساعت لیزری و یه چتر ضدگلوله.
‫چتر ضدگلوله؟
‫اگه قراره جاسوس بشی، باید...
‫باید واقعاً برای هر چیزی آماده باشی.
‫برای همینه که گجت سلامتی داری؟
‫نه. این الگوی خوابم رو بررسی می‌کنه.
‫مادربزرگت عادت داره ‫شب‌ها تا دیروقت تمرینم بده...
‫نگاه کن. تو هم یکی داری. ‫عین دوقلوهایم.
‫ببین، جینی.
‫من...
‫اینجا قایمش کردم.
‫به گمونم یه عده دنبالشن.
‫آره.
‫خب، بعد از این همه مدت،
‫مشکلاتت رو به در خونه‌ی من کشوندی.
‫دنیا که همیشه دور تو نمی‌چرخه.
‫با تجربه‌ای که دارم همیشه در مورد تو بوده.
‫تمام عمرم سعی کردم مثل تو نباشم.
‫که مادری باشم که تو هیچ‌وقت نبودی.
‫مهربون، باثبات... دلسوز.
‫- بیش از حد سختگیر. ‫- نه! خدای من!
‫حضور داشتن.
‫حضور داشتن تو زندگی بچه‌هام.
‫- و چطور برات پیش میره؟ ‫- راستش خیلی خوبه.
‫خوشحالم که این قضیه روشن شد، ‫چون ما...
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫دخترت ازت متنفره.
‫تو همه چی رو به‌ خاطرش کنار گذاشتی، ‫ولی هنوز ازت متنفره.
‫باشه. می‌دونی چیه؟ ‫می‌تونم با اینکه چرا آلیس ازم متنفره کنار بیام.
‫می‌تونم. ولی تو می‌تونی ‫با این که چرا من ازت متنفرم کنار بیای؟
‫نفرت یه کلمه خیلی قویه.
‫- شاید بشه... ‫- مهم نیست.
‫من کاری کردم ‫که تو هیچ‌وقت نتونستی انجام بدی.
‫خانواده‌ام رو به شغلم ترجیح دادم.
‫ولی در نهایت به یه جا رسیدیم، مگه نه؟
‫مهم نیست چه جور مادری باشی.
‫دخترای نوجوان سرکشی می‌کنن. ‫من برای مادرم کردم.
‫تو برای من کردی. ‫دخترت هم داره برای تو می‌کنه.
‫فقط می‌تونی امیدوار باشی ‫که به اندازه کافی خوب بزرگشون کرده باشی
‫که بتونن از خودشون مراقبت کنن ‫و یه روز برگردن.
‫چرا باید بخوام برگردم؟
‫خودتو قانع کردی ‫که با بی‌احساسی تمام فرستادمت
‫به یه مدرسه شبانه‌روزی تو آمریکا ‫که زندگیم راحت‌تر شه.
‫انگار یادت رفته که ‫خودت التماس می‌کردی بفرستمت.
‫حالا می‌خوام چند لحظه با نوه‌هام باشم.
‫حدس می‌زنم بعد از این ‫دیگه فرصتی برام باقی نمی‌مونه، نه؟
‫میگم، رئیس. متوجه نمی‌شم. ‫ارتباطش چیه؟
‫نمی‌دونم. به سه تیم تقسیم بشید ‫و این مکان‌ها رو بررسی کنید.
‫منم وقتی با اس‌آی‌اس هماهنگ کردم ‫به خانم کرتیس سر می‌زنم.
‫واقعاً لازمه منتظر مجوز بمونیم؟
‫بله، وندی. نمی‌خوام بدون مجوز ‫به خونه‌ش یورش ببرم و شغلم رو به خطر بندازم.
‫آره، فکر کنم یه چیزی دستگیرم شد.
‫الان برات می‌فرستم.
‫تو رو خدا باورت میشه؟ ‫چون می‌خواستم برم منو سرزنش می‌کنه؟
‫آره. آره، مادرت خیلی اعجوبه‌س، ‫ولی با این حال مادرته.
‫اینجاست؟
‫بیا.
‫این عکس رو درست قبل از اینکه ‫بره مدرسه شبانه‌روزی آمریکا گرفتیم.
‫خیلی لبخندشو دوست دارم.
‫هر چند الان فهمیدم واسه این خوشحال بوده ‫که می‌خواسته تنها بشه.
‫ولی می‌دونی وقتی نوجوون بود،
‫واقعاً به نظر نمی‌رسید ‫که بخواد بخشی از زندگیم باشه.
‫البته
‫من هم واقعاً بخشی از زندگی اون نبودم، نه؟
‫زندگیمو وقف آژانس کردم.
‫این جور وقتی براش باقی نمی‌ذاشت، نه؟
‫من از مامانم... متنفر نیستم.
‫می‌دونم، عزیزم.
‫و فکر نمی‌کنم اونم واقعاً ازم متنفر بود.
‫بهمون گفته بود مُردی.
‫خب، زیاد بی‌عیب و نقص نبودم.
‫چای می‌خوای، عزیزم؟
‫مثل بوبا؟
‫چی؟
‫ببخشید، من چای نمی‌خورم.
‫چای نمی‌خوری؟ و آب انار هم نمی‌خوری؟
‫و امیلی فکر می‌کنه من مادر بدی هستم؟ ها!
‫خب، همه اینا رو درست می‌کنیم.
‫بیا.
‫- حرکت کنید! ‫- برید، برید، برید!
‫- کدنویسی بلدی؟ ‫- کدنویسی؟
‫آره، کدنویسی بلدم. ‫آره، عاشق این چیز میزا هستم.
‫واقعیت افزوده، واقعیت مجازی، ‫کدهای کیوآر، همه چی. آره.
‫اگه بخوای بری ام‌آی‌۶، ‫باید تو تکنولوژی خوب باشی.
‫باید مثل جیمز باند و کیو باشی، ‫همه مهارت‌ها تو یه نفر جمع بشه.
‫تو حتماً می‌تونی قبول بشی. ‫یه نامزد عالی هستی.
‫منظورت چیه؟
‫والدینت جاسوس هستن. ‫این تو خونته.
‫اما من هیچ شباهتی به اونا ندارم.
‫یه چیزی امتحان کنیم. ‫من می‌خوام بدوم سمتت.
‫- چی؟ ‫- آره، می‌خوام بدوم سمتت، خب؟
‫اولین چیزی که به ذهنت میاد رو انجام بده.
‫نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
‫این کارا رو همیشه می‌کنم. ‫تمرین استاندارد آژانسه.
‫باشه؟ سه، دو، یک.
‫نه، نه، لطفاً.
‫خدای من.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫- نمی‌دونستم می‌تونم این کار رو بکنم. ‫- اشکالی نداره.
‫مشت ریزی داری. ‫من به مشتای بزرگ عادت دارم.
‫- از بین دنده‌هام سُر خورد. ‫- خیلی... منظوری نداشتم.
‫نه، نه، نه. ‫آموزش دیدم که مشت بخورم. بیخیال.
‫چند تا شنا می‌تونی بری؟
‫۱۵ تا؟
‫پونزده تا؟
‫باشه. چهار تا بریم.
‫از این طرف. بیا.
‫بیا.
‫اینجاست؟
‫این چیه؟
‫این برای منه، و اون برای تو.
‫امیلی عزیز، اگه داری اینو می‌خونی،
‫یعنی ما به نحوی تو خطر هستیم، ‫و احتمالاً تقصیر منه.
‫ببخشید.
‫فقط می‌خواستم تو و
‫اون فرشته‌ایه که تو وجودته امن باشین.
‫لطفاً هیچ‌وقت ترکم نکن، ‫چون بدون تو بی‌فایده می‌شم.
‫خیلی ناراحت‌کننده‌س.
‫همیشه حرفای به‌جا می‌زنی.
‫چرا واقعاً اینجا پنهونش کردی؟
‫می‌دونستم که تو خطر هستیم، ‫و می‌دونستم تو بارداری.
‫و می‌دونستم که اگه به این نیاز داشته باشیم،
‫اون وقت به جینی هم نیاز داریم.
‫آره.
‫بریم.
‫از این طرف.
‫درب کنار آشپزخونه.
‫چیزی نیست.
‫اون طرف. بیا.
‫- ایست! دستا بالا! ‫- تکون نخورید! وایستید!
‫- بچه‌هامون کجان؟ ‫- برید تو نشیمن. تکون بخورید!
‫برو عقب.
‫خودت برو عقب.
‫حالتون خوبه؟
‫ببینید. چیزی که دنبالش هستید رو داریم.
‫آره. کلید اینه.
‫باشه؟ دست منه.
‫بذارید بچه‌ها برن و می‌تونیم حلش کنیم.
‫بارون! بیا اینجا!
‫وای، بچه‌ها. ‫چاک.
‫ببخشید که ناامیدتون کردم.
‫فکر می‌کردم بهتر از اینا بهتون آموزش دادم.
‫هی بچه‌ها. زبونتون بند اومده؟
‫امیلی، مت.
‫قضیه چیه؟
‫- خوشحالم می‌بینمتون. ‫- آخه چاک، ما دیدیم که تیر خوردی.
‫نقشه خودم بود. فکر کردم لازمه ‫یه انگیزه پیدا کنید که منو بهش برسونید.
‫تو و بارون دستتون تو یه کاسه‌س؟
‫نه، نه. اون پاک پاکه.
‫فقط باید مطمئن می‌شدیم ‫به واحد قدیمیتون خبر نمی‌دید،
‫به همین دلیل یه کم بی‌اعتبارش کردیم.
‫بارون گور و ولکا رو ردیابی می‌کرد، ‫نه اینکه باهاشون کار کنه.
‫و اونایی که به من شلیک کردن؟
‫سلام کنید، بچه‌ها.
‫می‌دونید، تکنولوژی امروزی خیلی معجزه می‌کنه، نه؟
‫چاک!
‫راستی...
‫کلید رو می‌گیرم.
‫لطفاً.
‫داری با بچه‌هامون بازی می‌کنی، چاک.
‫وقتشه ردش کنی بیاد، مت.
‫امنه.
‫چی به سرت اومده؟
‫چی به سرم اومده؟
‫شما دوتا سرم اومدید.
‫منظورت چیه؟
‫چطور تقصیر ماست؟
‫خب، بذار ببینیم، مت.
‫دو تا از بهترین مأمورهام ‫تو پرواز استخراج دزدیده می‌شن.
‫همه فکر می‌کنن مُردن. ‫کلید هم گم‌شده تلقی شد.
‫آژانس همه چی رو انداخت گردن من. ‫منو به حال خودم گذاشتن.
‫در عرض یه سال کارمو از دست دادم.
‫حقوق بازنشستگیم، خونه‌م، ‫زندگی مشترکم، حتی سگم رو از دست دادم!
‫همه‌ش به خاطر شما دوتا بود.
‫این کارا برای انتقامه؟
‫نه، نه، برای پوله.
‫انتقام فقط یه امتیاز اضافه‌ست.
‫- بچه‌هامونو بده، چاک! ‫- این کار رو می‌کنیم.
‫- از اینجا می‌ذاریم می‌ریم. ‫- نمی‌تونی قسر در بری.
‫- مطمئنی می‌خوای وسط حرفم بپری؟ ‫- ولشون کن!
‫تا وقتی دخالت نکنید، این موقع فردا،
‫سالم و سلامت برمی‌گردن.
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫خواهشاً به پلیسا خبر ندید.
‫تو گروگان‌گیری‌ معمولاً اوضاع خوب پیش نمی‌ره.
‫چاک!
‫آروم باش. بیا.
‫به هوش اومدی.
‫آلیس! لیو!
‫باید هلیکوپتر رو ردیابی کنیم.
‫- کسی شماره‌اش رو دید؟ ‫- نه، خیلی دور بود.
‫- دوربین‌های امنیتی. ‫- عالیه. اونجاست.
‫برگرد به جایی که هلیکوپتر نشست. ‫ببینیم چی داریم.
‫اون حالش خوبه؟
‫- خوبم. آره. ‫- یه لحظه صبر کن.
‫- برگرد پیش بچه‌ها. ‫- باشه.
‫صبر کن. اونجا. زوم کن.
‫- می‌بینی؟ ‫- وایسا. داره یه چیزی نشون می‌ده.
‫اون حلقه شستشه. ‫حلقه شستش دستشه.
‫- دقیقاً. ‫- چی چیش؟
‫- گجت ردیاب تناسب اندام که به شستش می‌بنده. ‫- جی‌پی‌اس داره.
‫کامپیوترت کجاست؟
‫باشه، وارد حسابش شدم.
‫احراز هویت دو مرحله‌ای؟ ‫ای بابا.
‫طول و عرض جغرافیایی؟
‫51.5076 درجه شمالی ‫و 0.0994 درجه غربی.
‫- تیت مدرن. ‫- لندن.
‫اینجا نوشته امشب برای یه مراسم رسمی تعطیله.
‫نایجل، کت و شلوار رسمی داری؟
‫معلومه، هر مأمور خوبی باید داشته باشه.
‫نمی‌تونید اینجا پارک کنید. ‫اسمتون تو لیست نیست.
‫نه، اسممون تو لیسته.
‫من اینو می‌گیرم.
‫باید می‌فهمیدم. چاک باهوشه.
‫تدابیر شدید امنیتی.
‫- آشکارساز فلز، یه رویداد مهم. ‫- کسی جرات نمی‌کنه شلوغ کنه.
‫پیداشون می‌کنیم، باشه؟
‫- بریم دنبالشون. ‫- باشه. بیا.
‫نه، گور، نمی‌تونم صبر کنم. ‫برام مهم نیست فقط دو ساعت وقت داشتی.
‫بهت گفتم که تو لندن و امشب اتفاق می‌افته.
‫و راستی، چهار نفر از رقیبات ‫همه چی رو رها کردن اومدن اینجا،
‫پس معلومه تو به اندازه کافی نمی‌خواستی.
‫حروم‌لقمه.
‫داره امشب می‌فروشتش.
‫همین حالا برو اونجا!
‫ممنون که اینقدر سریع اومدید ‫ولی باور کنید،
‫خوشحال می‌شید که اومدید.
‫از این طرف بفرمایید.
‫- چی نوشته؟ ‫- باید همینجا باشن.
‫[تیت مدرن]
‫دفنی، اوضاع چطوره؟
‫همه چی آماده‌ست.
‫خانم‌ها و آقایان، قول یه نمایش بهتون داده بودم،
‫و می‌خوام تا جایی که می‌شه سریع انجامش بدم.
‫لطفاً به شهر یه نگاه بندازید.
‫می‌خوام بهتون نشون بدم چه چیزهایی ممکنه. ‫حالا، دفنی.
‫دریافت شد.
‫[غیرفعال]
‫مرحله دوم، دفنی.
‫و ساختمان ما.
‫- داره دموی کلید رو نشون میده. ‫- یه جایی رو می‌خواسته که بهترین منظره رو داشته.
‫دفنی، همه رو دوباره روشن کن.
‫باید همین‌ جا باشن.
‫اگه اینجا نیستن، باید بالا یا پایین ما باشن.
‫- صبر کن. ‫- چیه؟
‫اونا افراد چاکن. بیا.
‫درب‌ها بسته می‌شوند.
‫اما صرفاً از نمایش نور حرف نمی‌زنم.
‫سد رودخانه تیمز، دفنی. ‫کنترلش رو به دست بگیر.
‫[دسترسی داده شد]
‫اونجا از ورود اقیانوس اطلس ‫به این شهر بزرگ جلوگیری می‌کنه.
‫و حالا ما قدرت داریم ‫هر وقت بخوایم ببنیدمش یا بازش کنیم.
‫هر وقت که بخوایم.
‫چطوره سد رو باز کنیم، دفنی؟
‫قربان، باید اینو ببینید.
‫درب‌ها باز می‌شنود.
‫- باید بذاری رد شیم. ‫- اگه نذاریم چی؟
‫چیزی که امشب ارائه می‌دم،
‫فقط یه هارد درایو ‫یا مجموعه‌ای از صفر و یک نیست.
‫چیزی که می‌فروشم قدرته.
‫و اگه دنبال این هستید...
‫کلید همه رو باز می‌کنه.
‫مزایده رو شروع می‌کنم از...
‫چیزی که به نظرم عدد معقولیه.
‫۱۵۰ میلیون.
‫۲۰۰ میلیون می‌شنوم؟
‫دویست... و پنجاه.
‫- ۲۵۰ میلیون؟ ‫- بله.
‫خب، یه برنده داریم. ‫۲۵۰ میلیون برای آقای ایوانف.
‫بذارید بگم اگه خانواده‌ای تو پاریس دارید،
‫بهشون بگید زود جمع کنن...
‫به خیالتون کجا دارید می‌رید؟
‫بارون.
‫چطور پیدامون کردی؟
‫ما ام‌آی۶ هستیم، مت. ‫شما دو تا فراری بین‌المللی هستید.
‫- شغلمه. ‫- پس می‌دونی بچه‌هامونو گرفتن.
‫اینم می‌دونم که فکر کردی ‫من جاسوس دوجانبه‌ام، امیلی.
‫گوش کن، می‌تونی بعداً بازداشتمون کنی. ‫فقط بذار به خانواده‌مون برسیم.
‫الان بازداشتتون نمی‌کنم چون می‌دونم ‫برای فروش کلید نیومدید اینجا.
‫بیاید بریم.
‫دستا بالا!
‫شما، همونجا بمونید!
‫- چاک! ‫- اون در رو پوشش بدید!
‫- چاک، بچه‌هامون کجان؟ ‫- بخوابید زمین!
‫- باریکلا. ‫- ممنون که دیدی.
‫ولی زیاد مغرور نشو. کلید رو پیدا کن.
‫چاک!
‫تیم دو، بچه‌ها رو ببرید تو قایق.
‫زود باش.
‫ولم کن!
‫بذار برم! ولم کن!
‫کجا می‌ریم؟ ولم کن!
‫زود باشید، سریع‌تر. بجنبید.
‫بشینید.
‫گور کلید رو می‌خواد.
‫دست ما نیست.
‫اگه جاتون بودم تکون نمی‌خوردم. ‫هنوز تیرانداز خیلی خوبیه.
‫موتور‌هامونو برداشتن. ‫دارن میرن سمت شرق.
‫دارن میرن سمت کرانه شمالی.
‫من اون سمتو می‌گیرم.
‫مواظب باشید! راه بدید!
‫بجنبید!
‫دفنی، بیا نقطه ملاقات و کلید رو بیار.
‫باشه.
‫مواظب باشید! مواظب باشید!
‫چاک سد رو باز کرده.
‫وقتی به آب‌های آزاد برسه دیگه فرار کرده، ‫و دیگه بچه‌ها به دردش نمی‌خورن!
‫باید خودمون رو برسونیم به قایق.
‫اتاق خالیه. خبری از کلید نیست.
‫و چاک داره به سمت شرق رودخونه میره.
‫- نه. ‫- چی؟
‫سد بازه.
‫با ام‌پی‌سو تماس می‌گیرم، ‫قایق‌ها رو به آب بندازید. تو وندی، سد رو ببند.
‫هی بچه‌ها، می‌شه اینو بگیرید؟
‫هی! صبر کن!
‫باشه، سوار قایقم. موقعیتتون کجاست؟
‫اِم، ساعت یازده.
‫سمت جنوب.
‫بیا پایین، می‌گیرمت.
‫نمی‌تونن سد رو ببندن.
‫یه جورایی سیستم قفل شده.
‫کلید کدوم گوریه، وندی؟
‫- سلام، جینی‌عسل. ‫- سلام.
‫آره، فقط ‌خواستم بدونم کجا بهم نیاز داری.
‫چون آماده‌ام... آماده‌ی هر چیزی هستم.
‫نایج، فعلاً همونجا بمون.
‫آخه... نه، ولی من...
‫باورم نمی‌شه این اتفاق افتاد!
‫وای، پسر!
‫خیلی وحشتناکه
‫خیلی باحال بود.
‫کل این ماجرا واقعاً باحال بود.
‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫خدای من، حالت خوبه؟
‫احیاناً هیچ کدومو فیلم نگرفتی؟ ‫نه، معلومه که فیلم نگرفتی.
‫غش کرده.
‫خدای من، ایول!
‫خیلی‌خب.
‫جینی‌عسل.
‫- کلید پیش منه. ‫- نایج، داری عالی پیش میری.
‫کلید دست نایجله.
‫تکرار می‌کنم، کلید دست نایجله.
‫به نایجل بگو سد رو همین الان ببنده!
‫نایج، سد رو ببند.
‫باشه! ردیفه.
‫می‌تونم این کارو کنم. از پسش بر میام.
‫عالیه. همون چیزی که براش آماده شدی.
‫فکر نکنم به این فصل رسیده باشم. ‫لعنتی، لعنتی، لعنتی. معذرت که با سر بهت زدم.
‫باشه، خب...
‫- یه مأمور خوب باش، نایج. ‫- باشه. دیلیت، دیلیت، دیلیت.
‫آره، این هیچ کاری نمی‌کنه. کنترل. ‫همینه. کنترل زد.
‫بازم هیچی. یه لحظه صبر کن.
‫ببخشید، سلام. معذرت می‌خوام.
‫می‌شه یه لحظه بیدار شی و کمکم کنی؟
‫نمی‌تونی این کارو کنی. ‫معلومه که نمی‌تونی این کارو کنی.
‫مامان!
‫اونجا واینستید!
‫خدای من.
‫می‌شه لطفاً هوای همدیگه رو داشته باشید؟
‫باشه؟
‫هی!
‫بیا اینجا!
‫ولم کن! ولم کن!
‫جلیقه نجات!
‫به نایجل بگو همین حالا سد رو ببنده!
‫نایجل، سد رو ببند.
‫هی، سیری، می‌شه بهم بگی چطور...
‫نه، نایجل، همین حالا انجامش بده!
‫باشه، جینی‌عسل، ببخشید. خیلی معذرت می‌خوام.
‫فقط... یکی یکی.
‫دارم تلاش می‌کنم. تلاش می‌کنم!
‫چطور؟
‫جون مادرت! جون مادرت!
‫چی؟
‫در واقع خیلی خوب شد.
‫خدای من، داره انجام می‌شه.
‫باشه.
‫امیدوارم لندن زیر آب نبره.
‫[در حال بسته شدن]
‫من انجامش دادم؟
‫بجنبید، بریم!
‫بجنب، بجنب! بجنب، بجنب، بجنب!
‫- مامان. ‫- به من اعتماد داری؟
‫بهت اعتماد دارم.
‫مامان!
‫لازم نیست، مامان. خودم می‌تونم.
‫لیو! لیو!
‫بله؟
‫حالت خوبه؟
‫- اومدم نجاتت بدم. ‫- چی؟
‫مت!
‫بگیرش!
‫حق با تو بود، چاک. ‫شرایط گروگان‌گیری خوب تموم نمی‌شه.
‫موفق شدم.
‫موفق شدم!
‫من واقعاً انجامش دادم!
‫منو دیدی؟ کسی اینجا نیست که جشن بگیره!
‫ولی مهم نیست!
‫همون چیزیه که تو برنامه آموزشی ام‌آی‌۶ یاد می‌دن.
‫خیلی خوشحالم.
‫ببین، کار امروزتون خیلی فوق‌العاده بود.
‫- واقعاً؟ ‫- آره!
‫کپسول آتش‌نشانی. حلقه انگشت شست.
‫این یعنی خیلی باهوشی.
‫اصلاً باورم نمیشه. ‫فکر کردم تو می‌ترسی.
‫چی؟
‫- فکر کردی می‌ترسم؟ ‫- نه. اصلاً.
‫هیچ‌وقت. اصلاً اینطور نیست.
‫در واقع، وقتی برگشتیم،
‫فقط می‌ریم سراغ بازی‌های کامپیوتری.
‫- و اصلاً نمی‌ذارم از خونه بری بیرون. ‫- ولی می‌تونم به کانر بگم، درسته؟
‫به کانر هیچی نمی‌گی.
‫به همه می‌گیم که مریض شده بودید.
‫خدای من. ‫ببخشید که خیلی محکم بغلت کردم.
‫فقط خیلی خوشحالم که حالتون خوبه.
‫اشکالی نداره. خوشم میاد.
‫- خوشحالم مشکلشون حل شد. ‫- درسته؟
‫خدای من. چقدر بغل می‌کنید.
‫صد درصد زیادی تو آمریکا بودی.
‫بیا.
‫فقط ‌خواستم بگم این من بودم ‫که سد رو بستم، پس...
‫کارت عالی بود، مرد.
‫خیلی‌خب، قول بده ‫که دیگه هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنیم، باشه؟
‫قول می‌دم که دیگه هیچ‌وقت همچین کاری نکنیم.
‫نه، دیگه هیچ‌وقت این کار رو نمی‌کنیم.
‫متنفرم بگم، ولی فکر کنم ‫می‌تونیم به بازی بزرگ برسیم.
‫باشه. می‌دونی اگه بزنه، می‌بریم.
‫بسه. داری خرابش می‌کنی.
‫ببخشید، مربی. می‌دونی چیه؟ ‫نمی‌خوام نگاه کنم. نمی‌تونم ببینمش.
‫باشه، نفس عمیق بکش.
‫- نفس عمیق اژدها. ‫- نفس عمیق اژدها!
‫نگران نباش، عزیزم.
‫زنای این خانواده ‫وقتی شلیک می‌کنن، خطا نمی‌کنن.
‫بی‌باکه. درست مثل مادربزرگش.
‫ایول!
‫ایول! ایول! ایول!
‫نه. هنوزم انگلیسی هستم، عزیزم.
‫دختر عزیزم گل زد.
‫آره!
‫- گل زدی! ‫- آره!
‫هورا!
‫برو کنار، سیبیلو. دور وایستا.
‫آفرین.
‫برو عقب. آفرین!
‫خب، خیلی خوش گذشت که پیش ما بودید.
‫- ولی گفتید کِی برمی‌گردید خونه؟ ‫- کی گفت قراره برگردیم خونه؟
‫- مامان. ‫- بله، عزیزم؟
‫فکر می‌کنی می‌تونم برم خونه آنالیس ‫یکم درس بخونم؟
‫می‌دونی چیه، عزیزم؟ ‫لازم نیست به من دروغ بگی.
‫اگه می‌خوای با دوستات جشن بگیری، ‫برو این کارو کن، باشه؟
‫نه، واقعاً باید درس بخونم. ‫من و لیو زیاد از مدرسه جا موندیم.
‫باشه. حتماً.
‫و اگه دوشنبه وقت داشتی، ‫شاید بشینیم یه فیلم ببینیم، اگه بخوای؟
‫آره، حتماً. یعنی...
‫اگه اینو می‌خوای من در خدمتم.
‫باشه. عالیه.
‫- آماده‌اید؟ ‫- آره.
‫- باشه. ‫- خوش بگذره.
‫خداحافظ.
‫- می‌تونی گریه کنی. رفت. ‫- گریه نمی‌کنم.
‫داری گریه می‌کنی، عزیزم.
‫و این خیلی قشنگه.
‫در مورد این دختره آنالیس یه پرونده باز کردم.
‫- خوبه. ‫- اگه اسم واقعیش این باشه.
‫- خوبه. ‫- نه!
‫- نه. ‫- نه.
‫- قرار نیست همچین کاری کنیم. ‫- قرار نیست این کارو کنیم.
‫اگه بخواید از دور ‫حواسم به دختره و اون سیبیلو باشه...
‫به سبک عملیات ویژه مخفی...
‫باید به هر قیمتی از نوه‌م محافظت کنم.
‫نوه تو نیست.
‫- باشه؟ ‫- آره.
‫آره، ما بهش اعتماد داریم، ‫پس لازم نیست آمار دوستاش رو بگیریم.
‫چطوره شما دو تا برید یه کم با هم وقت بگذرونید؟
‫واقعاً؟
‫آره، من می‌تونم از لیو مراقبت کنم.
‫یه جلسه تمرینی بذارم. ‫براش از سختی‌های اس‌آی‌اس بگم...
‫- دپارتمان فناوری اطلاعات. ‫- خب...
‫امشب برید مرخصی.
‫ممنون.
‫یعد از مدت‌ها اولین شب بدون بچه‌ها.
‫می‌دونی یعنی چی.
‫- خواب. ‫- خواب. آره.
‫- نمی‌تونم صبر کنم! ‫- هی، گوش کن. دخترمون ترکوند.
‫- خب... ‫- یعنی پیروزی بزرگی بود، پیروزی بزرگ.
‫پیروزی بزرگ.
‫- خیلی بهت افتخار می‌کنم. ‫- بیا، عزیزم.
‫بارون، چه مرگته؟
‫چیه، نمی‌تونم سر بزنم ‫و به یه دوست قدیمی سلام کنم؟
‫- نه! ‫- نه!
‫هواشو که داری، مت؟
‫قطعاً. پونزده ساله ازدواج کردیم.
‫- این سؤالی نبود که پرسیدم. ‫- دو تا بچه داریم، بارون.
‫- دوتا بچه، رفیق. ‫- امیلی؟ خوشحالی، امیلی؟
‫- آره، خوبیم، باشه؟ ‫- بده بیاد، پسر.
‫خب، داشتم شوخی می‌کردم. ‫شما شوخی نمی‌فهمید.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- مسئله کاریه. ‫- ما برنمی‌گردیم سر کار، بارون.
‫- اون یه مورد خاص بود که برنامه‌ریزی نشده بود. ‫- اگه جدی نبود، اینجا نمی‌اومدم.
‫ممنون که اومدی، ‫ولی می‌تونستی ایمیل بزنی.
‫حرفم اینه که جنازه چاک رو پیدا نکردیم.
‫به هر دوتای شما نیاز دارم.
‫خب... مت، نه، خیلی نه.
‫ولی امیلی، بهت نیاز دارم ‫که یه نفر از خانواده‌ت رو به خدمت بگیری.
‫خب، مامانم خیلی خوشحال می‌شه بهتون ملحق شه.
‫- پس می‌تونی باهاش حرف بزنی... ‫- مامانت نیست.
‫باباته.
‫بابات؟
‫آره. راجبش بهت نگفتم؟