‫زیاد نمک نریز.
‫- ها؟ ‫- اگه بیشتر بزنی، خیلی شور می‌شه.
‫خیلی زدی.
‫باشه.
‫پیاز رو درشت خرد کنین.
‫آفرین، درشت خرد کن.
‫خیلی خوبه، لازم نیست خردتر کنی.
‫تاشیرو؟
‫- بله؟ ‫- خیلی ریز خرد نکن.
‫- چرا؟ ‫- زیاد آب می‌ده.
‫آها، متوجه شدم.
‫یه‌کم زیادی پختن، ولی عیبی نداره.
‫می‌شنوی؟
‫همین صدا رو می‌گم.
‫صدا؟
‫صدای زنگش رو می‌گم.
‫عین جیغ می‌مونه.
‫ولی جیغ انسان نیست.
‫- بیرون سگ هست؟ ‫- نه.
‫مطمئن نیستم، ولی...
‫صدای زنگه.
‫پیغامی واسه منه.
‫چی می‌گه؟
‫شما نمی‌شنوی؟
‫نه. آشپزیت رو بکن.
‫من نیومدم اینجا آشپزی یاد بگیرم.
‫فقط می‌خواستم حواس خودم رو پرت کنم.
‫رو فرم ثبت‌نام نوشته بودم! ‫خوندینش دیگه؟
‫تاشیرو، چرا نمیای پیش خودمون؟
‫نه، همین‌جا راحتم.
‫خیلی‌خب، برگرد سر کارت. ‫تاس‌کباب داره حاضر می‌شه.
‫- چرا می‌خواست بدونه؟ ‫- اصلا نمی‌دونم.
‫آقای ماتسوکا؟
‫تاشیرو که شاگردتونه ‫آدرستون رو می‌خواست.
‫ما بهش ندادیم.
‫- کار خوبی کردیم؟ ‫- آره.
‫تاشیرو یه‌کم عجیبه، مگه نه؟
‫زیاده‌روی می‌کنه.
‫- حرف‌های عجیبی می‌زنه. ‫- غیر از اون مشکلی نداره.
‫واقعا این‌طور فکر می‌کنین؟
‫من به سلیقه خودم اعتماد دارم.
‫والدینم رو غذادوست محسوب نمی‌کنم،
‫ولی از سن کم متوجه شدم ‫ذائقه غذایی خوبی دارم.
‫در طول تابستون، گاهی اوقات ‫غذاها رو باب میل خودم درست می‌کردم.
‫اوف مایو، هاچی پارمنتیه، ‫پورو وینارت و کوته دانو درست می‌کردم.
‫اون موقع دبستانی بودم.
‫شگفت‌انگیزه.
‫زیاد رو سلایقم پافشاری نمی‌کنم.
‫ذائقه به مرور زمان عوض می‌شه.
‫ذائقه من مهم نیست.
‫اگه دنبال جلب رضایت مشتریتون هستین...
‫من استاد همین کارم!
‫خوب شد گفتی.
‫غذاهای فرانسوی من منحصر به فردن، ‫ولی می‌تونم کنارش بذارم...
‫و خودم رو وقف «بیسترو ان ویل» کنم.
‫که این‌طور. به صاحبمون می‌گم.
‫راستی، اگه بیای واسه ما کار کنی،
‫باز هم تدریس می‌کنی؟
‫ولش می‌کنم.
‫تو آخرین مصاحبه‌ات گفته بودی ‫اون کار مایه افتخارته.
‫واقعا مطمئن نیستم چرا اون‌جوری گفتم.
‫نمی‌دونم چی تسخیرم کرده بود.
‫نون رو با چاقو خط بندازین ‫که گاز درونش بتونه خارج بشه.
‫شکلش به خودتون بستگی داره.
‫این رو ببینین.
‫طرح دسته گندمه.
‫- شروع کنیم؟ ‫- چشم.
‫سوراخش نکن، فقط آروم خط بنداز.
‫آقای ماتسوکا؟
‫بله؟
‫شما می‌دونستین...
‫نصف مغز من...
‫پیوند خورده.
‫زخم عمل بعدش رو گردنم مونده بود، ‫ولی الان دیگه معلوم نیست.
‫یه دستگاه تو سر منه.
‫از اونجا کنترلم می‌کنه.
‫به صدای زنگ واکنش نشون می‌ده.
‫ولی نصف مغزم عین سابقه،
‫واسه همین هنوز ذهن منطقیم رو دارم.
‫واقعا؟ چه جالب.
‫حرفم رو باور نمی‌کنین.
‫خودم دستگاهه رو نشونتون می‌دم.
‫بیرون میارمش.
‫دکتر خبر کنین!
‫یعنی امروز هیچ رفتار عجیبی ‫از تاشیرو ندیده بودین؟
‫نه، بهتون که گفته بودیم.
‫که این‌طور.
‫خب، ولی...
‫کلا آدم خیلی عجیبی بود.
‫فقط امروز عجیب نبود.
‫منظورتون از «عجیب» چیه؟
‫مدام می‌گفت یه صدایی ‫تو ذهنش می‌شنوه.
‫از این رفتارهای عجیب داشت.
‫آها، متوجه منظورتون شدم.
‫آقای ماتسوکا؟
‫- بله؟ ‫- بنده کارآگاه اوتسوکی هستم.
‫- اتفاق خیلی وحشتناکی بود. ‫- آره.
‫- می‌شه چند سوال ازتون بپرسم؟ ‫- چرا که نه؟
‫چنین اتفاقی اینجا سابقه داشته؟
‫نه، اصلا. ‫اینجا از اون جاها نیست.
‫لابد نیست دیگه.
‫به هر حال...
‫تا حالا کسی در حین آشپزی...
‫خشمگین نشده ‫یا از غم فرو نپاشیده؟
‫از این اتفاقات نیفتاده؟
‫کاملا برعکس.
‫مردم میان اینجا ‫احساسات منفیشون رو تسکین بدن.
‫دیدن مواد اولیه، ‫لمسشون...
‫و چشیدن طعمشون مایه تسکینه.
‫واسه همین با وجود این همه ابزار خطرناک ‫هم حالمون خوبه.
‫- پس این‌جوریه؟ ‫- آره.
‫واسه شما هم همین‌جوریه؟
‫آره، واسه من هم هست.
‫ممنون.
‫- به خونه خوش اومدی. ‫- مرسی.
‫- آماده‌ای شام بخوریم؟ ‫- چرا که نه؟
‫به نظرم امروز خوب پیش رفت.
‫چی خوب پیش رفت؟
‫مصاحبه کاریم.
‫عه، واقعا؟ خوبه.
‫وضعمون داره بهتر می‌شه.
‫عذر می‌خوام.
‫- غذا بخوریم. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫هنوز عضو اون انجمنی؟
‫ها؟
‫آره.
‫علاقه خیلی خوبه.
‫ولی زیاده‌روی نکن.
‫چاقو رو اینجا دم مفصلش فرو کن.
‫بعدش از روی لگنش ببر.
‫راحت در میاد.
‫همین.
‫حتما باید ببرمش؟
‫آره.
‫من خوب بلد نیستم.
‫یه بار امتحان کن دیگه.
‫باشه، هرچی شما بگین.
‫نچ، نمی‌تونم.
‫خیلی لزجه.
‫حتما باید ببرمش؟
‫ولش کن، مشکلی نیست.
‫چی؟
‫واقعا داشتین سربه‌سرم می‌ذاشتین؟
‫این کارها یعنی چی؟
‫برام منطقی توضیح بدین ‫وگرنه نمی‌فهمم.
‫اگه زنده بود درک می‌کردم،
‫ولی تو این مرحله خیلی عجیبه.
‫بال‌هاش...
‫عین دست می‌مونن؟
‫خب، دست که نداره...
‫اشتباهه.
‫کم‌کم داره انسان جلوه می‌کنه.
‫- من خوردم. ‫- باشه.
‫- گوشیت دستته؟ ‫- آره.
‫فعلا.
‫عه، آقای ماتسوکا.
‫کارآگاهه باز اومده اینجا.
‫واقعا؟ چرا؟
‫گفتن یکی از شاگردهامون به نام آکمی گم شده.
‫گم شده؟
‫دیشب خونه نرفته.
‫آها، که این‌طور...
‫- همین‌جاست! آکمی طبقه بالاست. ‫- واقعا؟
‫کلی منتظرتون بوده. ‫بیاین، زود باشین.
‫اونجاست.
‫می‌بینین؟
‫ها؟
‫نیست.
‫رو همون صندلی نشسته بود.
‫صورتش رو نمی‌دیدم، ولی...
‫مطمئنم آکمی بود.
‫یعنی کجا رفته؟
‫پس اینجایی!
‫پس این همه مدت اینجا بودی.
‫آره.
‫که این‌طور.
‫بابت آکمی اومدی اینجا؟
‫درسته.
‫طرف زن بالغه، می‌تونه هرجایی بخواد بره.
‫اما والدینش نگرانن.
‫واسه همین فعلا...
‫به جاهایی که ممکنه رفته باشه ‫سر می‌زنم.
‫ببینیم بعدش چی می‌شه.
‫- روز سختیه. ‫- کارم همینه دیگه.
‫- بهتره من برم. ‫- باشه.
‫راستی، آقای ماتسوکا؟
‫دستتون چی شده؟
‫آها، این رو می‌گی؟ ‫دستم رو با چاقو بریدم.
‫که این‌طور...
‫خداحافظ.
‫الان ذهنم پر از دستورهای پخت جدید ‫واسه رستورانه.
‫اگه احتمالش خیلی کم باشه ‫هم قبول می‌کنم.
‫تا آخر عمرم استاد نمی‌مونم.
‫فرصت‌های متعددی داشتم،
‫ولی سرم شلوغ بود ‫و قبولشون نکردم.
‫دیگه نمی‌ذارم اون‌جوری بشه.
‫همه‌چی رو پاش می‌ذارم.
‫البته فرومانده نیستم.
‫اصلا از آینده نمی‌ترسم.
‫از کجا معلوم؟
‫اگه سرنوشت بذاره، ‫باهاتون کار می‌کنم.
‫کافیه خودتون بگین.
‫من در خدمتتونم.
‫اگه بهم نیاز داشتین، من میام.
‫- آقای ماتسوکا... ‫- سرنوشته!
‫- آقای ماتسوکا! ‫- بله؟
‫شما فقط از خودت گفتی.
‫پس «بیسترو ان ویل» چی؟
‫واسه همین اینجا نشستیم.
‫«بیسترو ان ویل»...
‫همین مسیرتون رو ادامه می‌دم.
‫خب، چرا ادامه می‌دی؟
‫حداکثر بهره رو از مواد اولیه‌تون می‌برم...
‫تا غذاهای فرانسوی رایج رو ‫با قیمت مناسب ارائه بدم.
‫- همین؟ ‫- خب...
‫وقتی خودم درستشون کنم، ‫به غذاهای جدیدی بدل می‌شن.
‫به حد کافی از خودت شنیدیم.
‫بریم سراغ یه بحث دیگه.
‫اگه قرار باشه سرآشپز ارشدمون بشی،
‫چی بهمون ارائه می‌دی؟
‫استخدامت به چه درد ما می‌خوره؟
‫می‌خوایم همین رو بدونیم.
‫چی ارائه می‌دم؟
‫شما هنرمندی.
‫به فکر سود و این چیزها نیستی.
‫توصیف خصوصیات خوبم ‫با کلمات دشواره.
‫ولی شما که کلا از خودت گفتی.
‫خب، در اون صورت باید همدیگه رو ‫خوب درک کنیم.
‫درسته.
‫لطفا اشتباه برداشت نکن،
‫ولی بهتره به تدریس ادامه بدی.
‫باشه، حتما. ‫خودم هم موافقم.
‫خیلی خوشحال شدم.
‫سلام، می‌شه یه‌کم پول قرض بدی؟
‫چرا؟
‫دوستم یه شرکت راه انداخته.
‫ازم خواسته سرمایه‌گذاری کنم.
‫شرکت چیه؟
‫ساخت‌وسازه.
‫دویست هزار ین می‌خواد.
‫دویست هزار!
‫با سودش پس می‌ده.
‫از بچه دویست هزار ین می‌خواد...
‫مگه ورشکسته شدی؟
‫داشتن و نداشتنش مهم نیست.
‫از دوستان خوبمه.
‫دوست خوب باهات چنین کاری نمی‌کنه.
‫- باشه پس. ‫- کجا می‌ری؟
‫بی‌خیالش.