‫[اسولویو، آمریکا]
‫[منطقه ایمن] ‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫پرسنل، توجه کنید.
‫- ورود غیرمجاز به منطقه ممنوعه. ‫- ورود غیرمجاز، ورود غیرمجاز!
‫اون پایینه. جلوشو بگیرید.
‫راهشو سد کنید.
‫هی!
‫اون دستگاه رو بده به من. همین حالا!
‫تمامش یهویی اتفاق افتاد.
‫یه پسر نیاز به شغل داشت.
‫و یه قهرمان نیاز به یه همکار.
‫پس اون پسر تبدیل به یه بچه شد
‫و اون بچه تبدیل به "دنجر" شد. ‫(دنجر: خطر)
‫ولی این اون بچه نیست.
‫ضمنا اون پسره هم نیست.
‫[شرکت علم پلید] ‫[از سال 1942 با علم در کار خدا دخالت می‌کنیم]
‫و این یه دستگاهه که می‌تونه ‫واقعیت رو تغییر بده،
‫حتی مُرده رو زنده کنه،
‫مثل این یارو، هنری هارت.
‫خب شما چیکار می‌کردین ‫اگه نیاز به کمک داشتین
‫و تنها کسی که می‌تونه ‫بهتون کمک کنه مُرده باشه؟
‫خب، برگردیم سراغ پسرمون هنری.
‫اون تبدیل به "کید دنجر" شد،
‫همکار قهرمان شکست‌ناپذیر اسولویو،
‫کاپیتان من،
‫که اسم واقعیش ری منچستر بود.
‫حالا اگه تمام اینا به‌شدت ‫غیرمسئولانه به‌نظر می‌رسه
‫خب، بخاطر اینه که همینطور بوده.
‫ولی هنری عاشق اون شغل بود.
‫کید دنجر بودن واسش همه‌چیز بود.
‫هنری و ری هویت واقعی‌شون رو مخفی نگه داشتن
‫و امنیت اسولویو رو تامین کردن.
‫ولی توی این مسیر بهشون کمک هم میشد.
‫با یه نابغه عجیب‌وغریب به اسم شواز آشنا شدن.
‫بهترین دوستان هنری، جاسپر و شارلوت،
‫توی این مسیر کمک کردن.
‫حتی خواهر کوچیک هنری، پایپر
‫وارد عمل شد.
‫ولی جاسپر، چیز بیشتری می‌خواست.
‫یه کتاب صوتی پیدا کرد که ‫بهش آموزش داد چطوری موقع خواب
‫مبارزه کنه.
‫و همچنین اسپانیایی صحبت کنه.
‫هنری هم چیز بیشتری می‌خواست.
‫می‌خواست از اسولویو خارج بشه.
‫خوشبختانه، یه توپ رادیواکتیو ‫توی صورتش ترکید.
‫آره، خوشبختانه، چون وقتی آماده بود
‫که خودش رو با هدایت یه بالون حاوی بمب
‫به سمت کوه، قربانی کنه...
‫فهمید که هر وقت بخواد می‌تونه
‫یه میدان نیروی حفاظتی ایجاد کنه.
‫تمام اسولویو رو نجات داد.
‫و اون پرنده رو.
‫آره، همه فکر کردن کید دنجر مُرده
‫و هنری گذاشت همینطور فکر کنن،
‫چون آماده بود که ابرقهرمان خودش باشه،
‫جای اینکه همکار یه نفر دیگه باشه.
‫حالا هنری و جاسپر اینجا زندگی می‌کنن، ‫[دیستوپیا، اقیانوس آرام شمالی]
‫به عنوان یه تیم با جرم مبارزه می‌کنن. ‫[دیستوپیا، اقیانوس آرام شمالی]
‫سنشون بیشتر شده،
‫توی استفاده از قدرت‌هاشون بهتر شدن،
‫و معروف شدن.
‫شاید یکم زیادی معروف شدن.
‫کید دنجر ممکنه مُرده باشه، ‫ولی هنری هارت نمُرده.
‫هنری نمرده. الاناست که برسه.
‫- باور کنید. ‫- آها.
‫کارآگاه جونز.
‫مگه من به یکی از بهترین‌های دیستوپیا دروغ میگم؟
‫دقیقا.
‫منطقیه.
‫اوهوم.
‫خب اون کجاست؟
‫اون... دستش یه جا بنده.
‫ببین، می‌دونم هنری میدان نیروی ‫شخصی خودشو داره و اینا،
‫ولی من به معنای واقعی کلمه ‫بهترین آدم دنیا
‫توی مبارزه‌ی درخواب هستم ‫که اسپانیایی حرف می‌زنه.
‫که ضمنا به این معنیه که ‫اگه دوستمون پیداش بشه
‫و هنری اینجا نباشه
‫من ترتیبش رو میدم.
‫"دوستمون"؟
‫از کی تا حالا جاسپر دانلوپ دوست و رفیق داره؟
‫پایپر؟ توی دیستوپیا چیکار می‌کنی؟
‫شواز؟ چی... نه... من...
‫- جاسپر! ‫- شواز؟
‫چی پوشیدی؟ ‫یجور دستمال گردگیریه؟
‫- دستمال گردگیری نیست. کُت‌ـه. ‫- شبیه یه گاوچرون فضایی شدی.
‫من گاوچرون نیستم. یه ابرقهرمانم.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- منم از دیدنت خوشحالم.
‫به دیستوپیا خوش اومدید، ولی لطفا برید.
‫ولی این همه راه از اسولویو اومدیم.
‫آره، منم اومدم تعطیلات بهاری.
‫تصمیم گرفتم برادرم ‫و دوست صمیمیش رو غافلگیر کنم.
‫و بعدش یادم اومد که ‫شارلوت درواقع الان توی هارواردـه،
‫پس مثل هنری گیر تو افتادیم.
‫بسیارخب.
‫اوه خدای من! شوخی می‌کنم.
‫- داستانت چیه؟ ‫- آره، نقش جناب خفن رو
‫با اون پلیس جذابه بازی می‌کردی.
‫چون داشتم روش کار می‌کردم.
‫اوه... اون جلب توجه نبود.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- چی؟
‫- هی کارآگاه موقشنگ. ‫- اوکی، بسیارخب.
‫- این رفیق ما بهت علاقه داره. ‫- کافیه.
‫نظرت چیه؟
‫- لایک یا دیس‌لایک؟ ‫- یا دیس‌لایک؟
‫عدر می‌خوام. گردشگرن که گم شدن.
‫یه کوچولو بهش نمی‌خوری.
‫- نه، بهش می‌خورم... یجورایی. ‫- یه کوچولو.
‫خب، بچه‌ها، بچه‌ها، بچه‌ها.
‫الان وقت خوبی نیست، باشه؟
‫چیه؟ تو و هنری توی ماموریت هستین؟
‫آره. شنیدم الان شما ‫جذاب‌ترین مبارزین جرم و جنایت
‫- توی دیستوپیا هستین. ‫- شنیدم هنری رئیس توئه.
‫اون رئیس من نیست. همکاریم.
‫درواقع الان مشغول امضای ‫یه قرارداد حمایتی واسه ماست.
‫پس چرا تو اونجا نیستی؟
‫- آره، تو چرا اونجا نیستی؟ ‫- باور کنید بچه‌ها.
‫اونا نمی‌خواستن فقط هنری رو ببینن.
‫هنری، هنری، هنری، هنری!
‫- خب الان یجورایی سرم شلوغه. ‫- بیخیال!
‫کار نکن، کار نکن. امشب نه!
‫آره، بیا بریم سراغ هنری ‫و بریم یه نمایش ببینیم.
‫آره. فکر خیلی خوبیه.
‫بسیارخب، گویا شما دونفر الان ‫یجورایی توی فاز توریستی هستین.
‫- منظورت چیه؟ ‫- آره، این حرفت یعنی چی؟
‫نمی‌دونم درمورد چی صحبت می‌کنی.
‫ولی یه کامیون پر از پلوتونیوم 239 قراره
‫تا پنج دقیقه دیگه از اون خیابون بیاد
‫و یه چیزی قراره بهش حمله کنه.
‫- منظورت یه نفره. ‫- منظورم یه چیزیه.
‫ملت اینجا بهش میگن خاموشی.
‫پس این خاموشی با تو و هنری مشکل داره؟
‫- با پلوتونیوم مشکل داره. ‫- چی؟
‫برق دیستوپیا با انرژی هسته‌ای تأمین میشه،
‫پس از کشورهای دیگه میله سوخت می‌خره،
‫و بعدش کامیون‌های تحویل ‫باید از کنار ما رد بشن.
‫نقشه خاموشی چیه؟ ‫نابودی میله سوخت‌های پلوتونیوم.
‫چرا می‌خواد میله‌های سوخت رو نابود کنه؟
‫سوخت که نباشه، برق هم نیست.
‫برق که نباشه، نور هم نیست. فقط...
‫خاموشی!
‫هنری، چه حسی داره که ‫سخنگوی جدید بیزواچ باشی؟
‫هنری، چه حسی داره که جذاب‌ترین ‫مبارز جرم و جنایت توی دیستوپیا باشی؟
‫چرا برق رفت؟
‫من از تاریکی می‌ترسم.
‫منو بغل کن، هنری!
‫برق رفت.
‫شواز می‌تونه درستش کنه.
‫مشکل برق نیست.
‫آره.
‫قول دادی توی تعطیلات کار نکنی.
‫ماهی باید شنا کنه. ‫شواز باید تعمیر کنه.
‫شب بخیر.
‫اونا میله‌های سوخت شهر هستن ‫که خاموشی می‌خواد بدزدشون.
‫به دیستوپیا خوش اومدید، رفقا.
نمی‌خوای قبلش هنری رو خبر کنی؟
‫چی...
‫بیا.
‫چی شده؟ از تاریکی می‌ترسید؟
‫رئیست کجاست؟
‫من رئیس ندارم.
‫اینو بگیر!
‫پاهامو نوش جان کن!
‫دیگه وقتشه.
‫- اون... ‫- گمونم خودشه.
‫آماده‌ی یه کتک حسابی باش، ‫عجیب و غریب دست‌پنجه‌ای!
‫خوشحالم که می‌بینمت...
‫واسه آخرین بار!
‫مچکرم، مچکرم.
‫- سلام، سلام، سلام. ممنون. ‫- هنری!
‫هی!
‫از دیدنتون خوشحالم. ‫از دیدنتون خوشحالم.
‫- از دیدنت خوشحالم. ‫- باورم نمیشه.
‫- گوش کنید، یه کاری داشتم. ‫- لفتش دادی.
‫یکم طول کشید. حالا اینجام.
‫اوه، پس تقصیر تو نیست.
‫می‌بینم که داری سر خواهرت داد می‌زنی.
‫حالا... اگه میشه منو ببخشید.
‫وقتشه که برم به بیزنسم برسم.
‫- چیکار داری می‌کنی؟ ‫- خب دیگه عجیبه.
‫بخشی از قراردادیه که امضا کردم.
‫یه جا دوربین گذاشتن؟
‫به نظرم باحال بود، خب؟
‫زدیم توی کار تبلیغات؟
‫- به هیچ وجه. ‫- "به نظرت باحال بود" ولی باحال نبود.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم، ریفیق!
‫هی، مواظب حرف زدنت باش.
‫بچه اینجا هست.
‫"رفیق" کلمه‌ی بدی نیست...
‫خب، گمونم وقت بیزنسه.
‫ها؟
‫بخشی از قراردادمون با بیزواچ اینه که ‫باید هر 45 ثانیه
‫موقع مبارزه با جرم بگیم بیزنس.
‫گمونم به تمام حرفام گوش میدن.
‫خوبه، چون این دستا توی بیزنس مرگن!
‫گمونم باید به انگلیسی بگیمش،
‫ولی بعدا یه فکری واسش می‌کنیم.
‫ممنون، ممنون.
‫ممنون.
‫- هی. ‫- هی.
‫[راد: ورودی] ‫[کید دنجر - پورتال انتقال جهانی:]
‫[با همدیگه با جرم و جنایت مبارزه می‌کنن]
‫اوه، باید پول این پنجره رو بدی...
‫با جونت!
‫خوبی؟
‫شهرتت تو رو ضعیف کرده.
‫دوباره بگو.
‫آه!
‫اوه...
‫گمونم الان زدم کشتمش.
‫کاملا مطمئنم که فقط پرتش کردی یه جای دیگه.
‫پرتش کردم وسط یه جلسه بیزنس با مرگ.
‫رفیق، واقعا سخته که بیزنس رو ‫توی تک تک جملات جا بدی.
‫امضای قرارداد چطور بود؟
‫یه بیزواچ گرفتی واسم؟
‫نه، نه، نگرفتم، ولی...
‫آره، مجبور شدم بیام اینجا. ‫یکی واست می‌گیرم.
‫بسیارخب. صبر کن. ‫آگهی‌مون چطوره؟
‫- خوب شدیم؟ ‫- آگهی‌مون.
‫خب...
‫آره، آره، خوب بود.
‫واقعا؟
‫آره.
‫اون آگهیه؟
‫رفیق، مات شدی.
‫جاسپر فقط یه شبح توی پس‌زمینه‌ست.
‫تمرکز روی اون گربه بیشتر از توئه.
‫- اینو توی جلسه امضا دیدی؟ ‫- آره.
‫- آره، اونجا دیدمش. ‫- و وقتی دیدیش هیچی بهشون نگفتی؟
‫می‌خواستم یه چیزی بگم. ‫مجبور شدم بیام اینجا.
‫هی جاسپر.
‫- هی، جونزی. ‫- کارت عالی بود.
‫می‌تونم یه عکس بگیرم؟
‫حتما. آره.
‫- ممنون. بسیارخب، بیا. ‫- بیا بگیریم.
‫- با آگهی پشت سرمون؟ ‫- آره، باید عکس بگیریم.
‫اوضاع خیطه.
‫- بفرما. ‫- عالیه، ممنون.
‫شماها خیلی به هم میاید.
‫- ممنون. ‫- خواهش، قابلی نداشت.
‫- عصبانی هستی؟ ‫- نه. چرا عصبانی باشم؟
‫- به نظر میاد عصبانیه. ‫- عصبانیه.
‫اینطور نیست که من نصف کار رو انجام بدم
‫و تمام اعتبارش به تو برسه.
‫چی می‌خوای؟ ستاره طلایی؟
‫هنری، همه فکر می‌کنن تو رئیس منی.
‫من تجربه‌ام از تو بیشتره.
‫خونه می‌بینمت.
‫آره
‫دارم از پیشت میرم.
‫می‌خواستم بعدا اینو بهت بگم، ولی...
‫شاید بهتر باشه الان بهت بگمش...
‫آره، خونه‌ی خودمو می‌خوام.
‫چرا؟ بهرحال تو که هیچوقت خونه‌مون نیستی.
‫ببین رفیق، ما دیگه بچه نیستیم، باشه؟
‫گمونم بهتره که فضای خودمون رو داشته باشیم.
‫به کار خودمون برسیم.
‫هنوز یه تیم هستیم؟
‫هی...
‫هروقت بخوای می‌تونی بیای پیشم.
‫- جوابش مثبت نبود. ‫- هووم.
‫آدمای بیزواچن.
‫بهم نیاز دارن.
‫خوش بگذره.
‫جاسپر. جاسپر.
‫هی...
‫یه ساعت واست می‌گیرم.
‫جاسپر؟
‫جاسپر.
‫باحال نبود، داداش.
‫خاموشی.
‫[از ذهن میسی مارتین]
‫می‌خوای چندتا توصیه بهت بکنم؟
‫اگه درمورد دکوراسیونه، پس نه.
‫نباید تنهایی کار کنی!
‫نه. پنج دقیقه دیگه.
‫ری، اون مامانمه. ‫نمی‌تونم باهات آشناش کنم.
‫اوه!
‫هووم. از نزدیک خیلی پیرتر بنظر می‌رسی.
‫این چیه؟ ها؟
‫من مُردم؟
‫توی بهشتم؟
‫اوه خدای من، توی جهنمم.
‫اوه. نه، توی نیوتاون هستی.
‫چی؟ نیوتاون چیه؟
‫چرا لباسم این شکلیه؟
‫این چیه روی صورتم؟ تو کی هستی؟
‫من الان تو رو زنده کردم.
‫قابلی نداشت.
‫چی؟
‫این همه سروصدا چیه؟
‫- از اینجا برو بیرون، جما. ‫- هی، حالت چطوره؟
‫تو منو نمی‌شناسی، منم تورو نمی‌شناسم،
‫ولی می‌خوام منو ببری خونه، خب؟
‫من نمی‌دونم کجام. من نمی‌دونم کجام. ‫نمی‌دونم این چیه روی صورتم!
‫ممنون. از اینجا برو، جما.
‫اون کید دنجرـه؟
‫به مامان نگو وگرنه بهش میگم ‫که تمام شب بازی ویدیویی انجام میدی.
‫منم بهش میگم از کارتش استفاده کردی
‫- تا اتوبوس بگیری به اسولویو. ‫- و منم به مامان میگم
‫که تو رژ لب خوبش رو به اون سگ زدی
‫تا ازش عکاسی کنن.
‫جرأتشو نداری.
‫من الان کید دنجر رو آوردم توی خونه‌مون.
‫تو حتی نمی‌دونی چه کارایی ازم برمیاد.
‫می‌دونم نمی‌تونی دهن منو ببندی.
‫می‌دونی چیه؟ فقط به مامان نگو.
‫اون سه تا شغل داره ‫و نیازی به این استرس نداره.
‫باشه، من اصلا اینجا نبودم.
‫اوه!
‫اولاً سلام.
‫دست بدیم. بیا رسمی نگهش داریم.
‫میسی مارتین، ابرطرفدار کید دنجر.
‫و یه عالمه داستان درمورد کید دنجر نوشتم.
‫- واقعا عاشقشون... ‫- چطوری اومدم اینجا؟
‫اوه!
‫با این جیگر.
‫دستگاه تغییر واقعیت.
‫بسیارخب. چی...
‫چیکار می‌کنه؟
‫از حبس رنگ واسه باز کردن فاصله
‫بین باریون‌ها و مزون‌ها استفاده می‌کنه... ‫کی اهمیت میده که چطوری کار می‌کنه؟
‫من الان کید دنجر رو زنده کردم!
‫زندگی پس از مرگ چه شکلیه؟ ‫البته بهم نگو.
‫می‌خوام سورپرایز بشم.
‫اوه، من نمرده بودم.
‫متأسفم. چی؟
‫گفتم نمرده بودم.
‫چرا، مرده بودی. ‫توی حادثه انفجار بالون
‫بعد از نجات تمام اسولویو مُردی.
‫[کید دنجر در حادثه انفجار بالون مُرد ‫و تمام شهر را نجات داد]
‫آره. ماجرای نجات اسولویو کار من بود.
‫فقط اینکه نمردم.
‫یجورایی...
‫مرگم رو جعل کردم.
‫فامیلم رو عوض کردم و ناپدید شدم.
‫اوه، خفه شو! ‫تمام این مدت زنده بودی؟
‫خب... آره.
‫می‌دونی بابت مرگت چقدر ‫آسیب روحی بهمون وارد شد؟
‫خب، متأسفم.
‫باشه؟
‫می‌خواستم به زندگیم برسم،
‫و از خونوادم محافظت کنم.
‫که اگه دشمنات فکر کنن مُردی ‫خیلی آسون‌تر میشه.
‫خب تمام طرفدارات هم فکر کردن تو مُردی.
‫آره خب، خبر خوب.
‫هنوز زنده‌ام.
‫تو مجبورم کردی با دایناسور بجنگم؟
‫اوه!
‫- اوه، کجا بودی؟ ‫- مبارزه با جرم توی دیستوپیا.
‫نه، صبر کن، دیستوپیا؟ معرکه‌ست!
‫صبر کن. دیستوپیا دیگه کدوم گوریه؟
‫شبیه یه جزیره توی اقیانوس آرامه.
‫اوه خدای من. جاسپر و شارلوت هم اونجان؟
‫صبر کن. تو جاسپر و شارلوت رو از کجا می‌شناسی؟
‫خب، من هویت مخفی‌تون رو پیدا کردم.
‫چطوری...
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫ماسکت کمتر از ‫عینک آفتابی چشمات رو می‌پوشونه.
‫واقعا تعجب کردم که ‫هیچکس دیگه متوجهش نشد.
‫آره خب، اسولویو
‫شهر زیاد باهوشی توی آمریکا نیست.
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫آوردمت اینجا که بتونیم ‫با همدیگه با جرم و جنایت مبارزه کنیم.
‫و داداش، توی نیوتاون یه عالمه جرم و جنایت هست.
‫حتی روحتم خبر نداره.
‫بیشتر روزا، من و جما ‫به زور از مدرسه می‌رسیم خونه.
‫برو. برو، برو، برو.
‫هی.
‫خوبه که تبلت‌مون رو زیر پیراهنمون قایم کردیم.
‫گندت بزنن، جما.
‫بده بیاد.
‫- خوبه. ‫- جدیدترین مدله. آره.
‫سلام. هیچکدومتون نمی‌تونستید بهمون کمک کنید؟
‫واسه همین نمیایم اینجا.
‫ولی حالا که تو اینجایی، ‫دیگه وقت‌تون تمومه، لعنتیا.
‫کید دنجر توی نیوتاون‌ـه.
‫آره. باید برگردم دیستوپیا.
‫صبر کن. نمی‌خوای کنار من ‫با جرم و جنایت مبارزه کنی؟
‫ببین، تو به نظر دختر خوبی میای
‫و من همیشه خوشحال میشم ‫از دیدن طرفدارهام، ولی...
‫الان خودم کلی کار دارم.
‫و تازشم، نباید از دستگاه‌های مسخره
‫واسه بیرون کشیدن ملت از دنیاشون
‫بدون اینکه ازشون اجازه بگیری استفاده کنی.
‫واقعا کار جالبی نیست.
‫بازم میگم، فکر کردم تو مُردی.
‫فکرشو نمی‌کردم به تمام ‫طرفدارهات دروغ بگی، ولی...
‫هرجور راحتی. ‫اگه می‌خوای برگردی برت می‌گردونم.
‫موافقم. ممنون.
‫تازشم، درمورد مردنم دروغ نگفتم، خب؟
‫جعلش کردم.
‫فرق خیلی زیادی داره.
‫کمک! دارن بهم زور میگن!
‫عجیبه.
‫از راد استفاده کردم تا تو رو ‫وارد زندگی عادیم کنم
‫که بتونیم با همدیگه با جرم مبارزه کنیم،
‫ولی اون یارو دقیقا شبیه مربی کرگ‌ـه.
‫اون شخصیت یکی از داستان‌های طرفداری منه.
‫ها.
‫باید کمکش کنی.
‫کمک! هی، کمک!
‫یه پستچی و چندتا بچه دبیرستانی اونجان. ‫بهش کمک می‌کنن.
‫پستچی‌ها به فرار از خشونت معروفن،
‫و دوتامون می‌دونیم که اون بچه دبیرستانی‌ها ‫تنبل و بی‌دست‌وپا هستن.
‫هی، پستچی، کمک!
‫مال منه.
‫- باشه. ‫- باید کمکش کنی.
‫باید برگردم به دیستوپیا.
‫"یه ابرقهرمان همیشه به ندای کمک پاسخ میده."
‫چی... تو کی هستی؟ ‫کی اینطوری حرف می‌زنه؟
‫تو.
‫بعد از اینکه زنبوردار رو شکست دادی.
‫چی؟
‫اوه. من...
‫الان یادم اومد.
‫من و کاپیتان من شرط بستیم
‫که ببینیم کی می‌تونه بیخودترین دیالوگ رو
‫توی مصاحبه‌های بعد از مبارزه بگه.
‫"یه ابرقهرمان همیشه به ندای کمک پاسخ میده."
‫اوه خدای من. باشه. ‫می‌دونی چیه؟ ترتیبش رو میدم.
‫- ترتیب... ‫- مربی کرگ.
‫ترتیب مربی کرگ رو میدم، ‫فقط همین یکی، بعدش منو می‌فرستی خونه.
‫ایول! مبارزه با کید دنجر!
‫دوتایی توی رویا زندگی می‌کنیم.
‫نه، نه، من خودم انجامش میدم.
‫صبر کن، نه، نه، نه، نه. ‫باید منو با خودت ببری.
‫این رویای منه که به واقعیت پیوسته.
‫تجربه‌ی کاری داری؟
‫رفیق، من 12 سالمه.
‫- ابرقدرت؟ ‫- دزدی و این چیزا.
‫- آره، باید اینجا بمونی. ‫- صبر کن، نه، نه.
‫ندیدی چندتا نگهبان رو نفله کردم ‫تا اون دستگاه رو بدزدم.
‫تاثیرگذار بود.
‫ببین، من یجورایی تازه از ‫یه رابطه‌ی مبارزه با جرم خارج شدم
‫پس واقعا می‎خوام تنها کار کنم، باشه؟
‫- عذر می‌خوام. ‫- چی... هی...
‫بعدشم، اون فقط یه معلم ورزشه ‫که هورمون تزریق کرده.
‫احتمالا حتی از ابرقدرتم استفاده نکنم.
‫اوه اوف...
‫هنوز نمی‌خوای کمکت کنم؟
‫نه. فقط به ابرقدرتم نیاز دارم.
‫خب، بهم گوش بده
‫ولی گمونم ما توی یکی از ‫داستان‌های طرفداری من هستیم.
‫- چرا اینو میگی؟ ‫- سیستم‌های پروتکل راد رو
‫به خودم وصل کردم.
‫احتمالا به‌جای مهمان به عنوان
‫- یه ادمین وارد سیستم شدم... ‫- حسابی تمرین کردیا.
‫و تازشم یه عالمه...
‫صاعقه و اینا بود، ‫و تازشم یکی از شخصیت‌های خیالی من
‫داره لت و پارت می‌کنه؟
‫چه خبر؟
‫و ابرقدرتت رو نداری.
‫آره، دقیقا نگرفتم چی شد
‫ولی احتمالا بخاطر ورم مغزی باشه
‫ناشی از... مشت‌ها.
‫ورم مغزی؟
‫فکر کردی خیلی باهوشی، ها؟
‫نه، نه، درواقع فکر می‌کنم که حسابی...
‫مصدوم شدم.
‫نمی‌دونستم تو ابرقدرت داری
‫واسه همین هیچوقت توی ‫داستان طرفداریم ننوشتمش.
‫اوه، درموردش خبر نداشتی؟
‫- نه.
‫حالا بخواب و 20 هزارتا شنا برو،
‫کید آگلی. ‫(آگلی: زشت)
‫حالا دیگه پررو شدی.
‫یک.
‫دو.
‫سه.
‫2396
‫2397
‫بسیارخب. مطمئنی که نمی‌خوای بهت کمک کنم؟
‫چون یه هیولای دیگه از ‫توی این داستان طرفداری اومده.
‫کی؟
‫مثل یه خون‌آشام الکتریکی.
‫- من... ‫- خون‌آشام الکتریکی چیه؟
‫ندونی بهتره.
‫فقط باید از اینجا بریم.
‫بسیارخب باشه، می‌تونی بهم کمک کنی،
‫ولی واقعا شک دارم کاری از دستت بربیاد.
‫تو حواسشون رو پرت کن، من ضربه رو می‌کوبم.
‫فقط منم که الان یه حس‌وحال تیمی خفن گرفتم؟
‫- من دارم حس‌وحال خستگی و داغونی می‌گیرم... ‫- اوه.
‫و احتمالا حس‌وحال دنده‌های شکسته.
‫بسیارخب، پس شاید دفعه بعد ‫من بتونم حواسشون رو پرت کنم
‫- و تو بتونی ضربه رو بکوبی. ‫- نه، نه، نه، نه، نه.
‫می‌خوام برم خونه، باشه؟
‫می‌خوام ابرقدرت‌هام برگردن.
‫می‌خوام برم خونه.
‫- بسیارخب. ‫- فقط...
‫- برمون می‌گردونم. ‫- زود باش.
‫زیباست.
‫اون خواهر منه؟
‫واو.
‫این چه لباسیه پوشیدی؟
‫می‌خوای برگردی دیستوپیا؟
‫به این زودی داری میری، برادر؟
‫دکمه رو بزن، دکمه رو بزن!
‫زیباست.
‫صبر کن، داری میگی تو پایپر رو ‫توی داستانت تبدیل به خون‌آشام کردی؟
‫آره. اون منو از باشگاه هواداری ‫کید دنجر انداخت بیرون.
‫اوه خدای من. حالم خیلی بهتر شد.
‫جا رو واسه کاپیتان استش باز کنید.
‫اوه خدای من، حالم خیلی بدتر شد.
‫این همه جا توی این عالم شما هست، ‫اون موجود باید ما رو می‏فرستاد اینجا؟
‫- خب... ‫- منظورش چیه
‫از "عالم شما"؟
‫اون چیز چیه روی میز؟
‫- تو... ‫- می‌خوای بهش بگی؟
‫باشه.
‫خب... من یه داستان‌هایی نوشتم
‫که من و هنری با همدیگه با جرم مبارزه می‌کنیم.
‫و حالا توی داستان طرفداری من گیر افتادیم.
‫و من واقعا می‌خوام برگردم دیستوپیا.
‫پس...
‫ما فقط ساخته‌ی ذهن و تصورات این دختر هستیم؟
‫فقط منم که الان دچار بحران وجودی شدم؟
‫پس داری میگی که یه واقعیت دیگه هست
‫که من توش سبیل ندارم؟
‫بگذریم، الان که صحبت می‌کردین
‫یه فکری به ذهنم رسید.
‫ما توی اسولویو هستیم، درسته؟
‫خب... یجورایی.
‫قطعا.
‫بسیارخب. پس یه شواز باید اینجا باشه.
‫شواز می‌تونه هرچیزی رو تعمیر کنه.
‫پس فقط کافیه که شواز رو پیدا کنیم، ‫اون می‌تونه راد رو تعمیر کنه،
‫و می‌تونیم برگردیم به واقعیت خودمون
‫و تو می‌تونی هر داستانی که ‫دلت می‌خواد بنویسی.
‫شواز چیه؟
‫اون نابغه‌ی علمیه که ‫توی غار مردونه زندگی می‌کنه.
‫منظورت استش‌هاوس‌ـه.
‫هرچی. مسئله اینه که اون می‌تونه ‫هرچیزی رو تعمیر کنه.
‫خب؟ پس...
‫اون کجاست؟
‫تا حالا اسم شواز به گوشم نخورده.
‫منم همینطور.
‫آره، منم هیچ نمی‌دونستم ‫کسی به اسم شواز وجود داره.
‫اسم باحالیه، ولی تا حالا اسمشو ‫توی هیچکدوم از داستان‌هام نیاوردم.
‫بسیارخب. حالا دیگه دارم ‫دچار بحران وجودی میشم.
‫فرانکینی‌تینی؟
‫- ممنون. ‫- بسیارخب، صبر کنید.
‫من درمورد تک تک آدمای توی این جشن ننوشتم،
‫خب، شرط می‌بندم راد هر تغییری که ‫من توی داستان‌هام دادم رو تغییر میده
‫و بعدش بقیه‌ی جاهای خالی رو ‫با واقعیت پر می‌کنه.
‫هووم.
‫پس... صبر کن.
‫داری میگی که باید یه شواز
‫یه جایی توی این عالم باشه؟
‫ممکنه.
‫شواز!
‫هی!
‫- شواز! ‫- واو، واو، واو!
‫ولم کن!
‫اسم منو از کجا بلدی؟
‫چون توی یه عالم دیگه
‫تو یکی از صمیمی‌ترین دوستای من هستی. ‫اوه خدای من.
‫- باورم نمیشه پیدات کردم! ‫- بسیارخب.
‫ولم کن رفیق. ‫من تو رو نمی‌شناسم
‫ولی توی این عالم من ظرفشورم، پس...
‫از اینجا برو.
‫گوش کن. به کمکت نیاز دارم.
‫اگه باهات صحبت کنم اخراج میشم،
‫و مامور آزادی مشروطم ‫منو برمی‌گردونه توی زندان.
‫تو رفتی زندان؟
‫آره. یه پلوتونیوم کوچیک دزدیدم.
‫اون یارو سبیلوی عوضی ‫و همکارش منو دستگیر کردن.
‫آره، اونا آشغالن.
‫ببینم، یه ظرف‌شور مثل تو ‫واسه چی پلوتونیوم می‌دزده؟
‫چون ظرف‌شوری تنها کاری نیست ‫که توی این دنیا انجام میدم
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫شاید اونقدر که معلم‌هام ‫فکر می‌کردن احمق نباشم، خب؟
‫شاید بتونم یه راکتور هسته‌ای کم‌مصرف‌تر
‫توی زیرزمین خونه پسرداییم بسازم
‫که داشمندان نابغه‌ی شما نتونن اینکارو بکنن!
‫حتی توی داستان طرفداری میسی
‫بازم یکی از باهوش‌ترین آدما هستی، شواز.
‫آره، من شواز کوفتی هستم.
‫درست صحبت کن!
‫شرمنده، فرانکینی.
‫گوش کن
‫من
‫می‌خوام یه نگاه بندازی به یه دستگاه.
‫چجور دستگاهی؟
‫تو همونی نیستی که ‫موقع دزدیدن پلوتونیوم مچت رو گرفتم؟
‫می‌خوای بریم واسه راند دوم، رفیق
‫- این دفعه بدون همکارت؟ ‫- نه، نه، نه، نه.
‫چیزی نیست، کاپیتان استش.
‫گفت اون یارویی که پلوتونیوم رو دزدید
‫برادر دوقلوش بوده.
‫آها. عذر می‌خوام، شهروند مطیع قانون.
‫خیلی خب، می‌تونی این دستگاه رو درست کنی؟ ‫من واقعاً باید برگردم دیستوپیا.
‫نه. یادم نبود مربی کرگ ‫توی این داستان پیداش میشه
‫می‌خوام بدونم کی اون صدای ‫گوش‌خراش رو در آورد
‫که خیلی فالشه.
‫من در آوردم.
‫آره. انگار یه مهمون ناخونده داریم
‫که باید ازش بخوام بره.
‫باید مجبورش می‌کردی پرواز کنه.
‫فقط... برو به کاپیتان استش کمک کن
‫عه، نه. ما راد رو داریم. ‫شواز رو هم داریم.
‫می‌ریم خونه.
‫فکر کنم اون تنهایی ردیفش می‌کنه.
‫- از پسش برمیاد. ‫- من کمک لازم دارم.
‫- کسی همکارم رو ندیده؟ ‫- آره، خیلی خب.
‫تو بهتره یونیفرمت رو بپوشی.
‫عه...
‫- بیا. ‫- چی؟ این چیه؟
‫اوه. اینجوری یونیفرمت رو می‌پوشی.
‫فکر کردم توی زندگی واقعی ‫روشِ باحالی برای تغییر شکل داری،
‫ولی توی داستان‌های من، ‫یه قوطی نوشابه می‌خوری
‫- و بوم... همکار میشی. ‫- آره!
‫راستش این خیلی نزدیک به روشیه که...
‫نوشابه‌ی کرفس؟ چی...
‫- آره. ‫- نوشابه‌ی کرفس دیگه چیه؟
‫نوشابه‌ای که طعم کرفس میده.
‫اوه، نه.
‫خیلی خب، فقط ارزونه ‫و مامانم کلی ازش می‌خره.
‫حالا، برو. کاپیتان استش کمک لازم داره.
‫- من... ‫- برو، برو!
‫- این کارو نکنید. نکنید.
‫خیلی خب، می‌خواید انجامش بدم؟
‫- باشه، انجامش میدم! ‫- برو، برو، برو!
‫انجامش میدم! ‫ولی باید خیلی بلندتر بگید!
‫برو، برو، برو!
‫ازم متنفری؟ این کارها واسه همینه؟
‫نه. تو لرد لالی هستی،
‫همکارِ ثروتمند و وفادار کاپیتان استش.
‫پولدارها از این لباس‌ها ‫تنِ بچه‌هاشون می‌کنن.
‫- عه، من می‌خوام برم خونه. ‫- خب، نمی‌تونی
‫سلاح سرّی‌ات باتونِ آبنباتی رو فراموش کنی.
‫- عه، نه. ‫- یه جورایی مجبوری... می‌دونم.
‫- ممنون. من دیگه میرم. ‫- تو همکارشی.
‫- من که نیستم! ‫- باید کمکش کنی.
‫جوابم منفیه.
‫- می‌شنوی؟ ‫- داره خوب پیش میره.
‫- داره آسیب می‌بینه. ‫- نه، اون خوبه.
‫"یه ابرقهرمان همیشه ‫به ندای کمک پاسخ میده"
‫باشه.
‫لرد لالی!
‫بدم میاد وقتی آدم‌ها از حرف‌هام ‫علیه خودم استفاده می‌کنن.
‫شاید کریسمس نباشه، ولی...
‫قراره صورتت رو با آبنبات تزئین کنم.
‫این قدرتِ ماورایی نداره؟
‫می‌تونست ایده‌ی خوبی باشه.
‫فقط یه آبنباتِ معمولیه؟
‫خب، وقتی پنج سالم بود ‫این داستان رو نوشتم.
‫سلام.
‫- این چیه؟ ‫- یه ستاره‌ی طلایی.
‫عه... من هنوز سؤال دارم.
‫خب، توی این داستان،
‫از این که دائم توی سایه‌ی جاسپر ‫زندگی می‌کنی خیلی اذیت میشی.
‫برای همین بعد از مأموریت‌ها ‫بهت ستاره‌ی طلایی می‌دادم.
‫می‌دونی، فقط برای این که بدونی ‫یکی قدرت رو می‌دونه.
‫عجیبه.
‫چی عجیبه؟
‫خب...
‫توی واقعیت...
‫واقعیتِ واقعی...
‫جاسپر همیشه توی سایه‌ی من زندگی می‌کنه.
‫کسی به جاسپر ستاره‌ی طلایی میده؟
‫نوچ.
‫هی! فکر کنم از این دستگاه سر در آوردم.
‫خیلی خب.
‫باشه. خب،
‫در اصل تنها داده‌ای که زمانِ خراب شدن ‫این دستگاه روش بوده
‫داستان‌های این دختر بودن
‫که در اصل تبدیلش کردن به یه...
‫سیستمِ بسته.
‫پس حالا فقط می‌تونید ‫از داستانی به داستانِ دیگه بپرید.
‫- می‌تونی درستش کنی؟ ‫- بذار ازت بپرسم.
‫قبلاً یه کریستالی چیزی اینجا بود؟
‫وقتِ... نمایشه!
‫نمی‌تونید حین اجرای آهنگِ بعدی‌ام ‫توی آشپزخونه قایم شید.
‫- همه بیاید بیرون. ‫- میشه فقط...
‫- فقط یه دقیقه بهمون مهلت بده، باشه؟ ‫- من یه دقیقه وقت ندارم.
‫ببین، ما باید این دستگاه رو درست کنیم.
‫می‌تونید وقتی کارم تموم شد درستش کنید.
‫باید همین الان درستش کنیم.
‫اجازه نمیدم یه بوم‌باکسِ کسل‌کننده ‫من رو به حاشیه برونه.
‫- من به حاشیه نمی‌رونمت، داداش. ‫- فقط بدش به من.
‫- راد رو ول کن. ‫- ازش متنفرم و می‌خوام
‫- بندازمش دور. ‫- نه، نه، نه!
‫چه خبره؟
‫برای این داستان خودمون رو ‫شخصیت‌های کارتونی کردم.
‫بلافاصله بعد از جراحی دندونم نوشتمش.
‫آره، هنوز آثار دارو از بین نرفته بود.
‫فرانکینی توی این داستانه.
‫اوه! من نمی‌خوام گاو باشم.
‫دکمه رو بزن.
‫خب، برگشتیم نیوتاون؟
‫- عه، فکر کنم. ‫- آره.
‫و چرا دستگاهه اونم آورد اینجا؟
‫چون من محشرم ‫و حتی دستگاهم این رو می‌دونه.
‫چون هر کسی رو که ‫لمسش می‌کنه می‌بره
‫و هر کسی که اون لمس می‌کنه ‫و هر کسی که اون لمس می‌کنه
‫- و هر کسی که اون لمس می‌کنه. ‫- این...
‫جای افتضاح دیگه کجاست؟
‫اوه. اینجا نیوتاونه.
‫عه، اونم خونه‌ی منه.
‫و خیلی...
‫محشره.
‫ولی مهمونیِ خفنم چی شد؟
‫بهت که گفتم دکمه رو نزن.
‫در واقع ما فقط کلی نه گفتیم.
‫خب، یکی دوباره دکمه رو بزنه. ‫می‌خوام برگردم به مهمونی‌ام.
‫آره، شواز داشت بهمون می‌گفت ‫چطور راد رو درست کنیم...
‫- بیا برگردیم. فقط برو. ‫- نه. نه.
‫- فکر نکنم... ‫- فقط دکمه رو فشار بده.
‫- فقط دکمه رو بزن. ‫- اونی که جلوئه.
‫نمی‌تونم... فقط به من گوش بدید!
‫فکر کنم وقتی دکمه رو می‌زنید،
‫فقط به طور تصادفی ‫یکی از داستان‌هام رو انتخاب می‌کنه
‫و شما رو به اونجا می‌فرسته.
‫نمی‌تونیم تضمین کنیم ‫ما رو به مهمونی‌ات برمی‌گردونه.
‫- خب، نمی‌تونه بدتر از اینجا باشه. ‫- واقعاً؟
‫چون یه بار داستانی نوشتم
‫که توش من و کید دنجر تو اقیانوس منجمد شمالی ‫با کوسه‌ها می‌جنگیم.
‫یکی دیگه در مورد یه جای افتضاح
‫به اسم ناحیه‌ی خاکستری نوشتم. ‫ازش متنفر میشی.
‫عزیزم، من متولد...
‫نه. اون گفت ناحیه‌ی خاکستری.
‫آره، خب، این افتضاح به نظر میاد.
‫گوش کن، خانم کوچولو... ‫(میسی)
‫- صبر کن. از کجا اسمش رو می‌دونی؟ ‫- من اسمش رو نمی‌دونم.
‫داشتم با تحقیر و بی‌احترامی حرف می‌زدم.
‫حالا، من نمی‌دونم شما دوتا ‫از چی حرف می‌زنید...
‫شووز و کوسه و داستان...
‫- می‌تونم توضیح بدم. ‫- و برام مهم نیست که بدونم.
‫میرم یه جا با نورپردازی بهتر پیدا کنم.
‫شما دوتا...
‫یه راهی پیدا کنید که من رو ‫به مهمونی‌ام برگردونید.
‫ولی نه خیلی زود.
‫می‌خوام دلشون برام تنگ شه.
‫منم می‌خوام به اون مهمونی برگردم، ‫شواز رو پیدا کنم،
‫- و برگردم دیستوپیا. ‫- ما مشکلاتِ بزرگ‌تری داریم.
‫یالا، من که تازه اون رو شکست دادم. ‫چطوری برگشته؟
‫راستش، اون توی خیلی از داستان‌هام هست... ‫مثل این یکی
‫که توش خواهرِ خون‌آشامت ‫قراره بره توی خونه‌ام
‫و خواهرم رو بدزده.
‫- بذار باهاش حرف بزنم. ‫- عه...
‫سلام! پایپر.
‫چه خبر؟
‫منم، داداشِ بزرگت؟
‫چرا... چرا اونجوری نگاهم می‌کنی؟
‫کشته مُرده‌ی استایلتم.
‫برو، برو، برو.
‫تو وایب خیلی خفنی داری.
‫شبیه یه خون‌آشام شرور واقعی شدی.
‫شبیه یه ملکه‌ی باشکوه ‫از گور برخاسته شدی.
‫یه دخترِ خون‌آشام جذاب و قدرتمند!
‫عزیزم، هر وقت دلت بخواد ‫می‌تونی خونم رو بنوشی.
‫نگاه نکن.
‫آخ!
‫من که واقعاً نگفتم!
‫اوه، بچه‌ها.
‫می‌خواید عضو باشگاه گاز شید؟
‫میشه واسش مُرد.
‫- این خوب نیست. ‫- حداقل فرانکینی دیگه
‫- در مورد مهمونی‌اش غُر نمی‌زنه. ‫- منظورم همینه.
‫اون ذهنش رو منحرف کرد. ‫حالا تنها چیزی که براش مهمه
‫تبدیل کردن دیگران به خون‌آشامه.
‫هنری...
‫دلت نمی‌خواد با ما وقت بگذرونی؟
‫بیا بیرون، بیا بیرون، ما...
‫خیلی محشریم.
‫می‌بینی؟ اگه گازمون بگیرن، ‫تبدیل به خون‌آشام می‌شیم.
‫ذهن‌هامون عوض میشن ‫و دیگه هیچوقت نمی‌خوایم
‫به دنیای واقعی برگردیم.
‫تا ابد توی این واقعیت گیر می‌کنیم.
‫این بده.
‫فقط باید یه لحظه فکر کنم...
‫نگران نباش. درو قفل کردم.
‫خیلی خب، حالا باید نگران باشی.
‫اون دستگاه شما رو کجا می‌بره؟
‫- به دنیاهای دیگه، یه جورایی. ‫- هیچ‌جا.
‫این رو بهشون نگو.
‫دنیاهای دیگه...
‫- برای فتح کردن؟ ‫- ازشون بدت میاد.
‫احتمالاً بهتره اینجا بمونی ‫و کس دیگه‌ای رو تبدیل به خون‌آشام نکنی
‫- بده. ‫- عه...
‫نه.
‫هان.
‫من اون رو می‌خوام.
‫اوه، نزدیک بود.
‫خب...
‫کجاییم؟
‫عه، هنوز نمی‌دونم.
‫خب، حداقل در امانیم.
‫هنری، مواظب باش! اوه...
بخشکی شانس.
‫سواره‌ها برگشتن و اسلحه دارن.
‫بیاید نزدیک سنگرها بمونیم.
‫- "سواره‌ها"؟ ‫- خدای من.
‫این جنگ‌های شیره‌ست.
‫چرا نمی‌تونی داستانی بنویسی که ‫توش روی کاناپه لش می‌کنیم؟
‫چون جنگ‌های کاناپه ‫کسل‌کننده می‌شدن.
‫برای من که نه.
‫- فقط بذارید برید، خب؟ ‫- یواش، یواش!
‫فقط بذارید برید ‫و ما بهتون اجازه‌ی عبور می‌دیم، خب؟
‫فقط بذارید برید و ما میذاریم زنده بمونید.
‫فقط بذارید برید ‫و طلای مایعتون رو جا بذارید.
‫- عه... لطفاً. ‫- آره. لطفاً.
‫طلای مایع؟
‫شیره‌ی افرا.
‫توی این داستان، یه جنگِ هسته‌ای ‫کل زمین رو سوزونده.
‫مردم بازمانده با سختی و مشقّت زندگی می‌کنن
‫و بقایای تمدن بشری رو جمع می‌کنن.
‫اونی که اونجاست آخرین ذره ‫از شیره‌ی افراست که روی زمین مونده.
‫ما اون رو داریم. ‫سواره‌های کانادایی می‌خوانش.
‫داستانِ طرفداری‌ای هم داری که ‫کاملاً عجیب و غریب نباشه؟
‫نه.
‫دهنِ شیره‌ایت رو ببند!
‫بپا!
‫- خیلی بابتش متأسفیم. ‫- آره، خیلی بابتش متأسفیم، خب؟
‫آره. به خاطر توسل به خشونت عذر می‌خوایم،
‫ولی ما سواره‌ها شیره لازم داریم!
‫مگه سواره‌ها اسب لازم ندارن؟
‫اونا همه زمان جنگ در رفتن ‫چون شیره‌تون تموم شد.
‫ما کلی پن‌کیکِ تازه اینجا داریم،
‫ولی نمی‌تونیم اونا رو بدون شیره بخوریم، خب؟
‫خب خشک بخوریدشون.
‫شما خشک بخوریدشون!
‫نه، شما خشک بخوریدشون.
‫این خیلی بی‌ادبانه‌ست. می‌خوای ببینی ‫وقتی سعی می‌کنم این کارو بکنم چی میشه؟
‫ما شیره نداریم، خب؟
‫آره! ازش خوشش نمیاد!
‫خیلی خشکه، خب؟
‫اونا رو توی دهنتون خُرد کنید و گریه کنید
‫- عینِ بچه کوچولوها. ‫- خودت خشک بخورشون!
‫- نه، خودت خشک بخورشون. ‫- بیا فقط شیره رو بهشون بدیم.
‫بعدش می‌تونیم شواز رو پیدا کنیم. ‫و اون می‌تونه راد رو درست کنه،
‫و می‌تونیم برگردیم به واقعیت.
‫چون توی این داستان، ‫ما منتظریم "مرد گُنده"
‫با کامیونی بیاد که می‌تونه ‫شیره رو ببره کالیفرنیا.
‫یک هفته پن‌کیک با شیره می‌خوریم
‫قبل از این که زمین به خورشید بخوره.
‫من جداً نگرانتم.
‫الان جای خیلی بهتری هستم.
‫خیلی خب بچه‌ها، ‫اسلحه و غذامون تموم شده
‫و اون سواره‌ها بدون جنگ جایی نمیرن. ‫شماها هستید؟
‫اوه!
‫مواظب باش، هنری.
‫ببخشید.
‫لعنت به این بخت و اقبال!
‫- من هستم. ‫- آره.
‫- شماها دوست‌های خوبی هستید. ‫- آره، خب،
‫راستش توی دیستوپیا ‫دوست‌های چندان خوبی نیستیم،
‫ولی من با سواره‌های دیوانه‌ی شیره ‫تنهاش نمیذارم، خب؟
‫دیستوپیا دیگه چیه؟ ‫منظورت چیه که ما دوست نیستیم؟
‫اونی که دستته چیه؟ ‫و منظورت چیه که ما دوست نیستیم؟
‫خیلی خب. این قراره احمقانه به نظر بیاد.
‫پس اگه شوازی توی این دنیا هست،
‫و اگه بتونیم پیداش کنیم، ‫شاید بتونه کمکمون کنه
‫رادمون رو درست کنیم و من و هنری رو ‫برگردونه به جایی که بهش تعلق داریم.
‫پس توی این دنیای دیگه،
‫احتمالاً یه دلیل خیلی خوبی داره
‫که ما دیگه دوست نیستیم، درسته؟
‫یعنی، احتمالاً من کارِ بدی کردم، درسته؟
‫من یه جورایی فقط...
‫سرم شلوغ شد.
‫سرت شلوغ شد؟
‫و مشهور شدم.
‫آخ.
‫واقعاً به من مربوط نمیشه، ‫ولی انگار تنها کاری که می‌کنه
‫اینه که بارها و بارها ‫جونت رو نجات میده،
‫ولی تو چون مشهور شدی و سرت شلوغه ‫نمی‌تونی باهاش دوست باشی؟
‫آروم باش، خب؟ اون توی دیستوپیا ‫انقدر جونم رو نجات نمیده.
‫چی...
‫اصلاً بیخیال، خب؟
‫شماها می‌تونید برید ‫و اون یارو شواز رو پیدا کنید.
‫دستگاهتون رو درست کنید،
‫و من تنهایی با سواره‌ها می‌جنگم.
‫نه.
‫ما اینجا می‌مونیم و می‌جنگیم.
‫آخ!
‫چیزی نیست.
‫خب، نقشه چیه؟
‫چطور اونا رو بیرون نگه داریم ‫تا مرد گُنده برسه؟
‫شاید لازم نیست بیرون نگهشون داریم.
‫شاید بهتره بذاریم بیان تو.
‫بذاریم بیان تو؟
‫خیلی خب. یا عاشق این نقشه می‌شید
‫یا فکر می‌کنید واقعاً احمقانه‌ست.
‫- آره، برش گردون، رفیق. ‫- آره، من نیم‌پز دوست دارم، خب؟
‫آره.
‫- یه ذره سوخته، خب؟ ‫- در واقع خوب پخته.
‫آره.
‫داره باز میشه.
‫آره، داره باز میشه! اسب‌ها!
‫پیاده شید، خب؟
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه!
‫اوه!
‫درست زد جایی که نباید
‫[شیره‌ی افرای 100 درصد خالص]
‫تکنیکِ حواس‌پرتی!
‫- رفیق، قیافه‌اش رو دیدی؟ ‫- دیدمش.
‫یالا، یالا، یالا!
‫این همون چیزیه که میگم. ‫کارِ ما همینه!
‫- بزن بریم! ‫- می‌خواید بذارم بیان بیرون
‫- تا بتونید دوباره انجامش بدید؟ ‫- نه.
‫بالأخره شیره گیر آوردیم! ‫نذارید هدر بره.
‫اوه، خوبه. آره.
‫اون پن‌کیک کجاست؟
‫می‌دونی، میسی نقشه‌ی خوبی داشت.
‫آره. اون استعداد داره.
‫هی، میسی.
‫تو همش میگی تکنیکِ حواس‌پرتی،
‫ولی ازش اشتباه استفاده می‌کنی.
‫تکنیکِ حواس‌پرتی وقتیه ‫که کاری می‌کنی آدم بدها
‫فکر کنن دارن به خواسته‌شون می‌رسن
‫ولی در واقع تو به خواسته‌ات می‌رسی.
‫اوه، فهمیدم. مرسی، رئیس.
‫من رئیست نیستم.
‫باشه، رئیس.
‫می‌دونی، من خیلی وقته که ‫انقدر خوشحال ندیدمت.
‫من که تازه رسیدم اینجا.
‫آره. این نکته‌ی خوبیه.
‫مرد گُنده رسید.
‫اوه!
‫به این عروسک توجه نکنید.
‫خودمم خیلی ناراحتم ‫که انقدر داغون شده.
‫شواز.
‫از دیدنت خوشحالم.
‫ختم کلام رفقا:
‫ماسماسکتون ماسیده.
‫اما یه امیدی بهش هست.
‫یه دله‌دزد جواهر رو بلند کرده.
‫نئو-دایمیوم. سنگ معدنیه، مگه نه؟
‫رفته رو حالت داستانی.
‫همه جوره خاطر جمعی؟
‫جونِ داداش، رد خور نداره.
‫دمت.
‫اوه، تو می‌فهمی چی میگه؟
‫البته.
‫ماشین درست کار می‌کنه،
‫فقط یکی کریستال نئو-دایمیوم رو دزدیده
‫و حالا توی حالتِ داستانی قفل شده.
‫هی، خواهر ملکه‌ی خون‌آشامت اون رو ‫به عنوان گردنبند انداخته گردنش.
‫حتماً اولین باری که پیداش شد ‫اون رو دزدیده.
‫برای همین هم دستگاه از اون موقع ‫توی حالت داستانی قفل شده.
‫متأسفم.
‫اشکالی نداره.
‫نه، اشکال داره.
‫تمام این اتفاقات تقصیرِ منه.
‫من داستان‌های مسخره رو نوشتم.
‫من راد رو دزدیدم.
‫من تو رو از زندگیِ واقعی‌ات ‫بیرون کشیدم. فقط...
‫هی، داستان‌هات مسخره نیستن.
‫داستان کارتونیه مسخره‌ست.
‫خیلی خب، آره. ‫عاشق داستان کارتونیه نیستم.
‫ولی...
‫تو سعی نداشتی زندگی‌ام رو خراب کنی.
‫تو فقط کاری رو می‌کردی که فکر می‌کردی ‫باید برای محافظت از شهرت انجام بدی.
‫می‌دونم این چه حسی داره.
‫اگه اون کریستال رو برات بیارم،
‫می‌تونی درستش کنی؟
‫اگه جواهر رو از دله‌دزده بگیرید،
‫با این دست‌ها کارو در میارم ‫و ماسماسک ردیف میشه.
‫همه چی عین روز اولش میشه.
‫اگه بتونیم کریستال رو پس بگیریم،
‫اون فکر می‌کنه شاید بتونه ‫سیستم رو بازنشانی کنه،
‫و همه چی باید به حالت قبلی برگرده. ‫حتی بهتر این که...
‫لازم نیست همه‌مون لمسش کنیم ‫تا به دنیاهامون برگردیم.
‫خیلی خب، نقشه اینه.
‫شواز رو برمی‌گردونیم نیوتاون.
‫اون کریستال رو از خواهرِ خون‌آشامم می‌گیریم.
‫شواز راد رو تعمیر می‌کنه،
‫و من برمی‌گردم به دیستوپیا ‫که بهش تعلق دارم.
‫ما سه نفر در برابر مربی کرگ،
‫ومپایپر و فنگتینی؟
‫بعید می‌دونم شانسی داشته باشیم.
‫خب...
‫امیدوار بودم ما چهارتا باشیم.
‫ولی اگه خواهرم گازتون بگیره...
‫آره، تبدیل به خون‌آشام می‌شیم.
‫توی این دنیا هم افسانه‌اش رو داریم.
‫آره، ولی این خون‌آشام‌ها واقعی هستن.
‫اونا بدن و ذهنت رو تغییر میدن.
‫هر کاری که می‌خواد انجام میدی.
‫دیگه به واقعیتِ خودت برنمی‌گردی.
‫فقط همین نیست. ‫اگه ومپایپر ما رو شکست بده،
‫می‌تونه کنترل راد رو به دست بگیره، ‫شواز رو مجبور به تعمیرش کنه،
‫و به تمام داستان‌های طرفداری‌ام بره.
‫و ارتشی از خون‌آشام‌ها بسازه.
‫و باهاشون به دنیای واقعی حمله کنه.
‫خب...
‫من تا آخرِ دنیا کنارت می‌جنگم، هنری.
‫دیدی؟ اون حرف نداره.
‫خیلی خب، میشه لطفاً فقط این رو درست کنیم
‫و برگردیم به واقعیت؟
‫معلومه که آره.
‫اینجانب پایه‌ام.
‫- من تا آخرِ دنیا... ‫- می‌دونیم.
‫- با یه ارتش می‌جنگم... ‫- می‌دونیم.
‫همه‌مون می‌دونیم.
‫خیلی خب. بیاید امیدوار باشیم کارساز باشه.
‫عالیه، عزیزم!
‫میسی، دکمه رو بزن.
‫ما سوارِ یه گاویم؟
‫یه گاو تک‌شاخه.
‫آهان. این بیشتر با عقل جور در میاد.
‫اصلاً هم اینطور نیست. ‫حالا، لطفاً دکمه رو بزن.
‫وای، خیلی وقته اون رو ندیده بودم.
‫آره، خیلی گذشته.
‫خب...
‫بهت میاد.
‫حس خوبی داره.
‫عه، فقط محض اطلاع می‌پرسم.
‫اونا کسایی هستن که باید ‫باهاشون بجنگیم، آره؟
‫آره، اونا آدم بدها هستن.
‫و با خوردن دل و روده‌ی عروسک‌های کوچیک ‫و پلاستیکی هنری زنده می‌مونن.
‫فکر کنم اون این کارو می‌کنه که آزارمون بده.
‫داره جواب میده.
‫بذاره دختره بیاد تو.
‫بقیه‌شون چی؟
‫کارشون رو تموم کن.
‫یا اونا رو به مهمونی دعوت کن.
‫- نه، جما! ‫- نه، نه، نه!
‫اونا همین رو می‌خوان.
‫خیلی خب، بچه‌ها. نقشه چیه؟
‫میسی، شواز، شما از راد محافظت کنید
‫من و جاسپر کریستال رو می‌گیریم.
‫- صبر کن، من می‌خوام با تو بیام. ‫- نه، ما ردیفش می‌کنیم.
‫اوه!
‫- میسی کجاست؟ ‫- توی خونه‌ست. برو. این رو بسپر به من.
‫مطمئنی؟
‫آره.
‫منم.
‫- بهت گفتم بیرون بمون. ‫- می‌دونم، ولی...
‫- نمی‌خوام آسیب ببینی. ‫- منم نمی‌خوام.
‫- خواهر کوچیکت کجاست؟ ‫- نمی‌دونم...
‫طبقه‌ی بالاست.
‫میسی، نه!
‫نتونستی من رو بگیری.
‫گرفتمت.
‫خدایا.
‫کلی دیوار دارید، میسی.
‫گوش‌گیر دارم، عوضی.
‫هوم؟
‫خاک بر سرِ بی‌عرضه‌ات.
‫راد کجاست؟
‫درد داشت؟
‫حالا به من گوش بده.
‫وای.
‫نه!
‫چرا اون کارو کردی؟
‫تکنیکِ حواس‌پرتی.
‫حالا می‌تونی بری خونه.
‫شواز!
‫آماده شو!
‫نه!
‫چقدر وقت لازم داری، شواز؟
‫نمی‌دونم. چقدر وقت می‌تونی بهم بدی؟
‫میسی، نه!
‫میسی، بس کن!
‫بجنب، شواز!
‫خدافظ!
‫میسی، منم!
‫با ارتشِ خون‌آشامم آشنا شو.
‫و این تازه شروعشه، برادر.
‫عجله کن!
‫چیزی نمونده!
‫چیزی نمونده... چیزی نمونده!
‫[بازنشانی کامل؟]
‫خیلی طول می‌کشه. ‫اما به خدا ایمان دارم.
‫چی...
‫به مامان میگم.
‫اوه!
‫دردم گرفت.
‫فهمیدم. باشه، من اصلا اینجا نبودم.
‫خدای من
‫چی...
‫راه رو برای استعداد باز کنید!
‫من اینجام!
‫موزیک رو پخش کنید.
‫♪ به رازِ زندگی من خوش اومدید ♪
‫و این نیست که به طور مرموزی ‫ناپدید شی تا همه دلتنگت بشن.
‫ولی کمک می‌کنه. دینگ!
‫خبرِ خوب. من برگشتم.
‫مثلاً این قراره باعث شه ‫حس بهتری پیدا کنم؟
‫تو دوستِ خوبی هستی.
‫و من این رو نمی‌دیدم.
‫ولی...
‫الان می‌بینمش.
‫جریان چیه؟
‫من باید از دیستوپیا برم، داداش.
‫جای مناسبی برای من نیست. ‫و الان می‌تونم این کارو بکنم.
‫چون تو اینجایی.
‫تو آماده‌ای.
‫خب، بدونِ تو یکم عجیب و غریب میشه.
‫خب، من که هنوز نرفتم.
‫هنوز باید ترتیب یه چیز دیگه رو بدیم.
‫برگشتید بازم کتک بخورید؟
‫مُرده؟
‫به طور طعنه‌آمیزی، ‫الان از هوش میرم.
‫بیا.
‫نگهش دار.
‫کارت عالی بود.
‫خب، می‌تونم یه عکس بگیرم؟
‫حتماً.
‫- عالیه. ‫- اوه!
‫لبخند بزن...
‫انگار من و تو قراره ‫رابطه‌ی کاری نزدیکی باهم داشته باشیم.
‫گمونم همینطور باشه.
‫بریم؟
‫- حالا میشه لطفاً بریم یه نمایش ببینیم؟ ‫- آره، آره، آره.
‫- بریم یه نمایش ببینیم. ‫- آره.
‫ببخشید.
‫من...
‫باید برم با طرفدارهام ‫خوش و بش کنم.
‫سلام، بچه‌ها. از آشنایی باهاتون خوشحالم.
‫آره، ممنون. ممنون. ‫انجام وظیفه بود.
‫خب، چون جاسپر عشقی رو دریافت می‌کرد
‫- که لایقش بود... ‫- تو چی؟
‫پایه‌ای بریم نمایش ببینیم؟
‫دیستوپیا دیگه به هنری نیاز نداشت.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫اوه، و خوشحالم که خون‌آشام الکتریکی نیستی.
‫هنری می‌دونست الان کجا بهش نیاز دارن،
‫چون یه ابرقهرمان همیشه ‫به ندای کمک پاسخ میده.
‫خب نمی‌دونم ایمیلِ قدیمی ‫کید دنجرت رو چک می‌کنی
‫یا چطور باهات توی دیستوپیا تماس بگیرم،
‫ولی اگه این به دستت رسید، ‫فقط می‌خوام بدونی
‫که امیدوارم با جاسپر آشتی کرده باشی و...
‫- این مالِ ماست. ‫- دوباره؟ جدی؟
‫راستش...
‫این مالِ اونه.
‫بیا از اینجا بریم!
‫دوباره با جاسپر دوست شدی؟
‫تو باید میسیِ معروف باشی.
‫قول میدی وقتی من توی دیستوپیام ‫از این کله‌پوک مراقبت کنی؟
‫خیلی خب. کی می‌خواد مخفیگاه جدید رو ببینه؟
‫گمونم قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫چند بار.
‫خب، حاضری بریم با جرم بجنگیم؟
‫آره، حاضرم! ‫بریم مخفیگاه رو ببینیم!
‫آره. نمی‌دونم دارم کجا میرم.
‫فقط یکی بهم بگه کجا برم و...
‫صبر کنید. چرا دارید می‌رید روی نیمکت؟
‫یادته توی شیمرز
‫یکم ناراحت شدم که جاسپر ‫می‌تونست پرواز کنه؟
‫تو ناراحت نبودی. ‫حسودیت می‌شد.
‫هنوزم حسودیش میشه. یه ذره.
‫شاید یه ذره حسودیم می‌شد.
‫ولی...
‫دیگه نه.
‫سفت بچسب، بچه‌جون.
‫بچه‌ها؟ باید برگردیم. ‫کامپیوترم رو جا گذاشتم.
‫الان وقتِ بدی برای گفتن اینه که ‫فردا امتحان میان‌ترم مثلثات دارم؟
‫خودت خواستی همکارم باشی.
‫خدای من.
‫کاپیتان من.
‫هی، بچه جون.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫سلام.
‫به کمکت نیاز دارم.
«ترجمه از سینا و حامد»
‫و فقط استایلِ بی‌نقصم نیست.
‫کایل.
‫لبخند بزن، کایل.
‫حالا می‌تونی یکم یواش‌ترش کنی، کایل.