‫[این فیلم مسائل حساسی] ‫[چون خشونت خانگی و خودکشی را مطرح می‌کند.]
‫[افراد حساس تماشا نکنند.
‫[۱۲-۰۶] ‫[یا اون یا تو... یکیتون می‌میره]
‫[اگر تاریخ مرگ خود را بدانید...]
‫[یعنی از الان رو به موت هستید]
‫با اورژانس تماس گرفتین، امرتون؟
‫الو؟ من آنا هستم ‫و از خیابون پرنزلار تماس می‌گیرم،
‫یه مورد اورژانسی پیش اومده.
‫گمون کنم یکی مرده.
‫تاریکه. احساس خطر می‌کنم.
‫زود بیاین. ‫یه سری مجروح اینجان.
‫دارن میان کمک. ‫لطفا خونسردیتون رو حفظ کنین.
‫به نقل از پلیس‌ها، ‫«قاتل تقویمی» تاریخ مرگ...
‫قربانیانش رو ‫روی دیوار می‌نویسه.
‫- محل سانحه کجاست؟ ‫- یکی بیهوشه.
‫- همه‌جا خونیه! ‫- کمک لازم دارم!
‫زود بیاین!
‫گمون کنم دارن تعقیبم می‌کنن.
‫با خط کمکی «همراهی تا خانه» ‫تماس گرفتین. امرتون؟
‫بله.
‫ولی با خط «همراهی تا خانه» ‫تماس گرفتین.
‫ما پشت خط می‌مونیم تا مردم ‫پیاده به خونه‌شون برسن.
‫از هشت شب تا دو صبح کار می‌کنیم.
‫شما باید مشکلتون رو به ۱۱۵ ‫که خط خدمات شهروندیه بگین.
‫ولی الان کسی برنمی‌داره.
‫درسته.
‫فردا صبح بهشون زنگ بزنین.
‫بهتون یاد می‌دن شکایتتون رو پیگیری کنین.
‫ممنون از کلام شیرینتون.
‫با خط «همراهی تا خانه» تماس گرفتین. ‫امرتون؟
‫سلام، من کارو هستم.
‫سلام کارو.
‫من الان تو ایستگاه اتوبوس ‫مکزیکوپلاتزم و...
‫چند مرد اون‌ور خیابونن.
‫مدام بهم زل می‌زنن. ‫می‌ترسم بیان این‌ور.
‫منتظر اتوبوسی؟
‫آره، منتظر ۱۰۹ـم. ‫الان دیگه باید می‌رسید.
‫خیلی‌خب کارو.
‫چند مرد اونجا هستن؟ چند سالشونه؟
‫پنج‌تان.
‫اصلا نمی‌دونم چند سالشونه.
‫جوانن. همه‌شون هودی پوشیدن.
‫خیلی‌خب. ترست رو بروز نده.
‫زیر چراغ کنار خیابون وایستا ‫که نورانی باشی.
‫- دارن میان اینجا. چیکار کنم؟ ‫- خونسردیت رو حفظ کن.
‫- اونجا ماشینی پارک نشده؟ ‫- چرا.
‫- برو دم ماشینه و بکوب رو کاپوتش. ‫- چرا؟
‫برو بکوب دیگه.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- زن نفهم.
‫خیلی‌خب. فرار کردن.
‫آفرین.
‫- اتوبوسم داره میاد. ‫- خیلی خوبه.
‫تا سوار اتوبوس نشدی قطع نکن، خب؟
‫خیلی‌خب.
‫در امانی؟
‫آره.
‫ممنون.
‫خب، شب خوبی داشته باشی.
‫شب خوبی داشته باشین.
‫در تاریک‌ترین اعماق اقیانوس ‫که بازی شکار و شکارچی...
‫به نظرم تو این دوره و زمونه ‫دیگه نباید حرف هیچ‌کس رو باور کرد.
‫این‌جوری می‌گن. نظرتون چیه؟
‫هر بار تاریخ مرگ قربانی ‫روی دیوار نوشته شده بود.
‫نام این قاتل رو ‫به خاطر همین کارش...
‫«قاتل تقویمی» گذاشتن.
‫فعلا سرنخی جز این دست‌خط ‫از قاتل نداریم.
‫لطفا به نحوه خاص نوشتن «دو» ‫و «دوازده» دقت کنین.
‫این دست‌خط براتون آشنا نیست؟
‫تا حالا ندیدینش...
‫[بابا] ‫[تماس دریافتی]
‫سلام.
‫با خط «همراهی تا خانه» تماس گرفتین. ‫امرتون؟
‫با خط «همراهی تا خانه» تماس گرفتین. ‫شما باهامون تماس گرفتین.
‫امرتون؟
‫حالا که جواب نمی‌دین، خودم می‌پرسم... ‫مورد تعرض یا تهدید قرار گرفته شدین؟
‫اگه دارن تهدیدتون می‌کنن سرفه کنین.
‫- الو؟ ‫- شما؟
‫- خط «همراهی با خانه.» ‫- چرا به من زنگ زدی؟
‫امکان نداره. ‫من شما رو نمی‌شناسم.
‫- تا الان شماره‌تون رو نداشتم. ‫- پس احتمالا گوشیم بود.
‫ترجیح می‌دین با همکار خانمم صحبت کنین؟
‫می‌تونم همین الان وصلتون کنم.
‫نه. لازم نیست.
‫خواهش می‌کنم قطع نکنین.
‫معلومه تو دردسر افتادین.
‫- مجروح شدین؟ ‫- کار از کار گذشته.
‫چی شده؟ چه کمکی از دستم بر میاد؟
‫کار از کار گذشته.
‫کار از کار گذشته؟ چرا؟
‫امشب می‌کشنم.
‫می‌کشنتون؟
‫- چرا چنین فکری می‌کنین؟ ‫- خودش اعلام کرده.
‫می‌شه اسمتون رو بپرسم؟
‫اسم من جولزه. جولز تانبرگ.
‫کلارا...
‫کلارا ورنت.
‫خیلی‌خب کلارا.
‫کی می‌خواد بکشدت؟
‫خیلی خسته‌ام.
‫کسی که حرفم رو باور نمی‌کنه.
‫چرا، من باور می‌کنم.
‫صحبت با شما به درد نمی‌خوره. شرمنده‌ام.
‫کار از کار گذشته.
‫می‌دونی کی می‌خواد بکشدت؟
‫آره.
‫کی؟
‫«قاتل تقویمی.»
‫حرفم رو باور نمی‌کنی، مگه نه؟
‫می‌کنم.
‫معلومه که می‌کنم.
‫رو چه حسابی می‌گی اونه؟
‫رو دیوار نوشته...
‫عکس خودم و شوهرم رو گذاشته.
‫زیرش نوشته بود...
‫۱۲-۰۶. یکیتون می‌میره. ‫یا اون یا تو.
‫[ششم دسامبر] ‫[۲۱:۳۱]
‫[۱۲-۰۶] ‫[یا اون یا تو... یکیتون می‌میره]
‫[خیابان کوسر، پلاک سه]
‫[خیابان رناتا، پلاک ۲۷]
‫به نظرم هیچ راهی جز...
‫کلارا، اگه کسی تهدیدت کرده، ‫باید به کلانتری خبر بدی.
‫خبر دادم. ولی حرفم رو باور نکردن.
‫بعدش تو زیرزمینی به هوش اومدم ‫که رو دیوارش تهدید به مرگ بود...
‫نتونستم چیزی رو ثابت کنم.
‫کی بود؟
‫چند هفته پیش.
‫درست یادم نمیاد.
‫تو پارک به هوش اومدم...
‫و یه راست رفتم خونه.
‫- الان خونه‌ای؟ ‫- نه.
‫چرا نیستی؟
‫می‌ترسی قاتله اونجا باشه؟
‫شوهرت چی؟
‫- کمکم نمی‌کنه. ‫- چرا نمی‌کنه؟
‫آخه خیال می‌کنه کلا خیالاتی شدم.
‫اون هم با پلیس‌ها حرف زده.
‫خیلی خجالت کشیده بود ‫و من خیلی شرمگین شدم.
‫ولی آدم که این چیزها رو الکی نمی‌گه. ‫شوهرت نگران نیست؟
‫اون رو هم تهدید کردن.
‫فقط بهم خندید.
‫اصلا خنده‌دار نیست.
‫[سروصدای خیابون نمیاد] ‫[محله آرومیه]
‫الان کجایی کلارا؟
‫اصلا نباید این‌ها رو بهت می‌گفتم. ‫ببخشید. من...
‫ولی حداقل تا اینجا اومدم.
‫منظورت از «تا اینجا» چیه؟
‫الان تو گاراژی؟
‫با ماشین می‌ری؟
‫کلارا؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫برنامه‌ات چیه؟
‫خواهش می‌کنم یه لحظه وایستا.
‫یه لحظه پشت خط بمون.
‫کلارا...
‫- خواهش می‌کنم عجولانه عمل نکن. ‫- نمی‌کنم. چرا چنین خیالی می‌کنی؟
‫من سال‌ها تو مرکز تماس آتش‌نشانی ‫برلین کار کردم.
‫استرس زیاد رو از صدا تشخیص می‌دم.
‫تو قبلا سه بار بهمون زنگ زدی،
‫ولی به خاطر «قاتل تقویمی» نبود.
‫- چرا زنگ زده بودی؟ ‫- می‌ترسیدم تو تاریکی تنها برم خونه.
‫مگه کارتون همین نیست؟
‫آره، معلومه.
‫عذر می‌خوام.
‫[قربانی خشونت خانگی] ‫[واقعی؟]
‫می‌شه یه سوال بپرسم؟
‫چیه؟
‫همه‌چی تو خونه مرتبه؟
‫آره، کاملا.
‫شوهرت الان کجاست؟
‫- چرا شب‌ها تنها پیاده می‌ری؟ ‫- چرا این سوالات رو می‌پرسی؟
‫چون تو یادداشت‌هامون نوشته ‫مشکوک به خشونت خانگی هستی.
‫- این مکالمات ضبط می‌شن؟ ‫- آره، چطور؟
‫یعنی هرچی بهتون بگم ثبت می‌شه؟
‫آره، ولی تا ۴۸ ساعت می‌مونه. ‫تحت پوشش محافظت داده هم هست.
‫- چطور؟ ‫- خب...
‫یعنی اگه امشب بلایی سر من بیاد،
‫پلیس‌ها از وقوع این مکالمه خبردار می‌شن؟
‫منظورت چیه؟
‫قاتل دنبالته.
‫با این حال نه پلیس خبر می‌کنی، ‫نه می‌ری خونه پیش شوهرت. چرا؟
‫[خیابان رناتا، پلاک ۲۷]
‫تو هم حرفم رو باور نمی‌کنی.
‫اذیتت می‌کنه؟
‫آره.
‫متأسفم.
‫می‌ترسی.
‫حتی بدتر از این حرف‌هاست.
‫از اون ترس‌هاییه...
‫که آدم می‌خواد پوست خودش رو بکنه...
‫تا سوزش درونیش متوقف بشه.
‫بدترین حقه جهنم اینه ‫که خودش رو عین بهشت جلوه می‌ده.
‫سلام.
‫ممنون.
‫سلام آقای گریچ.
‫عه، خانواده فون بولو.
‫مبلغ هنگفتی به ستاد انتخاباتیمون ‫اهدا کردن. آدم‌های خوبی‌ان.
‫ممنون که باب سلیقه من ‫لباس پوشیدی کلارا.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫مایه افتخارمه.
‫کلارا.
‫وای خدا جون.
‫چطوری؟ دیگه اصلا نمی‌بینیمت.
‫وای.
‫- مارتین، کار جدیدت مبارک. ‫- ممنون.
‫- هوای اون بالا چطوره؟ ‫- خیلی فشرده است.
‫ولی اگه آدم مواظب نباشه، ‫اذیتش می‌کنه.
‫- خیلی خوشگل شدی مرت. ‫- ممنون.
‫معرفیتون کنم؟ ‫دکتر پال واسمن، همکار جدیدمون هستن.
‫از سه هفته پیش وزیر امور داخلیمون هستن.
‫ایشون هم دوست خائنم کلاراست ‫که از بهترین وکلای شرکتمون بود،
‫ولی یهو فهمید مادر تمام‌وقت شدن بهتره.
‫- اصلا دلت واسه کار تنگ نمی‌شه؟ ‫- گاهی می‌شه.
‫واقعا امیدوارم برگردی پیشمون.
‫شاید وقتی آملی رفت مدرسه...
‫اگه کلارا ترجیح می‌ده ‫دخترمون رو بزرگ کنه،
‫بهتره همین کار رو بکنه.
‫دلم براش تنگه.
‫حداقل بیا بریم قهوه بخوریم. ‫می‌تونی آملی رو هم بیاری.
‫قول می‌دم.
‫- مارتین. ‫- شب خوبی داشته باشین.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خوشحال باش که دیگه مجبور نیستی ‫باهاش سر و کله بزنی.
‫راستش، خیلی حیفه که دیگه نمی‌بینمش.
‫ولی تو من و آملی رو داری.
‫درسته.
‫خب... بیا سالگردمون رو جشن بگیریم.
‫- سلام. ‫- ممنون.
‫می‌دونم غذای دریایی دوست نداری،
‫ولی واسه برنامه‌هامون ‫پروتئین لازم داری.
‫برنامه امشبمون چیه؟
‫عذر می‌خوام.
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫دیگه قرص‌هات رو نمی‌خوری؟
‫امان از دستت کلارا.
‫دوباره باید تو درمانگاه بستریت کنم؟
‫- مارتین، چیزیم نیست. ‫- بهت هشدار می‌دم.
‫نمی‌ذارم آملی مادر روانی داشته باشه.
‫- قرص‌ها معده‌ام رو اذیت می‌کنن. ‫- دکتر می‌تونه یه چیز دیگه بنویسه.
‫- عذر می‌خوام. ‫- خب...
‫پرستار بچه تا کی می‌مونه؟
‫ویگو تا برسیم خونه می‌مونه.
‫گوشیت رو بده من.
‫به شب مخصوصمون خوش اومدین.
‫هرچی میل داشتین، من در خدمتم.
‫شب مخصوص چیه؟
‫خیلی خاصه.
‫حتما یه چیزی تو نوشیدنیم ریخته بود.
‫وحشتناکه.
‫فقط از درد به هوش اومدم.
‫کلارا، باید از شوهرت جدا بشی.
‫آره.
‫باید خیلی وقت پیش ازش جدا می‌شدم. ‫آخه...
‫نمی‌خوام آملی بفهمه چه بلایی سرم آورده.
‫درک می‌کنم. ‫نمی‌خوای اذیت بشه...
‫- دخترت چند سالشه؟ ‫- آملی شش ساله است.
‫من هم یه دختر دارم. ‫اسمش فابینه.
‫اون هم شش ساله است.
‫- دخترت الان کجاست؟ ‫- خوابه.
‫کی مراقبشه؟ تنهاست؟
‫معلومه که نیست.
‫پرستار بچه داریم.
‫باورت می‌شه واقعا پدر خوبیه؟
‫باورش سخته، ولی راست می‌گم.
‫آملی خیلی دوستش داره.
‫دیگه باید تا پیدام نکرده برم.
‫کجایی؟
‫داری در یه گاراژ رو می‌بندی.
‫در یه ماشین رو باز کردی. ‫برنامه‌ات چیه؟
‫بهتره برنامه‌ام رو تنهایی عملی کنم.
‫نه.
‫نه، چنین کاری نکن.
‫خیلی عذر می‌خوام، ولی نباید ‫چنین کاری بکنی.
‫این کار رو نکن! ‫خواهش می‌کنم این کار رو نکن!
‫التماست می‌کنم.
‫کلارا! کلارا، خواهش می‌کنم!
‫[مارتین: همیشه می‌دونم کجایی!] ‫[آماده باش!]
‫یا «قاتل تقویمی» من رو می‌کشه، ‫یا مارتین.
‫پس ترجیح می‌دم خودکشی کنم.
‫اگه چنین کاری بکنی...
‫آملی هیچ‌وقت باهاش کنار نمیاد.
‫باور کن.
‫می‌شنوم رانندگی نمی‌کنی.
‫التماست می‌کنم. خواهش می‌کنم بس کن. ‫یه کاریش می‌کنیم.
‫کلارا؟
‫الو؟ کلارا، خواهش می‌کنم.
‫می‌رم یه مسکن قوی‌تر برات بیارم.
‫سلام، با ویگو تماس گرفتین. ‫اگه خواستین بعد از بوق پیغام بذارین.
‫سلام ویگو.
‫این پیغام خطاب به آملیه.
‫سلام عزیز دلم.
‫مامان جون!
‫فقط می‌خواستم بهت بگم ‫خیلی دوستت دارم.
‫تقصیر تو نبود، می‌شنوی چی می‌گم؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫[در حال تماس]
‫[بابا] ‫[تماس دریافتی]
‫الان اصلا وقت ندارم. فردا زنگ بزن.
‫چطور مگه؟ چی شده؟
‫- مهمه. ‫- یعنی اورژانسیه؟
‫مگه هنوز مرخصی نیستی؟
‫- پشت پنل اورژانس نیستم. ‫- پس کجایی؟
‫داوطلبانه تو خط «همراهی تا خانه» ‫کار می‌کنم.
‫یه خانمی می‌خواد خودکشی کنه.
‫خب، پلیس خبر کن.
‫نمی‌دونم کجاست.
‫- شاید کمکی از دست من بر بیاد؟ ‫- تا حالا که نیومده.
‫اسمش رو بگو، می‌فهمم کجاست.
‫نه، اجازه ندارم.
‫جولز، داری با زنی حرف می‌زنی ‫که می‌خواد خودکشی کنه.
‫می‌تونم تصور کنم چقدر اذیت می‌شی.
‫- می‌تونی؟ ‫- آره. می‌تونم.
‫می‌خوای نجاتش بدی،
‫- بعد از بلایی که سر دایانا اومد... ‫- بس کن!
‫- کجایی؟ ‫- خونه‌ام. کجا می‌خوام باشم؟
‫چیه؟
‫جولز، من می‌خوام کمکت کنم. ای بابا. ‫من پدرتم.
‫- مبارکه، بالاخره فهمیدی. ‫- بگو چی می‌دونی.
‫خب، اسمش چیه؟
‫خیلی‌خب. تصمیمش با خودته.
‫- اگه همه‌چی خراب شد و تو نـ... ‫- اسمش کلاراست.
‫- کلارا... کلارا چی؟ ‫- ورنت.
‫همین؟
‫امروز هتل له زن بوده.
‫اونجا یه انجمن سری اذیت و آزار دارن.
‫خبر نداشتم.
‫ولی پرس‌وجو می‌کنم. ‫هنوز اونجا آشنا دارم.
‫تو باقی مسائل دخالت نکن، خب؟
‫انتظار می‌ره امشب باز هم ‫در برلین برف بباره.
‫پس لطفا با احتیاط رانندگی کنین ‫یا با خیال راحت تو خونه بمونین.
‫الان ساعت ده و سه دقیقه است. ‫اخبار بعدی سر ساعت یازدهه.
‫خدا رو شکر. حالت چطوره؟
‫داغونم.
‫حالت تهوع دارم. بالا آوردم.
‫نمی‌تونم ادامه بدم. خیلی خسته‌ام.
‫الان کجایی؟
‫جایی‌ام که عمرا «قاتل تقویمی» پیدام کنه...
‫چرا این‌قدر برات مهمه؟
‫چرا دست از سر من برنمی‌داری؟
‫مطمئنم در تصورت نمی‌گنجه، ولی...
‫من دقیقا حالت رو درک می‌کنم.
‫مدت زیادی پشت خط زنانی چون تو بودم.
‫زنانی که گریه می‌کردن، چون شوهرشون ‫تا پای مرگ کتکشون زده بود.
‫تونستی کمکشون کنی؟
‫سعیم رو کردم.
‫بارها و بارها سعی کردم.
‫ولی همین که پلیس می‌رسید،
‫یهو همه‌چی بهتر جلوه می‌کرد ‫و شوهره قسر در می‌رفت.
‫درک نمی‌کنم.
‫چرا خانم‌ها تحمل می‌کنن؟
‫چون وابستگی مالی دارن.
‫یا نمی‌خوان بچه‌هاشون رو ‫از باباشون جدا کنن.
‫چون شرمگینن.
‫چون نمی‌دونن کجا برن.
‫یا خیال می‌کنن خودشون رو ‫بابت کتک خوردنشون مقصر می‌دونن.
‫چون می‌ترسن بدتر بشه ‫و کشته بشن.
‫یا شاید شوهره از زنه آتویی داره ‫و ازش باج می‌گیره.
‫کلارا، به این عذاب خاتمه بده، ‫ولی جون خودت رو نگیر.
‫چرا این‌قدر برات مهمه؟ ‫تو که اصلا من رو نمی‌شناسی.
‫بهت گفتم دختر دارم. فابین رو یادته؟
‫آره.
‫مادرش خودکشی کرده بود.
‫از اون موقع، ‫فابین عزیزم زیاد...
‫چرا این‌ها رو بهم می‌گی؟
‫که عذاب وجدان بگیرم؟
‫نه.
‫مادرش تو درمانگاه بود.
‫اولش انگار داشت خوب می‌شد.
‫دکترهای برگر هاف...
‫- تو درمانگاه برگر هاف بود. ‫- برگر هاف؟
‫- من هم اونجا بودم. ‫- چی؟ بابت چی؟
‫اختلالات گسستگی.
‫گاهی چیزهایی می‌بینم ‫که وجود ندارن.
‫- تونستن کمکت کنن؟ ‫- آره، کردن.
‫ولی باید دارو مصرف کنم.
‫مارتین هم سر هر چیز جزئی ‫تهدیدم می‌کنه دوباره بستریم می‌کنه.
‫دایانا از افسردگی شدید رنج می‌برد.
‫امیدوار بودم بتونن کمکش کنن، ولی...
‫کار از کار گذشته بود.
‫فقط تو عذاب نکشیدی.
‫مامان! لطفا در رو باز کن!
‫مامان! آتش گرفته!
‫مامان!
‫نمی‌تونیم بریم بیرون!
‫زود باشین، آتش‌سوزی شده ‫و صدای جیغ و داد یکی میاد.
‫بچه است.
‫آتش‌نشان‌ها دو دقیقه‌ای اونجان.
‫در رو باز نکن!
‫ممکنه آتش پخش بشه ‫و خودتون بسوزین.
‫- لطفا از ساختمون برین بیرون. ‫- ولی بچه چی می‌شه؟ جیغ و دادش...
‫همکاران من رسیدگی می‌کنن. ‫لطفا از اونجا برین بیرون.
‫یه لحظه.
‫- بله؟ ‫- ماشین ۲۶ هستم. استلینگ هستم.
‫تانبرگ، جریان چیه؟ ‫اینجا که خبری نیست.
‫- یعنی چی؟ ‫- اینجا اصلا آتش نگرفته.
‫خیلی‌خب.
‫- آقای داملو؟ ‫- بله؟کجایین؟
‫تو خیابون براندنبورگیش آتشی دیده نمی‌شه.
‫چی؟
‫- اذیت و آزارتون عواقب داره. ‫- وای خدا.
‫وحشت کردم و اشتباه آدرس دادم.
‫- الان کجایین؟ ‫- خیلی شرمنده‌ام.
‫خیابون پرینس ریجنت، پلاک بیست و چهار، ‫طبقه سومم.
‫- لطفا دوباره بگین. ‫- خیابون پرینس ریجنت، پلاک ۲۴. الو؟
‫برین کنار! ای بابا!
‫چی شده بود؟
‫دایانا بچه‌ها رو تو اتاقشون حبس کرده بود.
‫نمی‌خواست مادرشون رو ‫اون‌جوری تو وان ببینن.
‫بچه‌هام خیلی سعی کردن بیان بیرون.
‫فابین تونست تو کمد قایم بشه.
‫بردنش بیمارستان.
‫احتمالا پسرم داشت با شمع ‫کیک تولد بازی می‌کرد.
‫حتما متوجه دود شده بود.
‫ولی کار از کار گذشته بود.
‫می‌خواست در رو باز کنه.
‫ولی توانی براش نمونده بود.
‫تسلیت می‌گم.
‫ببین من رو.
‫یه لحظه وایستا. باید یه چیزی رو بررسی کنم.
‫پشت خط بمون.
‫برگرد!
‫بیا اینجا.
‫قیافه‌ات رو ببینم.
‫کلارا!
‫[۱۲-۰۶] ‫[یا اون یا تو]
‫ببین من رو. ببین من رو.
‫حالا... برگرد.
‫قیافه‌ات رو ببینم.
‫ببین من رو! ببین من رو!
‫برگرد.
‫حالا قیافه‌ات رو ببینم.
‫کلارا!
‫ببین من رو!
‫مامان جون؟
‫کلارا، من برگشتم.
‫جولز... همین‌جا بود.
‫- همین‌جا بود. ‫- کی؟
‫«قاتل تقویمی.» ‫تو این کلبه بود.
‫ببین. بهت می‌گم چیکار کنیم.
‫من یه تاکسی می‌فرستم ‫که یه راست ببردت خونه.
‫آدرست رو بگو.
‫ترجیح می‌دم با ماشین خودم برم.
‫نه، وایستا.
‫یه چیزی برات می‌فرستم.
‫[۱۲-۰۶] ‫[یا اون یا تو]
‫حالا باید حرفم رو باور کنن.
‫هم پلیس‌ها، هم مارتین.
‫می‌گفت این هم از توهماتمه.
‫می‌پرسید مگه می‌شه کسی بدونه ‫من قرار بود تو اون پارکینگ باشم.
‫مارتین می‌خواست دوباره ‫تو برگر هاف بستریم کنه.
‫تو رو با ترست تک و تنها گذاشته.
‫هرچی بیشتر فکر می‌کنم...
‫بیشتر باور می‌کنم...
‫باور می‌کنم همه‌چی زیر سر مارتینه.
‫چطور مگه؟
‫اون تنها کسیه که همیشه می‌دونه کجام.
‫کلبه رو بلده.
‫فیلم‌ها دستشه.
‫بیماریم رو علیه خودم به کار می‌بره.
‫ششم دسامبر هم...
‫تاریخ عروسیمون بود.
‫لطفا زود با ماشین برو خونه ‫و بچه‌ات رو بردار.
‫جلوی واحدت می‌بینمت.
‫کمکت می‌کنم.
‫تو نمی‌شناسیش.
‫همیشه برنده می‌شه.
‫این‌دفعه نمی‌شه.
‫جولز.
‫اینجاست.
‫کلارا، کسی اونجاست؟
‫کلارا، بهم بگو چی شده.
‫کلارا، کسی تو خونه‌اته؟
‫صدام رو می‌شنوی؟ کسی اونجاست؟
‫صدام رو می‌شنوی؟ کلارا، خواهش می‌کنم...
‫[ششم دسامبر]
‫- چیه؟ ‫- زنه هنوز پشت خطه؟
‫تو کجایی؟
‫الان جلوی له زن وایستادم.
‫تو چی؟
‫- چیزی دستگیرت نشد؟ ‫- مخ مدیرشون سوت کشیده بود.
‫معلومه که انکار می‌کنه.
‫اگه می‌دونست بهم می‌گفت. ‫از من بشنو.
‫- واقعا همه‌جا رو گشتی؟ ‫- آره، خبری نبود.
‫جولز، می‌شنوی چی می‌گم؟ ‫زنه بهت دروغ گفته.
‫چرا باید حرف تو رو باور کنم؟
‫- تو که بارها به مامان دروغ گفته بودی... ‫- زنه داره دروغ می‌گه.
‫به جون خودم قسم می‌خورم. ‫داستان خودکشیش منطقی نیست.
‫[شبکه در دسترس نیست]
‫کلارا!
‫به پیغامگیر کلارا ورنت متصل شدین. ‫لطفا بعد از بوق پیغام بذارین.
‫کلارا، خواهش می‌کنم بهم زنگ بزن. ‫خواهش می‌کنم. التماست می‌کنم.
‫آهای!
‫آروم باش. آروم باش بابا.
‫عه، آروم باش.
‫عه، آروم باش!
‫بلایی سرت نمیارم.
‫بیا. کمکت می‌کنم.
‫من هندریک هستم.
‫بیا. کمکت می‌کنم.
‫بیا دیگه.
‫بیا. چیزی نیست.
‫کلارا!
‫هندریک بودی، درسته؟
‫کافیه من رو ببری جایی ‫که بتونم برم شهر.
‫انگار باید بری دکتر.
‫می‌برمت نزدیک‌ترین اورژانس.
‫لطف داری که نگرانی. ولی چیزیم نیست.
‫کافیه دم شهر پیاده‌ام کنی.
‫[شبکه موجود نیست]
‫چی شده که شبانه با لباس بابا نوئل ‫پشت فرمونی؟
‫مهمونی بود.
‫مسئول سرگرمی مهمونی‌ام.
‫کارم درسته.
‫انواع و اقسام مراسمات رو گرم می‌کنم.
‫چیه؟ اجاره‌ام در میاد دیگه.
‫[خط همراهی تا خانه] ‫[سه تماس از دست رفته]
‫[تماس دریافتی]
‫کلارا! حالت خوبه؟ چی شد؟
‫دیدمش.
‫«قاتل تقویمی» تو کلبه‌مون بود.
‫ولی فرار کردم.
‫- الان کجایی؟ ‫- دارم میام شهر. ماشین سوار شدم.
‫- ماشین کیه؟ ‫- بابا نوئل.
‫- جانم؟ ‫- نگران نباش.
‫ببین. حتما مارتین داره می‌ره خونه. ‫باید قبل از اون به آملی برسم.
‫لطفا مواظب باش.
‫نباید امشب به هیچ‌کس اعتماد کنی.
‫بابا جون!
‫لطفا پشت خط بمون. ‫باید برم به دخترم سر بزنم.
‫مامان جون.
‫بابا جون.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫نه. نه، خیلی تب داره.
‫باید ببینم شربت تب‌بر مونده یا نه.
‫مامان جون.
‫بابا جون.
‫مامان جون.
‫بلدی بخونی؟
‫- چی؟ ‫- می‌خونی؟
‫خب...
‫گوشی رو بذار کنار گوش فابین.
‫♪ ببین، مهتاب در اومده ♪
‫♪ ستارگان زرین می‌درخشن ♪
‫♪ تو آسمون روشنن ♪
‫♪ جنگل‌ها تو سایه می‌خوابن... ♪
‫♪ و تو مرغزارهای آروم... ♪
‫♪ نور سفیدی تو شب پخش می‌شه ♪
‫دایانا همیشه همین رو ‫واسه فابین می‌خوند.
‫الان آروم‌تر شده؟
‫آره، آروم شده.
‫ممنون.
‫نباید آملی رو تک و تنها بذارم.
‫باید کنارش باشم.
‫نباید زندگیش رو نابود کنم.
‫این همه سال گذاشتم ‫زندگی خودم نابود بشه.
‫من عاشق مارتین بودم.
‫ولی دیگه طاقت ندارم.
‫باید برم خونه پیش دخترم...
‫و بالاخره از مارتین طلاق بگیرم.
‫اگه بخوای کمکت می‌کنم.
‫می‌تونم از امنیت خودت و آملی ‫اطمینان حاصل کنم.
‫کافیه بهم بگی کجایی تا...
‫- بیام. ‫- همین‌جوریش هم کلی کمک کردی.
‫این یکی رو باید تنها انجام بدم.
‫چون عکس گرفتم، ‫مدرک دارم که «قاتل تقویمی»...
‫که خیالاتی نشده بودم. ‫الان باید حرفم رو باور کنن.
‫یه ساعت دیگه بگذره ‫ششم دسامبر تمومه.
‫پیشنهادم هنوز سر جاشه.
‫ممنون جولز.
‫خواهش می‌کنم کلارا.
‫جریان چی بود؟
‫«قاتل تقویمی» دنبالته؟
‫می‌شه یکی از اون‌ها بکشم؟
‫چرا که نه؟
‫به احتمال زیاد یه پاکت دیگه اون تو باشه.
‫پونزده سال بود سیگار نکشیده بودم.
‫آتش داری؟
‫کجاست؟
‫- بزن کنار. زود باش. ‫- عه، آروم باش.
‫همیشه شوکر دارم.
‫- آروم باش. ‫- در رو باز کن!
‫- آروم باش! ‫- باز کن!
‫بلایی سرت نمیارم.
‫خب؟
‫هیچ مشکلی نیست. جدی می‌گم.
‫من بلایی سرت نمیارم.
‫عه، چی...
‫مارتین!
‫بس کن!
‫کارت قشنگ نبود که زدی بیرون.
‫سوار شو!
‫- نباید اینجا ولش کنیم. یخ می‌زنه! ‫- سوار شو. زود باش!
‫ولم کن!
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫حتما می‌دونستی پیدات می‌کنم.
‫طرف کی بود؟
‫جلوی خونه رد پا بود.
‫تو اتاق‌خواب نرفتی؟
‫اتاق‌خواب؟
‫اون چیه؟
‫تهدید مرگ «قاتل تقویمی»ـه.
‫«قاتل تقویمی»؟
‫کلارا، باز شروع نکن.
‫فردا دوباره می‌رم اونجا.
‫اگه واقعا رو دیوار بود، ‫پلیس خبر می‌کنم.
‫ولی اگه باز الکی گفته باشی، ‫دوباره می‌برمت برگر هاف.
‫تو گاراژ بودم. شلنگ رو دیدم.
‫دیگه تکرارش نکن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌بینم ویگو بهم پیام داده یا نه.
‫داشتم به خودمون فکر می‌کردم.
‫پارسال که برده بودمت ‫اورژانس پوتسدام...
‫وقتی برگشتیم خونه ‫و برات آشپزی کردم،
‫واسه هزارمین بار ازم پرسیدی ‫چرا نمی‌رم روان‌کاوی.
‫حقیقت از این قراره که رفتم روان‌کاوی.
‫ولی طرف همون حرف‌های همیشگی رو زد.
‫گفت اعتماد به نفس ندارم،
‫چون پدرم کتکمون می‌زد ‫و مادرم فرار کرده بود.
‫واسه این چیزها روان‌کاو لازم ندارم.
‫می‌فهمی؟
‫با بیانش مشکلی ندارم.
‫اگه گروه مشاوره‌ای که می‌شد ‫خودم رو معرفی کنم،
‫عضوش می‌شدم.
‫بلند می‌شدم و می‌گفتم:
‫«سلام. من مارتین هستم. ‫چهل و چهار سالمه و زنم رو می‌زنم.»
‫خیال کردی این توجیه خوبیه؟
‫نباید این‌قدر تحریکم کنی کلارا.
‫تحریکت کنم؟
‫- من تحریکت می‌کنم؟ ‫- آره.
‫چه‌جوری؟
‫چرا خیلی وقت پیش طلاق نگرفتی؟
‫هی طاقت میاری. ‫کتک می‌خوری و فریاد می‌شنوی.
‫خودت می‌ذاری بزنمت کلارا. ‫خودت می‌ذاری مشت و لگد بزنم.
‫من می‌ذارم بزنی؟
‫من گذاشتم...
‫من رو به اون انجمن مردم‌آزاری ببری؟
‫من گذاشتم اون‌جوری...
‫قربانی ضرب و شتم بشم؟
‫- شوخیت گرفته؟ ‫- من چنین حرفی نزدم.
‫ولی اکثر اوقات من رو با حضورت ‫عصبانی می‌کنی.
‫وقتی خودت واسه خودت احترام قائل نیستی، ‫من چه‌جوری بهت احترام بذارم؟
‫تو هر روز زهره‌ترکم می‌کنی مارتین.
‫می‌دونم.
‫عذر می‌خوام.
‫باورم می‌کنی؟
‫باور می‌کنی عاشقتم؟
‫یه چیزی بهت می‌گم. ‫تو خودت ازم طلاق نمی‌گیری!
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫من رو برسون خونه.
‫می‌خوام پیش دخترم باشم.
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫خب...
‫آماده اتفاقات پیش‌رو باش.
‫جلوی آملی روم دست بلند نمی‌کنی.
‫به من دستور نده.
‫دیگه دستت بهم نمی‌خوره.
‫کلارا!
‫ویگو؟
‫♪ ببین، مهتاب در اومده ♪
‫♪ ستارگان زرین می‌درخشن ♪
‫♪ تو آسمون روشنن ♪
‫آملی؟
‫♪ جنگل‌ها تو سایه می‌خوابن... ♪
‫♪ و تو مرغزارهای آروم... ♪
‫♪ نور سفیدی تو شب پخش می‌شه ♪
‫سلام کلارا.
‫جولز؟
‫آملی چشه؟
‫نگران نباش. چیزیش نیست.
‫من بهش قرص خواب دادم.
‫مارتین کجاست؟
‫ویگو کجاست؟
‫بیا از اتاق‌خوابش بریم بیرون.
‫وگرنه بیدار می‌شه.
‫جولز، چرا اومدی اینجا؟
‫بذار بخوابه.
‫[۱۲-۰۶] ‫[یا اون یا تو]
‫خواهش می‌کنم نه.
‫وقتشه.
‫شوهرت کجاست؟
‫خواهش می‌کنم.
‫بذار یه چیزی نشونت بدم.
‫من هر بلایی که سرت آورده رو دیدم.
‫کل اتاق‌ها دوربین دارن.
‫طاقت دیدنشون رو ندارم.
‫بندازش.
‫این‌قدر سختش نکن.
‫ده دقیقه مونده.
‫یا کلارا یا مارتین.
‫خب، کجاست؟
‫جولز...
‫داره نیمه‌شب می‌شه.
‫من که بهت گفتم دارم از مارتین طلاق می‌گیرم. ‫واسه چی باید بمیره؟
‫فقط می‌خوام طلاق بگیرم ‫و آملی رو با خودم ببرم.
‫چرا هنوز ازش حمایت می‌کنی؟
‫تو که می‌دونی حقشه.
‫جولز، این جنون رو تموم کن.
‫این جنون همون بلاییه ‫که گذاشتی سرت بیاره.
‫شوهرت کجاست؟
‫الان فرصت داری کنترل زندگیت رو ‫دوباره به دست بگیری.
‫یا اون یا تو.
‫چهار دقیقه دیگه مونده.
‫باید بکشیش.
‫صدات در نیاد.
‫فابین چی؟
‫فابین چی شد؟
‫فابین مرده. زنده نموند.
‫تو بیمارستان مرد.
‫باید این کثافت رو از زندگیت حذف کنی.
‫بعدش چی؟
‫بعدش چی می‌شه؟ ‫نمی‌تونی ولم کنی.
‫بهم اعتماد کن.
‫برنامه ریختم.
‫من طرف توئم.
‫یازده و پنجاه و هفت دقیقه است.
‫یا تو می‌کشیش.
‫یا من می‌کشمت.
‫سه دقیقه.
‫بگیرش.
‫- نمی‌تونم. خواهش می‌کنم. ‫- زود باش.
‫جولز، خواهش می‌کنم.
‫یادت بیاد چقدر اذیتت کرده.
‫این مرد زندگیت رو جهنم کرده!
‫اصلا نمی‌فهمی چه فرصتی ‫در اختیارت گذاشتم؟
‫دو دقیقه.
‫جولز، خواهش می‌کنم...
‫- چیه؟ ‫- مگه تو...
‫مگه نمی‌فهمی؟
‫دایانا با مرگ مارتین زنده نمی‌شه.
‫خب...
‫درسته.
‫زرنگی.
‫دایانا هم زرنگ بود.
‫ولی مشکلات بچگیش، ‫ضرب و شتم پدرش،
‫مادری که ساکت می‌موند ‫و نادیده‌اش می‌گرفت...
‫داغونش کرد.
‫وقتی خودکشی کرد، ‫جون بچه‌های من رو هم گرفت.
‫جون خودم رو هم گرفت.
‫من این کار رو می‌کنم ‫که به زنانی چون تو...
‫فرصت مبارزه بدم.
‫یه دقیقه.
‫از پسش بر میای.
‫به فکر آملی باش.
‫بهت نیاز داره.
‫ولی به پدری چون اون نیاز نداره.
‫شرمنده‌ام.
‫خیلی‌خب، خواهش می‌کنم...
‫تکون نخور.
‫چه‌جوری؟ کجا؟
‫شاهرگ کاروتید.
‫این‌جوری؟
‫آره.
‫من رو ببخش.
‫کلارا!
‫واقعا به هم می‌اومدین.
‫پسرمه.
‫متأسفم.
‫می‌خواستم ازت محافظت کنم.
‫ولی خیلی دیر رسیدم.
‫خیلی دیر رسیدم.
‫دست‌خطش رو تو تلویزیون تشخیص دادم.
‫- چه‌جوری زنده موند؟ ‫- عین کابوسه.
‫حتما خیلی وحشتناک بود.
‫آره، می‌شه گفت.
‫من و زنم خیلی خوش‌شانسیم.
‫از تصور خارجه.
‫دخترمون هم هنوز سنی نداره.
‫حضار گرامی،
‫لطفا گوشیتون رو خاموش کنین ‫و سر جاتون بشینین.
‫الان جوایز دستاوردهای بزرگ رو ‫اعلام می‌کنیم.
‫با کمال میل اعلام می‌کنم...
‫دکتر هرمان، وزیر امور داخلیمون...
‫که می‌دونین هنوز داره بهبود پیدا می‌کنه...
‫این مدال‌های افتخار رو ‫به ده تن...
‫از مأمورانمون اهدا می‌کنه.
‫ما پارسال...
‫سلام. من مارتین هستم. ‫چهل و چهار سالمه و زنم رو می‌زنم.
‫خودت گذاشتی بزنمت کلارا. ‫خودت گذاشتی با مشت و لگد بزنمت.
‫من رو به اون انجمن مردم‌آزاری بکشونی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫خودت طلاق نمی‌گیری!
‫می‌فهمی؟
‫می‌فهمی؟ من مشکلی ندارم...
‫با احتساب این مسئله...
‫اکثر اوقات فقط با حضورت ‫عصبانیم می‌کنی.
‫خودت طاقت میاری.
‫سلام. من مارتین هستم. چـ...
‫جریان چیه؟
‫چه‌جوری بهت احترام بذارم؟
‫آقای ورنت.
‫جناب‌عالی بازداشتین.
‫به جرم ضرب و شتم،
‫ایجاد جراحات وخیم، زورگویی ‫و توهین بازداشتین.
‫به‌خاطر خودتون ازتون می‌خوام ‫بدون جار و جنجال باهامون بیاین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دارم می‌بینم ویگو پیام داده یا نه.
‫[شماره جدید] ‫[پنج سال حبس برای مارتین ورنت]
‫[این داستان تخیلی است.]
‫[اما خشونت زن و شوهرها] ‫[حقیقتی تلخ است.]
‫[در آلمان، یک‌چهارم زنان] ‫[حداقل یک بار در عمرشان...]
‫[خشونت خانگی را تجربه می‌کنند.]
‫[زنان تمام طبقات اجتماعی] ‫[این خشونت را تجربه می‌کنند.]