‫[خانه‌ها به زیر آب فرو رفتند. رقصنده‌ها به زیر تپه.] ‫[تی‌اس الیوت - چهار کوارتت]
‫ای وای.
‫ای وای، کابوس دیدی؟
‫درباره چی بود؟
‫تعریف کن.
‫نه، فقط تشنمه.
‫♪ آتیش، درخت و اسب ♪
‫♪ و یه خونه، و البته یه سرخپوست ♪
‫♪ و یه مهاجر، یه سورتمه و یه آدم برفی ♪
‫♪ یه گربه، یه ابر و یه گوزن شمالی ♪
‫♪ و یه آسیاب بادی، یه کولاک و آشپزخانه کشتی ♪
‫♪ یه کارخونه کشتی سازی، یه مرغ ماهی‌خوار ♪ ‫♪ و طلوع آفتاب ♪
‫♪ تا کجا میری بالا ♪
‫♪ اگه می‌تونستی، اوه، اگه می‌تونستی ♪
‫♪ می‌دونستم قراره ♪
‫♪ صبح فوق‌العاده‌ای بشه ♪
‫♪ کسی بی‌خواب نشده ♪
‫♪ اگه من گربه بودم ♪
‫♪ الان خرخر می‌کردم ♪
‫با نور راحت‌تر نیستی؟
‫- شرمنده، کارم داشت تموم میشد. ‫- اه.
‫- الان از سر راهت میرم کنار، بابا. ‫- هی، این رو باش.
‫♪ فکر کن آخرش رسیده به ما ♪
‫♪ حتی فکر کردن بهش هم زیباست ♪
‫♪ حتی فکر کردن به... ♪
‫آماده‌اید؟
‫آره، کارمون تموم شد، فقط...
‫اومدیم درباره تجهیزات هوایی صحبت کنیم.
‫عالی به نظر میاد.
‫♪ وقتی فکر می‌کنم همه چیز ♪ ‫♪ با تو تموم میشه ♪
‫♪ فقط تو ♪
‫اینجایی که. من...
‫♪ شرمنده، متاسفم... ♪
‫- من داشتم میومدم پیشت. ‫♪ - نه، نمی‌خوام مزاحم بشم ♪
‫♪ گفتم شاید بتونیم بریم... ♪
‫♪ نه، نه، سرت شلوغه، من جسارت کردم ♪
‫♪ شاید امروز غروب وقت شد ♪
‫- می‌خواستی با بابات صبحونه بخوری؟ ‫- نه، من...
‫قراره با مامانت بری شنا، نه؟
‫- بله. ‫- ولی اولش...
‫نشونش بده گل‌ها رو چیکار کردی.
‫♪ محبوبه شب ♪
‫♪ خدای من... ♪
‫♪ ارکیده‌های شب‌شکوفا ♪
‫♪ چقدر هوشمندانه ♪
‫♪ و پامچال شبانه ♪
‫♪ فکرش رو هم نمی‌کردم ♪
‫♪ همه‌شون هنگام گرگ و میش شکوفه میدن ♪
‫♪ اینجا تاابد شکوفه میدن ♪
‫♪ چه هدیه فوق‌العاده‌ای به ما دادی ♪
‫♪ گل‌های شبونه ♪
‫♪ ما رو ببینید، خانواده زیبایی نیستیم؟ ♪
‫♪ تاابد، قدرت خانواده‌ی ما ♪
‫♪ با همدیگه، آینده‌مون درخشانه ♪
‫♪ - سایه‌ها رشد کردن ♪ ‫♪ - سایه‌ها بلندتر شدن ♪
‫♪ و تبدیل به شب‌های بی‌پایان شدن ♪
‫♪ - تبدیل به شب‌های بی‌پایان شدن ♪ ‫♪ - ما با تاریکی می‌جنگیم ♪
‫♪ و موفق میشیم ♪
‫♪ در پایان خوشمون ♪
‫♪ حموم آفتاب می‌گیریم ♪
‫♪ از نور صبحگاهی لذت می‌بریم ♪
‫♪ و صدای خنده‌هامون در این دیوارها طنین پیدا می‌کنه ♪
‫♪ با همدیگه، آینده‌مون درخشانه ♪
‫♪ چه هدیه فوق‌العاده‌ای به ما دادی ♪
‫♪ زندگی خوبی که پایان نداره ♪
‫♪ امید ما به آینده راهنماییمون می‌کنه ♪
‫♪ با همدیگه، آینده‌مون درخشانه ♪
‫اوه.
‫هاه.
‫اه...
‫یه کوچولو...؟
‫یعنی یه کم...
‫زیادی رنگیه،
‫نه؟
‫شرمنده.
‫خب، من...
‫می‌خواستم بگم آشغاله.
‫البته نیست، ولی...
‫یه مقدار جِلفه، نه؟
‫- پس ازش خوشت اومد؟ ‫- آره!
‫تو هم خوشت اومد دیگه؟ ‫بهرحال یه شاهکاره.
‫- یه شاهکار آشغال. ‫- آره.
‫به نظرم این بهترین بهار زندگیمونه.
‫ممنونم، ممنون.
‫این دیوار... تیره‌تره؟
‫از چی؟ ‫رنگش یکیه.
‫به خاطر کنتراسته که اینطور فکر می‌کنی.
‫ابرها زیادی روشنن.
‫دست بردار، به این میگن موفقیت.
‫- آشغالدونی که تو دوران مدرسه باله توش زندگی می‌کردی رو یادته؟ ‫- وای خدا.
‫خودم مجبور شدم یادت بدم چطوری ‫تو قابلمه سوپ کارت رو انجام بدی.
‫شاید اگه زل نزنم متوجهش نمیشم.
‫آره.
‫فقط...
‫نه، شرمنده، من یه چیزی رو خوب بلدم،
‫اونم اینه که به جزئیات دقت کنم.
‫- اصلاً دیده نمیشه. ‫- همینش بدتره.
‫چون یه سره دنبالش می‌گردی.
‫آتیش هنوز شعله‌وره و وقتت داره ‫تموم میشه.
‫تا نود ثانیه‌ی دیگه هیچی باقی نمی‌مونه.
‫هشتاد و هفت، هشتاد و شش،
‫هشتاد و پنج، و ایشون هنوز داره نفس می‌کشه.
‫اول کپسول آتش‌نشانی رو بیار. ‫اول باید آتیش رو خاموش کنی.
‫و تو هم داری می‌میری.
‫نه، مامانت رو نجات بده. ‫یالا، مامانت رو نجات بده.
‫بدو، نجاتش بده.
‫- اونجا آتیش گرفته. ‫- از بین شعله‌ها پریدم.
‫شبیه جهنمه. الان خودت هم آتیش گرفتی.
‫دراز بکش. لطفاً.
‫چیکار می‌کنی؟ اون خالیه.
‫- پونزده ثانیه وقت داری تا نجاتش بدی. ‫- کجا میری؟
‫- من همینجام. ‫- نه، ولش کردی. بابات هم آتیش گرفته.
‫- نه. ‫- یعنی مامانت مُرد.
‫کار ایشونم تمومه.
‫- این کارت به درد نمی‌خوره. ‫- نه، گرفتمش.
‫- نه. ‫- گرفتمش.
‫- بابا هم مُرد. ‫- هیس، آروم باش. عیب نداره.
‫- من رو بذار زمین. ‫- پدرت مُرده.
‫به مادرت نگاه کن.
‫اونم مُرده.
‫همه مُردن.
‫شکست خوردی. همه مُردن.
‫همه‌مون مُردیم.
‫«از تخت پریدم بیرون، و بابت شروع روز جدیدی ‫در صنعت انرژی هیجان زده بودم.
‫در اندونزی، ما وسیله معاش مردم بودیم،
‫و میلیون‌ها نفر رو از فقر و مریضی ‫نجات دادیم.»
‫اه، زیباست.
‫«برای همین وقتی تروریست‌ها پالایشگاه ماتاپوی ‫ما رو محاصره کردن،
‫نتونستم دست روی دست بذارم. به ‫اون مردم سربلند بدهکار بودم
‫تا مبارزه کنم، و انتقام بگیرم.
‫با ژنرال ادی تماس گرفتم و درخواست نیروی هوایی ‫پشتیبان کردم. خدای من، به کمکمون اومدن!
‫صدای مسلسل‌ها بلند شد
‫و جنازه‌ی تروریست‌ها در...»
‫نه.
‫اول از همه، من مخالف نقض حقوق بشر هستم.
‫نه، می‌دونم.
‫- فقط... ‫- ولی درباره من اینطور فکر می‌کنی؟
‫من...
‫از چیزی که اون بهم داد نوشتمش.
‫کل مقالات رو بهش دادم.
‫حتماً مطبوعات بودن که...
‫هی. بده ببینمشون.
‫اینا همه‌شون دروغ میگن.
‫پسرم چطوری قراره بنویسه وقتی...
‫اون که متوجه فرقشون نیست!
‫همه‌ش...
‫همه‌ش... خون و خونریزیه.
‫بخش اوج داستان رو عوض می‌کنم.
‫اه...
‫نه.
‫شرمنده.
‫امروز روز سختی بود،
‫ولی فکر کنم... متوجه چشم‌انداز کلی شد.
‫عالیه.
‫بهش نگاه می‌کنم،
‫که به چه مردی تبدیل شده.
‫از پس خودش برمیاد. مطمئنم.
‫آره.
‫خوابت نمی‌بره؟
‫هیچ کاری نمی‌تونم بکنم.
‫وقتی تام داشت می‌مرد، و می‌دونستی قراره ‫تنها بشی، چطوری باهاش کنار اومدی؟
‫خودت می‌دونی، کلی الکل نوشیدم.
‫ولی من و تام خاطرات خوبی کنار هم داشتیم.
‫و الان تو رو دارم.
‫می‌بینم داری چیکار می‌کنی.
‫حالا...
‫چون قبل خوردنش یه کوچولو منتظر می‌مونی
‫قرار نیست مردم نفهمن.
‫مامانت می‌فهمه.
‫سیگارهام رو ندزد.
‫جوکه چی بود؟
‫همونی که وقتی موهای تام داشت می‌ریخت ‫و جفتشون کچل بودن
‫به دکتر گفت؟
‫اوه، منظورت اونه که،
‫«خب، دُکی، سرت از آینده‌ی من درخشان‌تره؟»
‫چرا به دکتره برخورد؟
‫دکتر...
‫اسمش چی بود؟
‫اوه، چندتا
‫دکتر بودن و
‫راه‌های درمانیش هم زیاد بود... ‫گاهی اوقات فکر می‌کنم
‫واسه همین مُرد.
‫ولی همیشه می‌دونست من کنارشم.
‫♪ خورشید خونینی آسمان رو پر می‌کنه ♪
‫♪ بالای سر من، سرگپه‌ها پرواز می‌کنن ♪
‫♪ تماشا می‌کنن، منتظر می‌مونن ♪
‫♪ اون بالا ♪
‫♪ مامان، قول بده که قرار نیست بمیرم ♪
‫♪ همیشه کنارت می‌مونم ♪
‫♪ دستت رو می‌گیرم و موهات رو ♪ ‫♪ نوازش می‌کنم ♪
‫♪ پس چه آسمون روشن باشه یا تاریک ♪
‫♪ بخواب، فرزندم، من هستم ♪
‫♪ خورشید رفته ♪
‫♪ طلوع نمی‌کنه ♪
‫♪ دریای سمی، آخرین مرغ ماهی‌خوار گریه کرد ♪
‫♪ توفان گرد و خاکی بالا گرفت، و تموم شد ♪
‫♪ مامان، می‌ترسم چشمم رو ببندم ♪
‫♪ ستاره‌های در حال سقوط رو بشمر ♪
‫♪ تا خوابت ببره ♪
‫♪ آخرین ستاره سقوط می‌کنه ♪
‫♪ ماه آه می‌کشه ♪
‫♪ آسمون سیاه میشه ♪
‫♪ و سپهر می‌میره ♪
‫♪ من اینجام، فرزندم ♪
‫♪ چشمات رو ببند ♪
‫♪ همیشه کنارت می‌مونم ♪
‫♪ همه جا ♪
‫خب، خب.
‫شب‌نشینی داشتین؟
‫- من دعوت نبودم؟ ‫- نه، نه، نکن.
‫تعریف کن.
‫یا نکنه مثل بچگی‌هاش اومده بود تخت رو ‫خیس کنه؟
‫تو کدوم خراب شده‌ای بزرگ شدی؟
‫دیگه پسر بزرگی شده، نه؟
‫جالبه که باز می‌ذاری تو اتاقت بخوابه،
‫اونم وقتی هم‌سن بچته.
‫خیلی بدبختی.
‫برو بیرون.
‫خیلی خب، بسه.
‫- نشونه‌یابش خرابه. ‫- جدی؟
‫نشونش بده. یالا.
‫یه آدم چاق چطوری قراره جلوی ‫یه گلوله رو بگیره؟
‫بسه.
‫اون روز یه پا قهرمان بود.
‫چطوری تیر خورد؟
‫بچه که بودم، یه سری‌ها اومدن.
‫و چرا این داستان مهمه؟
‫- می‌تونن ما رو بکشن. ‫- آها.
‫گاهی اوقات آدم‌های خوبی به نظر میومدن.
‫غذا می‌خواستن.
‫ولی همیشه آخرش یه اتفاق میفتاد:
‫هر دفعه سعی می‌کردن ما رو بکشن.
‫ولی من شانس آوردم.
‫گلوله از بدنم رد شد.
‫شانس آوردی.
‫اون روز، بدترین روز زندگیم بود.
‫نزدیک بود از دستت بدم.
‫انگار همین دیروز بود.
‫شاید بعداً بتونی موهات رو کوتاه کنی.
‫این چیه دیگه؟
‫چیه؟
‫یه نفر اینجاست.
‫یالا، ناحیه رو قرنطینه کنید!
‫- برو تو ماشین. میگم بشین تو ماشین! ‫- کیه؟
‫نفس می‌کشه.
‫چطوری پیدامون کردی؟
‫- دود دیدم. ‫- اه.
‫از سیلم رد شدی؟
‫یه شهر بود، ولی...
‫آره، سوخته دیگه.
‫شما اونجا زندگی می‌کردین؟
‫اینجا زندگی می‌کنیم.
‫- آره. ‫- اوهوم.
‫حتماً یه خانواده‌اید.
‫خانواده خودت چی؟
‫مُردن.
‫پس تنهایی؟
‫متاسفم.
‫- بهتون حمله شد؟ ‫- نه.
‫نه. کسی نبود.
‫هیچکس نبود.
‫بعد از فصل آتیش‌سوزیِ تابستون گذشته، ‫گرسنه بودیم...
‫خانواده‌ت چند وقت تنها بودن؟
‫سه سال، ولی حتی
‫قبلش هم چندین ماه می‌گذشت و کسی ‫رو نمی‌دیدیم.
‫تعداد آدم‌ها هی کمتر میشد.
‫همدیگه رو می‌کشتن.
‫میشه تعریف کنی چی شد؟
‫مجبور شدیم واسه پیدا کردن غذا از
‫ناحیه سوخته بزنیم بیرون، ولی همه جا ‫سوخته بود.
‫واسه همین...
‫یه بزرگراه رو دنبال کردیم.
‫یه رودخونه بود، ولی پُلش نابود شده بود.
‫سعی کردیم با شنا ازش رد بشیم، ولی نشد...
‫- من زنده موندم. ‫- عیبی نداره، درک می‌کنیم.
‫ولی مامانم...
‫و آبجیم...
‫و بابام...
‫- همه‌شون؟ ‫- من نباید...
‫- نباید چی؟ ‫- تعریف کرد چی شده...
‫- ولی چطوری خودت به راهت ادامه دادی؟ ‫- کافیه.
‫نباید خسته‌ش کنیم.
‫خودت زنده موندی.
‫خوبه دیگه.
‫نه؟
‫آره.
‫فهمیدی چطوری وارد شده؟
‫نه.
‫و هشتصد متر سنگ بالا سرمونه.
‫باید جابجاش کنیم.
‫اونجا خیس و سرده.
‫ولی...
‫ببریمش اتاق مهمان؟
‫نمی‌تونیم بذاریم بمونه که؟
‫ولی نمی‌تونیم.
‫بیست سالی میشد
‫کسی نیومده بود.
‫نه، نه، نه. ما گفتیم
‫باید یه جا یه خط قرمز بکشیم.
‫همیشه همین رو گفتیم.
‫اوهوم.
‫خب اونموقع نمی‌دونستیم قراره چند وقت ‫این پایین گیر بیفتیم.
‫ولی... ولی درباره همه همین رو می‌گفتیم. ‫درباره همه!
‫اگه الان حرفمون رو عوض کنیم...
‫حق با خانمه.
‫واسه همین پروتکل داریم دیگه.
‫هر چی ساختین به همین پروتکل بستگی داره.
‫درسته. باشه.
‫خب،
‫می‌فرستیمش بره.
‫«هیچی نبود.
‫هیچکس نمونده بود.
‫تعدادمون کمتر و کمتر میشد...»
‫دروغ، می‌خوان گولمون بزنن که...
‫بگذریم، ما که صلیب سرخ نیستیم.
‫به من دست نزن. یه گلوله خالی می‌کنم ‫تو مغزت!
‫♪ حق زندگی و آزادی ما ♪
‫♪ خوشحالی ما، خونه‌ی ما ♪
‫♪ ازش محافظت می‌کنیم، ♪ ‫♪ نمی‌ذاریم نابودش کنید ♪
‫♪ بادادی، بادادا... ♪
‫♪ به من نگاه کن، ببین چطور می‌درخشم ♪
‫♪ در یه طراحی بزرگ، بهترین بخشش آخرین بخششه ♪
‫♪ و من بهترینم، آینده از آنِ خودمه ♪
‫♪ شهر درخشان روی تپه واسه خودمه ♪
‫♪ فقط مال منه ♪
‫♪ جز من کی قراره مسیر رو روشن کنه؟ ♪
‫♪ فقط من ♪
‫♪ اومدم که نذارم تاریکی کورتون کنه ♪
‫♪ خدای من ♪
‫♪ یه وقت گریه نکنی ♪
‫♪ قوی بمون ♪
‫♪ بعدش حس می‌کنی داری پرواز می‌کنی ♪
‫♪ نانانانا... ♪
‫♪ دردسر ♪
‫♪ ما دنبال دردسر نیستیم ♪
‫♪ ولی اگه دوباره همدیگه رو ببینیم ♪
‫♪ تو یه روز تابستونی زیبا ♪
‫♪ ممکنه کلی حرف واسه گفتن داشته باشیم ♪
‫♪ از نو شروع می‌کنیم ♪
‫♪ کلی سوال دارم که می‌خوام بپرسم... ♪
‫♪ ولی تا اونموقع ♪
‫♪ ابری در اوج باش ♪
‫♪ از هوا ساخته شدی، ♪ ‫♪ از کنارم می‌گذری ♪
‫♪ پس برات مهم نیست که تنهایی ♪
‫♪ غیبت بزنه ♪
‫♪ بدون ردی از خودت ناپدید میشی ♪
‫♪ تنهایِ تنها ♪
‫♪ اما تنهایی یه نعمته ♪
‫♪ درسته شب طولانیه ♪
‫♪ خورشید طلوع می‌کنه ♪
‫♪ تا اونموقع ♪
‫♪ چشمات رو ببند ♪
‫بیا، مامان. ضامنش رو کشیدم.
‫ای کاش یکی دیگه از نقاشی‌هاش رو می‌آوردم.
‫این یکی انگار بهمون زل زده. ‫نظرت چیه جابجاش کنیم؟
‫- بعداً یه جا واسه‌ش پیدا می‌کنیم. ‫- درست میگی.
‫واسه همه چی یه جا هست
‫امروز صبح یه مقدار استرس دارم.
‫دوستش داری؟
‫شوخی می‌کنی؟ ‫من تا حالا کفش جدید نداشتم.
‫خوبه. خوشحال شدم.
‫- واو. ‫- سعیم رو کردم. چاره‌ای نداشتم.
‫- خواهش می‌کنم، می‌میرم‌ها. ‫- آروم باش.
‫- من... می‌میرم. ‫- از این طرف.
‫- آروم باش. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- چرا به من نگاه می‌کنی؟ ‫- نمی‌تونم برگردم اون بیرون.
‫- اینجوری نگاه نکن. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- دستت رو بده من. ‫- شما متوجه نیستین. اگه برم بیرون می‌میرم.
‫- می‌میرم. ‫- هیچیت نمیشه. تا الان که زنده موندی، نه؟
‫- نه، تو رو خدا! ‫- بیا.
‫- وایسا، گوش کن... ‫- بگیرینش، باید...
‫- پاهاش رو نگه دار. ‫- خیلی خب، خیلی خب...
‫- کمربندت رو بده. ‫- نه، خواهش می‌کنم. فرار نمی‌کنم.
‫- نمی‌خوام بلایی سرش بیارم. ‫- بگیرش.
‫- خواهش می‌کنم کمک کن. ‫- بسه.
‫ببینش.
‫- خواهش می‌کنم! ‫- گفتم بسه.
‫بس کن.
‫همین الان.
‫مسیر طولانی نیست. ‫سه دقیقه‌ای می‌رسیم اتاق غذاخوری.
‫باشه.
‫سوپ بویبس و ماهی حلوا آماده کردیم. ‫امیدوارم گشنه‌ت باشه.
‫گشنمه. اگه می‌تونستم، تا فردا...
‫- غذا می‌خوردم. ‫- ممنون. یعنی... خوبه.
‫یا...
‫اوه.
‫حتماً خیلی شجاعی.
‫چون قبل از اینکه بیای اینجا
‫خیلی عذاب کشیدی.
‫هوم.
‫ولی دیگه راحت باش.
‫لطفاً...
‫- بوی خوبی داره. ‫- حالا ببینیم چی میشه.
‫سسش هی وا می‌رفت، ولی فکر کنم ‫تونستیم غذا رو نجات بدیم.
‫خیلی خوشحالیم امشب بهمون ملحق شدی.
‫نه؟
‫اون شمایید؟
‫- بله؟ ‫- اون شمایید؟
‫اه... اونموقع خیلی جوون‌تر بودم.
‫اه.
‫- خانواده‌تونه؟ ‫- نه.
‫بله، خانواده شوهرم هستن.
‫امتحانش کن. گرما و خشکی باعث شده ‫جوهر مازو به خوردش بره.
‫ولی جوهر مازو فقط واسه نگه داشتن ‫یه نوشیدنی خوبه.
‫ممنون.
‫خوشت اومد؟
‫ترشه.
‫ام، تلخه.
‫هاه.
‫راست میگی!
‫شاید اگه
‫یه قلپ بخوری و نفس بگیری...
‫اینجوری، می‌بینی؟
‫این کار چه تاثیری داره؟
‫باعث میشه بقیه طعم‌ها...
‫اوه! ای وای.
‫- شرمنده. ‫- فدای سرت.
‫- این کار هم تاثیری نداشت، نه؟ ‫- هیچ عیبی نداره.
‫هنوز بدمزه‌ست.
‫یکی از بهترین سرآشپزهای دنیا. ‫مردم چندین ماه منتظر می‌موندن تا میز رزرو کنن.
‫چندین سال منتظر می‌موندن.
‫اوه، کافیه.
‫ولی واسه دسر جا نگه دار.
‫نمی‌دونم اگه کیک‌هاش نبودن الان کجا بودیم.
‫امیدوارم خوشت بیاد.
‫خب، فکر کنم
‫این خانم جوون دوست داره بدونه ‫ما اینجا چیکار می‌کنیم.
‫نه؟
‫به بابا کمک می‌کنم کتاب بنویسه.
‫- اوه. ‫- ویراستارمه.
‫من تو صنعت انرژی کار می‌کردم
‫و گمونم آدم مهمی بودم، واسه همین...
‫اینجوری دارم واسه جامعه جبران می‌کنم.
‫امیدوارم یکی باشه کتابه رو بخونه.
‫پذیرایی رو نشونش دادی؟
‫- از وسط پذیرایی رد شدیم. ‫- زیباست، نه؟
‫- تابلوهایی که آورده... ‫- آره.
‫هر قطعه رو با دقت انتخاب کرده.
‫از هر جنبش و سبک یه تابلو انتخاب کرده.
‫خودش هم هنرمنده. ‫رقاص باله.
‫تو تالار بولشوی هم رقصیده.
‫جان؟
‫الان هم داری پیانو یاد می‌گیری.
‫- چی؟ ‫- میگم الان هم داری پیانو یاد می‌گیری.
‫- اوه. اوه... ‫- نگران نباش.
‫آره. چی...؟
‫- چیزی شده؟ ‫- شرمنده، نشنیدم چی گفتی.
‫- عیبی نداره. ‫- آره.
‫بشین و تماشا کن، استاد پیانو میشه.
‫- می‌خوای بعد غذا بنوازی؟ ‫- نه.
‫- نه... ‫- باشه.
‫- صبح هم شنا می‌کنیم که رو فُرم بمونیم. ‫- باشه.
‫وقتی مامانم می‌رقصید، مجبور بود همیشه ‫رو فُرم باشه.
‫ببخشید
‫که اینقدر اذیتت کردیم.
‫اوه.
‫ترسیده بودیم.
‫خیلی می‌ترسیدیم.
‫امیدوارم بتونی درک کنی.
‫- بله. ‫- آره؟
‫- ترسیده بودین. ‫- نه؟
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫هوم.
‫اینجا به دنیا اومده بودی؟
‫آره. شانس آورده بود.
‫چقدر صورتت گرد بوده.
‫تپل بود.
‫بهش می‌گفتیم تپلی.
‫- قشنگه. ‫- آره.
‫- اینجا سگ هم داشتین؟ ‫- آره.
‫- چارلی. ‫- وای خدا، چقدر دلمون براش تنگ شده.
‫- این چیه؟ چیکار می‌کردی؟ ‫- جنگ غذا.
‫فراموش کرده بودم.
‫عکس کل تعطیلات رو داریم.
‫هالووین.
‫با ژست‌های ترسناک.
‫کس دیگه‌ای زنده نموند؟
‫از خانواده شما؟
‫می‌پرسم چون...
‫می‌دونم چه حسی داره که...
‫مراقب باش.
‫حواست به حریم خصوصی مردم باشه. ‫یه سری چیزها شخصی هستن.
‫- اینقدر احساس صمیمیت نکن. ‫- دخالت نکن!
‫ببین.
‫می‌خوای کمکم کنی؟
‫تولد نُه سالگیت. یادته؟
‫- من... ‫- این کت و شلوارت رو؟
‫آره.
‫خیلی بهت خوش گذشت.
‫خیلی خوشتیپ شده بودی.
‫تو هم قشنگ افتادی، مامان.
‫♪ اما چشم‌هام ♪
‫♪ اوه، می‌درخشن ♪
‫♪ نه، پیر شدم ♪
‫♪ نه، زیبایی ♪
‫♪ نه، لبخندم رو ببین ♪
‫♪ هر سال از سال قبل بیشتر می‌درخشی ♪
‫♪ می‌بینی؟ ببین! ♪
‫♪ شب سال نو ♪
‫♪ چند سال بعدش ♪
‫♪ اون کلاه‌ها و تاج‌ها ♪
‫♪ همه‌ش فکر خودت بود، مامان ♪
‫♪ نه، ولی تو و بابات درستشون کردین ♪
‫♪ تو اینجا رو تبدیل به یه خونه گرم و دنج می‌کنی ♪
‫♪ ببین، خودمون دوتا ♪
‫♪ هر سال از سال قبل صمیمی‌تر میشیم ♪
‫♪ وقتی لبخند میزنه ♪
‫♪ کل اتاق می‌درخشه ♪
‫♪ من همیشه پسر خوبی بودم ♪
‫♪ اما انگار همیشه وحشت‌زده‌م ♪
‫♪ غرق در... ♪
‫♪ خیره شده در... ♪
‫♪ کور شده توسط نور ♪
‫♪ دورانی دنیا پر از غریبه‌ها بود ♪
‫♪ به همدیگه نزدیک نمی‌شدیم ♪
‫♪ خطرات زیادی ما رو تهدید می‌کرد ♪
‫♪ به هیچکس اعتماد نداشتیم ♪
‫♪ الان همدیگه رو داریم ♪
‫♪ اینجا یه خانواده‌ایم ♪
‫♪ که بتونم برای فرزندم مادری کنم ♪
‫♪ یه زندگی خوب بهش بدم ♪
‫♪ اگه همه چیز ناپدید بشه ♪
‫♪ پسرم عشق من رو حس می‌کنه ♪
‫♪ عشق رو ♪
‫♪ همه چی رو جلا میدید ♪
‫♪ تا بدرخشن ♪
‫♪ هر اتاقی که تمیز می‌کنیم، روحیه‌مون ♪ ‫♪ رو نشون میده ♪
‫♪ هر لکه‌ای که نادیده می‌گیریم ♪
‫♪ نشونه‌ای از تسلیم شدن ماست ♪
‫♪ اما ما به همدیگه اهمیت میدیم ♪
‫♪ اینجا زندگی خوبی خواهی داشت ♪
‫♪ هر سال از سال قبل با هم صمیمی‌تر میشیم ♪
‫♪ وقتی لبخند میزنه ♪
‫♪ کل اتاق می‌درخشه ♪
‫♪ همه چیز درست میشه ♪
‫♪ دختر خوبی میشم ♪
‫♪ نگران نباش ♪
‫♪ نگران نمیشم ♪
‫♪ نور داره کورم می‌کنه ♪
‫♪ دورانی دنیا پر از غریبه‌ها بود ♪
‫♪ به همدیگه نزدیک نمی‌شدیم ♪
‫♪ خطرات زیادی ما رو تهدید می‌کرد ♪
‫♪ به هیچکس اعتماد نداشتیم ♪
‫♪ الان همدیگه رو داریم ♪
‫♪ اینجا یه خانواده‌ایم ♪
‫♪ من مادرِ ♪
‫♪ فرزندم هستم ♪
‫♪ همه چیز رو در اختیار فرزندم قرار میدم ♪
‫♪ غرق در نور ♪
‫♪ - یه زندگی باارزش ♪ ‫♪ - حموم آفتاب می‌گیریم ♪
‫♪ اگه همه چیز ناپدید بشه ♪
‫♪ - غرق در نور ♪ ‫♪ - اون عشقم رو احساس می‌کنه ♪
‫♪ عشقم رو احساس می‌کنه ♪
‫♪ غرق در نور ♪
‫بیا.
‫- خوبی؟ ‫- اه...
‫نترس. یه کوچولو آبه.
‫می‌ترسه، مامان.
‫- نباید...؟ ‫- نه، نمی‌ترسه.
‫نه؟
‫مامان، فقط...
‫ولی ترسش واسه‌مون بده. اگه نتونه ‫تو وضعیت اورژانسی کمکمون کنه...
‫من...
‫نترس.
‫بپر.
‫بچه پررو.
‫عوضی.
‫دندونت رو ببینم.
‫دندون‌های سفیدت رو...
‫با ماهی‌ها حرف میزنی؟
‫نه.
‫- می‌دونم احمقانه‌ست. ‫- چرا؟
‫احمقانه نیست.
‫من عاشق حرف زدنم.
‫خیلی وراجم، یه سره حرف میزنم...
‫مامانم می‌گفت من رادیوش هستم.
‫چون وقتی همه جا ساکت میشد دوست داشت...
‫گوش بده.
‫می‌بینی؟ ‫جنگ داخلی.
‫اینم دوران رونق نفت تگزاسه.
‫اول واسه درسم ساختمش، ولی
‫هر وقت یه حقیقت تاریخی جالب یاد گرفتم، ‫بهش اضافه‌ش کردم.
‫آره، دیدم فرود روی ماه رو هم ساختی.
‫- مگه قضیه‌ش رو می‌دونی؟ ‫- شب که میشد ماهواره‌ها رو می‌دیدیم، که...
‫دور دنیا می‌چرخیدن.
‫باورش سخته ما بودیم که تونستیم ماهواره‌ها ‫رو بفرستیم اون بالا.
‫ولی تونستیم!
‫و فرستادیم!
‫«یک قدم بزرگ برای بشریت.»
‫پوف! خیلی تاثیرگذاره.
‫- اینجا دارم راه‌آهن پاسیفیک رو درست می‌کنم. ‫- اوهوم.
‫کارگرهاش چینی بودن.
‫خوشحال درستشون کردی.
‫خب خوشحال بودن.
‫با ساخت همچین شاهکاری؟
‫قبلاً باید از جنگل‌های نیکاراگوئه می‌گذشتی
‫و مالاریا می‌گرفتی
‫یا دریازده می‌شدی، ولی...
‫چاره‌ای نداشتی دیگه. ‫فقط باید پیاده می‌رفتی.
‫مگه نمی‌دونی؟
‫هزاران نفر از این کارگرها مُردن.
‫ولی مرگشون بی‌خودی نبود.
‫بخشی از یه دستاورد بزرگ بودن.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم، اینکه آدم‌ها دونه دونه از دست برن...
‫درسته، نه، من... ‫نه، من...
‫نمی‌خوام بگم... که خوشحال نبودن. ولی آره...
‫می‌تونستن سربلند باشن.
‫داشتن یه کشور رو می‌ساختن. و...
‫هدف همینه: ساختن یه کشور،
‫ساختن همچین لحظات مهمی.
‫ببین، این یولیسیز سایمن گرانته. ‫و مزارش.
‫اه...
‫کمکم می‌کنی؟
‫می‌تونم سعیم رو بکنم.
‫می‌تونیم درخت بکاریم.
‫الان میارم. بهش میگن، «ایجاد فضای سبز ‫در بیابان!»
‫می‌تونیم یه فضای واقعی‌تر بسازیم، نه؟
‫تو آشپزخونه‌ن.
‫عاشقشون میشی. خیلی...
‫چی شده؟
‫بهشون گفتم میرم دنبال غذا بگردم، ‫ولی نرفتم.
‫چندین ماه بود می‌خواستیم از رودخونه رد بشیم، ‫دیگه زمستون شده بود.
‫و بابا مریض بود.
‫و منم نمی‌تونستم...
‫نتونستم...
‫آخرش بدون اونا از رودخونه رد شدم.
‫- می‌دونم. ‫- نه.
‫نه، داستان بدتر از این حرفاست.
‫وقتی رسیدم به اون سمت، به ‫عقب نگاه کردم.
‫داشتن صدام می‌کردن، ولی صداشون ‫رو نشنیدم.
‫و بابام یه جوری نگاهم کرد...
‫بعد وارد آب شدن.
‫کاری از دستت برنمیومد.
‫- اون‌ها می‌مردن... ‫- نه، بهونه‌ست.
‫- می‌خواستن تو زنده بمونی. ‫- شاید زنده می‌موندن اگه من...
‫نه، نباید این‌طوری فکر کنی. ‫حق نداری.
‫آخه، اینجا...
‫پر از غذاست.
‫پر از همه‌چی.
‫آ...
‫ما هم روبه‌رو شدیم.
‫که کیو نجات بدیم.
‫اما...
‫تو چاره‌ای نداشتی.
‫داشتم.
‫- راه چاره داشتم. ‫- می‌دونم، می‌دونم... گوش کن،
‫تـ... تنهایی می‌تونم تمومش کنم.
‫می‌دونم چطوری میشه.
‫همه‌چیز گذراست. نشانه‌ی غرور و تکبر ماست ‫که فکر می‌کنیم می‌تونیم سرنوشت زمین‌مون رو کنترل کنیم.»
‫ببخشید،
‫می‌تونم یه کتاب قرض بگیرم؟
‫آره! حتما.
‫چطور پیش میره؟
‫عالی. ‫خیلی خوب نوشته شده.
‫«هیچ‌گاه نخواهیم فهمید که آیا صنایع ما ‫در افزایش دما تاثیر داشته یا خیر.
‫اما بدون سوخت‌های انسانی، ‫نسل انسان...
‫از فقر رنجور می‌شد و...»
‫صحیح... صحیح...
‫ادامه بده.
‫عه. عه!
‫می‌دونی چیه؟ ‫شاید اون طرح و نظری داشته باشه.
‫من؟
‫خب...
‫داستان شماست. ‫خودتون کم و کاستی‌هاشو می‌دونید.
‫صحیح. ‫کاملا درست میگی.
‫ببخشید. ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫می‌بینی؟ ‫توی مسیر درست هستیم.
‫بعضی‌وقت‌ها خیلی خودتو سرزنش می‌کنی.
‫آره.
‫خدا رو چه دیدی؟
‫شاید تاثیر مثبتی داشت.
‫- چی شده؟ ‫- آ... هیچی.
‫حس می‌کنم دیروز یه‌کمی ‫باهاش تند برخورد کردم.
‫عه.
‫در مورد دایورامام سوال می‌پرسید اما... ‫[ماکت‌هایی سه بعدی هستند که در اندازه‌های واقعی یا به صورت نمونه‌های مینیاتوری ساخته می‌شوند]
‫من دلم می‌خواست برگردم ‫سر نوشتن کتاب.
‫صبرم سر اومد.
‫شاید بهتر باشه چیزی در اختیارش بذاری.
‫نشون بدی قدردان تلاش و سخت‌کوشی اون هستی.
‫یه چیز خاص بد نیست.
‫من...
‫من... عه...
‫واست یه چیزی گرفتم.
‫دستت درد نکنه.
‫ساعته؟
‫کار می‌کنه.
‫آره، معلومه.
‫یکی از دقیق‌ترین ساعت‌های دنیاست.
‫ممنون.
‫ساعت بابام خراب شده بود، ‫اما هنوز دست می‌کرد.
‫به آسمون نگاه می‌‌کردیم ‫و ساعت رو حدس میزدیم.
‫خب، این از آسمون خیلی بهتره.
‫یه ترکیب کلاسیک داره، ‫رنگ رزگلد و چرم شترمرغ.
‫فـ... فکر کردم شاید بهت کمک کنه ‫تا زمانتو بهتر مدیریت کنی.
‫زمانمو؟
‫اگه مردی سالی پونصد میلیون دلار دربیاره،
‫هر ثانیه از وقتش ۱۶ دلار می‌ارزه.
‫من اینو می‌خوام.
‫تو هم باید بخوای.
‫چرا؟
‫ببین با این همه پول چیکار کردن.
‫بحث احترامه،
‫نه تلف کردن وقت مردم.
‫- زمان دقیقه. ‫- می‌دونم.
‫پس اهمیتِ بهره‌وری رو می‌فهمی.
‫- دستاورد بیشتر در زمان کم‌‌تر. ‫- متوجه‌ام.
‫فقط اینکه تو این‌طوری فکر می‌‌کنی؟
‫یا توی کتاب بابات نوشته؟
‫کتاب منم هست.
‫منم می‌نویسم.
‫وقتی...
‫اومدم، انگار...
‫انگار خجالت کشیده بودی.
‫نه، اصلا.
‫داشتیم روی یه چیز مهم و سخت کار می‌کردیم.
‫بهش میگن امیدوار بودن.
‫♪ ثانیه‌ها با سرعت زیادی می‌گذرن ♪
‫♪ قبل اینکه شستت خبر دار بشه، ♪ ‫♪ تموم شدن و رفتن ♪
‫♪ برای همیشه ♪
‫♪ ولی زمانی رو یادم میاد ♪
‫♪ که لحظات ناپدید نمی‌شدن ♪
‫♪ وقتی چشم‌هامو می‌بستم ♪
‫♪ تنفس ادامه‌دار بود ♪
‫♪ تا ابد ♪
‫♪ اینکه چقدر نفس واسمون باقی مونده ♪
‫♪ ارزش زیادی نداره ♪
‫♪ تا ابد ♪
‫♪ اینکه چقدر نفس واسمون باقی مونده ♪
‫♪ ارزش زیادی نداره ♪
‫♪ اصلا ♪
‫دوباره تحملت داره بالا میره.
‫باز این قرصو واست تجویز می‌کنم،
‫به مغزت نظم میده.
‫می‌تونم با شل‌کننده عضلاتم بخورم؟
‫حتی بهتر می‌خوابی.
‫و...
‫به خواب دیدنم کمک می‌کنه؟
‫نه؟
‫باشه.
‫چون دارن بدتر میشن.
‫و...
‫آشغاله!
‫چرا سرم پر آشغال و زباله‌ست؟
‫خواب یعنی همین.
‫برای همه صدق می‌کنه.
‫اتفاقاتی که در طول روز میفته ‫و وقت فکر کردن بهشون رو نداری.
‫مغزت ازش فرار می‌کنه. ‫چیزه...
‫ولی این قرص...
‫باعث میشه بخوابی.
‫ممنون.
‫چه خوشگله.
‫چطوری درستشون کردی؟
‫نمی‌دونم، من...
‫مامان...
‫اولش، آدم‌هایی رو می‌دیدی ‫که تلاش می‌کردن بیان اینجا؟
‫نه، من پیش تو بودم. ‫ازت محافظت می‌کردم.
‫قبلش...
‫وقتی اولش اومدی، ‫هیچ‌وقت به این فکر کردی...
‫چون اینجا فضا زیاد داریم، پس...
‫هیچ‌وقت به این فکر کردی ‫آدم‌های بیشتری رو دعوت کنی؟
‫به کی می‌تونستیم اعتماد کنیم؟
‫باید به تو فکر می‌کردیم.
‫ببخشید، درسته.
‫واسم سوال شده بود...
‫واسم سوال شده بود که شده ‫بعضی‌وقت‌ها احساس ناراحتی کنی یا...
‫به کی می‌تونستیم اعتماد کنیم؟
‫ببخشید، درسته.
‫- شاید احساس... ‫- من خوبم.
‫اون دختر یه‌کمی بی عاطفه‌ست.
‫بی ادبه. ‫مخصوصا با اون.
‫بعید می‌دونم اون چنین حسی داشته باشه.
‫جدا؟ ‫ولی من بعید نمی‌دونم. مطمئنم.
‫- انگار یه دستور العمل داره. ‫- دستور العمل؟
‫- دستور العمل؟ نمی‌بینم... ‫- تو نمی‌بینی.
‫می‌تونستیم آدم‌های دیگه رو دعوت کنیم.
‫تو گفتی باید یه حد و حدودی بذاریم.
‫- چون در غیر این‌صورت... ‫- آره.
‫- در غیر این‌صورت. آره.
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫و تو بهترین دوستت رو آوردی.
‫اون فامیله.
‫ببین، باهاش حرف میزنم.
‫فقط نمی‌دونم اینجا چیکار می‌کنه.
‫یعنی چی اینجا چیکار می‌کنه؟ ‫منظورت چیه؟
‫- خب... ‫- اون...
‫اون...
‫اون یه غریبه‌ست.
‫خانواده ما،
‫ما رو دوست داشتن.
‫می‌تونیم بهش گوشزد کنیم، ‫یه اشتباه دیگه کنی دمت رو کولته.
‫همچین‌چیزی بگیم، اما...
‫- فقط اگه تو اینو می‌خوای. ‫- نه.
‫دلم نمی‌خواد من آدم بده باشم...
‫تمام فکر و ذکرم به اینه ‫که می‌تونستیم چه آدم‌هایی رو بیاریم.
‫نه، باشه، ‫اگه تو...
‫همم.
‫- هنوز درد داره، نه؟ ‫- نه.
‫بعضی‌وقت‌ها آره، ‫اما فکر می‌کنم آنتی‌بیوتیک جواب نمیده.
‫پس الان دکتر شدی ‫و کار منو انجام میدی، ها؟
‫یه آنتی‌بیوتیک دیگه نیاز داری.
‫ولی واقعا ارزششو داره؟
‫- کمکی می‌کنه؟ ‫- آره. ولی چرا به خودمون زحمت بدیم...
‫اگه قراره در هر صورت ما رو ول کنی و بری؟
‫به تو هیچ ربطی نداره. ‫داروئه رو بهش بده.
‫ممنون.
‫نه. درسته. ‫تراشه داره.
‫توی نقاشی تراشه کار گذاشتی؟
‫نه. نه واقعا.
‫خب، چرا تراشه داره؟
‫- همیشه تراشه داشته. ‫- معلومه.
‫اگه داشت می‌فهمیدم.
‫- می‌دونم زیرکانه‌ست. ‫- زیرکانه بدتره. آره.
‫خب، بررسی می‌کنیم؟
‫چون من...
‫من تو دفتر شروع می‌کنم.
‫تلاش نمی‌کنی مهربون باشه؟ ‫واسه همین دوستت دارم.
‫- قصد ندارم مهربون باشم. ‫- اون نقاشی...
‫- دست‌های رنوار... ‫- پیچ‌خورده به علت آرتروز.
‫آره، ولی ما دوستش داریم، درسته؟
‫دردِ توی نگاهش،
‫ولی با این‌حال باوقار و متانت میرقصه، نگاه کن.
‫- می‌بینم. ‫- واقعا می‌بینی؟
‫عزم و اراده برای قربانی کردن همه‌چیز
‫تا این دنیا رو یه‌کمی قابل تحمل کنه؟
‫قلم‌مو رو به انگشتش بسته!
‫درست میشه. ‫یه‌کمی گچ بود.
‫فـ... فکر می‌کنم افسانه‌ست.
‫فکر می‌کنم افسانه‌ست ‫که قلم‌مو رو به انگشتش بسته.
‫به نظرم دستیارهاش بهش کمک کردن.
‫باید تمومش کنی.
‫اون دختر با ما زندگی می‌کنه.
‫و به اون هم کمکی نمی‌کنی.
‫عوضی!
‫این پیانو کادوی مامان بود ‫وقتی که رقص رو گذاشت کنار
‫یا واسه اولین اجراش توی دریاچه قوئه؟
‫یادم نمیاد.
‫تازه گفته که مدیر تالار بولشوی ‫از دوستدارهاش بوده
‫و وقتی اولین بار رقصیدنشو می‌بینه ‫اینو بهش داده.
‫- باید ازش بپرسی. ‫- اونوقت یه داستان جدید تعریف می‌کنه.
‫هر چی به نفعش باشه رو میگه.
‫اون هیچ‌وقت تو تالار بولشوی نرقصیده.
‫چی؟
‫اون...
‫رقاص ذخیره تور بود،
‫اما هیچ‌‌وقت اجرا نکرد.
‫همم؟
‫بهش چیزی نگو که من گفتم.
‫نه، نه.
‫- لطفا، قول بده که نمیگی. ‫- چیزی نمیگم.
‫خوب شده، نه؟
‫نه.
‫باید درزها رو پر کنم.
‫ولی عکس میاد رو دیوار.
‫ولی باید مثل ابریشم باشه، ‫مامانت میگه.
‫این دیوار همیشه درز و شکاف داشته.
‫وقتی رنگ آبی میزنی ‫حس بی حد و حصری میده.
‫مثل آسمون، درسته؟
‫- این یه دیوار بیشتر نیست. ‫- لطفا!
‫من جایی ندارم برم.
‫جایی ندارم.
‫فقط پونزده دقیقه وقت می‌خوام
‫تا این درز رو بگیرم ‫بعدش کارم تموم میشه.
‫- می‌خوای زمان بگیرم؟ ‫- نه، نیازی نیست.
‫حماقت از من بود.
‫ما می‌کشتیمت.
‫من...
‫سعی کردم.
‫اما...
‫تو گفتی ما همیشه راه چاره داریم.
‫اما... من...
‫♪ هیچ‌وقت آسمون رو نمی‌بینم ♪
‫♪ هیچ‌وقت باد رو حس نمی‌کنم ♪
‫♪ هیچ‌وقت بوی بارون رو حس نمی‌کنم ♪
‫♪ هیچ‌وقت درختی رو نمی‌بینم ♪
‫♪ در گرما می‌لرزه ♪
‫♪ هیچ‌وقت گرد و خاک رو نمی‌بینم ♪
‫♪ از دشت رد میشه ♪
‫♪ هیچ‌وقت توفان گرم و خیس رو حس نمی‌کنم ♪
‫♪ هیچ‌وقت زیبایی تپه‌ها رو در تاریکی شب نمی‌بینم ♪
‫♪ هیچ‌وقت آسمون رو نمی‌بینم ♪
‫♪ از آبی به سیاه تبدیل میشه ♪
‫♪ و می‌دونم نمی‌تونم برگردم ♪
‫♪ نمی‌بینی ♪
‫♪ من همیشه خیلی دیر می‌کنم ♪
‫♪ حتی موقع گرگ و میش ♪
‫♪ نور رو به خاموشی رو محو می‌کنه، ♪ ‫♪ یه شب بی‌پایان ♪
‫♪ چشم‌هامو محکم می‌بندم ♪
‫♪ هیچ ستاره‌ای رو نمی‌بینم ♪
‫♪ فقط نمک می‌بینم، ♪ ‫♪ بی‌حرکت و سفید ♪
‫♪ ولی هیچ اشکالی نداره ♪
‫♪ چیزیت نمیشه ♪
‫♪ نترس ♪
‫♪ سخت و قوی باش مثل سنگ ♪
‫♪ مثل دیوار ♪
‫♪ مثل این دیوارها ♪
‫♪ و تا ابد زندگی کن ♪
‫♪ تنها تا ابد ♪
‫♪ خیلی دیره، ♪ ‫♪ فکر کردم خورشید غروب کرده ♪
‫♪ شاید نه هنوز ♪
‫♪ نه هنوز ♪
‫♪ ابرها آتیش گرفتن ♪
‫♪ در آخرین پرتوهای نور خورشید ♪
‫♪ تو هم می‌تونی ♪
‫♪ - چطور منم می‌تونم؟ ♪ ‫♪ - و می‌تونی بدرخشی ♪
‫♪ مثل برفی در مهتاب ♪
‫♪ می‌تونیم، ما هم می‌تونیم؟ ♪
‫♪ ما هم می‌تونیم؟ ♪
‫- ابر کومولونیمبوس. ‫- کومولونیمبوس؟
‫آره. بالایی به استراتوسفر میرسه،
‫بعد سرجاش می‌ایسته.
‫دیگه هیچ آبی اون بالا نیست، ‫پس می‌ایسته.
‫هیچی... نیست.
‫نمی‌دونم چی هست.
‫جاییـه که بابا و مامانم رفتن.
‫نمی‌دونن اینو دارم.
‫شهرن؟
‫- این... آتیشه. ‫- آتیشه؟
‫هنوز دارن می‌سوزن.
‫صدها سال می‌سوزه ‫تا وقتی که نفت تموم بشه.
‫اون آدم‌ها، اون‌ها...
‫خیلی عصبانی‌ان.
‫آره.
‫نمی‌دونم کی هستن.
‫بعضی‌هاشون...
‫- مامان توئه. ‫- آره.
‫با کیه؟
‫خاله مری.
‫و اونم مامان بزرگمه.
‫اینم خاله مری‌مه.
‫لباس پرنده پوشیده...
‫چرا اینجا نیستن؟
‫نمی‌دونم.
‫- کار نمی‌کنه. تو بزن. ‫- تو بزن.
‫- صبر کن! نه، نه! ‫- نه، نه! نباید بگی صبر کن!
‫نباید بگی صبر کن.
‫باید انجامش بدی.
‫نه.
‫عه!
‫- تله که نیست، نه؟ ‫- ارتش تک‌نفره.
‫ها؟ چی؟
‫همین‌جوری واینـسا، تلاش کن!
‫یه کاری کن.
‫عه.
‫عه...
‫نه، نه، عیبی نداره.
‫ببین، نگاه کن.
‫هیچ‌وقت امتحان نکرده بودی؟
‫ساختیش
‫و به یه آهنگ کوچیک رهاش کردی.
‫آره.
‫من و خواهرم همیشه این کار رو می‌کردیم.
‫- دوباره. دوباره! ‫- دیوونه شدی؟
‫نه، خطرناکه!
‫می‌تونم یه چیزی بگم؟
‫به خاطر خیلی چیزها که در آن واحد ‫پیش اومده خیلی هیجان زده‌ام.
‫اینکه صبح‌ها می‌بینمت،
‫موقع مسواک زدن بهت فکر می‌کنم...
‫جـ... جدی میگم. ‫قول میدم، من...
‫نظرت چیه اینجا رو ول کنیم و بریم؟
‫- دستام عرقیه. ‫- ایرادی نداره.
‫می‌خوای چی بدونی؟ ‫ما...
‫خوش گذروندیم.
‫همین.
‫خوش گذروندی؟
‫وقتی کار می‌کنیم، ‫بهمون خوش می‌گذره.
‫همم.
‫و شب‌ها چی؟
‫نه.
‫- نه. ‫- نه؟
‫نه. ‫فقط وقتی کار می‌کنیم.
‫ولی تو با اون خیلی صمیمی شدی.
‫نه، من...
‫فکر می‌کنم ازش خوشم میاد.
‫ببخشید، مامان.
‫چطور؟ ‫چطور می‌دونی؟
‫فـ... فقط می‌دونم.
‫اما تو تجربه‌ای نداری. ‫تابه‌حال با کسی آشنا نشدی.
‫می‌دونم، ولی اینجوریه دیگه.
‫بعضی‌وقت‌ها وقتی از کسی خوشمون میاد،
‫اون‌ها دقیقا همین حس رو نسبت به ما ندارن.
‫بعضی‌وقت‌ها فقط دنبال سود و منفعت هستن.
‫نه. ‫از دلِ اون خبر دارم.
‫راست میگم.
‫اگه انقدر مطمئنی، ‫پس..
‫چرا اینو بهش دادی؟
‫خدای بزرگ.
‫اگه چنین چیزی بهش بدی،
‫هیچ‌وقت درست نمی‌فهمی ‫چه احساسی به تو داره.
‫نه، درست نیست.
‫ما از روی عشق کاری انجام میدیم.
‫و وقتی عشقی دریافت کنیم، ‫عشق متقابل میدیم.
‫میگیم ممنون. ‫دوستت دارم.
‫اما حماقت از من بود. ‫اون ساعت نمی‌خواست.
‫ناراحت بود و منم گوش نمی‌دادم.
‫یه نفر رو می‌خواست ‫به حرفش گوش بده.
‫مامان، من...
‫دوستش دارم.
‫راست میگم.
‫به این معنی نیست ‫که شما رو دوست ندارم.
‫عه...
‫عیبی نداره، نه؟
‫خب می‌دونم تو گفتی که...
‫من چی گفتم...؟ عه.
‫آره. بی‌خیال.
‫گذشته‌ها گذشته.
‫نه، نه! باید هم بزنی.
‫- دارم قاتی می‌کنم. ‫- نه، باید قاتی‌شون کنم.
‫- تو ترکیب می‌کنی. ‫- ترکیب.
‫همون‌طوری که توی کلاس آشپزی بهت یاد دادم.
‫عقب‌مونده‌ست؟
‫با منی؟ ‫من عقب‌مونده‌ام؟
‫فکر می‌کردم هرچی بلدیو من یادت دادم.
‫- ترکیب. ‫- ترکیب.
‫- عقب‌مونده‌ی تمام عیار. ‫- ترکیب کن. ترکیب.
‫ببین چیکار کردی...
‫این‌جوری به استادت احترام می‌ذاری؟
‫به سرآشپز بزرگ؟
‫و تو، ابر روی کوه سر به فلک کشیده‌ام.
‫می‌خوام یه روز ابری باشم.
‫مواد زیاد داریم، ‫مسخره‌بازیتون رو ادامه بدین.
‫تو رو شامونی می‌کنم ‫و تخم‌مرغ رو...
‫نه، ادامه بدید.
‫نایستید.
‫نه!
‫می‌خوام ادامه بدین.
‫دلم می‌خواد حس کنی خونه‌ی خودتی.
‫الان اینجا خونه‌ی توئه.
‫همین حس رو دارم. ‫ممنون.
‫ما معمولا سالاد میوه می‌خوریم.
‫- عه. ‫- آره.
‫دوست داریم، مگه نه؟ ‫آره.
‫چیزه... ‫چیز خاصی نداره.
‫چیزی نیست واست مضر باشه. ‫چیزه...
‫و بعضی‌وقت‌ها تخم‌مرغ بخارپز میریزیم.
‫- آره. ‫- اما بدون زرده.
‫و دوست داریم، مگه نه؟
‫امروز وافل داریم، مامان.
‫اذیت نکن. خوش باش.
‫نه، من همون میوه‌مو می‌خورم.
‫واسم بهتره و...
‫نه، و دوست دارم.
‫«تماشای رقص او
‫همانند گل زیبا و ظریفی بود ‫که با طلوع آفتاب غنچه‌هایش باز می‌شد.
‫تماشاگران ساکت در تالار بولشوی ‫محسور شده بودند.
‫از همان صندلی‌ام در جایگاه صندلی‌ام، ‫تصمیم گرفتم او را برای خودم کنم.»
‫همم!
‫نه.
‫چرا وایسادی؟
‫- چیزه... حفره داره. ‫- حفره؟
‫گلی که در طلوع آفتاب باز میشه؟
‫ولی اون رقاص خیلی خوبی بود، ‫فوق العاده بود.
‫آره.
‫وقتی پشت صحنه رفتی، ‫چه احساسی داشتی؟
‫اتاق لباسشو پر از گل کردم.
‫- خودت نوشتی. ‫- می‌دونم اما...
‫هیچ‌وقت دلت نمی‌خواست بدونی ‫واقعا نسبت به تو چه احساسی داشت؟
‫اما شاید از پرسیدنش ترس داشتی.
‫ولی اون‌موقع پرسیدی.
‫خب...
‫به نظرم دنبال یه چیز خیلی انتزاعی هستی.
‫سبک رمانتیک یه قالبه.
‫نمیری سر گپ و گفتی که تمومی نداره.
‫عشق توی این استعاره
‫به شکل گل آورده شده.
‫یا طلوع خورشید زیبا.
‫- شاید احساس. ‫- اما نیست.
‫نیست.
‫همم.
‫خب، این وسط یه شب رو داریم، ‫مراسم شام رو داریم.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫شاید فراموش کردنش عادی باشه.
‫آره.
‫به همدیگه عادت می‌کنید. ‫اون عشق و علاقه اولیه
‫از بین میره و...
‫اگه آدم نتونه اون دیدار و حس اولیه‌اش رو یادش بیاد ‫چطوری میشه با همدیگه پیر شد؟
‫خب، اون...
‫منظورم این نبـ...
‫نظر تو چیه، خپل؟
‫میشه لطفا بیای پایین؟
‫واسم سوال شده...
‫تو تا حالا...؟
‫خب شما منو می‌شناسید.
‫از زندگی من خبر دارید.
‫هه.
‫- عه... نگران نباش. ‫- واقعا؟
‫آره.
‫خب، من یه بار...
‫باید این کار رو می‌کردم، ‫خوب می‌شد...
‫اگه فقط می‌گفتم...
‫یا به صرف قهوه دعوتش می‌کردم.
‫آدم‌ها از این‌کارها می‌کنن، می‌دونید.
‫وقتی شب‌ها پام می‌گیره
‫و دستم نمیرسه...
‫می‌بینید؟ نمی‌تونم.
‫خب من...
‫هر از گاهی بهش فکر می‌کم...
‫اینکه چی می‌شد.
‫شاید هیچی.
‫ولی شاید اون یا هر زن دیگه‌ای...
‫بگذریم.
‫هیچ‌وقت دلشو نداشتم.
‫یه سری چیزها هست ‫که همه‌مون آرزو داریم
‫ای کاش...
‫واسه همین خیلی سخته.
‫منظور منم همین بود.
‫اینکه از سلام کردن واهمه داشته باشی.
‫همین خوبه.
‫آره. و وقتی رفتی پیشش، ‫شاید حتی کف دستت عرق کرده بود،
‫ترسیده بودی دست مامانو بگیری.
‫کف دستم عرق کرده بود؟
‫آره، عالیه. ادامه بده.
‫♪ ترسیدم دستشو بگیرم ♪
‫درسته.
‫♪ خیلی ترسیده بودی دستشو بگیری ♪
‫♪ هیچی یادم نیست ♪
‫خوبه.
‫♪ خیلی ترسیده بودی حرفی بزنه ♪
‫♪ حالا بگو کجایی ♪
‫♪ یادم نیست کجا بودم ♪
‫♪ شاید شبونه تو ماشین بودی ♪
‫♪ پشت چراغ قرمز ♪
‫♪ یا از وسط توفان رد می‌شدی ♪
‫♪ باد گرم و خیس ♪
‫♪ رعد و برق میزد ♪
‫♪ دام شب‌تاب از هم گسسته ♪
‫♪ و همه تنهاییم ♪
‫♪ سایه تپه‌های تاریک ♪
‫♪ فقط ما دو تا ♪
‫♪ اگه فقط جرئت سلام کردنو داشتم ♪
‫♪ بگم سلام ♪
‫♪ دستمو دراز می‌کردم و دستشو می‌گرفتم ♪
‫♪ از خواب بیدار می‌شدم و تنها نبودم ♪
‫♪ تنها نبودم ♪
‫♪ خیلی زیباست ♪
‫♪ حتی بهش فکر کردن ♪
‫♪ ابرها آتیش گرفتن ♪
‫♪ در آخرین پرتوهای نور خورشید ♪
‫♪ تو هم می‌تونی ♪
‫♪ چه هدیه‌ای دادم ♪
‫♪ فقط عشق دادم و تنها عشق ♪
‫♪ حتی بهش فکر کردن ♪
‫♪ در آخرین پرتوهای نور خورشید ♪
‫♪ کاری که باید رو کردم و سلام کردم ♪
‫♪ - سلام کردم ♪ ‫♪ - خیلی زیباست ♪
‫♪ حتی بهش فکر کردن ♪
‫♪ خیلی زیباست ♪
‫♪ حتی بهش فکر کردن ♪
‫چیه؟ خوابت نمی‌بره؟
‫لباس خواب پوشیدی.
‫خیلی خوشگله.
‫مثل همیشه‌ست.
‫عه. ولی قشنگه.
‫من... من...
‫قشنگ شدی.
‫من...
‫می‌دونی چی بامزه‌ست؟
‫داشتم به نحوه آشنایی‌مون فکر می‌کردم.
‫اینکه چقدر طول کشید تا بهت سلام کنم.
‫نمی‌دونم هیچ‌وقت بهت گفتم یا نه، ‫اما ترسیده بودم.
‫می‌خواستم دستتو بگیرم اما...
‫دست‌هام...
‫حسابی عرق کرده بودن.
‫انقدر ترسیده بودم. ‫آره.
‫می‌بینی؟ ‫اینکه لباست...
‫به گردنت خورده.
‫خیلی خوشگلی.
‫فقط پیرتر شدم.
‫نه. ‫تو خوشگلی.
‫و به این سال‌هایی که...
‫که با همدیگه گذروندیم فکر می‌کنم،
‫من...
‫یه چیز دیگه هست ‫که هیچ‌وقت بهت نگفتم.
‫کاری که انجام می‌دادم، ‫می‌دونی اسمش چیه؟
‫چون واسش اسم گذاشتم.
‫با سرم بازی‌بازی می‌کنم.
‫ندیدی اینکار رو کنم؟
‫به خاروندن سرت میگی بازی‌بازی کردن؟
‫فکر کنم جلوی تو زیاد این کار رو نمی‌کنم.
‫واسش اسم گذاشتی؟
‫- ببخشید. ‫- چرا؟
‫حالتون خوبه؟
‫- اینجا می‌درخشه، مامان. ‫- اتاق خیلی سرده.
‫- هنوز لوستر دیوار شمالی رو نصب نکردیم. ‫- دیوار شمالی؟
‫نصب کنیم گرما میاره، ‫مثل ستاره شمالی.
‫نه، نه. ‫ستاره‌ها هم سردن.
‫به نظرم به رنگ قرمز بیشتری احتیاج داریم.
‫مامان، زمستون سرده.
‫آره، ولی مسئله کاریه ‫که توی سرما انجام میدی.
‫به آسمون نگاه نمی‌کنی، ‫تو...
‫اصـ... اصلا یادم نمیاد.
‫یادت میاد. ‫چطور نفس‌هامون یخ میزد
‫و تا مدرسه می‌دوییدیم تا گرم‌مون بشه.
‫پای آدم مثل یخ میشه.
‫جریان خون رو حس می‌کنی.
‫یا شبی که با خانواده‌ات هستی.
‫- ببخشید. ‫-نه، لطفا ادامه بده.
‫♪ شب‌ها سرد و طولانی‌ان ♪
‫♪ می‌ترسم بخوابم ♪
‫♪ انگار شب ادامه داره ♪
‫♪ تا همیشه ♪
‫♪ اما وقتی تنها نیستی ♪
‫♪ و نزدیک می‌خوابی ♪
‫♪ اصلا احساس سرما نمی‌کنی ♪
‫به عنواده خانواده ‫همدیگه رو گرم می‌کنیم.
‫♪ حتی در توفان ♪
‫♪ اولش ترسیدی ♪
‫♪ ولی نه برای مدت طولانی ♪
‫♪ اگه با همدیگه باشید ♪
‫می‌تونی فراموش کنی؟
‫♪ وقتی نزدیک عزیزانت باشی ♪
‫♪ هیچ ترس و وحشتی وجود نداره ♪
‫♪ پس اگه با همدیگه بمونیم ♪
‫♪ و به همدیگه نزدیک باشیم ♪
‫♪ می‌تونیم زمستون دیگه‌ای رو بگذرونیم؟ ♪
‫♪ با همدیگه ♪
‫♪ ما همدیگه رو داریم ♪
‫♪ - در سرما و تاریکی ♪ ‫♪ - با همدیگه ♪
‫♪ می‌تونیم همدیگه رو گرم کنیم ♪
‫♪ فقط با عشق ♪
‫♪ روزهای زمستون خیلی کوتاه و تاریکه ♪
‫قبل اینکه شستت خبر دار بشه، ‫تموم شدن و رفتن
‫♪ شب‌ها خیلی طولانی ♪ ‫♪ و با عزیزانت گرم میشه ♪
‫♪ اصلا احساس سرما نمی‌کنی ♪
‫♪ اگه چشم‌هاتو ببندی، شاید رویای شبی رو ببینی ♪
‫♪ که هیچ‌وقت تموم نمیشه ♪
‫♪ چند تا شب دیگه ممکنه ♪ ‫♪ واسمون باقی مونده باشه ♪
‫♪ هیچ ارزشی نداره ♪
‫♪ عشق میدیم و به عشق دادنمون ادامه میدیم ♪
‫♪ کاری می‌کنیم این زندگی ♪ ‫♪ ارزش زندگی داشته باشه ♪
‫♪ اگه همه‌چیز باید ناپدید بشه ♪
‫♪ هنوز عشق داریم ♪
‫♪ هنوز ♪
‫♪ عشق داریم ♪
‫عه.
‫چیه؟
‫مامانتو غرق کثافت ندیده بودی؟
‫بیا ببینم.
‫فکر کردم جای کاغذ،
‫می‌تونیم دوباره گل پرورش بدیم.
‫فکر کنم بتونیم اینا رو حفظ کنیم.
‫آب بریز اینجا.
‫پس از پایین می‌گیریش.
‫و باید خیلی مراعات ریشه‌هاش رو بکنی.
‫اگه ریشه‌هاش قطع بشن، می‌میره.
‫کِی تو...؟
‫کی اینو بهت یاد داده؟
‫نمی‌دونم.
‫مامان خودت یادت داده؟
‫مامان، اون چه‌ آدمی بود؟
‫این چیه؟
‫پرنده‌ست. ‫مرغ.
‫این مرغ نیست.
‫مرغ تنها پرنده‌ایه که تا حالا دیدم.
‫می‌دونی، قبلا این کارو خیلی خوب بلد بودم.
‫تقلید پرنده‌ها.
‫عه...
‫بهم نخندین.
‫این چیه؟
‫یه سینه‌سرخه.
‫اینطوری بپر بپر می‌کردن.
‫باشه.
‫و...
‫صدای گاوه.
‫نه، گاو نیست.
‫پرنده غواصه.
‫غواص؟
‫غواص.
‫هوم.
‫یه پرنده آبزی هست.
‫یه سورپرایز کوچیک برات داریم.
‫- اوه‌اوه. ‫- و حقیقتش، من استرس دارم.
‫ولی نه به قدری که شما باید مضطرب باشین، ‫چون...
‫یه بنده‌خدایی...
‫خب، من سعی کردم واسه امشب رو فرم باشم.
‫تا خیلی خپل نباشم.
‫کسی بهت نمیگه خپل.
‫بهونه نیار. ما یه نمایش ازت می‌خوایم. ‫برامون نمایش اجرا کن.
‫- نمی‌دونستی؟ ‫- نه، روحمم خبر نداشت.
‫وای!
‫باید ساخته‌ی خودت رو امتحان کنی.
‫ممنون.
‫برو که رفتم!
‫- اینطوری. ‫- چی؟
‫اوه آره، درسته.
‫تو خیلی مشنگی.
‫- عمراً بتونی... ‫- خیلی مشنگم.
‫باشه. ‫باشه، دیگه کی هست؟
‫وای، خدای من.
‫- دیگه کی هست؟ ‫- شاید سال بعد تونستی...
‫آه...
‫- تو می‌خوای بگی...؟ ‫- آره.
‫- یه چیزی بگو. ‫- عه...
‫من...
‫خوشحالم که...
‫خوشحالم که اینجا پیش شمام.
‫و ازتون ممنونم.
‫واقعا میگم. ‫که توی خانواده‌تون راهم دادین.
‫قابلت رو نداشت.
‫من احتمالا یه خرده...
‫تا حالا سال نو رو بدون خانواده‌ام جشن نگرفته بودم، ‫پس...
‫عه...
‫هر سال،
‫در عجب بودیم که یک سال دیگه دووم آوردیم.
‫و...
‫در نهایت، والدینم می‌دونستن که
‫هر روزی می‌تونه آخرین روز باشه، ‫پس...
‫وقتی دووم میاوردیم،
‫کنار همدیگه بودن‌مون رو جشن می‌گرفتیم.
‫و من فقط...
‫من فقط...
‫چون...
‫کاری که من کردم...
‫من نباید اینجا باشم. ‫لیاقت اینجا بودن رو ندارم.
‫- کاری که کردم وحشتناک بود. ‫- تو هرکاری می‌تونستی کردی.
‫- نکردم. من ولشون کردم. ‫- نه، نکردی.
‫- شاید دیگه کافی باشه. ‫- میشه بذاری حرف بزنه؟
‫چون ما با همدیگه بودیم ‫اون همه مدت دووم آوردیم، ولی من...
‫- ولشون کردم. ‫- آره، می‌دونم.
‫- ولی تو الان دیگه پیش مایی. ‫- ولی من...
‫- تو خانواده‌ی ما رو داری. ‫- دلشوره‌ای دارم.
‫همیشه هست.
‫تو نداری؟
‫و بعد از خودم می‌پرسم...
‫چرا من زنده‌ام؟
‫چرا...
‫چرا به زندگی کردن ادامه میدم؟ ‫یادمه...
‫یه زن تنها توی خیابون نشسته بود.
‫و چشم‌هاش کلا...
‫اون همه رو از دست داده بود.
‫بابت کاری که باهات کردیم ‫واقعا متاسفم.
‫- فکر کردیم دیگه ازش گذشتیم. ‫- نه، تو درک می‌کنی. تو می‌فهمی.
‫تو درک می‌کنی. ‫می‌دونم که درک می‌کنی.
‫تو هم دقیقا عین من خانواده‌ات رو از دست دادی ‫و تو...
‫معذرت می‌خوام. ‫آخه بخاطر اینه که...
‫همه‌ ما تنهاییم.
‫نه، نه، این حرف رو نزن.
‫نه، حقیقت داره. ‫همینطوره.
‫همه از دنیا رفتن. ‫همه.
‫- فقط ما موندیم. ‫- بس کن دیگه.
‫باشه؟
‫ممنون.
‫خیلی زیاد.
‫واقعا میگم.
‫این بهترین کیکی که درست کرده نیست؟
‫اوه، صبح بخیر!
‫آره. ‫به شنوایی خوبت نیاز داریم.
‫صداش زیادی تیز نیست؟
‫- شاید یه خرده. ‫- آره.
‫مامان، بخاطر اتفاق دیشب معذرت می‌خوام.
‫اوه.
‫ولی پایان خوبی داشت.
‫حالا چطوره؟
‫مامان...
‫اون سعی داشت بهمون بگه که چه حسی داره، ‫ولی ما...
‫- من... ‫- آره، حالش خوب نبود.
‫- ولی بود. ‫- حالا صداش زیادی تخت نیست؟
‫مهم نیست. ‫هیچکس پیانو نمی‌زنه.
‫اینو هر روز تو بولشوی کوک می‌کردن.
‫درسته، تالار بولشوی.
‫ما جلوش رو گرفتیم، مامان. ‫همین کارو کردیم.
‫درسته؟
‫حقیقتا فکر کنم همین کارو کردیم.
‫اون حرفایی زد که شنیدش ‫واسه ما سخت بود.
‫اون باید احساس کنه که می‌تونه ‫با ما صادق باشه.
‫تو یکی دیگه می‌خوای درمورد صادق بودن ‫با من حرف بزنی.
‫مامان، اون فقط می‌خواست بهمون بگه ‫که چه سختی‌هایی کشیده.
‫- همونطوری که تو درباره تام تعریف می‌کنی. ‫- تو هیچی در این باره نمی‌دونی.
‫شب سال نو بود.
‫هیچکس نمی‌خواد یه سال جدید رو...
‫- دلش واسه خانواده‌اش تنگ شده بود. ‫- خانواده‌اش؟
‫تو درمورد من چی بهش گفتی؟
‫- هیچی. من... ‫- نه، نه، نه، نه.
‫اون منو گیر آورده بود.
‫- درواقع منو متهم کرد. ‫- مامان.
‫- مگه چی بهش گفتی؟ ‫- چی می‌تونم بهش بگم؟
‫اون می‌تونه راجع‌به خانواده‌اش حرف بزنه، مامان ‫همونطوری که تو می‌تونی.
‫- من راجع‌بهشون حرف نمی‌زنم. ‫- ولی می‌تونی.
‫- کاش حرف می‌زدی. ‫- پس حالا قراره...
‫درمورد هرکسی که به دهنمون رسید ‫حرف بزنیم؟
‫حالا،
‫سعی کن لبخند بزنی.
‫آره؟ ‫خوبه، ولی تو با چشم‌هات لبخند نمی‌زنی.
‫- باشه. ‫- من...
‫یادمه
‫وقتی تازه کارم رو شروع می‌کردم ‫اولین چیزهایی که یاد گرفتم
‫این بود که چطور حالت چهره‌ام رو کنترل کنم،
‫چون مردم قضاوتت می‌کنن.
‫کار درستی نیست، ولی...
‫اونا به چهره‌ات نگاه می‌کنن، ‫پس...
‫چیه؟
‫نه، اون فقط بهم لبخند زد.
‫باشه. ‫خب، ما هم داریم همینو تمرین می‌کنیم.
‫لبخند واقعی از درونت شروع میشه ‫و...
‫پخش میشه.
‫بله، ولی این کارو با دست‌هات انجام نمیدی.
‫- اون عالی به نظر میاد، درسته؟ ‫- درسته، آره. تقریبا.
‫یکم بهتره و... ‫به سمتت که میان، تو از دیدنشون حوشحال میشی.
‫آه!
‫آه، آره. ‫تو زیبایی.
‫مگه نه؟
‫آره. خیلی.
‫- ولی چیه؟ ‫- نه، واقعا زیباست.
‫- از ته دل نمیگی. ‫- معلومه که از ته دل میگم.
‫داری بهم می‌خندی؟
‫حداقل نباید...؟
‫- نه. ‫- نه؟
‫ولی اوضاع که خیلی خوب بوده.
‫خوبی از بین رفته.
‫- دیگه تو این دنیا وجود نداره. ‫- این حرف رو نزن.
‫- یه چراغ سوخته‌ست. ‫- نگو.
‫هرگز این حرف رو نزن.
‫خودمون رو ببین. ‫الان دیگه یه خانواده هستیم.
‫- یه خانواده‌ایم؟ ‫- اوهوم.
‫وقتی همه کسایی که دوستشون دارم ‫اینجا نیستن؟
‫صحیح.
‫می‌دونم. می‌دونم. ‫این...
‫این سخته.
‫ولی باید یادت باشه که اونا ‫دلشون نمی‌خواست اینجا باشن.
‫- نمی‌خواستن؟ ‫- نه.
‫جواب نمی‌داد، عزیزم.
‫- راجع‌بهش حرف زدیم. ‫- عزیزم؟
‫- آره. ‫- حالا دیگه شدم عزیزم؟
‫خیلی‌خب.
‫وقتی والدینت میومدن پیشمون ‫خیلی بدت میومد.
‫خانواده‌ مری هم همینطور.
‫همیشه همینو می‌گفتی.
‫نه، تو می‌گفتی.
‫بیخیال بابا.
‫تو هیچوقت نپرسیدی که ‫من چی می‌خوام.
‫آره.
‫وقتی تازه اومده بودیم اینجا
‫و هنوز می‌تونستی زنگ بزنی رو یادته؟
‫اصلا سعی هم نکردی.
‫- دروغه. ‫- نه.
‫حقیقتش، بخاطر کنجکاو شده بودم.
‫با خودم فکر می‌کردم که اون آدم سرسختیه.
‫قویه. ‫اصلا نمی‌خواد بدونه که حال خانواده‌اش خوبه یا نه.
‫- تمام حرفات حقیقت ندارن. ‫- گمون کنم راحت شده که از شرشون خلاص شده.
‫از خودم پرسیدم که اون قراره چه‌جور مادری بشه؟
‫درمورد تو بهش میگم.
‫- چی؟ ‫- اینکه با خانواده‌ من چیکار کردی.
‫- اوه. ‫- آره.
‫باشه.
‫- خوبه. ‫- آره.
‫- مطمئنم که درک می‌کنه. ‫- منم مطمئنم.
‫وقتی داری بهش میگی، ‫چطوره بهشون بگی که فکر می‌کردی خانواده‌ات آشغالن
‫و اینو به جای اونا انتخاب کردی.
‫اوهوم. بهش بگو.
‫یعنی، خودش می‌دونه. ‫احمق که نیست.
‫همه‌چی رو راجع‌به تو بهش میگم.
‫- اون خوب می‌شناستت. ‫- همه کارهایی که...
‫با همه کردی.
‫- همین الان میرم اونجا. ‫- باشه.
‫- دارم میرم. ‫- من فقط...
‫باشه؟ ‫ما مشکلی نداریم.
‫تو باید...
‫باید آروم بشی.
‫زود باش. زود باش.
‫گوش کن چی میگم. ‫گوش کن چی میگم.
‫ما نباید با همدیگه سر جنگ داشته باشیم.
‫♪ منو ببخش ♪
‫♪ ما باشم آشنا شدیم در... ♪
‫♪ اوه، نمی‌دونم ♪
‫♪ این یا اون مناسبت ♪
‫♪ مطمئنم که اونقدر هم مدت زیادی نمی‌گذره ♪
‫♪ تو یه لباس قرمز تیزه خیلی زیبا پوشیده بودی ♪
‫♪ ولی ببخشید، اسمت یادم نمیاد ♪
‫♪ میشه بگی؟ ♪ ‫♪ ببخشید، می‌تونم بمیرم بخاطر... ♪
‫♪ منو ببخش ♪
‫♪ واقعا سال‌ها گذشته ♪
‫♪ آخه ما بارها از اینجا دور شدیم ♪
‫♪ اوه، اینجا و اونجا بودیم، ‫مرزهای جدیدی رو می‌گشتیم ♪
‫♪ ما عاشق سفر کردن هستیم، مامان ♪
‫♪ مگه نمی‌تونیم از موفقیت‌مون لذت ببریم؟ ♪
‫♪ این سفر ♪
‫♪ یه خرده طولانی‌تره، ولی... ♪
‫♪ نه مامان، البته که در ارتباط می‌مونم ♪
‫♪ قول میدم زنگ بزنم، زحمت زیادی نداره ♪
‫♪ البته که زحمتی نداره ♪
‫♪ عزیزم ♪
‫♪ مامان عزیزم ♪
‫♪ پاییز تموم شد، زمستون از راه رسیده ♪
‫♪ کل دنیامون بوی دارچین و پرتقال میده ♪
‫♪ و هر فصل بی‌نقص‌تر از قبلیه ♪
‫♪ برات عشق می‌فرستم ♪
‫عزیزم
‫♪ مامان و بابای عزیزم ♪
‫♪ دلم واسه هر دوتون تنگ شده ♪
‫♪ ولی شما هرگز اینجا خوشحال نمی‌شدین ♪
‫♪ هر روز دقیقا عین روز قبله ♪
‫♪ ولی همیشه به یادتونم ♪
‫♪ یادتونه توی سفرها، ‫تمام تابلوهای جاده رو مثل اپرا می‌خوندیم؟ ♪
‫♪ آخرین خروجی در کانزاس ♪
‫♪ یا اینکه وقتی تو ترافیک گیر کرده بودیم ‫زندگی غریبه‌ها رو تصور می‌کردیم ♪
‫♪ مامان نمی‌تونه جوک بگه، ‫چون همیشه به جای خنده‌دارش که میرسه ♪
‫♪ خودش خنده‌اش می‌گیره ♪
‫♪ همینطورم نوه‌تون ♪
‫♪ اونم نمی‌تونه جوک بگه ♪
‫♪ اون دقیقا عین توئه، بابا ♪
‫♪ مطمئنم که اگه می‌دیدیش، عاشقش می‌شدی ♪
‫♪ ای کاش، خب... ♪
‫♪ خب ♪
‫♪ یه روزی ♪
‫♪ متاسفم ♪
‫♪ من باید برم ♪
‫♪ امیدوارم خوب باشین ♪
‫♪ مامان عزیزم ♪
‫♪ می‌دونم که باهات در ارتباط نبودم ♪
‫♪ ولی تو فکرت بودم ♪
‫♪ می‌دونم که باهات در ارتباط نبودم ♪
‫♪ ولی خودت می‌دونی که چطور زمان از دست آدم میره ♪
‫♪ یک روز، بعد یک روز دیگه ♪
‫♪ بعد یک روز دیگه ♪
‫♪ بعد یک روز دیگه، بعد یک روز دیگه ♪
‫♪ ولی تا اون موقع دیگه ♪
‫♪ می‌دونستم که تو ♪
‫♪ چطور، چطور، چطور تونستم ♪
‫♪ نه پیغامی، نه زنگی ♪
‫♪ فقط لکه جدیدی روی دیوار، همین و بس ♪
‫♪ و مامان، من... ♪
‫♪ من... ♪
‫♪ برات عشق می‌فرستم ♪
‫♪ امیدوارم خوب باشی ♪
‫♪ ای کاش اینجا بودی ♪
‫♪ برات عشق می‌فرستم ♪
‫♪ امیدوارم خوب باشی ♪
‫♪ ای کاش اینجا بودی ♪
‫یادته درمورد یتیم‌خونه‌مون تو نیجریه چی نوشته بودی؟
‫شاهکاره.
‫ببخشید. ‫خوابم نمی‌برد، خیلی هیجان‌زده بودم.
‫بلند شدم و بخشی که درمورد
‫این بچه‌ی یتیم دیزی بود ‫رو خوندم.
‫این دیزیـه؟
‫میشه اعترافی بهت کنم؟
‫اینکه تو نوشتیش بهم قوّت قلب میده.
‫بابا، ساعت سه بامداده. ‫چرا تو...؟
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫ولی اینجاش گیر کردم
‫که چطور اون چهره انسانی رو ‫روی کارهای مهم‌تری که کردیم قرار بدم،
‫مثلا می‌دونی، داستان‌های آماری بزرگ:
‫آبیاری، انرژی تجدید پذیر...
‫و البته امید! امید!
‫- بابا، چرا تو... ‫- چیه؟
‫لطفا. ‫تو این کارو خیلی خوب بلدی.
‫باشه. باشه.
‫شاید...
‫شاید بهتره با یه همچین چیزی شروع کنی:
‫چیزی که واقعا منو صبح از خواب بیدار کرد
‫تفاوت ایجاد کردن بود.
‫کاملا درسته.
‫و بعد: شوق واقعی من کارمون در جهان در حال توسعه بود ‫که...
‫حفاری کردن نفت صرفا بهونه‌ی من ‫برای ساخت نیروگاه‌های بادی بود،
‫تا آب تمیز مهیا کنم،
‫و شامپانزه‌ها رو نجات بدم.
‫هوم.
‫پس این می‌تونه نقش چهره انسانی ‫رو داشته باشه؟
‫شاید.
‫یا حالا...
‫سارا یا دیزی دیگه مجبور نبود ‫19 کیلومتر پیاده بره
‫تا برای مادرش... ‫مادر چلاقش آب بیاره،
‫می‌تونست مثل یه دختر معمولی مدرسه بره، ‫همش هم بخاطر من.
‫ولی من درخواست نکردم... ‫صرفا...
‫می‌خواستم یه چهره انسانی قرار بدم...
‫روی چی، بابا؟
‫اگه تو فکر می‌کنی که آمار بهتر عمل می‌کنه،
‫- اونوقت... ‫- اونوقت چی؟
‫هیچ کدومش حقیقت نداره.
‫چرا تو... ‫چی...
‫دیگه چه کاری از دستم برمیومد؟
‫بقیه شرکت‌ها بدتر بودن.
‫حداقل من اهمیت می‌دادم.
‫هنوزم اهمیت میدم.
‫میشه دست کثیفت رو ازم بکشی؟
‫بیا تو.
‫با خودمون گفتیم که این اتاق رو ‫یکم برات قشنگ‌تر کنیم.
‫می‌دونم. ‫افتضاحه، درسته؟
‫نه، نه. ما فقط...
‫ترک‌هاش رو پر می‌کنیم ‫و یه کاغذ دیواری جدید انتخاب می‌کنیم.
‫وای، واقعا بوی گند میاد. ‫هنوزم سیگار می‌کشی؟
‫بعضی اوقات.
‫اینا عکس منن.
‫- نمی‌دونستم... ‫- عکس مان.
‫قشنگن. ما جوون بودیم.
‫تو نمی‌تونی همینطوری... ‫نمی‌خوام...
‫لازم نیست کسی اینا رو ببینه. ‫تو اینا رو دیدی؟
‫من...
‫اوه.
‫و این...
‫کاش اینو بندازی دور.
‫نه، من...
‫لطفا.
‫آره خوبه، ولی این یه مگنومه، یادت باشه.
‫پس لگدش...
‫اوه اوه!
‫هی، اشکال نداره!
‫ما که خوبیم.
‫آره.
‫اوه، ولی اون خوب نیست. ‫نگاه کن، زدی تو زانوش.
‫از من بشنو، این اسلحه عالی‌ایه.
‫واقعا ناجی ما بوده.
‫من برای میلیاردها نفر انرژی فراهم کردم.
‫و همه ازش استفاده کردن تا ماشین‌هاشون رو برونن ‫و با هواپیما...
‫برن سفر، ولی...
‫می‌دونی.
‫بعضی وقت‌ها برام سوال پیش میاد که ‫نکنه ضرر کارهام بیشتر از منفعت‌شون بوده.
‫اصلا برام اهمیتی داشت؟
‫ببخشید.
‫من یه سری
‫اشتباهات کردم.
‫می‌دونی،
‫من...
‫تا حالا اینو به کسی نگفتم، ‫ولی...
‫یه بار، سگم
‫تا مدرسه دنبالم کرد.
‫سرش داد زدم و گفتم، ‫"مالی، برو خونه"!
‫ولی نمی‌رفت.
‫منم...
‫یه تیکه یخ برداشتم
‫و...
‫انداختم روش.
‫ولی،
‫وقتی رسیدم خونه،
‫اونجا بود.
‫انگار هیچی نشده.
‫به نظرت این ایرادی نداره؟
‫همچین اشتباهاتی؟
‫به نظرت
‫بخاطر اینکه نمی‌دونم
‫چقدر از عمرم مونده، ‫می‌تونم بخشیده بشم؟
‫فکر کنم.
‫خوبه. خوبه.
‫به نظر تو ما می‌تونیم بخشیده بشیم؟
‫من بخشیده می‌شم؟
‫من؟ ‫چون...
‫آره.
‫فکر می‌کنم میشی. ‫واقعا میگم.
‫چرا که نه؟
‫شاید شور عشق زندگی همین باشه: ‫بخشیده شدن.
‫اشتباه کردن،
‫بخشیده شدن.
‫آخه ببین،
‫ما زیادی احساس می‌کنیم.
‫حتی...
‫برای اشتباهاتمون.
‫دل بزرگی داریم.
‫هوم؟
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ الان کجایی ♪
‫♪ وقتی بیشتر از همه بهت نیاز دارم ♪
‫♪ ای کاش اینجا بودی ♪
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ این لبخند رو ببین ♪
‫♪ توی چشم‌هات نور هست، مگه نه؟ ♪
‫♪ کِی همه‌چیز ناپدید شد؟ ♪
‫♪ چرا دوباره لبخند نمی‌زنی؟ ♪
‫♪ چون قشنگه ♪
‫♪ بخاطر خودت لبخند نزن ♪
‫♪ بخاطر من بزن ♪
‫♪ و حالا می‌دونم، می‌دونم ♪
‫♪ هیچی مجانی نیست ♪
‫♪ ولی من آسمان و دریا رو بهت میدم ♪
‫♪ پرنده‌ای روی درخت ♪
‫اوه، تو چقدر خوشگلی.
‫ها.
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ تو آسمان بزرگ آبی هستی ♪
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ تو یه ابری ♪
‫♪ یه ابر سر به فلک کشیده ♪
‫♪ کومولونیمبوس ♪ ‫[نوعی ابر]
‫♪ چقدر بالا میری ♪
‫♪ اگه دست خودت بود ♪
‫♪ حتی فکر کردن بهش هم خیلی قشنگه ♪
‫♪ حتی فکرش ♪
‫♪ حتی فکر کردن بهش ♪
‫♪ منو... ♪
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ بالای آسمان آبی هستی ♪
‫♪ هی، تو ♪
‫♪ نگاش کن ♪
‫♪ تو یه پرنده‌ای؟ ♪
‫♪ یه پرنده کوچولوی نازنین ♪
‫♪ یه پرنده چرخ‌ریسو هستی؟ ♪
‫♪ چرخ‌ریسوی کوچولوی ناز ♪
‫♪ حاضر چقدر بالا بری ♪
‫♪ توی آسمان، آسمان بزرگ آبی ♪
‫♪ بالای بالاش خیلی قشنگه ♪
‫♪ جایی که هوا وجود نداره ♪
‫♪ ولی بعد می‌میری ♪
‫♪ بعد تو... ♪
‫♪ تو... ♪
‫♪ جیک، جیک، جیک، جیک، جیک ♪
‫- ♪ حتی فکرش ♪ ‫- ♪ حتی فکرش ♪
‫♪ حتی فکر کردن بهش ♪
‫♪ منو... ♪
‫تو ماسک رو در بیار.
‫سریع، سریع.
‫بزن روی صورتش.
‫حالا باید به اکسیژن وصلش کنی.
‫هست. وصله.
‫باز نشده. ‫اصلا متوجه نمیشی که کشتیش.
‫حالت خوبه؟
‫از تو آتیش درش آوردیم...
‫- اشکال نداره. اکسیژن رو باز کن، ادامه بده. ‫- ولی این تقلبه.
‫مامان، اگه مدام جلوش رو بگیری که یاد نمی‌گیره.
‫- ببخشید، اکسیژن رو فراموش کرد. ‫- پس اون مُرده.
‫بیاین دوباره انجامش بدیم.
‫بیاین همین کارو کنیم. ‫به تمرینش نیاز داره.
‫نه. ‫اشتباهات عواقب دارن.
‫هی. تو اگه می‌خوای اینجا بمونی ‫باید استفاده از تجهیزات ایمنی رو یاد بگیری.
‫امیدوارم که متوجه شده باشی. ‫باشه؟
‫- دوباره انجامش می‌دیم. ‫- منو مسخره فرض کردی؟
‫- بابا، بکش کنار. ‫- تو خونه‌ی من عمراً.
‫- حق با پدرته. ‫- مامان، اون هیچ کاری نکرد.
‫- ولش کن. اشکال نداره. ‫- نه، خوبم اشکال داره.
‫پدرت خیلی زحمت کشیده ‫و تو هم درواقع باید یه خرده...
‫از خودت قدردانی نشون بدی.
‫- بابت چی؟ ‫- بابت این.
‫بابت همه‌چی... ‫بابت این پناهگاه.
‫پناهگاه؟
‫واسه کی، مامان؟
‫بقیه کجان؟
‫- یالا. بریم. ‫- ولش کن.
‫چیزی نیست.
‫فکر کردی اون آدم پاکیه؟
‫از من و پدرت متنفری. ‫بخاطر همه‌چی ما رو مقصر می‌دونی.
‫لطفا، ول کن.
‫اونم آدم پاکی نیست. ‫اون بدترین ماست.
‫اوه، که اینطور مامان؟
‫بیخیال شو دیگه. ‫چرا بیخیال نمیشی؟
‫فکر می‌کنی که خیلی بهتر از مایی؟
‫- نه. واقعا همچین فکری نمی‌کنم. ‫- ما هرکاری واسه نجاتت کردیم.
‫تو از اون بپرس که بخاطر بچه‌اش چیکار کرد.
‫واسه فرشته‌ کوچولوش که بخاطر چی مُرد؟
‫سرطان؟ سرخک؟ ‫نمی‌دونم. ‫- حالا هر دروغی که بهت گفته... ‫- بسه دیگه، مامان.
‫بیا بریم.
‫میگم. ‫لطفا بذار بگم.
‫تام...
‫تام معتاد بود.
‫مثل خودم.
‫بخاطر من بود.
‫با یه معتاد بزرگ شده بود.
‫و...
‫- و من... ‫- اون هیچوقت سرطان نداشت، مگه نه؟
‫تو...
‫تو ولش کردی...
‫- به امون خدا ولش کردی... ‫- من...
‫- و تو... ‫- هیس...
‫پس همه‌چی...
‫هی.
‫هی، واسه ما اشکال نداره.
‫اینطوری به صلاحه.
‫فکر می‌کردم تو فرق می‌کنی.
‫- ببخشید، بد موقع اومدم؟ ‫- نه، نه.
‫یه دقیقه بیشتر طولش نمیدم. ‫لازم نیست که...
‫میشه یه لحظه وقتت رو بگیرم؟
‫خودت نمی‌خوای حرف بزنی؟
‫تام هرگز نمی‌تونست اینجا زندگی کنه.
‫نمی‌تونستین بهش اعتماد کنین.
‫چاره‌ای نداشتم.
‫بیا بریم.
‫- لطفا. ‫- فقط به حرفاش گوش بده.
‫همیشه به حرفاش گوش دادم.
‫می‌دونم. می‌دونم.
‫دیگه چی از جونم می‌خوای؟
‫فقط امیدوار بودم که...
‫شاید بتونی... ‫بتونی...
‫ببخشمش؟
‫آخه چطور بخشیدنش با منه؟
‫به دست من نیست.
‫دنبال بخششی؟
‫برو از تام طلب بخشش کن.
‫هنوز ده روز تا تجدید نسخه‌ات مونده.
‫خواب ندارم.
‫25 سالی میشه که ما یه شب خوب نخوابیدیم، ‫تو داشتی؟
‫واسه همینم اینقدر سرت خراب می‌شم.
‫یا بخاطر اینه که من خیلی عوضی‌ام.
‫وقتی عوضی نبودی رو یادمه.
‫واقعا؟
‫همه‌چی یه جوریه، مگه نه؟
‫آره.
‫خب، عه...
‫اوه...
‫خیلی‌خب.
‫هی، هی. ‫هیس.
‫هی.
‫من خیلی خسته‌ام. ‫تو نیستی؟
‫باهام حرف بزن.
‫من خوبم. ‫فقط خسته‌ام.
‫می‌تونی با من درد و دل کنی.
‫حداقل الان در آرامشه، درسته؟
‫- مجبور نیستی این کارو کنی. ‫- خواست خودش بود.
‫- نه، مجبور نیستی این کارو کنی. ‫- اون خوشحال نبود، هیچوقت نبود.
‫این حقیقت نداره.
‫اون واسه تو خوشحال بود. ‫واسه ما خوشحال بود.
‫شک دارم... ‫اون اینطور خواسته دوباره فرار کنه یا...
‫چه می‌دونم.
‫اصلا نمی‌دونم که بهمون اهمیت می‌داد یا نه، ‫واقعا نمی‌دونم.
‫اون دوستت داشت.
‫- من اصلا نمی‌دونم که ازم خوشش میومد یا نه. ‫- اون دوستت داشت.
‫میشه لطفا بس کنی؟ ‫خیلی خسته‌ام.
‫می‌فهمم که ناراحتی، ‫ولی اون دوست صمیمیت بود...
‫بس کن!
‫- تو زیاد حرف می‌زنی، می‌دونستی؟ ‫- نه، این حقیقت نداره.
‫بله، هی گیر میدی و گیر میدی و گیر میدی ‫و تمومی نداره.
‫- اگه انکار کنی که اون کی بود... ‫- واسه همه عذاب‌آور میشه.
‫تو فقط می‌خوای بخاطر کشتن خانواده‌ات ‫حال خودت رو بهتر کنی.
‫و راستش، حالا داری خانواده منو می‌کشی.
‫تو خواب دیدی؟
‫من دیدم.
‫خواب دیدم که یه سگ داشت ‫واق واق می‌کرد.
‫یا فرار می‌کرد...
‫یا داشت چیزی رو دنبال می‌کرد. ‫نمی‌تونم...
‫- یادم نمیاد بعدش چی شد. ‫- حاضری؟
‫بعدش چی شد؟
‫- من سرش می‌کنم. ‫- ببخشید.
‫بیا بغلم. یالا.
‫چطور شدم؟
‫خوشگل.
‫- واقعا؟ هر دومون؟ ‫- آره. عالی ست کردین.
‫باشه.
‫حالا چی؟
‫هوم.
‫خوبه. بهتره.
‫بهتره؟
‫اوه.
‫عالیه.
‫می‌تونم بگیرم؟
‫اوه. باشه.
‫- خوبی؟ ‫- ببخشید.
‫ببخشید.
‫آره.
‫عاشق لبخندتم.
‫بریم کادوهات رو ببینیم، ها؟ ‫بریم ببینیم.
‫- بیا. ‫- نه.
‫- چه روز هیجان‌انگیزی. ‫- آره.
‫آه.
‫اوه.
‫بدون کیک‌های اون چیکار می‌کردیم؟
‫♪ من... ♪
‫♪ عجب هدیه فوق‌العاده‌ای به ما دادی ♪
‫یه نوه.
‫♪ دیدی؟ ♪ ‫♪ کل این مدت حق با ما بود ♪
‫♪ و تمام سختی‌هایی که با همدیگه کشیدیم ♪
‫♪ ما رو خانواده می‌کنه و این نمی‌تونه اشتباه باشه ♪
‫♪ ما رو نگاه، بهتر از همیشه‌ایم ♪
‫♪ ما رو نگاه، واقعا دیدنی‌ هستیم ♪
‫♪ ما رو باش، چه کارهایی که اینجا کردیم ♪
‫♪ پس برای ما، آینده‌مون درخشانه ♪
‫♪ یعنی من بالاخره ♪
‫♪ صحیح و سالم خونه‌ام ♪
‫♪ پیش همه کسایی که دوستشون دارم؟ ♪
‫♪ من بالاخره ♪
‫♪ صحیح و سالم خونه‌ام ♪
‫♪ پیش همه کسایی که دوستشون دارم ♪
‫♪ در نهایت ♪
‫♪ روز آبی روشن تابستونی ما ♪
‫♪ همه‌چی محقق شد ♪
‫♪ ابرها رفتن ♪
‫♪ من اینجا پیش توئم ♪
‫♪ همه کسایی که توی عمرم دوست داشتم هم اینجان ♪
‫♪ یعنی من بالاخره خونه‌ام رو پیدا کردم ♪
‫♪ جایی که همیشه بهش تعلق داشتم؟ ♪
‫♪ کنار همه کسایی که دوستشون دارم ♪
‫♪ عشق اونا منو قوی نگه می‌داره ♪
‫♪ بالاخره من خونه‌ام ♪
‫♪ دقیقا جایی که بهش تعلق دارم ♪
‫♪ کنار همه کسایی که دوستشون دارم ♪
‫♪ عشق اونا منو قوی نگه می‌داره ♪
‫♪ ما غرق در نور هستیم ♪
‫♪ و آینده‌ی ما درخشانه ♪
‫♪ در نهایت، شب تاریک طولانی ♪
‫- ♪ به روزی طلایی تبدیل شد ♪ ‫- ♪ دارم در نور غرق می‌شم ♪
‫♪ آینده‌ی ما درخشانه ♪
‫- ♪ در نور ♪ ‫- ♪ ابرهای آسمان صاف شدن ♪
‫♪ در نور ♪
‫♪ داریم در نور غرق می‌شیم ♪
‫♪ زمانی دنیا پر از غریبه بود ♪
‫♪ ازشون فاصله گرفتیم ♪
‫- ♪ کلی خطر وجود داشت ♪ ‫- ♪ داریم در نور ♪
‫- ♪ به هیچکس اعتماد نداشتیم ♪ ‫- ♪ غرق می‌شیم ♪