‫بیاندیشیم که چگونه عمر خود را سپری می‌کنیم.
‫جهان، صحنه‌ای از داد و ستد بی‌وقفه است.
‫چه هیاهوی بی‌پایانی!
‫تقریباً هر شب با صدای نفس‌نفس زدن ‫لوکوموتیو بر می‌خیزم.
‫رویاهایم را بر هم می‌زند.
‫[هنری دیوید ثورو]
‫ببخشید، خیابون ۴۹ کجاست؟
‫اون ترن رو می‌بینی؟ اونجاست.
‫چندتا ایستگاه باید بری...
‫من انگلیسی بلد نیستم.
‫خیابون ۴۹.
‫رستوران گریل. برادوی.
‫تا حالا جنازه دیدی؟
‫اینجا قلبشه.
‫همین‌جا، تقاطع تایمز اسکوئر.
‫اگه نگاه کنی، تایمز اسکوئر چیه؟
‫زمان که مربع نداره، ‫ولی سطح داره،
‫و وقتی اینجا راه میری، ‫همیشه آدمایی رو می‌بینی
‫که مربعی نیستن.
‫می‌دونم که من نیستم.
‫زندگی تو تایمز اسکوئر ‫فقط این نیست که اینجا زندگی کنی،
‫بلکه اینه که بدونی یه نیویورکی واقعی هستی.
‫حالا فکر کن، یه مربع، یه بلوک.
‫هر بلوک یه نفر با یه فکر روش نشسته.
‫ببین، من از خوش‌شانسام که خدا می‌دونست ‫جام کجاست.
‫نه وسط یه بلوک بسته، نه زندان،
‫بلکه جایی باشم که سد راه زندگی نباشم.
‫همه چیز به این بستگی داره ‫که از زندگی چی می‌خوای
‫وقتی سعی نداری مربع باشی.
‫پس، باید بپرسی که تایمز اسکوئر چیه؟
‫مردمشه؟
‫زندگی سرخوشانه‌ای که داریم؟
‫یا نورش؟
‫ولی نکته‌ی جالب اینه که
‫همه نمی‌دونن که قبلاً اینجا بودن،
‫واسه همین بهش میگن تایمز اسکوئر.
‫تو زمان می‌چرخی، ‫بدون این‌که گوشه‌هاشو ببینی.
‫فقط می‌دونی که قراره به یه گوشه برسی.
‫هر لحظه‌ای از زندگی یه گوشه داره،
‫فقط زاویه‌شو نمی‌دونی.
‫یادت باشه چی بهت گفتم.
‫زمان اجتناب‌ناپذیره.
‫ممنون.
‫الو، رستوران گریل؟
‫گریل؟
‫گریل؟ دنبال گریل می‌گردی؟
‫دختر، دقیقاً جلوشی.
‫هی!
‫می‌تونم بیام تو؟
‫بسته‌ست. تعطیله.
‫باید بیام داخل. از کجا بیام؟
‫چپ.
‫پشت.
‫- پشت؟ ‫- پشت.
‫ببخشید، اینجا گریله؟
‫چی؟
‫اینجا گریله؟
‫آره، گریل اینجاست.
‫اومدم با پدرو روییز کار کنم. ‫می‌شناسینش؟
‫- تو با پدرو دوستی؟ ‫- پدرو روییز.
‫اگه بخوام شرط ببندم، ‫میگم پدرو هنوز نیومده.
‫چه ساعتی باهاش قرار داشتی؟
‫برای کار اومدی، درسته؟
‫کار، آره. کار.
‫بیا.
‫اینجا منتظر بمون، ‫یه نفر میاد سراغت، باشه؟
‫اینجا. بشین.
‫ممنون.
‫- اسم من نونزو ـه. ‫- استلا.
‫استلا؟ اسم قشنگیه.
‫آهنگ استلا از «استارلایت» رو شنیدی؟
‫♪ استلا رو در نور ستارگان دیده‌ای؟ ♪
‫♪ با ماهی که در گیسوانش می‌درخشد ♪
‫نه؟
‫چه حیف!
‫♪ اون استلا زیر نور ستاره‌هاست ♪
‫♪ شور و حالی کم‌یاب ♪
‫هی...
‫پدرو روییز رو می‌شناسی؟
‫ببخشید؟
‫پدرو روییز رو می‌شناسی؟
‫نه.
‫اینجا کار نمی‌کنم.
‫هنوز.
‫ساعت قرار ملاقاتت کیه؟
‫نه، قرار ندارم.
‫فقط بهم گفتن بیام.
‫اینجا بدون قرار ملاقات نمی‌بیننت.
‫بله؟
‫ساعت ۹ صبح قرار مصاحبه دارم.
‫برای بخش خدمات.
‫باشه، خب...
‫سیتلالی پوساداس رو دارم برای ۸:۳۰ صبح،
‫و لورا آریاس ساعت ۹.
‫آره، من لورام.
‫پس اول از شما شروع می‌کنیم، سیتلالی.
‫نمیای تو؟
‫بشین.
‫خب.
‫سیتلالی، سیتلالی... کجایی...؟
‫آها، اینجایی.
‫خب، فرم شما اینجاست، عالیه.
‫می‌خوای تو آشپزخونه کار کنی، ‫خیلی هم عالی.
‫خب، چند سالته؟
‫سن رو ننوشتی.
‫سنت اوهومه؟
‫سن؟
‫۲۰. یعنی تقریباً ۲۰.
‫۲۰ یا تقریباً ۲۰؟
‫می‌دونی که اگه به سن قانونی نباشی ‫نمی‌تونی اینجا کار کنی؟
‫یعنی چی؟
‫سن قانونی؟
‫۲۱ سال. چی فکر کردی؟
‫- خیلی بده. ‫- آره؟
‫البته برای شماها.
‫به ضررتونه.
‫عجب آدم جسوری هستی، هان؟
‫لعنتی.
‫خوشم میاد. خوشم میاد.
‫خب، سیتلالی پوساداس، ‫تو این کار تجربه داری؟
‫آره، دو سال تو سن‌بورنز آشپزی کردم.
‫سن‌بورنز؟
‫لعنتی!
‫یه سرآشپز سه‌ستاره‌ی میشلن اینجا داریم!
‫لعنتی! باشه.
‫نامزد داری، سیتلالی؟
‫خیلی خوشگلی.
‫نگران نباش، شوخی کردم.
‫خب، شماره بیمه اجتماعیت رو بده.
‫شماره تأمین اجتماعی.
‫پدرو گفت دارین نیرو می‌گیرین.
‫- پدرو؟ ‫- پدرو روییز.
‫می‌شناسیش؟
‫رفیقمه. معلومه که می‌شناسمش. ‫چرا از اول نگفتی؟
‫هر کی رفیق پدرو باشه، ‫رفیق منه.
‫باشه، خوب گوش کن. ‫این کاریه که می‌کنیم، خب؟
‫می‌ذارم بری شماره‌تو بیاری، باشه؟
‫تو خیابون ۴۹ یه مرکز مخابراتی هست.
‫با ۵۰ دلار یه شماره بهت میدن.
‫بهت توضیح میدن چه جوریه.
‫ولی یه مشکل هست.
‫لوئیس، یه دقیقه وقت داری؟
‫راستش نه.
‫- یه مشکل دارم. ‫- خب؟
‫- خصوصی حرف بزنیم. ‫- اون که نمی‌فهمه، رفیق.
‫فکر کنم ۸۰۰ دلار ‫از یکی از صندوق‌ها کمه.
‫فکر می‌کنی یا قطعیه؟
‫کاملاً مطمئنم.
‫دوباره با تریشا شمردم، ‫رسیدها رو چک کردم.
‫به آقای رشید چیزی نگفتی که؟
‫الو؟ بله، صبح بخیر، آقا.
‫بله، همین الان... بله، قربان.
‫چرا اول پیش من نیومدی؟
‫اون رئیسمه.
‫باشه، ببینیم چی شده.
‫- چی شده؟ ‫- چی؟
‫- عمر گفت بیام پیشت. ‫- الان نه.
‫- لعنت بهت! ‫- لوئیس...
‫یه چیزی درباره‌ی دستگاه نوشابه.
‫آره، کوکای گیلاسی دوباره خراب شده. ‫یکی دستگاه رو داغون کرده.
‫می‌دونم، یکی قراره ضرر بده.
‫- من که خرابش نکردم! ‫- لوئیس...
‫من کاری نکردم.
‫- ول کن، بعداً می‌بینمت. ‫- لوئیس...
‫- من خرابش نکردم! ‫- بعداً می‌بینمت، سمیرا!
‫من کاری نکردم.
‫- رشید! ‫- یه خانمه کارت داره.
‫سیتلالی رو ببر رختکن، ‫نشونش بده چه جوری شروع کنه.
‫اون یکی خانم هم، آریاس. ‫اونم امروز شروع می‌کنه.
‫مگه راهنمای تورم؟
‫این‌جوری که باهام حرف می‌زنی، ‫دلم می‌شکنه.
‫سمیرا کمکتون می‌کنه لباستونو عوض کنید.
‫به گریل خوش اومدین.
‫ببخشید، گفتن اینجا مصاحبه می‌کنن.
‫قرار قبلی داری؟
‫دیر کردم، تو مترو گم شدم.
‫متأسفم، نمی‌تونم کمکت کنم.
‫خیلی دلسرد شدم، مارک.
‫می‌دونم، منم همین حس رو دارم. ‫۸۰۰ دلار!
‫نه، آخه چرا اول پیش من نیومدی.
‫می‌تونستیم حلش کنیم ‫بدون اینکه رئیس رو درگیر کنیم،
‫حالا من ضایع شدم، مثل یه...
‫- یه احمق. ‫- لعنتی.
‫صبح بخیر.
‫در رو ببند لطفاً.
‫خرابکاری.
‫این یه خرابکاریه.
‫سیستم رو چک کردم، و بله،
‫اینجا تو گریل دزد داریم.
‫مایه‌ی شرمه.
‫دقیقاً.
‫مایه‌ی شرم‌تر اینه که
‫من مدیر باشم و این اتفاق بیفته.
‫گویا تو شیفت شب اتفاق افتاده؟
‫درسته.
‫این صندوق‌های یک و دو هستن.
‫اینم سه و چهار.
‫و...
‫صندوق‌های پنج و شش.
‫صندوق پنج، ۸۲۳.۷۸ دلار کسر داره.
‫بیا، پول منو بردار.
‫نه، بردار دیگه، بگیرش.
‫بندازش تو آشغال، ‫یا تو تایمز اسکوئر ببخش به بقیه.
‫برات فرقی نمی‌کنه، نه؟
‫نه، قربان، نه.
‫حالا باید حلش کنیم.
‫برای ۸۰۰ دلار پلیس خبر نمی‌کنم.
‫آدمایی اینجا داریم ‫که چیزای زیادی برای از دست دادن دارن.
‫می‌خوام دزده با زبون خودش اعتراف کنه.
‫می‌خوام بگه که از من دزدیده.
‫بعد بی‌سر و صدا می‌ذاریم بره ‫و پول امروزش رو هم می‌دیم.
‫بله، قربان.
‫راتون!
‫صبح بخیر، آقای رشید.
‫راتون، تو...
‫دیشب شیفت بودی؟
‫بله، قربان.
‫دیدی کی تا آخر موند؟
‫نه، قربان. قبلش رفتم.
‫نمی‌دونم.
‫می‌خواین برم بفهمم؟
‫- راتون. ‫- بله، قربان؟
‫یه چیزی بهم بگو.
‫اگه یه کبریت داشته باشی ‫و بری تو یه اتاق سرد و تاریک،
‫که یه شومینه، یه چراغ نفتی ‫و یه شمع توش باشه،
‫اول کدوم رو روشن می‌کنی؟
‫شومینه، چراغ نفتی، یا شمع؟
‫فکر کن.
‫- هی، بلوندی... پدرو روییز رو می‌شناسی؟ ‫- کی؟
‫پدرو روییز. ‫می‌دونی کجاست؟
‫نمی‌شناسمش.
‫نذار کسی بره تو دستشویی.
‫گوش کن، چیز جالبی نیست.
‫همونطور که می‌دونید،
‫طبق پروتکل باید ‫با تک‌تک شما مصاحبه کنم.
‫یعنی اساساً دارن میگن ‫یکی از اینجا این کارو کرده.
‫اینجاست، توی آشپزخونه.
‫نه دقیقاً.
‫فقط دارم تحقیق می‌کنم.
‫هر چی که بشه، ‫آخرش فقط یه شغله.
‫پس اگه کسی چیزی راجب پول می‌دونه،
‫حتی یه چیز کوچیک باید بهمون بگه.
‫فهمیدید؟
‫بله، سرآشپز.
‫فقط می‌خواستم بگم، ‫اگه اجازه بدید، سرآشپز...
‫من دارم یه تحقیق انجام میدم...
‫وقتی صداتون زدن می‌رید ‫با لوئیس حرف بزنید.
‫به سوالاش جواب بدید و برگردید.
‫چون امروز روز بدیه ‫که نیرو کم داشته باشیم، به خدا قسم.
‫واقعاً هم همینه. ‫اگه اجازه بدین...
‫فقط می‌خواستم بهتون بگم ‫که مطمئنم کسی
‫از آشپزخونه این کار رو نکرده.
‫و شما آدمای...
‫- باشه، برگردید سر کار... ‫- همه برگردید سر کار. همین الان.
‫بله، سرآشپز.
‫هی، مکزیکی!
‫کجا غیبت زد؟
‫نمی‌دونی پُستت کجاست؟
‫یکی برات پیدا می‌کنیم، بیا.
‫- هی، سمیرا! ‫- چی؟
‫بین مکزیکیه و آمریکاییه چی اتفاقی افتاد؟
‫نه، تو دیگه نه.
‫بیخیال، بگو دیگه!
‫- بگو! ‫- چی؟
‫وقتی شایعه به گوش موش‌ها برسه، ‫اون وقته که کارمون ساخته‌ست.
‫بیخیال، بگو دیگه، خواهش می‌کنم!
‫- یه قراری داشتیم! ‫- وقت این کارا رو ندارم.
‫پیترسون و جوناس. ‫باهاشون مهربون باش، باشه؟
‫دوستای خوب.
‫بیا.
‫خب، این نونزوئه،
‫دسر درست می‌کنه.
‫استلا از استارلایت.
‫تو بخش دسر کار نداریم.
‫ایستگاه دسر پره، باشه؟
‫برو یه جای دیگه، یه ایستگاه دیگه.
‫سالاد، فقط منم!
‫این مارتین ـه، پیتزا درست می‌کنه.
‫سلام.
‫اینجا گریل هست.
‫اینم مکس ـه.
‫این دختر جدیده.
‫گمشو، سمیرا. ‫آدم اضافی نمی‌خوام.
‫گفتم قراره با تو کار کنه؟
‫می‌تونی بری به سرآشپز هم همینو بگی. ‫اصلاً برام مهم نیست.
‫گمشو. ‫بعد می‌گی چرا زنا ترکت می‌کنن.
‫ببخشیدا؟
‫این رامیرزه، ساندویچ‌ها رو درست می‌کنه.
‫پس من چی؟
‫هی، اون پسره مو بور چی گفت؟
‫- لیریدون، بخش سرخ‌کردنی‌ها. ‫- نه، نه، جا نداریم.
‫سالوادور، امروز تو پاستا درست می‌کنی؟
‫آره، پاستا.
‫چطوری، رفیق؟ کجایی هستی؟
‫از هوآوچینانگوام.
‫پس همو می‌شناسید؟
‫خوبه، عالی. امروز با توئه.
‫چی؟ نه، این کارو با من نکن! ‫من باهاش چی کار کنم؟
‫بیاید دیگه، تنبل‌ها! ‫بجنبید!
‫کار کنین، بی‌عرضه‌ها!
‫چی شده، پدرو؟
‫از تخت افتادی؟
‫سر به سرم نذار، ‫از دنده چپ بیدار شدم...
‫از سرت.
‫از روحم، دانی، ‫که درست کردنش سخت‌تره.
‫ببین، این دختر جدیده. ‫باهاش کنار بیا.
‫نه. انتظار داری چی کار کنم؟
‫هر چی، ولی دیگه دیر نکن.
‫نه، اصلاً. مال خودت. ‫جمعه‌ست، نگه‌ش دار.
‫نمی‌خوامش.
‫پدرو، منو نمی‌شناسی؟
‫دختر مامانتی؟
‫دختر مارتا، آره.
‫خواهر برادرتی؟
‫خواهر سرخیو، آره.
‫و نوه‌ی مادربزرگت.
‫کدومشون؟
‫بتمن.
‫من استلام.
‫راموس!
‫استلیتا!
‫مادرت گفت بیام سراغت.
‫گفت تو گریل کار می‌کنی.
‫گفت پدرو برات کار پیدا می‌کنه.
‫مادرم اینو گفت؟
‫منو یادت نمیاد؟
‫وقتی دو سالم بود، تو و ماو ‫از درخت خاله بیبی بالا می‌رفتین.
‫فلفل می‌چیدین و تو دهنم می‌ذاشتین، ‫الکی می‌گفتید آب‌نباته.
‫خنده‌تون می‌گرفت که گریه‌م در میومد.
‫ببین.
‫مادرت اینا رو فرستاده.
‫گفت از خونه آورده.
‫نه بابا! من این همه راه ‫یه دسته گشنیز آوردم؟
‫این بهترین برگ فلفل تو کل پوبلاست.
‫دیگه نمی‌شد بیشتر لهش کنی؟
‫این تویی؟
‫این من بودم.
‫[خدا حفظت کنه. مامان.]
‫استلیتا.
‫استلیتا!
‫بلدی آشپزی کنی؟
‫یه کم.
‫از کجا اومدی؟
‫هوآوچینانگو، داداش.
‫نه، احمق. از کدوم رستوران؟
‫از سن‌بورنز تو پوبلا.
‫یه سرآشپز میشلن لعنتی.
‫هی! ما اینجا یه آشپز میشلن داریم!
‫اینجا پول خوبی در میاری، ‫ولی باید سخت کار کنی.
‫هی، مکس، دیشب افتضاح بود.
‫بزن به چاک.
‫فقط می‌خواستم عذرخواهی کنم، مرد.
‫عذرخواهی کنی...
‫نه، متاسف نیستی. ولی به زودی می‌شی.
‫داداش، وقتی یکی معذرت‌خواهی می‌کنه، ‫باید قبولش کنی.
‫تو روم چاقو می‌کشی و من باید ببخشم؟
‫تو انجیل گفته.
‫یا تو تورات؟
‫بیا، رفیق. به اینا آرد سوخاری بزن. ‫بلدی؟
‫باشه، پسر!
‫چطوری، پدرو؟
‫- اینو ببین. ‫- چطوری، راتون؟
‫- برم مرغ بیارم. ‫- برو، مرد.
‫همه چی مرتبه، بچه‌ها؟
‫برای من؟
‫چطورید بچه‌ها؟
‫برو، برو، برو!
‫یالا، رفیق. تمومش کن. ‫قشنگ و یکدست آردسوخاری کن.
‫من پاستا رو میارم.
‫پدرو!
‫بله، سرآشپز؟
‫یه ذره هم برام مهم نیست ‫که بین تو و مکس چه اتفاقی افتاده.
‫همه چی حله، سرآشپز. ما دست دادیم...
‫به درک. ‫اصلاً به من ربطی نداره.
‫ولی گوش کن. خوب گوش کن.
‫جفتمون می‌دونیم که بلدی آشپزی کنی، نه؟
‫ممنون، سرآشپز.
‫ولی برام هیچ اهمیتی نداره.
‫پشت این در کلی آدم گرسنه‌ هستن ‫که واسه این کار حاضرن آدم بکُشن.
‫پس از این به بعد، ‫دقیقاً حواسم به گندکاری‌هات هست.
‫سه تا اشتباه،
‫و مستقیم می‌فرستمت تو جنگل تایمز اسکوئر. ‫فهمیدی؟
‫بله، سرآشپز.
‫و اگه یه بار دیگه از چاقوم واسه چیزی
‫غیر از آشپزی استفاده کنی،
‫با همون چاقو از خجالتت در میام.
‫باشه، سرآشپز. شما رئیسین.
‫می‌تونم کمکت کنم؟
‫با کسی کار داری؟
‫همین سمت رو تازه تمیز کردم.
‫همین الان تمیزش کردم.
‫ولش کن دیگه!
‫کاری داری؟
‫رفیق!
‫دنبال کسی می‌گردی؟ ‫انگلیسی بلدی؟
‫جدیدی اینجا؟
‫نه، خیلی جدید نه.
‫اسمت چیه؟
‫الان نباید سر کارت باشی؟
‫عجب آدم خاش‌خنده‌ای هم هستی، نه؟
‫«خوش‌خنده». باید بگی خوش نه خاش.
‫«خوش خنده».
‫باشه. باشه.
‫اگه مکزیک بودیم، می‌گفتی: ‫صبح دلقک خوردی؟
‫زود باش، بگو.
‫ما که تو مکزیک نیستیم.
‫مهم نیست. بگو.
‫صبح دلقک خوردی.
‫دیدم داشتی نگام می‌کردی.
‫من پدرو هستم.
‫متأسفم.
‫کمک می‌خوای، رفیق؟
‫بیا.
‫کدوم مدیر احمقی تصمیم گرفت
‫همه باید بتونن لابستر بخورن؟
‫آخه قرار نبود همه ‫تو این زندگی، تو این دنیا
‫لابستر بخورن، نه؟
‫این غم‌انگیزترین چیزی بود ‫که امروز شنیدم.
‫می‌دونستی قبلاً غذای فقرا محسوب می‌شد؟
‫کمتر از صد سال پیش، لابستر مرغ دریا بود.
‫ماهیگیرها لابسترها رو ‫مجانی به فقیرای بندر می‌دادن.
‫ازش به عنوان طعمه ‫برای شکار ماهی استفاده می‌کردن.
‫ولی یه روز قهوه با شیر شد ماکیاتو،
‫یه پولدار خوشگذران ‫تصمیم گرفت یه چیزی امتحان کنه،
‫مرغ دریایی خورد، ‫اسمش رو گذاشت غذای لوکس،
‫و حالا هر گردشگر زاغارت و بی‌کلاسی
‫که میاد نیویورک ‫تو تایمز اسکوئر عکس بگیره
‫و به خونواد‌ه‌ی چاقش تو آیووا ‫نشون بده که اونم می‌تونه لابستر بخره.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫فقط دعا کن اون روز رو نبینی ‫که ناگت مرغ تو ظرف کاهو
‫۴۰ دلار فروخته بشه.
‫الکی گفتی؟
‫چی؟
‫ازت نمی‌خوام...
‫می‌دونم، گفتی، ولی...
‫اینو از کجا آوردی؟
‫نگران نباش. ‫می‌خوام مال تو باشه، می‌خوام...
‫- فقط... مطمئنی که می‌خوای؟ ‫- لعنتی!
‫یعنی مطمئنی؟ ‫می‌تونیم یه کم فکر کنیم؟
‫بهت گفتم امروز می‌رم. لعنتی!
‫باشه، قبوله. منم باهات میام.
‫- نیازی نیست باهام بیای. ‫- یکی باید بیاد.
‫- نمی‌خوام بیای. ‫- فکر نکنم انتخابی باشه.
‫دیگه نمی‌خوام در رو برام باز کنی،
‫بذاری اول من برم، برام خرج کنی.
‫دست و پا دارم، نمی‌خوام...
‫نیازی نیست باهام بیای کلینیک.
‫می‌خواستم ببینم قبل از این که ‫بندازیمش دور چه شکلیه.
‫- بیشعور! ‫- آره!
‫خیلی روانی‌ای.
‫تو که خودت بهتر نیستی!
‫پولت رو پس نمیدم.
‫الو؟ شما؟ مامان؟
‫- شما؟ ‫- منم، پدرو.
‫پدرو! خوبی؟
‫آره، خیلی خوبم.
‫خوشحالم. بابات بهتر شده.
‫خوشحالم که بهش زنگ زدی.
‫خوشحال می‌شه که تولدش یادت بود.
‫آره، واسه همین زنگ زدم.
‫بذار ببینم می‌فهمه تویی یا نه. ‫حالش خوب نیست...
‫فشار خونش رفته بالا، ‫باید می‌بردیمش اورژانس.
‫- الان گوشی رو بهش میدم. خدا حفظت کنه. ‫- باشه، ولی صبر کن، مامان! مامان!
‫- مراقب خودت باش، پسرم. ‫- مامان!
‫می‌خواستم ببینم می‌تونم ‫یه کم دیرتر پول بفرستم؟
‫مامان.
‫پدرو.
‫- چیه؟ ‫- بابا؟
‫منم، پدرو.
‫خوبی؟
‫چی می‌خوای؟
‫فقط می‌خواستم...
‫بابا، حدس بزن چی شده.
‫قراره بابا بشم.
‫قراره دوباره پدربزرگ بشی.
‫بابا؟
‫خوشحالم، پسرم.
‫خوشحالم.
‫قراره پسر باشه.
‫یه پسر.
‫تو شکم مادرش خیلی خوشگله.
‫حدس بزن چی؟ ‫می‌خوام اسمش رو بذارم خوزه.
‫اسمش رو می‌ذارم خوزه، اسم تو.
‫اسم قشنگیه.
‫تبریک می‌گم.
‫اسم قشنگیه.
‫بابا؟
‫بله، پسرم؟
‫تولدت مبارک.
‫باشه.
‫میگم سن‌بورنز، ‫۸۰۰ دلار نمی‌تونی بهم قرض بدی، نه؟
‫نه؟
‫نه تنها کُندی، بلکه بی‌پول هم هستی.
‫خوک‌ها!
‫کار کنید، عوضیا!
‫زنت زنگ زده، مارتین.
‫- لوئیس از این خبر داره؟ ‫- آره.
‫سرآشپز؟
‫- اگه بخوای می‌تونم به مسئول نوشابه زنگ بزنم. ‫- وظیفه ما نیست.
‫- مشکلی ندارم، سرآشپز. می‌تونم زنگ بزنم. ‫- این کارِ مدیریته.
‫می‌دونم وظیفه تو نیست، ‫ولی سریع‌تر می‌شه!
‫- سرآشپز... ‫- چیه؟
‫اگه بری تو یه اتاق تاریک ‫و فقط یه کبریت داشته باشی،
‫و تو اون اتاق یه شومینه باشه، ‫یه چراغ نفتی و یه شمع،
‫اول کدوم رو روشن می‌کنی؟
‫شومینه، چراغ نفتی یا شمع؟
‫وقت این مسخره‌بازی‌ها رو ندارم.
‫این رو بگیر.
‫مرسی.
‫خیلی خب، فقط بهشون بگو ‫نوشابه آلبالویی نداریم.
‫باشه.
‫آلبانیایی!
‫کلیدای انبار رو ‫چی کار کردی، عوضی؟
‫بازم؟ مرتیکه!
‫آروم باش، مرد. ‫چیزارو نزن بهم.
‫لعنتی، وقت منو تلف می‌کنی.
‫دستته یا نه؟
‫برو به جهنم، عوضی.
‫همینه؟ همینه؟
‫آره.
‫هی، سمیرا، تخم‌مرغا رو بیار.
‫- تخم، تخم. ‫- درست بگو.
‫- تخم، عوضی. ‫- تخم‌مرغ بیار.
‫تخم‌مرغ؟
‫تخم‌مرغام خیلی تازه، آبدار، خوشمزه‌ن!
‫تخم‌مرغ، تخم‌مرغ.
‫عجب تخم‌مرغای بی‌خاصیتی!
‫- کثافت آشغال. ‫- کثافت آشغال؟
‫لعنت به این هدیه.
‫لعنت به این هدیه احمقانه.
‫سن‌بورنز...
‫برو به جهنم، عوضی.
‫راستی، اون ماسیسی لعنتی کجاست؟
‫ماسیسی!
‫هی، سمیرا، واسه تمیز کردن دستمال داری؟
‫عادت می‌کنی، رامیرز!
‫این واسه توئه، احمق.
‫احمقا، چاپلوسا، پاچه‌خوارا، عوضیا!
‫حروم‌لقمه، آشغال، احمق!
‫نخاله، بیشعور، نکبت.
‫گوساله، ابله، نچسب، کثافت!
‫کیفم رو بردار!
‫ببخشید...
‫انگلیسی بگو، عوضی!
‫انگلیسی حرف بزن!
‫هی، مکس.
‫اومدی آمریکا که انگلیسی یاد بگیری، نه؟
‫بله.
‫پس انگلیسی بنال!
‫هی، آروم باش!
‫مکس.
‫اونا فقط دارن شوخی می‌کنن، ‫آروم باش.
‫چیه؟
‫هی، مکس.
‫عصبانی نشو.
‫یکی دیگه بخور.
‫با من در نیفت.
‫بیخیال، مرد!
‫می‌دونی مشکلت چیه؟
‫زیادی اینجا موندی.
‫چند وقته اینجایی؟
‫هفت، هشت سال؟
‫خیلی طولانیه، مرد.
‫یه تغییر لازم داری.
‫باید بری...
‫بری کانکون، مرد! ‫پیش دوستات.
‫بهتره برگردی سر کارت و خفه شی.
‫نگران کار من نباش، مرد.
‫کار من عالیه، کار من خیلی عالیه.
‫باشه، رفیق. بیا بریم. تموم شد.
‫می‌دونی مشکلت چیه؟
‫از آدمای سبزه می‌ترسی.
‫هی مدام میگی آمریکا. ‫ولی آمریکا یه کشور نیست.
‫بسه!
‫همه برگردید سر کار! همین حالا!
‫پدرو!
‫این یکی شد.
‫دو تای دیگه، ‫از آشپزخونه‌م میندازمت بیرون.
‫بیا اینجا، سن‌بورنز.
‫امروز باید لا کوچینادا رو درست کنیم.
‫مشکل اون احمق، مکس، چیه؟
‫یه عوضیه.
‫نه.
‫اون آدم درستیه.
‫تنها کسی بود که از راتون حمایت کرد
‫وقتی داشتن اخراجش می‌کردن ‫چون موقع مریضی زنش سر کار نیومده بود.
‫گفت اگه راتون رو اخراج کنن ‫خودش هم میره.
‫تو ازش حمایت کردی؟
‫کردی، مرد؟
‫مکس تنها کسی بود که پشتش در اومد.
‫نه، اون آدم خوبیه.
‫اگه انقدر خوبه، ‫پس چرا می‌خواد تو رو بزنه؟
‫اگه جای اون بودم همین کارو می‌کردم.
‫چه خبر، پدرو؟ ‫امروز قراره با چی مسموممون کنی؟
‫اردک داریم و... یه چیز دیگه، ‫ولی اردک تموم شده.
‫اصلاً اردکی در کار بود؟
‫سالوادور میگه مامانش اون یکی رو درست کرده.
‫یه دونه سرخ‌کردنی؟
‫«لا کوچینادا»، داداش.
‫دستور پخت مامان سالوادور.
‫جای تعجبی نیست که خونه رو ترک کرد.
‫هیچ احساس تضادی... ‫هیچ درگیری وجدانی در مورد
‫این ماجرای شکار سارق پول نداری؟
‫فرض کن یه حسابدار هستی ‫و ۸۲۳ دلار و ۷۸ سنت گم شده.
‫اگه پیداش کنی، چی کار می‌کنی؟
‫فقط میگی، «بیخیال!؟»
‫- فکر کنم... ‫- فقط میگی، «بیخیال!؟»
‫هی، مارک...
‫وظیفه‌ی من اینه که پول رو جمع کنم.
‫یه سیستم کامل برای این هست.
‫رسیدها با مبلغ داخل صندوق همخوانی ندارن،
‫برای همین داریم بررسی می‌کنیم.
‫ناعادلانست، ولی فکر می‌کنی ‫مارک بهش اعتراف کنه؟
‫- اصلاً. ‫- هیچ‌وقت، هیچ‌وقت.
‫من این حس رو دارم که بهمون انگ زدن
‫مثل اینکه بگن...
‫«کار شماهاست»، همون اولش.
‫کاملاً مشخصه.
‫بچه‌ها، نه. فقط داشتیم صحبت می‌کردیم.
‫موضوع این نیست، مارک.
‫لیست مصاحبه‌ها رو بر اساس رنگ پوست مرتب کردن؟
‫از تیره به روشن؟ از این سر تا اون سر؟
‫آره، داداش! بگو!
‫- تو که بازجویی شدی، نه؟ ‫- پس نوبت منه.
‫- منم بعدش؟ ‫- لعنتی، نونزو.
‫شرمنده که یه مرد سفیدپوست و حسابدارم.
‫ولی من مسئول روند این کار نیستم.
‫پس دارید سر آدم اشتباهی داد می‌زنید.
‫داداش، بدترین اتفاقی ‫که ممکنه برات بیفته اینه که اخراج شی،
‫ولی بدترین اتفاق برای ما ‫اینه که اخراج بشیم و برگردوننمون خونه.
‫اگه جای اونا بودی، چی کار می‌کردی؟
‫تقصیر تو می‌نداختم.
‫میشه خواهشاً دیگه درباره‌ی این چرت‌وپرتا حرف نزنیم؟
‫حالم از این وضع کوفتی به هم می‌خوره. ‫و شما هم خیلی خوب می‌دونید...
‫بی‌خیال.
‫لعنت به رشید، مرد.
‫پنج مدل غذا جلوشه ولی میره سراغ بلوندها.
‫در حالی که اینجا دخترای سیاهپوست هستن.
‫دخترای سیاهپوست!
‫دومینیکنی‌ها، ایتالیایی‌ها...
‫گمشو.
‫چی کار کنم، مرد؟ ‫من از آمریکاییا خوشم میاد.
‫تو واقعاً یه احمقی. کلی آمریکایی هست.
‫نه، راتون. اون یه زن واقعیه.
‫محشره، داداش.
‫وقتی بهت خیره میشه تو نگاهش می‌خونی،
‫«که تو چقدر خری.»
‫بعد واقعاً هم خرت می‌کنه.
‫سفیدا، راتون.
‫مهم نیست چی میگن،
‫اینکه ما همه یکی هستیم، ‫همه فرزندان خداییم.
‫نه، داداش. این درست نیست.
‫زن‌های بلوند، زن‌های سفیدپوست، ‫زن‌های واقعی آمریکایی
‫از این دنیا نیستن، مرد.
‫بهترن.
‫اونا با ظرافت ساخته شدن.
‫بیاید رو راست باشیم، ‫دیگه خودمونو به نفهمی نزنیم.
‫اونا بیشتر شبیه همونی‌ان ‫که خدا قرار بود به این دنیا بده.
‫به مسیح قسم!
‫واقعاً!
‫اونا از جنس مرغوب ساخته شدن، ‫نه ته‌مونده‌ها.
‫تا حالا پوستشون رو لمس کردی؟
‫زبر نیست. ‫موهاشون وز نیست.
‫بوی خوبی میدن.
‫بوی مغازه‌های شیک و ماشین‌های نو میدن.
‫می‌تونن درست انگلیسی حرف بزنن و بنویسن.
‫تا حالا نشنیدی چقدر زبون انگلیسی ‫از دهن یه زن سفیدپوست قشنگه؟
‫لعنت به چاوا، مرد!
‫برو یه آدم‌فضایی واسه خودت پیدا کن!
‫راستی پدرو، ‫درباره‌ی هم‌وطنمون چی فکر می‌کنی؟
‫باید نوشیدنی بخوره، نه؟
‫جدّی؟
‫چرا؟
‫چون زن‌های آمریکایی رو بیشتر از زن‌های...
‫زن‌های...
‫بگو!
‫- از... ‫- هیچی.
‫بگو.
‫زن‌های برنزه، سرخپوست، ‫توتوناکا، چیچیمکا، تلاسکالتکا، ناهوا...
‫دیدی؟ چیز خاصی نبود.
‫لعنتی.
‫آمریکایی‌ها بیش از حد ملاحظات سیاسی رو رعایت می‌کنند. ‫درسته، لوئیس؟
‫شرمنده، «لوییز».
‫نگران نباش، ‫هیچی مکزیکی‌تر از پاچه‌خواری سفیدا نیست.
‫فقط از همون موکتزوما بپرس.
‫ریه‌ش ترکید.
‫نه، من اینجام.
‫سر کارم. یعنی چی کجام؟
‫چی؟
‫چرا نمی‌تونم فقط زنگ بزنم ببینم...؟
‫باشه...
‫گوش کن، من نمی‌تونم... گوش کن!
‫زودتر نمی‌تونم بیام خونه.
‫من... صبر کن، عزیزم، من...
‫چون نمی‌تونم، ایب. دارم کار می‌کنم.
‫می‌دونم، می‌دونم که گفتم. ‫ولی نمی‌تونم.
‫این کارو نکن.
‫لطفاً این کارو نکن!
‫حوصله‌شو ندارم... ایب.
‫حوصله‌شو ندارم...
‫می‌دونم من...
‫مشکل من نیست... مشکل... ‫لعنت بهش!
‫امروز صدام کردن بیام.
‫بهت متلک پروند؟
‫باهاش حرف زدی؟ ‫من فقط نصف روز اینجا بودم.
‫- داره کارآگاهی بازی درمیاره. ‫- چی؟
‫دیشب کلی پول گم شده.
‫- و لوئیس... ‫- احتمالا خیلی کیف می‌کنه.
‫- آره، خیلی بهش خوش می‌گذره. ‫- انگار قدرت دستشه.
‫می‌خوام باهاش حرف بزنم، ‫چون قطعاً...
‫کار هیچ‌کدوم از دخترا نیست.
‫مزخرفه که باید نیم ساعت سر این موضوع...
‫هی. می‌تونیم حرف بزنیم؟
‫الان نه.
‫بیا دیگه. گفتم متأسفم.
‫شنیدم.
‫خوشگل شدی، مو بور.
‫بعداً حرف می‌زنیم.
‫بیا، باید حرف بزنیم.
‫داداش! گفت نه.
‫بعداً حرف می‌زنیم. ‫میام دنبالت.
‫اذیت نکن، پسش بده.
‫بسه دیگه، من گشنمه!
‫تو نباید این آشغال رو بخوری!
‫برات یه چیزی درست کردم.
‫هی!
‫بهش گفتم...
‫خیلی زشتی.
‫ولی ازم خوشت میاد.
‫مغزت کوچیکه.
‫باشه... من می‌برمت.
‫باشه.
‫ولی...
‫- ولی... ‫- ولی؟
‫- داشتم فکر می‌کردم... ‫- لعنت بهش. نکن.
‫- گوش کن، گوش کن. ‫- فکر نکن. من بچه نمی‌خوام.
‫من بچه نمی‌خوام!
‫بچه نمی‌خوای یا بچه‌ی منو نمی‌خوای؟
‫هیچ بچه‌ای نمی‌خوام ‫و نمی‌خوام درباره‌ش حرف بزنم.
‫- من فقط یه چیز می‌خوام. ‫- گفتی می‌خوای پولشو جور کنی.
‫کردم.
‫ازت نخواستم این کارو بکنی، ‫پس حق نداری که...
‫می‌دونم، ولی گوش کن. این...
‫چی؟
‫منصفانه نیست؟
‫- نه. ‫- نه.
‫نیست. تو می‌خوای نگه‌ش داری؟
‫تو می‌خوای دردشو تحمل کنی؟
‫می‌دونم، یه کلیشه‌ی دیگه‌س.
‫گمشو!
‫چی؟ چی؟ مردونگی مکزیکی؟
‫آره، دقیقاً.
‫آره، ولی...
‫نه، نه، صبر کن، صبر کن! ‫فقط می‌خوام حرفام رو بشنوی!
‫فقط یه لحظه گوش کن، لعنتی!
‫دارم دیوونه می‌شم. ‫حتی نمی‌تونم به اسپانیایی گریه کنم.
‫لعنتی!
‫هی...
‫باید به انگلیسی گریه کنم.
‫می‌بینی؟
‫چون تو هیچ‌وقت سمت من نمیای.
‫من باید سمت تو بیام.
‫همیشه.
‫هیچ‌وقت به من نمی‌رسی.
‫هی.
‫هی، من اینجام.
‫با هم نامزدیم، ‫بچه‌تو باردارم، این یعنی نزدیک نیستیم؟
‫نیستیم.
‫تو نمی‌فهمی این چه حسیه.
‫مجبور نیستی برای حرف زدن ‫زور بزنی.
‫سرم هر روز درد می‌گیره.
‫تو مجبور نیستی این کار رو بکنی.
‫تو فقط بلند می‌شی، ‫حرف می‌زنی و میری خونه.
‫آره، چون من فقط برای انعام حرف می‌زنم، ‫پاچه‌خواری می‌کنم و میرم خونه.
‫صبر کن.
‫فکر می‌کنی فقط سر تو درد می‌گیره؟
‫الان حرف قشنگی برای گفتن ندارم.
‫فقط می‌خوام بشنوی
‫که چرا اصلاً فکر می‌کنم ‫نگه داشتن بچه
‫ممکنه چیزی باشه ‫که ارزش وقتت رو داشته باشه.
‫چون، می‌بینی؟
‫فکر می‌کنم اون می‌تونه تنها چیز قشنگی باشه ‫که از اینجا بیرون میاد.
‫تو منو نمی‌شناسی.
‫می‌دونم.
‫نه.
‫می‌شناسمت.
‫نه، نمی‌دونی. ‫فکر می‌کنی می‌دونی، ولی نمی‌دونی.
‫وقتی ۱۸ سالم بود، ‫هفت ماه ازدواج کردم.
‫بعد حمله‌ها شروع شد.
‫هر شب وقتی شوهرم خواب بود،
‫یهو بیدار می‌شدم، ترس و وحشت
‫مثل مورچه‌هایی که تموم بدنم رو ‌گرفتن
‫می‌خزید تو وجودم.
‫از نوک انگشتام.
‫پاهام.
‫تا شکمم.
‫تا سینه‌هام. تا گردنم.
‫تا وقتی که مغزم آتیش می‌گرفت، فقط...
‫یه چاه بی‌انتها، مثل...
‫مثل مرگ.
‫که به شکل اون مورچه‌های کوچیک می‌اومد سراغم،
‫پخش می‌شد، کل بدنم رو می‌گرفت.
‫تا حالا این حس رو داشتی؟
‫حالا، وقتی اینجام،
‫وسط شیفت یا هرچی و دیگه زیادی می‌شه،
‫میام اینجا،
‫و فقط بی‌حرکت وایمیستم.
‫و اگه به اندازه کافی صبر کنی...
‫میری به یه جای دیگه.
‫و انگار درون هیچ‌چی هستی.
‫و می‌تونی چیزای درخشانی ببینی.
‫مثل یه کشتی تو آب‌های سرد.
‫یخچال‌های طبیعی یا یه همچین چیزی.
‫می‌فهمی؟
‫می‌فهمم.
‫بعد از ناهار نرو کلینیک.
‫امروز نه.
‫فقط بریم یه دوری تو پارک بزنیم.
‫یه کم نون ببریم، ‫برای اردکا بریزیم یا همچین چیزی.
‫اردک نیست. ‫دریاچه یخ زده، خنگول.
‫بعد از تایم ناهار بیرون منتظرم بمون، باشه؟
‫باشه؟
‫بگو منتظرم می‌مونی.
‫بگو.
‫منتظرت می‌مونم.
‫بجنبین، احمقا! ‫کار کنین، خل ‌و چلا!
‫کجا بودی؟ ‫دلم برات تنگ شد، پدرو؟
‫چی شده، سن‌بورنز؟ ‫هنوز تموم نکردی؟
‫ادامه بدین، ادامه بدین.
‫خواهش می‌کنم، توجه نکن.
‫من اینجا نیستم، باشه؟
‫آشپز جدید.
‫تو جدیدی؟
‫بله.
‫اینجا خیلی گرمه، نه؟
‫بله. خیلی.
‫مهم نیست.
‫حقوق خوبی بهت می‌دم، ‫کار خوب برام می‌کنی، باشه؟
‫بله.
‫پدرو اینجا چند ساله کار می‌کنه؟
‫دو سال؟
‫- سه سال. ‫- سه سال.
‫سه سال.
‫یه روزی...
‫به پدرو برای مدارک کمک می‌کنیم، اقامتش ‫قانونی بشه، خب؟
‫بله، قربان. البته. ‫خیلی هم عالی می‌شه...
‫همین‌طور خوب کار کن.
‫باشه.
‫آشپز جدید!
‫یه سوال جواب بده.
‫بگو ببینم...
‫یه کبریت داری ‫و وارد یه اتاق تاریک و سرد می‌شی،
‫که توش یه شومینه، یه چراغ نفتی
‫و یه شمع هست.
‫اول کدوم رو روشن می‌کنی؟
‫اول کدوم رو...
‫شمع.
‫کبریت.
‫کبریت. گرفتی؟
‫کبریت!
‫باید کبریت رو روشن کنی!
‫کبریت.
‫ادامه بدین، ادامه بدین.
‫کبریت!
‫خب، همه آماده باشین، سرویس شروع شد!
‫چشم، سرآشپز!
‫دزد پولم رو پیدا کردی؟
‫نزدیکم.
‫دو تا کالاماری سرخ‌شده.
‫یه شریمپ اویستر پوبوی!
‫دو تا کالاماری کنجدی، سرآشپز!
‫دو تا کلاسیک، مدیوم. ‫سه تا برگر قارچ و بیکن.
‫دو تا کلاسیک، سه تا قارچ، الساعه سرآشپز!
‫ساندویچ گوشت!
‫الان آماده می‌کنم!
‫چهارتا ماهی و سیب‌زمینی، ‫با یه سفارش بال مرغ بوفالو!
‫دوتا تورتلینی و کوفته!
‫الان آماده می‌کنم، شف. برای دو نفر!
‫یه سفارش صدف سیاه، با سه‌تا مرغ کاری کبابی.
‫یه سفارش صدف سیاه، با سه‌تا مرغ کاری کبابی ‫الان آماده میشه!
‫سالاد سبز ویژه رستوران برای دو نفر!
‫دوتا سالاد ویژه رستوران!
‫ماهی با سیب‌زمینی اضافه، ‫سه‌تا پیتزا مارگاریتا.
‫ماهی با سیب زمینی اضافه.
‫الان سه‌تا پیتزا مارگاریتا رو آماده می‌کنم، شف!
‫دوتا ماهی و سیب‌زمینی.
‫سالاد مشتری ثابتم رو آماده کنین.
‫این تورتلینی منه؟
‫آره. هی، بلوندی.
‫امشب میریم مهمونی؟ ‫مهمون من.
‫تورتلینی رو آماده کن.
‫بهت خوش می‌گذره، بلوندی!
‫من اسپانیایی حرف نمیزنم.
‫- سالوادور! ‫- بله، شف.
‫- تورتلینی و کوفته واسه سه نفر. ‫- چشم.
‫دوتا سوپ نودلی مرغ!
‫- این سفارش منه؟ ‫- آره.
‫سه‌تا سرف اند ترف، چهارتا پیتزا کلاسیک.
‫هی...
‫میشه یه سوال بپرسم؟
‫- میشه غذام رو بدی؟ ‫- چرا پدرو؟
‫سه‌تا سرف اند ترف، چهار‌تا پیتزا کلاسیک.
‫دوتا پاستای میگو!
‫تمومه، رئیس.
‫ساندویچ پوبوی حاضره؟
‫الان آماده می‌کنم!
‫همین الان سفارشش دادی.
‫بفرما، بلوندی. یکیش حاضره.
‫بدویید. پنج دقیقه. داره آماده میشه.
‫لعنتی!
‫میشه ماهی و سیب‌زمینی من رو بدی؟
‫این یکی واسه منه، خوشگله.
‫من دوتا ماهی و سیب‌زمینی کم دارم.
‫صدات رو نمی‌شنوه. بلند حرف بزن و ‫گمشو بیرون.
‫ماهی و سیب‌زمینی برای دو نفر!
‫هر وقت تونستی دهنت رو وا کنی برگرد.
‫سه‌تا پیتزا مارگاریتا و سالاد کاپرزه.
‫لعنتی! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫برو کنار! لعنتی!
‫سس گوجه‌ت آماده نشد؟
‫سه‌تا پیتزا دارن آماده میشن، شف!
‫این پاستا نداره!
‫اینجا کجاست؟ یه دکه خیابونی؟
‫می‌خوای گوشت خالی بفرستی؟
‫پاستا رو بریز روش!
‫چشم، شف!
‫تو بشقاب لعنتی پاستا بریز!
‫اینا واسه منن؟
‫آره، تورتلینی.
‫سیب‌زمینی هم بدم ببری؟
‫چه خانم زیبایی!
‫ای خدا، جدی از بلوندها خوشت میادها.
‫نمی‌تونم به یه نفر راضی بشم، پسر.
‫♪ همونطور که قول دادم ♪
‫سفارش مرغ من؟ مارسالای خامه‌ای؟ حاضره؟
‫وسط یه بحث مهمیم.
‫الان برمی‌گردم.
‫خیلی بی‌ادبی.
‫مرغ کاری من رو تحویل بده!
‫پدرو، مرغمون داره تموم میشه.
‫برو از یخچال بردار.
‫یخچال؟
‫مرغ، مارتین.
‫مرغ اونجاست.
‫هی! جلوی پات رو بپا!
‫من پشت سرتم!
‫هی، این مکزیکیه داره اذیتت می‌کنه؟
‫نه!
‫چیزی نیست که، ما... ‫نگران نباش.
‫می‌تونی گزارشش رو به لوئیس بدی.
‫نه بابا!
‫دیوونه شدی!
‫لعنتی.
‫نه! نوشابه گیلاس نه!
‫گفتم نوشابه گیلاس نخواستن!
‫- شف! شف! درباره پیتزا شکایت داشتن. ‫- چی؟
‫میگن پیتزا خوب پخته نشده.
‫مارتین!
‫لعنتی! باز که پیتزا رو خوب نپختی!
‫- غیرممکنه، شف. ‫- ممکنه. درستش کن!
‫شرمنده، شف.
‫چیزکیک آماده شد؟
‫کل زمستون منتظرت بود، عزیزم.
‫ممنون.
‫- هی، خوشگله! ‫- چیه؟
‫- می‌دونی امروز رشید چی گفت؟ ‫- چی؟
‫گفت اسنادم رو ردیف می‌کنه تا قانونی بشن.
‫خفه شو! جدی؟
‫آره. این دفعه دیگه صد در صدیه. بیا اینجا.
‫دارم رد میشم.
‫لعنتی...
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫نوشابه گیلاس؟
‫نوش جان.
‫خوشحالم لذت بردین.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم، باید...
‫- سفارشت چیه؟ ‫- این.
‫- می‌دونین چی می‌خواین سفارش بدین؟ ‫- ببخشید، خانم!
‫آره، فکر کنم جفتمون پیتزای سفید می‌خوایم، نه؟
‫من شلوغش نکردم، بکی.
‫می‌خوام غذا سفارش بدم.
‫آره، با توئم. هی!
‫بله؟ بله؟
‫این سفارش من نبود.
‫و اونا هم بیست دقیقه‌ست منتظر غذاشون هستن.
‫مرغ مارسالاست؟
‫آره، مرغ مارسالاست!
‫- باشه. ‫- لطفاً.
‫من برگر سفارش ندادم.
‫اینجا.
‫بدو، بجنب!
‫دوتا سالاد ویژه داره میاد!
‫دوتا سوپ بروکلی!
‫میشه درستش کنی؟ یکی سُر می‌خوره‌ها.
‫کار بخش تعمیراته. نه من.
‫نه تو؟ باورم نمیشه.
‫اینجا چه خبره؟ بدویید.
‫حالا خوبه گفتم نوشابه گیلاس نبرید.
‫دوتا سالاد سزار!
‫هی! اینجوری سرش داد نکش! ‫مگه سر گردنه‌ست؟
‫هر وقت شعور یاد گرفتی برگرد.
‫یالا، راه بیفت!
‫بدش من.
‫یالا، زود باشید.
‫- جلوی پات رو نگاه کن! ‫- یه ساندویچ گوشت.
‫بدویید!
‫ظرف‌های تمیز رو کنار کثیف‌ها نذار!
‫چه غلطی می‌کنی، راتون؟
‫باید دوباره بشوریمشون!
‫وسط کاریم ناسلامتی!
‫پسر، ظرفشو تویی. خودت باید ظرف‌ها رو بشوری.
‫احمق بی‌مصرف!
‫احترام یاد بگیر، عوضی!
‫مرغ مارسالای من حاضره؟
‫- اینجا رو! چیکار می‌کنی؟ ‫- کجا بودی؟
‫مرغ‌هات رو آوردم، عوضی.
‫رفتی از مکزیک آوردی؟
‫مرغ مارسالای من! خواهش می‌کنم!
‫چی؟
‫سه‌تا مرغ مارسالا.
‫اسپانیایی حرف بزن. ما اسپانیایی کار می‌کنیم.
‫- سه‌تا مرغ مارسالا. ‫- کِی سفارش داده بودی؟
‫بیست دقیقه پیش که داشتی با مکزیکیه ‫آواز می‌خوندی.
‫دروغ نگو. هیچی سفارش ندادی. ‫پنج دقیقه دیگه برگرد.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌تونی وایسی کار کردن من رو تماشا کنی.
‫حالا که وایسادم.
‫«حالا که وایسادم.»
‫باید باهات صحبت کنم.
‫ایول!
‫شف! بیست دقیقه پیش، لورا به پدرو مرغ مارسالا ‫سفارش داده.
‫آماده نیستن و مشتری عصبانیه.
‫پدرو! چرا سفارشش رو آماده نکردی؟
‫دروغ میگه، شف. ‫هیچی سفارش نداده.
‫زر مفت نزن، خب؟ ‫غذای لعنتی کجاست؟
‫همینجاست، حاضره.
‫یک مرغ،
‫دو مرغ،
‫سه مرغ.
‫مشکل کجاست؟
‫راضی شدین؟
‫یالا، بجنب!
‫یه مرغ کاری و دوتا مارسالا بدین.
‫- راضی شدی؟ ‫- خفه شو.
‫برو بمیر بابا.
‫من نمی‌تونم با این وضع کار کنم. ‫مسخره‌ست!
‫دیگه پیر شدی، عزیزم.
‫هم پیری هم احمق.
‫خفه شو! خفه شو!
‫این کار مخصوص جوون‌هاست. برو خونه.
‫دارم شوخی می‌کنم، شف. بیخیال.
‫بهتره یه لبخند بزنه. بیخیال، جمعه‌ست.
‫آهنگ پرچم پرستاره رو بخون، شف.
‫بدو، واسه بچه‌ها.
‫بسه. برو سر کارت!
‫اعتصاب می‌کنیم تا شف سرود ملی رو بخونه!
‫سرود ملی، سرود ملی، سرود ملی!
‫♪ اوه بگو که در نور کم صبحگاه ♪
‫♪ می‌بینی با افتخار درود گفتیم ♪
‫♪ در آخرین پرتوی گرگ و میش ♪
‫♪ و تابش سرخ موشک‌ها ♪
‫♪ بمب‌ها در آسمان در حال انفجار هستند ♪
‫♪ در شب اثبات می‌کنند ♪
‫♪ که پرچم ما هنوز پا برجاست ♪
‫♪ بگو که آن پرچم پرستاره هنوز هم ♪
‫♪ در سرزمین آزاده به پرواز درمی‌آید ♪
‫اینم از این! برگردین سر کارتون!
‫جلوش رو نگیر.
‫دوتا تورتلینی بدون ادویه.
‫برگردید سر کارتون، عوضی‌ها!
‫سن‌بورنز. سن‌بورنز، مرغ رو سوزوندی.
‫سوزوندیش دیگه! دقت کن!
‫حواست رو جمع کن!
‫گوش میدی؟
‫چرا همینجوری اینجا وایسادی؟
‫بجنب دیگه! چیکار می‌کنی، سن‌بورنز؟
‫سفارشاتت انباشته شدن.
‫برو کنار، بی‌عرضه!
‫بدو!
‫زود باش.
‫نه، نه، نه. این واسه منه!
‫نه. تخته گوشت‌ها تو انبارین.
‫تو انباری. انباری!
‫به جایی برنمی‌خوره یه ذره آدم باشی!
‫یکی هم به من بده.
‫نمی‌فهمم، مکزیکی.
‫صدات رو نمی‌شنوه.
‫وقت نهارشه.
‫آره، نه. هیچوقت جواب نمیده.
‫هی، یکی بده من.
‫بدو.
‫یکی هم واسه مسیر.
‫کازابلانکا، یکی هم به من بده، خب؟
‫نه، دیگه به کسی سیگار نمیدم. بسه.
‫مردشور این مکزیکی‌ها رو ببره، ‫فقط بلدن به بقیه التماس کنن.
‫چیه؟ من شبیه سپاه رستگاریم؟
‫- چی؟ ‫- کازابلانکا، اینجوری نکن.
‫وسایل خودت که واقعاً واسه خودت نیستن. ‫دست بردار!
‫فقط یکی.
‫ممنون، خوشگله.
‫خب...
‫دفتر گزارش روزانه.
‫نوشته بود دیروز شیفت شب بودی
‫و روی دخل شماره چهار کار کردی، درسته؟
‫به من یه سری اطلاعاتی دادن که باعث ‫شد فکر کنم...
‫- خب؟ ‫- زیاد مطمئن نیستم کار تو نباشه.
‫متوجه منظورت نمیشم.
‫و می‌خوام مطمئن بشم کار تو نبوده.
‫می‌دونم اول هفته
‫پول خواسته بودی که بری دکتر.
‫و پولی که می‌خواستی
‫نزدیک پولی بود که از دخل شماره ‫چهار برداشتن.
‫به طور مشکوکی نزدیکه.
‫کی گفته؟
‫این بحث زندگی شخصیمه. ‫شما حق نداری... گمشو بابا!
‫درست صحبت کن.
‫من اون پول کوفتی رو برنداشتم!
‫آره، ممنون، این که نشد مدرک.
‫خب، من برش نداشتم.
‫باشه. از کجا آوردیش؟
‫به تو چه.
‫نامزدت بهت قرض داده؟
‫به تو چه.
‫از پدرو حامله‌ای؟
‫جولیا، یا خدا! ‫ولی کار درستی می‌کنی!
‫- چی؟ ‫- بشین، حرفمون هنوز تموم نشده.
‫یا می‌تونی با من صحبت کنی یا با پلیس‌ها. ‫به خودت بستگی داره.
‫به خدا از اینجا خسته شدم.
‫همین که مدارکم جور بشن...
‫خداحافظ، عوضی‌ها.
‫واسه چی غر میزنی؟
‫همه جای دنیا همینه.
‫میای، با مردم حرف میزنی،
‫فکر می‌کنی قراره کل عمرت باهاشون دوست باشی، ‫بعد میری.
‫دیگه بهشون زنگ نمیزنی.
‫خسته بودن هم همین شکلیه.
‫از اینجا که بری خسته بودن رو یادت نمی‌مونه.
‫گاهی اوقات حرفای خوبی میزنی، راتون.
‫این رو بذار روی سرت.
‫مغزت به کار افتاد.
‫- مغزت به کار افتاد. ‫- بس کن، رفیق.
‫پدرو!
‫بس کن! پدرو!
‫- به کار افتاد. ‫- لعنتی!
‫یا خدا!
‫بسه، بسه، بس کن!
‫خیلی خب، بسه.
‫هی، بس کن!
‫عوضی!
‫خوبی؟ یواش. خوبی؟
‫داریم کار می‌کنیم‌ها، بچه.
‫هی، ببخشید که شروع بدی داشتیم، خب؟
‫ببخشید اگه جسارت کردم.
‫فقط...
‫به نظرم حق داری که بچه رو نخوای.
‫با همچین آدمی؟
‫همیشه دنبال یه میان‌بره. هر راهی.
‫البته سرزنشش نمی‌کنم.
‫بهتره تبدیل به میان‌برش نشی. بهم اعتماد کن.
‫بیخودی ازش بچه‌دار نشو که تبدیلش کنی ‫به یه شهروند قانونی.
‫اینطور نیست.
‫شاید واسه تو نباشه.
‫ولی واسه اون؟
‫می‌دونی، اینا تو آشپزخونه یه اصطلاحی دارن.
‫میگن، «تو عشقِ ویزای منی.»
‫به جای عشق زندگیم میگن عشق ویزام.
‫یه سره میگن!
‫من اینا رو خوب می‌شناسم.
‫گفتم که، سرزنششون نمی‌کنم.
‫این بدبخت‌های عوضی روی همه چی ریسک کردن که ‫بیان اینجا، هیچی براشون نمونده.
‫می‌دونم چون بابای خودمم یکی از همینا بود.
‫هرچند اون هیچوقت با یه زن آمریکایی ‫ازدواج نکرد. عیب نداره.
‫ببین، موافقم که می‌خوای بری دکتر،
‫نمی‌تونم بذارم پول رو نگه داری. ‫پول اون نبوده که.
‫تو نمی‌شناسیش.
‫تو که مطمئن نیستی خودش دزدیده باشتش.
‫ولی می‌دونم اینجور آدم‌ها اینقدر پول ندارن.
‫تو که مطمئن نیستی خودش دزدیده باشتش.
‫جولیا، منم از پدرو خوشم میاد.
‫پسر باحالیه!
‫همه می‌دونن.
‫ولی عوضی هم هست. می‌دونم ‫خودت هم می‌دونی.
‫جولیا، تو دختر باهوشی هستی.
‫از کارش سر درآوردی.
‫- پول دست من نیست. ‫- دست بردار!
‫- دستم نیست! ‫- اون پوله رو داده به تو!
‫آره، و تو کلینیک خرجش کردم، پس...
‫هی، سمیرا!
‫نونز!
‫بیاین اینجا. بیاین.
‫هی، اون...؟ بدش من.
‫نوشیدنی می‌خورین؟
‫چاویتا خجالت می‌کشه رویاش رو برامون بگه.
‫لعنتی...
‫چیه؟ راست میگم دیگه.
‫خب.
‫همین الان.
‫همه ما فرصت داریم رویاپردازی کنیم.
‫یالا.
‫یکی رویاش رو تعریف کنه.
‫کسی حق نداره بخنده.
‫بین خودمون می‌مونه.
‫کسی نمی‌فهمه.
‫یالا!
‫اینجا ساکته.
‫از دستگاه هم سفارشی برامون نمیاد.
‫رشید نیست.
‫خودمون هستیم.
‫خدا امروز به ما فرصت داده رویامون رو ‫برای همدیگه تعریف کنیم.
‫یالا. کسی نیست؟
‫داری وقتت رو تلف می‌کنی، مکزیکی.
‫چی میگه؟
‫که چی؟
‫چی میشه وقتم رو تلف کنم؟
‫هنوز هفتاد سال از عمرم مونده. کافیه برام.
‫راتون، چی می‌بینی؟
‫چی می‌بینم؟
‫یه خونه کوچیک.
‫عین...
‫عین خونه نون زنجبیلی؟
‫نه؟
‫یه گاراژ.
‫آره.
‫اونجا وسیله تعمیر می‌کنم.
‫ساعت، وسایل برقی.
‫این که سرگرمیه. چرت نگو.
‫میگم رویات رو بگو.
‫اونجا کسی مزاحمم نمیشه.
‫یه چیز بزرگتر.
‫یه رویای بزرگتر داشته باش.
‫راتون بدبخت.
‫چاویتا.
‫مجبورمون نکن التماس کنیم.
‫پول.
‫پول، پدرو.
‫پولدار که بشم، بهترینم.
‫دست و دلبازم.
‫عاشق دنیا میشم.
‫عجب خری هستی.
‫چطوری می‌تونی همزمان درباره رویا و پول ‫صحبت کنی؟ لعنتی!
‫سمیرا؟
‫دخترم.
‫رویام مارتاست.
‫آره، ولی...
‫اون دخترته دیگه.
‫یه رویای دیگه، یه رویای بزرگتر داشته باش.
‫اگه می‌دونستی چقدر زور زدم که ‫سرپرستیش رو بگیرم...
‫نه.
‫مارتا.
‫عجب گیری کردیم.
‫خیلی خب، نونز؟
‫یه رویا. بگو.
‫گوش کن، پدرو.
‫ببین چی میگم.
‫یه رویا. همون کافیه.
‫یه چیزی میگم، رک و راست، خب؟
‫تو یه خوکی.
‫ازت خوشم نمیاد.
‫باشه، گور بابات.
‫نه، بذار حرفم رو تموم کنم.
‫بدجنسی، تو ساعت شلوغی دیوونه میشی،
‫دعوا می‌گیری، یه سره فریاد می‌کشی.
‫ولی... الان، اینجا ساکته.
‫الان وقت استراحت ماست.
‫گمونم...
‫می‌تونم یه کم بیشتر بشناسمت.
‫هنوز فکر می‌کنم خوکی، ولی...
‫نه در اون حد.
‫آره، فهمیدم. فکر می‌کنی آدم‌ها خوکن، ‫گرفتم.
‫می‌دونی رویام چیه؟
‫ناپدید شدن.
‫ولی به کجا؟ کجا بری؟
‫گوش کن، یه داستان برات میگم.
‫یه داستان واقعی، خب؟
‫اولین بار از بین دو باری که انسان‌ها
‫یه پرتو نور بیگانه رو دیدن
‫صد سال پیش بود.
‫یه مرد اهل ناپل،
‫با کشتی اومد اینجا، مثل تموم ایتالیایی‌های دیگه.
‫رسید جزیره الیس.
‫با صدای بوق کشتی بیدار شد، رفت ‫روی عرشه
‫و دختره رو دید.
‫یه دختر بزرگ با تاج و مشعل.
‫یه تابلویی رو خوند،
‫«تمام خستگی‌های خود را به من بدهید، تمام فقر،
‫تمام آرزوهایی که فرصت نفس کشیدن می‌خواهند...»
‫از این مزخرفات.
‫لبخند زد و فکر کرد،
‫«همه چی درست میشه،» ‫ولی به زبون ایتالیایی.
‫چند ساعت بعد،
‫تو صف اداره مهاجرت شلوغ وایساده بود.
‫عین شلوغیِ الانِ فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی.
‫چندین ساعت منتظر موند.
‫مردم یونیفرم پوش داد میزدن که اینا کجا برن ‫و کجا نرن.
‫تا وقتی نوبتش شد.
‫یه افسر ازش سوال پرسید. خودت می‌دونی ‫چه سوالاتی.
‫چندتا از اعضای خانواده‌ت باهات سفر کردن؟
‫تا حالا به کشتن رئیس‌جمهور فکر کردی؟
‫زن داری؟
‫حاضری چمن‌های ما رو بچینی؟
‫مرد ناپلی با کمک یه مترجم به سوالاتش جواب داد.
‫آره، آره، نه، آره.
‫همه چی خوب پیش می‌رفت.
‫تا یه دفعه، ناپلی عطسه کرد.
‫مودبانه، جلوی دهنش رو پوشوند.
‫ولی جای دستش،
‫یه چوب بود.
‫یه چوب زشت و گنده،
‫تو یه پارچه پوسیده پوشونده شده بود و با ‫بند کفش گره خورده بود.
‫افسر مهاجرتی می‌فهمه این عوضی ‫یه دست نداره.
‫میره پیشش
‫و با یه گچ روی سینه‌ش یه ضربدر میزنه.
‫تو چشم بهم زدن،
‫تو یه قفس پر آدم‌های گچیه که روی لباسشون ‫ضربدر خورده.
‫ردی‌ها.
‫ناپلی به افسر التماس کرد که بذاره بمونه.
‫کارگر خوبیه.
‫با همون یه دست دو سه برابر بقیه ‫زحمت می‌کشه.
‫داد میزنه، گریه می‌کنه، کسی جواب نمیده.
‫همونجا این اتفاق میفته.
‫بین رد شده‌ها.
‫ناپلی به اطرافش نگاه می‌کنه و
‫آدم‌های عجیبی رو می‌بینه که تا حالا ‫ندیده بوده.
‫مردهای کوچیک و پوست قرمزی که روی ‫پیشونیشون نقطه‌ست.
‫مردهای گنده و سیاه‌پوست بدون لباسی که ‫صورتشون تتو داره.
‫یه ترس فراطبیعی گلوش رو می‌گیره ‫و مطمئنه که...
‫قراره بمیره.
‫داخل گوشش صدای زنگ می‌شنوه و... پوف!
‫پرده گوشش داخل جمجمه‌ش منفجر میشه.
‫همه چی سفید میشه.
‫اسمش رو یادش میره، یادش میره چرا اینجاست،
‫یا «اینجا» و «بودن» به چه معنا هستن.
‫خودش رو می‌کشونه سمت پنجره. به ‫بیرون نگاه می‌کنه.
‫ابرهای بزرگ بالا سر جزیره‌ن.
‫امواج خودشون رو به سنگ‌ها می‌کوبونن.
‫و دعا می‌کنه.
‫بسیار دعا می‌کنه.
‫اما خداش جوابش رو نمیده.
‫یه دفعه یه پرتوی نور سبز آسمون رو ‫دو قسمت می‌کنه،
‫خودش رو می‌رسونه به پنجره‌ای که
‫ناپلی کنارش وایساده.
‫یه نور بیگانه.
‫به مدت ده ثانیه،
‫همه می‌بینن که این آدم در این پرتوی ‫نور سبز و زیبا فرو میره.
‫ترسناکه.
‫بعد ابرها روش رو می‌پوشونن.
‫رفته. ناپلی هم نیست.
‫اونجا نیست.
‫عین هودینی ناپدید میشه.
‫گم و گور شد.
‫این...؟
‫چند ماه بعد،
‫ناپلی در حال پخت پیتزا در بنسن‌هرتز دیده میشه،
‫و تا آخر عمرش همونجا زندگی می‌کنه.
‫کسی نمی‌دونه چطوری کارش به اونجا رسیده و خب...
‫ناپلی هم دلش نخواسته بود درباره‌ش صحبت کنه.
‫درباره اون نور بیگانه‌ای که برده بودش به اون سمت.
‫و دیگه هم اون آدم سابق نشد.
‫تا روز مرگش
‫یه باری روی دوشش بود.
‫یه غم.
‫عین یه زخم.
‫اما،
‫هر از چند گاهی،
‫می‌درخشید.
‫چی گفت؟
‫این که رویا نیست، رفیق، کابوسه،
‫البته هیچ نفهمیدم یعنی چی.
‫گفتی رویام رو برات بگم،
‫تقصیر من نیست که عین یه کابوسه.
‫نوبت توئه، پدرو.
‫منتظر شنیدن رویای خودت هستیم.
‫من؟
‫آره، پسر. نوبت خودته.
‫آره، اینجا انجمن همگانی ملل متحده دیگه، نه؟
‫اهالی مراکش، مکزیک، کلمبیا و برانکس اینجان.
‫من اهل بروکلینم.
‫آره، همه اینجاییم.
‫جنگ تموم شده، کل سربازها برگشتن خونه.
‫کلی وقت داریم.
‫یه جایزه میلیون دلاری رو برای بهترین جواب گذاشتن.
‫من مارتا رو می‌خوام.
‫سالوادور پول می‌خواد، راتون یه خونه ‫نون زنجبیلی می‌خواد.
‫نونزو، نفهمیدم دقیقاً چی می‌خوای، رفیق.
‫ملل متحد می‌خواد رویای تو رو بدونه.
‫همه چی ناپدید شده؟
‫میای تو خیابون چهل و نهم، آشپزخونه‌ای ‫در کار نیست.
‫به قول خودت، فقط یه حفره گنده تو زمینه.
‫یالا، پسر! رویای خودت چیه؟
‫سراپا گوشیم، عوضی.
‫بذار فکر کنم.
‫جولیا!
‫کدوم گوری میری؟
‫جولیا!
‫ما...
‫ای خدا.
‫نمی‌فهمم چی توی این آدم می‌بینی.
‫عین بمب ساعتیه.
‫یه روز منفجر میشه...
‫بگو ببینم.
‫این همه حرف زدیم که چی؟
‫دومین بارش کِی بود؟
‫چی؟
‫گفتی دو بار یه پرتوی نور سبز دیدن.
‫دومین بار کِی بود؟
‫یه چرتی پروندم، پسر.
‫شاید لباسی چیزی.
‫ولی چشم هم داری؟
‫یا فقط یه روح و یه ماهیتی؟
‫حس می‌کنم ممکنه ماهیت باشی.
‫ولی... خیلی خب.
‫حاضری بری تو خونه‌ای که دیوارهاش ‫چشم دارن؟
‫نه، ولی چشم‌ها رو که نمی‌بینی. ‫نقاشی هستن.
‫واسه همین ترسناکه.
‫[تمام دلایل مراجعه را بخوانید]
‫[آماده نیستم] ‫[مشکلات مالی]
‫باید یه برنامه تلویزیونی مزخرف ببینیم، ‫یکی هست به اسم «زیادی برای من جذابی.»
‫[مشکلات با همسر] ‫[خانواده کاملی دارم]
‫درباره کساییه که دوست دارن با هم برن سر ‫قرار، ولی نمی‌تونن.
‫خیلی خب، یه بخشش هست پسره داره ‫خودش رو معرفی می‌کنه.
‫ازش می‌پرسن، «به چی بیشتر از همه افتخار می‌کنی؟»
‫و میگه... میگه،
‫«بازوهام اندازه بطری رنگ هستن.»
‫و یه سکانس داره که... دو دقیقه با بطری ‫رنگ ژست می‌گیره.
‫نه!
‫هی، می‌خواستم بگم بهت فکر کردم.
‫فکرم پیشته.
‫ببخشید امروز صبح سرت داد کشیدم.
‫نمی‌خوام دیگه از دستم عصبانی باشی.
‫آشتی کن...
‫وقتی دعوا می‌کنیم ناراحت میشم.
‫ناراحت میشم و باعث میشه بخوام...
‫بخوام از پیشت برم.
‫ولی نمی‌خوام برم.
‫من رو می‌بخشی؟
‫قبول کن.
‫یالا!
‫خواهش می‌کنم؟
‫تو رو خدا، خواهش می‌کنم!
‫سعی کن آروم باشی.
‫اگه فشار بدی چیزی نمی‌بینم.
‫خوبه.
‫ده هفته.
‫قابل انجامه.
‫ده هفته؟
‫آره، اینطور که مشخصه.
‫یه سوزن میزنم که خوابت بگیره.
‫بعد شروع می‌کنیم، خب؟
‫باشه.
‫می‌خوای بلایی سرم بیاری؟
‫نفس بکش.
‫لوسی!
‫هی، لوسی!
‫سمیرا!
‫- بله؟ ‫- بابات دنبالته.
‫آقای شف کیه؟
‫همون قبلیه‌ست، رفیق.
‫- اونجاست. ‫- آره، باشه.
‫آلبانیایی، نوبت توئه.
‫- لوئیس منتظرته. ‫- لعنتی!
‫چطور پیش رفت، رفیق؟
‫عوضی‌های نکبت.
‫بچه پررو به من اتهام دزدی میزنه...
‫آقای شف، ببخشید مزاحم شدم.
‫خوشم نمیاد بیفتم به پرس و جو، ‫ولی امسال حقوق بازنشستگیم رو قطع کردن.
‫تا همین چند وقت پیش واسه بانک شهر کار می‌کردم.
‫مدارکم همراهم هستن.
‫ببینید.
‫آدم همیشه باید مدرک به دست باشه. ‫منم همیشه همراهم دارمشون، می‌بینین؟
‫مدارکم هستن.
‫غلط غلوط زیاد داره.
‫من تو بخش رسیدگی به مشتری کار می‌کردم.
‫رسیدگی به مشتری.
‫قبل از اینکه رئیس‌ها ما رو پرت کنن بیرون، متوجهی؟
‫خیلی خب. سالوادور!
‫بله، شف!
‫یه پیاله سوپ واسه این آقا بریز.
‫سوپ کارکنان.
‫سوپ سگ.
‫چشم، شف.
‫بفرما.
‫لطف داری، آقای شف.
‫منتظرم ببینم اوضاع بازار سرمایه‌گذاری ‫به کجا می‌رسه.
‫شاید برگردم به همون زمینه کاری، چی بگم.
‫الان که تو بد مخمصه‌ای هستیم، اونم واسه...
‫رئیس‌جمهور میگه دو سال آینده،
‫ولی ده سال طول می‌کشه تا فقط بخوایم ‫بدهی چینی‌ها رو بدیم.
‫و اگه بیشتر بخوایم تو خاورمیانه بمونیم، خب، لعنتی،
‫جمع کنیم برگردیم بهتره چون کلی خرج ‫رو دستمون می‌مونه.
‫اینا اصلاً واسه کسایی مثل من دم و دستگاهی ‫ندارن، می‌دونی؟
‫آره.
‫چی میگه؟
‫بدش من!
‫این زودتر از گشنگی به کشتنت میده، بابابزرگ.
‫من مواد نمیزنم، می‌دونی؟
‫مواد نمیزنم.
‫مشکل روانی ندارم.
‫جز مشکلات احساسی عادی که آدم‌ها ‫نباید داشته باشنش.
‫تو پارک صدام کردن.
‫نه گریه کردم نه داد زدم.
‫همچین کاری نمی‌کنم.
‫مودبانه پرسیدن،
‫«شما مشکل احساسی داری؟»
‫البته!
‫همه ماها مشکل احساسی داریم.
‫ولی اینا می‌خوان ما تو برنامه‌هاشون ‫ثبت نام کنیم
‫که با شرکت‌های دارویی پول دربیارن،
‫و داروها رو بندازن به مردم آمریکا.
‫معتادت می‌کنن به سرترالین، آلپرازولام،
‫و هر کوفتی که این دوره و زمونه ‫تجویز می‌کنن.
‫چرا؟
‫چون فقط به فکر پولن.
‫می‌دونی؟ تجزیه شدن این ظرف حداقل ‫پونصد سال طول می‌کشه.
‫آره.
‫که وقتی بهش فکر کنی، پونصد سال پیش،
‫اینجا، دقیقاً همینجا،
‫همینجا رو میگم، چی بوده؟
‫سرزمین سرخپوست‌ها.
‫احتمالاً قبیله لناپی بوده.
‫یه مشت وحشی که با لباس‌های نصفه و نیمه ‫اینور و اونور می‌دویدن.
‫همینجا، وسط تایمز اسکوئر.
‫با لباس نصفه و نیمه.
‫فکرش رو بکن.
‫آره، آره، برو بیرون. گمشو. یالا.
‫یه تیکه مرغه.
‫آقای رشید اجازه داد خرچنگش رو خیرات کنی؟
‫نه، ولی هر روز که صدتا خرچنگ ‫میریزیم دور.
‫و کی گفت می‌تونی بدیش به بقیه؟
‫چی میشه مگه؟
‫سر چندتا دم ورشکسته میشیم؟
‫چهل دلار قیمت دارن.
‫باشه، خودم پولش رو میدم.
‫یالا، برو بیرون.
‫- چهل دلارن. ‫- برو بیرون!
‫- و اینجا من شف هستم، نه بقیه. ‫- خودم پولش رو دادم.
‫این شد دومین اخطارت، شنیدی؟ دومیش!
‫یه اخطار دیگه بدم اخراجی! تموم شد رفت!
‫فهمیدی؟
‫خیلی خب، برگردید سر کارتون.
‫خدمات‌دهی ساعت پنج شروع میشه.
‫بله، شف!
‫به چی نگاه می‌کنی، سن‌بورنز؟
‫پدرو، نوبت توئه.
‫پدرو، لوئیس منتظرته.
‫برو دفترش، پدرو.
‫کجا بودی؟
‫میگم کجا بودی.
‫گفتم که کار داشتم.
‫آره، گفتم تو وقت استراحتت انجامش بده.
‫همون موقع انجامش دادم.
‫وقت استراحتت بیست و پنج دقیقه پیش ‫تموم شد.
‫مگه خودم کم بدبختی دارم که باید آماده‌سازی‌های ‫تو رو هم انجام بدم؟
‫شرمنده.
‫می‌دونی چیه؟ برید بمیرید.
‫همیشه سعی می‌کنم کمکتون کنم اونوقت ‫خودم میشم آدم بده؟
‫خسته‌م کردین.
‫چرا پول رو از دخل دزدیدی؟
‫بذار یه بار دیگه بپرسم.
‫می‌دونم تو پول رو از دخل دزدیدی.
‫منظورت این بود که نحوه پرسیدنش رو تغییر بدی.
‫می‌خوام بدونم واقعاً اونقدری احمقی ‫که فکر کنی
‫ما قرار نیست بفهمیم تو بودی پول رو دزدیدی.
‫- میشه یه چیزی بگم؟ ‫- نه.
‫ببین، چند روز پیش یه چیزی خوندم که ‫شاید ازش خوشت بیاد.
‫وقتی ارتش آمریکا بالاخره از ویتنام خارج شد،
‫مردم جنوب ویتنام که تو سفارت سایگون ‫کار می‌کردن
‫وحشت کرده بودن
‫چون نیروهای ویت‌کنگ داشتن به همین زودی ‫وارد شهر می‌شدن.
‫این وسط، هلیکوپترها داشتن آخرین نیروهای ‫ارتش آمریکا رو خارج می‌کردن.
‫راننده ویتنامی که واسه سفیر کار می‌کرد،
‫بین میلیون‌ها نفری که می‌خواستن وارد ‫سفارت بشن گیر کرده بود،
‫هی می‌گفت، «برید بیرون، عوضی‌ها، ما رو ‫اعدام می‌کنن!»
‫نیروهای ویت‌کنگ، که مسلح هم بودن،
‫داشتن وارد سفارت می‌شدن.
‫ولی دستورات نیکسون واضح بود،
‫«فقط سفیدپوست‌ها می‌تونن سوار هلیکوپترها ‫بشن، نه زردپوست‌های آشغال.»
‫اول از همه سفیر از اونجا زد بیرون.
‫فکر کردی برگشت دنبال راننده‌ش؟
‫راننده‌ش که هر روز باهاش یه سیگار می‌کشید،
‫که دعوتش کرد به غسل تعمید پسرش،
‫که حتی واسه پسرش یه اسم انگلیسی ‫گذاشته بود.
‫فکر می‌کنی برگشت دنبالش؟
‫که چی؟
‫ارتش آمریکا بودن آسونه.
‫ولی دوست بودن باهاشون سخته.
‫فکر نکن این رفقات هستن.
‫من آمریکایی هستم، عوضی.
‫آمریکا یه کشور نیست.
‫مزخرفاتت تموم شدن؟
‫می‌تونم بعداً برگردم.
‫نه، الان انتخاب می‌کنم.
‫عجله نکنید، برمی‌گردم.
‫یه کالاماری سرخ‌شده‌ی کنجدی!
‫الان آماده‌ش می‌کنم!
‫- چهارتا سالاد کارپزه. ‫- الان آماده میشه.
‫دوتا کیک براونی با بستنی! ‫یه چیزکیک بلوبری!
‫- دوتا براونی، یه چیزکیک...! ‫- لعنتی.
‫ببین، پسر.
‫اگه تو کمکم کنی، منم کمکت می‌کنم.
‫نیاز نیست به سازمان مهاجرت زنگ بزنم یا ‫همه چی رو خراب کنم، می‌دونی؟
‫آقای رشید حاضره با مقصر توافق کنه.
‫شنیدی قبل ساعت شلوغی چی گفت؟
‫شنیدی؟ کمکم می‌کنه ویزام رو بگیرم.
‫پدرو.
‫شنیدی دیگه. کمک می‌کنه با قانون صد و هشتاد و دو ‫ویزام رو بگیرم.
‫- رفیق! ‫- میشم یه شهروند قانونی.
‫این رو به کل کارکنان قدیمی رستوران میگه.
‫می‌خواد روحیه بچه‌ها رو ببره بالا. ‫کسی گولش رو نمی‌خوره.
‫این رو شش سال پیش به مارتین و چهار سال ‫پیش به رامیرز هم گفته بود.
‫روحیه بچه‌ها نمیفته دیگه. ‫خودش این تکنیک رو یادم داده.
‫از توانایی‌های مدیریتیه.
‫آقای رشید دنبال یه اعتراف داوطلبانه‌ست، کاری ‫هم با مقصر نداره،
‫پای پلیس رو نمی‌کشه وسط.
‫واقعاً فکر کردی قرار نیست بفهمیم ازمون ‫پول دزدیدی؟
‫من چیزی ندزدیدم.
‫پدرو، می‌دونم پول رو دادی جولیا ‫که بره دکتر.
‫جولیا می‌خواد بچه رو نگه داره، احمق.
‫پدرو، کمکم کن که کمکت کنم!
‫میگم بچه رو نگه می‌داره!
‫بله؟ چیه؟
‫شرمنده، رئیس. شف گفت بیام ‫کیف کمک‌های اولیه رو بردارم.
‫گفتم بیای تو؟
‫- چی شده؟ ‫- کجاست؟
‫الان نمی‌تونم صحبت کنم، مارک. سرم شلوغه.
‫- چی شده؟ ‫- یکی از پیشخدمت‌ها غش کرده.
‫هی! صحبتمون تموم نشده!
‫خوبی؟
‫چی شده؟ خوبی؟
‫عجبا، پدرو. خودمون هستیم!
‫یالا. برو عقب.
‫ولش کن، پدرو. ایب داره میاد دنبالش.
‫- کی؟ ‫- ایب.
‫- برو عقب. تو هم همینطور! ‫- می‌خوام کمکش کنم.
‫- چطوره؟ ‫- غش کرده.
‫- جولیا، چطوری؟ ‫- خوبم.
‫برمی‌گردم سر کارم. فقط...
‫نمی‌خوام معطل بشم. ‫برمی‌گردم سر کارم.
‫- باشه. ‫- ولم کن بابا. غش کرده.
‫- ولی تصمیم خودشه. ‫- نه، نیست.
‫اگه ضربه مغزی شده باشه گردن توئه.
‫جولیا، برو بیمارستان معاینه‌ت کنن، خب؟
‫استراحت کن و فردا برگرد.
‫یه سزار کلاسیک!
‫ایب اومد.
‫سزار کلاسیک الان آماده میشه!
‫دوتا سوپ بروکلی خامه‌ای!
‫یه پیاز حلقه‌ای، یه آبگوشت صدف.
‫تو پارک منتظرت موندم.
‫رفتی کلینیک.
‫چرا؟
‫خوبی؟
‫مامان، خوبی؟
‫- «مامان؟» ‫- خوبی؟
‫مامان! خوبی؟
‫مامان! میگم خوبی؟
‫خوبم، ایب. الان میام.
‫گفت آسیب دیدی.
‫خوبم. افتادم زمین.
‫- چطوری افتادی؟ ‫- افتادم دیگه.
‫کار ما با هم هنوز تموم نشده، پدرو.
‫میشه از آشپزخونه‌م بری بیرون؟ ‫داریم غذا سرو می‌کنیم!
‫- لوئیس... ‫- شنیدی؟ کار ما با هم تموم نشده!
‫لوئیس، باید باهات صحبت کنم.
‫از آشپزخونه‌م برو بیرون! پدرو!
‫همینجا منتظر می‌مونم تا سرو غذا تموم بشه!
‫گورت رو گم کن!
‫باید باهات صحبت کنم.
‫پدرو، گمشو سر کارت، همین الان!
‫پیتزا رو گرم کردی یا عین حیوون‌های وحشی ‫سرد خوردیش؟
‫- گرمش کردم، مامان. ‫- راستش رو بگو.
‫راستش رو بگو. نگرانم شده بودی؟
‫خوبه.
‫خوبه که نگرانم شده بودی.
‫چیه، مارک؟ چیه؟ ‫چی اینقدر مهمه؟
‫گند زدم. پیداش کردم.
‫چی رو؟
‫پول گم شده رو. پیداش کردم.
‫نه. پدرو پول رو برداشته بود.
‫نه، نه. پیداش کردم.
‫ببین، یه تیکه آدامس رو انداختم تو ‫آشغالیِ زیر میزم.
‫ولی نیفتاد توش.
‫خم شدم برش دارم که دیدمش.
‫کیسه گم شده با ۸۲۳.۷۸ دلار پول.
‫آخه کدوم آدمی زیاد زیر میزش رو چک می‌کنه؟
‫نه؟
‫مگه اینکه دلیل خاصی داشته باشه.
‫پس الان همه چی روبراهه.
‫باید از کسایی که باهاشون صحبت کردی ‫عذرخواهی کنیم.
‫من نمیام...
‫ای خدا!
‫این...
‫ای خدا، مارک. ‫خدا لعنتت کنه.
‫دارم رد میشم!
‫دوتا سوپ بروکلی.
‫بگیرش. بیا، این یکی رو بگیر.
‫- یه چیزکیک با بستنی. ‫- چیزکیک با بستنی!
‫- دوتا دم خرچنگ! ‫- بیدار شید!
‫دوتا دم خرچنگ الان آماده میشه!
‫این پیتزای منه؟
‫بیاید ببرید!
‫دوتا مرغ من آماده‌ست؟
‫- دوتا تورتلینی. ممنون. ‫- دوتا تورتلینی.
‫هی! دوتا مرغ من حاضره؟
‫پنج دقیقه دیگه برگرد.
‫الان آماده‌ش می‌کنم.
‫گفت پنج دقیقه دیگه برگرد.
‫دختره گفت پنج دقیقه دیگه برگرد!
‫پیتزای پنیر و خرچنگ!
‫- دارم آماده‌ش می‌کنم، شف. ‫- یه ساندویچ گوشت.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫سرت شلوغه؟
‫خل شدی؟ ‫دست به میز من نزن!
‫اینجا مال منه.
‫اونجا جای توئه.
‫- فهمیدی؟ ‫- با من درست صحبت کن!
لعنت به تو و مامانت.
‫چی گفتی؟ ‫اسم مامان من رو به دهنت نیار.
‫بره بمیره!
‫درست حرف بزن، کثافت!
‫فکر کردی کی هستی؟
‫مهم نیست فکر می‌کنم کی هستم.
‫من آشپزم، تو پیشخدمت.
‫و تو آشپزخونه، هر کاری بخوام می‌کنم.
‫پس گورت رو گم کن!
‫تو حق نداری واسه من رئیس بازی دربیاری، عوضی.
‫نه! غذا رو من سرو می‌کنم! من!
‫من! اینجا زمین بازی منه!
‫جای منه!
‫طرف منه! بفهم! مال منه! من!
‫تو جایی واسه خودت نداری، مکزیکی فراری.
‫چی گفتی؟
‫- چی صدام کردی؟ چی؟ ‫- شنیدی!
‫چی گفتی؟ چی گفتی؟
‫یه بار دیگه بگو! چی گفتی؟
‫یه بار دیگه بگو!
‫می‌خوای مکزیکی فراری نشونت بدم؟
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫همین رو می‌خوای؟
‫پدرو، بس کن!
‫یه مکزیکی فراری!
‫همین رو میگی؟ یه فراری؟
‫می‌خوای یه مکزیکی فراری ببینی؟
‫می‌خوای؟
‫می‌خوای یه مکزیکی فراری ببینی؟
‫چه مرگته؟
‫برو بمیر، مردک!
‫یه شف بی‌خاصیت!
‫با اون غذاهای آشغالت!
‫می‌خواید ببینید یه مکزیکی فراری چه شکلیه؟ ‫آره؟
‫می‌خواید ببینید؟
‫می‌خواید نشونتون بدم؟
‫مکزیکی فراری؟
‫می‌خواید نشونتون بدم فراری بودن یعنی چی؟
‫اینم از یه مکزیکی فراری! ‫اینم از یه مکزیکی فراری!
‫بسه دیگه!
‫بس کنید، بچه‌ها!
‫پدرو! آشغال! کافیه!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫بسه!
‫بس کنید! خدا لعنتتون کنه!
‫بسه!
‫گور بابات! برو بمیر، مردک!
‫برو بمیر!
‫خاک تو سرت!
‫پای لعنتیش رو بگیر.
‫- لعنتی. ‫- بگیرش.
‫تو گوشتتون تف کردم!
‫- توش تف کردم! ‫- روانی مریض!
‫اونوقت واسه‌ش پول میدید!
‫برو کنار، بکش کنار!
‫بسه، بسه، آروم بگیر.
‫- ولم کن، رامیرز! ‫- بسه بچه‌ها!
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫روانی عوضی!
‫مکس!
‫برو بمیر!
‫ولش کن! الان می‌کشیش!
‫بکشینش کنار!
‫بلندش کنین.
‫بسه، مکس!
‫مکس، تمومش کن!
‫احمق!
‫حالا چی میشه؟
‫احمق عوضی!
‫آشپزخونه رو به گند کشیدی.
‫که چی؟
‫یادش افتاد اهمیت بده.
چی گفتی؟
‫یادم افتاد اهمیت بدم؟
‫الان اهمیت میدم؟
‫تو قرار بود یادم بندازی به کارم اهمیت بدم؟
‫من بیست و پنج ساله تو این ‫صنعت کار می‌کنم.
‫بیست و پنج سال لعنتی!
‫اونوقت تو قراره مجبورم کنی اهمیت بدم؟
‫خاک تو اون سرت!
‫ترمز دنیام رو کشیدی.
‫به اجازه‌ی کی؟
‫خدا؟
‫خدا این اجازه رو بهت داد؟
‫چون کس دیگه‌ای اینجا نیست.
‫فهمیدی؟ هیچکس!
‫عیب نداره، آقای رشید.
‫آروم باشید.
‫مریضه، الان دیگه میره.
‫مریضه.
‫خوبی؟
‫ولی داره میره.
‫چرا اینجا همه می‌خوان کارشکنی کنن؟
‫می‌تونی توضیح بدی، شف؟
‫تو...
‫دنیای من رو متوقف کردی.
‫چرا؟
‫چی می‌خوای؟
‫دیگه چی مونده که بخوای؟
‫چی مونده؟
‫چی می‌خوای؟
‫بهشون کار میدم، حقوق خوبی بهشون میدم.
‫همینجا غذا می‌خورن.
‫چی می‌خوان؟ ها؟
‫غذا می‌خورن!
‫دیگه چی می‌تونن بخوان؟
‫دیگه چی مونده که بخوان؟
‫چی مونده؟
‫چی می‌خوای؟