‫ممنون.
‫مونته‌زارا...
‫پنج. خط پنج.
‫می‌تونم کمک کنم؟ می‌تونم کمک کنم ‫بچه رو از پله‌ها بالا ببرید؟
‫چی؟
‫- پایینش رو می‌گیرم. ‫- بله. ممنون.
‫خواهش می‌کنم. بسیارخب. سلام!
‫خدای من، نگاهش کن!
‫خوبه، صحیح و سالم رسیدی.
‫نه. هنوز نه.
‫شهرش رو حتی به زور روی نقشه پیدا می‌کنم.
‫هی، اولین تعطیلاتت بعد از پنج ساله.
‫باور کن، سفر به ایتالیا رو ‫اصلا نمیشه تعطیلات حساب کرد.
‫- بسیارخب، دوباره ماجرای "نفرین" رو شروع نکن. ‫- هی.
‫نفرین واقعیه. ‫بعد از دانشگاه اومدم. پاسپورتم رو گم کردم.
‫واسه ماه عسلم برگشتم.
‫دوتامون آنفولانزا گرفتیم، ‫و هر روز بارون میومد.
‫راستش باورم نمیشه لیو ‫تا الان دووم آورده.
‫خوبه توی اینستاگرام دیدمش
‫که می‌خواد این خونه‌ی یک یورویی رو بخره.
‫فکر می‌کردم خریدش.
‫نه، اگه من جلوشو بگیرم نمی‌خره.
‫اومدم اینجا دخترم رو پیدا کنم ‫و برش گردونم خونه.
‫تو اریک فیلد توی ایتالیا هستی،
‫نه لیام نیسون توی فیلم "ربوده‌شده".
‫آره، راست میگی.
‫هی، یه ارائه واسه نور‌ث‌استار واست فرستادم.
‫عالیه. پس خیالت راحت. ‫از مناظر لذت ببر.
‫- بسیارخب، بعدا باهات صحبت می‌کنم. ‫- باشه، بعدا صحبت می‌کنیم.
‫[مونته‌زارا]
‫می‌دونستم باید اکانت ‫اینستاگرامم رو خصوصی می‌کردم.
‫می‌دونی، دختری که من می‌شناختم ‫با "سلام بابا" شروع می‌کرد.
‫سلام بابا.
‫قبوله. یه بغل به بابات میدی؟
‫زود باش.
‫ممنون.
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫فکر می‌کردم ایتالیا تنها جایی باشه ‫که هیچوقت حاضر نیستی بیای.
‫خب، دارم واسه تو استثنا قائل میشم،
‫دختر عزیزم، که نصف شب فلنگ رو بست.
‫- بهش میگن پرواز شبونه. ‫- بی خبر.
‫جزئیات کاملش رو توی واتساپ واست فرستادم.
‫چی شده؟ چی؟
‫- غیبت زد. ‫- من هر روز توی دنیای مجازی‌ام.
‫بعد یهویی تصمیم گرفتی ‫یه ویلای ایتالیایی بخری؟
‫اگه می‌خواستی سیگنال خفاش ‫بابات رو فعال کنی...
‫- نمی‌خواستم. ‫- خب، فعال کردی. اونم حسابی.
‫می‌دونی چیه؟ هرجور راحتی، بابا خفاش.
‫می‌رسونمت هتل.
‫دارم میرم دیدن شهردار ‫که بریم دنبال خرید خونه.
‫- خرید خونه؟ ‫- اوهوم.
‫پس هنوز معامله نکردی؟ ‫عالیه، زیاد دیر نرسیدم.
‫فکر می‌کنی می‌تونی جلومو بگیری؟
‫قهوه نیاز شدم.
‫خب ببین، فکر می‌کردم ایتالیا رو ‫از ذهنت بیرون می‌کنی. پیتزا می‌خوری.
‫چندتا بنای باستانی می‌بینی.
‫از زبون ایتالیایی که توی دانشگاه ‫یاد گرفتی واسه جذب پیشخدمت‌ها استفاده می‌کنی.
‫- فکر کردی. هیچوقت نپرسیدی. ‫- چطور می‌تونستم بپرسم؟ هیچوقت خبری ازت نشد.
‫- مشغول کار بودم. ‫- اوهوم.
‫توی میلان تدریس خصوصی انگلیسی می‌کردم.
‫توی فلورانس پرستار بچه بودم.
‫یه مدت زیتون برداشت می‌کردم.
‫دو هفته پیش می‌خواستم برم ‫یه جشنواره نوشیدنی.
‫اشتباهی سوار قطار اشتباهی شدم ‫و سر از اینجا درآوردم.
‫و انگار که... بوووم!
‫بوووم چی؟
‫چندتا چیز رو توی اون داستان نمی‎فهمم.
‫توضیحش سخته. باید حسش کنی.
‫- مونته‌زارا یه احساسه. ‫- من فقط خستگی پرواز رو حس می‌کنم.
‫میشه زود بریم سراغ مزخرفات خرید ویلا؟
‫یه چیز واقعیه.
‫شهرهای کوچیک دارن خونه‌های قدیمی رو ‫به قیمت یک یورو می‌فروشن تا آدمای جدید بیارن.
‫شهردار همه چیز رو درمورد این نقشه واسم گفته.
‫خب حداقل قبول داری که یه نقشه‌ست.
‫منم درخواست دادم و قبول شد،
‫و الان توی مونته‌زارا هستم.
‫- ولی فکر می‌کردم... ‫- بازم این کلمه رو گفتی.
‫برمی‌گردی اوهایو.
‫هم‌خونه می‌گیری، حقوق، بیمه دندان‌پزشکی.
‫می‌دونی، بزرگ میشی.
‫صاحبخونه شدن همون تعریف بزرگ‌شدن نیست؟
‫عزیزم، باید میومدم کافه رو باز کنم.
‫درک می‌کنم، ولی گاهی وقتا فکر می‌کنم ‫کافه رو بیشتر از من دوست داری.
‫دوتاتون رو به یک اندازه دوست دارم.
‫به یک اندازه، چزاره! جدی میگی؟
‫- نه، درواقع... ‫- واقعا؟
‫- به یک اندازه نه... ‫- دیگه تحمل ندارم!
‫- اوه! ‫- اینا دوستاتن؟
‫چزاره و دوناتا.
‫تقریبا هر روز از هم جدا میشن.
‫- سلام، اولیویا. ‫- سلام.
‫- سلام، چزاره. ‫- سلام.
‫دو تا قهوه لطفا.
‫- ممنون. ‫- نیکو، دو تا قهوه واسه اولیویا.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫شاید امروز این خانم زیبا ‫بالاخره واسه نوشیدن قهوه بهم ملحق بشه.
‫مخ‌زنی روی من جواب نمیده، جووانی.
‫تا حالا اینجوری شکست نخورده بودم.
‫هه هه هه!
‫خوبه که تجربیات جدیدی داشته باشی.
‫اوووه!
‫- قهوه‌ها به حساب من. ‫- اوه، ممنون.
‫ولی می‌دونی، خونه‌دارشدن ‫یکم گرون‌تر از قهوه‌ست.
‫داشتم فکر می‌کردم از پولی که ‫مامان واسم کنار گذاشته استفاده کنم.
‫خب، اونا تمامش سرمایه‌گذاری شده.
‫باید بفروشی و مالیاتش رو بدی.
‫اینم یه کلمه‌ی بزرگسالی دیگه‌ست.
‫می‌دونی با این ماجرای بزرگسالی ‫رأی منو نمی‌تونی برگردونی.
‫خب تا جایی که من اطلاع دارم ‫تو خودت بالغی، لیو.
‫هی، بیخیال...
‫بچه‌ها، ها؟
‫واقعا بلدن چطوری دیوونه‌ات کنن.
‫سعی می‌کنی بهشون فضا بدی.
‫میذاری راه خودشون رو پیدا کنن.
‫بابای باحالی میشی. ولی خب ‫معنیش اینه که با ایده‌های بد زیاد موافق نیستی.
‫البته هیچوقت نظر منو نمی‌پرسه
‫که اصلا واسه همین با کله رفته ‫توی این کلاهبرداری خونه‌ی یک یورویی...
‫- اوه عالیه! با هم آشنا شدین. ‫- چی؟
‫بابا، ایشون فرانچسکا پوچی هستن. ‫شهردار مونته‌زارا.
‫به ایتالیا خوش اومدید، جناب فیلد.
لعنت بهت
‫بابا خفاشی، حالا چیکار می‌کنی؟
‫حس می‌کنم می‌خواد عقب بکشه.
‫آره، دقیقا. عقب می‌کشیم.
‫نه، ما عقب نمی‌کشیم.
‫الانشم کارهای اداری رو شروع کردیم، ‫و پنج هزار یورو بیعانه‌اش رو قبول کردیم.
‫پنج هزار یورو؟ ‫فکر می‌کردم خونه‌اش یک یورو باشه.
‫بیعانه‌ها یه رویه استاندارد ‫واسه برنامه‌ی ویلای ایتالیایی هستن.
‫واسه اطمینان از پایان کار.
‫با کارت پول رو دادم. وقتی کارش تموم بشه ‫شهرداری پولم رو پس میده.
‫پس واقعا یه کلاهبرداریه.
‫بابا، من امروز قراره خونه‌هارو ببینم.
‫باشه؟
‫میشه یه لحظه تنها باشیم؟
‫چرا اینقدر واسه این موضوع مصمم هستی؟
‫وقتی مامان توی بیمارستان بود
‫توی اینترنت دنبال ویلاهای یک یورویی می‌گشتیم...
‫تصاویر قبل و بعدشون،
‫و درمورد اینکه اگه ما بودیم ‫با خونه‌ها چیکار می‌کردیم.
‫قرار بود وقتی حالش بهتر بشه ‫واسه یکیش اقدام کنیم.
‫آره، فکر می‌کردم این فقط...
‫یه نقشه خیالیه واسه گذر از روزهای سخت.
‫یه نقشه خیالی بود ‫واسه گذر از روزای سخت
‫که واسه همین می‌خوام تبدیلش کنم به واقعیت.
‫مامان همیشه افتخار می‌کرد ‫که یه رگه‌ی ایتالیایی داره،
‫و بودن توی ایتالیا باعث میشه ‫حس نزدیک‌تری بهش داشته باشه.
‫چرا قبلا اینو بهم نگفتی؟
‫آها، چون من گوش نمیدم.
‫بسیارخب.
‫فرانچسکا؟
‫بسیارخب! بریم ببینیم با یک یورو ‫اینجا چی می‌تونیم بخریم.
‫خونه
‫شماره یک.
‫صبر کن.
‫بله!
‫آه!
‫حالا فهمیدم چرا قیمت یک یورو واسش گذاشتن.
‫واسه یک یورو انتظار کلیسای سیستین داری؟
‫خب فقط یکم تعمیرات نیاز داره.
‫آها.
‫اوه! گمونم بهتره بتونیم بریم سراغ بعدی.
‫از اینور.
‫خونه شماره دو.
‫اوه! خب روشن و دلبازه.
‫نه، واسه یک یورو ‫انتظار کلیسای سیستین رو ندارم.
‫ولی انتظار سقف رو دارم.
‫ها، هم‌خونه هم روش هست.
‫گمونم بهتره بریم سراغ بعدی. زود باشید.
‫خدایی؟
‫نینو یه نابغه توی بازسازی بود.
‫نینو، برادر شوهر فرانچسکا پیمانکار منه.
‫آها!
‫پس یه کلاهبرداری خونوادگیه.
‫عذر می‌خوام. یه لحظه.
‫لیو، حتی با یه پیمانکار نابغه
‫متوجهی که خودت باید اینکارو انجام بدی؟
‫اوهوم. یاد می‌گیرم.
‫با پرستاری بچه یا کارکردن ‫توی یه نمایشگاه رنسانس خیلی فرق داره.
‫رویات رو درک می‌کنم.
‫ولی گاهی وقتا واقعیت می‌تونه ‫یه تلنگر و زنگ خطر جدی باشه.
‫ماتئو، صدای منو می‌شنوی؟
‫آره فرانچسکا، بله، الو...
‫آره آره، اینجا پیش یه آقا ‫از شرکت راهداری هستم.
‫چک مونته‌زارا دوباره برگشت خورده.
‫فقط کارت اضطراری رو بردار،
‫توی کشوی پایینی میزه.
‫گیر کرده.
‫لگد بزن بهش!
‫نه، حتی الانم...
‫محکم‌تر! می‌فهمی؟
‫محکم‌تر. باشه.
‫باز شد. آره!
‫ممنون، فرانچسکا.
‫خوبه. خوبه، خوبه.
‫این پنج هزار یورو رو بذار ‫به حساب درس گرون زندگی،
‫و بیا بریم خونه.
‫یه خونه دیگه دارم که بهتون نشون بدم.
‫توی لیست رسمی یک یورو نیست،
‫ولی اولیویا، گمونم ازش خوشت بیاد.
‫بزن بریم.
‫خوشم بیاد؟ عاشقشم. واو!
‫خوشکله. درخت‌های زیتون رو ببین.
‫چرا این یکی خرابه نیست؟
‫صاحبش پارسال فوت کرد.
‫یه پیرمرد عجیب و غریب ‫که صداش می‌زدیم ماریو بوربرو.
‫"ماریو بداخلاق"
‫اوه، مالتزه!
‫اینجایی، بز ابله!
‫حیوون خونگی ماریو بود.
‫حالا مردم شهر نوبتی بهش غذا میدن.
‫اونم اشانتیون همون یک یورو.
‫می‌تونم یک یورو بدم که از اینجا ببریش؟
‫اوه، بزرگه.
‫آره.
‫سقف‌هاش محشره.
‫این خونه توسط یه معمار مشهور محلی ‫به اسم گرکو ساخته شده.
‫بیاید.
‫اتاق‌خوابش داره.
‫برق، لوله‌کشی.
‫هردوشون یکم قدیمی‌ان، ولی کار می‌کنن.
‫و حتی یه نقاشی دیواری داره.
‫ماریو بداخلاق خودش اینو کشید.
‫- ها! یجورایی خوشکله. ‫- هووم.
‫خوشکله.
‫یه اتاق ایتالیایی اصیل با چشم‌انداز.
‫صبر کن. آشپزخونه‌اش اینه؟
‫ماریو بداخلاق زیاد اهل آشپزی نبود.
‫کارش فقط با همین مایکروویو قدیمی بود.
‫اوه، ماریو، درکت می‌کنم، مرد.
‫وقتی تنها باشی غذای فوری ‫دو دقیقه‌ای بهترین راهه.
‫چقدر دپرس‌کننده، بابا.
‫چیه؟ تو که آشپزی نمی‌کنی.
‫می‌دونم، ولی تو می‌کنی. یا می‌کردی.
‫بابا یه رازی داره که قبل از اینکه ‫یه مشاور رستوران ضدحال باشه،
‫یه سرآشپز حرفه‌ای بوده.
‫سراسر سورپرایز.
‫ولی بعدش رفتم سراغ کار شرکتی ‫که حواسم به خونوادم باشه.
‫ولی حتی الانم هنوز برنگشتی سراغ سرآشپزی.
‫ولی عوضش آشپزی واسه تو رو دوست دارم.
‫خنده‌داره. چون سال‌هاست واسم آشپزی نکردی.
‫خب این واسه وقتیه که تو واسه شام بیای.
‫خب باید بگم. ‫قطعا بهترینش رو نگه داشتی واسه آخر.
‫خب ویلا هنوز توی لیست رسمی نیست.
‫ماریو مجرد بود که فوت کرد ‫و وصیتنامه‌ای نداشت.
‫پس قرار بود قبل از نشون دادن ملک ‫مسائل مربوط به وراثتش رو حل کنیم.
‫مطمئنید این خونه رو مخفیانه ‫واسه اون بز نذاشته؟
‫بستگان ایتالیاییش علاقه‌ای نداشتن.
‫می‌دونید، دردسرش زیاد، راهش خیلی دوره.
‫و هیچکدوم از بستگان دورش ‫جواب تماس یا ایمیل‌هارو نداد،
‫پس الان اهدا شده به مونته‌زارا.
‫اینجا خودشه. می‌تونم حسش کنم.
‫خب، پس حله؟
‫نمی‌شد دچار یه بحران 20-30 سالگی عادی بشی ‫و یه خالکوبی بزنی؟
‫قبلا اینکارو کردم.
‫- قدیمیه. ‫- چی؟ کجا؟
‫- چی؟ ‫- نگرانش نباش.
‫پس گمونم
‫اینجور که معلومه یه خونه یک یورویی داریم.
‫عالیه!
‫چی؟
‫می‌مونی؟
‫آره. باید به لیو کمک کنم ‫که بازسازی این خونه رو انجام بده.
‫- چند هفته، نهایتش یک ماه. ‫- یک ماه؟
‫ارائه‎‌ی نورث‌استار رو از دست میدی.
‫رقیبمون شرکت مشاوره پرفکت‌پلیت‌ـه.
‫درسته. درسته. خب شاید
‫تو بتونی واسه مدیران اجرایی ‫نورث استار ارائه بدی.
‫می‌خوام بگم زولا، تو آماده‌ای.
‫اریک، می‌دونی که تموم‌کننده تویی.
‫انتظار دارن حضور داشته باشی.
‫بیخیال، می‌تونیم توی برنامه زوم ‫موارد بصری و منوها رو آماده کنیم.
‫تو همیشه چرب‌زبون‌تر از من بودی.
‫خب چاپلوسی شاید به یه جا برسونت.
‫- ولی بهتره اون بازسازی رو زودتر تموم کنید. ‫- آره.
‫بسیارخب، اریک فیلد،
‫زندگی مرفه توی یه ویلای ایتالیایی.
‫کی فکرشو می‌کرد؟
‫لیو که فکرشو نمی‌کرد، شک نکن.
‫- فردا صحبت می‌کنیم. آره. ‫- اوهوم.
‫هی. فکر می‌کردم داری وسایلت رو باز می‌کنی.
‫آره، تموم شد.
‫خب می‌تونی وسایلت رو مرتب کنی.
‫اونوقت چطوری بفهمم هرچیزی کجاست؟
‫درسته. درسته.
‫می‌دونی، بهم‌ریختگی منو توی هتل نمی‌بینی.
‫چرا اونجا نمی‌مونی؟
‫خب، نمی‌خواستم تنها باشی.
‫نیستم. دارم میرم بیرون.
‫دارم میرم دیدن دوناتا
‫که بازم درمورد حماسه جداییش بشنوم.
‫اوه، بسیارخب.
‫باشه.
‫هی، تا دیروقت بیرون نمون. ‫صبح زود باید شروع کنیم!
‫اوه!
‫- استراچیاتلا، لطفا. ‫- حتما.
‫موردعلاقه منم هست.
‫اوه، سلام.
‫راستش تا حالا امتحانش نکردم.
‫اریک، با برناردو آشنا شو.
‫برناردو، با اریک آشنا شو، پدر اولیویا.
‫فردا توی جلسه آغاز پروژه بازسازی شما ‫با نینو حضور دارم.
‫- اوه. ‫- برناردو ارزیاب محلی ماست.
‫توی آمریکا چنین چیزی ندارید. شبیه...
‫- کارشناس ملک. ‫- آها.
‫توی هر پروژه ساخت‌وساز ‫در ایتالیا به ما نیاز دارن.
‫خوبه. به هر کمکی نیاز داریم.
‫گویا این آخرین اسکوپ استراچیاتلاست.
‫شما برش دار، خانم شهردار.
‫نه، نه، نه. ‫طعم ژلاتوی اصله.
‫اگه من برش دارم شهردار خیلی بدی‌ام.
‫اینو بذارید به حساب پیشنهاد صلح.
‫من اون موقع رفتار خیلی درستی نداشتم.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- بفرمایید.
‫- باشه. ممنون. ‫- خواهش.
‫و منم شکلاتی می‌خورم، اگه شما می‌خرید.
‫بله، حتما.
‫دو تا شکلاتی لطفا.
‫ایتالیاییت...
‫دارم یاد می‌گیرم، آره.
‫گفتم یه مدتی اینجام ‫پس بد نیست یه تلاشی بکنم.
‫- ممنون. ‫- شب بخیر.
‫برناردو، میشه یه لحظه ‫درمورد مجوز توسعه‌ام صحبت کنیم؟
‫عذر می‌خوام.
‫اون جووانی روزاداست، سرآشپز محلی.
‫خیلی بااستعداده.
‫- بیا بشینیم. ‫- باشه.
‫- هووم. ‫- اینجا.
‫- اوه... ‫- اوه.
‫- یکم... ‫- طبق معمول.
‫اونجا بیشتره.
‫می‌تونی؟ خودم نمی‌تونم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم، سلام منو به اولیویا برسونید.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫خرید توریستی انجام دادی؟
‫آره. اینا...
‫محموله باارزش. ‫بهتره واسه شام برم خونه.
‫درمورد مایکروویو شوخی نمی‌کردی.
‫حواست هست که توی ایتالیایی، درسته؟
‫آره حواسم هست، ولی این پیتزای منجمد ایتالیاییه.
‫می‌بینمتون.
‫مرد خوبیه، آره؟
‫آمریکاییه.
‫خب خونه‌ی ماریو بداخلاق؟
‫یه قماره.
‫بخصوص چون توی لیست رسمی نیست.
‫برناردو، تمام جوون‌ها دارن از اینجا میرن.
‫به رم، میلان.
‫باید واسه نجات شهرمون یه کاری بکنیم.
‫خب راه‌حلش اینه که غریبه‌ها ‫با پیتزای منجمد بیان صاحبش بشن؟
‫اینجور بهش نگاه کن که بهمون ملحق میشن،
‫نه اینکه صاحبش میشن.
‫اگه بخوام شورا حامی ابتکاراتم باشه،
‫باید این پروژه خونه‌ی یک یورویی ‫به موفقیت کامل برسه.
‫بسیارخب.
‫صبح بخیر، خوابالو.
‫من کجام؟
‫ساعت چنده؟
‫8:30
‫نینو یک ساعته که اینجاست.
‫اول صبح شروع کنیم، یادته؟
‫آره، بخاطر تغییر زمانی بود ‫و آلارم گوشیم هم...
‫- داری از این تحقیر لذت می‌بری. ‫- آره.
‫- شلوار. ‫- چی؟
‫- باید شلوار بپوشی. ‫- اوه.
‫اوه.
‫با مایکروویو شب سختی داشتی؟
‫هنوز هیچی نشده خوب منو می‌شناسی.
‫نمی‌دونستم امروز میای.
‫معلومه که میام. ‫مثل اولین روز مدرسه‌ست.
‫صبح بخیر.
‫- تو باید اریک باشی. ‫- آره.
‫- نینو. ‫- سلام.
‫انتخاب محشر. بهترین ویلا توی شهر!
‫- اینو درمورد تمام خونه‌ها میگی؟ ‫- آره.
‫ببینید، یه برنامه زمانی و یه بودجه تنظیم کردم.
‫یه وایت‌برد جور می‌کنم.
‫بابا، تند نرو.
‫اصلا این بازسازی کیه؟
‫خب گفتم بهتره پول بهت قرض بدم.
‫تا وقتی اون پول‌های سرمایه‌گذاری نقد بشن.
‫یکم پول نقد جلوجلو نیاز داری.
‫سقف کارت اعتباریم پر شده.
‫باشه. ولی در اسرع وقت ‫پولت رو پس میدم. ممنون.
‫تا اون موقع من و کارت اعتباری نظر میدیم.
‫ما تجربه داریم.
‫تو درمورد آشپزخونه‌های تجاری مشاوره میدی.
‫با چیزی که من و نینو ‫درموردش صحبت می‌کردیم کاملا فرق داره،
‫که همون حس‌ـه.
‫داشتیم فکر می‌کردیم مدرنش کنیم، ‫ولی جذابیت قدیمیش رو هم حفظ کنیم.
‫- آفرین. ‫- اوهوم.
‫از نحوه حرف زدنش خوشم میاد.
‫و کشت و زراعت باغ اون پشت رو هم ‫من انجام میدم.
‫- بیاید. ‫- باشه.
‫آره، اینجا عالیه. اینجاست.
‫باغ؟ من فقط آشغال‌دونی می‌بینم.
‫مامان همیشه یه باغ داشت.
‫دارم میراث خونوادگی رو ادامه میدم.
‫می‌خوام تمام بازسازی دوستدار ‫و سازگار با محیط زیست باشه.
‫سازگاری با محیط زیست ‫یکی از اهداف اصلی من توی مونته‌زاراست.
‫آره، ببینید، چیز جالبیه ‫ولی میشه یه لحظه جدی صحبت کنیم؟
‫چی نیاز داریم؟ به کی نیاز داریم؟
‫نیاز به برقکار داریم. سقف‌ساز.
‫نیاز به لوله‌کش داریم.
‫نه پسر. کار منه. خودم انجامش میدم.
‫- نینو همه فن حریفه. ‫- آره.
‫خودم هواتون رو دارم.
‫هوای منو داره.
‫بسیارخب. همونطور که میریم جلو ‫باید ببینیم به چی نیاز داریم.
‫خوشحال میشم که سکاندار این کشتی باشم.
‫بابا. خونه‌ی منه، سکاندارش هم منم.
‫آره. اینجارو یه ویلای عالی می‌کنیم.
‫- ولی قبلش، مجوزها. ‫- آره.
‫و مجوزهای خیلی زیادی ‫توی تشریفات اداری ایتالیایی و معروف ما هست.
‫پس خوبه که من اینجام تا نجاتتون بدم.
‫- سلام. ‫- برناردو.
‫ولی قبل از اینکه مجوزی بگیرم، ‫بذارید نقشه‌هارو ببینم.
‫تخریب. لوله‌کشی. گچ‌کاری.
‫رنگ‎ آمیزی. احیای نقاشی دیواری.
‫آره، و می‌خوایم یه آشپزخونه درست و حسابی بسازیم.
‫تمامش قابل انجامه.
‫مجوزهای استاندارد و معمول.
‫شش ماه طول می‌کشه.
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫می‌دونم. خیلی سریعه، ها؟
‫برناردو، قول بده هرکاری می‌تونی ‫واسه تسریع روند مجوزها انجام میدی.
‫می‌دونی که این واسه مونته‌زارا چقدر باارزشه.
‫- تو می‌فهمی؟ ‫- جادوت رو به کار بگیر.
‫چطوری می‌تونم بهت نه بگم، کفشدوزک؟
‫شماها کار رو شروع کنید.
‫اوه!
‫وایت‌برد بدنام اریک فیلد.
‫- بابا، نیازی به برنامه‌ریزیت ندارم. ‫- نیاز به برنامه‌ریزی داری.
‫آره، ولی ویلا برنامه‌ریزی رو تعیین می‌کنه.
‫من و نینو باید حسش کنیم.
‫خب چی رو از دست دادم؟
‫اوه، عاشق تقویمم.
‫- خیلی خوب مرتب شده. ‫- می‌بینی؟ یه نفر ازش خوشش میاد.
‫- هووم. ‫- نینو، بهترین موقع اومدی.
‫می‌خوام به تو و اولیویا این نرم‎افزار ‫بازسازی جدیدی که استفاده می‌کنم رو نشون بدم.
‫- یه ماکت درست کردم. ‫- نینو، میشه لطفا منو ببری سر کار؟
‫هرکاری که منو از پاورپوینت بابام فراری بده.
‫پاورپوینت نیست. یه شبیه‌سازیه.
‫دیدی؟ من میرم.
‫خوبه.
‫- می‌دونی، خودم انجامش میدم. ‫- حتما.
‫- فقط می‌خواستم کمک کنم. ‫- درک می‌کنم. آره.
‫بسیارخب. بیا صفحه‌ی موجودی غذا رو ‫منتقل کنیم قبل از منو...
‫- سلام! ‫- اوه.
‫- اوه، ببخشید مزاحم شدم. ‫- آره.
‫- ادامه بده. ‫- ممنون.
‫اون خانم خوشکله کیه؟
‫شهرداره.
‫شهردار؟ به به.
‫حالا فهمیدم چرا یک ماه قراره بمونی.
‫کی، اون؟ نه، نه! اون یه آدم رو مخه.
‫جدی میگم. یه مدیر ریزبینه.
‫هووم. انگار وجه تشابهات زیادی دارین.
‫خب، پنل بعدی لطفا.
‫سلام!
‫-خط زدن روزها خیلی کیف میده. ‫- آره، می‌دونم.
‫تو هیچ کاری توی شهرداری نداری که انجام بدی؟
‫دارم. با برناردو اومدم اینجا
‫ولی دیگه میرم.
‫آره. خب خداحافظ.
‫- خداحافظ. ‫- شماها بازرسی ایمنی برق رو انجام می‌دین؟
‫- خب اتحادیه اروپا استانداردهای خیلی بالایی داره. ‫- هی، یه سوال.
‫می‌تونی ارزش ملک رو ارزیابی کنی، درسته؟
‫آره، قطعا. درخواستت چیه؟
‫خب می‌دونی، احیانا اگه...
‫احیانا اگه اولیویا بخواد خونه رو سریع بفروشه.
‫- این حرکت هوشمندانه‌ایه. ‫- موافقم.
‫ولی عمرا بتونی اولیویا یا ‫فرانچسکا رو متقاعد کنی.
‫خب فرانچسکا. خیلی میاد اینجا، ها؟
‫راستش بیش از اونی که انتظار داشتم.
‫فرانچسکا همینطوره.
‫همیشه خودش رئیس بوده.
‫- خب شما با هم صمیمی هستین؟ ‫- خیلی.
‫اون زن خاصیه.
‫گویا شماها زوج قدرت مونته‌زارا هستین.
‫- میشه اینطور گفت. ‫- هی برناردو!
‫- عذر می‌خوام. ‫- خواهش می‌کنم. آره.
‫پارکت مهندسی شده غنی‌تر و اصیل‌تره.
‫آره، و اصیل‌تر گرونه.
‫و نصبش سخته.
‫گمون نکنم اصلا نیازی بهش باشه.
‫واو.
‫زیباست.
‫واو. این مدل جزئیات قدیمیه ‫که خریدارها رو جذب می‌کنه.
‫خریدارها؟
‫کدوم خریدارها؟ ‫بابا، بهت که گفتم. من نمی‎فروشمش.
‫لیو، خواهش می‌کنم. تو 24 سالته. ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫تا ابد تا این شهر خواب‌آلود زندگی کنی؟
‫آره. تجربه‌ی نسل من درمورد ‫بزرگسالی همچین تعریفی نداشته.
‫خبری از ثبات شغلی نیست. ‫بیمه درمانی نیست. نه، ممنون.
‫- متعلق به چه دوره‌ای هستن؟ ‫- اواخر 1800.
‫همیشه خونه‌ام رو با کاشی‌های ‫مراکشی تصور می‌کردم.
‫نینو!
‫- بله؟ ‫- بیا اینجا.
‫اون چیه؟
‫دودکش.
‫ولی توی اون بخش از خونه شومینه نیست.
‫ها.
‫یه کار واسه لورسو گراسو.
‫خرس چاق؟
‫آره.
‫اوه! آفرین!
‫یه ضربه دیگه! برو!
‫اولیویا، مراقب باش.
‫- نگران نباش. خرس چاق حواسش هست. ‫- فقط...
‫با تمام بدنت تابش بده.
‫آره!
‫هی!
‫- واو. واو. حالت خوبه؟ ‫- آره. آره.
‫واو!
‫چرا کسی باید اینو بپوشونه؟
‫جریان هوا. آشیانه پرنده.
‫دیوونگیه، پسر.
‫واو. این یه تنور آجری واقعیه.
‫واسه پیتزا.
‫حتما بخشی از آشپزخونه‌ی اولیه بوده.
‫- بازم نشونه‌های پول به چشمت خورد؟ ‫- چی؟ نه.
‫نه، اون موقع داشتم نقشه‌های ‫تغییرات یه آشپزخونه رو رسم می‌کردم.
‫ولی این همه چیزو تغییر میده.
‫نقشه‌های اصلی خونه هم هستن؟
‫می‌خوام ببینم چیز دیگه‌ای هست ‫که جا انداخته باشیم؟
‫ممکنه. توی شهرداری.
‫- توی پیداکردنشون موفق باشی. ‫- چالش پذیرفته شد.
‫شاید بد نباشه یه سر به شهردار بزنم. ‫سریع‌ترین راه به شهر چیه؟
‫- ماریو بداخلاق یه دوچرخه داشت. ‫- باشه.
‫گمونم توی انبار اون پشت باشه.
‫اسم مستعارش وکیا استرگا بود.
‫وکیا یعنی پیر، درسته؟ ‫ولی استرگا؟
‫جادوگر. جادوگر پیر.
‫جادوگر...
‫پیر.
‫واو.
‫محلش ندین.
‫باشه.
‫صبح بخیر، خانوما.
‫صبح بخیر!
‫چرا باهاش صحبت می‌کنی؟
‫ادب به خرج دادم.
‫ولی اون یه غریبه‌ست!
‫یه غریبه خوشتیپ.
‫پس حالا دیگه سر پیری و معرکه‌گیری؟
‫هووم. گول اون چشم‌هارو نخور.
‫- آها. ‫- این آمریکایی‌ها واسه نابودی ما اینجان!
‫سلام. سلام.
‫اینجا تعمیرگاهِ
‫دوچرخه هست؟
‫می‌خواید مجبورم کنید ‫همینجور صحبت کنم، نه؟
‫آمریکایی‌ها همینن.
‫اینو متوجه شدم.
‫متکبرن. فکر می‌کنن همه انگلیسی بلدن.
‫من که مشکلی ندارم، ‫از غرورشون خوشم میاد.
‫و خیلی رو فرمه.
‫کافیه.
‫سلام!
‫جادوگر پیر!
‫یه اسطوره محلی بازم راه افتاد.
‫کیت تعمیر دارم. بیا.
‫ممنون.
‫حتما بدجوری خوردی زمین.
‫- آره خب، بخاطر نفرینه. ‫- نفرین؟
‫داستانش مفصله.
‫- ما امروز سرگرمی رایگان هستیم؟ ‫- آنتونیاها.
‫- چی؟ ‫- اسم هرسه‌تاشون آنتونیاست.
‫و عاشق نمایش خوبن.
‫و تمام روز همینطور پیش فواره می‌شینن؟
‫تمام روز.
‫"شیرینی هیچ‌کاری نکردن."
‫تا حالا نشنیده بودم.
‫یه عقیده محبوب توی ایتالیاست.
‫عادت شخصی خود من نیست.
‫آره، می‌فهمم. من یه شرکت دارم
‫پس خودم معتاد به کارم.
‫- چرا اعتیاد به کار کلمه‌ی بدیه؟ ‫- تروخدا.
‫- چرخ دنیا رو می‌چرخونیم. ‫- آره!
‫ممنون. ما چرخ دنیا رو می‌چرخونیم.
‫آماده‌ست! نو مثل روز اول.
‫خب... ممنون.
‫گمونم 50 ساله هیچیش نو نشده، ‫ولی ازت ممنونم.
‫هی، دارم میرم یه ماموریت ‫واسه پیداکردن نقشه‌های اصلی ویلا.
‫تا خود شهرداری باهات مسابقه میدم.
‫- مسابقه‌ای در کار نیست. ‫- بیخیال.
‫نگرانی که با این شکستت بدم؟
‫نه. همین الانشم دم شهرداری هستیم.
‫اینجا محل پارک منه.
‫آها.
‫- ماتئو، دستیارم. جناب اریک فیلد. ‫- سلام.
‫واو.
‫اگه مرتبش کنم هیچی رو پیدا نمی‌کنم.
‫درست مثل اولیویا هستی.
‫می‌دونستم ازش خوشم میاد. ایناهاش.
‫جلسه‌ی نوسازی با پرسنل شورای شهر
‫ده دقیقه دیگه‌ست.
‫توی قهوه‌شون شربت بریزم؟
‫ماتئو، خواهش می‌کنم.
‫بریم.
‫خدای من.
‫- اینجاست. ‫- آره.
‫اینجاست.
‫خب، اینجا باعث میشه که دفترت ‫خیلی مرتب بنظر برسه.
‫یه سیل اومد و جای همه‌چیز جابجا شد.
‫احتمالا یه جایی همین‌جاها باشه. موفق باشی.
‫اوه خدای من، نه...
‫چیه؟
‫امکان نداره.
‫درخواست کمک میدیم.
‫- چیزی نیست. ‫- نمیشه. اینجا آنتن نمیده.
‫نباید از جلسه‌ام جا بمونم،
‫و شورای شهر هم درک نمی‌کنه.
‫بسیارخب. به من اجازه بده. ‫به من اجازه بده.
‫- بذار من... بسیارخب. ‫- خواهش می‌کنم.
‫با شماره سه. یک، دو، سه.
‫داشتم اینجارو نشون ‫مهمون آمریکایی‌مون می‌دادم.
‫خواهش می‌کنم، از اینور.
‫خب، به نظر باحالن.
‫هی، شاید بهتره یکم از اون شربت رو ‫توی قهوه خودت بریزی.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- صبح بخیر، اریک. ‫- صبح بخیر.
‫اریک، بازسازی در چه حاله؟
‫پرسروصدا و ریخت‌وپاش. ‫میگم چیکار کن.
‫تو جاروت رو ببر ویلا.
‫من اینجا می‌مونم و اسپرسو میدم دست ملت.
‫نگران نباش. واست میارم.
‫ممنون از همگی. بی‌صبرانه منتظریم.
‫- خداحافظ. ‫- آره.
‫نورث‌استار لعنتی، مشتری‌های ما!
‫هی، گمونم اون ارائه رو ترکوندی، ها؟
‫آره. گوشیم داره می‌ترکه.
‫حتی دب ولش از پرفکت پلیت ‫پیامک تبریک فرستاد.
‫واقعا؟ به من پیامک نداد.
‫صبر کن. رقیبمون سعی داره تو رو شکار کنه؟
‫اوه، بیخیال. ‫خب کی برمی‌گردی؟
‫آره، در اون مورد.
‫گمونم...
‫- آه... ‫- اوه، اریک.
‫- بله؟ ‫- اینجا بهت نیاز دارم.
‫- قطعا. ‫- اوه.
‫حلال‌زاده. دب‌ـه.
‫- چی؟ ‫- نگران نباش.
‫بهش محل نمیدم.
‫باید برم.
‫باشه. باشه.
‫باشه.
‫هی نینو. ‫هنوز نقشه‌هارو پیدا نکردم.
‫هنوزم می‌تونیم لوله‌کشی مجدد رو شروع کنیم.
‫اول لوله‌های قدیمی رو درمیاریم.
‫حالا، برو تو کارش.
‫برم تو کارش؟ چه کاری؟ ‫صبر کن، منظورت منم؟
‫آره، یالا دست بکار شو.
‫من نگه میدارم. ‫بخش باحالش با توئه.
‫- اره کردن. ‫- اره کردن بخش باحالشه. آره، حتما.
‫- بیا. ‫- باشه. بسیارخب.
‫- بسیارخب. ‫- اینجا؟
‫آره.
‫هی. فرانچسکا فامیل همسرته، درسته؟
‫- خواهر زنت... ‫- نه، من نه.
‫با برادرم الساندرو ازدواج کرده بود.
‫- آها. ‫- اون پنج سال پیش فوت کرد.
‫- سکته قلبی. ‫- هووم.
‫یهویی سکته کرد.
‫خیلی متأسفم. ‫می‌دونم چه حسی داره...
‫همسر منم سه سال پیش فوت کرد.
‫حس و حالش خیلی مزخرفه.
‫می‌دونی
‫تو مجردی، فرانچسکا مجرده...
‫اوه فکر می‌کردم اون و برناردو...
‫برناردو؟ من فقط می‌دونم هیچکس ‫از بعد از الساندرو قلب اونو لمس نکرده.
‫جالبه، ولی من قصدش رو ندارم.
‫- قصد چی رو نداری؟ ‫- اوه، فرانچسکا.
‫خانم شهردار.
‫درست به موقع رسیدی که نجاتم بدی از این.
‫- نمی‌دونم. به نظر جالب می‌رسه. ‫- آه...
‫من دیگه بهتره برم.
‫اولیویا صدام می‌زنه.
‫نه، صدات نمی‌زنه.
‫بیا، بذار کمکت کنم.
‫نه، تو لباس درست و حسابی پوشیدی...
‫خب؟ جینجر راجرز هرکاری که ‫فرد آستر انجام میداد رو انجام داد،
‫ولی برعکس و با پاشنه‌بلند، درسته؟
‫بسیارخب، خانم شهردار، بریم وسط.
‫نشونم بده چی توی چنته داری.
‫باید یه اعتراف کنم.
‫من آدم فنی نیستم.
‫هواتو دارم.
‫راستش یه بار توی دودکشمون گیر کردم،
‫سعی داشتم یه سنجاب رو کیش کنم برم.
‫و البته همون روز بود که لیو فهمید ‫بابانوئل واقعی نیست،
‫چون اگه بابات نتونه توی ‫دودکش جا بشه، بابانوئل چطوری می‌تونه؟
‫اوه پسر. بیا، صبر کن. ‫بذار تمیزت کنم.
‫چقدر چندش!
‫می‌دونم، می‌دونم، می‌دونم. بیا.
‫- ممنون. ‫- عجب زوجی برای اجرا هستیم، ها؟
‫خدای من! آب رو قطع کردم.
‫حتما یکم آب توی لوله مونده.
‫خیلی متأسفم، فرانچسکا.
‫خیلی متأسفم!
‫واقعا؟
‫بعد از اون همه که صحبت کردیم ‫داری ویلا رو میذاری واسه فروش؟
‫نه! نه. فقط...
‫دارم مقایسه خونه‌هارو توی منطقه می‌بینم.
‫بیا.
‫سرمایه‌گذاری‌ها نقد شد.
‫یه چک بابت تمام پولی که ‫بهت بدهکارم، منهای مالیات. می‌بینی؟
‫من حرف بزرگسال‌هارو حالیمه.
‫ممنون لیو. ولی ببین، به نظرم...
‫به نظرم وقتشه که بری.
‫تازه یک ماه هم نشده. ‫می‌تونم یکم دیگه بمونم.
‫بابا، تو اومدی که منو ‫از خرید این خونه منصرف کنی.
‫و بعدش که نتونستی اینکارو رو بکنی
‫درگیر یجور مبارزه عجیب شدی ‫که منو متقاعد کنی بفروشمش.
‫خب چون وقتی تموم بشه بعدش می‌خوای چیکار کنی؟
‫چطوری می‌خوای از پس خودت بربیای؟
‫نگرانی‌های بابای خفاشی.
‫یه فکری واسش می‌کنم.
‫- چی می‌کاری؟ ‫- این که اینجاست لوندرـه.
‫و اینا همه رزماری میشن
‫چون دوتاشون خوردنی‌ان ‫و دوستدار گرده‌افشانی‌ان.
‫کمک می‌خوای؟
‫- گوش کن، داشتم فکر می‌کردم... ‫- میشه صحبت نکنی؟
‫خواهش می‌کنم.
‫واسه یه لحظه.
‫میشه فقط... باغبونی کنیم؟
‫♪ و می‌خوام برم توی تخت ♪
‫♪ یک ساعت پیش نوشیدنی نوشیدم ♪
‫♪ و حسابی مخم رو درگیر کرد ♪
‫♪ هرجا که پرسه می‌زنم ♪
‫♪ روی خشکی یا دریا یا کف ♪
‫♪ همیشه می‌شنوی که اون آهنگ رو می‌خونم ♪
‫♪ راه رفتن رو نشونم بده ♪
‫♪ راه رفتن به خونه رو نشونم بده ♪
‫- اوه. ‫- آره!
‫خدای من!
‫سال‌ها بود این آهنگ رو نخونده بودم.
‫گوش کن، شاید حق با تو باشه. ‫شاید بیش از حد اینجا موندم.
‫ولی اگه زمان حضورم توی ایتالیا داره تموم میشه،
‫می‌دونی، می‌تونم یک شب بیخیال ‫کار با زوم و پیتزای منجمد بشم.
‫و می‌تونیم بریم شام بخوریم.
‫من و تو؟
‫خب مالتزه احتمالا شکمش رو سیر کرده، پس...
‫با کمال میل.
‫بسیارخب.
‫همینه.
‫بسیارخب.
‫خوش اومدید.
‫ممنون.
‫عالیه، ممنون.
‫عصر بخیر. به رستوران من خوش اومدید.
‫دوناتا، میز وی‌آی‌پی ‫کنار آشپزخونه واسه مهمانان ویژه‌ی من.
‫- حتما، دنبالم بیاید. ‫- پذیرایی وی‌آی‌پی.
‫- بسیارخب. ‫- روش خوبی واسه زدن مخ بابامه، جو.
‫چون حاضر نشدی باهام قهوه بخوری
‫باید نهایت تلاشم رو انجام بدم.
‫بفرمایید.
‫بفرما.
‫ممنون.
‫- اون یه نوشیدنی محلیه. ‫- هووم.
‫اریک، شنیدم توام توی کار رستوران هستی.
‫- درسته؟ ‫- آره خب، اینطوری نه. مشاوره میدم.
‫- مشاوره؟ ‫- اوهوم.
‫معنیش چیه؟
‫به موکلین رستورانیم مشاوره میدم ‫که چطوری کارهاشون رو بهتر انجام بدن.
‫هرچیزی از بودجه‌ها گرفته تا منوهای جدید...
‫بیخیال. فقط معنیش اینه که ‫وقتی باید آشپزی کنه آشپزی نمی‌کنه.
‫خب، اینجا واسه وعده اول، ‫مالتالیاتی با قارچ پورچینی داریم.
‫- یه غذای محلی. نوش جان. ‫- واو، ممنون.
‫تو اهل این اطرافی، جووانی؟
‫من توی رم بزرگ شدم، ‫ولی خونوادم توی مونته‌زارا هستن.
‫واسه همین رستورانت رو اینجا زدی؟
‫بالاخره درمورد من کنجکاو شد.
‫فقط دارم توی این فضای نزدیک ‫یه گفتگوی مودبانه انجام میدم.
‫توی رم کمک سرآشپز بودم،
‫ولی همیشه رویای اینو داشتم ‫که رستوران خودمو داشته باشم،
‫یه جایی که بتونم به مهمون‌هام ‫از دستورپخت‌های خونوادگیم بدم.
‫این پاستا خیلی سبکه، ولی عمق مزه‌اش.
‫دارم طعم آنچووی آب‌شده رو ‫توی روغن زیتون می‌چشم؟
‫- ذائقه‌ی بی‌نظیری داری، اریک. ‫- هنوز همونجوری، بابا.
‫نوش جان.
‫ممنون.
‫وعده دوم امشب ‫ماهی برانزینو تازه برش خورده،
‫پرشده با گیاهان و پخته شده در لایه نمکه.
‫اوه!
‫ممنون، فابیو.
‫هووم. این تکنیک‌هارو می‌شناسم.
‫ولی نمی‌دونم چطوری به این طعم‌ها می‌رسی.
‫توی شگفتی هستم. یا بهشت، نمی‌تونم تصمیم بگیرم.
‫خب چرا یه موقع بین وقت ناهار و شام نمیای اینجا؟
‫می‌تونم چندتا ترفند توسکانی بهت نشون بدم.
‫- عالیه. ‫- بسیارخب.
‫خوشمزه‌ست. ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- عالی بود.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫اوه.
‫بسیارخب.
‫اینا تمامش بخشی از خودشیرینی توئه؟
‫چرا؟ بالاخره داره جواب میده؟
‫خبرت میدم.
‫بچه‌هایی که اینجان. همگی بیاید. زود باشید.
‫خب، چی شده؟
‫خب من و لیو یه شام بی‌نظیر
‫توی تراتوریا روزادا خوردیم.
‫تبریک میگم، از طعم واقعی پاستا لذت بردید.
‫- میشه حالا بریم؟ ‫- نه، نه، هنوز نه.
‫فهمیدم که این بازسازی منو یاد ‫مشتری‌هایی میندازه که باهاشون کار کردم.
‫یه زوج سرآشپز که یه خونه قدیمی ‫به سبک کرفتس‌من رو توی کلمبوس خریدن.
‫قراره به چی برسی، بابا؟
‫خب آشپزخونه‌شون رو به کل آپدیت کردن،
‫و حالا دارن کلاس‌های آشپزی برگزار می‌کنن.
‫داری میگی که چنین کاری رو ‫اینجا توی این ویلا انجام بدی؟
‫اصلا چنین چیزی ممکنه؟
‫نه، نیست.
‫صبر کنید، حرفم رو گوش بدید.
‫پس به جای دور انداختن مایکروویو ‫بیچاره‌ی ماریو بداخلاق
‫یه آشپزخونه‌ی کاملا تجاری می‌سازیم،
‫و با فر آجری شروع می‌کنیم.
‫ولی کی تدریس می‌کنه؟
‫قطعا آمریکایی‌ها که نیستن. بیخیال.
‫خب سرآشپزهای محلی رو استخدام می‌کنیم.
‫اینجا رو به یه چیز درست و حسابی تبدیل می‌کنیم.
‫بچه‌ها، می‌تونم توی استخدام کمک کنم.
‫این کارمه.
‫- سرآشپزهای محلی. غذای محلی. ‫- اوهوم.
‫یه آموزشگاه آشپزی ‫می‌تونه یه جاذبه گردشگری بزرگ باشه.
‫آره. از طریق سبک آشپزی‌مون ‫نشون بدیم که مونته‌زارا چقدر خاصه.
‫بسیارخب. بسیارخب، من باهاش موافقم، آره.
‫کلاس‌های آشپزی نیاز به مجوز تغییر کاربری داره.
‫و گرفتن این مجوزها کار خیلی خیلی سختیه.
‫خب این دیگه دست تو رو می‌بوسه، برناردو.
‫تو سلاح مخفی ما هستی.
‫روی اداره صدور مجوز احاطه کامل داری.
‫ببینیم چی میشه.
‫خب ظرفشویی رو میذاریم اینجا،
‫دور از منطقه آماده‌سازی غذا و غذاخوری.
‫یه یخچال دو درب داریم، ‫فریزر ایستاده،
‫و یه اجاق گاز اینجا، و دو اجاق برقی.
‫اوهوم. من جاشو درمیارم.
‫ممنون.
‫بابا، این عالیه، ولی لازمه؟
‫آخه گمون نکنم از پس هزینه‌اش بربیام.
‫من خودم یکم پس‌انداز دارم.
‫پولی که راستش نمی‌دونستم ‫واسه چی گذاشته بودم کنار،
‫ولی حالا انگار بنظر میاد واسه ‫وسایل آشپزخانه ایتالیایی درجه یک باشه.
‫هیچوقت از شرت خلاص نمیشم، نه؟
‫- هنوزم می‌تونم برم. ‫- نه. نه.
‫من چیزی درمورد آشپزخونه‌های تجاری ‫بلد نیستم. بهت نیاز دارم.
‫- اوه. ‫- تا ابد نه.
‫فقط یکم بیشتر بمون.
‫سال‌هاست پاستا درست نکردم.
‫تمام اتکام روی غذاهای آماده بوده.
‫نه، اینو نگو. بیخیال.
‫این وحشتناکه. هیچ غذای خوبی ‫از جعبه‌های مقوایی درنمیاد.
‫آره، می‌دونم. قبلا عادت داشتم ‫خودم توی خونه همه‌چیزو درست کنم.
‫اولیویا و همسرم میا، ‫توی آشپزخونه همراهیم می‌کردن.
‫اوه، جشن‌های شام بزرگ برگزار می‌کردیم
‫و اولیویا یه سیبیل ساختگی کوچیک بانمک میذاشت
‫و یه منو روی تخته سیاه می‌نوشت.
‫مدیر کوچولوی رستوران ما.
‫و دیگه اینکارو انجام نمیدی؟
‫نه، نه...
‫- خب، اولیویا دیگه سیبیل نمیذاره. ‫- اوه، خب.
‫و می‌دونی زندگی‌مون عوض شد، از وقتی که...
‫وقتی که فهمیدم میا سرطان داره.
‫آشپزی یجورایی لذتش رو واسم از دست داد.
‫خب الان آشپزی چه حسی داره؟
‫حس می‌کنم جایی هستم که باید باشم.
‫خب، برگشتت به خونه مبارک باشه، اریک.
‫ممنون پسر. ‫می‌دونی، نقشه‌هامون واسه ویلا عوض شده.
‫داریم یه آشپزخونه تجاری راه میندازیم ‫به این امید که کلاس‌های آشپزی تدریس کنیم.
‫واو.
‫آره، نمی‌دونم. ‫شاید توام بتونی درمورد تدریس فکر کنی؟
‫- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫- اولیویا خواسته که من اونجا تدریس کنم؟ ‫- آه...
‫خب، می‌دونی، اون عاشق این ایده‌ست ‫که افراد محلی دانش‌شون رو به اشتراک بذارن.
‫عالیه، آره. من هستم.
‫عالیه.
‫هی، این یکی چی؟
‫کسل‌کننده‌ست.
‫خب، اون یارو جو ازت خوشش میاد.
‫زشته. بعدی.
‫جو یا کاشی؟
‫بیخیال، پسر خوبیه.
‫بااستعداد. مهربون.
‫بهتر از اون نامزد قدیمیته، برد فریزبی.
‫هیچ مشکلی نداره
‫که بخوای یه بازیکن حرفه‌ای فریزبی بشی.
‫قطعا، آره، الان چیکار می‌کنه؟
‫دلش می‌خواد بازیکن حرفه‌ای فریزبی بشه.
‫بفرما.
‫آره! همینه.
‫کاملا به حس‌وحال ویلا می‌خوره.
‫مدرن ولی سنتی.
‫آره، منم داشتم به همین فکر می‌کردم!
‫من توی اوج خداحافظی می‌کنم. من میرم.
‫تو توی ذاتته، اولیویا.
‫طراحی و جریان. روح.
‫ممنون. لطف داری که اینو میگی.
‫من خوب نیستم، ها؟
‫تا حالا فکر کردی که بصورت جدی بری دنبالش؟
‫نه. نه، درموردش فکر نکردم.
‫تا همین الان.
‫من یه دوست طراح بااستعداد توی رم دارم.
‫آره، شاگرد می‌گیره.
‫اگه علاقه داشته باشی.
‫نمی‌دونم. علاقه دارم؟
‫شاید.
‫آره، شاید داشته باشم.
‫می‌دونی، توی این چندسال اخیر
‫یجورایی حس بی‌هدفی داشتم.
‫انگار سعی داشتم هدفم رو توی زندگیم پیدا کنم.
‫نمی‌دونم. تازه بابام رو متقاعد کردم ‫که ویلا ایده‌ی خوبیه.
‫اینطور به نظر نمی‌رسه که دارم جا می‌زنم؟
‫اگه شک داشتی، برو تو دلش.
‫- جملات قصار نینو؟ ‫- آره!
‫صبر کن.
‫- منظورت اینه از فرصت‌ها استفاده کنم؟ ‫- آره.
‫باشه.
‫بذار درموردش فکر کنم، باشه؟
‫عجله‌ای نیست. خبرم کن.
‫بگو، "لطفا یک میز واسه دو نفر."
‫جولیانو مونتالدو،
‫مرد زیبایی بود.
‫صبح بخیر خانوما.
‫امروز روز زیباییه.
‫هنوز متوجه نمیشم.
‫توی جاده‌های تاریخیمون پریز بذاری؟
‫قبلا صحبتش رو کردیم.
‫گردشگرها درخواست ایستگاه‌های شارژ دارن.
‫ناوگان ماشین‌های اجاره‌ای همگی برقی هستن.
‫شهروند آمریکایی ما.
‫اریک، کار فوری داری؟
‫بله.
‫بله، آره. خیلی خیلی فوریه...
‫عذر می‌خوام...
‫به کمک شهردار نیاز دارم.
‫ماتئو به هر سوالی مونده باشه پاسخ میده، آقایون.
‫اوهوم.
‫- ممنون. ‫- بفرمایید.
‫بهترین جای قایم شدن توی شهرداری.
‫تا وقتی که منتظریم اونا برن ‫دنبال نقشه‌ قدیمیت می‌گردیم.
‫- لای در رو باز میذارم. ‫- آره، آره.
‫خب شهردار زن بودن اینجا کار آسونی نیست.
‫ما یه گونه‌ی نادر توی ایتالیا هستیم،
‫که همین باعث میشه پیشبرد ‫برنامه‌هام خیلی سخت‌تر باشه.
‫هووم، پس چرا شهردار شدی؟
‫- شوهر مرحومم الساندرو شهردار بود. ‫- اوه.
‫خیلی سال پیش.
‫این عکسشه؟
‫دیگه نه در این حد!
‫از این آقا الساندرو برام بگو.
‫مهربون بود.
‫خوش‌برخورد.
‫- لجباز. ‫- هوم.
‫هر وقت یه جایی می‌رفتیم، گم می‌شدیم ‫آخه هیچ‌وقت از کسی آدرس نمی‌پرسید.
‫خب این خصوصیت مشترک تمامِ مردهاست.
‫حاضریم خودمون رو از پرتگاه پرت کنیم پایین ‫ولی اشتباه‌مون رو قبول نکنیم.
‫- اجرا کننده ماهری هم بود. ‫- خب این خصوصیت مشترک نیست.
‫من که عمراً اجرا کنم.
‫بعد از مرگش، بقیه گفتن من جاش رو بگیرم
‫ولی سیاست خیلی پیچیده‌ست.
‫آهان. چی شد نظرت عوض شد؟
‫دیگه نمی‌خواستم منتظر بشینم ‫یکی بیاد مونته‌زارا رو نجات بده.
‫راستش رو بخوای اوایل برام سوال شده بود
‫چرا شهردار اینقدر ریزبینانه ‫چسبیده به بازسازی این ویلا؟
‫همچین ریزبینانه هم نبود.
‫چرا، ریزبینانه بود.
‫ولی دلیلش فقط اینه که می‌خوام ‫همه‌چیز به بهترین شکل پیش بره.
‫هوم. چون این شهر رو دوست داری.
‫من نگرانِ این شهرم.
‫دیگه تقریباً هیچ پول و بودجه‌ای نداریم.
‫- ولی یه چیزی رو می‌دونستی؟ ‫- چی؟
‫هر چیزی که ارزش دوست داشتن داره، ‫ارزش جنگیدن هم داره.
‫آره.
‫راستی مادرِ اولیویا چی؟
‫اسمش میا بود. آره اون...
‫آدمِ منحصر بفردی بود.
‫از همون اولی که دیدمش، متوجه شدم دارم ‫کارهایی می‌کنم که قبلاً تصورشم نمی‌کردم.
‫مثل خوردنِ کشمش.
‫عشقت از کشمش شروع شد؟
‫آخه همیشه از کشمش متنفر بودم.
‫اولین باری که بیرون رفتیم، ‫قرار شد بریم کوهنوردی.
‫اول صبحونه خوردیم و برام ‫اوتمیل با کشمش درست کرده بود.
‫خلاصه من به روی خودم نیاوردم ‫و همش رو خوردم.
‫عشق آسون به دست نمیاد!
‫نه. مالِ من که پُر از کشمش بود!
‫پس می‌دونسته واقعاً دوستش داری.
‫اون زن کشمشِ زندگیم بود.
‫- وای نه! ‫- بازی با کلمات فرانسوی بود.
‫- منظورم دلیلِ زندگیمه! ‫- فهمیدم. فهمیدم. خیلی بد بود!
‫میگما، فکر کنم خودش باشه.
‫- گرکو؟ ‫- آره.
‫آره، گرکو معمارش بود.
‫بیا. لئونی. اینجا رو ببین.
‫خدا کنه خودش باشه! خدا کنه!
‫ایول!
‫دیدی؟ می‌دونستم. ببین، ویلا ‫اولش یه آشپزخونه بزرگ داشته.
‫حس می‌کنم از همون اول قرار بوده ‫آموزشگاه آشپزی بشه.
‫البته اگه بتونیم مجوز تغییر کاربری بگیریم.
‫برناردو هم که انگار غیبش زده.
‫جدی؟ ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫ممنون.
‫یه سوالی برام پیش اومده.
‫خونه‌های یه یورویی دیگه‌ای هم پیدا می‌شه که ‫هم مسکونی باشه هم محل کار؟
‫- آره، یکی توی کاساری هست. ‫- عه؟
‫یه قلعه قدیمی توسکانی.
‫بازسازیش کردن و الان یه هتل بوتیکِ لوکسه.
‫- میشه بریم ببینیمش؟ ‫- فردا صبح بریم؟
‫پس قرارمون باشه فردا.
‫جدی؟
‫آم...
‫این یه جمله معروف توی آمریکاست.
‫این‌جوری میگن. همیشه میگنش. آره.
‫باشه پس. قرارمون باشه فردا.
‫سلام خانما.
‫من اریک فیلد هستم.
‫- داره ایتالیایی حرف می‌زنه. ‫- چقدرم داغون حرف می‌زنه!
‫حالا کم کم یاد می‌گیره.
‫اومدم یه مشورتی بگیرم. ‫شما اینجا رو خیلی خوب می‌شناسین.
‫- درسته. ‫- آنتونیا.
‫خب می‌تونیم کمکش کنیم و ‫اونم داره تلاشش رو می‌کنه.
‫سوالت چیه جوون؟
‫می‌خوام برم پیک‌نیک.
‫با فرانچسکا؟
‫آها!
‫از همون روز اول فهمیدم.
‫آبجی، پولم رو بده. شرط رو بردم.
‫یالا، بده بیاد.
‫جیب‌بر!
‫خیلی‌خب پس. آم...
‫از خوراکی‌های موردعلاقه شهردار بهم بگین.
‫اون عاشقِ ژامبون خشک‌شده‌ست.
‫- و یکم گوشت گوتا. ‫- گوتا، باشه.
‫یه کم پنیر کپرینو دل مارما محلی هم بگیر.
‫فقط محلی‌ها بلدن.
‫- واقعاً تحت تأثیر قرار می‌گیره. ‫- فهمیدی؟
‫عمراً یادش بمونه. حافظه مردها داغونه.
‫به خاطر مغز کوچیکشونه.
‫برات لیست می‌نویسیم.
‫خب، گمونم متوجه شدم.
‫این رو هم نیاز داری.
‫وای عالیه. مرسی.
‫ببین، اینا رنگ‌هاییه که برای ‫خونه‌های تاریخی مونته‌زارا تأیید شده.
‫باشه.
‫حس می‌کنم این بیشتر به سلیقه‌م می‌خوره.
‫- این یکی؟ ‫- آره، رنگِ قشنگ و پرجلوه‌ایه.
‫- آره، بیا همین رنگ رو بزنیم. ‫- انتخابِ خوبیه. خیلی خوبه.
‫نینو، من راجع به اون فرصت کارآموزی ‫فکر کردم و می‌خوام برم تو دلش و درخواست بدم.
‫عالیه اولیویا!
‫صحبت می‌کنم و خبرش رو بهت میدم.
‫حس می‌کنم همون چیزیه که دنبالشم.
‫به بابات هم گفتی؟
‫نه.
‫راستی اصلاً کجاست؟
‫- چه می‌دونم. صبح زود رفت بیرون. ‫- هوم.
‫جادوگر پیر الهام‌بخشم شد.
‫خدا رو شکر الان نمی‌تونه ما رو ببینه. ‫حسوده.
‫راستی کی باید برگردیم؟
‫خب من کل بعد از ظهرم رو با ‫قرار ملاقات‌های الکی پر کردم.
‫احسنت خانم شهردار.
‫یوهو!
‫وای! اینجا واقعاً سطح ‫انتظارات رو بالا می‌بره.
‫بیا، یه قهوه گرون مهمونت می‌کنم ‫و از منظره لذت می‌بریم.
‫این کار فرفورژه رو دوست دارم. ‫ حس خوبی به فضا داده.
‫ببخشید، شرمنده. امروز به دلیل ‫یه رویداد خصوصی تعطیل هستیم.
‫- اینجا لطفاً. ‫- ممنون.
‫- امروز باید این هتل رو ببینیم. ‫- آخه کل روز داشتیم رکاب می‌زدیم.
‫بیا. فقط...
‫- ممنونم. ‫- ببخشید، کجا تشریف می‌برین؟
‫ببین، این یکی به دلم نشست.
‫البته هزینه‌ش شبی هزار یوروئه.
‫- ببخشید! ‫- ای وای!
‫- جناب. ‫- بیا اینجا. بدو. بدو.
‫هیس! هیس!
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫وای ببخشید! شرمنده!
‫برو اونجا. یالا.
‫- ببخشید. ‫- ممنون برای تور!
‫اینو بگیر، بهت میاد.
‫- می‌تونم از هیچ کاری نکردن لذت ببرم. ‫- اوهوم.
‫الان قضیه اینه؟
‫اوهوم. گمونم این‌جوری باشه.
‫الان فرصت خوبیه که ‫مهارت‌هامون رو تقویت کنیم.
‫باشه. ببینم چی در چنته داری مربی.
‫امیدوار بودم تو بهم یاد بدی. ‫من آمریکایی‌ام.
‫باشه.
‫بذار ببینم چیزی یادم هست یا نه.
‫اول باید ریلکس کنیم.
‫بعد دراز می‌کشیم.
‫- هوم. ‫- آها باشه.
‫باشه. مأموریت انجام شد. ‫قدم بعدی چیه؟
‫باید در لحظه زندگی کنیم.
‫بدون حواس‌پرتی.
‫خودت رو رها کن.
‫من اصلاً بلد نیستم ریلکس کنم.
‫منم عینِ خودتم!
‫میگما، امروز واقعاً گل کاشتیم.
‫امروز خرابکاری نکردیم.
‫نه همدیگه رو لت و پار کردیم ‫و نه خیسِ آب شدیم.
‫هنوز بعد از ظهر مونده. کلی وقت ‫داریم تا خودمون رو توی دردسر بندازیم.
‫دردسرِ خاصی در نظر داری؟
‫چندتا ایده دارم.
‫از دفترمه.
‫ماتئو؟
‫آره...
‫نه، نه، نه. الان میام اونجا. باشه.
‫خداحافظ.
‫اعضای شورای استان اومدن.
‫می‌خوان طرح‌های جدیدم رو بررسی کنن.
‫باید برم.
‫باشه.
‫گوش کن... آم... درباره اتفاقات امروز...
‫آره، درسته. متوجه منظورت هستم.
‫- اوهوم. ‫- آره. آم...
‫خب، ما قطعاً...
‫نباید احساساتی پیش بریم.
‫به عنوان شهردار، مسئولیت ‫خونه‌ی یه یوروییت با منه.
‫خب در واقع این خونه‌ی یه یورویی اولیویاست.
‫- هنوزم پای تضاد منافع وسطه. ‫- متوجه‌م.
‫و زندگیِ من به اندازه‌ی کافی پیچیده هست پس ‫باید رابطه‌مون رو حرفه‌ای و کاری نگه داریم.
‫باشه از این به بعد دوتا ‫حرفه‌ای تمام عیار میشم.
‫- حرفه‌ای. ‫- آره.
‫هوم؟
‫- ببین چقدر بالغانه رفتار می‌کنیم. ‫- خب...
‫- من... باشه. ‫- خداحافظ.
‫- فعلاً.
‫سلام!
‫سلام. معلومه کجایی؟
‫آره... آره دیگه.
‫قرار آشنایی رفته بودی؟
‫چی؟ نه بابا!
‫- قرار کجا بود؟ نه! ‫- اوهوم.
‫خب اصلاً با کسی آشنا شدی؟ ‫یعنی قبل از اینکه بیای اینجا.
‫اوه! نه. یعنی آره.
‫نه. چیزه...
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫- خب آره یا نه؟ ‫- آم...
‫خیلی‌خب. آره. آره. زولا چند نفری رو ‫بهم پیشنهاد کرد ولی خوشم نیومد.
‫و از برنامه‌های همسریابی هم می‌ترسم.
‫- آره، می‌فهمم چی میگی. ‫- آره دیگه.
‫وایسا ببینم. مطمئنی الان ‫قرار آشنایی نرفته بودی؟
‫- چون من حس می‌کنم یه چیزی بین‌تون هست. ‫- کاملاً کاری بود.
‫آره.بعلاوه گمونم از برناردو خوشش بیاد پس...
‫تو چی؟ امروز چیکارها کردی؟
‫- انتخاب رنگ برای کرکره‌های بیرونی. ‫- آها.
‫- همین دیگه. ‫- باشه.
‫میرم به کارهام برسم.
‫اینجا رو.
‫طبق این نمودارها پروژه‌های پایداریِ من
‫در نهایت بازدهی مالی دارن.
‫فرانچسکا، تو از پسش برمیای.
‫نوشیدنی بیارم؟
‫ماتئو!
‫تا تقی به توقی می‌خوره ‫که نوشیدنی نمیارن وسط.
‫- سلام فرانچسکا. ‫- برناردو.
‫- ممنون. ‫- سلام.
‫صبح هم یه سر اومدم ولی نبودی. ‫تعجب کردم.
‫یه مأموریت کاری داشتم.
‫چه خبر از
‫مجوز تغییر کاربری ویلای فیلد؟
‫اریک میگه نتونسته باهات صحبت کنه.
‫با اریک رفته بودی مأموریت کاری؟
‫اولیویا تا وقتی تکلیف مجوزش روشن نشه
‫نمی‌تونه برای پروانه کسب اقدام کنه.
‫ولی خونه‌ی ماریو اصلاً واجد شرایطِ
‫لیست خونه‌های یه یورویی نبود.
‫حالا هم که ایده‌ی مسخره‌ی ‫مدرسه آشپزی مطرح شده.
‫چرا یکی باید برای آشپزی بیاد اینجا؟
‫پتانسیلِ مونته‌زارا خیلی ‫از این حرف‌ها بیشتره.
‫کاش تو هم متوجه این قضیه بودی.
‫پس متقاعدم کنم خانم.
‫شام چطوره؟
‫نمیشه. باید کل شب رو کار کنم.
‫میشه این هفته بریم جلاتو بخوریم؟
‫حتماً. خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫من همچین حرفی نزدم.
‫- داری به من میگی دیوونه؟ ‫- گوش کن ببین چی میگم...
‫- اعتراف کن که فکر می‌کنی دیوونه‌م. ‫- نه. نه. ولی...
‫یعنی امشب برنامه جالبی ‫از نتفلیکس پخش نمیشه؟
‫من و دوناتا قرار بود ‫بریم کافه ولی...
‫منم داشتم تنهایی می‌رفتم یه چیزی بخورم.
‫می‌خوای بیای؟
‫چرا که نه.
‫بیا بریم.
‫وای!
‫باورم نمیشه!
‫چقدر زیباست.
‫بعضی وقتا هنوز باورش برام سخته...
‫که دیگه اومدم ایتالیا زندگی کنم.
‫- مونته‌زارا یه جای جادوییه. ‫- اوهوم.
‫آره، اگه برم رم، دلم براش تنگ میشه.
‫چرا میری رم؟
‫می‌تونم بهت اعتماد کنم؟
‫آره بابا.
‫- من خیلی قابل‌اعتمادم. ‫- اوهوم.
‫یکی از عوامل جذابیتمه.
‫یه مصاحبه‌ست برای کارآموزی طراحی داخلی.
‫اولیویا! این که عالیه!
‫آره ولی بعید می‌دونم بابام ‫هم اینقدر خوشحال بشه.
‫انگار وظیفه‌ش اینه که انتخاب‌های ‫زندگیم رو زیر سوال ببره.
‫- جدی؟ به نظر رابطه‌تون خوبه. ‫- آم...
‫قبلاً بودیم. وقتی بچه بودم.
‫ولی...
‫نمی‌دونم والا. یه وقتایی حس ‫می‌کنم دوباره بتونیم مثل سابق بشیم.
‫آخه من دیگه بیست و پنج سالمه.
‫چرا هنوز نظر بابام برام مهمه؟
‫چون دوستش داری.
‫آره.
‫از این خوشت میاد. خیلی باحاله.
‫از نقشه‌های اولیه گرکوئه. ‫محل نگه‌داری هیزم برای آشپزی.
‫- ایول گرکو. چه فکرِ بکری. ‫- همینو بگو!
‫آره.
‫- یواش. بیایین. بیایین. ‫- یالاخره رسید.
‫- بذارینش اونجا. ‫- بیایین بریم نصبش کنیم.
‫نه، یخچال جدید و جذابیه.
‫ولی امروز نمی‌تونم کمک‌ کنم. میرم رم.
‫رم؟ این جزو برنامه‌های امروزمون نبود.
‫نه. میرم دیدنِ یکی از ‫دوستانِ قدیمیم از دانشگاه.
‫- اوه. ‫- توی رم زندگی می‌کنه.
‫امشب برمی‌گردی؟ ‫می‌تونیم غذا سفارش بدیم...
‫شب رو همون‌جا می‌مونم. ‫به زودی می‌بینم‌تون.
‫- اولیویا. ‫- خدانگهدار.
‫- آره، مراقب خودت باش. ‫- باشه.
‫خب برو بریم.
‫سلام خانم شهردار.
‫- سلام. ‫- خیلی وقته ندیدم‌تون.
‫- دلمون برای کارهای ریزبینانه‌تون تنگ شده بود. ‫- بعید می‌دونم.
‫- خب دیگه. ‫- امروز قراره با جو آشپزی کنی؟
‫آره. تو چی؟ قرار ناهار داری؟
‫- غیر کاریه. ‫- آها.
‫هنوزم دارم ‫شیرینی هیچ‌کاری نکردن رو تمرین می‌کنم.
‫- تازه یه پیش‌نویس هم درباره‌ش نوشتم. ‫- خب این اصلاً با هدف قضیه جور در نمیاد.
‫ولی به عنوان مربی، از ‫تلاشت ممنونم. اول شما بفرمایید.
‫ممنون.
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫- خداحافظ فرانچسکو. خیلی ممنون. ‫- تا بعد.
‫- خداحافظ. ‫- خب؟
‫اصلاً یادم رفت گوشیم رو چک کنم. ‫ناهار هوش از سرم پروند!
‫وای! خوشحالم دوستش داشتی. ‫مخصوصِ خودت درستش کردیم.
‫نه. آقا دارن شکسته‌نفسی می‌کنن. ‫خودشون همه‌چیز رو درست کردن.
‫دستتون درد نکنه. همه‌چیز عالی بود.
‫ممنون. لطف دارین.
‫ممنون.
‫می‌خوای یه راز بزرگ رو بهت بگم؟
‫تو اولین موزارلای دست‌سازم رو امتحان کردی. ‫دیگه رازی بین‌مون نیست. بگو ببینم.
‫- من آشپزی بلد نیستم. ‫- ایتالیایی هستی و آشپزی بلد نیستی؟
‫کتاب‌هام رو می‌ذارم توی فر. به کسی نگی‌ها! ‫مدارکِ شهروندیم رو ازم می‌گیرن.
‫بعد منو به خاطر ماکروویوم مسخره‌م کردی.
‫حرفام براساس تجربه بود.
‫آهان!
‫خب، ممنون که امروز کمک دادی. ‫من دیگه میرم. با مادربزرگم قرار دارم.
‫چه باحال! دوتایی چیکار می‌کنین؟
‫نظرت چیه تو هم بیای؟
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خب قراره باهم نوشیدنی بخورین؟
‫یه دورهمی کوچیکه.
‫یه رسمیه که از رم یاد گرفتم.
‫- مادربزرگم و دوست‌هاش الان عاشقشن. ‫- وایسا ببینم. مادربزرگ و دوستاش؟
‫- نوه‌ی محبوبت اومد! ‫- بالاخره اومد!
‫- سلام! ‫- اومدی!
‫- باید می‌دونستم. ‫- نوه‌ی خوشتیپِ خودم.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫- اوهوم. ‫- ممنون.
‫زیاد نمی‌تونم بمونم، باید ‫برای شام برگردم رستوران.
‫باشه.
‫اریک، تو هم عجله داری؟
‫- من دیگه کل روز بیکارم. ‫- وای چه خوب!
‫و آنتونیا قنادِ معروفی بود.
‫و من و اون یکی آنتونیا ‫توی مغازه‌ش کار می‌کردیم.
‫- اوه. ‫- من قناد بودم.
‫اولین زنی توی مونته‌زارا بودم که
‫کسب و کار خودش رو داشت.
‫عجب! خب چی شد؟
‫پیر شدیم دیگه.
‫- بازنشسته‌مون کردن. ‫- وایسا ببینم.
‫خیال می‌کردم ‫"شیرینی هیچ‌کاری نکردن" رو دوست دارین.
‫من که دیگه حوصله‌م سر رفته.
‫می‌خوایم ننه‌بلاگر بشیم.
‫توی تیک‌تاک.
‫هشتگ: الهام‌بخش. درسته؟
‫آره.
‫چی شده؟ موش؟ سرآشپز عصبانی؟
‫بگو تحملش رو دارم.
‫خوابم نبرد واسه همین اومدم دفتر.
‫- می‌خواستم تا دوشنبه صبر کنم و بعد بهت بگم... ‫- چی رو بگی؟
‫دب فلش بهم پیشنهاد کاری داد.
‫توی پرفکت‌پلیت.
‫و البته نورث‌استار هم می‌خواد همراهیت کنه.
‫تمایلی داری؟
‫شاید.
‫ببین، متوجه‌م چرا رفتی ‫ایتالیا و موندگار شدی.
‫ولی من دوست دارم با رئیسم توی یه قاره باشم.
‫قبول کن از وقتی رفتی اونجا ‫دیگه تمرکز و توجه لازم رو نداری.
‫آره، متوجه‌م.
‫اینجا که بودم، یه چیزایی رو ‫حسابی با خودم سبک سنگین کردم.
‫زولا، ببین، البته که می‌خوام بمونی.
‫ولی باید کاری رو بکنی که به صلاحته.
‫به دب گفتم بهم زمان بده تا فکر کنم.
‫خوبه. فکرهات رو بکن. منم پیشتم.
‫- قبل از اینکه بهش خبری بدی، باهام صحبت کن. ‫- باشه.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم. ممنون از تو.
‫بگو "می‌خوام برم رم."
‫"وری آنداری اَ روما"
‫- "وری آنداری اَ روما" ‫- "وری آنداری اَ روما"
‫آخ!
‫- سلام! ‫- سلام!
‫- جادوگر پیر چه‌ش شده؟ ‫- بازم پنچر کرده.
‫فکر کنم داره غیر مستقیم ‫میگه دست از سرش بردارم.
‫هنوزم به خاطر اینکه با تو رفتم دوچرخه‌سواری ‫ازم ناراحته.
‫- خیلی غربتیه! ‫- آره.
‫میگم ماتئو برات درستش کنه.
‫ممنون میشم.
‫کجا میری؟ قرار دوستانه‌ست؟ ‫لباس جدید پوشیدی. قشنگه.
‫- دوستِ قدیمیم پینا دعوتم کرده. ‫- آها.
‫همیشه سعی می‌کنه منو از ‫پشت میز بلند کنه!
‫منم معمولاً دعوتش رو قبول نمی‌کنم.
‫ولی یه نفر کمکت کرده تا ‫از شیرینی هیچ‌کاری نکردن لذت ببری.
‫دقیقاً.
‫اصلاً شاید لازم باشه مربیم همراهم بیاد.
‫می‌خوای بیای؟
‫یه آزمونی راجع به فلسفه زندگی دیدم.
‫وقتی به اقیانوس نگاه می‌کنی ‫چه حسی بهت دست میده؟
‫جوابت نشون میده چه دیدگاهی به زندگی داری.
‫خودت چه حسی بهت دست میده؟
‫به من؟ آم...
‫خب اینکه آدمیزاد برای زندگیش یه ‫برنامه‌ای می‌ریزه و بعد یهو طوفان میشه
‫و کشتی رو می‌بره یه جای دیگه ‫و مسیرش رو کلاً عوض می‌کنه.
‫و یهو به خودش میاد و می‌بینه ‫باید با سرزمین جدید کنار بیاد.
‫حالا تو بگو.
‫من یه چیزی رو می‌بینم که از درکم خارجه.
‫یه چیزی که نمی‌تونم کنترلش کنم.
‫مهم نیست چه قایقِ بزرگی بسازم ‫و چقدر از قطب‌نمام کمک بگیرم.
‫ممکنه توی امواج غرق بشم ‫ولی ممکنه هم منو با خودشون
‫به جاهای جدید ببرن.
‫یه لحظه جوگیر شدم!
‫نه! چی؟ محشر بود.
‫خیلی‌خب.
‫تا حالا چیزی به این خوشمزگی نخوردم.
‫معلومه که نخوردی. ‫شیرینی‌های آمریکایی آشغالن.
‫شنیدم شیرینی‌های دانکن دوناتس خوبن.
‫تو دیگه از ما نیستی!
‫اسمش پانفورته‌ست.
‫- پانفورته. ‫- آفرین.
‫هوم. راستی!
‫وقتی داشتم دنبال طرح اولیه ویلا می‌گشتم،
‫این رو پیدا کردم.
‫نه!
‫هوم؟
‫نگاهش کن!
‫چه قشنگه.
‫- چقدر جوون بودیم. ‫- وای خدای من.
‫وقتشه برگردین سر کار.
‫- بیایین توی آموزشگاه آشپزی ما درس بدین. ‫- نه!
‫بیایین ننه‌بلاگر بشین.
‫وای!
‫اولیویا وقتی بچه بود عاشقِ این غذا بود.
‫جدی؟ این غذای بی‌رنگ‌وروح خوشمزه‌ست؟ ‫غذای ایتالیایی این رنگی نیست.
‫آره. می‌دونم ایتالیایی‌ها ‫این‌جوری درستش نمی‌کنن.
‫امتحانش کن.
‫این فتوچینی آلفردو
‫بدک نیست.
‫ولی من به هیچ وجه قبول نمی‌کنم ‫که همچین حرفی زده باشم.
‫- آها! ‫- عه!
‫بذار حدس بزن. فرانچسکاست؟
‫- از کجا فهمیدی؟ ‫- کل روز داشتی می‌خندیدی.
‫این لبخند فقط یه معنی می‌تونه داشته باشه.
‫عشق.
‫- عشق؟ ‫- اوهوم.
‫خب هنوز نمی‌دونم چطوری به اولیویا بگم.
‫- چی رو بگی؟ ‫- آم...
‫- وای! سورپرایزِ پنج‌شنبه‌شبِ بابا. ‫- آها.
‫- اریک داره یادم میده چطوری آمریکاییش رو درست کنم. ‫- جدی؟
‫- دوباره میری رم؟ ‫- آها، راستی کارآموزی قبول شدی؟
‫کارآموزیِ چی؟
‫اولیویا! خیال می‌کردم تا الان بهش گفتی.
‫چی رو؟ ‫منظورش چیه؟
‫آم...
‫بیا.
‫بیا حرف بزنیم.
‫آهای.
‫قضیه چیه؟
‫واسه این میرم رم تا همکار نینو رو ببینم.
‫اسمش کارلوئه.
‫طراحِ دخلیه و دنبالِ کارآموزه.
‫- من قبول شدم. ‫- هوم.
‫می‌دونم به نظر میاد دارم دوباره جا می‌زنم.
‫- ولی... ‫- به نظرم محشره، لیو.
‫آها. باشه.
‫انتظار نداشتم این رو بگی.
‫باید بهت آفرین بگم.
‫یعنی تو دلِ کار یاد گرفتی. ‫همونطور که خودت گفته بودی.
‫فقط کاش به منم می‌گفتی.
‫چی شد که غریبه شدیم؟
‫از کی دیگه محرم راز هم نبودیم؟
‫نمی‌دونم.
‫گمونم مامان باعث می‌شد کنار هم بمونیم.
‫- آره. ‫- واسطه‌مون بود.
‫و بعد... از پیش‌مون رفت.
‫واسه همین از هم دور شدیم.
‫تقصیرِ منه. نمی‌دونستم بدونِ ‫اون چطوری باهات ارتباط بگیرم.
‫نه.
‫همش تقصیرِ تو نیست.
‫جفت‌مون به شیوه‌ی متفاوتی ‫با مرگش کنار اومدیم.
‫نمی‌دونستم روشت برای ‫کنار اومدن با مرگ مادرت...
‫پیچوندنه ولی...
‫چی بگم؟ شاید داشتیم کلنجار ‫می‌رفتیم تا راهی پیدا کنیم.
‫آره و...
‫روشِ تو هم انزوا بود.
‫- لیو، بابت زمانی که از دست دادیم، متأسفم. ‫- ببین، الان دیگه پیشمی.
‫و تا تهش موندی. ‫با اینکه خودم بهت گفته بودم بری.
‫آره. خب حالا که قراره روراست باشیم...
‫- از فرانچسکا خوشت اومده؟ ‫- چی؟ از کجا فهمیدی؟
‫دست بردار!
‫فکر کردی من متوجه نشدم از رم برگشتم و
‫تو خونه نبودی؟
‫خیلی‌خب، راستش این کار ازم بعید بود.
‫- قول میدم که... ‫- بابا آروم باش.
‫من ناراحت نیستم.
‫و بعلاوه...
‫من فرانچسکا رو دوست دارم. زنِ خوبیه.
‫حس خفاشیم انگار از کار افتاده.
‫خیلی نگران بودم فکر کنی...
‫می‌خوام یه نفر رو جایگزین مامانت کنم.
‫بابا... تو هنوز جوونی. یعنی تقریباً!
‫بالاخره با یه نفر دیگه آشنا می‌شدی.
‫این باعث نمیشه رابطه تو و مامان ‫بی‌ارزش باشه.
‫عشقی که من و مادرت داشتیم، ‫دیگه تکرار نمیشه.
‫ولی تو هنوز کلی فرصت داری.
‫می‌دونم.
‫- نگاهش کن! ‫- چیه؟
‫دوباره داری آشپزی می‌کنی.
‫- دوباره قرار آشنایی میری. ‫- اوهوم.
‫الان خوشحالی.
‫گفتنش برام سخته ولی
‫واقعاً خوشحالم پیشمی.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫شاید طلسم شکسته.
‫- صبر کن. ‫- هوم؟
‫نظرت چیه ایتالیا بمونی؟ گوش کن ببین ‫چی میگم. دوره کارآموزی یه ساله‌ست.
‫یه نفر باید کلاس‌های ‫آشپزی ویلا رو مدیریت کنه
‫و به جو توی آشپزخونه کمک کنه.
‫من که نمی‌تونم این کارها رو بکنم.
‫اینقدر این مدت توی فکر کار بودم که...
‫و حالا این آموزشگاه آشپزی....
‫واقعاً آمادگیِ همچین تغییر بزرگی رو دارم؟
‫اونم توی این سن و سال؟
‫چی بگم والا!
‫چرا نداری؟
‫می‌دونی بابا، وقتی من و مامان ‫آرزوی ویلا رو توی ذهن داشتیم...
‫خب؟
‫فقط برای خودمون دوتا نبود.
‫برای هرسه‌تامون بود.
‫اون همیشه یه‌جورایی کنارمونه.
‫یعنی همین‌جا توی باغه... و گوش میده.
‫- خوشم اومد. ‫- منم همینطور.
‫ولی اگه تو اول باهاش حرف زدی، ‫درباره‌ی تتوم چیزی بهش نگو.
‫نه، دهنم قرصه.
‫باشه. چهارشنبه ساعت دو می‌بینمت. ‫خداحافظ.
‫ظاهراً از اریک فیلد خوشت اومده.
‫آره، تازه آشنا شدیم.
‫ولی...
‫هنوز فرصت نکردم به بقیه بگم.
‫- خودمون چی؟ ‫- خودت می‌دونی چه حسی دارم.
‫فکر می‌کردم به خاطر اینه که ‫هنوز با مرگِ الساندرو کنار نیومدی.
‫فکر نمی‌کردم بخوام دوباره عاشق بشم.
‫ولی ما همدیگه رو می‌شناسیم. ‫اون یه روز از اینجا میره...
‫راستش اریک قراره موندگار بشه.
‫و آموزشگاه آشپزی رو بچرخونه.
‫آموزشگاه آشپزی؟ ولی...
‫می‌دونم موافق نبودی.
‫شاید توقعم ازت بیش از حد بود.
‫خلاصه خودم رفتم و
‫مجوز تغییر کاربری رو گرفتم.
‫گوش کن...
‫روز شنبه قراره ‫از دیوارنگاره رونمایی کنن.
‫تو نقش مهمی توی موفقیت اولین ‫پروژه خونه‌ی یه یورویی داشتی.
‫دوست دارم تو هم بیای.
‫ولش کن. خداحافظ.
‫سلام. دوناتا کجاست؟
‫عجیبه که شما دوتا دعوا کردین ‫و اینجا پُر از ظرف شکسته نیست.
‫تموم شد. برای همیشه.
‫وای رفیق متأسفم. ‫من خیلی شما رو دوست داشتم.
‫می‌دونی یه زنِ خردمندی یه بار بهم گفت
‫هر چیزی که ارزش دوست داشتن داره، ‫ارزش جنگیدن هم داره.
‫و شما دوتا، تمام مدت جنگ و دعوا دارین...
‫تو یه نابغه‌ای...
‫اریک، تو یه نابغه‌ای! دمت گرم!
‫مراقب باش.
‫مراقب باشین.
‫خیلی‌خب. آم...
‫- اینو بذارین اینجا لطفاً. ‫- باشه.
‫- بسیارخب. ‫- اون چهارتا رو هم بذارین اونجا.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫[آشپزخانه مالتزه، آموزشگاه آشپزی خانگی]
‫عه!
‫- جالبه. ‫- آره.
‫کاری نکن از این اسم پشیمون بشم، دختر.
‫خانم‌ها و آقایان...
‫این هم از اثر نهایی.
‫وای بچه‌ها!
‫- زیباست! ‫- محشره!
‫نظرت چیه؟
‫زیباست، نه؟
‫دیگه باید جشن بگیریم.
‫- آره. ‫- سلام.
‫- برناردو، بالاخره اومدی. ‫- ببخشید دیر اومدم.
‫مجبور شدم برم ایستگاه قطار ‫و دوتا از مهمون‌هامون رو بیارم.
‫لری و تریسی لونگو.
‫وای نه.
‫امکان نداره.
‫چرا، داره.
‫وارثینِ آمریکایی ماریوی بداخلاق.
‫و صاحبین اصلی این ویلا.
‫سلام.
‫خیلی‌خب بفرمایین.
‫اینا اسنادیه که نشون میده ‫مادرِ مادربزرگِ مادربزرگِ من...
‫ماریا لئونی، اهل مونته‌زارا بوده
‫و در ششم ژوئیه سال 1867 به دنیا اومده.
‫و از شهر مونته‌زارا باهامون تماس ‫گرفتن که ما وارثان احتمالی هستیم.
‫بله ما زنگ زدیم. چندین بار زنگ زدیم. ‫جواب ندادین.
‫خب فکر نمی‌کردیم خیلی فوری باشه.
‫بعد برناردو یه عکس از ویلای ‫بازسازی شده برامون فرستاد.
‫- تو چیکار کردی؟ ‫- بهت اخطار داده بودم، فرانچسکا.
‫نباید قبل از اینکه تکلیف ویلا ‫روشن بشه، می‌فروختیش.
‫صبر کنین ببینم. وقتی اوضاع ویلا داغون بود
‫جواب تلفن و ایمیل‌های ما رو نمی‌دادین.
‫حالا که بازسازی شده، یهو علاقه‌مند شدین.
‫خیلی‌خب، آره. حالا هر چی!
‫به هر حال ویلا مالِ ماست. ‫تازه وکیل هم گرفتیم.
‫وای خدای من! اینجا استخر هم داره؟
‫بابا.
‫بیایین یه لحظه آروم بگیریم، خب؟
‫بله، خانم و آقای لونگو.
‫تا زمانی که مدارک رو ‫بررسی کنم با هزینه‌ی من
‫توی هتل مونته‌زارا اقامت کنین.
‫بیایین بریم. بفرمایید.
‫- قول میدم درستش کنم. ‫- باشه.
‫جدِ مادریِ ماریو، ماریا ‫لئونی سال 1867 متولد شده.
‫پس لری لونگو نزدیک‌ترین ‫فامیلشه که در قید حیاته.
‫پس فامیل‌های ایتالیایی
‫نمی‌تونستن زمین رو وقف کنن.
‫اوضاع خرابه. خیلی خرابه.
‫الان نه. الان نه ماتئو.
‫ماجرای املاک متروکه که ‫سر مالکیت‌شون دعواست
‫با این طرح یه یورویی، معضل بزرگ شده.
‫ولی ما بازسازیش کردیم.
‫و پول سرمایه‌گذاری کردیم. پولِ اولیویا رو.
‫- به همین راحتی ازمون می‌گیرنش؟ ‫- متأسفانه احتمالاً بله.
‫قانون وراثت در ایتالیا طرفِ اوناست.
‫خب چه کاری از دست ما برمیاد؟
‫می‌تونین شکایت کنین و ‫هزینه بازسازی رو بگیرین.
‫یعنی هیچ شانسی نداریم ملک رو نگه داریم؟
‫ظاهرا لونگوها مدرک موثقی ‫از تبار و نسب‌شون دارن.
‫تقریباً تمام این پرونده‌ها ‫الکی کِش پیدا می‌کنن
‫و کلی هزینه تحمیل می‌کنن ‫و وقت دادگاه رو می‌گیرن.
‫متوجه‌م. بسیارخب، لطف کردین. ‫ممنون بابت مشاوره‌تون.
‫کاش خبرهای بهتری داشتم.
‫- آره. ‫- خدانگهدار.
‫ببین، می‌تونیم مقاومت کنیم. ‫لیو، می‌تونم از حساب بازنشستگیم پول بردارم.
‫نه، نه، نه.
‫اشکالی نداره و از لطفت ممنونم ولی گمونم ‫اینجا دیگه آخر خطه.
‫یا به قول معروف همه‌ی راه‌ها به رُم می‌رسه.
‫تو به خاطر اینجا رفتی کارآموزی.
‫آره ولی...
‫تو می‌خوای چیکار کنی؟
‫خب منم میرم رم.
‫ولی بعدش سوار هواپیما میشم.
‫برمی‌گردم کلمبوس. سر کار و کاسبیِ خودم. ‫امیدوارم بتونم زولا رو راضی کنم بمونه.
‫- باهاش شریک بشم. ‫- اینجا چی؟
‫آشپزیت.
‫لیو، فکر می‌کردم حالا که دوتایی اینجاییم
‫می‌تونیم یه خونه‌ی جدید بسازیم.
‫و منم می‌تونم از نو شروع کنم.
‫ولی واضحه که از این خبرها نیست.
‫فرانچسکا چی؟
‫نمی‌دونم والا.
‫مدت زیادی نیست که آشنا شدیم.
‫خیلی سخته. خیلی سخته که اینقدر سریع ‫به یکی وابسته بشی، می‌دونی چی میگم؟
‫ولی من می‌خوام خوشحال باشی.
‫آخی!
‫وظیفه‌ی باباته که از خوشحالیِ تو ‫اطمینان پیدا کنه.
‫و می‌دونم...
‫می‌دونم که دیگه بزرگ شدی
‫ولی همیشه دخترکوچولویِ باباخفاشی.
‫باشه؟
‫سلام.
‫انتظار نداشتیم باهامون تماس بگیری.
‫آره، ببینید...
‫یه راست میرم سر اصل مطلب.
‫من و اولیویا اصلاً قصد نداریم چندین ‫سال از عمرمون رو توی دادگاه تلف کنیم
‫و سر این ویلایی که دوستش داریم بجنگیم ‫واسه همین یه پیشنهادی داریم.
‫اولیویا با پول ارثِ مادر مرحومش ‫این ویلا رو بازسازی کرد.
‫بابتِ درگذشتِ همسرتون متأسفیم.
‫اگه هزینه‌ی بازسازی رو بهش بدین،
‫فوراً ویلا رو پس میدیم و تخلیه می‌کنیم.
‫- الان دیگه بیش از یه یورو شده. ‫- بی‌خیال، الان جدی هستی؟
‫ولی با این قیمت بازم مفته.
‫خب، پس حله؟
‫اریک!
‫پس اینجایی.
‫رفتم با لونگوها صحبت کردم ‫ولی شنیدم خودشون باهات حرف زدن.
‫چی شد؟
‫آم...
‫معامله کردیم.
‫پول بازسازی ویلا رو به اولیویا برمی‌گردونن
‫و ما هم ویلا رو بهشون تحویل میدیم.
‫خیلی شرمنده‌م.
‫- همش تقصیرِ منه. حتماً ازم متنفری. ‫- نه، ببین، تو...
‫تو صرفاً دلت رو به دریا زدی. تو داری سعی ‫می‌کنی این شهر رو نجات بدی. من درک می‌کنم.
‫- ولی اون ویلا آرزوی اولیویا بود. ‫- اونم باهاش کنار میاد.
‫دختر باهوش و انعطاف‌پذیریه
‫و هنوز هم توی رم دوره کارآموزی میره...
‫آره، خوبه. میره رم؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫تو چی؟
‫آم...
‫آره، گمونم...
‫منم احتمالاً باید برگردم اوهایو.
‫آره، که اینطور...
‫- منم همین فکر رو می‌کردم. بالاخره... ‫- در واقع کاش...
‫نه، نه، نه. متوجه‌م.
‫می‌ذاریم جریان ما رو با خودش ببره.
‫من یه کار دارم و اونم اینه که شهردار باشم.
‫شاید بهتر بود حرفه‌ای تمام عیار می‌موندیم.
‫نه.
‫چطور تونستم؟
‫چطور تونستم همچین گندی بزنم؟
‫آنتونیا.
‫داروت رو بهتش بده.
‫چه دارویی؟
‫ما رو خر فرض نکن!
‫همش تقصیرِ ماریو بداخلاقه.
‫خاندان لئونی کلاً بدجنس و گستاخ بودن.
‫نه آنتونیا اون خاندانِ لئونه بود.
‫آنتونیا، قاطی کردی. ‫خاندان لئونه مثل فرشته‌ها بودن.
‫چی گفتین؟
‫- یه خاندان لئونی وجود داشته؟ ‫- آره.
‫- و یه خاندانِ دیگه به اسم لئونه هم بوده؟ ‫- آره.
‫شهردار داروم رو دزدید!
‫ماتئو، می‌دونستی توی این ‫شهر خاندانی به اسم لئونه بودن؟
‫وایسا ببینم، یعنی میگی...
‫شاید فامیلیِ مادرِ مادربزرگِ ‫مادربزرگِ لری لونگو
‫موقع مهاجرت با آمریکا تغییر کرده باشه.
‫شنیدم زیاد از این اشتباهات پیش میاد.
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست.
‫خانم شهردار؟
‫ماتئو، الان نه.
‫دارم پرونده‌های سرشماری رو می‌گردم.
‫پرونده‌های مربوط به دهه 1860 گم شدن...
‫قهوه آوردم.
‫به علاوه نیروی پشتیبانی.
‫ما اومدیم.
‫حاضریم هر کاری برای کمک به فیلدها بکنیم.
‫و البته برای کمک به شما!
‫مرسی بچه‌ها.
‫بیایین به کارمون برسیم.
‫- یالا. ‫- باشه. آره.
‫من وسایلم رو جمع کردم. آماده‌ی رفتنم.
‫- دلم برات تنگ میشه. ‫- منم همین‌طور.
‫- هوم. ‫- خیلی خوشحالم تونستیم با هم وقت بگذرونیم.
‫منم همین‌طور.
‫مالتزه رو چیکار کنیم؟
‫میدمش به دوناتا.
‫- آهان! ‫- اخلاق‌شون عینِ همه!
‫آره واقعاً.
‫راستی. آم...
‫اشکالی نداره تا ایستگاه باهات نیام؟
‫یه‌جورایی می‌خوام حس کنم ‫هنوز همین‌جایی.
‫اشکالی نداره.
‫آخیش!
‫بچه‌ها، اینا رو زیر روشویی پیدا کردم.
‫اَه! حالم بهم خورد! نه. کپک زدن! نه!
‫بس کن دیگه!
‫خودشونن!
‫تو نابغه‌ای.
‫1867
‫1867. ‫بچه‌ها! بیایین اینجا.
‫ماریا لئونی هفدهم مارس 1867 متولد شده.
‫مادربزرگِ ماریو بداخلاق.
‫ماریا لئونه ششم ژوئیه همون سال متولد شده.
‫وقتی هفت سالش بوده، ‫با خانواده‌ش رفتن آمریکا.
‫اون از خویشاوندان لری لونگو بوده.
‫ایول!
‫وقتِ نوشیدنیه!
‫- ساعت چنده؟ ‫- ده و پنج دقیقه.
‫اریک ساعت ده و ده دقیقه میره.
‫آنتن نمیده. ‫عمراً بهش برسم.
‫چرا می‌رسی. یه سلاح مخفی داری.
‫بزن بریم!
‫- جادوگر پیر! ‫- مرسی.
‫برو مردت رو برگردون.
‫برو! برو!
‫صبح بخیر.
‫از قطار پیاده شدی.
‫نه، اصلاً سوار نشدم.
‫یه موضوعی هست.
‫بعید می‌دونستم دیگه ‫بتونم عاشقِ کسی بشم... ولی بعد...
‫ولی بعد تو رو دیدم.
‫من و اولیویا ویلا رو از دست دادیم ‫ولی نمی‌خوام تو رو هم از دست بدم.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫پس همه‌ی این جریان‌ها ‫به خاطر یه حرفِ اشتباهی بود؟
‫ولی خبر خوب اینکه خاندان لئونه، نه لئونی،
‫توی مونته‌زارا ملک دارن.
‫- هوم. ‫- چه هیجان‌انگیز.
‫و وارثش شمایی لری. اینجا مال شماست.
‫ویلای لئونه / لونگو.
‫اینکه خرابه‌ست.
‫ولی خرابه‌ی خودمونه عزیزم.
‫با تمام وجود میراث و ‫یادگار خاندانم رو حس می‌کنم.
‫- دقیقاً. مونته‌زارا رو باید حس کرد. ‫- آره!
‫از پیمان‌کارتون راضی بودین؟
‫بله. بهترین و تنها پیمانکارِ شهره.
‫و برای مجوز هم، یه ارزیاب جدید داریم که از ‫هفته اینده شروع به کار می‌کنه.
‫عه! برناردو چی شد؟
‫تصمیم گرفت بره میلان.
‫- دل‌مون براش تنگ میشه. ‫- آره.
‫خب عزیزم، نظرت چیه؟
‫به شرطی که استخر داشته باشه.
‫خب نظرتون چیه؟
‫- من که خوشم اومد. ‫- منم پایه‌م.
‫خب پس مبارکه،
‫روسای هیئت مدیره شرکت تازه ادغام شده‌ی ‫مین‌کورس و شرکت مشاوره پرفکت‌پلیت.
‫وای! چه اسم عجیبی شد!
‫روی یه اسم جدید کار می‌کنیم.
‫توی این فاصله ازت می‌خوایم آستین بالا بزنی
‫و بخش ایتالیایی کار رو راه بندازی.
‫خیالتون راحت، خانم رئیس‌ها.
‫وای! خوشم اومد.
‫مونته‌زارا یه آموزشگاه آشپزی جدید داره.
‫و داریم طرح خونه‌های یک یورویی رو ‫گسترش می‌دیم.
‫شرکت تستا تراول که یه شرکت خودروهای برقیه
‫قراره توی مسیرش به شهر ما هم سر بزنه.
‫پیش‌بینی می‌کنم تا سال آینده ‫مازاد بودجه داشته باشیم.
‫ممنون.
‫پس ایستگاه‌های شارژ ‫خودروهای برقی لازمت میشه.
‫دیگه وقتِ نوشیدنیه!
‫بالاخره!