‫"بازگشت به خانه"
‫"دندن".
‫مامان.
‫در رو ببند، بشین.
‫"دندن".
‫من خواستم امروز مادرت بیاد.
‫چون یه چیزی باید ‫به هردو نفرتون بگم.
‫- یه اتفاقی برای "لو" افتاده. ‫- ینشی" تو دردسره؟"
‫چی شده؟
‫فرار کرده.
‫فرار کرده؟
‫چجوری؟!
‫جناح راست یه حرومزاده ی آب زیرکاهه.
‫،اون طی مدت انتقال بین زندان ‫تو یه ایستگاه قطار همین حوالی، فرار کرد.
‫باهاش ارتباطی داشتین؟
‫نه.
‫ده ساله ازش خبری نشنیدم.
‫باید بهتون اطلاع بدم که اولاً...
‫،اگه فهمیدین کجاست ‫باید سریعاً گزارش بدین.
‫و کمک کنید که مامورین بگیرنش.
‫ثانیاً...
‫ملاقات با اون اکیداً ممنوعه.
‫اون دشمن محسوب میشه. ‫خطا نکنین.
‫منظورم رو واضح رسوندم؟
‫حالا موضع خودت رو اعلام کن.
‫،من کاری باهاش ندارم ‫و از تصمیمات حزب پیروی میکنم.
‫"خانم معلم "یو.
‫دخترت کارش رو خوب بلده. ‫شما چطور؟
‫خانم معلم.
‫بذارید کاملاً روشن بگم.
‫،اطلاع ندادن ‫جرم خیلی بزرگیه.
‫اینو بخاطر خودتون میگم.
‫به فکر آینده دخترتون باشین.
‫متوجهید که چی میگم؟
‫مامان.
‫متوجهم.
‫مامان.
‫میذارن من نقش رهبر گروه باشم؟
‫سرباز هم نقش خوبیه.
‫نمیخوام نقش سرباز رو بازی کنم. ‫یا رهبر یا هیچی.
‫مامان.
‫،نباید اونو ببینی ‫اون دشمن حزبه.
‫مامان.
‫درو باز کن.
‫- "خانم "لی. ‫- "خانم "لی.
‫بیاین داخل.
‫،"خانم معلم "یو ‫"از مدرسه ی "گوانجمینگ.
‫،"دخترش "دندن ‫دانش آموز آکادمی رقص.
‫،ایشون "می فانگ" هستن و همکارشون ‫آقای "لیو" از زندان سیاسی.
‫اونا میخوان چندتا سوال ازتون بپرسن.
‫،لو" فرار کرده" ‫اینو می دونستین؟
‫بله.
‫لطفاً بهم بگین ‫که واسه چی این کارُ کرده؟
‫- باهاش چیکار کردین؟ ‫- اینجا کیه که سوال می پرسه؟
‫فقط دلش میخواد بدونه.
‫خیلی وقته خبری ازش نشنیده. ‫ذات انسان همینه.
‫خانم "لی"، با کمال احترام...
‫سعی کن فراموش نکنی که ‫کدوم طرفی هستی.
‫باشه، من ساکت میشم. ‫لطفاً ادامه بدین.
‫یه چیزایی رو لازم نیست ‫خانواده بدونن.
‫فقط به سوالات ما جواب بدین. ‫باشه؟
‫کی اونجاست؟
‫"ینشی"! ‫("اسمش: "لو ینشی)
‫مامانم رو دیدی؟
‫دندن"؟"
‫خانومی شدی واسه خودت.
‫من پدرتم.
‫تورو نمی شناسم.
‫فقط میخوام ‫تو و مادرت رو ببینم.
‫کسی نمیخواد تورو ببینه.
‫به مادرت بگو ‫فردا صبح ساعت ۸.
‫تو ایستگاه منتظرش می مونم.
‫امکان نداره.
‫اتفاقی افتاده؟
‫من نقش رهبری رو نگرفتم.
‫"وو چینگوا" تو نمایش "ارتش سرخ زنان".
‫چرا نگرفتی؟
‫به چی فکر میکنی؟ ‫این کارت بخاطر یه هدف درسته.
‫سریع بهت پاداش داده میشه.
‫بهم اطلاعات خوبی بده تا ‫منم بتونم با مدرسه ت صحبت کنم.
‫هر نقشی بخوای رو میتونی بگیری.
‫مدرسه ت کجاست؟ ‫می نویسمش.
‫مامان، اومدم خونه.
‫- چرا انقد دیر؟ ‫- تمرین طول کشید.
‫مامان. ‫میخوای ببینیش؟
‫من چی؟ ‫هیچ به من فکر کردی؟
‫،از وقتی بچه بودی ‫همیشه تورو تو اولویت گذاشتم.
‫ولی این بار باید به فکر پدرت باشم.
‫،برام مهم نیست ‫نمیذارم بری.
‫"دندن".
‫،این کار من ‫اصلاً به تو مربوط نیست.
‫چیزی که بهت مربوطه ‫رقصیدن تو نقش "وو چینگوا"ـه.
‫تو همه چی رو خراب می کنی.
‫نمیذارم بری.
‫"فنگ وان یو".
‫تکون بخورین!
‫اونجاست.
‫ینشی"، بدو"!
‫- بدو! ‫- "فنگ وان یو".
‫ینشی"، بدو".
‫بدو.
‫فقط بدو!
‫بدو!
‫ینشی"، بدو".
‫"فنگ وان یو".
‫"ینشی".
‫مامان!
‫از سر راه برید کنار.
‫"ینشی".
‫،از سر راه برید کنار ‫جلوش رو بگیرین.
‫"وان یو"!
‫"ینشی".
‫- وایسا. ‫- "ینشی"!
‫مامان!
‫- وایسا. ‫- "ینشی"!
‫"وان یو"!
‫"ینشی".
‫مامان.
‫مامان!
‫"فنگ وان یو".
‫مامان!
‫"پیمودن دریا در گروی سکان دار است"
‫"و حیات و رشد در گروی خورشید"
‫قطرات باران و شبنم" ‫"به محصولات جان میدهند
‫"و انقلاب در گروی تفکر مائوئیسم"
‫دندن"؟"
‫مامان نیومد.
‫ولی براش نوشته بودم بیاد.
‫نمیدونم چه اتفاقی افتاده.
‫خانم "لی" بهم گفت.
‫- خب، مادرت... ‫- بهش نگفتم.
‫این کل وسایلته؟
‫نه، یه سری رو با کشتی فرستادم.
‫بریم.
‫اینجا کجاست؟
‫جاییه که کار میکنم. ‫خوابگاهِ یه کارخونه ی نساجی.
‫- دیگه نمی رقصی؟ ‫- خیلی وقته بیخیالش شدم.
‫سلام.
‫بیا داخل.
‫اون تخت منه، بشین.
‫"دندن".
‫من نمی مونم.
‫ترجیح میدم مستقیم برم خونه.
‫- یه چیزی باید بهت بگم. ‫- چی؟
‫- ضروریه بگی؟ ‫- وقتی کارم تموم شد بهت میگم.
‫،فقط سه ساعت برام مونده ‫باید برگردم.
‫باشه.
‫،من میرم خونه ‫بعداً میتونیم اونجا حرف بزنیم.
‫"وقتی رفتی چراغ ها رو خاموش کن"
‫"در رو قفل نکن"
‫"فردا صبح تو ایستگاه قطار منتظرتم"
‫"لامپ رو خاموش کن"
‫"خانم معلم "یو.
‫- از بقالی خرید کردین؟ ‫- اوهوم.
‫اومدی اینجا!
‫"وان یو".
‫اومدم خونه.
‫این وسایلته؟
‫آره، بار و بندیلم.
‫بشین.
‫لطفاً بفرما بشین.
‫خواهش می کنم.
‫"وان یو".
‫- اوضاعت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫باید خسته باشی. ‫بذار یه کم آب برات بیارم.
‫اوضاع خونه چطوره؟
‫همه چی خوبه.
‫دندن" اومد ایستگاه، دنبالم".
‫آره، "دندن" اومده دنبالت.
‫دندن" می رقصه".
‫باله می رقصه.
‫خسته کننده ست. ‫کلی تمرین میخواد.
‫اینجا اتفاقی افتاده؟
‫نه، هیچی.
‫- خودت چی؟ ‫- خوبم، همه چی ردیفه.
‫چیزی خوردی؟
‫واسه شام بمون. ‫میرم یه چیزی می خرم.
‫میرم غذا بخرم. ‫واسه شام بمون.
‫بشین.
‫آقای "فانگ"؟
‫شما اینجا چیکار می کنین؟
‫منو چی صدا زدی؟ ‫فانگ"؟"
‫لطفاً برید.
‫چه خبره؟
‫برو بیرون.
‫منم!
‫- کی؟ ‫- "ینشی"!
‫چی داری میگی؟ ‫برو، برو بیرون!
‫تو چت شده؟
‫برو بیرون!
‫برو بیرون.
‫بیرون!
‫برو بیرون.
‫برو بیرون!
‫"دندن".
‫مامانت منو نشناخت.
‫دندن"، بیا تو".
‫منتظرت بودیم.
‫یو"، دندن" رو آوردم".
‫مامان.
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫،با بابات سلام احوالپرسی کن ‫تا مامانت ببینه.
‫که بدونه اون پدرته.
‫یالا "دندن"، باهاش سلام کن.
‫اون چیو میتونه ثابت کنه؟
‫ازش بپرس که ‫قبلاً اونو میشناخته؟
‫نمیخوام "دندن" رو ببینم.
‫اگه با بابات حرف نزنی ‫بی فایده ست.
‫یو"، همین بار آخر بهت میگم".
‫زمان گذشته.
‫لو" بخشوده شده".
‫اطلاعاتش بهمون رسیده.
‫نامه های رسمی و موثق داره.
‫اون یه نامه رسمیه؟
‫"اطلاعیه ی نوسازی و بخشش"
‫"لو ینشی".
‫،اون زنده ست ‫و داره برمیگرده خونه.
‫فردا قراره توی ‫ایستگاه قطار ببینمش.
‫،لازم نیست بری اونجا ‫همینجاست.
‫نه، اون نیست.
‫"خانم "یو.
‫تو به حزب اعتماد داری؟
‫بله که دارم.
‫من نماینده ی حزب هستم یا نه؟
‫پس نباید بهم اعتماد کنی؟
‫چرا، اعتماد میکنم.
‫خوبه.
‫بیا داخل.
‫،به نام حزب ‫به شما اطمینان میدم...
‫،که این مردی که اینجاست..
‫شوهر شما، جناب "لو ینشی"ـه.
‫"وان یو".
‫خودم میدونم این کیه.
‫اون "فانگ"ـه.
‫"آقای "فانگ.
‫نمیخوام اون توی خونه م باشه.
‫باید ازش بخواین که بره.
‫نمیخوام اینجا باشه.
‫کاری کنین بره بیرون.
‫،الان حالش اینجوریه ‫بعضی روزا حالش بدتر میشه.
‫،حالش خوب بنظر میاد ‫مشکل از ذهنشه.
‫،اگه خانم "یو" نمیخوان اینجا باشین ‫نمیتونیم ریسک کنیم و ناراحتش کنیم.
‫یه جا واسه موندن شما پیدا می کنیم.
‫"اوشه".
‫انباری کنار خونه هنوز خالیه؟
‫- آره. ‫- فعلاً میتونین اونجا بمونین.
‫از حزب ممنونم.
‫همینطور از الان ‫میتونین برگردین سر کار.
‫میخوای شغلت رو دوباره داشته باشی؟
‫با این شرایط "یو"، صبر میکنم.
‫باشه، یکی یکی پیش میریم.
‫،جناب نماینده
‫این "فانگ" کیه؟
‫یه صاحب منصب توی حزبه. ‫یو" ازش میخواست به تو کمک کنه".
‫نمیشه اونو بیاریم ‫تا به "یو" کمک کنیم یادش بیاد؟
‫این کمکی نمی کنه.
‫به خارج شهر منتقل شده.
‫و ارتباطمون باهاش قطعه.
‫من درُ باز می کنم.
‫بزرگ نیست.
‫،"اوشه" ‫بیا یه کم تر تمیزش کنیم.
‫باشه، یکی رو پیدا می کنم.
‫- این موقتیه. ‫- مشکلی نیست.
‫مزایایی هم داره.
‫نزدیک خونه ی "یو"ـه.
‫درست اونطرف خیابون.
‫یه چیزی هم بهت بگم.
‫- یو" در خونه ش رو قفل نمی کنه". ‫- چرا؟
‫،از اون شبی که نتونستی وارد خونه بشی ‫دیگه در رو قفل نکرد.
‫:همیشه میگه ‫".نباید "ینشی" دیگه پشت در بمونه"
‫چجوری اوضاع مامانت این شد؟
‫- پیش دکتر رفته؟ ‫- آره، گفت فراموشی گرفته.
‫- فراموشی؟ ‫- آره فراموشی.
‫- چند وقته اینجوریه؟ ‫- یه سال و خورده ای.
‫میتونه زندگی روزانه ش رو پیش ببره؟
‫آره.
‫- گم نمیشه؟ ‫- نه.
‫،"دندن" ‫تو همیشه خوابگاهت می مونی؟
‫صبح ها و عصرها میرم پیش مامان.
‫،حال مامانت خوب نیست ‫چرا نمیری پیشش زندگی کنی؟
‫- نمیذاره برم. ‫- واسه چی؟
‫باید برم.
‫صبح بخیر خانم معلم.
‫وان یو"؟"
‫،تو صف وایسین ‫هل ندین. یکی یکی.
‫بلیط تون رو بدین. ‫هل ندین.
‫مراقب وسایلتون باشین.
‫خانوم غذاتون!
‫- آقا، این قطار از "ژینینگ" میاد؟ ‫- بله.
‫خانوم، مسافر دیگه ای مونده؟
‫نه.
‫"سلام "لو.
‫،یه نامه واسه "یو" اومده ‫میتونی اینو بهش برسونی.
‫ممنون.
‫بیا داخل.
‫- دندن"؟" ‫- چی انقد ضروری پیش اومده؟
‫نامه ای که به مادرت نوشتم ‫یه کم پیش رسید.
‫زود باش اونو به دستش برسون.
‫- تاریخش که مال خیلی قبله. ‫- اشکالی نداره.
‫فقط براش نوشته بودم ‫که پنجمین روز ماه می رسم.
‫نگفته بودم کدوم ماه.
‫فکر کنم وقتی اینو بخونه...
‫اونوقت بخواد منو تو ایستگاه قطار ببینه.
‫،باید عجله کنیم ‫امروز چهارمه.
‫نقشه ت چیه؟
‫مامان.
‫"دندن".
‫اینجا چیکار می کنی؟
‫یه نامه از طرف باباست.
‫بابات برام نامه نوشته؟!
‫"لو ینشی"
‫چجوری شد که این بیماری رو گرفت؟
‫فعلاً دلایلش ناشناخته ست.
‫،آسیب جسمی..
‫،ضربه روحی،مشکلات تغذیه ‫همه میتونن از عواملش باشن.
‫،اون بقیه آدمها رو می شناسه ‫چرا اینجوریه؟
‫- چند وقت میشه همدیگه رو ندیدین؟ ‫- بیست سال.
‫- ظاهرتون خیلی تغییر کرده؟ ‫- فکر کنم بله.
‫شاید بخاطر همین باشه.
‫،"دکتر "وانگ ‫میشه درمان بشه؟
‫الان کاری از دست ما برنمیاد.
‫یه مقاله تو یه مجله خارجی ‫هیپنوتیزم، الهام نیمه آگاه...
‫و درمانهای روانی دیگه رو اسم برده بود.
‫ولی ما این متدها رو تو چین نداریم.
‫- شاید خودتون بتونین اونا رو انجام بدین. ‫- چجوری؟
‫یه مقاله انگلیسی خوندم ‫که درمورد تاثیر "دژا وو" نوشته بود.
‫"دژا وو".
‫یعنی "قبلاً دیده شده"، درسته؟
‫بله، درسته.
‫- کلمه فرانسویه، مگه نه؟ ‫- بله.
‫- شما فرانسوی صحبت می کنین؟ ‫- بله، یه کمی.
‫تئوری "دژا وو" میگه که...
‫از طریق تخیل...
‫ذهن انسان میتونه ‫خاطرات مصور بسازه.
‫و وقتی بیمار با لحظات مشابه ‫تو زندگی واقعی مواجه بشه...
‫بطور نیمه آگاه میتونه ‫خاطرات مصور رو فعال کنه...
‫و کاری کنه واقعی بنظر بیان.
‫مثلاً چی؟
‫برای مثال...
‫،جاهایی که زندگی کردین
‫،جاهای آشنا
‫،فیلمهایی که دیدین ‫،موسیقی هایی که شنیدین
‫،نامه ها
‫،کتابها، عکسهای قدیمی
‫همه اینها میتونن کمک کنن.
‫خودشونن.
‫،بیا ‫بذارشون اینجا.
‫،همینه ‫همه ش همیناست.
‫کی اینو بریده؟
‫من.
‫شنیدم که حتی تورو نمیشناسه.
‫انگار حالش رو به بهبود نیست.
‫"ژن".
‫هیچ عکسی از ایام جوونی مون داری...
‫که منم توش باشم؟
‫فکر کنم آره.
‫وایسا برم نگاه کنم.
‫خیلی ممنون.
‫این همه سال نگه داشتن این عکس ‫کار آسونی نبود.
‫- زودی برش می گردونم. ‫- نه، بهتره پیش خودت نگهش داری.
‫حال "وی" چطوره؟
‫خودکشی کرد.
‫"دندن".
‫،یادت باشه
‫بهش بگو خودت این عکسُ نگه داشتی.
‫،برو ‫من همینجا می مونم.
‫کیه؟
‫مامان.
‫چیه؟
‫یه عکس از بابا دارم.
‫عکس از بابات؟
‫تو اینو نگه داشته بودی؟
‫پس یه محبتی تو دلت هست.
‫،تو هیچوقت اونو ندیدی ‫بیا اینجا.
‫این...
‫این منم.
‫این یکی کیه؟
‫این "وی"ـه.
‫"وی".
‫،"اینم "ژن ‫همکلاسی قدیمت.
‫مامان، این کیه؟
‫این...
‫لو ینشی"ـه".
‫پدرت.
‫این باباته.
‫نگاه کن، این باباته. ‫خوب نگاش کن.
‫مامان، خیلی ناز بودی.
‫بابا هم خودنمایی میکنه!
‫اون برمیگرده، میاد خونه.
‫- اون برگشته. ‫- پنجم، پنجم برمیگرده.
‫مامان، این کیه؟
‫"وان یو".
‫وان یو"؟"
‫قیافه ش آشنا بود.
‫- کی بود؟ ‫- ینشی".
‫"لو ینشی".
‫این چه مزخرفاتیه؟
‫"دندن".
‫دیگه هیچوقت یه غریبه رو ‫به خونه من نیار.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫نباید این عکس هم دست تو باشه.
‫نمیذارم دوباره عکس بابات رو ببُـری.
‫خودت با قیچیت.
‫دندن"، دارم بهت میگم"...
‫با اون کارهایی که کردی...
‫هیچوقت نمی بخشمت.
‫هیچوقت!
‫حالا برو، برو.
‫دیدی چی شد؟
‫اون بخاطر هر چیز کوچیکی ‫از دست من عصبانی میشه.
‫"دندن".
‫،حال مامانت خوب نیست ‫باید بیشتر درک کنی.
‫اصلاً متوجه نمیشم.
‫،اون همه چی رو یادش میره ‫ولی همه اشتباهات منو یادشه.
‫شماره ساختش رو یادم نمیاد.
‫یادم رفته.
‫مدتیه نواخته نشده.
‫میخوام یه نفر بیاد میزانش کنه.
‫کسی نیست؟ ‫کِـی میتونه بیاد؟
‫خیلی ضروریه.
‫،شوهرم به زودی میاد خونه
‫و دوست داره پیانو بزنه.
‫"کتاب راهنمای پیانو"
‫آقا، دنبال چی میگردین؟
‫اینجا خونه ی خانم معلم "یو"ـه؟
‫بله.
‫من میزان کننده ی پیانوام.
‫تنظیم کننده ش؟
‫واسه تنظیم پیانو تماس نگرفتین؟
‫اوه، چرا. بفرمایین داخل.
‫لطفاً بیاید داخل.
‫پیانو اینه.
‫خیلی قدیمیه.
‫خیلی وقته ازش استفاده نشده.
‫بله، خیلی وقته.
‫آقا میتونین درستش کنین؟
‫مشکلی نیست.
‫حالتون خوب نیست؟
‫کسی هست که مراقبتون باشه؟
‫- شما بچه دارین؟ ‫- بله.
‫اون یه رقاص باله ست.
‫- اون مراقبتون هست؟ ‫- خیلی درگیر تمرین رقصه.
‫وقت نداره.
‫میتونین تنهایی سر کنین؟
‫بله، بهش عادت کردم.
‫کی این پیانو رو میزنه؟
‫شوهرم.
‫اون چیکاره ست؟
‫استاده.
‫،به شمال غرب فرستاده شد ‫ولی به زودی برمیگرده.
‫،"خانم معلم "یو..
‫شنیدم که اون افراد برگشتن.
‫اونا برگشتن.
‫نه، پنجم برمی گردن.
‫شوهرم برام نامه نوشته و گفته که ‫پنجم برمی گرده.
‫"پنجم برو دنبال "لو ینشی
‫شما دوتا مدت زیادی از هم دور موندین.
‫خب...
‫نگران مادرتم.
‫بهتره برگردی و ‫با اون زندگی کنی.
‫،میدونی ‫از اون روزی که سعی کردی بیای خونه...
‫دیگه حتی به سختی بهم نگاه میکنه.
‫،وقتی حالش بد شد ‫دیگه منو تو خونه راه نمیده.
‫نمیدونه که رقص رو ول کردم...
‫یا اینکه کجا دارم زندگی می کنم.
‫خیلی براتون متاسفم.
‫همه ش تقصیر منه.
‫،نه اصلاً ‫تقصیر خودمه.
‫اگه من نبودم...
‫رابطه شما دوتا الان اینجوری نبود.
‫اشکال نداره.
‫حالا همه اینا گذشته.
‫فردا هم باید بری سر کار.
‫برو یه کم استراحت کن.
‫بابا.
‫من بودم که راپورت تورو دادم.
‫،آره میدونم ‫دنگ" بهم گفت"!
‫،"خانم معلم "یو ‫یه بسته دارین.
‫بیاین پایین و بگیریدش.
‫از طرف "لو ینشی"ـه.
‫،"خانم معلم "یو ‫من دیگه باید برم.
‫خیلی ممنون.
‫کمک میخواین؟
‫شرمنده که زحمتتون میدم.
‫شما جلوتر برید.
‫از اینجا.
‫لطفاً بیاین داخل.
‫کجا باید بذارمش؟
‫اینجا بذاریدش.
‫- ممنون. ‫- خواهش می کنم.
‫- خب من برم. ‫- بازم ممنون.
‫- میخواین بازش کنم؟ ‫- باشه.
‫قیچی دارین؟
‫قیچی؟
‫دنبالش می گردم.
‫ایناهاش.
‫خیلی خب.
‫چیزی نیست، بذارین ببُـرمش.
‫بفرما.
‫اینا چی ان؟
‫نامه ان.
‫درسته.
‫چرا تو پاکت نیستن؟
‫انگار هیچوقت فرستاده نشدن.
‫- خیلی زیادن. ‫- قدیمی بنظر میان.
‫به سختی میشه خوندش.
‫کی اینا رو نوشته؟
‫"آخرش نوشته "لو ینشی.
‫لو ینشی"؟"
‫لو ینشی" همه اینا رو برام نوشته".
‫چرا روی کاغذ درست و حسابی ننوشته؟
‫فکر کنم هرچی تونسته گیر بیاره ‫روش نوشته.
‫احتمالاً تو شرایط سختی بوده.
‫داشته بیناییش رو از دست میداده؟
‫به احتمال زیاد اینا رو ‫توی تاریکی نوشته.
‫میتونی بهم بگی چی نوشته؟
‫،به صحرای "گوبی" رفتیم" ‫تا شن جمع کنیم.
‫از میان طوفان گذشتیم ‫و می دیدیم که چطور توی آسمون پیچ میخورد.
‫".خیلی دیدنی و خاص بود
‫آقا.
‫میشه بهم کمک کنین ‫اونا رو بخونم؟
‫- اشکالی نداره؟ ‫- نه.
‫باشه.
‫شروع کنم؟
‫آخرای زمستونه"...
‫تواناییمون برگشته...
‫و سوختگی پوستمون محو شده.
‫یو"، بهار تو هوا آکنده شده".
‫یه اسب داشت وضع حمل میکرد.
‫ولی مشکلاتی داشت.
‫یه طناب داشتیم.
‫اونو به پای کُـره ش بستیم ‫و کشیدیمش بیرون.
‫دیدیم که اون کره اسب ‫چجوری داشت برای وایسادن...
‫روی سبزه و شکوفه ها تقلا میکرد.
‫".و فهمیدیم که بهار از راه رسیده
‫لازم نیست تا بیرون باهام بیاین.
‫،یادتون بمونه که اینا رو خوندیم ‫با بقیه قاطی شون نکنید.
‫خدانگهدار.
‫آقا.
‫- میشه بازم بیاین؟ ‫- که بازم نامه بخونم؟
‫فردا چطوره؟
‫عالیه.
‫می بینمتون.
‫"سلام خانم معلم "یو.
‫- شما... ‫- یادتون رفت؟
‫دیروز ازم خواستین که بازم بیام ‫و نامه بخونم.
‫همون آقای نامه خون هستین. ‫لطفاً بیاین داخل.
‫این مدت خیلی تو فکر بودم".
‫تو فکر تو و "دندن" بودم.
‫اون شبیه یه پری کوچیک می رقصید.
‫خیلی زیبا بود.
‫امروز تولدشه.
‫لطفاً از طرف من بهش تبریک بگو.
‫من پدرشم.
‫ولی هیچوقت پیشش نبودم.
‫این بزرگترین افسوس زندگیمه.
‫هنوز یادمه...
‫که نمیخواستی اون رقاص بشه.
‫می گفتی فقط علم و تکنولوژی میتونه...
‫".کمک شایانی به کشورمون بکنه
‫،درسته ‫قبلاً مخالفش بودم.
‫الان چی؟ ‫اون هنوز می رقصه؟
‫آره، می رقصه.
‫مدتی بعد، پشتیبانش شدم.
‫آرزوی "ینشی" بود که "دندن" برقصه.
‫"خانم معلم "یو.
‫بابا.
‫چرا دیگه براش نامه نمی خونی؟
‫مامان دنبالت می گرده.
‫میدونی وقتی که...
‫نامه هام رو واسه مادرت میخونم...
‫چجوری منو نگاه می کنه؟
‫اگه این کار بیشتر از این ‫ادامه پیدا کنه...
‫من واسه اون چیزی بیشتر از ‫یه نامه خون نمیشم.
‫بابا.
‫،تا الان هرکاری که کردی ‫،واسه این بوده که بهش نزدیک بشی..
‫تا مراقبش باشی.
‫واقعاً نتیجه ش مهمه؟
‫بهش فکر کن.
‫میرم یه سر بهش بزنم.
‫"سلام خانم معلم "یو.
‫- شما... ‫- فراموش کردین؟
‫نامه خون هستم.
‫،اوه ‫همون آقای نامه خون.
‫از صبح منتظرتون بودم. ‫لطفاً بیاین داخل.
‫،"خانم معلم "یو
‫میخواین نامه های جدیدتر رو ‫براتون بخونم؟
‫یک سال دیگه گذشت". ‫ما داریم پیرتر میشیم.
‫من دارم فراموشکار میشم.
‫تو چی؟
‫،اگه تو هم مثل من شدی ‫بهت پیشنهاد میکنم خیلی بیرون نری.
‫اگه مجبور بودی بیرون بری...
‫آدرس خونه مون رو ‫روی یه تیکه کاغذ بنویس.
‫و تو جیبت بذارش.
‫،یا یه کار بهتر ‫".یه نفر با خودت ببر
‫"خانم معلم "یو.
‫شما خیلی بیرون میرید؟
‫نه، زیاد نه.
‫پنجم باید برم ایستگاه قطار.
‫واقعاً باید برید؟
‫باید برم دنبال شوهرم.
‫بهم گفته پنجم برمیگرده. ‫باید برم دنبالش.
‫هوا داره سرد میشه".
‫زمستون سردی تو راهه". ‫یادت باشه خودتو گرم بپوشونی.
‫یادت نره شبها لوله رو سفت کنی...
‫وگرنه گاز نشتی میده.
‫"شنیدم تو و "دندن...
‫یه سری مشکلات دارین.
‫اون خیلی ناراحته.
‫اون گفت که تو ‫فقط اشتباهاتش رو یادته...
‫".و نمیخوای ببینیش
‫،"خانم معلم "یو ‫این حقیقت داره؟!
‫یو"، خیلی متاسفم" ".
‫من باعث همه این تغییرات ‫توی زندگیت شدم.
‫دندن" یه کمی خودسره".
‫هر اشتباهی هم کرده باشه...
‫بازم فقط یه بچه ست.
‫همه اشتباه می کنن.
‫من پدر بدی بودم.
‫دلم به این خوشه ‫که تو مادر خوبی براش هستی.
‫فکر نکنم درست باشه ‫که اونو از خونه بیرون کنی.
‫".امیدوارم بذاری برگرده خونه
‫- ینشی" اینو گفته؟" ‫- آره، ببینین.
‫بیا داخل.
‫دندن"، میریم خونه".
‫- بابا، مامان واقعاً با این مشکلی نداره؟ ‫- البته که نداره.
‫چجوری راضی شد؟
‫خودت می بینی.
‫خیلی خب.
‫برو، برو داخل.
‫مامان.
‫"دندن".
‫بیا، بیا داخل.
‫یه چیزی باید بهت بگم. ‫بیا داخل.
‫این نامه ها از طرف باباتن.
‫- این همه؟ ‫- آره.
‫خیلی زیادن.
‫پدرت نوشته که...
‫تو باید برگردی خونه.
‫اینم گفته که...
‫،اینکه بذارم تنها زندگی کنی ‫اشتباهه.
‫"دندن".
‫چرا از آکادمی بیرون نمیری ‫و برگردی خونه؟
‫چیزی که نوشته ایناهاش.
‫بیا اینجا.
‫مامان، خوشت اومد؟
‫چه نقشی بود؟
‫"وو چینگوا" تو نمایش "ارتش سرخ زنان".
‫سرباز هم نقش خوبیه.
‫،فکر میکردم لباسم به نقشم بخوره ‫ولی انگار نخورده.
‫بیا، تا گرمه بخورش.
‫داره میخوابه.
‫فانگ"، چیکار داری میکنی؟"
‫ینشی" اعدام نشد".
‫،اعدام نشد ‫زندگیش رو به تو مدیونم.
‫ولی دیگه نمیتونی این کارُ بکنی.
‫دیگه نمیتونی بهم دست بزنی. ‫برو بیرون!
‫دیگه اجازه نمیدم. ‫برو بیرون.
‫- برو بیرون! ‫- "وان یو"!
‫برو بیرون. برو.
‫برو بیرون. ‫نمیذارم دیگه بهم نزدیک شی
‫- "وان یو". ‫- برو بیرون.
‫- برو بیرون! ‫- مامان، آروم باش.
‫- برو بیرون. ‫- مامان.
‫مامان، درو باز کن.
‫مامان.
‫مامان!
‫برو بیرون.
‫مامان.
‫برو بیرون.
‫مامان.
‫مامان!
‫درو باز کن.
‫"دندن".
‫بیا اینجا.
‫بیا.
‫زود باش.
‫فانگ" کِـی این کارو با مامانت کرد؟"
‫کِـی؟
‫بهم بگو.
‫من بچه بودم.
‫فقط یادمه یه بار ‫داشت با ملاقه مامان رو میزد.
‫خیلی ممنون.
‫فانگ"؟"
‫کیه؟
‫تو کی هستی؟
‫می فانگ" خونه ست؟"
‫تو هم از همون مفتش هایی؟
‫داشتم می اومدم اداره تون.
‫فانگ" من کِـی آزاد میشه؟"
‫چیکار کرده؟
‫چطور جرئت میکنی ازش بازجویی کنی؟
‫همه میدونن که "فانگ" مرد خوبیه.
‫خیلی وقته رفته.
‫پس کِـی میخواین آزادش کنین؟ ‫یه تاریخ بهم بگو.
‫فقط من موندم با بچه م.
‫روز و شب منتظرشیم. ‫میخوایم واسه جشن سال نو برگرده خونه.
‫بهم بگو، کِـی آزاد میشه؟
‫چقدر دیگه باید منتظر بمونیم؟
‫بهم بگو!
‫جوابمو بده!
‫کِـی میاد بیرون؟
‫شوهرم رو بهمون برگردون!
‫،اون مرد خوبیه ‫می شنوی چی میگم؟
‫اونی که باید زندونی بشه تویی!
‫برگرد، نرو!
‫برگرد!
‫مامان، دیگه منتظر نمون. ‫نامه خون مریضه.
‫میذارم شون کنار.
‫شب سال نوئه. ‫بیا پودینگ بخوریم.
‫چی گفتی؟
‫مریضه؟
‫سرما خورده. ‫خوب میشه، چیز مهمی نیست.
‫"چندین سال بعد"
‫"پنجم برو دنبال "ینشی.
‫"نوشته ی تابلو: "لو ینشی