‫سلام.
‫جناب، می‌دونی که کلی خون روتونه دیگه؟
‫اوه.
‫هه.
‫آره، اصلاً مال من نیست. این فقط یه…
‫بیخیال.
‫ببین، می‌خوام از شر این خلاص بشم
‫فقط بندازش گردن یکی دیگه، می‌فهمی؟
‫یعنی، فکر می‌کردم پسرام عاشقش می‌شن، ولی، خب…
‫باور کن،
‫اونا اصلاً خوششون نمیاد.
‫[اسباب‌بازی پس گرفته نمی‌شود]
‫نه، این… اسباب‌بازی نیست،
‫پس هیچوقت این‌جوری صداش نکن.
‫این یه، خب…
‫این…
‫راستش، دقیقاً نمی‌دونم چیه.
‫در ضمن، به نظر خرابه.
‫ببین، انگار دسته طبلش بالا گیر کرده.
‫به هیچ وجه نباید بذاری این چوب طبل لعنتی بیاد پایین.
‫فهمیدی؟
‫چون وقتی بیاد پایین،
‫قول میدم، همه‌مون بیچاره می‌شیم.
‫باشه؟
‫وای… اوه…
‫باشه…
‫خب جناب، شما رو نمی‌دونم
‫ولی، خب من که اصلا احساس بی‌چارگی نمی‌کنم.
‫ایول
‫حالا کی داره می‌خنده، ‫پلیدزاده‌ی عوضی؟
‫آره!
‫نمی‌دونم آیا همه پدرها
‫ترسی تو دل بچه‌هاشون میندازن یا نه.
‫ولی مال من حتماً این کار رو کرد.
‫اسم من هال شلبورنه.
‫این منم با برادر دوقلوم، بیل.
‫خب، یعنی مایی که قبل از این اتفاقا وجود داشت.
‫بیل از اون بچه‌هایی بود ‫که می‌گفت، «دست بده»،
‫ولی بعد دستشو عقب می‌کشید ‫و وانمود می‌کرد داره موهاشو صاف می‌کنه.
‫سه دقیقه از من بزرگتر بود
‫و بیشتر جفت مامانم رو خورده بود.
‫واسه همین اون برادر بزرگه‌ام بود.
‫نقشی که جدی می‌گرفتش. ‫و هر وقت فرصت پیدا می‌کرد، ‫باهام مثل آشغال رفتار می‌کرد.
‫می‌خواستم بهت بگم…
‫مامان میگه ازت متنفره ‫چون باعث شدی بابا بره،
‫و حالا مجبوره بره باز ازدواج کنه.
‫ولی من به هر حال دوسش داشتم،
‫حتی اگه گاهی تو رؤیاهای خودم
‫یه بچه تک فرزند بودم.
‫ازت متنفرم، بیل شلبورن.
‫پدرتون…
‫خب، پدرتون رفت ‫یه بسته سیگار بخره
‫و دیگه هیچوقت برنگشت.
‫فقط مثل یه تخم مرغِ غلتون
‫رو پاشنه پا چرخید و رفت.
‫و صد البته که
‫می‌تونستم یکی از مهماندارهاش باشم، ولی،
‫معلومه که اون عوضی بی‌مسئولیت ‫هیچوقت منو با خودش جایی نبرد.
‫فقط با خودش ساعت‌های فاخر سوئیسی
‫و درخت‌های بونسای برمی‌گردوند.
‫خرت و پرت و سوغاتی
‫که کمدمون رو پر کنه.
‫و یه روز، عزیزای من،
‫همه این آشغالا مال شما میشه.
‫می‌دونستیم مامانم فکر می‌کرد ‫همه‌ش یه مشت آت‌آشغاله.
‫ولی برای من و بیل،
‫کمد بابا پر از سرنخ‌هایی بود
‫که نشون می‌داد اون کیه.
‫اوناهاش.
‫چهره‌ی مخفی اون عوضی بی‌مسئولیت.
‫این چیز لعنتی از کجا اومده؟
‫پاریس، فرانسه یا یه همچین جایی؟
‫روش نوشته، «میمون ارگ نواز».
‫«مثل زندگی».
‫منظورت «زنده‌ست» کله پوک.
‫نه.
‫چی؟
‫اونو بده به من.
‫بیا.
‫[کلید رو بچرخون و ببین چی میشه]
‫فکر می‌کنی اگه اینو بچرخونم یه گوهی بخوره؟
‫نچرخونش، بیل. مال بابا است.
‫بابا رفته، خنگ خدا.
‫و من وارثشم،
‫پس از نظر قانونی، همه چیز اینجا مال منه.
‫این آشغال از کار افتاده به هر حال.
‫نیا تو اتاقمون، گوساله.
‫صندلی جلو، معلومه.
‫خدایا، بدتر از قرار ناشناس نبود؟
‫ترجیح میدم شانسم رو امتحان کنم
‫و یه قورباغه‌ی کوفتی رو ببوسم ‫ببینم چی میشه.
‫خب، پسرا!
‫بعد از مسواک زدن، نوشابه نخورین،
‫و آتیش روشن نکنین،
‫و بخاطر آخرین آتیش‌سوزی، ‫بازی ویدیویی ممنوع.
‫سعی کردم بهشون بگم آتیش روشن نکنید،
‫ولی این پسرا یکسره سرخود کار می‌کنن.
‫ممنون، پرستار بچه آنی.
‫تا نصف شب برمی‌گردم.
‫خب، پسرا،
‫من فقط یه قانون برای امشب دارم.
‫دست‌هاتون رو از قسمت‌های ‫داغ میز دور نگه دارید.
‫خب؟ ‫سعی می‌کنم، ولی…
‫من فقط یه مردم.
‫بیل، بس کن.
‫وای خدا…
‫شاید یه تجربه مثل این
‫می‌تونست من و بیل رو بهم نزدیک‌تر کنه.
‫ولی معلوم شد که یک فاجعه بزرگ
‫به هیچ وجه کافی نبود.
‫لعنتی.
‫چطوری سرش هنوز وصله؟
‫هیس، هیس، هیس
‫زیاد بهش فکر نکن.
‫اوه، لعنتی.
‫اوووووو…
‫بله، بله
‫امروز، ما اینجا با آنی ویلکز هستیم.
‫ به‌خاطر یک تصادف فوت کرده
‫نه در یک تصادف
‫چون، می‌دونی، هیچ تصادفی وجود نداره.
‫اوم… نقشه و حکمت الهی؟
‫چه می‌دونم… شاید، آره!
‫بگو سکه رو بنداز، ‫می‌دونی، شیر یا خط، هه.
‫ولی نه سر آنی
‫چون اون،
‫اوم، جداست.
‫اون یه مسئله جداست. اوم…
‫اوم… می‌دونی، چرا اون، درسته؟
‫چرا آنی؟
‫چرا تو نه؟
‫یا تو؟
‫هر چیزی دلیلی داره، آره، کاملاً.
‫و همینه که هست.
‫اوووو…
‫همینه که هست.
‫کلام خداوند.
‫آمین.
‫همه چیز یک تصادفه.
‫یا هیچ چیز تصادفی نیست.
‫در هر صورت، یکسانه.
‫دیر یا زود داره
‫ولی سوخت و سوز نداره!
‫همه می‌میرن.
‫و این زندگیه.
‫من می‌میرم.
‫هر دوی شما می‌میرید
‫و همه دوستاتون و ننه باباهاشون
‫و همه حیوونای خونگی‌شون می‌میرن!
‫بعضیامون تو خواب، راحت و بی‌درد.
‫و بعضی از ما به طرز وحشتناک و خشنی
‫مثلا به بند رخت بسته می‌شیم
‫و یا با دهنی بسته فریاد می‌زنیم
‫و این جور چیزها.
‫ولی خب به درک
‫بیاین بریم جشن بگیریم.
‫ممکنه روز مراسم تشییع جنازه بوده باشه،
‫ولی احتمالاً اون خوشحال‌ترین ‫روز زندگی من بود.
‫عجیبه که چقدر سریع می‌تونه عوض بشه.
‫هی، بچه.
‫برادرت میگه بابات مامانت رو ترک کرده.
‫رفته پاریس، فرانسه سیگار بخره
‫چون تو یه بچه چاق گنده‌ای ‫که همه‌ش گریه می‌کردی.
‫و لامصب، مامانت بهتر از اینا حقشه، مگه نه؟
‫یعنی، حقش نیست؟
‫- اوم… ‫- فکر کنم این یعنی
‫مامانت الان نون‌آور خونه شده، هان؟
‫فکر کنم این‌جوری باشه، آره.
‫آخی اما
‫ببین، تو شلوار پات کردی.
‫و دو نفر نمی‌تونن همزمان
‫تو خونه شلوار مردونه پاشون باشه.
‫پس، انگار یه مشکل شلواری ‫برای خودت درست کردی، بچه.
‫عزیزم، دارم کره بادام‌زمینی و مربا درست می‌کنم.
‫آها و حالم چطوره؟
‫بله، عالیم! عاشق اینم که تمام روز ‫برای دو تا پسرم بردگی کنم.
‫مامان!
‫بله؟
‫چرا میمون عجیب بابا رو ‫گذاشتی تو اتاق ما؟
‫می‌دونی که من دیگه اونجا نمیرم
‫از وقتی اون جوراب سفته رو پیدا کردم.
‫آهان، آره.
‫هیچ ربطی به کله‌ی
‫پرستارم نداشتی، مگه نه؟
‫- اون می‌شد مثل… ‫- یو!
‫واقعاً خیلی خوشت میاد از اون چیزه، هان؟
‫- من… من دوسش ندارم. ‫- خیلی خوبه.
‫می‌تونی بگیریش، ولی
‫فقط باید بگی می‌خوای باهاش ازدواج کنی.
‫ولی من نمی‌خوام باهاش ازدواج کنم.
‫بگو، می‌خوام خانم میمون احمق باشم.
‫می‌خوام خانم میمون احمق باشم.
‫حالا بگو…
‫می‌خوام موز بهش بدم.
‫- نه، بیل، نه. ‫- بگو!
‫یا بقیه جفتت رو می‌خورم، عوضی.
‫می‌خوام موز بهش بدم.
‫خیلی‌خب. حل شد.
‫می‌تونی میمونه رو داشته باشی.
‫احمق.
‫به بازی‌های فیزیکی و احساسی.
‫حدود این زمان،
‫جنس مخالف هم جذاب و هم ترسناک میشه.
‫یو، خانم تورنس!
‫هال شلبورن داره زیر میز ‫با میمونش بازی می‌کنه!
‫عزیزم، دارم کیک شکلاتی درست می‌کنم.
‫این کوفتی رو نمی‌خوام!
‫این چه طرز حرف زدنه!
‫کی با مامانش این‌جوری حرف می‌زنه؟
‫لات کوچه خیابونی؟
‫تو.
‫به‌خاطر توئه که بیل بی‌مسئولیت این کار رو با من کرد.
‫می‌دونی من درباره کی حرف می‌زنم، مگه نه؟
‫اون بچه‌ی آشغالی که
‫اینجا باهام زندگی می‌کنه
‫اون بیله.
‫می‌خوای یه چیز دیگه هم بدونی؟
‫کاش بیل مرده بود.
‫هی، مامان، خونه‌ای؟
‫شام آماده‌ست؟
‫مامان؟
‫هنوز شروع نکردی؟
‫چه خبر شده؟!
‫اوه، لعنتی.
‫مامانی!
‫دکترها به بلایی که سر مامانم اومد
‫می‌گفتن آنوریسم بومرنگی.
‫اما من تنها کسی بودم ‫که می‌دونستم واقعاً چی بوده.
‫می‌گفتن احتمال اینکه اتفاق بیفته
‫یک در ۴۴ میلیونه.
‫و اون فقط یه راه دیگه‌ست برای گفتن اینکه
‫باید برای یه نفر اتفاق بیفته.
‫و اینطوری کار می‌کنه.
‫کلید رو می‌چرخونی ‫و چوب‌های طبل میاد بالا.
‫وقتی تصمیم می‌گیره کی رو می‌خواد بکشه
‫دوباره میان پایین.
‫درخواست قبول نمی‌کنه.
‫هر کی رو بخواد می‌کشه، ‫هر وقت که دلش بخواد.
‫و لازم نیست برات توضیح بده.
‫چیزی که روی جعبه نوشته حقیقت داره.
‫درست مثل زندگیه.
‫اوم… پسرم،
‫- شاید بهتره اگه تو… ‫- خفه شو!
‫هی، مامان!
‫مامان، بیدار شو!
‫مامان؟
‫مامان، چه شوخی باحالی!
‫مامان!
‫بیدار شو.
‫باشه، می‌تونی به حرف زدن ادامه بدی.
‫اوه…
‫می‌دونی، زن‌عمو آیدا و عمو چیپ تو
‫هیچوقت بچه نمی‌خواستن.
‫نه.
‫همیشه فقط زندگی‌ای رو ترجیح می‌دادن که بشینی
‫و دوباره بلند نشی تا وقتی که خودت بخوای.
‫در ضمن، ما بی‌اعتقاد هستیم، ولی…
‫خب، دیگه.
‫و می‌خوام بدونی
‫ما نهایت تلاشمون رو ‫برای شما پسرا می‌کنیم.
‫فقط اینکه نهایت تلاش ما ممکنه
‫خیلی بد باشه.
‫اوه… اوه، لعنتی.
‫لعنتی!
‫چه خبر شده؟
‫لعنتی.
‫تیکه‌هاش رو تو یه کیسه زباله گذاشتم
‫و مطمئن شدم که تو یه کامیون زباله بره.
‫و فکر کردم این پایان ماجراست.
‫ولی بعد از اون،
‫بیل و من دیگه مثل قبل نبودیم.
‫یعنی، شبیه هم به نظر می‌رسیدیم ‫چون دوقلو بودیم،
‫و، خب، می‌فهمی منظورم چیه.
‫زن‌عمو آیدا و عمو چیپ ‫من و بیل رو برداشتن
‫و ما رو به مِین بردن.
‫و فکر کنم امیدوار بودم ‫بدترین چیزها رو پشت سر گذاشتیم.
‫[کاسکو - مَین]
‫کت‌شلوارت رو درنمیاری، بیل؟
‫اگر درش بیارم، ‫بعد مجبورم دوباره بپوشمش
‫همین که یه مراسم خاکسپاری دیگه باشه.
‫ولی اگر درش نیارم،
‫پس مجبور نیستم دوباره بپوشمش.
‫پس دیگه خبری از مراسم خاکسپاری نیست.
‫شب بخیر، بچه‌ها.
‫دردسر میاد، داره میاد!
‫چرا آوردیش لعنتی؟
‫من نیاوردم. تیکه تیکه‌ش کردم.
‫به نظر من که تیکه تیکه نیست.
‫به‌جون خودم بیل،
‫این یه میمون بده.
‫یه میمون جادویی قاتل بده.
‫فکر می‌کنی پرستار بچه آنی رو کشته؟
‫شاید.
‫احتمالاً. من… نمی‌دونم.
‫می‌خواستم با اون دختر ازدواج کنم.
‫می‌دونم که می‌خواستی، بیل.
‫باید عمداً امتحانش کنیم ‫ببینیم کس دیگه‌ای که می‌شناسیم می‌میره.
‫نه، نباید. یعنی، ‫چی میشه اگه یکی از ما رو بگیره؟
‫پس قول میدم وقتی مردی وانمود کنم ناراحتم.
‫آره، منم همینطور.
‫فکر می‌کنی می‌تونه کسی رو ‫که کلید رو می‌چرخونه بکشه یا نه؟
‫من از کجا باید بدونم لعنتی؟
‫فکر می‌کنی مامان چرخوندش؟
‫می‌خوام امتحانش کنم.
‫نکن، بیل…
‫یه تصادف شکار بود،
‫ولی نه از نوع معمولش.
‫عمو چیپ زیر پای یه گله ‫از ۶۷ اسب وحشی
‫تو کیسه خوابش موقع کمپینگ له شد.
‫از مسئول کفن و دفن شنیدم که،
‫وقتی جسد رو بیرون ریختن،
‫انگار یکی یه پای گیلاس رو ‫با لگد پرت کرده بود.
‫خیلی برام مهم نیست ‫که عمو چیپ رفته.
‫یه جورایی عوضی بود.
‫فقط بیشتر برام مهمه که ‫احساس خوبی دارم که من نبودم.
‫ولی باید انجام بشه، می‌دونی؟
‫تا دور نگهش داریم از آدم‌هایی
‫که ممکنه از استفادش واقعاً لذت ببرن،
‫مثل نازی‌ها و روس‌ها
‫و افراط‌گرایان و از این‌جور چیزا.
‫می‌دونستیم که نمیشه نابودش کرد،
‫پس امیدوار بودیم که شاید بتونیم جلوش رو بگیریم.
‫فقط ازش خلاص شیم.
‫باعث شیم گورش رو گم کنه بره.
‫و برای مدت زیادی، به هر حال،
‫واقعاً به نظر می‌رسید که رفته.
‫[۲۵ سال بعد]
‫آخ!
‫وای!
‫از وقتی انداختیمش تو چاه، ‫میمون رو ندیدم،
‫ولی احساس می‌کنم دیر یا زود بر می‌گرده.
‫این منم که بزرگ شدم.
‫تقریباً کلا با بیل قطع رابطه کردم
‫و با این قضیه مشکلی ندارم.
‫در هر صورت عوضی بود.
‫هیچ دوستی ندارم،
‫و بهترین تلاشم رو می‌کنم که ‫از خانواده دور بمونم
‫از ترس اینکه اگه میمون برگرده،
‫یکی از نزدیکام رو بکشه.
‫ولی دور موندن از خانواده،
‫ببخشید!
‫راحت‌تر از عملش هست.
‫گمشو پدرسگ!
‫هی، دوِین.
‫اوه، داداش! بیا تو، بیا تو.
‫اوه نه، خوبه.
‫امروز باید زود برم. باید برم بچه‌مو بردارم.
‫صبر کن، تو بچه داری؟
‫لعنتی، مرد، خیلی رو مخه.
‫با تو زندگی می‌کنه؟
‫اوم، نه، زندگی نمی‌کنه،
‫ولی سالی یه‌بار می‌بینمش،
‫پس دارم می‌برمش «بهشت وحشت».
‫آره.
‫ترن‌های هوایی، فکر کنم.
‫سالی یه‌بار؟
‫لامصب، خیلی بده.
‫شرط می‌بندم زن سابقت
‫خیلی دهن دریده‌ست، هان؟
‫هان؟
‫اوه! نه، این سالی یه‌بار، ‫اون نظر من بود.
‫معلوم شد من یه جورایی ‫ تأثیر بدی می‌ذارم روش، می‌دونی.
‫«دردسر میاد.»
‫کی، تو؟
‫این‌جوری نیست که
‫من یه اسب رنگ پریده دید باشم، ‫که روش یه سوار رنگ پریده بود،
‫و اسم سوار هم مرگ بوده باشه.
‫ولی، اوم…
‫آره، یه مقداری مرگ وجود داشته.
‫لامصب، خیلی بده.
‫پفف! جت اسکی، ول کن. عوضی.
‫«با عشق… هال.»
‫لعنتی.
‫هال (بابا)
‫احساس اون انرژی پدرانه رو
‫که از تو به من منتقل شد.
‫پیتی هر روز بیشتر و بیشتر سراغت رو می‌گیره، هال.
‫و داره قلب ما رو می‌شکنه.
‫درباره من؟
‫چرا درباره من؟ برای چی؟
‫چون تو پدرشی.
‫و داره یه پروژه مدرسه ‫درباره شجره‌نامه انجام میده. ‫و چه دوست داشته باشی یا نه، ‫تو یکی از شاخه‌های اون درختی.
‫ببین، من…
‫من به پیتی اهمیت میدم.
‫واقعاً. مثل، من…
‫خیلی بهش اهمیت میدم، واقعاً خیلی زیاد.
‫همین الان، وقتی با هم روی کاناپه بودیم،
‫قدرتت رو گرفتم.
‫وای، وای، وای، من هیچوقت نگفتم ‫ می‌تونی قدرتم رو بگیری.
‫دیگه مهم نیست.
‫تد تصمیم گرفته
‫- قانوناً پیتی رو به فرزندی قبول کنه. ‫- چی؟
‫و وقتی فرزندخواندگی انجام بشه
‫دیگه نیازی نیست ‫که اصلاً پیتی رو ببینی.
‫ولی شما نمی‌تونید اینکار رو بکنید.
‫اون نمی‌تونه اینکار رو بکنه.
‫به عنوان متخصص برتر در این زمینه‌م،
‫می‌تونم، نه؟
‫ببین، تو و پیتی این فرصت رو دارید.
‫پس از این چند روز استفاده کن،
‫چندتا خاطره خوب ثبت کن،
‫و بعد تمیز از زندگی‌ات بندازش بیرون.
‫مثل یه دم زائد.
‫همون چیزیه که می‌خوای. مگه نه؟
‫نه. این چیزی نیست که می‌خوام.
‫من می‌خوام با پیتی وقت بگذرونم. ‫فقط، می‌دونی…
‫زائد؟
‫یعنی چیزی که بی‌کارکرد شده،
‫و در نتیجه، دیگه ضروری نیست.
‫- می‌دونم معنیش چیه، تد. ‫- مطمئنم می‌دونی.
‫- می‌دونم. ‫- خب، من قدرتت رو دارم، پس…
‫خب، من تو یکی از بوته‌هات ‫شاشیدم موقع ورود، پس…
‫خب، اینجا من پیشنهاد می‌کنم
‫که با هم مچ‌اندازی کنیم.
‫چی؟ مچ‌اندازی برای چی؟
‫برای همه تیله‌ها.
‫و از تیله‌ها، من، البته، به ‫توپک‌های کوچیکت اشاره می‌کنم.
‫- توپک‌های من… ‫- هی.
‫عزیزم…
‫اوه، پیتی. هی.
‫هی، پسر.
‫داشتین درباره چی حرف می‌زدین؟
‫منظورت چیه،
‫ یاد بابات میندازتت؟
‫داری درباره اون لبخند مسخره حرف می‌زنی
‫یا اون پشت و بازوهای پرمو؟
‫اصلا فکر می‌کنی کجاست؟
‫بابا، منظورمه.
‫عزیزم، ارزشش رو نداره.
‫ولی اگه واقعاً دنبال یه جواب می‌گردی،
‫باید بگم یا
‫سر میز شرط‌بندی یا ور دل زنش.
‫اوه، مامان چندشه. بسه.
‫چندش.
‫هی، بوشامپ، عزیزم،
‫یه پک می‌خوای؟
‫ولی هنوزم می‌خوای اون میمونه رو
‫به اون دیوونه‌ای که هیچوقت از خونه‌ش بیرون نمیاد بفروشی؟
‫یعنی، تا حالا اصلاً این آدم رو ‫رو در رو دیدی؟
‫به نظرم یه عوضی بیمار واقعیه.
‫[مسافرخونه]
‫خب، تو هیچ خواهر و برادری داری؟
‫این مال درخت خانوادگیته؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫خب.
‫پس، اوم
‫خواهر، برادر؟
‫آره، نه؟
‫اوم…
‫نه.
‫نه به هر دو؟
‫آره، نه، هیچکدوم.
‫تک فرزند…
‫درست مثل من.
‫و اوم، اسم مامانت چیه؟
‫اوم…
‫لویس.
‫اسم مامان من…
‫لویس بود.
‫هی، اوم… اوف.
‫داره دیر میشه، لعنتی.
‫باید برات، اوم، شام بگیرم، هان؟
‫فقط اگه می‌خوای من، مثلاً، زنده بمونم.
‫خوبه.
‫بگو، یا بقیه جفتت رو می‌خورم…
‫قول میدم وانمود کنم ناراحتم
‫وقتی مُردی.
‫چه خبر شده؟!
‫خدایا.
‫چه خبر شده؟
‫سلام.
‫خب، سلام، کله پوک.
‫بیل.
‫نمی‌تونم تنها کسی باشم ‫که بهت میگه کله پوک.
‫از کجا می‌دونستی چطور پیدام کنی، بیل؟
‫پنج ساله ازت خبر ندارم،
‫و نزدیک ده ساله ندیدمت؟
‫نه و یازده، و اینا فقط عددن.
‫پلیس شماره‌ت رو بهم داد.
‫منظورت چیه، پلیس؟
‫یه خبری دارم.
‫زن‌عمو آیدا عمرش رو بهت داد.
‫اوه، لعنتی.
‫خب، فکر کنم یه جورایی پیر بود.
‫مریض بود یا یه چیزی؟
‫در واقع، به نظر میاد پیرزن
‫یه جورایی تجدید حیات داشته،
‫خونه‌ش رو گذاشته برای فروش،
‫کمدش رو تمیز می‌کرده.
‫پلیس جوون و مهربونی که باهاش حرف زدم
‫عبارت «تصادف عجیب» رو به کار برد.
‫باشه، خب؟ چی؟
‫یکی باید وسایلش رو بگرده،
‫و تو وارث بعدی هستی.
‫از نظر فنی، تو وارث بعدی هستی، بیل.
‫این هفته‌ی پیش پیتی هستم، پس نه.
‫هفته‌ی تو؟ همین‌قدر با پسرت وقت می‌گذرونی؟
‫و اینکه، تو ضعیفی.
‫چی می‌خوای، بیل؟
‫برو خونه زن‌عمو آیدا ‫و مطمئن شو «اون» اونجا نیست.
‫«اون» ته یه چاهه.
‫«اون» می‌تونه منتقل بشه و تو می‌دونی.
‫به هم چی میگن؟
‫سفر جاده‌ای؟
‫چرا اصلاً باید پیش زن‌عمو آیدا باشه؟
‫چون خودش رو به خانواده‌مون چسبونده
‫و دوست داره ما رو بکشه.
‫و من نمی‌خوام بمیرم و احتمالاً
‫تو هم نمی‌خوای پیتی بمیره.
‫و اگه پیداش کردم، هان؟
‫قراره چیکار کنم،
‫از یه هواپیما بندازمش پایین؟ ‫احتمالاً دوباره می‌پره بالا!
‫نه، دیگه هیچوقت از چشمت ‫دورش نمی‌کنی،
‫میمون باید نابود بشه.
‫چرا خودت نابودش نمی‌کنی، هان، بیل؟
‫تو کوچیکتری، تو برو.
‫بیل. بی… لعنتی!
‫لعنتی!
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫لعنتی! چه خبره؟
‫اون یه پاست؟ لعنتی!
‫باشه، باشه.
‫- پیتی، بیدار شو. زود باش. ‫- چی؟
‫- باید بریم. بزن بریم. ‫- ساعت چنده؟
‫چه غلطا؟
‫هی، مؤدب باش.
‫و باید بریم، باشه؟
‫یه چیزی بیرون بود. ‫یه چیز نبود.
‫یه زن بود، ‫و در هر صورت، باید بریم.
‫باشه؟ پس بیا، بزن بریم.
‫نصف شبه. چیزی زدی؟
‫نه، کاش بودم، خدایا
‫نه، مواد نکش. جدی میگم.
‫ولی بیا، بزن بریم. زود باش.
‫میرم بخوابم.
‫باید مثل تخم مرغ از اینجا در بریم!
‫[مسافرخونه‌ی لیندا ویستا]
‫هی، پیتی، اوم… ببخشید بابت اون چیزا.
‫فقط اینه که زن‌عمو آیدام مرده،
‫و باید با کلی از وسایلش سر و کله بزنم.
‫می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
‫خیلی ترجیح میدم نپرسی.
‫مامانت چطوری مرد؟
‫این واسه درخت خانوادگیته؟
‫چون معمولاً درخت‌های خانوادگی درباره کی‌ها هستن
‫و چه موقع‌ها، نه چراها ‫و می‌دونی، چطور.
‫زن‌عمو‌ت همونی بود که ‫بعد از مرگ مامانت بزرگت کرد؟
‫اوم، آره.
‫آره، آره، اون بود.
‫شاید بتونی، اوم،
‫منو با خودت ببری خونه زن‌عمو‌ت.
‫می‌تونم با وسایلش کمکت کنم و…
‫تو با من نمیای، پیتی.
‫چرا نه؟
‫چون افسرده‌کننده‌ست، باشه؟
‫قرار بود بریم پارک تفریحی،
‫نه اینکه…می‌دونی
‫تاریکی و مرگ.
‫من درباره فرزندخواندگی می‌دونم، هال.
‫اوه.
‫و پس تو می‌تونی یا فقط
‫منو بندازی دور و همه‌چی رو تموم کنی
‫یا می‌تونیم بقیه
‫اون زمان کمی که برامون مونده رو
‫با هم باشیم.
‫موندم لویس کدوم رو انتخاب می‌کرد.
‫اینجا تنها چیکار می‌کنی، هال؟
‫یا نمی‌خوام بدونم؟
‫فقط داشتم فکر می‌کردم، فکر کنم.
‫آهان، آره؟
‫به چی؟
‫نمی‌دونم.
‫آینده.
‫توصیه‌ای داری؟
‫اوم، خب
‫مراقب دندون‌هات باش.
‫و مراقب روده‌ت باش.
‫و زندگی رو همونطور که میاد قبول کن.
‫می‌دونی، بدترین کاری که می‌تونی بکنی ‫اینه که سعی کنی به زور متوصل شی.
‫ولی واقعاً، فکر می‌کنم ‫مهم‌ترین چیزی که
‫باید یادت باشه اینه که
‫سعی کن همه اطرافت رو نکشی.
‫پیتی؟ پ…
‫پیتی؟
‫هی، پیتی، پسر؟
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫لعنتی، لعنتی، لعنتی.
‫ببین. یه جایی تو شهر هست.
‫کلاس‌های چتربازی می‌ذارن. ‫حس می‌کنم از اون چیزاییه
‫که یا توش خیلی خوبی یا نیستی.
‫فقط یه جلسه کافیه تا بفهمی.
‫هی، بامزه‌ست.
‫این… که… بامزه‌ست.
‫آره؟ خب، تو هم یه جورایی بامزه‌ای، هال.
‫اوه، و عروسی هم برگزار می‌کنن.
‫هی، اوم، یه لطفی بکن، باشه؟
‫اوم، تو ماشین منتظر باش تا من با این قضیه کنار بیام.
‫چی؟ اصلاً.
‫می‌خوام اتاق قدیمیت رو ببینم ‫همونطور که تو فیلم‌ها نشون میدن.
‫نه، پیتی.
‫چرا نه؟
‫فقط چون… چون من گفتم نه.
‫باشه. خوبه.
‫پس باید برم دستشویی شماره دو.
‫چی؟ چرا تو مسافرخونه نرفتی؟
‫خیلی چیزا هست که درباره من نمی‌دونی، هال.
‫مثلاً،
‫من از اون بچه‌هام که فقط ‫تو خونه می‌تونم برم دستشویی.
‫جدی داری میگی؟
‫شرط سختیه که ببازی، هال.
‫خدایا
‫سلام
‫سلام. ببخشید. آه.
‫اوه، پنجره پایین نمیاد.
‫- آره، باشه. ‫- سلام. ‫- حالت چطوره؟ ‫- سلام! من باربارام.
‫- سلام. ‫- شما باید هال شلبورن باشین.
‫برادرتون بیل شلبورن گفت که میاین.
‫اوه، آره، درسته، درسته.
‫اوم، سلام، باربارا. آره.
‫این برادر بیل شما
‫واقعاً یه شخصیت خاصیه، مگه نه؟
‫- آره. ‫- منظورم برادرتون بیله!
‫آره، آره. واقعاً شخصیت خاصیه. آره.
‫آره. واو، این کوچولو کیه؟
‫اوه، این، اوم، اینم پسرم، پیتیه.
‫اوه، سلام.
‫اوه، نه، ممنون، باربارا.
‫من فقط یه بچه‌ام که خونه زیاد نمی‌خره.
‫ولی اینم نمی‌دونستم که ‫یه عمو دارم.
‫پس، آره، ممنون بابت این.
‫اوم، جالبه، چون ‫من دیروز واقعاً از هال
‫پرسیدم که خواهر برادر داره یا نه.
‫ولی صاف تو صورتم دروغ گفت.
‫- خب… ‫- ولی مشکلی نیست.
‫اون فقط چند روز دیگه بابام می‌مونه،
‫چون قراره جایگزین بشه
‫با یه متخصص برجسته.
‫- آره. ‫- باشه.
‫- خب… ‫- پس کارت نمی‌خواد. باشه.
‫- کارت نه، آره. ‫- بیا بریم خونه رو ببینیم.
‫شما و زن‌عمو‌تون خیلی نزدیک بودین؟
‫اوم، حتماً. خیلی.
‫این همه وسایلشه؟
‫حس می‌کردم وسایل بیشتری داشت.
‫اوه، خب، ما اون حراج اموال رو داشتیم
‫فردای روزی که مرد.
‫استقبال خوبی هم شد، تازه. ‫باید بیشتر از ۱۰۰ دلار در آورده باشیم، ها!
‫درسته…
‫باشه.
‫حالا ببینم، ‫این می‌شد یکشنبه،
‫چون از دوشنبه،
‫اوضاع یه کمی، اوم، به‌هم ریخته بوده اینجا.
‫آره. زن‌عمو‌تون، البته، دوشنبه بود.
‫و بعد، وای خدا،
‫اول صبح سه‌شنبه، ‫میچ مک‌دونالد بود.
‫و بعد چهارشنبه برت برگرسون بود.
‫و بعد نانسی ریزولی.
‫ولی هیچ کبرایی تو مِین نیست، یعنی هست؟
‫خب، اون یکی که بود.
‫نه، هر روز از دوشنبه،
‫حداقل یکی از اهالی کاسکو فقط… پوف!
‫گاهی دو یا سه یا چهار
‫یا حتی پنج نفر از اهالی کاسکو ‫فقط پوف…
‫- درسته. باشه. ‫- و پوف و پوف!
‫عالیه، آره، آره، گرفتم.
‫میشه کمد دیگه رو نگاه کنیم؟ فکر کنم این طرفه.
‫حتماً، دنبالم بیاین.
‫پوف!
‫شماها دوقلویین؟
‫می‌دونی، مادرم همیشه می‌گفت
‫هر وقت یه هواپیما سقوط می‌کرد
‫یا یه اتوبوس مدرسه می‌رفت تو رودخونه
‫و تلفات زیادی داشت یا هر چی…
‫همیشه می‌گفت،
‫انگار خدا امشب حسابی رو دوره!
‫اوه، عجیبه.
‫یادم نمیاد قفلش کرده باشم.
‫هی، شما تصادفا یادتون نمیاد
‫زن‌عمو‌م یه میمون کوکی تو حراج داشت؟
‫اوه، نه، فکر نکنم.
‫اوه، که یه خاطره عزیز ‫دوران بچگی نبود، مگه نه؟
‫اوه، یه اولین دوست پشمالوی کوچولو
‫پر از شیطنت و شگفتی؟
‫نه، مهم نیست. ممنون.
‫باشه.
‫نه، این یکی نیست.
‫با اون کلید چطور پیش میریم؟
‫اوه… نگران اون سر کوچولوی خوشگلت نباش.
‫وای خدا، این رو بلند گفتم؟
‫مواظب باش!
‫ولی تو خوشگلی.
‫- اوه! ‫- می‌دونی چیه؟
‫- فکر کنم باید بریم پایین… ‫- انگار خودم
‫یه فرآیند حذفی کوچولو انجام دادم!
‫نه، نه، نه!
‫اون بالا همه چیز خوبه؟
‫آره، همه چیز خوبه.
‫اوه، لعنتی.
‫و شما فقط اونجا وایساده بودین،
‫دستاتون به چیزی نخورده، درسته؟
‫آره، درسته.
‫و می‌دونستین توی خونه اسلحه هست، یا نه چندان؟
‫اوم، نه.
‫باشه.
‫باید ازتون بخوام از شهر خارج نشین
‫تا بتونیم چند تا چیزو مشخص کنیم.
‫چی؟ نه، نه، نه، افسر.
‫به پسرم قول دادم که می‌برمش
‫- بهشت وحشت. ‫- در واقع، افسر،
‫از رفتن به بهشت وحشت منصرف شدیم.
‫این مسلما خیلی مهم‌تره.
‫- بچه باهوشی هستی. ‫- هوم.
‫یه مسافرخونه پیدا کنین.
‫می‌گفتم همین‌جا بمونین، ‫ولی اون بالا یه افتضاحیه.
‫یعنی، شما واقعاً رفتین اون بالا؟
‫مثل اون رستورانه…
‫شهر اسپاگتی.
‫هی، پسر، می‌خوای بری تو ماشین منتظر باشی؟
‫آره، اون کار مورد علاقه‌ته که من بکنم، مگه نه؟
‫فقط دور بمونم.
‫دارن جنازه رو میارن بیرون!
‫بزن بریم، کاسکو! ‫بزن بریم، کاسکو! بزن بریم!
‫الو؟
‫هال شلبورن، لطفاً، اگه در دسترسه.
‫- بیل؟ ‫- خدا رو شکر.
‫و پیتی؟ اونم در دسترسه؟
‫آره، ببین، ما خوبیم، ولی، اوم…
‫میمون اینجا نیست.
‫زن‌عمو آیدا یه حراجی کوفتی داشت، پس می‌تونست باشه،
‫ولی الان می‌تونه ‫هر جایی با هر کسی باشه.
‫خب، این خوب نیست.
‫این بده.
‫آره، همه جور کوفتی ‫داره تو شهر اتفاق می‌افته،
‫مردم دارن به شکل‌های غیرعادی می‌میرن.
‫پلیس بهم گفته نمی‌تونم برم.
‫برو مسافرخونه. منتظر علامت من باش.
‫منتظر علامت کوفتیت باشم؟!
‫صبر کن، بیل، تو کجایی؟
‫بیل، تو شهر زندگی می‌کنی؟
‫احمق.
‫شلبورن، شلبورن… اه. نه.
‫«خانم میمون»؟
‫سلام.
‫اگه این تماس مربوط به آگهی منه،
‫خوشحالم بگم که جستجوی من
‫برای پیدا کردن میمون عزیزم تموم شده.
‫ممنون از تماستون ‫و مراقب خودتون باشین.
‫درست همون لحظه ‫که از دستام سُر خوردی،
‫یهو حقیقت وحشتناک ‫همه چیز رو فهمیدم.
‫که برادر کله‌خرم
‫کلیدت رو چرخونده بود و مامانم رو کشته بود.
‫پس برگشتم تا هر چه زودتر بگیرمت.
‫ولی تو رفته بودی.
‫و یه نشونه برای من و فقط من ‫به جا گذاشته بودی.
‫که یه روزی برمی‌گردی.
‫و پس منتظر موندم.
‫و برای مدت طولانی،
‫هیچی نبود.
‫صد درصد، هیچی.
‫ولی بعد
‫[سلام]
‫اونجا بودی.
‫[کلید رو بچرخون ببین چی میشه]
‫[سال میمون]
‫یهو، هر جا نگاه می‌کردم، اونجا بودی.
‫اوه، لعنتی!
‫که برگشتی تا کمکم کنی ‫انتقامم رو بگیرم.
‫به جاهایی برگشتم که فکر می‌کردم ‫ممکنه اونجا باشی.
‫احمقانه باور داشتم که می‌تونم
‫کاری کنم دوباره ظاهر بشی.
‫لعنتی.
‫که این من بودم که ممکنه دوباره پیدات کنم.
‫پس خودم رو برای بازگشتت آماده کردم.
‫روی کت و شلوار قدیمی مراسم ‫خاکسپاری بچگیم دوباره کار کردم
‫به انتظار مراسم‌های بیشتر.
‫و تا بتونم یک بار دیگه
‫شاهد شکوه وحشتناکت باشم.
‫لعنتی!
‫پس نگاه کردم، و شاهد یک اسب رنگ پریده بودم
‫و اسم اونی که روش نشسته بود مرگ بود.
‫خانم میمون.
‫و حالا، اینجاییم.
‫بالاخره با هم.
‫فقط یک کار مونده که انجام بدیم.
‫با حکمت بی‌نهایتت،
‫به شمشیر آتشین عدالتت اعتماد می‌کنم
‫که هوای فاسد رو بشکافه
‫و شخص درست رو نابود کنه.
‫و می‌دونم که دقیقاً می‌دونی
‫من درباره کی حرف می‌زنم.
‫لامصب، خیلی بده.
‫لامصب، خیلی بده! آه!
‫چیه؟
‫اوم، اوم، ریکی هستم.
‫چیه؟ من خیلی سرم شلوغه.
‫باشه، آره، پس…
‫امیدوارم عجیب نباشه، ‫ولی داشتم فکر می‌کردم،
‫می‌دونی، اگه بشه ۱۵ دلارت رو پس بدم
‫و به جاش اون میمون اسباب‌بازی رو نگه دارم. ‫اسباب‌بازی نیست،
‫هیچوقت اینجوری صداش نکن.
‫درسته، آره، نه، ‫منم همین فکر رو می‌کردم.
‫فقط یه جورایی منو یاد بابام میندازه،
‫که می‌دونم یه چیز عجیبیه
‫که، مثلاً، یه مرد به یه مرد دیگه بگه.
‫وقتی فکر می‌کنی خیلی درد داره، ریکی؟
‫- خب… ‫- اوم… خب، خب…
‫می‌دونستی که ۲۷٪
‫از همه انگلیسی‌زبان‌ها
‫قبل از مرگ یا «اوه، لعنتی»
‫یا «وای خدا» رو میگن؟
‫حالا جالبه، چون مرگ
‫اون یه چیز بزرگیه ‫که برای همه ما اتفاق می‌افته،
‫و با این حال هنوز نمی‌تونیم جلوی
‫تعجب کردن خودمون رو ازش بگیریم.
‫درست میگی، داداش.
‫پس به هر حال،
‫برادرت رو دیدم.
‫شبیه توئه.
‫با این حال، مثلاً، اوم
‫اون، مثلاً، برادرزاده‌ته، هان؟
‫چی میشه اگه پیتی کلید رو بچرخونه؟
‫پس… پس، می‌تونم پسش بگیرم؟
‫هرگز. من استخدامت کردم که میمون رو پیدا کنی، ‫نه اینکه عاشقش بشی.
‫حالا گمشو.
‫گمشو بابا!
‫هی، مامان، خونه‌ای ‫یا کارخونه‌ای؟
‫عوضی بی‌مسئولیت.
‫هی، بوشامپ!
‫گلوله اضافی داری؟
‫چه کالیبری؟
‫هی، هنوز یه کم از خون باربارا روته.
‫آره.
‫حادثه‌ها پیش میان.
‫می‌تونم یه سوال ازت بپرسم؟
‫ها ها.
‫اوم، نه.
‫تا حالا کسی رو کشتی؟
‫من…
‫یا خدا.
‫مامان می‌دونه؟
‫نه، من هیچکس رو نکشتم.
‫معلومه که هیچکس رو نکشتم.
‫ببین، وقتی برگردیم مسافرخونه، ‫می‌خوام به مامانت زنگ بزنم
‫و بهش بگم چه اتفاقی افتاده.
‫فکر می‌کنه کنار من امنیت نداری
‫و خب حق با اونه
‫پس تد فقط منو به فرزندی قبول می‌کنه و
‫تو دیگه هیچوقت منو نمی‌بینی؟
‫تو با تِد راحت‌تری، باشه؟
‫گمشو بابا
‫هی، پیتی…
‫خب، هر وقت لازم داشتی اینجام.
‫تو فقط کار خودت رو تو دستشویی بکن، باشه؟
‫و اگه می‌خوای حرف بزنیم،
‫می‌تونیم یه صحبت درست و حسابی ‫داشته باشیم، باشه، رفیق؟
‫بله؟
‫منم. ‫تو داریش، مگه نه؟
‫نمی‌دونم، شاید.
‫بیخیال، بیل، خانم میمون؟
‫من می‌دونم هستم، ولی تو چی هستی؟
‫کلید رو دیگه نچرخون!
‫بازوهاش اون‌قدر بلند یا منعطف نیستن ‫که خودش بتونه
‫به اونجا برسه، پس یه نفر باید این کار رو بکنه.
‫و همچنین، نه.
‫خدایا، بیل،
‫اینا آدم‌های بی‌گناهن.
‫ببین، من… من برام مهم نیست که من چی میشم.
‫فقط مهم اینه که پیتی جاش ‫امن باشه، پس دیگه نچرخونش.
‫اگه می‌خوای کلید رو دیگه نچرخونم،
‫پیتی رو برام بیار تا ‫اون بتونه بچرخونتش.
‫چی؟ نه. چرا؟
‫کسی که کلید رو می‌چرخونه هیچوقت نمی‌میره.
‫تو این رو از بچگی می‌دونستی، مگه نه، هال؟
‫چی؟
‫درباره چی حرف می‌زنی؟
‫کجایی، بیل؟
‫اگه می‌خوای پیتی در امان باشه،
‫همه کاری که پیتی باید بکنه اینه که کلید رو بچرخونه ‫و کلید رو تا ابد و ابد بچرخونه،
‫و پیتی هیچوقت نمی‌میره.
‫گوش کن، بیل، خب؟
‫بذار پیتی رو از اینجا ببرم، ‫بعد با هم حرف می‌زنیم، باشه؟
‫می‌فهمیم چیکار می‌خوایم بکنیم.
‫یا من همچنان کلید رو می‌چرخونم
‫یا پیتی کلید رو می‌چرخونه.
‫وقتی تصمیمت رو گرفتی بهم زنگ بزن.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن، صبر کن!
‫بیل، بی…
‫لعنتی!
‫هی، پیتی؟ پیتی؟
‫هی، پیتی؟
‫هی، پسر، باید بریم، باشه؟
‫باید برت گردونم خونه مامانت.
‫پیتی، در رو باز کن! بزن بریم!
‫پیتی!
‫پیتی، در رو باز کن!
‫یالا، باید همین الان بریم!
‫یا خدا.
‫ سکته نکن.
‫یا بکن، می‌دونی؟ اگه این‌قدر ‫مشتاقی از زندگیم بری بیرون،
‫می‌تونه یه میانبر خوبی باشه.
‫پیتی، چه خبره؟ ‫چرا در رو جواب ندادی؟
‫برات مهمه؟
‫چرا باید بچه‌دار می‌شدی
‫اگه همه کاری که می‌کنی ‫اینه که خودت رو ازم دور نگه داری؟
‫من دقیقاً نمی‌دونستم ‫چیکار دارم می‌کنم، باشه؟
‫من فقط یه بچه احمق کودن بودم.
‫پس من یه تصادف بودم؟ ‫اینه که داری میگی؟
‫همه چیز یه تصادفه، آره.
‫واو، عالی بود.
‫خیلی خوب بود شنیدنش.
‫منظورم این…
‫آره، یه تصادف بودی، پیتی.
‫ولی تو یه اشتباه نیستی.
‫خیلی خوشحالم که اینجا با منی.
‫تو خیلی برام عزیزی.
‫ولی به همین دلیله که دور می‌مونم، چون من…
‫من کلی دردسر عجیب دارم
‫و نمی‌خوام تو مجبور باشی ‫باهاشون سر و کله بزنی.
‫- مثل چی؟ ‫- مثل…
‫چیزای بد، پیتی، مثل
‫چیزای شیطانی.
‫چیزایی که از بابام بهم رسیده، و ‫نمی‌خوام به تو منتقلشون کنم.
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟ مثل چی؟
‫مثل…
‫وایسا.
‫باز کن، پلیسم!
‫باشه، باشه.
‫خفه شو! خفه شو و دستا بالا!
‫واو، واو، واو! فقط آروم باش، باشه؟
‫- هیس، هیس! ‫- فقط آروم باش، آروم باش.
‫- سوییچ رو بگیر. ‫- چی؟
‫- زود باش! ‫- باشه، باشه!
‫باشه، باشه، باشه، باشه، باشه.
‫باشه، باشه.
‫می‌خوایم یه دور کوچولو بزنیم، باشه؟
‫باشه، باشه.
‫خب، همین‌جا نگه دار.
‫کجاییم؟
‫هان؟
‫کجاییم؟
‫این خونه برادرته!
‫یا قلعه‌ش.
‫وانمود نکن نمی‌دونی کجاییم!
‫نمی‌دونم، باشه؟
‫ما، می‌دونی، با هم قطع رابطه کردیم.
‫- آه، لامصب، خیلی بده. ‫- ممنون.
‫- خفه شو! ‫- باشه.
‫تو، تو برو داخل،
‫با عموت مهربون رفتار کن،
‫و میمون رو برام بیار.
‫- و بیارش بیرون، باشه؟ ‫- چه میمونی؟
‫اون… اون یه جلیقه قرمز کوچولو داره،
‫و یه طبل نگه می‌داره، و من می‌خوامش.
‫چرا این یارو درباره یه میمون می‌دونه و من نه؟
‫اون درباره‌ش نمی‌دونه ‫و اون نمیره اونجا.
‫یه میمون اسباب‌بازیه؟
‫اینجوری صداش نکن، باشه؟ ‫نیست. اون…
‫شیطانیه.
‫اساساً خود شیطانه، باشه؟
‫یه میمون اسباب‌بازیه. ‫می‌خواستم وقتی بزرگتر شدی بهت بگم، باشه؟
‫تو به‌خاطر یه میمون اسباب‌بازی
‫یه بابای بی‌مسئولیت بودی؟
‫چه خبره؟
‫هی، با ادب باش، و آره، ‫ولی برای همینه که باید
‫تا حد ممکن از اینجا دور بشیم.
‫جدی میگم، بچه، باید امیدوار باشی ‫اون میمون کوفتی رو بیاری،
‫چون می‌خوام این یارو رو بزنم.
‫باشه، فقط بذار منم باهاش برم اونجا.
‫- لطفاً. ‫- نه!
‫یه دریچه سگ دور پشت هست،
‫و بچه‌ت باید امیدوار باشه ‫که به اندازه کافی لاغر هست که جا بشه.
‫زنگ نمی‌زنی به پلیس یا هیچ کاری نمی‌کنی.
‫میری تو، میمون رو برام میاری،
‫یا قسم می‌خورم هر دوتون رو ‫می‌زنم، مثلاً، خیلی بار.
‫اون نمیره اونجا.
‫- خفه شو! ‫- باشه.
‫برو.
‫هال
‫اوضاع خیلی ناجوره
‫می‌دونم.
‫پس هر کاری می‌کنی،
‫کلید پشت میمون رو نچرخون.
‫باشه، باشه!
‫لعنتی…
‫لعنتی.
‫هوم.
‫یه جورایی باحاله… فکر کنم.
‫تو واقعاً پلیس نیستی، مگه نه؟
‫خفه شو! معلومه که نه.
‫از پلیسا متنفرم.
‫بابای من پلیس بود.
‫هنوزم هست، تا جایی که می‌دونم.
‫می‌دونی، مامانم می‌گفت ‫دنبال هوس‌بازی بود،
‫ولی من مثلاً میگم، همین جا تو شهر ‫هم فرصت هوس‌بازی هست، می‌دونی؟
‫- آره، می‌دونم. ‫- ولی هر چی.
‫رفت.
‫و برای همینه که از پلیسا متنفرم.
‫ولی اینم هست که اونا پلیسن، می‌دونی؟
‫که بهترین دلیل برای متنفر بودن از پلیساست.
‫چه خبره؟
‫اوم…
‫اون چیه اونجا چیکار می‌کنه؟
‫نور بالا بزن روش
‫نور بالا بزنم روش، باشه.
‫اوه، چندش! خاموشش کن!
‫- باشه! ‫- خاموشش کن!
‫دارم خاموشش می‌کنم. خدایا!
‫با حکمت بی‌نهایتت،
‫به شمشیر آتشین عدالتت اعتماد می‌کنم
‫که هوای فاسد رو بشکافه
‫و شخص درست رو بزنه
‫و فقط شخص درست رو.
‫عمو بیل؟
‫پیتی.
‫چه سورپرایز خوبی.
‫خوبی؟
‫من؟
‫آره.
‫تو.
‫خیلی وقته کسی اینو ازم نپرسیده.
‫حالا که گفتی…
‫نه.
‫خوب نیستم.
‫این اسباب‌بازی مورد علاقه‌م از بچگیم بود.
‫قراره طبل بزنه، ولی فکر کنم گیر کرده.
‫می‌تونی برام درستش کنی؟
‫مال پدربزرگت بود، می‌دونی.
‫از یکی از سفرهاش با خودش آورد.
‫اون خلبان بود.
‫اونم اسمش پیتی بود.
‫اینو می‌دونستی؟
‫هال هیچی بهم نمیگه.
‫نه، معلومه که نمیگه.
‫پس این بوده، هان؟
‫چیزی که همه رو خراب کرد؟
‫چطور ممکنه؟
‫فقط یه اسباب‌بازیه.
‫چرا امتحان نمی‌کنی بچرخونیش، هوم؟
‫احتمالاً فقط به یه لمس متفاوت نیاز داره.
‫اونجا.
‫چرخوندن کلید فقط چیزیه که
‫مردهای خونواده‌ی شلبورن
‫نسل‌ها انجامش دادن.
‫میشه گفت… یه سنته
‫ولی اگه مناسبت نیست،
‫پس مناسبت نیست.
‫چیکار می‌کنه؟
‫کلید رو بچرخون.
‫ببین چی میشه.
‫می‌خوای برم عقب‌تر؟
‫نه! گوه نخور تکون بخوری.
‫هی، باشه. باشه.
‫کار می‌کنه؟
‫مرد، این کلاه پلیس احمقانه!
‫وحشتناک می‌خاره.
‫چی؟
‫خدای من
‫مراقب اون تفنگ باش، خب؟
‫آره.
‫- کاملاً. ‫- آره. درسته.
‫لعنتی.
‫اوم…
‫وای خدا!
‫- لعنتی! لعنتی! ‫- اوه!
‫یا خدا! لعنتی!
‫لعنتی! خدایا!
‫لعــنتی!
‫لعنتی!
‫یعنی چی؟
‫لعنتی.
‫پیتی، کجایی؟!
‫بابا!
‫پیتی!
‫دوباره بچرخونش.
‫همین الان اون کلید کوفتی رو بچرخون!
‫چی؟ نه!
‫پس اون میمون عوضی رو بده به من!
‫همینه!
‫دیگه مؤدبانه نمی‌پرسم.
‫انجامش بده. بکشش.
‫برادر کله‌پوکم رو بکش،
‫همین الان انجامش بده!
‫خدا… لعنتت کنه!
‫اون طبل کوفتی رو بزن!
‫خدایا… ‫بهت دستور میدم!
‫لعنتی.
‫خدا… میشه، لطفاً؟
‫خدا لعنتت کنه!
‫خدا…
‫چطور این‌قدر لعنتی قوی هستی؟
‫هی!
‫هان؟ پیتی!
‫وای خدا
‫آه، خدا رو شکر. بیا بریم.
‫خدا… لعنتی!
‫چه غلطی کردم؟
‫چرا از من عصبانی‌ای؟
‫اون چیه؟
‫خدایا!
‫آه! خدا…!
‫چه…
‫بیل.
‫لعنتی. دسته طبل هنوز بالاست، پیتی.
‫سلام، کله‌پوک.
‫تو تو همچین وقتی فقط همینو میگی، کثافت؟!
‫کله‌پوکی دیگه
‫لعنتی… مرتیکه!
‫خدایا، بیل.
‫واقعاً می‌خواستی منو بکشی، مگه نه؟
‫معلومه که می‌خواستم.
‫پس همه این کشتار برای همین بود، هان؟
‫ممکن بود پیتی رو بکشی!
‫می‌تونستی پسر من رو بکشی!
‫برای چی؟ چرا؟
‫چون تو مامانم رو کشتی.
‫و می‌دونم می‌خواستی منو بکشی.
‫ولی این چیز کوفتی درخواست ‫قبول نمی‌کنه، واضحه.
‫روزها کلید رو با اسم تو در ذهنم چرخوندم.
‫هیچی نشد.
‫گوش کن، بیل.
‫تقصیر من نیست.
‫تقصیر هیچکس نبود.
‫هیچکدوم ما لایق چیزی ‫که برامون اتفاق افتاد نبودیم.
‫ما فقط اونجا بودیم وقتی اتفاق افتاد.
‫مامانی؟
‫متأسفم، بیل.
‫ولی فکر کنم باید برم دیگه.
‫همه می‌میرن،
‫و این زندگیه.
‫متأسفم که مامانت مرد.
‫خیلی بده.
‫می‌دونم چه حسی داری.
‫اونم مامان من بود.
‫اوه، آره.
‫فکر کنم بود
‫هیچوقت اینجوری بهش فکر نکرده بودم.
‫یه اشتباه بی‌گناهانه، فکر کنم.
‫آره، منطقیه.
‫منظورم اینه، می‌دونی،
‫ما برادریم.
‫دوقلو.
‫درسته.
‫متأسفم.
‫آرزو می‌کنم وقتی بچه بودیم ‫می‌تونستیم هوای همدیگه رو داشته باشیم.
‫ولی الان اینجاییم.
‫نظرت چیه، بیل؟
‫دوباره برادر باشیم؟
‫حتماً.
‫نه…
‫متأسفم.
‫پس، شما دو تا مشغول سفر جاده‌ای هستین
‫یا یه همچین چیزی؟
‫آره.
‫یه جور
‫سفر پدر و پسری، درسته؟
‫خوبه.
‫دوست داشتم این کار رو
‫حداقل یه بار با یکی انجام می‌دادم.
‫پس با ما بیا.
‫یا خدا!
‫لعنتی.
‫[لویس]
‫پس عمو بیل تقریباً
‫نصف شهری که توش بزرگ شدی رو از بین برد، آره؟
‫آره.
‫یعنی، می‌فهمم که همه می‌میرن،
‫و این زندگیه، ولی
‫فقط، مثلاً، همه می‌میرن،
‫می‌دونی، همزمان.
‫پس، اوم
‫حالا می‌خوای چیکار کنی؟
‫فکر کنم باید ببینیم با میمونه ‫می‌خوایم چیکار کنیم.
‫نگهش می‌داریم.
‫قبول می‌کنیم که مال ماست،
‫و سفت نگهش می‌داریم.
‫هی، فهمیدم که باید ‫همین الان چیکار کنیم.
‫بریم جشن.
‫- جشن؟ ‫- آره.
‫خوشحالی کنیم یعنی؟
‫این چرت و پرت از کجا اومد؟
‫از مادربزرگت.
‫از لویس.
‫ایولا
‫آره، ایول داره.