‫خیلی وقتا تو ذهنم تصورش کردم.
‫که بین اون‌ همه سوالی که
‫حتماً از خودت پرسیدی، اینم بوده،
‫«چه بلایی سر سگه میاد؟»
‫اون بالا وایستاده، بالای تپه،
‫بین دوتا پل.
‫سایه‌ش افتاده رو آسمون صاف.
‫الکی میگی.
‫نخیرم الکی نمیگم.
‫صاف یکی از اون واژه‌هات بود.
‫خب آره، «صاف» ساختگیه، درسته.
‫ولی من که نساختمش. یه نفر دیگه ساخته.
‫«صاف».
‫واقعاً این اتفاق افتاد. وایسا.
‫بفرما!
‫انگار با جادو اونجا ظاهر شد.
‫مثل یکی از سگای غول‌پیکر اندرسن.
‫- قلاده نداشت. ‫- نه.
‫- پلاک هم نداشت. ‫- هیچی.
‫صبر کنید. هانس کریستین...
‫داستانشو می‌دونید. ‫یه سرباز یه جعبه جادویی رو می‌دزده.
‫بازش می‌کنه.
‫سه تا سگ غول‌پیکر ظاهر می‌شن
‫که آرزوهاش رو بر آورده می‌کنن.
‫والتر، اون داستان یه خیال‌پردازی از روی هوسه.
‫- نه نه نه. بی‌خیال. ‫- اون سربازه منحرفه، عاشق دختر پادشاهه
‫و سگارو می‌فرسته دختره رو بدزدن.
‫واسه انتقام.
‫یه جور انتقاد اجتماعی دانمارکیه.
‫که دختره رو به زور مال خودش کنه.
‫خب، اون دانمارکیه دیگه.
‫باشه. شاید حق با تو باشه.
‫- ممنون. ‫- ولی واقعاً سگه با جادو ظاهر شد.
‫خب، باربارا چی گفت وقتی این سگ جادویی
‫یه‌دفعه از ناکجاآباد ظاهر شد؟
‫باربارا خیلی بهتر از وقتی که دختر بزرگم
‫ناگهانی از ناکجا ظاهر شد، باهاش کنار اومد.
‫دخترت چطوره؟
‫محشره.
‫الان با آیریس
‫- روی «نامه‌ها» کار می‌کنه. ‫- اوضاع چطوره؟
‫داشتن همکار خوبه. آره.
‫یه نویسنده‌ی دیگه تو خانواده؟
‫ممنون.
‫این صدا برات آشناست؟
‫نه.
‫منم، والترم.
‫کجایی؟
‫اون کامپیوتر قدیمیه رو پیدا کردم، ‫ولی نه روشن میشه،
‫نه با لگد کار می‌کنه، ‫نه هر کاری که باید بشه.
‫اون پسره تو آی‌تی هم که کلاً به درد نخوره.
‫لطفاً یه زنگ بهم بزن.
‫این صدا برات آشناست؟
‫نه.
‫منم، والترم.
‫کجایی؟
‫اون کامپیوتر قدیمیه...
‫تو همیشه به دانشجوهات می‌گفتی،
‫«مراقب جزئیات اجتناب‌ناپذیر باشید.
‫از پیش‌بینی پرهیز کنید.
‫بی‌نظمی رو بپذیرید.»
‫ولی خیلی از داستانایی ‫که تو کارگاه‌های نویسندگی می‌خونم
‫همیشه با یه نفر شروع میشه ‫که صبح از خواب پا میشه.
‫خیلی کمتر پیش میاد که داستانی با
‫رفتن کسی به رختخواب شروع بشه.
‫البته آدمای واقعی معمولاً ‫اون‌ جوری که تو داستانا هست
‫قابل پیش‌بینی نیستن.
‫این اولین چیزیه که به‌عنوان یه نویسنده ‫بهم یاد دادی.
‫و عجیب اینجاست که
‫آخرین چیزایی هم که در موردش حرف زدیم
‫همین بود، وقتی هنوز زنده بودی.
‫و به این داس خمیده،
‫بی‌حرکت و ساکت گوش سپردم،
‫چون از تپه بالا می‌رفتم،
‫نوای موسیقی را در دل خویش حمل می‌کردم
‫مدت‌ها پس از آنکه دیگر شنیده نمی‌شد.
‫ببخشید، حالم خرابه.
‫فکر کردم چند تا از نوشته‌های والتر رو بخونم.
‫اینو سال ۲۰۱۰ نوشته.
‫همون متنیه که واسه شروع کتاب جدیدم انتخاب کردم
‫در مورد زمانی که با هم گذروندیم.
‫سلام؟ سلام؟
‫خب...
‫عصر همگی بخیر.
‫دانشجوها و همکاران شوهرم
‫براش به اندازه‌ی...
‫نویسندگی اهمیت داشتن.
‫خب، تقریباً به همون اندازه.
‫شماها جمعی از دوستان،
‫نویسنده‌ها، خواننده‌ها و گاهی حتی منتقدانی بودین
‫که بهش انگیزه می‌دادین.
‫و به صد جور مختلف دوستش داشتین.
‫ببخشید.
‫- اصلاً نمی‌دونستم میای. ‫- قرار نبود بیام.
‫ولی بعدش با خودم گفتم یه جور دل‌کندنه.
‫خدای من، آیریس، ‫نزدیک بیست سال گذشته.
‫چطور این‌قدر سریع گذشت؟
‫همیشه فکر می‌کردم یه روزی برمی‌گردم.
‫خیلی خوشحال شدم دیدمت.
‫زن دوم عجب اعجوبه‌اییه، نه؟
‫حالا کجاشو دیدی.
‫واقعاً خوب داره نقش بیوه‌ی داغ‌دیده رو بازی می‌کنه.
‫برای یه زن دوم، واقعاً حرفه‌ایه.
‫گوگل می‌گه ما ‫«زنای طلاق‌گرفته‌ی بازمانده» هستیم.
‫فقط یه بیوه می‌تونه وجود داشته باشه.
‫- حس می‌کنی سرت کلاه رفته؟ ‫- حس رهایی دارم.
‫ببخشید.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫به یاد...
‫اون.
‫خدای من، چه آدم عوضی‌ای بود.
‫ولی تو چی؟ نوشتنت چطوره؟
‫«شمارش» رو خوندم. ‫فوق‌العاده بود.
‫- جدی می‌گی؟ ‫- آره، واقعاً.
‫- الان داری روی چی کار می‌کنی؟ ‫- هیچی.
‫یعنی، قبلاً چرا.
‫چند سال پیش یه رمان شروع کردم، ولی... آره.
‫بدترین ایست فکری نویسندگی عمرمه.
‫شاید چون اسمش رو گذاشتم «بلوک شرق».
‫- اوخ. ‫- هی.
‫سلام. تا اومدم داشتم دنبالت می‌گشتم
‫وای، آره.
‫دیر رسیدم...
‫حس مهمون ناخونده رو دارم.
‫یا انگار قراره یه اتفاق بد بیفته.
‫مگه قبلاً اتفاق بد نیفتاده؟
‫ببخشید. من... من الین‌ام.
‫- زن اول. ‫- الین. درسته. آره.
‫آیریس کلی ازت تعریف کرده. سلام.
‫- سلام. ‫- آره.
‫- ول. ول، این الینه. ‫- سلام.
‫- دختر والتره. ‫- سلام.
‫دخترِ...
‫والتر.
‫واو.
‫دختر خودش؟
‫دختر ناتنی؟ دختر بیوه‌اش؟
‫- چی؟ ‫- سلام، ول.
‫- باربارا. ‫- تو باید الین باشی.
‫- مراسم خیلی قشنگ بود. ‫- مرسی.
‫خیلی ممنون که منو هم دعوت کردین.
‫آیریس، باید درمورد یه چیزی باهات حرف بزنم.
‫امیدوار بودم بیای خونه.
‫شاید اول هفته؟
‫- آره. ‫- ببخشید خانما.
‫سلام، آیریس. آره.
‫نصف شعرم رو نشنیدی.
‫آره. اشکالی نداره.
‫ساندرسون می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫ممنون، جری. ‫منم از چهارشنبه برمی‌گردم سر کار،
‫باشه.
‫- بهت زنگ می‌زنم. آره. ‫- مرسی.
‫زنگ بزن.
‫باید زودتر خودمو معرفی می‌کردم.
‫نه، فایده‌ای نداشت. باور کن.
‫فکر می‌کنی باربارا می‌خواد درمورد چی حرف بزنه؟
‫هیچ ایده‌ای ندارم.
‫یه روز بهاری قشنگ،
‫با ساموئل بکت قدم می‌زدم، دوستم پرسید،
‫«یه روزی مثل امروز باعث نمی‌شه ‫خوشحال باشی که زنده‌ای؟»
‫بکت جواب داد...
‫«نه، اون‌قدرها هم نه.»
‫و یکی دیگه از گفته‌های قهرمانت، بکت.
‫«روزی که من بمیرم، مثل بقیه روزاست،
‫فقط کوتاه‌تر.»
‫با اون جمله‌ات ترکوندی...
‫«هر چه آدم‌های بیشتری خودکشی کنند،
‫کمتر کسی برای خودکشی باقی می‌ماند.»
‫سلام، خانم آیریس.
‫- به این زودی؟ ‫- آره.
‫بابانوئل داره میاد شهر.
‫هو، هو، هو.
‫یه جا خوندم که تقریباً همه‌ی آدمایی که
‫اقدام به خودکشی می‌کنن و زنده می‌مونن،
‫پشیمون می‌شن از اینکه این کار رو کردن.
‫مثل کسایی که می‌پرن و می‌گن ‫همون لحظه که تو هوا بودن
‫فهمیدن واقعاً نمی‌خواستن بمیرن.
‫تو رو نمی‌دونم.
‫اینکه چه حسی داشتی.
‫فکرش شب‌ها خواب رو از چشمام می‌گیره.
‫«مانچینی یه بیوک داشت
‫که از ناکجاآباد ظاهر شده بود.
‫کسی سوالی نپرسید.
‫همه فقط سهم بنزینشون رو دادن.
‫و سه ساعت بعد،
‫رسیدن به بلو هورایزن
‫تا مبارزه‌ی جورج بنتون رو ببینن،
‫استاد سبک فیلادلفیا
‫که با هنری ناب ‫جلوی ضربه‌ها جاخالی می‌داد
‫و سد می‌کرد.
‫«بذار خطا کنن، بذار تاوانشو بدن.»
‫شاید سید یه جور منحرف بود،
‫ولی بیشتر از اینکه بخواد تاوان بدن
‫عاشق این بود که خطا کنن.
‫ایده‌آلش این بود، ‫در رینگ و بیرونش.
‫تو رینگ راحت‌تر بود.
‫بیرون، حتی آنان که دست‌نیافتنی بودن،
‫که از موهبت روشن‌بینی
‫یا نبوغی رازآلود برخوردار بودن،
‫آخرش نابود می‌شدن.
‫بیرون از رینگ، زندگی آشفته و عاری از ‌هنر بود.
‫و بایست سه مشت می‌خوردی ‫تا یه دونه بزنی.»
‫«تیزی اون خیانت مثل چاقو بود.
‫دیگه هیچ شکی باقی نمانده بود.
‫خودِ شوهر سابقش بود.»
‫خوبه. از قبلی خیلی بهتره.
‫پایانش رو دوست داشتم.
‫ولی جین هنوز زیاد شبیه
‫یه شخصیت داستانی نیست.
‫بیشتر شبیه یه آدم واقعیه.
‫نه مثل اون تیپایی که تو می‌نویسی.
‫- از اون جور داستانا. ‫- نه. فقط می‌گم...
‫نه از اون داستانایی که شبح
‫- یا سر بریدن آیینی توشونه. ‫- فقط نمی‌فهمم
‫نوشتن از یه آدم خیلی معمولی چه فایده‌ای داره
‫با این‌همه اتفاقی که تو دنیا می‌افته.
‫- دنیا؟ شوخی می‌کنی؟ ‫- فقط داشتم
‫- یه نقد صادقانه می‌کردم. ‫- کارتر، منظورت از
‫«معمولی» چیه؟
‫یعنی قیافه‌اش و کلاً همه‌ چیش.
‫من کلی آدم مثل جین می‌شناسم.
‫خب، چیزی که شنیدم اینه که موهاش قرمزه، ‫چشماش سبزه.
‫رو گواهینامه‌ام جزئیات بیشتری هست.
‫شاید منظورت یه زن معمولی بود.
‫اون یکی دختره قد بلنده؟
‫نمی‌دونم چرا می‌ذاریم از کار هم انتقاد کنن.
‫کور، عصاکش کور دیگه.
‫تو یه کوچه‌ی بن‌بست.
‫بابت والتر تسلیت میگم.
‫وای، یه همدردی خالص.
‫تسلیت سرسری.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- خوبه. تو چطوری؟
‫آره، بد نیست.
‫آماده شو.
‫- وای، این دیگه دایناسوره. ‫- آره.
‫ولی همه ایمیل‌هاش تا سال ۲۰۰۷ ‫باید روش باشه.
‫- و اون پسره... ‫- ریکو.
‫باید بتونه رمز رو بشکنه.
‫آره، می‌تونه. ‫گفت امشب انجامش میده.
‫باشه. پس فردا؟
‫- آره. میام پیشت. ‫- عالیه. مراقب باش.
‫- بک‌آپی وجود نداره. ‫- گرفتم.
‫خیلی باارزشه.
‫یه بک‌آپ هم درست می‌کنیم، پس...
‫هی. حالت چطوره؟
‫نمی‌دونم. تو چطوری؟
‫می‌دونی دیگه.
‫هنوز گریه نکردم.
‫خب، هر کسی یه جور احساس می‌کنه.
‫ولی یه جوریه. انگار یه چیزی کم دارم.
‫وقتی گوشیم شکست گریه کردم.
‫باربارا چی می‌خواست؟
‫نمی‌دونم. ‫الان دارم می‌رم اونجا.
‫فکر می‌کنی مربوط به منه؟
‫چرا باید مربوط به تو باشه؟
‫این سوالت کنایه‌آمیزه؟
‫فعلاً.
‫می‌خوام بگم که هر چقدر هم بخوابم،
‫بازم خسته‌ام.
‫یه حسی دارم ‫که انگار دارم از کنترل خارج می‌شم.
‫انگار داستان زندگیمو ‫یکی دیگه داره می‌نویسه.
‫خیلی ممنون که اومدی.
‫چایی ارل‌گری؟
‫- امیدوارم اشکالی نداشته باشه. ‫- نه، خوبه.
‫خب، بگو ببینم. اوضاعت چطوره؟
‫کتاب چطور پیش می‌ره؟
‫تو و ول هنوز با هم خوبین؟
‫آره. اون... ‫اون عالیه. اون...
‫خب، یه کم آروم پیش می‌ریم،
‫ولی خب، داریم راه‌مون رو پیدا می‌کنیم.
‫یه نفر پیدا کرده...
‫یه مردی که کمکش می‌کنه
‫ایمیل‌ها رو از اون
‫کامپیوتر عهد بوقش دربیاره.
‫خدایا، آره. همون لپ‌تاپ عهد بوق.
‫با جری صحبت کردی
‫که یه ویراستار دیگه بیارین؟
‫واسه چی می‌پرسی؟ ‫چیزی گفته؟
‫نه. خب، آره. فقط اینکه همون‌طور که خودت گفتی، ‫کارا کند پیش می‌ره.
‫می‌خواستی درباره‌ی این حرف بزنیم؟
‫نه. نه، اصلاً.
‫من که از چاپ سر در نمیارم.
‫اون بین تو و جریه، ‫اینکه چطور کتاب رو تموم کنین.
‫ولی مطمئنم می‌دونی
‫والتر خیلی قدردان بود
‫که از وقت نوشتنت زدی
‫تا نامه‌هاشو ویرایش کنی.
‫فکر می‌کنم اشتباه کرد
‫که تدریس رو کنار گذاشت.
‫خب...
‫خیلی دوستش داشت.
‫ولی اون حرفا درمورد «سوءرفتار» و اینا،
‫خیلی دلسردش کرد.
‫البته بعدش که ولش کرد خیلی دلتنگش شد.
‫اجازه بده...
‫با این وضعی که الان توش هستیم،
‫فکر کنم بیشتر نویسنده‌های دنیا
‫از خودشون می‌پرسن که جایگاهشون تو دنیا کجاست.
‫خب... شاید تو هم داری فکر می‌کنی
‫واسه چی دعوتت کردم اینجا.
درمورد سگه‌ست.
‫می‌خواستم ببینم می‌تونی نگهش داری؟
‫- آپولو؟ اون سگه؟ ‫- آره.
‫نه.
‫نه. من... نمی‌تونم.
‫تو ساختمونمون نگهداری از سگ ممنوعه.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره، مطمئنم.
‫آره.
‫- نمی‌تونه همین‌جا بمونه؟ ‫- نه، نه، نه.
‫می‌خوام بگم، باید یه جای جدید براش پیدا کنم.
‫- یه جای جدید؟ ‫- اینجا اصلاً خوشحال نبود.
‫هیچی نمی‌خورد، بیچاره.
‫همش کنار در می‌نشست، ‫شب و روز.
‫هر وقت یه کم خودمو جمع‌وجور می‌کردم،
‫یه نگاه به اون می‌کردم و بعد...
‫دوباره از هم می‌پاشیدم.
‫ول چی؟
‫آیریس؟
‫یا یکی دیگه از اعضای خانواده؟
‫دیگه بُریدم.
‫پناهگاه‌ها همشون صف‌های انتظار طولانی دارن.
‫نمی‌تونه باقی عمرشو تو قفس بگذرونه.
‫- گذاشتیش تو قفس؟ ‫- چاره‌ای نداشتم.
‫حالیش نشد که باباش هیچ‌وقت برنمی‌گرده.
‫چطور...
‫چطور می‌تونی مفهوم مرگ رو ‫واسه یه سگ توضیح بدی؟
‫اگه فقط یه مدت تو نگهش داری چی؟
‫همینم خیلی کمک بزرگیه.
‫حالا می‌بینی، خیلی حرف‌گوش‌کنه.
‫همه‌ی فرمان‌ها رو بلده. ‫واق هم نمی‌زنه.
‫چیزی رو خراب نمی‌کنه. تصادفی هم نداره.
‫و می‌دونه که نباید بره روی تخت.
‫آره، مطمئنم همه اینا درسته.
‫می‌دونم خواسته‌ی زیادیه.
‫ولی راستشو بخوای باید بگم که
‫این چیزی بود که والتر می‌خواست.
‫تو برنامه جایگزینش بودی.
‫چی چیش؟
‫من از سگ خوشم نمیاد.
‫و اون اینو می‌دونست.
‫التماسش کردم نگهش نداره، ‫ولی مصمم بود.
‫و وسط بدترین دعوایی که
‫تا حالا داشتیم، بهم اطمینان داد که
‫اگه یه وقت اتفاقی افتاد،
‫سگه پیش تو زندگی می‌کنه.
‫- چرا باید همچین چیزی بگه؟ ‫- تو تنها زندگی می‌کنی،
‫نه بچه داری نه همسر.
‫و عاشق حیواناتی.
‫من عاشق حیوونام، باربارا.
‫آره، حیوونا رو دوست دارم.
‫عاشق گربه‌م. ‫ولی سگ‌ها رو... من...
‫آپولو؟ اون...
‫برنامه‌ی جایگزین؟ چرا باید... ‫چرا باید اینو بگه
‫بدون اینکه بهم بگه؟
‫من همچین چیزی رو الکی نمی‌گم.
‫تو بهترین دوستش بودی.
‫خدای من.
‫هی.
‫بیا دیگه.
‫آپولو.
‫بیا دیگه.
‫ببخشید.
‫از این طرف. بیا. همین‌جاست.
‫زود باش.
‫ای بابا.
‫خب. دوباره امتحان کنیم.
‫من اول می‌رم. دنبالم بیا.
‫هی.
‫بیا دیگه. بریم.
‫بیا تو. بیا.
‫بیا دیگه. بریم.
‫آپولو.
‫باشه. لعنتی.
‫ببخشید.
‫می‌رید بالا؟
‫- اول شما. ‫- باشه. ممنون.
‫همینه.
‫یکی دیگه مونده.
‫خب. یه لحظه وایسا، پسر.
‫آره. اینه... این خونه‌مه.
‫اینجا زندگی می‌کنم.
‫آپولو.
‫نه. نه. از رو تخت بیا پایین. پایین.
‫بیا پایین.
‫چه دروغ‌گویی.
‫خونه‌ای؟
‫وای. ‫یه اسب کوچولو روی تختته.
‫یه اسب کوچولوی خیلی غمگین.
‫مال والتر بود.
‫آره، یادمه. ‫فکر می‌کردم گربه‌دوستی.
‫فقط موقتیه.
‫آپولو، اینم مارجری.
‫آپولو.
‫یه کوچولو بهش حساسیت دارم.
‫موفق باشی، عزیزم.
‫اگه چیزی خواستی من خونه‌م.
‫آره، مرسی. بهم زنگ بزن.
‫بیا، سگه.
‫بیا دیگه. ‫حتماً گرسنته، نه؟
‫بفرما.
‫باشه.
‫غذا اینجاست.
‫شما با پناهگاه نژاد گریت دین ‫منطقه سه‌گانه تماس گرفتید
‫لطفاً...
‫چی می‌خوای؟
‫موسیقی بذارم؟
‫باشه. ببینیم چی داریم.
‫آهنگ مورد علاقه‌ی بابام.
‫فکر کنم خوشت بیاد.
‫شاید؟
‫شایدم نه.
‫ای بابا. این تختخواب منه.
‫خدایی؟
‫باشه.
‫باشه. همون‌جا بمون.
‫آره، می‌دونم. صد در صد
‫شب‌ها باید با تاکسی بری.
‫نیویورک الان خیلی خطرناک شده.
‫- هی. می‌تونی...؟ ‫- آره. ببخشید. ببخشید.
‫بیا، راکو.
‫آره.
‫بیا بریم پارک.
‫سلام، خانم آیریس. سلام.
‫- هی، هکتور. چطوری؟ ‫- خوبم. خوبم.
‫- شنیدم یه سگ هست. ‫- آره.
‫این سگه... اون...
‫صاحبش یهویی از دنیا رفت.
‫- وای، چه ناراحت‌کننده. ‫- آره.
‫ولی ورود سگ ممنوعه.
‫- فقط تا وقتی یکی رو پیدا کنم... ‫- نه. حتی موقتی هم نه.
‫آخه دیگه کسی نیست.
‫متأسفم، خانم آیریس. ورود سگ ممنوعه.
‫باشه. این چطوره؟
‫خداحافظ.
‫هر کسی به نوعی با انتقاد کنار میاد.
‫آره، خب، به نظرم روش اون اینه، ‫«بکش کنار، عوضی.»
‫چیزی که جنا گفت به دردت خورد؟
‫منظورت درباره‌ی شخصیت‌های زنه؟
‫من خوشم میاد که داستان تخیلی می‌نویسی.
‫من کلی شخصیت زن دارم.
‫همیشه می‌نویسم.
‫قبل از اینکه تو کلاس بخونم ‫باید همه‌شو پاک کنم.
‫اگه دقت کرده باشی ‫کارگاه شما بیشتر دخترن.
‫و یه‌کم خب می‌دونی،
‫در مورد احساسات و این چیزا.
‫به صلابه‌م می‌کشن.
‫ولی به شما میدم بخونیش.
‫آره خب، ترم داره تموم می‌شه، پس...
‫بهترین داستانمه.
‫خیلی احساسی و رمانتیکه.
‫از «بازی تاج ‌و تخت» مناسب تره
‫یا همچین چیزی.
‫- بیا تو. ‫- ببخشید.
‫نه نه. حرفمون تموم شده بود.
‫قبل از فیلم یه چیزی بخوریم؟
‫- نژاد گریت دینه؟ ‫- چی؟ کارتر...
‫می‌خوای یه گریت دین بگیری؟
‫- نه. ‫- اون پادشاه سگهائه!
‫صاحبای این نژاد یه گردهمایی دیوونه‌وار ‫هر یکشنبه تو سنترال پارک می‌گیرن.
‫من بعضی وقتا فقط واسه تماشا می‌رم.
‫- داری سگ می‌گیری؟ ‫- نه، اصلاً.
‫خب، عاشقشون می‌شی.
‫بابت راهنماییت ممنون.
‫- قضیه چی بود؟ ‫- لطفاً بی‌خیالش شو.
‫یه چیزی بخوریم؟
‫بلاسم، ببخشید.
‫باید برم خونه.
‫فکر کنم دلتنگت شده بود.
‫چی...
‫سگ بد!
‫سگ بد، بد!
‫سگ بدی هستی!
‫لعنتی.
‫ممنون.
‫دقیقاً همون نظری که والتر
درمورد بلوک شرق داشت.
‫نور اعلی نور شد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- یادت رفت. ‫- نه.
‫یا خدا. این یارو؟
‫آره.
‫سلام، داداش بزرگه.
‫پس این همونه که باربارا می‌خواست ‫در موردش باهات حرف بزنه؟
‫آره.
‫اصلاً اجازه داری بیاریش اینجا؟
‫تازه اومده اینجا.
‫طفلک.
‫تخت منو صاحب شده.
‫و حتی نگامم نمی‌کنه. ببین.
‫هر کی هم گفته موسیقی ‫حیوونای وحشی رو آروم می‌کنه...
‫- حیوون وحشی نیست، دل وحشیه. ‫- چی؟
‫درسته‌اش اینه که ‫«موسیقی دل وحشی رو آروم می‌کنه.»
‫خب، برای همینم جواب نداد.
‫دلت نیاز به آروم شدن داره؟
‫مطمئنم که داره.
‫الان وقت بدیه؟
‫- واقعاً یادت رفته بود؟ ‫- نه.
‫خب، آره.
‫فکر کردم بعد از قایق‌سواری انجامش می‌دیم.
‫نه، من گفتم ریکو بلافاصله انجامش میده،
‫تو هم گفتی امشب.
‫تازه من اصلاً نمی‌رم قایق‌سواری.
‫خب، منم فکر کردم شوخی می‌کنی.
‫باید باور می‌کردی.
‫شاید موثر باشه.
‫برای چی؟ احساساتم؟
‫خب، بعضی وقتا این‌ جور مراسم‌ها می‌تونه...
‫نه، ربطی به احساساتم نداره. فقط...
‫واقعاً خوشم نمیاد.
‫اونا دوست دارن.
‫آدمای والتر.
‫تازه، نمی‌خوان من اونجا باشم.
‫نه، فکر می‌کنم همه واقعاً منتظر دیدنت هستن.
‫باور کن. این‌طور نیست.
‫من فقط چیزایی رو به یادشون میارم
‫که ترجیح می‌دن فراموش کنن.
‫نه. تو چیزی نیستی که بخوان فراموشت کنن.
‫می‌خوای به اون درایو نگاهی بندازیم؟ ‫اگه نمی‌خوای مجبور نیستیم.
‫آره، باشه. چرا که نه؟
‫اینجا چی شده؟
‫اون... دوست نداره تنها بمونه.
‫خب، ریکو همه چیز رو بازیابی کرد.
‫فکر کنم سی ‌هزار تا ایمیل بود.
‫سی ‌هزار تا؟
‫سه‌تاشون برای مامانم بود.
‫همین خودش بازگوکننده همه چی ‫درمورد رابطشونه.
‫متأسفم.
‫نه. ناراحت نباش.
‫بینشون اون‌طوری نبود. من...
‫انتظار بیشتری نداشتم.
‫ولی به هر حال، ‫حدود ۳۰۰ تا نامه پیدا کردم.
‫و این یکی رو پیدا کردم.
‫«چه خوش‌شانسی‌ای،
‫که جفتمون همزمان برلین بودیم.
‫مدام به اون یخ‌های شناور سبزآبی
‫که روی رود اسپری شناور بودن فکر می‌کنم.»
‫وای.
‫ببخشید.
‫نمی‌خوای من...
‫نه نه، ادامه بده. اشکالی نداره.
‫«تیز و هولناک،
‫درخشنده‌تر به خاطر آسمون فلزی.
‫نفس‌گیر. چه...»
‫داره چی کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم.
‫باشه. خب...
‫«چه روز شادی با هم داشتیم.
‫تو این چند ماه اخیر، آیریس،
‫خیلی دلم برات تنگ شده بود،
‫و حالا دوباره از دلتنگی غمگینم.
‫ولی این نوشته‌های جدیدت... مسحورم کردن.
‫کار فوق‌العاده‌ایه،
‫جذاب و شگفت‌انگیز.»
‫فکر می‌کنی والتر براش کتاب می‌خوند؟
‫آره، مطمئنم. اون...
‫برا هر کسی که گوش می‌داد، می‌خوند.
‫چی شد؟
‫فقط دارم تصور می‌کنم ‫اون لحظه‌ها چطور بوده.
‫اینکه والتر برات بلند بخونه.
‫کرخت‌کننده. اینطوری بود.
‫بذار برات بخونم. برای اونم.
‫«هدف از آن سفر
‫نقشه‌برداری از یه شاخه‌ی فرعی ‫از یه شاخه‌ی فرعی رود آمازون بود.
‫رودخانه‌ای با یه اسم شاعرانه‌ی «رود تردید».
‫و...»
‫عالیه. این چیزیه که دوست داری؟
‫متن نوشتاری؟
‫این دلِ وحشی‌تو آروم می‌کنه؟
‫خب، خب، خب. ‫نمی‌خوام زیادی پیش بریم.
‫می‌خوام یه شعر بخونم
‫به اسم «روحم بر مزارم نمی‌ماند» ‫سروده‌ی توماس هاردی.
‫روحم بر مزارم نخواهد ماند
‫بر روی سینه‌ام، ‫بلکه با خاطرات رهسپار خواهد شد
‫به جایی که وجود لرزانم...
‫فقط اینکه خیلی گنده‌ست،
‫و آپارتمانت مثل جعبه کفشه.
‫تو که هیچ‌وقت نیومدی خونه‌م.
‫خب، از والتر شنیدم.
‫شما دوتا درمورد اندازه خونه من حرف می‌زدین؟
درمورد خیلی چیزا حرف می‌زدیم.
‫فقط به نظر می‌رسه بیرحمانه‌ست، آیریس.
‫باربارا، راست می‌گفتی.
‫هیچ جای خالی تو پناهگاه‌های محلی پیدا نمیشه.
‫نمی‌تونی همین‌طوری سگ والتر رو ‫بدی به یکی دیگه.
‫کاش دوباره فکر کنی.
‫می‌دونم که این خواسته‌ی والتر بود.
‫بیخیال، واقعاً اینو گفت؟
‫این چیزی بود که می‌خواست؟
‫آیریس.
‫ممنون.
‫همراهم تا ایستگاه میای؟
‫آره. بیا، گنده‌پسر.
‫این سگ، کاملاً مثل والتره.
‫منظورت چروکاشه؟
‫والتر از امروز متنفر می‌شد.
‫خاکستر. گل. شعر غمگین.
‫ولی خوشش می‌اومد ببینه سه تا زنش
‫تو یه قایق کوچیک با هم گیر افتادن.
‫باید معشوقه‌هاش هم دعوت می‌کردیم.
‫«یه قایق بزرگ‌تر لازم دارین.»
‫خدای من.
‫هیچ‌وقت بهت نگفتم که...
‫می‌دونستم شما دو نفر با هم بودین.
‫والتر بهت گفت؟
‫حدس زدم. بعد ازش پرسیدم، ‫اونم، می‌دونی، تأییدش کرد.
‫خیلی به خودش افتخار می‌کرد ‫که باهات دوست مونده بود.
‫ولی جزئیات زیادی نمی‌گفت.
‫برای...
‫تابستون اون سال بود،
‫آخرین کلاسی که ازش گرفتیم.
‫همین‌طور هی با هم می‌گشتیم.
‫با هم می‌رفتیم پیاده‌روی. قهوه می‌خوردیم.
‫یه شب، همین‌جوری... ‫نوشیدنی خوردیم.
‫یهو بهم گفت،
‫«بیا نامزد کنیم.»
‫و اصلاً انتظارشو نداشتم. ‫بعد اون همه مدت با هم بودن.
‫با بقیه‌ی دانشجوها دیده بودمش، ولی...
‫- آره. ‫- فقط زل زدم بهش
‫و گفتم، «چرا؟»
‫- «چرا؟» ‫- آره. اونم خندید.
‫بعد گفت، «باید اینو با هم کشف کنیم.»
‫- جدی گفت؟ ‫- آره. و بعد هم قبول کردم.
‫مردایی مثل والتر و زبان عزیزشون.
‫آدم ناامید می‌شه که
‫وقتی نوبت وسوسه کردن می‌رسه،
‫همه‌شون یه جور حرف می‌زنن.
‫منظورم اینه، اون موقع زندگیم
‫همه چی برام خیلی جدی بود.
‫همه چی رو می‌خواستم تجربه کنم. و اون...
‫لعنتی خیلی فرهیخته و فهمیده بود.
‫و بعدش چی شد؟
‫همین.
‫یه مدت بعدش گفت اشتباهه اگه بخوایم
‫بیشتر از دوست باشیم.
‫- چه نامردی. ‫- آره.
‫خیلی خجالت‌زده و عصبانی بودم.
‫فکر نمی‌کردم دیگه هیچ‌وقت بتونیم ‫با هم دوست باشیم.
‫- بعد بابام مریض شد. ‫- یادمه.
‫آره، اومد مراسم خاکسپاری،
‫و خیلی خوب بود.
‫و به طرز عجیبی خوب پیش رفت.
‫بعد شما دوتا دوباره پیش هم برگشتید، ‫و همه چی مثل قبل شد.
‫چرا هیچ‌وقت چیزی نگفتی؟
‫نمی‌دونم. به نظرم مهم نبود.
‫همه با هم دوست بودیم.
‫آره. فکر کنم مهم نبود.
‫ولی بعدش من و والتر جدا شدیم.
‫و حسودی می‌کردم.
‫- به من؟ ‫- به رابطه‌ت باهاش.
‫آره، به...
‫دوستیتون.
‫اون دوستی خاص بینتون.
‫اینکه تونسته بود اون رابطه رو با تو داشته باشه.
‫و اینکه خودش می‌خواستش. ‫بدون چشمداشتی.
‫محض رضای خدا، حتی سگ محبوبشو بهت سپرد.
‫خدایا.
‫هی.
‫بگو ببینم،
‫اون کلاسی که با والتر برداشتیم...
‫اسمش شانا بود، درسته؟ مامان ول؟
‫- وای، چه خوب یادته. ‫- آره.
‫از همون لحظه‌ای که از مراسم اومدم بیرون، فهمیدم.
‫اون و ول انگار دوقلو بودن.
‫نه، ولی درست بعد جدا شدن شما بود.
‫می‌دونم. می‌دونم. می‌دونم. ‫زمانش رو حساب کردم.
‫و می‌دونی چیه؟ اشکالی نداره.
‫نه، اشکال داره.
‫لعنتی.
‫میشه این بار با هم در تماس بمونیم؟
‫خانم آیریس، ‫فکر کنم در مورد سگه حرفم رو زدم.
‫- کِی می‌خواین از شرش خلاص شین؟ ‫- آره.
‫هنوز نه.
‫- دارم پیگیری می‌کنم. ‫- نه.
‫نمی‌تونی فقط بگی پیگیری می‌کنم. ‫باید کاری براش بکنی.
‫هکتور، اسم داره.
‫- آپولو. ‫- آره، می‌دونم.
‫آپولو، درسته.
‫آپولو. هکتور. باشه؟
‫آپولو. هک... آره. باشه، باشه.
‫ببین، نمی‌تونه بمونه، خانم آیریس.
‫شرکت مدیریت خیلی سخت‌گیره.
‫مشکلی نیست. دارم پیگیری می‌کنم.
‫فقط چند روزه.
‫- دارم روش کار می‌کنم. ‫- باشه.
‫- قول می‌دم. ‫- قبلاً گفتی.
‫ولی این... باشه.
‫خوبی؟
‫پسرک.
‫اشکالی نداره. می‌دونم.
‫می‌دونم.
‫68 کیلو.
‫حدود چیزی که باید باشه. ‫یه کم آرتروز تو لگنش داره،
‫ولی غیر از اون، وضعش خوبه برای سنش.
‫فکر می‌کنید چند سالشه؟
‫پنج. شاید شش.
‫- واسه این نژاد سن زیادیه. ‫- شش سال یعنی پیره؟
‫سگ‌های بزرگ مثل پروانه‌ان. ‫ولی حالش خوبه.
‫و اون حالتی که دیشب داشت چی؟
‫خب، صاحبشو از دست داده.
‫سوگواره.
‫قبلش هم ولش کرده بودن. ‫شما بودی چی احساسی داشتی؟
‫بشین.
‫- پسر خوب. ‫- وای.
‫تا حالا ندیدم این کارو بکنه.
‫باهوشه.
‫یه نصیحت بکنم.
‫کلک کار کردن با نژادهای بزرگی مثل این
‫اینه که نذاری بفهمن واقعیت چیه.
‫و واقعیت اینه،
‫که نمی‌تونی واقعاً مجبورشون کنی
‫کاری بکنن که نمی‌خوان.
‫محکم وایسا.
‫و محض رضای خدا،
‫برگرد رو تخت بخواب
‫و اونم بیار رو زمین.
‫خب، تو اون حالتی که داشت،
‫وقتی خواستم برم رو تخت،
‫- گذاشت بشینم. ‫- گذاشت؟
‫نه، نه، نه، نه. از رو تخت بیارش پایین.
‫اینم واسه مفاصلش.
‫سگ خوبیه.
‫نذار سگ بدی ازش در بیاد.
‫هی. هی، آپولو.
‫هی. بشین.
‫چی...
‫از سگای بزرگ خوشت میاد، نه؟
‫باشه.
‫بفرما، پسر. یه تخت راحت مخصوص خودت.
‫خدایی؟
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫هر جور راحتی.
‫پسر، بیخیال دیگه.
‫سلام، عزیزم. یه فکر به ذهنم رسید.
‫من آپولو رو به سرپرستی می‌گیرم.
‫با هیئت مدیره‌ی ساختمون و باربارا هماهنگ شده،
‫پس صد در صد مشکلی نیست.
‫زنگ بزن. بوس.
‫اصلاً اینکه خودش پیشنهاد داده مشکوک نیست؟
‫شاید توزدی واقعاً می‌خواد کمک کنه.
‫کمک؟ اون ازم متنفره.
‫خیلی بدبین شدی.
‫تا حالا نشنیدی بعضیا از طریق بچه
‫یا حیوان کسی انتقام می‌گیرن؟
‫باشه. اول از همه،
‫اون سگِ والتره، نه مال تو.
‫فقط می‌گم چاره‌ی دیگه‌ای نداری،
‫و نمی‌خوای یه خونه‌ی اجاره ثابت رو از دست بدی.
‫پس شاید بد نباشه ‫به حرفای توزدی گوش بدی.
‫راستی، کتاب در چه حاله؟
‫شروع کردیم به بررسی ایمیل‌هاش،
‫ولی بدون خودش خیلی کند پیش می‌ره، می‌دونی؟
‫آره، می‌تونم تصور کنم چقدر فرق می‌کنه.
‫ولی مگه قبلاً هم
‫چقدر باهاش کار می‌کردی؟
‫خب، می‌دونی...
‫- یه لحظه وایسا. ‫- آره، باشه.
‫آره آره. دارم میام.
‫- هی. ‫- هی. ببخشید.
‫- فقط... ‫- خوبی؟
‫آره. فقط می‌تونی به اون همسایه‌هات بگی...
‫در رو باز کنن.
‫چون من اون بیرون
‫علف زیرپام سبز شد.
‫سلام.
‫آخ، چقدر بامزه‌ست.
‫پدر و دختر عین همن.
‫- سلام، ول. ‫- سلام.
‫- خدافظ، ول. ‫- آره...
‫خدافظ.
‫- سلام. ‫- ببخشید مزاحم شدم.
‫نه، اشکالی نداره.
‫فقط اینکه قطار ال
‫قرار بود بیست دقیقه طول بکشه، که به من
‫فرصت داد با اون عوضی کات کنم.
‫همون پسره که می‌دیدمش.
‫لعنتی.
‫قطار نیومد.
‫می‌خوای امشب اینجا بمونی؟
‫باشه، بریم.
‫دمت گرم.
‫پس یه دونه بیشتر زدی؟
‫شاید فقط یکی.
‫اصلاً اشتباه می‌کنی. ‫توزدی از من خیلی بیشتر بدش میاد.
‫مواظب باش. آره، خب، ‫این که رقابت نیست.
‫اون‌قدر نفرت داره که ‫به همه برسه.
‫فقط می‌گم اون زن دیوونه‌ست.
‫پس آره، ‫باید به نیت‌ـش شک کرد.
‫یعنی اصلاً چرا باید بهش فکر کنی ‫که آپولو رو بدی بهش؟
‫- قضیه اینقدر ساده نیست. ‫- چرا، هست.
‫دیگه نمی‌تونم اینجا نگهش دارم.
‫داره مزاحم کارم می‌شه. کار ما.
‫فقط فکر نمی‌کنم فرق زیادی داشته باشه.
‫وای خدا. این چیه؟
‫اون، دوست عزیزم، ‫کمبوچای دیروزه.
‫باید بذاریش کنار.
‫فکر کنم واقعاً فرق زیادی نداره.
‫بیش از یه ساله که داریم روی کتاب کار می‌کنیم.
‫یعنی چی؟
‫یعنی خیلی قبل‌تر از اینکه ‫بابام خودکشی کنه،
‫یا حتی قبل از اینکه آپولو بیاد، من فقط...
‫فکر نمی‌کنم قضیه سگ باشه.
‫هی، من... من به اندازه کافی ‫روی کتاب وقت گذاشتم...
‫نه، شکایتی ندارم.
‫والتر هشدار داده بود.
‫هشدار داده بود؟
درمورد سرعت نوشتنت.
‫سرعتم... شما دوتا درمورد سرعت نوشتنم ‫حرف زدین؟
‫- شوخی می‌کنی؟ ‫- شاید هم درباره سرعتت نبود.
‫خب، پس چی؟ درباره‌ی چی حرف زدین؟
‫آره، در مورد سرعتت بود...
‫نگران بود که خیلی کند بری،
‫که نتونه مجبورت کنه تمومش کنی.
‫من به کتاب اهمیت می‌دم، می‌دونی. ‫منم می‌خوام تمومش کنیم.
‫و فکر می‌کنی من نمی‌خوام؟
‫ببخشید، نباید چیزی می‌گفتم. من...
‫سردرد دارم.
‫ولی باید یه فکری برای این سگ بکنی.
‫نمی‌تونم هر بار که میری بیرون، نگهش دارم.
‫درسته، سگه؟
‫سلام، داداش بزرگه.
‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫بابامون اگه اینجا بود چی می‌خواست؟
‫می‌خوای بری پیش یه زن دیوونه زندگی کنی؟
‫تو به چی نگاه می‌کنی؟
‫خب، نه که ازش خوشم نیاد.
‫- خوش‌اخلاقه، باهوشه. ‫- خب پس چی؟
‫- من تنهایی کار کردن رو دوست دارم. ‫- خیلی باهوشه.
‫- همینو که گفتم، نه؟ ‫- شاید از یه دیدگاه دیگه
‫خوشت بیاد، می‌دونی.
‫یکی که ایده‌هاتو باهاش درمیون بذاری.
‫- مسئله این نیست. ‫- اون جوونه،
‫پرانرژیه، و دختر منه.
‫درسته، ولی تقریباً نمی‌شناستت.
‫نه با کارت آشنایی داره نه با روابطت.
‫و دقیقاً سعی می‌کنم همینو درست کنم.
‫یعنی من حلال مشکلاتم؟
‫همه می‌دونن که تو گره‌گشا هستی.
‫اون رسیده.
‫من از کی تا حالا... چی؟
‫واسه چی بهم نگفتی که قراره بیاد؟
‫یعنی چی؟
‫سلام.
‫به نظرت فکر بدیه، مگه نه؟
‫نه، عالیه.
‫فکر بدیه به خاطر این که...
‫ما هنوز قهوه نخوردیم.
‫به زودی همه چیز عالی میشه.
‫فقط امتحانیه.
‫باشه؟ یه روز. همین.
‫ببینیم با هم خوب جور می‌شید یا نه.
‫بعدشم آدم چه می‌دونه، شاید انقدرها ‫واسه یه سگ آزاردهنده نباشه. برو.
‫سلام. توزدی چنگ لطفاً.
‫آفرین بهت. پسر خوبه. ‫آره، همینطوری.
‫دیدی؟ خیلی هم بد نبود.
‫چرا نمی‌تونی توی آسانسور خودمون هم ‫اینطوری باشی؟
‫آسانسور من.
‫شاید یه روزی آسانسور تو بشه.
‫باشه.
‫مشکلی بود؟
‫منظورت چیه؟
‫معمولاً انقدر طول نمی‌کشه که...
‫مردم از آسانسور بیان بالا.
‫اوه نه. مشکلی نبود.
‫صدای حرف زدن شنیدم.
‫نه.
‫باشه.
‫- خب، بفرمایید داخل. ‫- بله.
‫- خدایا. خیلی بزرگه. ‫- آره. می‌دونم.
‫شاید فقط چون اینجاست اینطور به نظر میاد.
‫شاید هم به خاطر این راهروئه.
‫نه.
‫ببین، یه مقدار غذا و...
‫- تشویقی و اسباب‌بازی و اینا آوردم. ‫- آره.
‫ولی واقعاً دوست نداره باهاشون بازی کنه.
‫بعضی وقت‌ها با این کانگه بازی می‌کنه.
‫ولی در کل فقط ناراحته.
‫دوست داره بخوابه و دوست داره براش قصه بخونن.
‫خب، نوه‌ام وقتی ببینتش ‫از تعجب شاخ درمیاره.
‫من حدود ساعت پنج برمی‌گردم،
‫پس احتمالاً فقط یه بار لازمه بری بیرون،
‫- حدود ساعت دو. ‫- دو.
‫معمولاً دوست داره که...
‫سه بار در روز بره بیرون.
‫وای، متوجه نشده بودم.
‫که لازمه بره بیرون؟
‫خب، منظورم سه بار در روزه.
‫- آره. ‫- دوستم از یه چیزهایی...
‫- به نام پد دستشویی استفاده می‌کنه. ‫- اوه، بهم اعتماد کن،
‫نمی‌خوای اون رو امتحان کنی.
‫نه، نه، نه، نه، نه، نه. بیا پایین.
‫آپولو. بیا پایین. تو...
‫می‌تونی...؟
‫این یه تاچینی آنتیکه.
‫باورم نمیشه والتر همینطوری بذاره اله بختکی...
‫هرجا خواست بشینه.
‫تقریباً مطمئنم همینطور بوده.
‫این مسخره‌ست. باربارا بهم گفت که...
‫این سگ رفتارش خیلی مودبانه‌ست.
‫آره، خب، به منم همین رو گفت،
‫همینیه که می‌بینی،
‫اله بختکی نشسته روی کاناپه‌ی کدویی آنتیکت.
‫داری مسخرم می‌کنی؟
‫چی؟ نه، نه، معلومه که نه.
‫ببخشید.
‫باشه.
‫داره دیرم میشه. ولی...
‫من حدود ساعت پنج برمی‌گردم.
‫ولی ممنونم.
‫واسه چی والتر سگ رو واسه تو گذاشته؟
‫چی؟
‫منظورم اینه که اگه اینطوریه، ‫نمیشه مدیریتش کرد.
‫آخه، آپارتمانت محض رضای خدا...
‫حتی واسه یه نفر هم...
‫چه ربطی به آپارتمان من داره؟
‫فقط فکر می‌کنم شاید واسه باربارا ‫سوءتفاهم شده باشه.
‫می‌دونی اینطوری نبوده ‫که والتر توی وصیت‌نامه‌اش نوشته باشه.
‫منظورت توی مسیر کشتن خودشه؟
‫مطمئنم توی لیست کارهاش بوده.
‫اوه، باشه. خدایا. ‫می‌دونی چیه؟ فقط...
‫فقط بهم بگو دیگه چی باید بدونم.
‫راجع به آپولو یا در کل؟
‫باشه، اشتباه می‌کردم.
‫واسه یه سگ هم همونقدر آزار دهنده‌ست.
‫بیا بریم این طرف.
‫نه، اون طرفی نه. بیا. بیا بریم...
‫- برو عقب. ببخشید خانم. ‫- نه، نه، نه!
‫- هیچ سگی توی ساختمون مجاز نیست. ‫- چی؟
‫- من... ‫- هیچ سگی توی ساختمون مجاز نیست.
‫یه قرار ملاقات دارم. داره دیرم میشه.
‫پس میشه فقط کمکم کنید؟
‫- هیچ سگی توی ساختمون مجاز نیست. ‫- من یه قرار ملاقات دارم.
‫میشه بذارید بیام داخل؟
‫- نمی‌تونم. ببخشید. ‫- آقا!
‫- میشه لطفاً به رئیس‌تون زنگ بزنید؟ ‫- میشه لطفاً این سگ رو ببرید؟
‫نه، نمی‌برم.
‫فقط بذارید بیام داخل لطفاً.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫اینطوری کارم به خطر میفته.
‫باشه، درسته. منم همینجا می‌شینم.
‫پنج سه به مرکز. اینجا یه کم کمک لازم دارم.
‫یه سگ بزرگ هم اینجاست.
‫واقعاً به خاطر مسائل پیش اومده عذر می‌خوام.
‫پذیرش گاهی خیلی عوضی‌بازی درمیاره.
‫درگیر کردن پلیس خیلی غیرمنتظره بود.
‫از این طرف.
‫بیا.
‫آیریس اینجاست
‫- و آپولو. ‫- ببخشید.
‫- بفرمایید، بفرمایید. ‫- سلام.
‫- وای! ‫- آره.
‫فکر می‌کنم تیم حراست‌تون زیاده‌روی کرد.
‫شنیدم. جای نگرانی نداره. جای نگرانی نداره.
‫- ببخشید. از قصد این کار رو نکردم. ‫- خواهش می‌کنم، بشینید.
‫- باشه، ممنونم ‫- آره.
‫خب رفیق. بشین.
‫- آفرین. ‫- باریکلا.
‫شما این رو بهش یاد دادید یا والتر؟
‫فکر می‌کنم وقتی اومد بلدش بود.
‫تحسین‌برانگیزه.
‫چیزی لازم داره؟
‫اوه، فکر کنم سوفی رفته بود براش یه کم...
‫- آب معدنی فیجی بیاره. ‫- بفرمایید.
‫- وای، چه باکلاس. چه باکلاس. ‫- بفرمایید.
‫- خیلی تشنه‌ست. ‫- آره.
‫- من میرم سر میزم. ‫- باشه.
‫به خاطر این کثیف‌کاری عذر می‌خوام.
‫خب، از اون وقتی که...
‫توی قایق بود به نظر بهتره.
‫کتاب چطور پیش میره؟
‫می‌دونم می‌خواستی در مورد این موضوع صحبت کنی.
‫من هم مشغول کار بودم، ‫ول هم همینطور، ولی...
‫لازمه دنبال یه ویراستار دیگه بگردم؟
‫می‌دونم داغ‌دارید و احساسات‌تون...
‫نه، اصلاً. نه.
‫باشه، پس حرفم رو رُک می‌زنم. ‫من به این کتاب نیاز دارم.
‫والتر مُرده در حال حاضر ‫جذاب‌تر از والتر زنده‌ست.
‫استقبال شدیدی از مکاتباتش شده،
‫ما هم باید روش تاکید کنیم. همین الان.
‫- متوجه هستم. ‫- اگه کمک لازم داری...
‫- یا نمی‌خوای که... ‫- نه.
‫گفتم...
‫متوجه هستم.
‫باشه.
‫با این سگه می‌خوای چیکار کنی؟
‫باشه. بریم رفیق.
‫من واسه دانشگاه دیرم شده.
‫ول هم پیداش نیست،
‫پس بازم باید خودت تنها بمونی، باشه؟
‫فقط همونجا بمون.
‫و این که قول میدی که آپارتمانم رو نابود نکنی.
‫باشه؟
‫خوبه. پسر خوب.
‫تو پسر خوبی هستی.
‫چطوره یه آهنگ برات بذارم؟
‫باشه، خوبه.
‫بسیار خب.
‫باشه، پسر خوبی باش. لطفاً.
‫لطفاً، واقعاً خواهش می‌کنم.
‫آپارتمان رو داغون نکن.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫جنوب برای او...
‫مثل یک لهجه‌ی جذاب بود که دعوتش می‌کرد ‫از پله‌های چوبی کهنه‌اش بالا بیاد.
‫جنوب امن و جذاب بود،
‫مثل یه بازمانده از تاریخ.
‫مثل این پسری که با مداد شماره دوش ‫یاد‌داشت برمی‌داره،
‫توی دفترچه‌ی باکلاسش.
‫اون و بهترین دوستش توی گوگل داک...
‫هدف‌های سال آخرشون رو نوشته بودند،
‫زیر شماره‌ی 14 نوشته بود: ‫چاپ شدن در نیویورکر.
‫پسر خوب.
‫چه پسر خوبی هستی آپولو.
‫خیلی پسر خوبی هستی.
‫اخیراً براش آهنگ‌های پدرم رو پخش می‌کردم.
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫بیشتر آریاهای باس بودن. ‫فکر کنم یه جورهایی دوست‌شون داره.
‫اینطور نیست.
‫کتاب‌های صوتی نه خیلی.
‫گفت‌وگوهای رادیویی، آهنگ‌های فیلم‌ها، نه.
‫راستش فکر نمی‌کنم از چیزی...
‫به اندازه‌ی کتاب خوندن براش خوشش بیاد.
‫این کار رو واقعاً دوست داره. خیلی.
‫به فکر نگه داشتنش که نیستی؟
‫نه. معلومه که نه.
‫خب. بیا.
‫یکی دیگه. داریم از پله‌هامون می‌ریم بالا.
‫- اوه مساوی شدیم. ‫- مساوی شدیم.
‫بفرمایید! تقریباً.
‫باشه. به خاطر این ممنونم.
‫میای داخل یه چای بخوریم؟
‫نه. اون تو...
‫- مثل دیوونه‌ها عطسه می‌کنم. ‫- آره.
‫امیدوار بودم دوباره در نظر داشته باشی ‫که واسه ووداستاک...
‫- کریسمس بیای. ‫- اوه لعنتی.
‫چیه؟
‫شما قانون مجاز نبودن...
‫سگ در محوطه‌ی ساختمون رو نقض کردید،
‫با وجود هشدارهای مکرر...
‫از مدیر ساختمون هکتور سپدا.
‫اگر همچنان سگ مذکور رو...
‫- توی آپارتمان نگه دارید... ‫- سگ مذکور.
‫باید می‌نوشت سگ بیچاره.
‫- اونا می‌خوان بیرونم کنن. ‫- نه.
‫نه، نه. تو خیلی وقته که اینجایی.
‫قبل از اون هم پدرت اینجا بوده.
‫اینجا خونه‌ی توئه.
‫آیریس، تو نباید این آپارتمان رو از دست بدی.
‫هیچوقت جای دیگه‌ای رو پیدا نمی‌کنی ‫که از پسش بربیای.
‫توی شهر امکان نداره.
‫با این هم‌اتاقی هیچ‌جا رو پیدا نمی‌کنی.
‫پناهگاه توی میشیگان چطور؟
‫اوه، هنوز توی لیست انتظارم.
‫باید مستقیماً با صاحب ساختمون صحبت کنم.
‫کی میگه اون مرد آدم بی‌احساسیه؟
‫من. سعی کرد بیرونم کنه.
‫وقتی آشپزخونه‌ام رو بازسازی کردم.
‫- به یه نقشه‌ی دوم نیاز داری. ‫- ولی...
‫من فقط یه ذره وقت می‌خوام.
‫تنها راه حل دیگه اینه که دوباره ‫بندازنش توی قفس.
‫نمی‌تونم بذارم این اتفاق بیفته.
‫بله. سلام خانم آیریس.
‫از این خبر داشتید؟
‫می‌خوان بیرونم کنن.
‫خانم آیریس، فکر می‌کردید راجع به چی ‫دارم صحبت می‌کنم، وقتی گفتم...
‫- اون سگه؟ ‫- می‌دونید که دارم تلاش می‌کنم.
‫- خودتون می‌دونید. ‫- تلاشی نمی‌کنید.
‫بعد می‌دونید از کجا می‌دونم ‫که تلاشی نمی‌کنید؟
‫چون این سگ هنوز اینجاست، نه؟
‫واسه اونا مسئله این سگه نیست.
‫می‌خوان بیرونم کنن که بتونن ‫اجاره رو سه برابر کنن.
‫این مشکل من نیست.
‫بهم گفتن که بهتون بگم خانم آیریس.
‫واسه همین دارم بهتون میگم، باشه؟
‫هیچ سگی مجاز نیست.
‫آره، می‌خوام با هاوارد صحبت کنم لطفاً.
‫نه، نمی‌خوام با یه سوپروایزر صحبت کنم.
‫آره. باشه، قبوله. فقط...
‫بگید باهام تماس بگیره لطفاً. مسئله فوریه.
‫کریسمس مبارک.
‫سگ‌ها وقتی گریه کردن آدما رو می‌بینن ‫به چی فکر می‌کنن؟
‫چه برداشتی از غم انسان‌ها دارن؟
‫من همه‌اش به تو فکر می‌کنم.
‫که بین اون‌ همه سوالی که
‫حتماً از خودت پرسیدی، اینم بوده،
‫«چه بلایی سر سگه میاد؟»
‫تاج گل رو با خودت آوردی؟
‫کدوم تاج گل؟
‫تاج گل تبریک کریسمس،
‫- واسه پنجره. ‫- نه.
‫کت و کلاهت کجان؟
‫توی اداره جاشون گذاشتم.
‫مشکل چیه؟
‫هیچ مشکلی نیست.
‫- بیا داخل. بیا داخل. ‫- بفرمایید!
‫خیلی خوشحالم که اومدی. ‫می‌دونم نمی‌خواستی بیای.
‫یه نوشیدنی بخور.
‫- این رو بگیر. ‫- همینطور یه کلاه.
‫- کلاه. باشه. ‫- آره.
‫سلام.
‫آیریس.
‫اوه بلاسم.
‫- سال نو مبارک. ‫- سال نو مبارک.
‫- تنها اومدی. ‫- چه بامزه.
‫- هم‌اتاقیت چطوره؟ ‫- خوبه.
‫مارجری قضیه‌ی نامه رو بهم گفت.
‫آره، خب، قرار نیست بیرونم کنن، باشه؟
‫آروم باش. همینطوری پرسیدم.
‫همین الان داشتم با شروین صحبت می‌کردم. ‫با شروین آشنا شدی؟
‫- نه، سلام. ‫- سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- از آشنایی باهات خوشحالم.
‫شروین یکی از دوست‌های مارجریه.
‫اون تو کار املاکه. ‫شروین همین الان داشت بهم می‌گفت،
‫که این روزها پیدا کردن...
‫یه آپارتمانی که پذیرای حیوون خونگی باشه ‫چقدر توی نیویورک سخت شده.
‫- دنبال خونه می‌گردید؟ ‫- نه، نه واقعاً.
‫چه حیوون خونگی‌ای دارید؟
‫اوه، اون گریت دین؟
‫- اون... ‫- آیریس. آیریس.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫- هری، خدایا. ‫- سلام.
‫- خیلی ساله. ‫- دیگه خیلی کم به شهر میام.
‫- خدایا. ‫- ایشون دوستم لری‌ئه.
‫- سلام. ‫- لری.
‫دوستت لری.
‫هری، لری. چه بامزه.
‫آیریس همین واحد بغل زندگی می‌کنه.
‫پدرش گری توی گروه سرود...
‫آقایون باهام همخوانی داشته.
‫شما همونید که سگ داشت.
‫آره، داستان‌های خیلی جالبی رو ازش شنیدم.
‫دارید آپارتمان‌تون رو از دست می‌دید؟
‫- نه. ‫- من عاشق سگ‌های بزرگم،
‫ولی هیچوقت نمی‌تونستم کاری که شما ‫دارید می‌کنید رو بکنم.
‫من به مارجوری اسم یه پناهگاه...
‫توی دلاور دادم. اونا عالی‌ان.
‫پنج سال یه جورهایی واسه یه دین ‫سن زیادی محسوب میشه، مگه نه؟
‫می‌خواید چیکار کنید وقتی که اون...
‫می‌دونید، ناتوان بشه؟
‫سال نوت مبارک عزیزم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫مراقبت کن.
‫عزیزم، خیلی دیروقته. برو خونه.
‫نه، نه، مشکلی نیست.
‫- عصبانی‌ای. ‫- نه.
‫شاید فقط یه ذره؟
‫فکر می‌کردم این جشن واسه سال نوئه،
‫نه واسه حل مشکلات.
‫مردم نگرانن.
‫من نگرانم.
‫تو دوست منی.
‫تو از دوست هم بهم نزدیک‌تری.
‫وقتی پدرت مریض شد،
‫نمی‌دونم اگه تو نبودی چی می‌شد،
‫اگه نمی‌اومدی پیشش که کمکش کنی.
‫دلم براش تنگ میشه. خیلی.
‫نمی‌خوام دلم واسه تو هم تنگ بشه.
‫راستش از پناهگاه توی میشیگان خبر گرفتم، ‫واسه همین...
‫حالا می‌تونن بپذیرنش؟
‫خب، این خبر خوبیه.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫سلام رفیق.
‫هی.
‫بیا پسر جون.
‫سوار شو.
‫بمون.
‫- خانم آیریس، من... ‫- میشه فقط...
‫مراقبش باشید لطفاً؟
‫حتماً. حتماً.
‫ببخشید.
‫می‌خواستم زودتر بیام. ‫ولی این متروها، مثل جهنم می‌مونن.
‫مارجری بهم خبر داد.
‫بده‌اش به من.
‫ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫می‌دونی، شنیدم زن سومش توی چینه.
‫یا توی ماکائو؟
‫ماکائو توی چینه؟
‫وای، اون رو ببین.
‫سلام داداش بزرگه.
‫سگ خوبیه.
‫بدیدش به من.
‫داشت یادم می‌رفت.
‫بیا.
‫دنبال گل زنبق گشتم ولی... ‫[آیریس به انگلیسی گل زنبقه]
‫ممنونم.
‫خداحافظ داداش بزرگه. دلم برات تنگ میشه.
‫داری کار درستی می‌کنی.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید.
‫آره.
‫وقتی برگشتی باهام تماس بگیر لطفاً.
‫باشه. تو خوبی؟
‫خداحافظ.
‫می‌بینمت.
‫خیلی وقتا تو ذهنم تصورش کردم.
‫که بین اون‌ همه سوالی که
‫حتماً از خودت پرسیدی، اینم بوده،
‫«چه بلایی سر سگه میاد؟»
‫ما انتظار بدترین‌ها رو می‌کشیم.
‫این یه چیزیه که خیلی زود ‫از کتاب‌های کودکانه یادش می‌گیریم.
‫توی اون داستان‌ها، حیوانات معمولاً می‌میرن.
‫معمولاً به طرز غم‌انگیزی.
‫«یلر پیر». «پونی قرمز»
‫حتی وقتی هم زنده می‌موندن،
‫حتی وقتی آخرش شاد و خوشحال بودن،
‫معمولاً کلی زجر می‌کشیدن.
‫معمولاً کلی سختی می‌کشیدن.
‫«زیبای سیاه». «فلیکا». «سپیددندان». «باک»
‫باشه. باشه.
‫باشه.
‫سگ‌ها خودکشی نمی‌کنن.
‫اشک نمی‌ریزن.
‫ولی می‌تونن خورد بشن.
‫دل‌شون می‌تونه بشکنه.
‫می‌تونن عقل‌شون رو از دست بدن.
‫اوه.
‫پسر خوب.
‫مارتل، هیس.
‫سلام. دیدی آدما چطور میگن که...
‫سگ‌شون یه حیوون حامی روانیه
‫که بتونن سوار هواپیماشون کنن؟
‫آره، می‌دونم، ولی می‌خواستم بدونم...
‫می‌دونم کار جالبی نیست، ‫ولی می‌خواستم بدونم
‫که همین قانون شاید بتونه مانع صاحب خونه بشه که...
‫درسته. فقط یه بررسی بکن ‫و باهام تماس بگیر، باشه؟
‫عالیه.
‫برگه‌ی گوشت؟
‫ول؟ ول؟
‫هی ول، صدام رو می‌شنوی؟
‫مسیریابی به سمت هرشی، پنسیلوانیا.
‫لعنتی. صبر کن.
‫- ول؟ سلام. ‫- سلام، اونجایی.
‫شروع کردم به بررسی و فکر می‌کنم ‫شاید حق با تو باشه،
‫که بتونی یه سگ خدمتگذار رو ‫توی آپارتمان نگه داری.
‫هر آپارتمانی.
‫ولی باید ثبت نام بشه،
‫می‌دونی، واقعاً.
‫نه توسط یکی از اون جاهای تقلبی.
‫یعنی توسط یه روانشناس.
‫می‌خوای همین کار رو بکنی؟
‫اوه، ببخشید.
‫سلام. با یه نفر تلفنی صحبت کردم،
‫در مورد وقت گرفتن از دکتر وارن.
‫- ببخشید، اسم‌تون؟ ‫- آیریس.
‫درسته. نتونستید زودتر تشریف بیارید.
‫من... می‌دونید، داشتم فکر می‌کردم...
‫شاید بتونم بشینم و منتظر باشم.
‫نه، اینطوری نمیشه.
‫می‌دونید چیه، ‫من همینطوری اینجا می‌شینم.
‫آم...
‫مشکلی نیست.
‫خانم.
‫باشه.
‫خانم.
‫خانم، نمی‌تونید این کار رو بکنید.
‫سلام، دکتر وارن. من رو یادتون میاد؟
‫چند سالی هست ندیدم‌تون.
‫ولی آیریس هستم. آیریس دیکسون.
‫بله، بله، آیریس. معلومه.
‫شما... وقت گرفته بودی؟
‫قبلاً تماس گرفته بودم.
‫لیدیا؟
‫آپولو ناراحت بود. یعنی واقعاً ناراحت بود.
‫می‌تونستم حس کنم که اونم ‫مثل من دلش واسه والتر تنگ شده.
‫- می‌دونید منظورم چیه؟ ‫- اوهوم.
‫به هر حال، اون گواهی...
‫میشه...
‫خب، باید براش درخواست بدید، ولی آره،
‫می‌تونم یه گواهی بنویسم که میگه شما...
‫دچار افسردگی و اضطراب هستید،
‫داغ‌دیده بودن‌تون هم بدترش کرده،
‫که این سگ حمایت احساسی لازم رو ‫ازتون می‌کنه،
‫از دست دادنش ممکنه که ‫به سلامت روان‌تون آسیب بزنه،
‫یا حتی ممکنه خطر جانی داشته باشه.
‫به نظرت خوبه؟
‫به نظرم یه ذره زیادی بود.
‫همین رو می‌خواستی، مگه نه؟
‫آره، خب، به نظرم من... ‫برعکس به مسئله نگاه می‌کردم.
‫که انگار من انسان حامی احساسی اونم،
‫و این سگه‌ست که نمی‌تونه کنار بیاد.
‫شما... فکر می‌کنید اوضاع من خیلی خرابه.
‫نه، نه، اصلاً.
‫چرا خراب باشه؟
‫خب، می‌دونم که آدم‌هایی که واقعاً ‫به حمایت حیوونا نیاز دارن،
‫از آدم‌هایی مثل من متنفرن.
‫منم بودم متنفر می‌بودم. ‫ولی من مثل اون دیوونه‌ها نیستم.
‫من هیچوقت نمی‌برمش جایی که ‫اجازه نداره بره.
‫در واقع، همین الان توی ماشین گذاشتمش.
‫مسئله همینه.
‫نمی‌تونم بذارم از آپارتمانم بندازنم بیرون.
‫توی ماشین، همینجا؟
‫فکر می‌کنه بهتره تو هم بیای داخل.
‫زود باش رفیق.
‫خیلی مهربونه.
‫انگار یه چیزهایی رو می‌دونن، مگه نه؟
‫اوه رفیق.
‫با آپولو صحبت می‌کنی؟
‫آره، دامپزشک بهم گفت بهتره بکنم.
‫طبیعی‌ترین کار دنیاست.
‫- راجع به چی با هم حرف می‌زنید؟ ‫- نمی‌دونم.
‫هرچیزی. مثلاً...
‫چه خبر رفیق؟
‫گرسنه‌ای؟ آرتروزت درد می‌کنه؟
‫این لباس به این شلوار میاد؟
‫معلومه نوشیدنی خوردم؟
‫بعضی وقت‌ها... بعضی وقت‌ها حس خشم دارم.
‫می‌دونید.
‫به خاطر والتر.
‫مخصوصاً توی جاهای شلوغ.
‫یعنی، همه‌اش فکر می‌کنم...
‫این آدم‌های لعنتی کین،
‫و چطوره که اونا می‌تونن زنده باشن.
‫بعد اون...
‫ولی والتر یه تصمیمی رو گرفت، مگه نه؟
‫- آره، ولی... ‫- با این حال...
‫خشم شما معطوف به اون نیست؟
‫پس بهم بگید که... ‫فکر می‌کنید چرا...
‫والتر خودش رو کشت؟
‫نمی‌دونم. واقعاً نمی‌دونم.
‫چون ضعیف بود و داشت درد می‌کشید؟
‫و انگار سر و ته توی یه...
‫مخزن پر از آب گیر افتاده بود.
‫شما عاشقش بودی؟
‫نه. می‌دونم که عاشق والتر نبودم.
‫بعضی وقت‌ها اسم گذاشتن روی احساسات‌مون...
‫می‌تونه توی کنار اومدن با غم بهمون کمک کنه.
‫ببینید، من غم رو می‌شناسم.
‫می‌دونم که عشق چه حسی داره ‫و اینطوری نبود.
‫امیدوار نبودم یه اتفاق بیشتری بیفته.
‫این حرفم فقط یه پیشنهاده.
‫ما دوست بودیم، عاشق هم نبودیم.
‫بعد هم آره، بعضی وقت‌ها، باشه...
‫بعضی وقت‌ها حسودیم می‌شد یا توجه می‌خواستم.
‫ما می‌تونستیم ساعت‌ها همینطوری ‫با هم حرف بزنیم.
‫راجع به هرچیزی.
‫هنر. ولی...
‫موسیقی. کتاب. کلی کتاب.
‫اصلاً نیاز به تلاش نداشت.
‫انگار...
‫باهمدیگه نفس می‌کشیدیم.
‫حالا هم دیگه نیست.
‫آره. دیگه نیست.
‫اون لعنتی دیگه نیست. اون لعنتی...
‫خودش رو کشت و همینیه که هست.
‫اگه والتر الان اینجا می‌بود،
‫دوست داشتی بهش چی بگی؟
‫اگه می‌تونستید هر حرفی بزنید. ‫هر حرفی.
‫ببینید، شما یه نویسنده‌ای.
‫شاید نوشتن در موردش بهت کمک کنه.
‫در مورد والتر؟
‫در مورد اتفاقی که افتاده.
‫چیه؟
‫این همون جنونیه که توی دلش قرار داره،
‫همون افسانه‌ای که پیش خودم ‫زمزمه‌اش می‌کنم؟
‫که اگر عاشق آپولوی زیبا و پا به سن گذاشته باشم،
‫اگه از خودگذشته عمل کنم،
‫یه روز بیدار میشم و می‌بینم اون نیست،
‫و تو به جای اون هستی،
‫که از سرزمین مُرده‌ها برگشتی؟
‫این داستان چطور شروع میشه؟
‫با یک زن شروع می‌کنیم.
‫سوار مترو میشه.
‫اون تنهاست؟
‫نه.
‫یه سگ رو با خودش آورده.
‫یه داشهوند مینیاتوری.
‫همینطور چندتا گل نرگس.
‫داره کجا میره؟
‫داره میره یه دوست قدیمیش رو ببینه.
‫دوستی که توی یه خونه‌ی آجری...
‫توی بروکلین زندگی می‌کنه.
‫ببینید که داره از پله‌های خونه‌ی آجری ‫بالا میره.
‫ببینید که زنگ در رو می‌زنه.
‫منتظر می‌مونه...
‫مردده.
‫سلام.
‫بفرمایید داخل.
‫اون دوست تنها زندگی می‌کنه؟
‫نه. با زنش زندگی می‌کنه ‫ولی امروز خونه نیست.
‫سر کاره.
‫باربارا دقیقاً بهت...
‫راجع به اتفاقی که افتاده چی گفت؟
‫که رفته یه سفر کاری.
‫ولی پروازش به خاطر یه طوفان ‫توی دنور کنسل شده.
‫وقتی هم برگشت اینجا،
‫این سگ رو بیرون اتاق مطالعه پیدا کرد،
‫یه یادداشت هم روی در ‫واسه خانم خدمتکارتون بود،
‫که بهش هشدار داده بود زنگ بزن اورژانس.
‫خانم خدمتکار قرار بود که...
‫صبح روز بعدش بیاد.
‫ولی درست میگی.
‫اگه یکی از دانش‌آموزهام ‫این رو توی داستانش می‌نوشت،
‫می‌گفتم: خدایا، این یه کمی زیادی آسون نیست؟
‫هوم.
‫خب، الان چه حسی داری؟
‫تحقیر شدم، بی‌آبرو شدم.
‫واکنش‌های طبیعی یه انسان.
‫هوم. اینا رو می‌شناسم.
‫داشتم در مورد خودکشی مطالعه می‌کردم.
‫بهتره از این کار دست بکشی.
‫خودکشی مسریه.
‫چه راه دیگه‌ای داشتم؟
‫شرایط...
‫گیج کننده بوده.
‫باشه، می‌فهمم.
‫می‌خوای واسه این کتاب چیکار کنی؟
‫کتاب.
‫تصمیم گرفتم از کتاب فاصله بگیرم.
‫کتاب شما.
‫منظورت از کتاب من چیه؟ ‫بهت اختیار کامل دادم.
‫من در مورد نوشته‌های خودم...
‫حس تردید دارم.
‫خب، تو قبل از این کتاب هیچی نمی‌نوشتی.
‫فکر می‌کردم این برات چیز خوبی باشه.
‫نه. وقتی ازم خواستید که ‫روی مکاتبات شما کار کنم،
‫به فکر من نبودید.
‫به فکر خودتون و میراث خودتون بودید.
‫بحران وجودیت تقصیر منه؟
‫من شما رو سرزنش نمی‌کنم.
‫ولی شما یه تصمیمی گرفتید و من رو...
‫توی یه موقعیت غیرممکن گذاشتید.
‫- واقعاً؟ ‫- ول رو هم همینطور.
‫ولی اون حالش خوبه.
‫می‌تونه کتاب رو بدون من تموم کنه.
‫من به فکر نوشتن یه چیز دیگه‌ام.
‫خب، این فوق‌العاده‌ست.
‫- در مورد چی؟ ‫- شما.
‫در مورد اتفاقی که افتاده.
‫یه شب یه دفعه به ذهنم رسید.
‫داشتم فیلم «چه زندگی شگفت‌انگیزی» رو می‌دیدم.
‫مطمئنم دیدیش.
‫- چندین بار. ‫- آره.
‫بعد من اونجا نشستم،
‫جیپ هم روی پامه.
‫بعد داشتم فکر می‌کردم که خودکشی ‫چه اتفاق نکبت‌باریه.
‫دردی که برای بازمانده‌ها می‌مونه. ‫همینطور اون شانس غیرمنتظره‌ی توش.
‫که یه فرشته بیاد و نجاتت بده.
‫یا نیاد.
‫که یعنی تو مُردی.
‫اینجا شاید بد نباشه یه ذره کمدی اضافه کنی.
‫کمدی؟
‫تو خودت رو کشتی.
‫فکر می‌کنی این خنده داره؟
‫اوه، باید این رو می‌گفتم،
‫- کتاب من یه داستانه. ‫- می‌دونم این یعنی چی.
‫می‌خوای اسمم رو به والی تغییر بدی،
‫یا...
‫- ویلبر؟ ‫- نه.
‫اصلاً نمی‌خوام از اسمی استفاده کنم.
‫به جز اسم این سگ.
‫خب، جیپ توشه.
‫این خوشحالم می‌کنه.
‫اوه.
‫شخصیت شما هم انگلیسیه.
‫آره، فکر می‌کردم یه کمی درد داشته باشه.
‫می‌تونم ایتالیایی باشم.
‫همه می‌خوان ایتالیایی باشن.
‫داری از زندگیم بهره‌برداری می‌کنی. ‫این حداقل کاریه که می‌تونی بکنی.
‫از زندگیت نه، مرگت.
‫می‌بینی؟ از این کلمه متنفره.
‫می‌دونی، دارم به صورتت نگاه می‌کنم.
‫حس بدی نداری؟ بهتره داشته باشی.
‫کدوم دوستی با دوستش همچین کاری رو می‌کنه؟
‫بهم بگو.
‫تو تصمیم گرفتی همه چیز رو تموم کنی.
‫موضوع هم همینه.
‫موضوع این نیست.
‫برو از روانشناست بپرس.
‫واسه چی فکر می‌کنی دارم میرم پیش روانشناس؟
‫خب، واضح نیست؟
‫وگرنه الان چرا این مکالمه رو داریم؟
‫باشه. من نیازهات رو به عنوان یه معلم ‫برآورده نکردم،
‫به عنوان یه عاشق، یه دوست.
‫یا این که هنوز هم درگیر...
‫مشکلات لعنتیت با پدرت هستیم؟ باشه.
‫متاسفم که پدرت خانواده رو ترک کرد.
‫متاسفم که مریض شد.
‫متاسفم که مُرد. ‫همینطور این که چطوری مُرد.
‫پدر من برای زندگیش جنگید. ‫بهش چسبیده بود. عاشقش بود.
‫همه‌ی دور و بریاش رو دوست داشت.
‫و اون...
‫فراموشش کن. نباید این کار رو بکنم.
‫نمی‌دونم با خودم چی فکر می‌کردم.
‫چرا نمیری این رو به دکتر تابلوت بگی؟
‫تو چی فکر می‌کردی؟
‫بهت میگم که به چی فکر نمی‌کردم.
‫فکر نمی‌کردم یه هیولای پر از...
‫خودخواهی و خودخوری‌ای.
‫ازت کینه ندارم که همچین زندگی...
‫قشنگی رو انداختی دور و فکر نمی‌کردم...
‫خودکشی رو انتخاب کردی ‫که آدم‌های اطرافت که دوستت داشتن رو سرزنش کنی.
‫واضحه،
‫تو اصلاً ما رو در نظر نمی‌گرفتی.
‫خب، در دفاع از خودم بگم، ‫من تمایل به خودکشی داشتم.
‫به معنای واقعی کلمه.
‫اون در نظر نگرفتن‌ها.
‫در نظر نگرفتن من، ول، آپولو.
‫آپولو کدوم خریه دیگه؟
‫جیپ آپولوئه.
‫اون یه سگه.
‫و اون لحظه‌ی مرگم...
‫حضور نداشت.
‫آپولو کاملاً دلبسته‌ی تو بود.
‫بهترین دوستت. مرکز دنیاش بودی.
‫بعد همینطوری تنها توی خونه ولش کردی،
‫با جسدت.
‫اون به در چنگ کشید.
‫کل مدتی که داشتی جون می‌دادی رو ‫داشت گوش می‌کرد.
‫توی اون لحظات صداش رو، ‫صدای آپولو رو شنیدی؟
‫شنیدی؟
‫حداقل کاری که می‌تونستی بکنی،
‫این بود که اول براش یه خونه پیدا کنی.
‫اون تو رو داشت.
‫همیشه تو رو داشت.
‫واقعاً این فکر رو می‌کردی؟
‫چه اهمیتی داره من چی فکر می‌کردم. ‫من مُرده‌ام.
‫حالا هم با یه سگ کوچولو آوردیم اینجا.
‫دیگه چی می‌خوای؟
‫دیگه هیچی.
‫نمی‌تونم به هیچ چیز دیگه‌ای فکر کنم.
‫چه اتفاقی واسه سگه میفته؟
‫بله، می‌دونم.
‫قبلاً هم با شهرداری صحبت کردم،
‫و بهم گفتن که تا زمانی که...
‫از طرف دکترم گواهی لازم رو داشته باشم...
‫واسه چی روند تخلیه رو ادامه می‌دید وقتی...
‫دوبار باهاش تماس گرفتم، ‫شاید سه بار هم شده باشه،
‫هیچکس هم باهام تماس نگرفت.
‫خب، بر اساس احساسات خودتون ‫که نباید تصمیم بگیرید.
‫بیا.
‫اوه خانم آیریس، داشتم دنبال‌تون می‌گشتم.
‫- چرا؟ ‫- همین الان تماس گرفتن.
‫- یه مشکلی داریم. ‫- کی؟ کی زنگ زد؟
‫مدیریت ساختمون. از فلوریدا تماس گرفتن.
‫- خیلی خوشحال نیستن. ‫- چی... من...
‫همین الان باهاشون صحبت کردم و اونا...
‫بهم گفتن که باهاشون صحبت کردی،
‫بعد هم با وکیل تماس گرفتن، متوجهی؟
‫- وکیل... ‫- آره.
‫خب؟ اون چی گفت؟
‫وکیل، خب، نمی‌دونم.
‫اون... اون گفته که...
‫نمی‌تونم...
‫گفته که راه دیگه‌ای ندارن.
‫- راهی ندارن؟ ‫- راهی ندارن.
‫- توی چی؟ ‫- راه دیگه‌ای...
‫برای آپولو ندارن.
‫نمی‌تونن بیرون‌تون کنن.
‫چی؟
‫پس...
‫- شما... ‫- نه.
‫- پس تموم شد؟ ‫- تموم شد.
‫- تموم شد و رفت. ‫- تموم شد و رفت.
‫تموم شد.
‫- خدایا. ‫- آره.
‫شنیدی چی شد آپولو؟ ‫لازم نیست هیچ جایی بری.
‫تو همینجا می‌مونی.
‫تا همیشه. باشه پسر جون؟
‫تو خیلی پسر خوبی هستی. همینطوری.
‫این اتفاق خوبیه.
‫آره، آره، خیلی خوبه.
‫خیلی خوبه، ممنونم.
‫باشه، همه چیز خوبه.
‫- باشه. ‫- خدایا.
‫آره، گوش کن، من فقط...
‫عذرخواهی می‌کنم که... ‫که... می‌دونید دیگه.
‫من... این کار منه، می‌دونید.
‫- آره، نه، این... ‫- اون خیلی سگ خوبیه.
‫آره.
‫- منطقیه. ‫- باشه.
‫- باشه، بعداً می‌بینم‌تون.
‫هکتور، من...
‫یه نوشیدنی خیلی خوب توی یخچالم دارم.
‫- وای، نه، نه. ‫- یه جشن کوچولو بگیریم.
‫- واقعاً نمی‌تونم. نمی‌تونم. ‫- می‌خوای بیای داخل؟
‫- فقط پنج دقیقه وقتت رو می‌گیره. ‫- ولی... باشه. پنج دقیقه.
‫پنج دقیقه. باشه.
‫عذر می‌خوام. اون آپولوئه؟
‫- آپولو رو می‌شناسید؟ ‫- خب...
‫آخه، یه مدتی هست که ندیدمش،
‫ولی تقریباً یه سال همیشه می‌اومد اینجا.
‫آپولو؟
‫آره، مالکش... قدبلند بود.
‫اون... فکر می‌کنم یه نویسنده‌ست.
‫والتر.
‫پارسال فوت شد.
‫متاسفم که این رو می‌شنوم.
‫ممنونم.
‫مطمئنم خیلی به این سگ افتخار می‌کرد.
‫منظورم اینه که مطمئنم داستان این که...
‫چطوری آپولو رو پیدا کرده بود شنیدم،
‫چیز خیلی زیادی نمی‌دونم.
‫حیوون خوشگلیه.
‫واقعاً همینطوره.
‫هی...
‫گنده‌بک.
‫حالت چطوره؟ به چی نگاه می‌کنی؟
‫ها؟ مسئولیت تو با کیه؟
‫چطوری کارت به اینجا ختم شده؟
‫هی، می‌خوای بریم صبحونه بخوریم؟
‫داری به چی نگاه می‌کنی؟
‫غیرطبیعی نیست که...
‫به این فکر کنید که یه نفر که عاشقشید...
‫قبل از شما چطوری بوده.
‫بذار ببینم، نگاهش کن.
‫چشم‌هات دوتا رنگ مختلفن، ‫یکیش آبیه و یکیش قهوه‌ای.
‫این که ندونید بچگی اون شخص...
‫چطوری بوده یه جورهایی دردناکه.
‫خیلی باحاله.
‫من این حس رو در رابطه با کسانی که ‫عاشق‌شون بودم داشتم،
‫همینطور در رابطه با دوستان نزدیکم.
‫حالا هم این حسیه که نسبت به تو دارم.
‫این که وقتی یه ‫سگ کوچولوی جوون بودی نمی‌شناختمت،
‫این که کل بچگیت رو از دست دادم،
‫ناراحت نیستم، ‫حس می‌کنم بهم خیانت شده.
‫به وقت‌هایی که سال‌ها قبل...
‫نصف شب بیدارم می‌کردی فکر می‌کنم،
‫که همینطور که روی زمین دراز کشیدم،
‫همه جام رو بو می‌کردی.
‫اون موقع برات چی بودم،
‫و الان بعد از این همه مدت...
‫برات چی شدم؟
‫بعد از پولی که واسه اینجا بهمون دادن،
‫- قطعاً تخریبش می‌کنن. ‫- خدایا.
‫واسه همین آپولو می‌تونه هرکاری بکنه.
‫ساحل با جزر و مد تغییر می‌کنه.
‫ولی به نظرم بهش عادت می‌کنی.
‫می‌تونی بنویسی، درسته؟
‫- آره. ‫- آپولو هم می‌تونه بچرخه.
‫همونقدری که الان می‌تونه.
‫این... فوق‌العاده‌ست. ممنونم.
‫آره.
‫مادرم عملاً اینجا بزرگ شده.
‫به نظرم منم همینطور.
‫الان به پولش نیاز داره، واسه همین...
‫اوه. سلام.
‫آره. چند روز پیش اومد.
‫می‌خواستم یکیش رو بذارم تو پیداش کنی.
‫بیخیال ول.
‫این...
‫این فوق‌العاده‌ست. تبریک میگم.
‫به تو هم تبریک میگم.
‫همونطور که گفتم مالکیت اینجا رو ‫تا پایان ماه می به دست نمیارن.
‫پس بترکون.
‫- شب رو بمون. ‫- نه نمی‌تونم.
‫- بیخیال. ‫- من باید برگردم.
‫شما هم باید جاگیر بشید.
‫ممنونم.
‫یه تابستون دیگه.
‫حداقل این رو داری.
‫منم می‌تونم خداحافظی کنم.
‫دارم با تو حرف می‌زنم یا با خودم؟
‫اعتراف می‌کنم، ‫مرز این دوتا موضوع برام محو شده.
‫تو توی دوران جوونیت چطوری بودی؟
‫کجا می‌دویدی و بازی می‌کردی؟
‫با کی بازی می‌کردی؟
‫داری اقیانوس رو واسه بار اول می‌بینی؟
‫حالا دیگه یه معجزه کافی نیست.
‫اون فاجعه‌ای که جلوش رو گرفتیم،
‫که جلوی جدا شدن‌مون ‫یا بیرون کردن‌مون رو گرفتیم.
‫این کافی نیست.
‫من حالا مثل زن اون ماهی‌گیرم.
‫بیشتر می‌خوام.
‫اونم نه فقط یکی دوتا تابستون دیگه.
‫می‌خوام تا آخر عمرم زندگی کنم.
‫هرچیزی کمتر از اون غیرمنصفانه‌ست.
‫آپولو؟
‫سلام دوست من.
‫اوه.
‫بیا اینجا.