ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .:: MovieSho.Com ::.
‫وای داره برف میاد.
- سلام، سلام. ‫- وای. الان کله‌ی سحره.
‫اما بیدار شدی و مشغول کاری.
‫صبح بخیر.
‫این برای دخترت توی سئول نیست؟
‫منظورت بوراست؟
- مراقب خودت باش. ‫- شما هم همینطور. فعلا خداحافظ.
‫[نگاه خیره: نمایشگاه هنرهای رسانه‌ای جوزف]
‫من با نسیم حست می‌کنم. ‫ملکه‌ی بادها.
‫[ملکه‌ی بادها، آب‌رسانی و ابریشم سازی مو ‫ با مراقبت روزانه]
‫خیلی خب. آفرین، خانوم نا.
- بریم غذا بخوریم. ‫- همگی خسته نباشید.
- همگی خسته نباشین. بریم غذا بخوریم. ‫- آره. کارتون خوب بود.
‫سلام، بابا.
‫سلام. جوزف کیه؟
‫هان؟ چی؟
‫قضیه چیه؟ ‫با یه غریبه آشنا شدی؟
‫نمی‌دونم از چی حرف می‌زنی.
‫«عشق ممنوعه‌‌ای که همه آرزوش رو دارن»؟
‫فیلم غیراخلاقیه؟ هنوز از این چیزها می‌بینی؟
‫بابا، دست بردار. ‫من تا حالا چنین کاری نکردم.
‫من فیلم غیراخلاقی نگاه نمی‌کنم. ای خدا.
‫خیلی خب، باشه. باشه پس. ‫نمی‌خواد سر بابات داد بزنی.
‫بیخودی از کوره در رفتم. ‫فکر کردم با کسی آشنا شدی.
‫راستی، راستی. موقع اسباب‌کشی ‫می‌تونی بیای یا نه؟
‫اگه سرت شلوغه اشکال نداره.
‫عیبی نداره. ماهایی که دیگه پیر شدیم، ‫خودمون وسایل سنگین رو کول می‌کنیم.
- نه، من... ‫- فکر کنم بچه‌هامون سرشون خیلی شلوغه.
‫هر کار می‌خواید بکنید!
‫[رابطه‌ی عاشقانه]
‫«عشق ممنوعه‌‌ای که همه آرزوش رو دارن»
‫آهای، کیم یئون‌دو، دیوونه شدی؟
‫هان؟
‫[1999، چئونگ‌جو]
‫مگه نباید بری نیویورک؟
‫مگه نمی‌خوای قلبت رو عمل کنی؟
‫نمیرم، آخه من قلب ندارم.
‫چی داری میگی؟
‫قلبم.
‫آخه یه نفرقلبم رو دزدیده.
‫خوش اومدین.
‫مامانم یه لحظه رفت بیرون.
‫ببخشید!
‫من می‌تونم اندازه‌تون رو بگیرما.
‫یه لحظه صبر کنید.
‫[بیک هیون جین]
‫تا حالا شده در حد مرگ دلت بلرزه؟
‫مگه به خاطر بیماری قلبیت نیست؟
‫نه، فرق داشت.
‫تا حالا من رو با این حال دیدی؟
‫چا آنگ تو کلاس پنجم. ‫توی دبیرستان...
‫چوی یئونگ سو، ‫همون ورزشکار دو و میدانی.
‫یه بار هم عاشق یه معلم موقت شدی.
‫بذار ببینم، دیگه کی بود؟ آهان!
‫آره. گفتی آخرین عشق زندگیت ‫این مردیه که عکسش روی اینه.
‫همه‌ش هیچی به هیچی؟
‫ایندفعه واقعیِ واقعیِ واقعیه.
‫من شب چشم رو هم نذاشتم.
‫ممکنه دیگه هیچ‌وقت هم نبینمش!
‫حتی آهنگ گوش دادن هم ‫اشکم رو درمیاره.
‫این جدیه. باور کن راست میگم.
‫بس کن!
‫وسایلات رو جمع کن!
‫آهای! فکر کردی الکی اینجوری شدم؟
‫اون لباس فرم تنش بود. ‫لباس‌فرم دبیرستان خودمون!
‫نمی‌خوام الان برم
‫[آیا می‌خواهید حساب کاربری ایمیل بسازید؟]
‫پسوردش اینه: ‫«بهترین دوستای ابدی.»
‫می‌خوای باهاش چی کار کنی؟
‫از امروز به بعد، هر اتفاقی که ‫برای اون آدم بیفته رو می‌بینی.
‫جوری که انگار با اون میری مدرسه.
‫بورا...
‫برو به عمل جراحیت برس.
‫وقتی برگردی خونه، اون منتظرته، خب؟
‫[یادداشت‌های نظارت هیون جین]
‫بورای عزیزم، ‫الان که دارم برات می‌نویسم،
‫تازه رسیدم خونه‌ی عمه‌م تو آمریکا.
‫انگار یه دنیای دیگه‌ست!
‫آمریکا خیلی بزرگه و ساختموناش ‫خیلی بلندن!
‫[بورا فیلم]
‫اینجا کلی آدم هست که شبیه ‫ستاره‌های سینمائن. جدی میگم!
‫باورم نمیشه توی بیمارستان گیر افتادم ‫ و نمی‌تونم همه چی رو تجربه کنم.
‫کاش اینجا پیشم بودی ‫و با هم خوش می‌گذروندیم.
‫به هر حال امروزجشن شروع سال تحصیلیه.
‫زود باش برو خواهرت رو بیدار کن!
‫آهای. نکنه باز خواب موندی؟
‫مامان، بورا بیداره.
‫وای، جدی؟ ‫آفتاب از کدوم طرف دراومده؟
‫باید صبحونه بخوری، عزیزم.
‫وا. چی شد؟ رفت؟
‫[بورا فیلم]
‫روز بزرگیه! ‫اون پسره رو می‌بینی!
- بورا... ‫- حتی فکر کردن بهش هم هیجان‌زده‌م می‌کنه!
‫چی؟ داری میری؟
‫اونروز دیدمش که داشت ‫کنار آپارتمانا راه می‌رفت.
‫برای همین اگه بدو بدو بری ‫سمت شهرک لاکی،
‫به جای این که بری ایستگاه اتوبوس محل ‫تا سوار اتوبوس بشی،
‫ممکنه زودتر ببینیش.
‫آهای! آقا!
‫آقا، آقا!آهای، آقا! آقا!
‫ممنون آقا. ممنون.
‫ببخشید. متاسفم.
‫ببخشید. شرمنده.
‫آه!
‫متاسفم! ببخشید!
‫اوه!
‫آقا! مواظب باش دیگه.
‫میشه آروم‌تر بری؟
‫اینجا بشین.
- حالا دیگه نمیفتی. ‫- خیلی ممنون.
‫یادت باشه، اسمش بیک هیون‌جینه.
‫[بیک هیون‌جین]
‫بعدا بریم خرید مدرسه؟
- حتما. ‫- این دفعه تو می‌خری.
‫چرا؟
‫پس اینجایی، بیک هیون جین.
‫[خوش آمدید، سال ساخت مدرسه: 1999. ‫دبیرستان چئونگجو ووام]
- سلام به دانش‌اموزای تازه‌وارد. ‫- پسرها از اینور، دخترها از اونور.
‫ببینم! این چیه پوشیدی؟
‫کجا داری میری؟
- دخترها از این طرف، پسرها از اون طرف. ‫- ها؟
‫بیاین ببینم، برید تو!
‫هان؟ لعنتی.
‫لعنتی.
‫عجب مدرسه‌ی مختلطی هم هست.
‫هیچ پسری نداره.
‫اما نباید ناامید شد.
‫خانوم؟
‫وقتی زنگ بخوره، ‫دخترها و پسرهای گرسنه،
‫همه‌شون قاطی میشن.
‫هی! هی، آروم. یواش!
‫یواش، آروم!
‫بورا.
‫می‌خوام یه کاری واسه‌م بکنی.
‫من بهت ایمان دارم.
‫[تمام چیزهایی که یئون دو می‌خواد ‫در مورد «اون پسره» بدونه]
‫قدش 181 سانته.
‫دوست داره «دمیسودای پرتقالی» بخوره.
‫سایز کفشش؟
‫باهاش بزرگه. ‫سایزش 45ـه.
‫بسکتبال هم دوست داره.
‫اگه بسکتبالش خوب باشه، ‫حتما خیلی معروفه.
‫یه جورایی آره. ‫اما جای نگرانی نداره.
- دوستاش چی؟ ‫- می‌خوای بریم بسکتبال؟
- اصلا می‌دونی با دختری دوسته یا نه؟ ‫- باهات مسابقه میدم.
‫فکر نکنم. اما یه دوست صمیمی داره ‫که همیشه باهاشه.
‫پونگ وون هو. اون تو ساختمون 304 ‫تو شهرک لاکی زندگی می‌کنه.
‫و با همدیگه میرن مدرسه.
‫به نظرت راه داره که بهش نزدیک‌تر شد؟
- حس تعلق اجتماعی... ‫- باشگاه؟
‫می‌بینید؟
‫پس یه شهروند دموکرات ‫باید به چه اصولی پایبند باشه؟
‫شماره‌ی 1، به بحث‌ها احترام بذاره.
‫درست میگم؟
‫بله، آقا.
‫شماره‌ی 2، اجازه دادن به...
‫چی شده؟
‫خیلی خب، برگردیم سراغ درس...
‫وای خدا!
‫آی خدا! وای!
‫آقا. وای، دلم بدجوری درد می‌کنه.
‫میشه لطفا برم بیرون؟
‫درد می‌کنه؟
- نکن! درد نمی‌کنه بابا. ‫- بذار کمکت کنم.
- نه. ‫- هان؟
- نفر بعد. ‫- می‌خوای بری؟
‫فکر کنم نیازی نداری من رو ببینی؟
‫هان؟ آهان! بله، آقا.
‫آخ! وای!
‫من دلپیچه دارم و نمی‌دونم چی کار کنم.
‫دلپیچه داری؟ خیلی خب.
‫بفرما.
‫دستات رو بیار.
‫این قرص رو بخور و یه کم استراحت کن.
‫ممنون، آقا.
‫زودی خوب میشی.
- بله، آقا. ‫- نفر بعد.
‫فکر کنم هیون بئوم بدجوری دخلت رو آورد.
‫مهم نیست. ‫این یعنی من خوبم.
‫عضو کدوم انجمن می‌خوای بشی؟
‫نمی‌‌دونم. تو چی؟
‫می‌خوام عضو انجمن رسانه بشم.
‫پس منم عضو همون میشم.
‫اصلا می‌‌دونی اون باشگاه چی کار می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. چی کار می‌کنه؟
‫اونا مصاحبه می‌کنن.
‫صبر کن ببینم.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫میگم. تو مصاحبه چی کار می‌کنن؟
‫فکر کنم دنبال کسایی می‌گردن ‫که صداهای قشنگ و اینا دارن.
‫صدای قشنگی دارن؟
‫چه جوری باید نشونش داد؟
‫خیلی ذوق دارم!
‫ممنون!
‫مرسی!
‫خیلی خب، شماره‌ی سه، نا بورا.
‫اون قبول میشه.
‫مرسی.
‫بعدی، شماره‌ی چهار، بیک هیون جین.
‫ببخشید، آقا.
‫من نمیام.
- چی ؟ ‫- چی گفت؟
‫می‌خوام برای یه آدم معرکه جا باز شه.
‫برای همین تصمیم گرفتم کنار بکشم.
‫همگی برنامه‌ی عملکرد سالانه رو ‫روبه‌روتون می‌بینید دیگه؟
- بله، آقا. ‫- من قبول شدم.
- حالا جزئیاتش رو... ‫- من قبول شدم ولی بیک هیون جین نه.
‫شماها آینده‌ی این انجمن رسانه‌این.
‫ بیاید واسه سال بعد تمام تلاشمون رو بکنیم. ‫- چشم، آقا.
‫من تمام تلاشم رو می‌کنم.
‫اما نگران نباشید.
- با یه نفر دیگه هم‌گروهی میشید... ‫- من یه نقشه‌ی عالی دارم.
- با هم‌گروهیتون خوب رفتار کنید. ‫- چشم، آقا.
‫آهای، وون هو!
‫ظاهرا من و تو هم‌گروهی هستیم، ‫پس، سلام.
‫باشه.
‫آهای... صبر کن...
‫هان؟
‫حاضری، داداش؟
‫چی؟ پیجر داره؟
‫صفر، یک، دو...
‫شیش...
‫اوه...
‫صفر...
- ها؟ ‫- بیا بریم بوفه‌ی مدرسه.
‫ هان؟ ‫صبر کن. دارم چکش می‌کنم.
‫باشه، زود باش.
‫ای بابا.
‫[دفترچه تلفن]
‫بیک گوانگ دوک، بیک گیونک، بیک...
‫سلام؟
‫بیک هیون جین خونه‌ست، خانوم؟
‫کی؟ من همچین کسی نمی‌شناسم.
‫زنگ زدم با بیک هیون جین حرف بزنم.
- اشتباه گرفتین. ‫- بله، آقا.
‫خواهش می‌کنم.
‫سلام؟
‫می‌خواستم با بیک هیون جین حرف بزنم، لطفا.
‫شما؟
‫ما داریم تحقیق می‌کنیم. ‫با بله یا خیر جواب بدین.
‫ممنون.
‫به ما بگین آهنگ پاپ محبوبتون چیه؟
‫لطفا بعد از صدای بوق جواب بدین.
‫توی. «روزهایی که انگار دروغ بود.»
‫از همکاریتون متشکرم، آقا.
‫یه هدیه‌ی کوچیک از طرف ما ‫به ایمیلتون ارسال میشه.
‫لطفا بعد از صدای بوق بعدی،
‫شماره‌ی پیجرتون رو به ما بگید.
‫نا بورا؟
‫لعنتی.
‫اون دیروزیه تو بودی، مگه نه؟
‫نه.
‫یعنی من چی بودم؟
‫شماره‌ی پیجر هیون جین رو می‌خوای؟
‫چی؟ بیک هیون جین؟
‫چرا باید شماره‌ی پیجرش رو بخوام؟
‫پس تو بودی.
‫بله یا خیر.
‫هی! اصلا خودت چی؟
‫با اون کاری که کردی!
‫تو وانمود کردی اونی، اما... ‫اون نیستی و...
‫چرا تماساش رو جواب میدی ‫و وانمود می‌کنی که اونی؟
‫من که نگفتم هیون جینم.
‫جدی؟
‫تو...
‫می‌خوای بگی جریان چی بوده؟
‫اصلا هر چی!
‫هر جور می‌خوای باش.
‫شاید اگه یه فیلمی واسه‌م بیاری، ‫بخوام کمکت کنم.
‫خانواده‌ت فیلم اجاره می‌کنه، درسته؟
‫کدومش رو می‌خوای؟
‫[این فیلم به افراد زیر سن قانونی، ‫ اجاره داده نمیشه]
‫بی‌ادب.
- دارم میرم، آقا. دارم میرم. ‫- برو بیرون.
- برو بیرون. ‫- باشه. صبر کنید. اون رو لازم دارم.
‫بعدی.
‫بورا.
- کوله پشتیت رو باز کن! ‫- چشم، آقا.
‫بازش کن!
‫آخه تو چه مرگته؟
- دستات رو ببر بالا. ‫- چی؟ خودت گفتی بیارمش.
‫نمی‌دونستم که کلش رو میاری.
‫تو باید به جای من تنبیه بشی.
‫ساکت شو. خیلی رو مخی.
‫با بد دختری درافتاده.
‫خوش اومدین.
‫این دوستمه.
‫کارت تخفیف مشترکین دارید؟
‫آره، آره، آره. صبر کنید، وایستید.
‫آره.
‫بفرمایید. اسم و تاریخ تولدتون رو ‫اینجا بنویسید.
‫و...
‫اگه شماره‌ی پیجرت رو بنویسی، ‫فیلم رایگان می‌گیری.
‫واقعا؟
‫سلام. من بیک هیون جینم.
‫لطفا بعد از شنیدن صدای بوق، ‫اسم و شماره‌تون رو بگید.
‫من نا بورا دبلیوبی‌سی هستم و قراره ‫مسئول «ملودی‌های بی‌شمار» باشم.
‫سلام به همگی.
‫جشنواری شکوفه‌های گیلاس موسیمچئون ‫امروز آغاز میشه.
‫نظرتون چیه بعد از مدرسه ‫همگی بریم اردوی موسیمچئون...
‫تا گل‌ها رو ببینیم؟
‫یوهو!
- شما غذا خوردین؟ ‫- بیاین بریم باهم غذا بخوریم.
‫آره، آره. باشه.
‫نامزد داره؟
‫نه.
- از چه جور دختری خوشش میاد؟ ‫- چه فکر خوبی!
‫نمی‌دونم.
‫مثلا از دخترایی مثل سیم یون ها؟
‫پس از دخترهای معصوم خوشش میاد.
‫عالیه.
‫فیلم مورد علاقه‌ش چیه؟
‫«آرماگدون.»
‫هان؟ فیلم موردعلاقه‌ی منم هست.
‫آرماگدون.
‫در آینده می‌خواد تو دانشگاه ‫چه رشته‌ای بخونه؟
‫فیلم و تئاتر یا خبرنگاری و رسانه.
‫فیلم و تئاتر.
‫پس می‌خواد معروف بشه.
‫آخه خوش‌قیافه هم هست، نه؟
‫نه.
‫من فقط از دوربین خوشم میاد.
‫دوست داره با دوربین...
‫کار کنه.
- آهای! ‫- آخ!
‫تو رو نمیگم که!
‫دارم هیون جین رو میگم!
‫از اول شروع می‌کنیم.
‫هی.
‫چند تا عکس بگیر. یه کاری بکن.
‫چرا باید این کار رو بکنم؟
‫چون به عنوان گوینده...
‫باید بلد باشی.
‫خب، چه جوری این کار رو می‌کنن؟
‫اینجا.
‫چشمت رو دقیقا بذار اینجا.
‫دستات رو بذاراینجا.
‫این زوم می‌کنه.
‫و این برمی‌گرده عقب.
‫زیاد فشارش نده.
‫می‌بینی؟
‫آره. باشه. فهمیدم. می‌تونی بری
‫باشه. فقط مراقب باش.
- وای. ‫- چه قدر تند میری!
‫اون حرف نداره.
‫خیلی کارش درسته.
‫بچه‌ها!
‫دعوا! دعوا شده! اکیپ پارادایسه!
- واقعا؟ ‫- بریم نگاه کنیم!
‫دعوا شده! ‫بیاید بریم ببینیم.
- می‌خواستی دل دوست من رو به دست بیاری؟ ‫- بیخیال، بس کن!
‫تو دخالت نکن، بوک سون.
‫می‌دونی من کیم؟ ‫می‌دونی با کی درافتادی؟
‫من مین هونگ گیم. ‫من مشت آتشینِ این شهرم.
‫با دوستِ بد کسی درافتادی.
‫امشب شب مرگته، پسر.
‫ای بابا! بس کن دیگه! ‫اصلا من شروع کردم، خب؟
‫می‌دونستی چه قدر شرم‌‌آوری؟
‫متاسفم.
‫جدی میگم.
‫اما...
‫پسرهای بهتری هم هستن.
‫با آدمای بهتری باش.
‫چه زری زدی؟
‫هان؟ عوضی. آهای!
- اون دیگه کی بود؟ اون عوضی رو بگیرید! ‫- ها؟
‫بگیریدشون!
‫بدوئید! مراقب باشید! مراقب باشید!
‫آهای! از سر راهم برید کنار!
‫بگیریدشون! یالا!
‫بریم، بریم!
‫سریع! بگیریدشون!
‫لعنتی. بیا اینجا!
- صبر کن. وایستا. ‫- چیه؟ چیه، چیه؟
- پلیسه. ‫- آقا، لطفا سوار ماشین شو.
‫باشه پس. بعدا می‌بینمت.
- ازتون خواهش می‌کنم... ‫- آره، بخند!
‫از اونی که اونجاست بپرسید. کار من نبود!
‫قسم می‌خورم من خطایی نکردم.
‫آهای! مگه دیوونه‌ای؟
‫اون جزو اراذل پارادایسه. پارا!
‫بیشتر حواست رو جمع کن، ‫وگرنه خودت رو به کشتن میدی!
‫حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫من تکواندو یادت دادم تا ازخودت مراقبت کنی.
‫اما عوضش با بقیه دعوا می‌کنی.
‫هیچکس دوست نداره با یه دختر دیوونه باشه.
‫پسرهای زیادی دوست دارن با من باشن.
‫اصلا هر چی.
‫به هر حال وقتی اومدی خونه، ‫نگو تو دعوا آسیب دیدی.
‫مامانت نگران میشه.
‫می‌دونی که فوری می‌ترسه.
‫واقعا کاش تمام مردها مثل تو بودن، بابا.
‫فکر کنم مردها رو خوب می‌شناسی. ای خدا.
‫دیروز واقعا هوا شرجی بود.
‫سلام، سلام!
‫کافی‌نت جدیده رو دیدین؟ ‫شنیدم کسایی که اونجا کار می‌کنن خیلی جذابن.
- بیاید بریم ببینیم! ‫- وای! آره!
‫شما برید. من وقت پخش برنامه‌مه.
- هان؟ ‫- بیا دیگه! بیا باهم بریم!
‫نمی‌تونم دیگه. شما برید، بچه‌ها.
- من باید اینجا بمونم. ‫- بیا بریم ببینیمش!
‫نکنید.
‫نا بورا، سوار شو.
‫ازت می‌خواد بری!
- برو سوار موتورش شو! ‫- اما... کارش چیه؟
‫ببینم!
‫اونجا باید بپیچی راست، باشه؟
‫بلد نیستم بپیچم راست.
‫هان؟ تو...
- کجا داریم میریم؟ دور بزن! ‫- اون رو هم بلد نیستم.
‫چی؟
‫هی!
‫پس با این وضعیت ‫چه جوری می‌تونی رانندگی کنی؟
‫ببخشید.
‫هنوز دارم آموزش می‌بینم.
‫این رو از یه آشنا گرفتم ‫تا بهت سواری بدم.
‫جدی؟ واسه چی؟
‫آخه تقصیر منه که آسیب دیدی.
‫حالا چرا اون کار رو کردی؟
‫خب، من...
‫یه نفر رو می‌شناسم که اگه چیزیت بشه، ‫خیلی ناراحت میشه.
‫نمی‌خواستی صدمه ببینم؟
‫می‌ترسیدم بدجور کتکت بزنن.
‫نکنه باید می‌ذاشتم اون کاررو بکنن؟ هان؟
‫تازه، نباید با همه مهربون باشی.
‫بقیه اذیت میشن.
‫بریم بگردیم؟
‫هان؟
‫چی؟
‫برای همین...
‫نقشه‌ت از اول همین بود؟
‫واقعا مسخره‌ست. ‫من باید واسه پخش برنامه‌م برگردم.
‫باشه.
‫سوار شو بریم.
‫ها؟
‫روشن نمیشه.
‫چی؟
- هی! ‫- صبر کن، وایستا.
‫وایستا! الان روشنش می‌کنم.
‫این... انقدرها هم سخت نیست.
‫نظرته بریم غذا بخوریم؟
‫پونک وون هو؟ کی اومدی اینجا؟
‫یه کم پیش.
‫الان برمی‌گردم. تو بشین.
‫تو اینجا... منتظر ما بودی؟
‫ببخشید.
‫بیا با هم باشیم.
‫هان؟
‫به نظر من تو خیلی خوبی.
‫هی، هی.
‫یه کم از این بخور.
‫فکر می‌کنی... من خیلی خوبم؟
‫اوهوم.
‫چرا؟
‫نباید اینجوری فکر کنی.
‫نباید.
‫تازه. من نودل رو به زور می‌چپونم تو دهنم.
‫شوخی ندارما.
‫الان می‌خوام کل غذاهات رو بردارم ‫و بچپونم تو دهنم.
‫این رو ببین. ‫تو واقعا همچین کسی رو می‌خوای؟
‫خوبه.
‫پیتزافروشی اونور خیابون رو می‌شناسی؟
‫اونجا مال بابام هم هست.
‫واقعا؟
‫اوهوم.
‫من دیر به دیر حموم می‌کنم.
‫این رو می‌بینی؟ می‌بینی چه قدر چربه؟
‫دو روزه موهام رو نشستم. ‫تازه کلی هم شوره زده.
‫تازه، ریاضیاتم افتضاحه. ‫یه چیزی سنبل می‌کنم می‌نویسم.
‫اخلاقم هم فاجعه‌ست.
‫بابام همیشه میگه ‫وای به حال شوهر آینده‌‌م.
‫و من...
‫من... من...
‫انقدر نفخ می‌کنم که می‌تونم ‫باهاش برات ترانه بسازم.
‫ببخشید.
‫بهتره برم.
‫گند زدم.
‫الان می‌ترکه!
‫فکر کردم تو...
‫از هیون جین خوشت میاد.
‫نه، خوشم نمیاد.
‫نه. فقط، برام جالبه.
‫جفتش یکیه دیگه، درسته؟
‫جالب بودن... چیز کاملا متفاوتیه.
‫مثل دوست داشتن نیست.
‫پس دوست داشتن چیه؟
‫تموم شد.
‫وایستا ببینم.
‫یه بار که پات پیچ بخوره، ‫بعدا هرز میشه.
‫دفعه‌ی بعدی، با مشت بزن.
‫شب خوش.
‫یئون دو.
‫فکر کنم قلب منم یه حس عجیبی داره.
‫[یئون دو، این چند روزه اتفاقات زیاد افتاد.]
‫[راستش... فکر کنم هیون جین ازم خوشش...]
‫[بیک هیون جین هوس‌بازه.]
‫[پونگ وون هو...]
‫بیخیال. اصلا خودم حلش می‌کنم.
‫گرفتی؟
‫دو، سه.
‫آهای، مچاله کردن صورتتون ‫خوشگل‌ترتون نمی‌کنه ها.
‫خیلی خب، لبخند بزنید.
‫تویی که موهات شلخته‌ست! ‫موهات خیلی جا گرفته، نمی‌ذاری بقیه بیفتن.
‫بقیه رو ببین. یه کم دیگه خم شو. ‫خیلی خب، خوبه.
‫یک، دو، سه...
‫خب، حالا عکس رو می‌گیرم.
‫خیلی خب. این عصاره‌ی شاه‌توته. ‫چئونگ جو به همینش معروفه دیگه، نه؟
‫برای امراضی مثل فشار خون،
‫ خستگی مزمن، سرطان و زوال عقل خوبه. ‫ چی کار...
‫برای قلب هم عالیه!
‫یه هدیه‌ی عالی برای والدینتونه.
‫یه دقیقه صبر کنید تا بیام.
‫دونه‌ای چنده، آقا؟
‫30 هزار وون.
‫این 20 هزارتا.
‫بفرمایید. یه دقیقه وایستید، لطفا. ممنون.
- بچه‌ها 30 هزار وون دارید؟ ‫- بفرمایید، آقا.
‫چی؟
‫تو یه چیز دیگه‌ای.
‫وقتی با هم دوست بشیم،
‫می‌ذاری با صدای نفخ شکمت ‫ آواز بخونم؟
‫بیا اینور ببینم!
‫هی!
‫هی! دیوونه شدی؟
‫آخه جلوی بقیه؟
‫ده، ده، دو، سه، پنج.
‫هان؟
‫گفتی تا وقتی که بمیریم عاشقم می‌مونی.
‫فقط خانواده‌م و وون هو ‫ شماره‌ی پیجرم رو دارن.
‫حالا هم تو. بورا فیلم.
‫وای خدا! تو... ‫تو فکر کردی من عاشقتم؟
‫نمی‌دونم چی داری میگی!
‫انقدر سر به سرم نذار ‫ و برو رد کارت. همین الان!
‫اون رو بده به من!
‫پس ما...
‫با هم دوست نیستیم؟
‫دیگه داری دیوونه‌م می‌کنی.
‫گوشات کیپه یا چی؟ هان؟
‫من عمرا با تو قرار نمی‌ذارم. ‫حتی اگه بمیرم!
‫فهمیدی؟
‫خدای من.
‫واقعا تند بود. سکته کردم بابا.
‫من و تو، ما...
‫ما فقط هم‌مدرسه‌ای هستیم.
‫همکلاسی‌ایم. نه کمتر، نه بیشتر.
‫واضحه؟
‫باشه، بیا همکلاسی باشیم.
- اون رو بده به من. ‫- ببخشید، نه.
- هی! اون مال منه. ‫- نچ.
‫سر به سرم نذار! ‫یه سگ خیلی گنده دارما!
‫یه سگ گنده داری؟
‫آره! اون خودمم! ‫مشکلی داری؟
‫آهای، همکلاسی! صبر کن!
‫می‌شنوم کدومتون بیدارین‌ها.
‫باشه؟
- فکر کنم رفت. ‫- آره...
‫ای خدا.
‫می‌میرید قبل از خواب کفشاتون رو جفت کنید؟
‫واقعا شلخته‌این. ای خدا.
- خیلی خب، رفت. ‫- رفت. رفت.
‫اه!
- اه، تلخه. ‫- خیلی بدمزه‌ست.
‫هان؟
‫آهای، اون رو بده من.
- باید باهاش قاتی کنیم. ‫- آره!
‫نه! این واسه یئون دوئه!
- شاه‌توته! برای قلب خوبه! ‫- بده بیاد.
‫ای بابا، اون که نمی‌فهمه.
‫وای! خدا.
- می‌تونیم یه کم آب توش بریزیم. ‫- واسه قلب خوبه.
‫خیلی بهتر شد.
‫واقعا خوشمزه‌ست!
‫باشه، وایستا.
‫نوش جون!
‫تاب تاب خمیر!
‫لعنتی.
‫وایستا. ای خدا.
‫چرا همه‌ش آه می‌کشی؟
‫ای خدا.
‫می‌دونید عشق چیه؟
‫خدا.
‫ها؟
‫اون عوضیا چی کار می‌کنن؟
‫آهای! آهای! وایستین.
‫مرسی بابت نوشیدنی!
- چطور جرئت می‌کنن؟ ‫- چی؟
‫هی. صبر کنید.
‫نگران نباشید. خودم حلش می‌کنم.
‫همونجا وایستین!
- در رو باز کنید. ‫- اون اتاق نیست. اونیکیه.
‫ای بابا! برو اونور!
‫گفتم خودم حلش می‌کنم.
‫در رو باز کنید!
‫مگه دستم بهتون نرسه!
‫صدای معلم میاد!
‫کی از تختش اومده بیرون ‫و این همه سر و صدا راه انداخته؟ بی‌تربیتا!
‫کی نصف شبی صداش رو گذاشته رو سرش؟
‫هر اتفاقی که بیفته من می‌شنوما!
‫من حرفم رو بهتون زدم.
‫می‌خوام زود بخوابید.
‫انقدر سخته؟ هان؟
‫کل روز رو راه رفتیم!
‫چطور خسته نشدین؟
‫بخوابید دیگه!
‫چی؟
‫آب عسل می‌خوای؟
‫وای خدا، وای خدا.
‫بلند شو برو سالن جلویی، همین الان!
‫ای وای، ای وای، ای وای!
- وای خدا. ‫- نگاهشون کن.
‫واقعا که دانش‌آموز نمونه‌اید!
‫تو اردوی مدرسه کل شب رو ‫بیدار موندین و نوشیدنی خوردین؟
‫همه‌مون قراره بریم آشغال جمع کنیم.
‫یه کیسه بردارید و پرش کنید. ‫بیاید بریم.
‫اونجا یه کم آشغال هست. بریم جمع کنیم.
‫همکلاسی.
‫پس اینجوریه؟
‫چی؟
‫چی از جونم می‌خوای؟
‫هی!
‫بیا با هم عکس بگیریم!
‫هی، برو اونورتر.
‫برو اونور ببینم. ای خدا.
- برو اونور. ‫- نمی‌خوام.
‫چی؟
- لبخند بزن. ‫- با من حرف نزنا.
‫اونجا رو ببین..
‫یک، دو، سه.
‫این رو برات می‌فرستم تا بعد از عمل ببینیش.
‫و... وقتی برگشتی هم ‫باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫تعطیلات تابستونیمون فردا شروع میشه.
‫و همگی امیدواریم که تعطیلات ‫خوبی داشته باشید و ترم بعدی ببینیمتون.
‫من از فردا قراره اونجا کار کنم.
‫می‌بینمت.
‫نوش جان.
‫خوش اومدین. بفرمایین.
‫شما هم می‌خوای؟
‫بفرما. نوش جان.
‫خوش اومدین؟
‫هی!
‫اگه می‌خوای بستنی بخوری، ‫حواست به بازی باشه. زود باش.
‫میری؟
‫سلام. این داداشته؟
‫آره. جدیدا خیلی بدمینتون بازی می‌کنیم.
‫سلام بده، بادا.
‫سلام.
- سلام. ‫- آره.
‫اونجا چی کار می‌کنید؟ ‫پس کی میاید تو؟
‫داریم... ورزش می‌کنیم.
‫تو که هیچ‌وقت ورزش نمی‌کنی.
‫کافیه. بیاید تو.
- ببینم، چی شده؟ ‫- بیرون دارن شیطنت می‌کنن.
‫باید برید بخوابید.
‫سلام.
‫سلام. تو دوست بورایی؟
‫خوش باشین بچه‌ها.
‫ئه، چی کار می‌کنی؟
- بیاید تو. ‫- عزیزم، من رو ببین.
- می‌خوای بگم چی برای پوستت خوبه ‫- وقت خوابه.
- بیا بریم. ‫- بیاید تو!
- ماساژت میدم. ‫- ما اسانس خیار نداریم!
- من گرفتم. بیا. ‫- چرا یه دفعه خیار؟
‫بیا. از مال من بخور.
‫واقعا؟
‫ممنون!
‫اگه بازم خواستی، بیا تو مغازه‌ای ‫ که توش کار می‌کنم.
‫میگم.
‫دیگه بستنی خوردن بسه، برو تو.
‫بابت بستنی ممنون، آقا.
‫بازم برات میارم.
‫ ای خدا.
‫چیه؟ بذار بخوره دیگه.
‫تو که خواهر و برادر نداری.
‫خیلی رو مخن.
‫دارم. یه داداش دارم.
- واقعا؟ ‫- اوهوم.
‫چند سالشه؟
‫پنج سالشه.
- پس بچه‌ست. ‫- آره.
‫دوست دارم ببینمش.
‫منم همینطور.
‫هان؟
‫تو...
‫میوه دوست داری؟
‫حالا... کجا اومدیم؟
‫من قبلا اینجا زندگی می‌کردم.
‫واقعا؟ کی؟
‫وقتی به دنیا اومدم، ‫قبل رفتن به نیوزلند.
‫تو نیوزلند رفتی؟ واقعا؟
‫آره.
‫وقتی والدینم طلاق گرفتن،
‫من با بابام برگشتم اینجا.
‫داداشم هم با مامانم اونجا موند.
‫که اینطور.
‫حتما دلتنگشی.
‫وای!
‫چه قدر قشنگن!
‫ای خدا، چه قدر آلو!
‫وقتی بچه بودم خودم با بابام ‫اون درخت آلو رو کاشتم.
‫تو بهار گل میده.
‫البته آلو از گل خوشمزه‌تره.
‫هی.
‫این خیلی خوشمزه‌ست.
‫تو هم یکی می‌خوای؟
‫من خیلی سیرم.
‫وای خدا.
‫وای. تو خوش‌شانسی.
‫واقعا خوش‌شانسی.
‫توی خیلی چیزها کارت خوبه.
‫تکلیفت با خودت مشخصه.
‫اما من اصلا.
‫یه کاری رو خوب بلدی.
‫بله یا خیر.
‫هوی!
‫انقدر مسخره بازی درنیار.
‫صدات قشنگه.
‫چی؟
‫فقط...
‫قشنگه.
‫آخ!
- حالت خوبه؟ ‫- ببینم!
- کار تو بود، نه؟ ‫- من نکردم بابا!
‫می‌دونم تو بودی!
‫حالت خوبه؟
‫میگم...
‫می‌خوای...
‫بریم فیلم ببینیم؟
‫اگه نمی‌خوای هم که هیچی.
‫من باید برم.
‫بیا آخر هفته بریم.
‫شب بخیر.
‫یئون دو، یادته قبلا چی بهم گفتی؟
‫وقتی کسی رو دوست داری،
‫[این یه رازه]
‫شب‌ها خواب نداری.
‫غذات بی‌مزه میشه.
‫و آهنگ گوش دادنی، گریه‌ت می‌گیره.
‫راستش، من دیشب خوب خوابیدم.
‫غذا حتی خوشمزه‌تر هم شده.
‫و وقتی آهنگ گوش میدم، دلم می‌خواد برقصم.
‫اما عجیبه.
‫نمی‌دونم چرا، اما وقتی بهش فکر می‌کنم، ‫قلبم یه کمی درد می‌گیره.
‫اگه این عشقه، اگه عشق اینجوریه، ‫پس فکر کنم عاشق شدم.
‫کسی که دوستش دارم، اسمش...
‫اون چه‌شه؟
‫مامان! همه‌ی لباسام درب و داغونن!
‫تو خودت اونا رو انتخاب کردی.
- خدایا، چرا این‌قدر... ‫- من کِی این‌کارو کردم؟
- چه خبره؟ ‫- ای بابا.
‫خدایا. اون چه‌شه؟
‫هی، همکلاسی!
‫خرید کردی؟
- قرار داری؟ ‫- هان؟
‫عجب. پس واقعا قرار داری.
‫اوهوم.
- این چیه؟ بذار ببینم. ‫- نه، نگاه نکن.
- بی‌خیال، نشونم بده. ‫- نه. گفتم نه!
‫سلام.
- هی! هی! ‫- بیا یه بستنی بخوریم.
‫ای بابا... بستنی...
‫هی.
‫کیم یئون‌دو؟
‫بورا! اینجایی!
- یئون‌دو! ‫- بورا!
‫یئون‌دو!
‫دلت برات تنگ شده بود.
‫این... صمیمی‌ترین... دوستمه...
‫کیم یئون‌دو.
‫سلام کن.
‫سلام.
‫اوه، آره! آره! ‫دیگه صداش خیلی بلند شده!
‫آخی!
‫مگه نه؟ حس می‌کنم ‫دوباره به‌دنیا اومدم.
‫خیلی کارت خوب بود.
‫آره. دلم برات تنگ شده بود.
‫می‌دونی...
- هومم؟ ‫- چیزی نمونده بود سکته کنم.
‫باور نمی‌شد این‌قدر زود ‫هیون‌جین رو ببینم.
‫خدایا. فوق‌العاده به‌نظر می‌اومد،
‫حتی با اون یونیفرم ‫مسخره‌ی بستنی.
- یونیفرم؟ ‫- اوهوم.
‫از کی شروع کرده کار کردن اونجا؟ ‫این قسمت رو جا انداختی.
‫اون پونگ وون‌هو بود.
‫هیون‌جین اون‌یکی بود.
‫نه، اونی یونیفرم تنش ‫بود هیون‌جین بود.
- هان؟ ‫- هان؟
‫صبر کن.
‫بذار ببینم.
‫[هیون‌جین]
‫یعنی چی...
‫همه‌چیز اشتباهه.
‫بهم نگو که داشتی ‫آدم اشتباهی رو دنبال می‌کردی.
‫اوه، خدایا. اوه، خدای من. صبر کن.
‫وون‌هو، وون‌هو. هیون‌جین.
‫بیک هیون‌جین. پونگ وون‌هو.
‫[هیون‌جین]
‫چیزی نمونده بود برم خونه‌ات.
‫اوه، گفتن چند روز طول می‌کشه ‫تا اتصال اینترنتم رو دوباره برگردونن.
‫راستی، هرچی بیشتر بهش ‫فکر می‌کنم، خنده‌دارتر میشه.
‫اوه! این‌همه مدت ‫داشتیم چیکار می‌کردیم؟
‫خیلی خوشحالم بیک هیون‌جین ‫بهترین دوست وون‌هوـه.
- اگه نبود... ‫- یئون‌دو، من...
‫یه چیزی هست که ‫باید بهت بگم.
‫اوه؟ بگو ببینم.
‫[یادداشت‌های نظارت هیون‌جین]
‫[این یه رازه] ‫[خوانده‌نشده]
‫[این یه رازه]
‫[حذف]
‫وون‌هو!
‫حتما غافلگیر شدی.
‫بورا امروز سرش شلوغه، و ‫شماره تلفنت رو نداشت، پس...
‫پس به‌جاش من اومدم.
‫خب، حالش خوبه؟
‫آره، فکر کنم پدر مادام ‫زخمی شده یا همچین چیزی،
‫پس از بورا خواست تا ‫سر مزرعه کمک‌ش کنه.
‫بورا به دوست‌هاش ‫خیلی اهمیت میده.
‫ممنون که این‌قدر مهربونی.
‫فکر می‌کردم دیگه ‫هیچ‌وقت نمی‌بینمت.
‫تو مغازه‌ی مامانم ‫خیلی کمک‌حال بودی.
‫دروغ گفتی. ‫اینکه خوش‌گذرانی نیست.
‫خفه شو و انگورها رو بچین.
‫اگه این‌کارو نکنی، به همه میگم ‫بهت جواب رد دادم.
‫هی.
‫فقط بخاطر اینکه قدیما ‫بهت علاقه داشتم،
‫دلیل نمیشه اینطوری رفتار کنی.
‫خودت می‌دونی خانواده‌ی ‫من چقدر بانفوذه، و...
‫تو حتی اصلا این ‫انگورها رو نشستی!
- داری یه چیزی رو قایم می‌کنی، مگه نه؟ ‫- هان؟
‫مثلا چی؟
‫بیک هیون‌جین؟ ‫اوه، پسر. می‌دونم تو نخ‌ش هستی.
‫هی. می‌تونیم باهمدیگه ‫قراره چهار نفره بریم.
- چقدر باحال، مگه نه؟ ‫- نه! اینطوری نیست.
‫راستی، وون‌هو...
‫همیشه این‌قدر ‫دوست‌داشتنی بود؟
‫وقتی حرف می‌زدم ‫حرفم رو گوش می‌داد.
‫پول غذامون رو حساب کرد.
‫به منم لبخند زد!
‫این پسر فوق‌العاده ست.
‫واقعا این‌کارو کرد؟
‫اوهوم.
‫هی.
‫از وون‌هو بیشتر برام تعریف کن.
‫نمی‌دونم.
‫زیاد مطمئن نیستم.
‫هی.
‫شما باهمدیگه تو ‫انجمن رسانه هستید.
‫باید به دوست‌هات ‫بیشتر توجه کنی.
‫گفتی بهم کمک می‌کنی ‫باهاش دوست بشم.
‫سعی کن یادت بیاد. ‫از چیا خوشش میاد؟
‫اوه... خب، نمی‌دونم.
‫صبر کن.
‫یک پیغام دارید.
‫برای پخش عدد یک را فشار دهید.
‫منم، پونگ وون‌هو.
‫یه زنگی بهم بزن.
- کی بود؟ ‫- هان؟
‫آم...
‫اشتباه گرفته بود.
‫خیلی‌خب. عجله کن، برگرد تو.
‫الو؟
‫بورا هستم.
‫چرا این‌قدر لفت‌ش دادی؟
‫یه مدتیه دارم سعی ‫می‌کنم باهات تماس بگیرم.
‫راستی این چه شماره‌ایه؟
‫تو الان...
‫توی باجه تلفن هستی؟
‫هان؟
‫همون باجه تلفن روبروی خونه‌ات؟
‫آره.
‫چطور؟
‫تا ده بشمار.
- تا ده بشمارم؟ ‫- آره.
‫چرا بشمارم؟
‫فقط بشمار.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫خیلی سریع می‌شماری. آروم.
‫پنج.
‫شش.
‫هفت.
‫هشت.
‫نه.
‫ده.
‫با اون بهم زنگ بزن.
‫دوستت رو مجبور نکن ‫همه‌ی کارها رو بکنه.
‫اون بهترین دوستته؟
‫هی.
‫شنیدم از وقتی بچه بودی،
‫می‌رفتی این‌ور اون‌ور ‫و پسربچه‌ها رو کتک می‌زدی.
‫همیشه لگد زدن رو ‫به مشت زدن ترجیح می‌دادی؟
‫گمونم من آدم خوش‌شانسی ‫هستم که تونستم بشناسمت.
‫وون‌هو.
‫من به یه دلیلی امروز نیومدم.
‫هان؟
‫ببخشید.
‫فکر کنم یه اشتباهی کردم.
‫من فقط از اونجور احساسات ندارم.
‫ببخشید اگه سوءتفاهم شده.
‫نا بورا...
‫دیگه باید برم.
‫[برای نا بورا]
‫منم. وون‌هو.
‫بخاطر این اینا رو برات نوشتم چون فکر نمی‌کنم ‫رو در رو بتونم این ‌حرف‌ها رو بهت بزنم.
‫امسال زمستون من تو رو ‫برای اولین‌بار دیدم.
‫به‌محض اینکه رسیدم ‫چئونگ‌جو تو رو دیدم.
‫احتمالا یادت نیست.
‫[رابطه‌ی عاشقانه]
‫ممنون!
‫چی شده؟
- بورا؟ ‫- نه، نه!
‫چی شد؟
‫خیلی سریع فرار کردی.
‫راجع‌به فیلم کنجکاو شدم.
‫اول‌هاش که اومده بودم کره...
‫[یه سفر کاری رفتم]
‫...به‌زحمت دلیلی ‫برای لبخند زدن داشتم.
‫[بیک هیون‌جین]
‫کاملا اندازته. تا وقتی از دبیرستانی ‫فارغ‌التحصیل بشی می‌تونی مال منو بپوشی.
- هی. اینو امتحان کن. ‫- ممنون.
‫هی، آقا، من باید سوار بشم!
‫هی، آقا! منم باید سوار بشم!
- اون‌موقع... ‫- میشه لطفا وایسی؟
- ...دوباره تو رو دیدم. ‫- هی، آقا! من باید سوار اتوبوس بشم!
‫هی، آقا! ‫یه نفر می‌خواد سوار بشه!
‫یهویی، کم‌کم متوجه شدم
‫تو چه کارهایی ‫غیرقابل‌پیش‌بینی‌ای انجام میدی.
‫دختر تکواندو کارمون. بخاطر ‫این دیر کردی چون داشتی کاتا می‌زدی؟
‫هی، توی تکواندو خیلی حرفه‌ای هستی. ‫کمربندت چه رنگیه؟
- من؟ ‫- آره.
‫کمربند قرمز هستم.
- وای. ‫- چی؟
- اون‌موقع بود که متوجه شدم. ‫- قابل‌درکه.
‫هروقت نگاهت می‌کردم ‫ناخودآگاه لبخند می‌زدم.
‫توی. «روزهایی که انگار دروغ بود.»
‫اوه، ممنون بابت مشارکت‌تون، جناب.
‫لطفا پس از شنیدن صدای بوق ‫شماره‌ی پیجر خود را بگویید.
‫نا بورا؟
‫کی بود؟
‫هیچ‌کس.
‫ولی تو همیشه به ‫هیون‌جین علاقه‌ داشتی.
‫پس بعضی وقت‌ها ‫حسادتم می‌شد.
‫و بعضی‌وقت‌ها، ‫احساساتم جریحه‌دار میشد.
‫روحمم خبر نداشت که می‌دونی ‫درباره‌ات چه احساسی دارم یا نه.
‫واقعا من بودم که ‫داشتی باهاش حرف می‌زدی؟
- چی؟ ‫- یا منو با هیون‌جین اشتباه گرفته بودی؟
‫می‌خواستم خیلی چیزها ازت بپرسم...
- هی، پونگ وون‌هو! ‫- ...ولی نمی‌تونستم خودم رو راضی کنم.
‫چیه؟
- نمی‌خواستم صدمه ببینم. ‫- چی؟
‫اوه، یه دونه می‌خوری؟
‫حالا که بألاخره می‌دونم ‫چه احساسی داری.
‫[به‌زودی نیوزیلند]
‫ولی به‌زودی باید برگردم نیوزیلند.
‫قول میدم که برگردم.
‫ازت خوشم میاد...
‫نا بورا.
‫وون‌هو!
‫حالت چطوره؟
- خوبم. ‫- تعطیلات چیکار کردی؟
- کار و این چیزها. ‫- هومم.
- هی، همکلاسی. ‫- بعداً می‌خوای باهامون بیای؟
‫حتما.
‫[نامه‌ای به قرن بیست‌ویکم] ‫[«پونگ وون‌هو، نا بورا»]
‫باید توی ویدیوها اصلاحات آخر هم ‫انجام بدید. خوبه. مرخصید.
- ممنون، آقا. ‫- ممنون، آقا.
‫لازم نیست هم‌گروهی باشیم، می‌دونی.
‫نه، نگران‌ش نباش.
‫توی قرن آینده دنیا ممکنه تموم بشه.
‫اینطوری خیلی حیف میشه، می‌دونی؟
‫پیش‌بینی‌های نوستراداموس ‫هیچ‌وقت اشتباه از آب درنیومدن.
‫منظورت چیه؟ من توی دانشگاه ‫می‌خوام قرارهای ندیده و نشناخته برم...
- هی! ‫- آخ!
- دانشگاه کارهای دیگه هم میشه کرد. ‫- ای بابا!
- چیه؟ ‫- خب...
- چیه؟ ‫- چیه؟
‫هی.
‫آم...
‫میشه فقط تموم‌ش کنیم؟
‫آفرین.
‫شماها دیگه کارتون تموم شد؟
- هومم. فقط تدوین می‌خواد. ‫- اوه.
‫هرچند دستگاه تدوینی ‫که داریم قدیمیه.
- پس ببینیم چی میشه. ‫- اوه...
‫اوه! من توی اِس‌بی‌اِس ‫یه نفر رو می‌شناسم که دستگاه داره.
‫می‌خوای ازش بپرسم؟
‫بفرمایید، آقا.
‫بفرمایید.
‫هان؟
‫هی!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫من سوراخ‌سنبه‌های سئول رو ‫خیلی خوب می‌شناسم.
‫پس می‌تونی این دوتا ‫تصویر رو با دکمه عوض کنی.
‫و وقتی تصویر رو محو کردی، اینی که ‫اینجاست رو بیار پایین. اینطوری. ولی آروم.
- عجب! ‫- بخاطر هم‌پوشانی‌ تصویرها
‫وقتی آروم تصویر رو محو کنی ‫خیلی خوب جواب میده.
‫امتحان‌ش کن.
‫امروز می‌خوام از وون‌هو ‫بخوام باهام بیاد بیرون.
- امروز؟ ‫- آره.
‫نگاه کن. عموم بهمون ‫بلیت‌های شهربازی سئول‌لند داده.
‫میشه لطفا کمکم کنی ‫یه‌کم باهاش تنها بشم؟
- آره. بخور. ‫- هومم.
‫بجنب، بیا اینجا.
- چیه؟ ‫- فقط بیا اینجا.
‫هی، شما دوتا نزدیک ‫همدیگه وایسید. یک، دو...
‫هی. بیا یه چیز دیگه سوار بشیم.
‫چرا؟ می‌خوام سوار اینم بشم.
- بجنب. فقط بیا. ‫- هی!
‫بجنب، بریم، یئون‌دو.
- موضوع چیه؟ ‫- این حال نمیده.
‫دارم بهت میگم، حال میده!
- خیلی حال میده! ‫- واقعا باحال نیست؟
‫آره.
‫قبلا سوار این شدی؟
‫این اولین‌بارمه.
‫خیلی حال میده!
‫وای!
‫راه بیفت!
‫هی، اینطوری نکن!
‫چرا؟
‫یئون‌دو!
‫یک، دو.
‫[هشدار به افرادی که ‫مشکل قلبی دارند]
‫یئون‌دو، بیا یکی دیگه بریم.
- هی، بیا اینجا. ‫- آم...
‫الان میام.
‫کدوم‌یکی؟
‫بخاطر من نمی‌خوای ‫سوار بعضی چیزها بشی.
‫نه، اینطور نیست. ‫چرا همچین حرفی می‌زنی؟
‫شما باید چیزهایی که می‌خواید رو ‫سوار شید. من نگاه‌تون می‌کنم.
‫خیلی‌خب، پس. بریم. ترن هوایی؟
‫هی!
‫تو ادب سرت نمیشه؟
‫بورا.
‫شما باید برید. می‌دونم که عاشق این ‫هستید که چیزهای بزرگ سوار بشید.
‫من اینجا منتظر می‌مونم.
‫خیلی‌خب. حق با توئه. می‌ریم.
‫هی، بیا ترن هوایی سوار بشیم.
‫ما می‌ریم، پس شما فقط ‫اینجا باهمدیگه بمونید، باشه؟
‫چی شده؟ ‫تند تند نظرت رو عوض می‌کنی.
- نمی‌خوای سوار شی؟ ‫- چرا!
‫اینجا بشینیم؟
- اوهوم. ‫- اوهوم.
‫بریم...
‫ببینیم اونجا چه خبره؟
‫یئون‌دو، منم...
‫می‌خوام سوارِ...
‫ترن هوایی بشم، ببخشید.
‫خیلی باحال به‌نظر میاد. نه؟
‫اوهوم.
‫من سوار میشم.
‫من اومدم.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫وون‌هو می‌خواد با بورا تنها باشه.
‫فکر می‌کنی حالش روبراهه؟
‫چطور مگه؟
‫وون‌هو...
‫از ارتفاع می‌ترسه.
‫چی؟
‫پس... پس چرا...
‫خب، اون دوتا...
‫از همدیگه خوششون میاد.
‫هی، چی شده؟
‫من...
‫از ارتفاع می‌ترسم.
‫چی؟
‫پس... چرا سوار شدی؟
‫می‌خواستم...
‫پیش تو باشم.
‫نا بورا!
‫ازت خوشم میاد!
‫اگه می‌خوای میرم برای ‫خودمون یه‌کم آب بگیرم؟
‫نا بورا.
‫حالا دیگه قبل از اینکه برم ‫احساسم رو می‌دونی.
‫داری میری؟
‫آره، دارم نقل‌مکان می‌کنم.
‫دارم برمی‌گردم نیوزیلند.
‫این فوق‌العاده ست.
‫اِ واقعا؟
‫واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫گفتی دلت برای برادرت تنگ شده.
‫حالا دیگه قراره پیش باهمدیگه باشید.
‫فکر کردم چون دارم میرم...
‫ناراحت میشی.
‫پس خوبه.
‫ممنون بابت همه‌چی.
‫نا بورا.
‫حتما حسابی خسته‌ای، هان؟
‫می‌خوای بریم غذا بخوریم؟
‫می‌تونیم خونه‌ی من ‫یه‌کم غذا بخوریم.
‫چی شده؟ درد داری؟
- چیزی نداری که بهم بگی؟ ‫- هان؟
‫تو از وون‌هو خوشت میاد.
‫ازش خوشت میاد، نه؟
‫چرا بهم نگفتی؟
‫مال اون‌موقع بود که تو نبودی.
‫چیزه...
‫من...
‫ولی دیگه بی‌خیالش شدم.
‫از کجا بدونم داری راست‌شو میگی؟
‫این‌‌همه مدت اینو ‫ازم مخفی کرده بودی.
‫نمی‌دونستم چطوری...
‫نمی‌دونستم چطوری ‫از پسش بربیام، یئون‌دو.
- همه‌ش بخاطر تو بود. ‫- جدی؟
‫تو باورنکردنی هستی، نا بورا.
‫باعث شدی مثل احمق‌ها به‌نظر بیام، ‫ولی حالا میگی همه‌ش بخاطر من بود؟
‫این‌کارها رو نمی‌کردی تا فقط ‫خودت حس بهتری پیدا کنی؟
‫یئون‌دو، من...
‫نمی‌دونستم دیگه باید چیکار کنم.
‫می‌دونم حتما خیلی سخت بوده که ‫بری و قلب‌ت رو جراحی کنی.
‫می‌دونم ازش خوشت می‌اومد و ‫فکر و ذکرت این شده بود که آمارشو دربیاری.
‫پس آخه چطور می‌تونستم ‫همچین چیزی رو بهت بگم؟
‫نمی‌خواستم علاقه‌ی ‫مسخره‌ی احمقانه‌ام به یه پسر
‫دوستی خوب‌مون رو خراب کنه.
- می‌دونی؟ ‫- یه پسر!
‫بخاطر توئه که ‫تو این وضعیت هستیم.
‫با اینکه من از ‫پونگ وون‌هو خوشم میاد،
‫ولی اگه باعث بشه ‫دوستی‌مون حفظ بشه
‫حاضرم فوری قیدش رو بزنم.
‫تو کسی هستی که بهش ‫بیشترین اهمیت رو میدم.
‫می‌دونم که همیشه سعی می‌کنی ‫چون مریضم مواظبم باشی.
‫من اینو ازت نمی‌خوام.
‫من یه دوست می‌خوام، ‫نه یه پرستار.
‫بابا، من اینجام.
‫قراره بازم دیرم بشه.
‫تو بار و بندیل‌ت رو جمع کردی؟
‫نه. نه هنوز.
‫باید کم‌کم بار و بندیل‌ت رو جمع کنی،
‫چون هفته‌ی دیگه باید بیای.
‫بابا.
‫از این‌کار پشیمون نمیشی؟
‫وقتی رسیدی نیوزیلند
‫به حرف مادرت گوش کن.
‫و مواظب برادرت باش.
‫ببخشید.
‫ببخشید، بورا.
‫فکر کنم یئون‌دو خسته ست. ‫الان دلش نمی‌خواد حرف بزنه.
‫شما جر و بحث‌تون شده؟
‫اوه، مسئله این نیست.
‫پس... پس بعداً زنگ می‌زنم.
‫باشه.
‫[یادداشت‌های نظارت هیون‌جین]
‫[سطل زباله]
‫[این یه رازه]
‫اسم پسری که
‫خوشم میاد...
‫پونگ وون‌هوـه.
‫پی‌نوشت: خوشحالم که تو اولین نفری هستی ‫که باهاش درباره‌ی احساساتم حرف می‌زنم.
‫شاید درنهایت دوستی و عشق ‫زیاد باهم فرقی نداشته باشه.
‫هیچ‌وقت فراموش نکن
‫که تو همیشه توی قلب من ‫شماره یک هستی، یئون‌دو.
‫وون‌هو.
‫می‌دونی، من خیلی ‫ازت خوشم می‌اومد.
‫یئون‌دو.
‫احتمالا نباید اینو بگم، ولی...
‫بورا هم ازت خوشش میاد. ‫خودش برام تعریف کرد.
‫آم... منظورت چیه؟
‫بخاطر اینکه خیلی دوست ‫خوبیه درباره‌اش دروغ گفت.
‫اون همچین دختریه.
‫اون پیتزاها رو تا ته می‌خوره.
‫ولی وقتی با منه، ‫فقط دو سه تیکه می‌خوره.
‫عقب می‌کِشه و ‫وانمود می‌کنه سیر شده.
‫ولی نمی‌تونه چشم از پیتزا برداره.
‫و بهم گفته طرفدار ‫آهنگ‌های «سس»ـه،
‫ولی درواقع از «فینکل» خوشش میاد.
‫چون من طرفدار پروپاقرص «سس» ‫هستم نمی‌تونست بهم بگه.
‫اوه، آره، و همینطور...
‫یه بار سر یه پیک‌نیک،
‫چون از یه قورباغه ترسیده ‫بودم غش کردم،
‫و بورا منو کول کرد و ‫یه عالمه راه منو آورد پایین کوه.
‫فقط 12 سالش بود.
‫و مطمئنم که خیلی سنگین بودم، ‫ولی تمام راه دووم آورد.
‫می‌گفت حالش خوبه.
‫ولی مطمئنم خسته شده بود.
‫خیلی خل و چله.
‫اوه! اوه! بادا!
- بادا! بادا! ‫- یک، دو.
‫اوه، بادا! اوه، نه!
- عزیزم، بادای من! ‫- اونجا بیاید دیدنمون، باشه؟
‫بیا اینجا، مامان.
‫دارم در رو می‌بندم.
‫بادا!
‫نه بورا!
‫وون‌هو هستم.
‫فردا دارم میرم.
‫یه چیزی برات دارم.
‫جلوی خونه‌ات هستم.
‫زیاد جدی نیست.
‫فکر کنم فردا بعد از معاینه ‫بتونه مرخص بشه.
- واقعا، آقا؟ ‫- خدا رو شکر.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫بله، خوبه.
- خیلی ممنون. ‫- ممنون. ممنون.
‫یه‌کم بگیر بخواب، باشه؟ ‫من و مامانت می‌تونیم اینجا بمونیم.
‫نه. اگه بیدار بشه و اینجا نباشم چی؟ ‫ناراحت میشه.
‫خدایا. خودت رو نگاه کن. ‫شما دوتا قدیما یه بند دعوا می‌کردید.
‫روی هم رفته خواهر بزرگ خوبی هستی.
- هی، هی، عجله کن. ‫- خیلی خوابم میاد.
‫بجنب! بیا بریم، بیا بریم، بیا بریم.
- نا بورا! ‫- اوه.
- اوه، هی، هی. ‫- بادا حالش خوبه؟
- چی شد؟ ‫- چیزی خوردید؟
- مطمئن نیستم. خوراکی آوردیم. ‫- اوه. آره.
‫بریم اونو بخوریم.
‫هی، غش کرد! ‫غش کرد!
‫یئون‌دو! یئون‌دو!
‫یئون‌دو!
‫یئون‌دو! بلندش کنید!
‫یئون‌دو، بیدار شو!
‫یئون‌دو!
‫یئون‌دو! تو رو خدا! تو رو خدا!
‫نارا بورا، دختره‌ی احمق.
- منو بذار پایین. من خوبم. ‫- هان؟
‫یئون‌دو! حالت خوبه؟
‫بازیگری واقعا سخته.
‫یادت نره، ‫جراحی من موفقیت‌آمیز بوده.
‫چی؟ آخه چرا این‌کارو کردی؟
‫نباید بذاری وون‌هو بره.
‫بیک هیون‌جین بیرونه.
‫من چیزیم نیست. ‫حالا زود باش برو.
‫حس می‌کنم نقش من ‫اینجا داره کم‌رنگ میشه.
‫گمونم حالا دیگه راننده‌ام.
‫باید به خودت افتخار کنی.
‫بپر بالا.
‫ممنون.
‫اوه!
‫وون‌هو!
‫پونگ وون‌هو!
‫معذرت می‌خوام.
‫بابت چی؟
‫سر اون فیلم نیومدم،
‫و هیچ‌وقت نگفتم چرا.
‫هر دفعه درحال فیلم‌برداری ‫بودی من سرم شلوغ بود.
‫و اون روزی خیلی آلو خوردم. ‫معذرت می‌خوام.
‫اون‌موقع که گفتی
‫داری میری نیوزیلند ‫راستش خیلی ناراحت شدم،
‫ولی فقط وانمود کردم که ‫باهاش مشکلی ندارم!
‫در واقعیت ناراحت شدم.
‫و...
‫و اون‌موقع که بهت گفتم
‫ازت خوشم نمیاد دروغ گفتم!
‫معذرت می‌خوام.
‫به چی می‌خندی؟
‫آخه سر چی این‌قدر ‫معذرت‌خواهی می‌کنی؟
‫کافیه بهم بگی ازم خوشت میاد.
‫چطور می‌تونم اینجا همچین حرفی بزنم؟ ‫معذرت می‌خوام.
‫جای عمومی هستیم.
‫وقتی پیش تو هستم...
‫همیشه خوشحالم.
‫ازت خوشم میاد، نا بورا.
‫ازت خوشم میاد.
‫چی گفتی؟
‫نشنیدم!
‫منم ازت خوشم میاد!
‫خیلی خیلی ازت خوشم میاد!
‫این آخرین فراخوان برای مسافران...
‫من دیگه باید برم. باشه؟
‫گریه نکن.
‫باشه؟
‫و بدین شکل، ما خداحافظی کردیم.
‫[نامه‌ای به قرن بیست‌ویکم]
‫اجازه بدید فستیوال ووآم ‫بیست‌وهفتم رو آغاز کنیم!
‫[نامه‌ای به قرن بیست‌ویکم]
‫منم، وون‌هو.
‫تا الان، زندگی‌کردن اینجا ‫خیلی باحال بوده.
‫معمولا با برادرم ‫یه عالمه وقت می‌گذرونم.
‫اگه روز سال نو 2000 ‫دنیا به پایان نرسه،
‫اون‌وقت اولین کار ‫برات یه ایمیل دیگه می‌فرستم.
- به حساب توئه، همکلاسی. ‫- پی‌نوشت:
- امکان نداره. ‫- حال هیون‌جین و یئون‌دو چطوره؟
‫یه نوشابه لطفا.
- چه طعمی؟ ‫- پرتقالی.
‫اصلا نذار شروع کنم. ‫خودت باید اون دوتا رو ببینی.
- صدای حضار رو می‌شنوید؟ ‫- ده! نُه!
- اونجا نمونید، بیاید بیرون! ‫- هشت! هفت!
- بیاید باهمدیگه تماشا کنیم! ‫- شش! پنج!
‫چهار! سه!
‫دو! یک!
‫الان تو اولین روز سال 2000 هستیم.
‫سال نو همگی مبارک.
‫دنیا به پایان نرسید.
‫اینجا سال تحویل ‫چهار ساعت پیش بود.
‫به سال 2000 خوش اومدی.
‫درست همونطور که گفتی، ‫درخت‌های آلو دارن شکوفه میدن.
‫با این‌حال، آلو خوشمزه‌تر از گل‌هاست.
‫می‌خوام برای روزنامه‌نگاری و ‫رسانه توی سئول درخواست بدم.
‫[هدفم سئوله!]
‫امیدوارم سال دیگه ‫بتونیم باهمدیگه بریم دانشگاه.
‫[با عرض تبریک برای قبولی در...]
‫قبول شدی! قبول شدی!
‫بورا قبول شد!
‫واقعا؟ اوه!
‫اوه، عالیه، بورا!
- چیه؟ ‫- عزیزم!
- بورا از پسش براومد! ‫- موفق شد؟
‫[به‌روزرسانی]
‫[چک‌کردن صندوق پستی] ‫[ایمیل جدیدی از پونگ وون‌هو نیست]
‫اتفاقی که برات نیفتاده، نه؟ ‫منتظر جواب‌ت هستم.
‫درحال‌حاضر نمی‌تونم ‫تلفن رو پاسخ بدم.
‫لطفا اگه کاری دارید پیغام بگذارید.
‫به صبر کردن ادامه دادم،
‫ولی دیگه هیچ‌وقت ‫خبری از وون‌هو نشنیدم.
‫کمک‌های اولیه رو گذاشتی؟
- گذاشتم بابا! ‫- قرص گوارش؟
- اوه. ‫- کدوم کیفه؟
- کدوم کیف؟ ‫- این پایین گذاشتمش.
- صبر کن. ‫- همین الان چک کردی.
- من دیگه باید برم! ‫- آره، برو، برو. برو دیگه.
‫سوار شو.
- خیلی‌خب. ‫- برو، برو.
‫تا وقتی بری اینجا می‌مونیم.
- برید دیگه. ‫- برو!
- خیلی‌خب. بجنب. ‫- جدی میگم.
- دارم در رو می‌بندم. ‫- برو!
‫به سلامت.
- از اینجا برو. ‫- برید داخل.
- هروقت رسیدی زنگ بزن، باشه؟ ‫- باشه!
- بورا. ‫- بورا.
- نا بورا! ‫- تموم کردید؟
- آره. ‫- بریم!
‫خیلی معطل شدی؟
- حتما گرسنه‌ته. ‫- می‌خوای غذا بخوری؟
- هوس غذای غربی کردم. ‫- غذای غربی؟
- هی، پاستا چطوره؟ ‫- اوه، پاستا.
‫ یه پاستا فروشی خیلی خوب تازگی‌ها باز کرده. ‫- البته.
- بریم ببینیمش؟ ‫- کِی؟
‫فقط مشکلش اینه بعضی وقت‌ها ‫صف‌های طولانی تشکیل میشه.
‫آره.
‫می‌تونی لطفا بهمون بگی ورودی ‫چه سالی هستی و رشته‌ات چیه؟
- ممنون. ‫- سلام. من بانگ یوری هستم.
‫من رشته‌ی زیست‌شناسی هستم ‫و دانشجوی سال چهارم هستم.
- بورا! ‫- برای معرفی...
- زیاد وقت نداریم ها. ‫- باشه.
- یه چیز خوب که... ‫- بریم.
‫و کم‌کم...
‫دیگه هر روز به وون‌هو ‫فکر نمی‌کردم.
‫این یکی رو جدی بگیر.
‫اگه خواست بازم ببینتت ‫بهش جواب رد نده.
- باشه؟ ‫- باشه، خیلی‌خب.
‫بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫اوه. سلام.
‫آه. سلام.
‫ برای قرار ندیده و نشناخته اومدی دیگه، درسته؟ ‫- آره.
‫ببخشید یه‌کم دیر کردم.
‫اشکال نداره.
‫اوه.
‫خب، من... نا بورا هستم. ‫باعث افتخاره.
‫بورا. اسمت خیلی قشنگه، می‌دونی.
‫اوه. منم وون‌هو هستم.
‫جانگ وون‌هو.
‫از آشنایی باهات خوشوقتم.
‫مطمئن نیستم این قرارهای ‫ندیده و نشناخته معمولا چطور پیش میرن.
‫راستش این اولین بارمه که...
‫می‌دونی، همه‌ی دوست‌هام ‫ترغیبم کردن این‌کارو بکنم.
‫هرچند نمی‌دونستم قراره این‌قدر...
‫آم... بورا...
‫بورا، چی شده؟
‫ببخشید. ببخشید.
‫من هیچ‌کاری نکردم.
‫ببخشید.
‫بورا...
‫خواهش می‌کنم گریه نکن، بورا.
‫یه‌کم آب می‌خوری؟ ‫خواهش می‌کنم، یه‌کم آب بخور...
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید ‫در شبکه موجود نمی‌باشد.
- لطفا شماره را بررسی کنید یا بعداً سعی کنید. ‫- می‌خوام دیگه واقعا بی‌خیالت بشم!
‫دیگه منتظرت نمی‌مونم!
‫اگه فکر کنم افتادی ‫مُردی برام راحت‌تره.
‫و دیگه هم بهم زنگ نزن! ‫دیگه کار از کار گذشته!
‫دیگه هیچ شانسی نداری!
‫و منم دلم برات تنگ نشده!
‫پس زندگی خوبی داشته ‫باشی، مرتیکه‌ی آشغال!
‫مامان.
‫بابا؟
‫[فضای سبز ووآم 2] ‫[چشم‌انداز هوایی بازسازی]
‫[بهار ابدی] ‫[یادآوری پونگ وون‌هو ]
‫وقتی داشتم می‌اومدم، ‫یه بسته پیدا کردم که وون‌هو قایم کرده بود.
‫مال 15 سال قبل از مرگش بود.
‫اولش غافلگیر شدم که چرا ‫نوار رو قایم کرده بود، می‌دونی.
‫مشخص بود که چیز خاصیه.
‫حس کردم باید بفرستمش.
‫پس باهات تماس گرفتم، ‫و حتی این نمایشگاه رو ترتیب دادم.
‫و اگه باعث شد معذب بشی،
‫واقعا معذرت‌ می‌خوام.
‫اصلا و ابدا. ‫ممنون که دعوتم کردی.
‫چون وگرنه، ممکن بود...
‫هنوزم عصبانی بمونم.
‫شاید تا آخر عمرم عصبانی می‌موندم.
‫راستش... من یه مدت ‫از دستت ناراحت بودم.
‫خیلی نگران بودم که نکنه...
‫بخاطر تو برگرده کره.
‫وقتی داشتم برای این ‫نمایشگاه دنبال آثار می‌گشتم،
‫«نگاه خیره» وون‌هو رو دنبال کردم.
‫اون‌موقع بود که متوجه شدم...
‫تو کسی هستی که اون واقعا می‌خواد.
‫پس حس کردم باید بهت بگم
‫اون وقتی پیش تو بود...
‫چقدر احساس سرزندگی می‌کرد.
‫و چقدر بهت اهمیت می‌داد.
‫با تماشا کردن‌ش متوجه شدم که
‫خوش‌ترین لحظات ‫زندگی کوتاه وون‌هو
‫وقتی بود که پیش تو بود.
‫براش مهم بودی.
‫پس می‌خوام ازت ‫تشکر کنم که اینجا اومدی.
‫و اینکه اونو به یاد داری.
‫چطور می‌تونم...
‫چطور می‌تونم وون‌هو رو فراموش کنم؟
‫خدای من.
‫می‌خوام همه‌ی اینا رو بفروشم.
‫قدیما همه خیلیا ‫دوست داشتن تماشاشون کنن.
‫می‌دونی، تو قدیما فیلم‌ ‫ترسناک‌ها رو کِش می‌رفتی، یادته؟
‫هان؟ آخه کِی این‌کارو کردم؟
‫فکر می‌کنی متوجه نمی‌شدم وقتی ‫دوست‌هات اینجا بودن و اونا رو برمی‌داشتی؟
- چی؟ من هیچ‌وقت این‌کارو نکردم. ‫- فقط خودمو به اون راه می‌زدم.
‫بی‌خیال بابا، خبر داشتم. ای خدا.
‫خب، مامان از خونه‌ی ‫جدید خوشش اومده؟
‫بذار به حال خودش باشه.
‫اول‌هاش که اینجا اومدیم، ‫من به مادرت گفتم
‫یه عالمه پول درمیاریم و ‫یه خونه‌ی خوب می‌خریم.
‫خیلی وقت بود ‫اینجا مونده بودیم.
- هی، اونو ولش کن. ولش. ‫- چرا؟
‫اون فیلم‌ها ارزش معنوی دارن. ‫من و مامانت اون فیلم‌ها رو دوست داریم.
‫تو و مامان. خدای من. ‫هنوزم عاشق‌ش هستی.
‫هومم. کاش همه‌ی مردها ‫به مهربونی تو بودن.
‫تو سلیقه‌ی محشری داری.
‫بیا بریم.
- بابا. ‫- هومم؟
‫هنوزم دستگاه ‫پخش‌کننده‌ سی‌دی داریم؟
‫اووف.
‫[منابع دوربین فیلم‌برداری] ‫[ژانویه‌ی 1999، ضبط شده توسط وون‌هو ]
‫[منابع دوربین فیلم‌برداری]
‫♪ آیا حالت خوبه؟ ♪
‫♪ این روزها حالت چطوره؟ ♪
‫♪ چون من اونجا نیستم ♪
‫♪ بازم داری گریه می‌کنی؟ ♪
‫♪ قدیما یه عالمه گپ می‌زدیم ♪
‫♪ حالا دیگه چهره‌ات رو نمی‌بینم ♪
‫این روزها...
‫بجنب. من و یوجونگ هم ‫می‌خوایم امتحان کنیم.
‫خیلی خوشگله.
‫اگه فقط یک فرصت داشتید تا...
‫بیاید اینجا، امواج!
‫بس کن! هی!
- هی! این‌قدر اذیتم نکن، وون‌هو. ‫- هان؟
‫دانش‌آموزان ووآم من،
‫دوست‌تون دارم!
‫بیاید همگی برای ‫دستاوردهای بزرگ تلاش کنیم.
‫هی! داری کجا میری؟
- یعنی چی این مو؟ هان؟ ‫- چیه؟
- شما همیشه بخاطر موهام سرم داد می‌زنید. ‫- فقط برو سر کلاست!
‫اینطوری خیلی حیف میشه، می‌دونی؟
‫پیش‌بینی‌های نوستراداموس...
‫امیدوارم به‌زودی ‫یه نامزد خوشتیپ پیدا کنم.
‫هنوزم خوشتیپم، نه؟
‫می‌دونید که درسته.
‫امیدوارم با شخص موردنظرم باشم.
‫امیدوارم والدینم سلامت باشن، ‫و امیدوارم...
‫اینکه... بادا بزرگ شده باشه.
‫و اینکه...
‫اینکه یئون‌دو مشکل قلبی‌ش برطرف بشه.
‫و «لعنتی» و مادام، ‫امیدوارم شما دوتا زیاد فحش ندید.
‫و امیدوارم...
‫که صادق‌تر شده باشم.
‫اینا امیدهای من برای ‫قرن بیست‌ویکم هستن.
‫جوزف!
‫هی، جوزف.
‫بجنب، پونگ جون‌هو.
‫به حرف برادر بزرگ‌ترت گوش کن.
‫چرا داری مسخره‌بازی درمیاری؟
‫نه!
‫منو ول نکن که بری ‫بورا رو ببینی!
‫بورا از تو بزرگ‌تره. ‫باید بهش بگی خانم بورا.
‫می‌خوای برگردی کره.
‫تند تند بهت سر می‌زنم، باشه؟
‫برات یه بازی ویدیویی میارم، چطوره؟
- واقعا؟ ‫- آره. خوشت میاد؟
‫باشه.
‫حالا...
‫به دوربین نگاه کن.
‫خانم بورا.
- سلام. ‫- سلام. امروز روز سال نوئه.
‫سال نو مبارک.
‫با ذوق‌تر بگو.
‫خانم بورا، سال نوت مبارک باشه!
- فهمیدی؟ ‫- آره. باشه. باشه.
‫دوباره لبخند بزن.
‫خانم بورا!
‫سال نوت مبارک باشه!
‫آفرین.
‫می‌دونی؟
‫دختری که با وون‌هو ‫کار می‌کنه خیلی خوشگله.
- ولی... ‫- هی!
‫خب هست دیگه!
‫دیگه کافیه.
‫یه دقیقه وایسا.
‫بذار فقط...
‫صبح بخیر.
‫در قرن بیست‌ویکم هستیم.
‫ساعت چهار بیدار شدم ‫تا اینو بهت نشون بدم.
‫الان کره ساعت 2 صبحه.
‫پس احتمالا خوابیدی.
‫فقط یه‌کم دیگه صبر کن. ‫به‌زودی میام دیدنت.
‫قرن بیست‌ویکم...
‫فوق‌العاده از آب درمیاد.
ارائه شده توسط وبسایت مووی شو .:: MovieSho.Com ::.