‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫خیلی خوبه.
‫- طعمش خیلی عالیه. ‫- آره واقعا. خیلی خوشمزه‌ست.
‫جدی؟ به نظر من که امروز یه کم بی‌نمک شده.
‫این بخاطر اینه که شما همیشه ‫غذاهای پر ادویه می‌خورین.
‫اوه، جدی؟
‫آره.
‫غذای دسته‌جمعی بیشتر مزه میده.
‫خیلی خوشحالم.
‫حقیقتا خوشمزه‌ست.
‫این اغراق نیست؟
‫آره.
‫درسته.
‫تو چی؟ ‫تو هم خوشحالی؟
‫خیلی خوشحالی، نه؟
‫عالیه.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫مراقب انگشتات باش.
‫عالیه. کوک‌هات خیلی خوبه.
‫بیا دوباره انجامش بدیم. خیلی خب.
‫مامان.
‫هوم؟ چی شده؟
‫خودت می‌تونی بری دستشویی دیگه، نه؟
‫چی؟ تب داری؟
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫ولی بلیط‌های قطار رو خریدم.
‫تنهایی؟
‫خب، شاید واقعا دلم نخواد برم.
‫هان؟
‫آره.
‫فهمیدم.
‫خیلی خب.
‫بذارید کمکتون کنم.
‫- اوه، ممنونم. ‫- من این رو میارم.
‫اوه، حالتون خوبه؟
‫خوبم.
‫ببخشید.
‫شرمنده.
‫بریم.
‫اوه، چمدون سفید و تمیز رو ببین چی شد.
‫اشکالی نداره.
‫اگه روش خش داشته باشه جذاب‌تر میشه.
‫شرمنده.
‫شما جوون‌ها بخاطر ما پیرها...
‫مجبور شدین قربانی بشین.
‫هان؟
‫اگه همه مثل تو خوب بودن،
‫عالی می‌شد.
‫ممنون.
‫ممنون که ما رو برای سفر انتخاب کردین.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫در قفل نیست.
‫سلام.
‫مشتاق دیدار.
‫چقدر بزرگ شدی.
‫اوه، اومدی.
‫بابابزرگ!
‫بیا تو، بیا تو.
‫- خیلی سنگینه. ‫- سنگینه، آره؟
‫ممنون.
‫اوه، چه بزرگ شدی.
‫چه خاطره‌انگیز. ‫هیچی عوض نشده.
‫این بو خیلی آشناست.
‫بو میاد؟ بده؟
‫- اصلا بد نیست. ‫- واقعا؟
‫- فقط خاطره‌انگیزه. ‫- خوبه.
‫یه کم چای بخور.
‫ممنون.
‫شنیدم پرستاری.
‫آفرین بهت.
‫الان دیگه بهش میگن مراقب، درسته؟
‫نه، نه هنوز.
‫باید آزمون ملی فوریه رو قبول بشم ‫تا یه مراقب بشم.
‫که اینطور.
‫شاید تا اون موقع با یه دکتر آشنا شدی.
‫هان؟!
‫چرا انقدر عجله داری؟
‫توکیو چطوره؟ ‫خوش می‌گذره بهت؟
‫آره.
‫خیلی راضی‌ام.
‫که اینطور.
‫عالیه.
‫آره.
‫الان خوشحالی؟
‫خوشحالم.
‫که اینطور.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫مامان‌بزرگ.
‫هوم؟
‫خمیر میسو کجاست؟
‫ما خودمون تو خونه میسو درست می‌کنیم.
‫خونگیه.
‫آره، آره.
‫وای عالیه.
‫- چیزی نیست، بذار من برش می‌دارم. ‫- سنگینه، مراقب باش.
‫خیلی خب.
‫خب.
‫خیلی سنگینه...
‫وای.
‫چه بوی خوبی میده.
‫به نظر خوشمزه میاد، نه؟
‫بعدا بهت یاد میدم چجوری درست کنی.
‫به نظر خیلی خوبه.
‫آره.
‫راستی...
‫کسی از اون اتاق ته راهرو ‫تو طبقه دوم استفاده می‌کنه؟
‫آره، یکی اونجا زندگی می‌کنه.
‫هان؟!
‫شوخی می‌کنم.
‫به عنوان انباری استفاده می‌کنیم ‫و چیزهایی که نیاز نداریم رو میذاریم توش.
‫اوه...
‫که اینطور.
‫چرا می‌پرسی؟
‫همین‌جوری.
‫سوپ امروز خیلی خوشمزه شده. ‫واقعا خوبه.
‫به لطف کمک این دختره.
‫یه کوچولو تند نشده؟
‫نه، خیلی خوشمزه شده.
‫اوه، عالیه.
‫این گوشت خوک هم خیلی خوبه.
‫همسایه بهمون دادتش.
‫- که اینطور. ‫- آره.
‫امتحانش کن.
‫آره، خوشمزه‌ست.
‫خوشمزه‌ست، نه؟
‫هان؟
‫هان؟ چی شد؟
‫هان؟
‫خب، این...
‫حتی خوکه هم میگه ‫خوشحاله که خورده شده.
‫آره، قطعا.
‫اصلا واسه همین به دنیا اومده بوده.
‫هان؟
‫این درست نیست.
‫اون توی یه قفس باریک نگهداری می‌شد،
‫اجازه نداشت بگرده، ‫فقط باید کلی غذا می‌خورد تا چاق بشه
‫و بعدش هم کشته شد.
‫حالا هم اینجاست.
‫انگار تو چیز زیادی نمی‌دونی.
‫پس باید با قدردانی بخوریمش.
‫بابابزرگ، حمومم تموم شد.
‫بابابزرگ؟
‫بابابزرگ؟ حالت خوبه؟
‫اوه، حمومت تموم شد؟
‫دمای آب خوب بود؟
‫آره.
‫شب‌بخیر.
‫یه کم عجیب رفتار می‌کنن.
‫شاید زوال عقل گرفتن.
‫آره.
‫تو کی میای؟
‫امیدوارم زود بیای.
‫آره.
‫هان؟
‫نه، من هم چیزی در موردش نشنیدم.
‫احتمالا فقط ‫در مورد مسائل خانوادگی صحبت کردیم.
‫فهمیدم.
‫لطفا زود بیا.
‫خیلی خب، خداحافظ.
‫حالت خوبه؟
‫افتاد.
‫اومد بالا.
‫خوبم.
‫شرمنده.
‫چی شده؟
‫حالت خوبه؟
‫مشتاق دیدار.
‫خیلی شرمنده‌م.
‫نیازی نیست عذرخواهی کنی.
‫کار اشتباهی نکردی.
‫باشه، ببخشید...
‫اوه، نه. خوب نیست.
‫من می‌برمت مدرسه.
‫سوار ماشین شو.
‫ببخشید.
‫خانواده‌ت هم همین‌جوری‌ان.
‫سوار شو.
‫تو بشین جلو.
‫همینجا خوبه.
‫اینجا راحتی؟
‫آره، خوبه.
‫برگشتی.
‫آره.
‫چون دوره‌ی انترنی‌م تموم شد،
‫یه چند روزی برگشتم.
‫دوره‌ی انترنی؟
‫توی دانشکده‌ی پرستاری درس می‌خونم.
‫توی توکیو؟
‫اوهوم.
‫آره، من...
‫مزرعه‌ی خانوادگی به من رسیده.
‫اوه، که اینطور.
‫بابام مریض شد، ‫من هم مجبور شدم قبولش کنم.
‫اوه، حالش خوبه؟
‫آره.
‫گمونم خوبه.
‫که اینطور.
‫دوچرخه‌ت.
‫می‌برمش خونه‌تون.
‫اوه.
‫واقعا گواهینامه داری؟
‫آره.
‫ولی از وقتی گواهینامه گرفتم، ‫این اولین باریه که ماشین میرونم.
‫وای ترسناکه، خیلی ترسناکه.
‫کجا باید ببرمتون قربان؟
‫لطفا بذار همین الان پیاده شم.
‫هان؟
‫خیلی ترسناکه، خیلی ترسناکه، ‫خیلی ترسناکه...
‫شاید بهتر باشه من رانندگی کنم. این...
‫یه کم بیشتر صبر کن.
‫آره، بعد از اینکه اونجا رو دور زدیم...
‫چی پرورش میدی؟
‫برنج خوشمزه.
‫اوه، اوه. سخته؟
‫آره.
‫میشه گفت یه جورایی.
‫ولی حالا که برداشت تموم شده، ‫دیگه کار زیادی ندارم.
‫چرا می‌خوای پرستار بشی؟
‫هان؟
‫خب... چون مامانم پرستاره.
‫فقط... می‌خوام جون بقیه رو نجات بدم... ‫یه همچین چیزی.
‫پس لطفا من هم نجات بده.
‫هان؟
‫شوخی کردم.
‫بیا برگردیم.
‫باشه.
‫فکر کنم یه چند روزی اینجا بمونم.
‫بیا باز هم با هم وقت بگذرونیم.
‫باشه.
‫اگه وقت داشتی...
‫باشه.
‫من اومدم.
‫یه بنسای؟
‫اون پسره رو دیدی؟
‫آره.
‫اتفاقی همدیگه رو دیدیم.
‫دیگه نبینش!
‫هان؟
‫چرا؟
‫همین که گفتم نبینش!
‫بیا و بشین.
‫باشه.
‫خوب گوش کن.
‫ما خیلی تو رو دوست داریم.
‫بله، ممنونم.
‫نه، متوجه نیستی.
‫ما واقعا دوستت داریم.
‫خب... متشکرم.
‫حتی اگه رو اعصابمون باشی هم ‫برامون مهم نیست.
‫هان؟
‫هی، دارین چیکار می‌کنین؟
‫صبر کنین، چی شده؟
‫نه، نکنین!
‫هی، بس کنین.
‫مامان‌بزرگ؟
‫باز هم برنج می‌خوای؟
‫نه، ممنون.
‫- نمی‌خوای؟ ‫- ممنون.
‫بابات و بقیه باید بعد از ظهر برسن اینجا.
‫آره.
‫که اینطور.
‫خیلی خب.
‫من این طرف رو می‌گیرم.
‫آماده... بریم.
‫خیلی خب.
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫پرسیدم دارین چیکار می‌کنین؟!
‫بیا نزدیک‌تر، بیا.
‫چه خبر شده؟
‫این کیه؟
‫ما خوشبختی‌مون رو مدیون این شخصیم.
‫هان؟
‫ساکت!
‫- نه، نکنین! ‫- ساکت!
‫شاید بهتر باشه زودتر بهش بگیم.
‫چیزی نیست. بالاخره درک می‌کنه.
‫چی شده؟
‫یهویی اومدی اینجا.
‫نه.
‫اون...
‫- اون... ‫- اوه؟
‫مشتاق دیدار.
‫اوه، چه خوشگل‌تر شدی.
‫مشتاق دیدار.
‫خرمالوها رسیدن. ‫می‌خوای بیای یه کم بخوری؟
‫- هی بابا! ‫- اشکالی نداره، به هر حال نزدیکه.
‫سوار شو. سوار شو. خب.
‫خیلی خب.
‫-بیا تو. ‫- ببخشید مزاحم شدم.
‫توکیو، هان؟
‫شهر بزرگیه، نه؟
‫بله، همینطوره.
‫خب، هنوز با مردی آشنا نشدی؟
‫اگه مشکلی نداری، پسر ما خیلی خوبه.
‫شاید به نظر گوشه‌گیر بیاد ‫ولی مهربون و متشخصه.
‫هی.
‫خیلی رو مخی.
‫بیا، بیا.
‫ممنون.
‫شیرینه. امتحان کن.
‫بیا بخوریم.
‫خیلی خب.
‫راستی...
‫یه چیزی دارم که نشونت بدم. ‫یه لحظه صبر کن.
‫هی.
‫بس کن.
‫وای، عالیه.
‫یکی دیگه هم دارم. ‫یه لحظه.
‫بس کن.
‫خب، این همه راه رفتی به یه شهر بزرگ.
‫کاری که عاشقشی رو انجام بده.
‫تهش مثل این نشو.
‫اون استعداد نقاشی داره.
‫کافیه. وقت این حرف‌ها نیست.
‫اگه الان نگم پس کی بگم؟
‫اگه همه دنبال رویاهاشون برن،
‫دنیا دیگه درست کار نمی‌کنه.
‫خب، درسته.
‫ولی معتقدم...
‫واسه هر کسی یه راه برای خوشحال بودن هست.
‫- خوردی؟ ‫- آره.
‫من هم خوردم.
‫خیلی خب.
‫من تمیز می‌کنم.
‫هی...
‫به کسی دیگه‌ای هم گفتی؟
‫در مورد اون...
‫امیدوارم هر اتفاقی که افتاد...
‫بتونی بهم اعتماد کنی.
‫باشه، فهمیدم.
‫یه لحظه صبر کن.
‫هی، حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫بهتری؟
‫خیلی خب.
‫شاید بهتر باشه بریم بیمارستان.
‫- خوبم. یه کم دیگه بمونیم. ‫- باشه.
‫خیلی خب.
‫هان؟
‫خوبی؟
‫قیچی.
‫لطفا.
‫ساکت، ساکت.
‫لطفا ساکت باش.
‫چیزی نیست. به زودی از اینجا می‌برمت بیرون.
‫آماده... بریم.
‫دارین چیکار می‌کنین؟
‫لطفا تو کار بقیه دخالت نکنین.
‫اشتباهه.
‫کارتون اشتباهه!
‫ما هنوز به این بچه نگفتیم.
‫هان؟
‫بریم.
‫نه. زود بیاین اینجا.
‫بیاین اینجا. بیاین اینجا.
‫هی، جریان چیه؟
‫الان نپرس. ‫فقط نپرس.
‫هی، خیلی به چشمات نزدیکه! ‫چندبار باید بهت بگم که بفهمی؟
‫راستی، می‌تونیم بگیم تب پایین نیومده ‫و امروز برگردیم؟
‫چی؟ ما گفتیم که شب رو می‌مونیم.
‫راستی، مامان گفت برام پیژامه‌ی جدید خریده.
‫جدی؟
‫مگه نمی‌دونه الان چند سالمه؟
‫واسه پدر و مادرها، بچه‌ها هر چقدر هم ‫بزرگ بشن، باز هم بچه‌ن.
‫- خب، درسته. ‫- اینطوریه.
‫چه دردسری.
‫هان؟
‫- چی؟ ‫- چی؟
‫هی! هی!
‫حالت خوبه؟ ‫حالت خوبه؟
‫به یه چیزی زدی.
‫هی...
‫آمبولانس...
‫اینجا خونه‌ی شماست؟
‫انگار دیگه کار نمی‌کنه. ‫زیاد نگرانش نباش.
‫خوبی؟ ‫حالت خوبه؟
‫من یه کار بد کردم.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- هوم؟
‫- مشتاق دیدار. ‫- تبت اومد پایین؟
‫هنوز یه کم تب دارم ولی خوبم.
‫مامان...
‫- بالاخره رسیدی. ‫- اوه.
‫چی؟
‫اوه، نمی‌دونستی؟
‫خب، پس من میرم. ببخشید.
‫خیلی خب، خداحافظ. ببخشید.
‫صبر کن، وایسا...
‫صبر کن!
‫داری چیکار می‌کنی؟ بس کن!
‫- من میندازمش پایین. ‫- اشکالی نداره!
‫از نزدیک ببین.
‫از نزدیک ببین، خوب ببین.
‫هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫یکی جلوش رو بگیره!
‫نه، بس کنین!
‫خوشبختی روی زمین محدوده!
‫توی هر دوره‌ای...
‫انسان‌ها همیشه برای ‫خوشبختی نامحدود با هم می‌جنگن.
‫چی میگی؟ ‫جریان چیه؟
‫دارم بهت میگم.... ‫توی کار بقیه دخالت نکن.
‫بقیه رو مجبور نکن ایده‌هات رو قبول کنن.
‫فهمیدی؟
‫این اشتباهه.
‫این قطعا اشتباهه!
‫فکر می‌کنی با این ایده‌آل‌بازیات ‫می‌تونی دووم بیاری؟
‫گوش کن، با واقعیت روبرو شو!
‫اوضاع واسه خانواده‌ت هم سخته، نه؟
‫وحشتناکه.
‫ببخشید.
‫واقعا عجیبه. هی. مامان!
‫- باشه، باشه. ‫- بابا!
‫واقعا عجیبه!
‫اول آروم باش، باشه؟
‫واقعا عجیبه.
‫هی، بیدار شید دیگه!
‫کسی که باید بیدار شه تویی.
‫ما باید فکر کنیم که واسه بعد چیکار کنیم.
‫- گرسنه‌ای؟ ‫- آره.
‫- پس بیاین بخوریم. ‫- آره.
‫- بیاین بخوریم. ‫- اوه! خیلی گشنه‌مه. بیاین بخوریم.
‫- باشه، من شروع می‌کنم. ‫- من شروع می‌کنم.
‫من شروع می‌کنیم.
‫وای، مرغ سرخ شده. عالیه.
‫چون گفتی دوست داری کلی درست کردم. ‫بخور.
‫- مدرسه خوش می‌گذره؟ ‫- بله خوش می‌گذره.
‫دوست پیدا کردی؟
‫- کلی دوست پیدا کردم. ‫- عالیه.
‫با دوستات چی بازی می‌کنی؟
‫وسطی.
‫وسطی، آره؟
‫- من خیلی وسطیم خوبه. ‫- جدی؟
‫ولی توپ خوردن خیلی درد داره، نه؟
‫- توپ به من نمی‌خوره. ‫- نمی‌خوره؟
‫چون من جا خالی میدم.
‫- می‌تونم توپ بگیرم. ‫- عالیه.
‫باید خیلی سریع بدوئی.
‫به نظر میاد خیلی ورزشکار باشی.
‫خفه شید! ‫شماها دیوونه‌این!
‫یکی مُرده، این رو می‌دونین؟
‫پس به نظر تو اون یه شخص بوده؟
‫هان؟
‫وای، داره شروع میشه.
‫خیلی بده، ‫باید به زودی پیداش کنیم.
‫بابابزرگ...
‫حالت خوبه؟
‫اون خوبه، فقط ناخوش احواله.
‫- خواهرت قطعا خوبش می‌کنه. ‫- آره، قطعا.
‫تقصیر خودتونه که اینجوری شد. ‫عجله کنین و بعدی رو پیدا کنین.
‫اول، خونریزیه ‫بعدش تشنج شروع میشه.
‫اگه شروع به خنده کنی، همه چیز تمومه.
‫باید تا فردا پیداش کنین.
‫به من چه ربطی داره؟
‫فرار کمکی بهت نمی‌کنه.
‫همه جای دنیا همینه.
‫من بزرگت کردم که اینجوری آدم بشی؟
‫خودت خوب می‌دونی.
‫باید با واقعیت روبرو بشی.
‫هی، باید بریم.
‫- خیلی خب. ‫- برادر، کوله‌ت رو ببند. چرا بازه؟
‫باشه. تو جاده مراقب باشین.
‫- ما میریم. ‫- مراقب باشین.
‫هان؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫شنیدم اوضاع خوب نیست.
‫آره.
‫- اون کیه؟ ‫- یه همکلاسی قدیمی.
‫اوه.
‫قراره چیکار کنی؟
‫چیکار باید بکنم؟
‫خب، می‌خوای من کمکت کنم؟
‫هان؟
‫پس نمی‌دونستی؟
‫هی...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫هنوز به بابانوئل اعتقاد داری؟
‫اینجوری نکن.
‫به هر حال، موفق باشی.
‫سلام.
‫انگار اوضاع خیلی بده.
‫توی خونه‌ی ما همه پیرن، ‫پس دنبال ما نیا، باشه؟
‫هان؟
‫تو خیلی بامزه‌ای.
‫چرا نمیری شهر یکی رو پیدا کنی؟
‫داشتن یه بچه‌ای مثل تو، ‫اینجا دردسرسازه.
‫دردسرساز؟
‫آره.
‫سرت پر از فکرهای خامه، مگه نه؟
‫زیاد دنیا رو درک نمی‌کنی، درسته؟
‫راستی، اون شخص هم ‫قبلا خیلی دردسرساز بود.
‫یادمه...
‫خواهر پدرت بود، نه؟
‫چی؟
‫نمی‌دونستی؟
‫این شخص کیه؟
‫زود باش بگو. این کیه؟
‫خواهرم.
‫اوه.
‫می‌شد عمه‌ی تو.
‫چی به سرش اومد؟
‫وقتی همسن و سال تو بود،
‫مثل خودت حرف می‌زد ‫و بعدش از خونه فرار کرد.
‫الان کجاست؟
‫احتمالا خیلی وقته مرده.
‫ولی یه سریا میگن ‫اون رو توی کوه‌ها دیدن.
‫گوش کن چی میگم.
‫نمی‌خوام تهش مثل اون بشی...
‫ببخشید، این زن رو می‌شناسین؟
‫نه، نمی‌شناسم.
‫که اینطور. ببخشید. ممنونم.
‫ببخشید.
‫ببخشید، ‫این زن توی عکس رو تا حالا دیدین؟
‫نمی‌تونم از روی این عکس ‫چیزی بگم.
‫ولی خانواده‌ش رو می‌شناسین ‫یا چیزی ازش می‌دونین؟
‫گفتم که نمی‌دونم.
‫ولی مگه قبلا اونجا زندگی نمی‌کرد؟
‫گفتم نمی‌دونم. ‫چند بار باید بهت بگم؟
‫ببخشید.
‫وای خدا.
‫اوه...
‫احتمالا اونجاست.
‫اونجا؟
‫- آره. ‫- ببخشید. خیلی ممنونم.
‫سلام.
‫هی.
‫سلام.
‫سخت بود، نه؟ ‫ این همه راه تا کوه اومدی.
‫ببخشید.
‫اوه، دقیق که نگاه کنی، ‫چشمامون شبیه همه.
‫مامان‌بزرگ و بابابزرگ...
‫نگران نباش. نیازی نیست نگران باشی. ‫احتیاجی به قربانی نیست.
‫مطمئنی درست میشه؟
‫درست میشه. همه‌ش یه توهمه.
‫هان؟
‫راستی، به نظرت بچه‌های آفریقا بدبختن؟
‫انگار... شاید یه کم بدبخت باشن.
‫آره، دقیقا همینطوره. ‫می‌فهمی؟
‫چی فکر می‌کنی؟
‫وقتی بقیه خوشبختیت رو ‫با چشماشون قضاوت می‌کنن،
‫نمی‌تونیم به طور حقیقی خوشبخت باشیم. ‫می‌فهمی چی میگم؟
‫بیست سال آینده، نوبت آفریقاست. ‫باورت میشه؟
‫تا اون موقع، از ما هم ثروتمندتر میشن.
‫این دنیا از صفر و یک‌ها ساخته شده.
‫توی واقعیت مجازی...
‫اگه کسی بمیره، ‫عینک‌های واقعیت مجازی رو باید دربیارن.
‫خسته نباشین...
‫کارکنا به همدیگه همچین چیزی میگن.
‫توی دنیای مجازی، ممکنه یه مرد باشی،
‫یا یه بچه‌ی ده ساله.
‫آره، رفتن به اون دنیا آرزوی فعلیمه.
‫اگه بدون توجه به اطراف نگاه کنی، ‫این دنیا داره خیلی عجیب میشه.
‫ببخشید.
‫خیلی حرف زدم؟
‫هنوز وقت داری؟
‫نتونستم نصفش کنم.
‫اشکالی نداره.
‫دوباره امتحان کن.
‫- یه بار دیگه. ‫- باشه.
‫- بیشتر از مچت استفاده کن. ‫- باشه.
‫- خب، صاف وایسا. ‫- صاف وایسا...
‫ادامه بده.
‫خیلی خب.
‫نزدیک بود.
‫- یه کم بیشتر زورت رو بذار. ‫- فهمیدم.
‫خیلی خب، ادامه بده، باشه؟
‫خب. بد نیست.
‫- چرا از اول شروع نکنیم... ‫- شرمنده.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫هی، زود باش بیا اینجا.
‫بذار یه کم دیگه بازی کنم.
‫زود باش بیا صبحونه بخور. حاضره.
‫غذا سرد میشه.
‫- همیشه اینجوریه. ‫- همیشه داره بازی می‌کنه، حتی تو خونه.
‫هی، برگشتی.
‫هی، زود باش بیا اینجا.
‫بذار یه کم دیگه بازی کنم.
‫سوپ امروز یه کم بی‌نمکه.
‫از قصد بی‌نمک درست کردم.
‫آخه نمی‌تونیم دیگه میسو بگیریم.
‫حس تنهایی داره.
‫آره، خیلی تنها.
‫هان؟ خیلی قرمزه!
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه.
‫- خیلی قرمزه! خیلی قرمزه... ‫- چی شده؟ خیلی سر و صدا می‌کنی.
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه.
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫خیلی قرمزه.
‫چی شده؟
‫چقدر سر و صدا می‌کنی.
‫خیلی قرمزه...
‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه، خیلی قرمزه.
‫- شروع شد. ‫- خیلی قرمزه.
‫همه‌ش به خاطر اینه که هی بازی می‌کنه.
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه.
‫وقتی نمونده.
‫- چیکار کنیم؟ می‌تونی... ‫- بس کنین...
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه.
‫- شکم مامان‌بزرگ خیلی بزرگ شده. ‫- آره.
‫- خیلی قرمزه! خیلی قرمزه، ‫- خیلی هیجان‌انگیزه.
‫آره.
‫- خیلی قرمزه! خیلی قرمزه... ‫- دیگه وقتشه.
‫آره.
‫خیلی قرمزه! خیلی قرمزه.
‫قطعا خوشمزه‌ست.
‫می‌گیرنمون! ‫می‌گیرنمون!
‫قطعا خوشمزه‌ست.
‫ولی من می‌خورمش، خیلی خب...
‫هی، هی، خیلی بده. خیلی بده.
‫این چیه؟!
‫درد داره؟ درد داره؟
‫این دختره داره چیکار می‌کنه؟
‫سلام.
‫کمکم کن این رو بیارم.
‫حالت خوبه؟
‫روحیه‌ت عوض شده.
‫رابطه‌ت باهاشون بهتر شده؟
‫آره، حس کردم مقاومت در برابرشون ‫خیلی احمقانه‌ست.
‫واسه همین قبولش کردم.
‫خب، بزرگترها همین کار رو می‌کنن به نظرم.
‫به هر حال، فقط... ‫با سیاست رفتار کردم و کنار اومدم...
‫که اینطور.
‫خوشحالی؟
‫آره، در مقایسه با قبل، ‫خیلی خوشحالم.
‫خب، من میرم مدرسه.
‫من خوبم.
‫اشکالی نداره که...
‫هان؟
‫- لطفا بخور. ‫- لطفا بخور.
‫- خوشمزه‌ست. ‫- خجالت نکش، بخور.
‫- لطفا بخور، خوشمزه‌ست. ‫- خیلی کمیابه.
‫آره، خیلی کمیابه.
‫- لطفا، لطفا. ‫- یکم هم چای بخور.
‫لطفا بخور.
‫به موقع اومدی.
‫ایشون دخترمه.
‫هی، بهش سلام کن.
‫همین حالا برگرد.
‫گفتم زود باش برگرد!
‫عجله کن و برگرد!
‫هی، چی داری میگی؟
‫برگرد، برگرد، برگرد!
‫زود باش برگرد، زود باش برگرد.
‫- زود باش برو! ‫- اینجوری نکن!
‫این کار رو نکن!
‫- عجله کن برگرد، برگرد. زود باش. ‫- یه دقیقه وایسا! اون...
‫بس کن دیگه! هی!
‫خیلی قرمزه، خیلی قرمزه، چرا؟
‫وقتی نمونده.
‫خیلی قرمزه...
‫یه توهمه، همه‌ش یه توهمه!
‫وقتی نمونده!
‫به خاطر تو همه‌مون می‌میریم!
‫اون وقت می‌خواین من چیکار کنم؟!
‫ساکت شو!
‫یه بچه باید مثل یه بچه رفتار کنه.
‫فقط نقش یه بچه رو درست بازی کن.
‫هان؟
‫از اول می‌دونستی، درسته؟
‫فقط نمی‌تونستی قبولش کنی، آره؟
‫خودت رو زدی به اون راه، آره؟
‫در نهایت...
‫فقط به خودت اهمیت دادی.
‫خفه شو! خفه شو!
‫اینجور مواقع چیکار می‌کنین؟
‫- چیکار می‌خوای بکنی؟ ‫- هی!
‫هی، بس کن!
‫بس کن!
‫بس کن...
‫نکن! خب، خب.
‫نمی‌تونم این کار رو کنم.
‫نمی‌تونی؟
‫- نمی‌تونی؟ ‫- میگه نمی‌تونه.
‫نمی‌تونی؟
‫هان؟
‫واقعا، هنوز... کار نمی‌کنه.
‫هیچ چیز این خانواده رو تغییر نمیده.
‫هر نسلی انگار معدوم میشه،
‫بنابراین هیچکدوممون نمی‌تونیم ‫خوشبختی رو پیدا کنیم.
‫این حقیقت نداره.
‫ما قطعا می‌تونیم خوشبخت باشیم.
‫نمی‌تونیم.
‫این حقیقت نداره.
‫بگو که حقیقت نداره!
‫هنوز وقت هست، تو باید برگردی.
‫- نمی‌خوام. ‫- همین حالا برگرد.
‫نمی‌خوام.
‫- برگرد. ‫- نمی‌خوام.
‫گفتم برگرد!
‫- مامان‌بزرگ. ‫- خوبی؟
‫خیلی خب.
‫خیلی خب، بریم تو.
‫هی.
‫هی، حالت خوبه؟
‫هی.
‫صدام رو می‌شنوی؟
‫کافیه.
‫این دنیای داغون دیگه کافیه.
‫دیگه خسته شدم.
‫بس کن.
‫نکن.
‫نه!
‫داره شروع میشه، آماده شو...
‫بیشتر تلاش کن!
‫لطفا بس کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫نه.
‫نه...
‫لطفا.
‫بس کن.
‫لطفا.
‫خیلی خب، خیلی خب، خیلی خب.
‫خب، خب، خب.
‫خیلی خب، خیلی خوبه، خیلی خوبه.
‫ببخشید منتظرت گذاشتم.
‫- خیلی دیر کردی. ‫- دیر کردم.
‫قول میدم دیگه تکرار نشه.
‫چند بار این رو میگی؟
‫ببخشید. من رو ببخش. ‫قول میدم تکرار نشه.
‫- به شرط اینکه غذا رو مهمونم کنی. ‫- باشه، مهمون من.
‫خیلی خب.
‫ببخشید که منتظرت گذاشتم.
‫اشکالی نداره.
‫راستی، لباسم خوبه؟ ‫خیلی روشنه؟
‫نه، به نظرم عالیه.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫عمل هفته‌ی بعدت در چه حاله؟
‫خب، عقب افتاده.
‫که اینطور. ‫بالاخره می‌تونی یه کم استراحت کنی.
‫آره، فقط یه کم.
‫فرصتش کم پیش میاد. ‫چطوره با هم بریم سفر؟
‫آره، سفر. ‫خیلی وقته سفر نرفتم.
‫- کجا باید بریم؟ ‫- کجا خوبه؟
‫مادربزرگ.
‫ما کمکت می‌کنیم.
‫- ممنون. ‫- ما برات میاریمش.
‫خوبی؟!
‫آره.
‫هان؟ استرس داری؟
‫آره، یه کوچولو.
‫که اینطور.
‫چرا انقدر خوشحال به نظر میای؟
‫چون...
‫واقعا خوشحالم.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»