‫همه‌چیز عالیه. خیلی خوشحالم.
‫امیدوار بودم خوشحال باشی.
‫- خیلی خوشگلی. ‫- ممنون.
‫نفستو نگه دار.
‫ممنون.
‫بس کن.
‫همه‌چیز روبراهه.
‫هی! گفتی وقتی ازدواج کردیم ‫دیگه ترک می‌کنی.
‫ولی ما هنوز ازدواج نکردیم.
‫هی، این منصفانه نیست.
‫باشه. دیگه تمومه.
‫بس کن!
‫خوبه.
‫ممنون.
‫بس کن.
‫تو خیلی حسودی.
‫نه، توسان.
‫من حسود نیستم.
‫نمی‌خوام آینده‌مو با دروغ
‫و تلخی بگذرونم.
‫نمی‌خوام مثل مادرم باشم...
‫...که همیشه لبخند می‌زنه، ‫ولی زندگیش پر از بدبختی بود.
‫خیلی خب.
‫شهردار رو تشویق کنین!
‫با آقای توسان واسی ‫شروع می‌کنیم.
‫آقای توسان واسی...
‫آیا موافقی که خانم آیا یوهو
‫که اینجاست رو به عنوان همسرت قبول کنی؟
‫اگه این خواسته‌‌ی توئه بگو: «بله، موافقم.»
‫بله، موافقم.
‫آفرین، توسان!
‫بسیار خب...
‫خانم آیا یوهو...
‫آیا موافقی که آقای توسان واسی که اینجا ‫حاضره رو به عنوان شوهرت قبول کنی؟
‫اگه این خواسته‌‌ی توئه، ‫بگو: «بله، موافقم.»
‫توسان...
‫تو با من خوشحال نیستی.
‫دوست دارم خوشبختی رو پیدا کنی...
‫و حس کنی آزادی...
‫و اون زندگی‌ای که در درونت
‫آرزوشو داری رو داشته باشی.
‫جوابم منفیه.
‫اون گفت نه؟
‫چی؟... آیا گفت نه؟
‫این یه لحظه‌ی احساسیه!
‫لطفاً آروم باشین.
‫ما صبر می‌کنیم...
‫که عروس سر عقل بیاد.
‫- بوی خوبی می‌ده، عزیزم. ‫- ممنون.
‫شب بخیر، حالت چطوره؟
‫چی دوست داری؟ همه‌چیز تازه‌ست.
‫آره، می‌دونم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫یکم می‌خوای؟
‫نه، ممنون، دستت درد نکنه.
‫خداحافظ.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫ببین از چیزی خوشت میاد یا نه.
‫باشه.
‫- عصر بخیر، ژو. ‫- سلام، آیا. خیلی وقته ندیدمت. چطوری؟
‫خوبم.
‫- همون همیشگی؟ ‫- آره.
‫خوبه.
‫بهترین توی بازاره.
‫نظر لطفته. دوباره می‌بینمت.
‫- آره، برمی‌گردم. ‫- ممنون.
‫- شب خوبی داشته باشی. ‫- شب خوبی داشته باشی.
‫سلام. الان میام سراغت.
‫باشه.
‫بذار به مادربزرگ سر بزنم.
‫مادربزرگ...
‫بذار ببینم.
‫نمی‌خوام فر موهات خراب بشه.
‫خب، چه رنگی دوست داری برات بزنم؟
‫شفاف.
‫سلام، آیا.
‫سلام، تائو.
‫سلام، رئیس. سرت شلوغه.
‫- آره، بعداً می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- شبت بخیر. ‫- فعلا.
‫نمی‌پرسم که چای می‌خوای یا نه.
‫چرا نمی‌پرسی؟
‫می‌دونم چی می‌گی.
‫«اوه نه، این چیه؟ اسم اینو گذاشتی چای؟»
‫«درست کردن چای خوب وقت می‌بره.»
‫«آماده کردن چای دنیای خودشو داره.»
‫ممنون، دویه.
‫- خیلی قشنگه. ‫- دوستش داری؟
‫چی می‌خوای بخری؟
‫پارچه، ملافه، پیراهن، تی‌شرت...
‫و دنبال یه مقدار طره‌ی مو و جواهراتم.
‫می‌دونی کجا می‌خوای اینا رو بخری؟
‫پیداش کردم، ولی فکر می‌کنم خیلی گرونه.
‫- من جاهای خوبی می‌شناسم. ‫- اینجا؟ توی کانتون؟
‫- شماره‌ تلفنت رو می‌گیرم. ‫- باشه.
‫خیلی خوبه.
‫- سلام، ترسور. ‫- سلام، خوشگله.
‫- سلام، ویوی. ‫- سلام.
‫برای فردا عصر ساعت ۶ می‌تونی بهم وقت بدی؟
‫- بخاطرت نوبتا رو جا به جا می‌کنم. ‫- خیلی ممنون.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ. می‌بینمت.
‫سرت شلوغه؟
‫نه. از صبح فقط دو تا سفارش داشتم.
‫بعداً بهشون رسیدگی می‌کنم.
‫سلام، ون.
‫سلام.
‫این جعبه‌ها رو می‌ذارم اینجا. ‫می‌تونی ببریشون پایین؟
‫باشه، می‌برمشون... ‫مثل همیشه.
‫گمشو!
‫- سلام، آیا. ‫- سلام، ون. چطوری؟
‫آب داره می‌جوشه.
‫- اینجا کسی نیست. ‫- منتظرت بودم.
‫برای من اینو درست کردی؟ ممنون.
‫رئیس و لی‌بن پایینن.
‫باشه، می‌رم پایین.
‫- سلام. ‫- سلام، آیا.
‫ببین!
‫اینا مدل‌های جدیدن.
‫خیلی قشنگن.
‫آره، فوق‌العاده‌ن.
‫می‌دونستم خوشت میاد.
‫آره.
‫علاوه بر این سرویس‌های چای‌خوری ‫چای جدید هم گرفتیم.
‫بیا اینو بو کن.
‫خب... برو سر کار!
‫سرحال باش!
‫می‌رم به مزرعه.
‫میری فقط ولگردی می‌کنی.
‫هوم...
‫بوی خاصی داره.
‫واقعاً بوشو دوست دارم.
‫منم همین‌طور.
‫می‌شه لطفا این جعبه اولونگ رو بذاری کنار؟
‫بله، البته.
‫هوم. بوی خیلی خوبی داره.
‫- می دنبالت می‌گشت. ‫- ممنون.
‫راویولی‌هات خوب به نظر می‌رسن.
‫مواد داخلش شامل کرفس هویج و کلمه.
‫- همه‌ی ‌چیزایی که دوست داری. ‫- خوشمزه‌ست.
‫آره، عالی هستن.
‫خداحافظ، می‌رم می رو ببینم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- اون سفارشا چی بودن؟ ‫- «بست تی» اومد. [بهترین چای]
‫اونا ۵۰ تا چای گل داوودی ‫و ۲۵ تا گوان‌یین می‌خوان.
‫- براشون فاکتور کردی؟ ‫- نه، هنوز نه.
‫فاکتور رو قبل از ارسال نشونم بده.
‫باشه.
‫فردا صبح زود می‌رم به مزرعه.
‫تو می‌تونی تعطیل کنی.
‫- شب خوبی داشته باشی. ‫- تو هم همین‌طور.
‫سلام، کورکا.
‫- دلت برام تنگ شده بود؟ ‫- معلومه.
‫دیروز ندیدیمت.
‫خسته بودم... بیدار نشدم.
‫تو چطوری؟
‫داریم گشت می‌زنیم... ‫باید به حرکت ادامه بدیم.
‫شبتون بخیر، بچه‌ها. ‫مواظب باشین. خداحافظ.
‫آیا، امروز خیلی خوشگل شدی.
‫می‌خواستم ببینمت.
‫به کار خودت برس، و دست از فضولی بردار.
‫زندگیم به تو ربطی نداره.
‫باشه، باشه... ‫نیازی نیست بهم حمله کنی.
‫- همه‌چیز روبراهه، عزیزم؟ ‫- آره، نگران نباش.
‫دیروز بهت پول دادم؟
‫نه، ولی مهم نیست... مهمون منی.
‫- خیلی ممنون. ‫- قابلتو نداره.
‫اون آبیه.
‫- اینو دوست داری؟ ‫- آره.
‫- یه نگاه بهش بنداز. ‫- ممنون.
‫خب. خوشت اومد؟
‫یه کم سنگینه.
‫نه نه نه.
‫صبر کن. می‌بینی؟
‫- خیلی ممنون. ‫- یک، دو، سه.
‫مواظب باش، خیلی داغه. ‫فنجون رو این‌جوری بگیر.
‫خب؟
‫چای سفید خیلی خوبه، ‫ولی من چای زرد رو ترجیح می‌دم.
‫اون غافلگیرکننده‌‌تر و جالب‌تره.
‫چای‌های دیگه‌ای هم داریم...
‫از جمله چای‌های کلاسیک.
‫این لیست چای‌های مختلفمونه.
‫- خیلی ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- اینم برای شما. ‫- ممنون.
‫می‌گه توی خیابونای بازار گم شده.
‫از اونجایی که خیلی وقته دوستین، ‫و داری کاسبی می‌کنی...
‫می‌خواد قیمت رو کم کنی.
‫قیمت هر واحد خیلی گرونه.
‫چند تا می‌خواد؟
‫می‌گه دوست داره هزار تا از این رنگ بخره...
‫و ۷۰۰ تا از اون رنگ دیگه بگیره.
‫و براش از پیامبر نقل کن، ‫صلوات خدا بر او باد،
‫«خداوند رحمتش رو به فروشنده‌ها ‫و خریدارهای سازگار عطا می‌کنه.»
‫سعی می‌کنم براش یه جور ‫دیگه توضیح بدم، وگرنه
‫حدیث رسول خدا، سلام ‫خدا بر او باد رو نمی‌فهمه.
‫یه جور دیگه ترجمه می‌کنم.
‫می‌گه هنوز توی آفریقا موجودی داره...
‫...و نمی‌تونه بیشتر بگیره. ‫همون‌طور که پیامبر گفت...
‫...باید سازگار باشی.
‫پس یا تخفیف بده یا اون ‫با این قیمت نمی‌گیره.
‫هنوز بهم نیاز داری؟
‫می‌دونی چیه، ون؟ ‫هنوز بهت نیاز دارم.
‫ممنون.
‫می‌تونی بری خونه.
‫شب خوبی داشته باشی.
‫- فعلا. ‫- خداحافظ.
‫ببخشید که این‌قدر دیر رسیدم.
‫نه، من باید از تو عذرخواهی کنم.
‫تو زحمت کشیدی که بخاطر ‫من این همه راه اومدی.
‫می‌دونم خیلی علاقه‌ داری.
‫آره، هر چیزی که به دنیای ‫چای ربط داره رو دوست دارم.
‫ولی هنوز راه درازی در پیش دارم.
‫همیشه می‌ترسم یه فنجون داغ رو بریزم.
‫برای امشب این یکی رو انتخاب کردم.
‫یه اولونگ کوهی که با زغال دودی شده.
‫یه عطر خاص داره.
‫وقتی امتحانش کنیم بیشتر برات می‌گم.
‫سه تا قوری داریم که ‫برای تقویت عطرش مناسبن.
‫این سه تا قوری خوبن. ‫یکی رو انتخاب کن.
‫اون یکی.
‫باشه، می‌تونیم شروع کنیم.
‫بسیار خب.
‫ممنون.
‫خیلی قویه.
‫دوباره بوش کن.
‫تو آسیا، به جای «چای بنوش» ‫می‌گیم «چای رو بچش».
‫«بچش» با سه حرف یکسان نوشته می‌شه.
‫این حرف یعنی «دهان».
‫پس یه فنجون چای رو ‫می‌شه توی سه جرعه چشید.
‫اولی محیط اطراف رو نشون میده.
‫کل محیط رو.
‫دومی طعم رو آشکار می‌کنه.
‫سومی روحت رو متعالی می‌کنه.
‫احساست رو.
‫لی‌بن...
‫عاشق اینه که توی مغازه با تو باشه.
‫منم همین‌طور.
‫باهاش خوب کنار میام.
‫شانس آوردی ‫که پسری مثل اون داری.
‫لی‌بن امسال ۲۰ سالش می‌شه.
‫برای من بهترین سنه... توش امید هست.
‫باید به درستی گرامی داشته بشه.
‫خیلی وقتا خواب می‌بینم...
‫که یه مغازه چای‌فروشی توی ‫دهکده‌ای که ازش اومدم باز کردم.
‫دوست دارم مردممو ‫با چای و هنر چای آشنا کنم.
‫چای‌هایی که توی خونه می‌خوریم ‫کیفیت ندارن. بی‌ارزشن.
‫طعم ندارن. هیچی نمیارن.
‫تو چی؟
‫می‌تونی بزرگ‌ترین آرزوت رو بهم بگی؟
‫بین هر مرحله آماده‌سازی...
‫باید برای نفس کشیدن وقت بذاری...
‫و روی نفس کشیدنت تمرکز کنی.
‫فقط با این کار، می‌تونی ‫از هر لحظه با چای لذت ببری.
‫تا دیروقت پای تلفن بیدار بودم.
‫خیلی دیر وقت.
‫تا اون موقع با کی حرف می‌زدی؟
‫جلوی من رازداری نکن.
‫خواهر بزرگم.
‫خواهرت؟ هر چی تو بگی.
‫بس کن! بخور و دیگه سؤال نپرس.
‫رئیسم گزارش داد کلی محصول جدید اومده.
‫یه عالمه تست باید انجام بدم.
‫محصول جدید؟
‫برای تو؟
‫نه، برای من نه. برای مشتری‌ها.
‫گوشی رو برندار. بذار زنگ بزنه.
‫خودش دوباره زنگ می‌زنه. ‫می‌بینی.
‫کاری که باید با مردا کرد، ‫اینه که بذاری منتظر بمونن.
‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫از کی تا حالا مردا رو می‌شناسی؟
‫سلام به همه.
‫- شبت بخیر. ‫- چیزی نمی‌خوایم.
‫ما چیزی نمی‌خوایم.
‫- پنکه‌های جدید دارم. ‫- نه، ممنون، نمی‌خوایم.
‫من کاری کردم؟
‫اون چیزا بو می‌دن.
‫پیشنهاد می‌کنم بری یه چیز دیگه پیدا کنی.
‫باشه.
‫برمی‌گردم.
‫- چرا اذیتش می‌کنی؟ ‫- آخه، آیا...
‫اونا هی میان. ‫نمی‌ذارن یه نفس راحت بکشیم.
‫نفس...؟ کجا نفس بکشیم؟
‫ما توی سالنمون به آرامش نیاز داریم.
‫سالنت کجاست؟
‫سالنتون اینجاست، توی محله‌ش، ‫توی کشورش.
‫ویوی...
‫...اگه اینجا خوشحال نیستی، ‫برگرد به جایی که ازش اومدی.
‫بفرما.
‫تو یه فرشته‌ای، جاشوا.
‫عالیه.
‫خوشبحال شوهرت.
‫ممنون، لطف داری.
‫شوهرم چینیه.
‫- شب بخیر. ‫- شب بخیر.
‫آقای وانگ زودتر اومده.
‫لطفاً دنبالم بیاید.
‫ممنون.
‫هر روز یه مرد رو توی ساختمون روبرو می‌بینم.
‫می‌بینمش که بین آشپزخونه ‫و اتاق ناهارخوریش راه میره.
‫می‌بینمش که با جدیت غذا آماده می‌کنه.
‫وقتی همه‌چیز آماده‌ست، ‫زنش پیداش می‌شه.
‫می‌شینه و اونا غذایی که ‫اون درست کرده رو می‌خورن.
‫حتماً اهل شانگهای هست.
‫مردای شانگهای این‌جورین.
‫چیزی که می‌خوام بهت بگم رو
‫تا حالا به کسی نگفتم.
‫خیلی وقت پیش...
‫و توی یه جایی دور از اینجا. ‫چین نبود.
‫با همسرم، یینگ یه رستوران کوچیک داشتم.
‫خوب پیش می‌رفت.
‫نمی‌تونی مواظب باشی؟
‫حتی اینم داری اشتباه انجام می‌دی.
‫وانگ‌کای...
‫کاش با این لحن با من حرف نزنی.
‫جلوی مشتری‌ها این کارو نکن.
‫اونا نمی‌فهمن من چی می‌گم.
‫معلومه که می‌فهمن.
‫می‌فهمن که داری سر من داد می‌زنی.
‫عیب نداره.
‫گریه نکن.
‫اگه بلد بودم دعا کنم، دعا می‌کردم...
‫برات دعا می‌کردم.
‫دعا می‌کردم که خوشحال باشی.
‫و برای خوشحالی خودم هم دعا می‌کردم.
‫حس می‌کردم انگار قطره‌های آب...
‫به اعماق معده‌م چکه می‌کنن.
‫یه صدای مبهم ایجاد می‌کرد.
‫صدایی که بی‌وقفه طنین‌انداز بود...
‫و پژواکش بالاخره منو کر کرد.
‫وانگ‌کای...
‫اولین دیدارمون رو یادته؟
‫بعد از اینکه معرفیمون کردن...
‫وقتی همه رفتن...
‫تنها شدیم.
‫و اونجا تو با خجالت ازم پرسیدی...
‫کاری که انجام می‌دمو دوست دارم یا نه.
‫با همکارام رابطه‌ی خوبی دارم یا نه.
‫منم دقیقاً همینو از تو پرسیدم.
‫بعدش...
‫فرصت کردیم یه بار دیگه همدیگه رو ببینیم...
‫و همه‌چیز خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫تو مجبور شدی برای کارت ‫به کیپ ورد بری.
‫من...
‫مثل یه چمدون بودم که با خودت بردی...
‫و هرجا که می‌رفتی منو زمین می‌ذاشتی.
‫و باید همون‌جا می‌موندم...
‫مثل یه چمدون که توی ‫یه گوشه نگهش می‌دارن.
‫نمی‌خوام سرزنشت کنم.
‫لی‌بن...
‫بچه‌ایه که هر دومون می‌خواستیم.
‫وانگ‌کای...
‫نمی‌دونم روزی بوده که ‫واقعا عاشقت بوده باشم یا نه.
‫بهش نگاه می‌کردم...
‫و انگار یه نفر دیگه رو می‌دیدم.
‫تو قربانی نیستی.
‫برو، می‌خوام تنها باشم.
‫هیچ‌وقت فکر نکردم که قربانی بودم.
‫هیچ وقت نگفتم که من قربانی بودم.
‫ولی به تصمیمت احترام می‌ذارم.
‫سلام، رئیس.
‫چی می‌خوای؟
‫تابلوهات خیلی کوچیکن.
‫اینو نگاه کن.
‫بزرگه... باید بذاریش جلو.
‫مردم می‌بیننش. ‫و این یکی...
‫می‌بینی؟ باید بزرگ‌ترش کنی.
‫دوباره داری می رو اذیت می‌کنی.
‫نه، من اذیتش نمی‌کنم.
‫بهش نصیحت می‌کنم.
‫عاشقش شدی و بهش نمی‌گی؟
‫من؟ عاشق اون بشم؟
‫اون‌قدر سرم شلوغه که ‫وقت برای این چیزا ندارم.
‫تو هیچ کاری نمی‌کنی ‫بعد میگی سرم شلوغه؟
‫من مثل تو نیستم ‫که با یه عکس عاشق بشم.
‫مواظب خودت باش!
‫گمشو!
‫هی! وانگ لی‌بن!
‫[در جستجوی شوهر مناسب برای دخترم.]
‫خب، هنوز به نتیجه نرسیده؟
‫باید عکسمو عوض کنی.
‫من باید عکسو عوض کنم؟
‫برای چی؟ من واقعاً این عکس رو دوست دارم.
‫صبوری همیشه نتیجه میده.
‫بابات دیگه با من به پارک نمیاد.
‫فکر می‌کنه خیلی اعصاب‌خوردکنه.
‫وقتی میاد خونه...
‫ساکت می‌مونه و باهام حرف نمی‌زنه.
‫شنبه گذشته اومد توی ‫آشپزخونه‌ منو ببینه.
‫ازم پرسید حالم چطوره.
‫پرسید خوشحالم یا نه.
‫و راضیم یا نه.
‫همیشه به خودم می‌گفتم...
‫...که عشق یعنی ‫منتظر خوشبختی بودن.
‫شاید احمقانه‌ست.
‫تو دلیل خوشبختی والدینتی.
‫بس کن!
‫باهات درباره خانواده‌مون حرف نمی‌زنم.
‫و یه بچه همیشه دلیل خوشبختی والدینش نیست.
‫خیلی از زوج‌ها بچه دارن ‫و خوشحال نیستن.
‫کای‌کای، بیا اینجا!
‫بیا.
‫پسر خوبی بودی؟
‫برگرد پیش مامانت.
‫خانم هوانگ... کلی خرید کردین.
‫- حتماً خیلی سنگینه. ‫- آره.
‫تائو، تو هفته‌ای دو بار میای، ‫درست می‌گم؟
‫آره. و گاهی سه بار.
‫هر بار پول می‌ده. مشتری خیلی خوبیه.
‫- پیراهنت خیلی جذابه. ‫- دوستش داری؟
‫- می‌رم. ‫- خیلی خب.
‫خداحافظ. خداحافظ، مادربزرگ!
‫خداحافظ، تائو.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫اون نامزد داره.
‫نه.
‫به خدا.
‫- این خیالت رو راحت می‌کنه؟ ‫- خوبه.
‫مدل موهاتو دوست دارم.
‫دوستش داری؟
‫دوباره عوض کردی.
‫الان که مجردم می‌تونم ‫هر چقدر دلم خواست عوض بشم.
‫گل گفتی.
‫مگه نگفته بودی شوهرت قراره بیاد پیشت؟
‫خیلی منتظرم ببینمش.
‫مطمئنم مثل خودت آدم خوبیه.
‫آقایی که اجازه می‌ده ‫زنش تا دیروقت بیرون باشه،
‫و برای برگشتنش انتظار می‌کشه...
‫به این راحتی از این مردها پیدا نمی‌شه.
‫حتما بچه‌های نازی دارین.
‫آره. راستش اگه همه مردهای کشورتون ‫مثل ایشون باشن...
‫حاضرم بیام کشور شما زندگی کنم.
‫همین که برسم اونجا ‫یه سالن زیبایی بزرگ باز می‌کنم.
‫از کجا معلوم؟
‫شاید من هم با یه مرد خوب آشنا شدم.
‫یه چیزی بهت بگم؟
‫مردهای اینجا فقط به فکر کارشونن.
‫هیچ‌کدومشون اهل عشق و عاشقی نیستن.
‫ما هم همینطوریم.
‫دویه...
‫تا حالا برات قصه سرهم کردن.
‫من متاهل نیستم.
‫شب قبل از مراسم عروسیمون...
‫رفت زن دیگه گرفت.
‫این مردها...
‫موقع تصمیم‌گیری‌های مهم، ‫به عشق‌های قبلیشون فکر می‌کنن.
‫کاریش هم نمی‌شه کرد.
‫ذاتشون همینه.
‫اخبار رو دیدی؟
‫مردم در مورد آفریقایی‌های ‫«شهر شکلاتی» حرف می‌زنن.
‫ناراحت‌کننده است.
‫ندیدم. کل روز سر زمین بودم.
‫ولی در موردش شنیدم.
‫خانمه تو جواهرفروشی بهم گفت.
‫به خاطر این اتفاقات مجبور شدن ‫جواهرفروشی رو ببندن.
‫بیا، این عکس‌ها رو ببین.
‫به نظرت این قضیه زیادی بزرگ نشده؟ ‫انصاف نیست. حقشون نیست.
‫قضیه برای من صرفا ‫بستن جواهرفروشی نیست.
‫آره، انصاف نیست.
‫ترسور کدومتون می‌شه؟
‫من هستم، چطور؟
‫آیا سلمونی شما رو معرفی کرده بود.
‫تائو، بفرما بشین.
‫دستت درد نکنه.
‫خب، چیکار کنیم؟
‫چه مدل مویی می‌خوای؟
‫البته موهات خیلی کوتاهه‌ها...
‫چون در هفته دو سه بار آرایشگاه می‌رم.
‫دو سه بار؟ واسه چی؟
‫بچه که بودم آرزوم بود ‫دوچرخه داشته باشم.
‫پدرم تمام عمرش کارگر بود.
‫تو کارخونه کار می‌کرد.
‫شب که می‌اومد خونه، ‫می‌دویدم سمتش.
‫همیشه یه چیزی بهش می‌گفتم.
‫«بابا، دوچرخه من کو؟» ‫«هنوز برام نگرفتی؟»
‫پدرم من رو بغل می‌کرد و می‎گفت:
‫«تائو، پسر قشنگم، ‫بابا زود برات دوچرخه می‌گیره.»
‫با این حرفش دلم شاد می‌شد.
‫می‌دونستم فقط به خاطر این بود که...
‫بابام من رو بغلش می‌گرفت و...
‫سرم رو نوازش می‌کرد.
‫امروز می‌خوایم روش ‫در فنجون بسته رو تمرین کنیم.
‫باید با دست‌هات کار کنی.
‫وقتی آب جوش رو ریختی...
‫در فنجون رو سه بار حرکت بده.
‫خیلی آروم...
‫می‌ذاری سر جاش...
‫طوری که فضای کوچیکی باقی بمونه.
‫بعد با این دستت...
‫مخصوصا با این بند انگشت...
‫در رو تنظیم می‌کنی.
‫اینطوری.
‫اجازه بده... باید صاف‌تر بشه.
‫تموم شد.
‫می‌ترسم دستم بسوزه.
‫آره، این خطر رو داره. ‫باید احتیاط کنی.
‫آخه سوختگی خیلی درد داره.
‫واسه همین تمام حرکات دست...
‫باید با دقت انجام بشن.
‫دقت میلی‌متری می‌خواد.
‫مواظب باش.
‫- ون... ‫- خانم ژانگ؟
‫با لی‌بن کار داشتین؟ رفته بیرون. ‫- آره.
‫وانگ‌کای چطور؟
‫تو انباره. صداش کنم؟
‫شما آیا هستی؟
‫بله.
‫من ژانگ یینگم. مامان لی‌بنم.
‫می‌دونم.
‫از آشناییتون خوش‌وقتم.
‫همچنین.
‫دیگه باید برگردم سر کارم.
‫- باشه. ‫- خدانگهدارتون.
‫از این‌ورها.
‫قراره شام خونه مامانم باشیم.
‫آها... سلامم رو بهش برسون.
‫مامان. اینجا بودی؟
‫کجا بودی؟
‫همین اطراف.
‫خب، پس بریم؟
‫ما دیگه بریم.
‫خداحافظ.
‫دفعه بعد که اومد اینجا، ‫دو بار زنگ رو بزن که بفهمم.
‫بیا، بو کن.
‫عطرش خیلی قویه.
‫بوی واقعی چای اصیله.
‫خوشم میاد وقتی می ‫چای سیاه صدات می‌کنه.
‫من هم خوشم میاد.
‫متخصص‌ها می‌گن چای سیاه ‫مزه روشن و شفافی داره.
‫نرمی و لطافت داره... مثل یشم.
‫وقتی مزه‌اش رو می‌چشی، ‫تا مدت‌ها روی زبونت می‌مونه.
‫بعد از نوشیدنش، ‫عطر جدیدی تو گلو آزاد می‌کنه.
‫این عطر که توی گلو شکل می‌گیره، ‫توی بینی هم می‌پیچه.
‫به نظرم...
‫همین حسیه که تو ‫در آدم به وجود میاری.
‫مطمئنی نمی‌خوایش؟
‫بابا...
‫بهم اعتماد داری؟
‫یهو این چه سوالیه می‌پرسی؟
‫معلومه... ‫بهت اعتماد کامل دارم.
‫پس چرا مسائل رو ازم مخفی می‌کنی؟
‫نمی‌فهمم چرا هیچی از ‫احساساتت بهم نمی‌گی.
‫اینکه آیا چیزی نمی‌گه طبیعیه.
‫ولی تو که بابامی.
‫راستش من هیچ‌وقت ‫نفهمیدم چی تو سرت می‌گذره.
‫مامان اذیت می‌شه.
‫من هم اذیت می‌شم.
‫یه مسائلی هست...
‫که حرف زدن در موردشون سخته.
‫مادرت خوب این قضیه رو می‌دونه.
‫فکر نکن من خودم می‌خوام ‫این مسائل رو ازت پنهون کنم...
‫چون فقط می‌خوام از محافظت کنم.
‫همه‌اش همین رو می‌گی. ‫ولی در مقابل چی ازم محافظت می‌کنی؟
‫این وضع من رو می‌ترسونه.
‫فقط حقیقت می‌تونه ازم محافظت کنه.
‫قراره اینجا مرکز خرید بسازن.
‫«شهر شکلاتی» بالاخره از بین می‌ره.
‫بعد من...
‫برمی‌گردم کشورمون.
‫چرا اینطوری می‌گی؟ ‫مطمئنی برمی‌گردی؟
‫مطمئنم. بمونم که چی بشه؟
‫آیا، داستانت خیلی روم تاثیر گذاشت.
‫تو زن باشهامتی هستی.
‫تا یه مشکلی پیش میاد، ‫خوب از پسش برمیای.
‫کاش من هم انقدر قوی بودم.
‫تولی...
‫اینطور نیست، اشتباه می‌کنی. ‫اونقدر هم شهامت ندارم.
‫امیدوارم خوشبخت بشی. ‫تو شادی زندگی کنی.
‫کاش تو هم برام تعریف کنی. ‫داستانت رو بگو.
‫می‌خوای داستان من رو بدونی؟
‫من داستانی ندارم.
‫هیچی ندارم.
‫وانگ‌کای، با تولی حرف زدم.
‫تو می‌شناسیش؟ ‫از زندگیش خبر داری؟
‫تولی نیروی کار ما بود. ‫پنج سال پیشمون کار کرد.
‫خیلی هم کارش خوب بود.
‫یه مردی به نام ساموئل بود. ‫آفریقایی بود.
‫سالی دو بار می‌اومد کانتون.
‫زیاد... چیز خاصی نمی‌خرید.
‫ولی مرتب می‌اومد.
‫ژانویه و ژوئن هر سال می‌اومد.
‫هر بار چند روز می‌موند.
‫در طول اقامتش تو کانتون...
‫تا مغازه دنبال تولی می‌اومد و...
‫شام می‌بردش بیرون.
‫تولی «سامی» صداش می‌زد.
‫روز بعد...
‫که تولی می‌اومد سر کار...
‫همیشه حالش خوب بود.
‫ولی همین که ساموئل از کانتون می‌رفت...
‫تولی حداقل یک هفته ‫زانوی غم بغل می‌گرفت.
‫یه بار به مغازه تلفن زدن ‫و با تولی کار داشتن.
‫پشت خط یه خانمی بود.
‫صحبتشون طولانی شد.
‫خانمه به تولی گفت که ساموئل مرده.
‫بعد گفت...
‫که ساموئل پدر تولی بوده.
‫ولی تولی خبر نداشته.
‫بعد تلفن رو گذاشت...
‫و از مغازه رفت.
‫هیچ‌وقت دیگه برنگشت ‫پیش ما کار کنه.
‫این داستان زندگی تولیه.
‫این دخترم ایواست.
‫امسال بیست سالش شد.
‫وانگ‌کای...
‫باید بری پیداش کنی.
‫قضیه من پیچیده است.
‫بعد از این‌همه سال...
‫اینکه یهو برگردم پیشش...
‫و مجبور شم دوباره ترکش کنم...
‫برام آسون نیست.
‫به خودمون فکر کردی؟
‫اگه بخوای همچنان ‫وجود این بچه رو انکار کنی،
‫فکر نمی‌کنی با این کار ما رو ‫از آینده خوش محروم می‌کنی؟
‫یادته اون روز چه سوالی ازم پرسیدی؟
‫پرسیدی بزرگترین آرزوم چیه.
‫آرزوم اینه دخترم رو دوباره ببینم.
‫زائو یان...
‫راستش بهت حسودیم می‌شه.
‫به من حسودیت می‌شه؟ ‫واسه چی کورکا؟
‫تو چرا باید بهم حسادت کنی؟
‫چون اجراکننده‌ای بهت حسودیم می‌شه.
‫هیچ‌وقت دست از آرزوت نکش.
‫وقتی رو صحنه‌ای...
‫همه سکوت می‌کنن ‫و بهت خیره می‌شن.
‫به نظرم خیلی قشنگه.
‫من هم می‌خواستم اجراکننده بشم.
‫ولی هیچ‌کس بهم باور نداشت، ‫واسه همین بی‌خیالش شدم.
‫تازه بماند که کسی ‫ازم خوشش نمیاد، مگه نه؟
‫من نیستم که می‌خوام بی‌خیال بشم.
‫بدنم دیگه جواب کرده.
‫بعضی روزها که ناامیدم، ‫باهاش حرف می‌زنم.
‫ازش می‌پرسم چرا ‫دیگه نمی‌خواد ادامه بده.
‫امیدوارم یه روز دوباره ‫دلش بخواد ادامه بده.
‫ولی بیشتر وقت‌ها...
‫احساس می‌کنم بدنم دیگه وجود نداره.
‫می‌تونی تصور کنی چه حسیه؟
‫شب به خیر کای.
‫کورکا...
‫سفر خوبی داشته باشی.
‫چرا فرض کردی قراره جایی برم؟
‫به خاطر چمدونت.
‫خوبه که خریدی. ‫قبلا قیمتش خیلی بالا بود.
‫به موقع خریدی که تخفیف داشت.
‫کار خوبی کردی رفتی مسافرت.
‫کار خوبیه، باید برم.
‫- بد نیست، نه؟ ‫- عالیه.
‫نوبت توئه.
‫- دوباره امتحان کن. ‫- وایستا.
‫برای تولدت چی کار می‌کنی؟
‫بیست سالگی ارزش جشن گرفتن داره.
‫قراره با دوست‌هات جشن بگیری؟
‫اون شب پیش خانواده‌ام. ‫دوست‌هام رو یه روز دیگه می‌بینم.
‫چه خوب. ‫مطمئنم کلی برات تدارک می‌بینن.
‫حس عجیبی دارم.
‫فردا دارم می‌رم به فونتایناس. ‫جزیره سانتو آنتائو.
‫ایوا اونجا منتظرمه.
‫وانگ‌کای...
‫حیف شد که برگشتی اینجا...
‫بدون اینکه به یینگ ‫علت سفرت رو بگی.
‫خودش جریان آرهانجا رو فهیمده.
‫در مورد ایوا هم می‌دونه.
‫بیا بحث رو عوض کنیم.
‫خدا بهمون سلامتی بده.
‫بقیه چیزها رو...
‫باید خودمون بخریم.
‫این تیکه‌کلام دوست صمیمیت بود.
‫همیشه از این حرف بدم می‌اومد.
‫قبل از اینکه بره مکزیک زندگی کنه...
‫هر شب شام می‌اومد اینجا.
‫هر شب هم همین جمله رو می‌گفت.
‫وانگ‌کای...
‫عشق رو نمی‌شه خرید.
‫اگه نصیحت من رو می‌خوای، ‫باهام بیا.
‫یه میون‌بر بلدم ‫که راهت رو کمتر می‌کنه.
‫باید از اونجا بری.
‫به نظر خوشحال میای.
‫باورت بشه یا نه، واقعا خوشحالم.
‫زمونه عوض شده.
‫از تو چشم‌هات می‌تونم ببینم ‫که یکی بهت دل بسته و...
‫داره خوشحالت می‌کنه.
‫یه رازی رو بهت بگم؟
‫من خیلی راحت دل می‌بندم.
‫همیشه اینطوری می‌شم.
‫تو خوش‌شانسی.
‫آره، ولی...
‫بعضی وقت‌ها دردناکه.
‫می‌دونستی بابام... ‫نقاشی مرمت می‌کنه؟
‫ولی فقط نقاشی منظره رو.
‫دلش می‌خواست دکتر بشه.
‫متاسفانه مجبور شد ترک تحصیل کنه.
‫باید از والدینش مراقبت می‌کرد.
‫واسه همین رفت سر کار.
‫بابام خیلی بهم می‌گفت...
‫که مرمت‌گر نقاشی و دکتر ‫تقریبا کارشون یه چیزه.
‫اون اصرار داشت اسمم ون باشه.
‫معنیش ابره. ‫ابر پیچ‌خورده و قشنگ.
‫میون‌بر از این طرفه.
‫ممنونم خانم.
‫حرفش هم نزن.
‫ممنونم.
‫مامان، عجله کن.
‫حالا یهو عجله داری؟ ‫تا الان که منتظر موندی.
‫خواهشا تکون نخور.
‫باید از دو طرفش بگیرم.
‫عالی شد. خوبه.
‫ایوا!
‫هدیه واسه لی‌بنه.
‫بیا، نگاه کن...
‫مواظب باش. خیلی شکننده است.
‫توش چیه؟
‫یکی از دوست‌های عزیز هنرمندم ‫برام درستش کرده.
‫از دوست‌هامه.
‫باز نمی‌شه.
‫لی‌بن باید آرزو و رویاهاش رو...
‫تو گوش این بخونه.
‫چه قشنگ.
‫حالا دیگه جرئت نمی‌کنم ‫بهش دست بزنم. می‌شکنه.
‫مطمئنم لی‌بن خیلی خوشش میاد.
‫امیدوارم.
‫چی شده؟
‫عه...
‫ولی فقط نباید فردا بیان.
‫شاید بهتر باشه تو اتاق بمونی.
‫ژانگ یینگ درک می‌کنه.
‫ولی خانواده‌اش هم قراره بیان.
‫ممکنه اون‌ها نپذیرن.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید.
‫مرسی که این‌ها رو آوردین.
‫همه‌چی آماده شد، همه‌چیز هست... ‫جز کسی که براش تدارک دیدیم.
‫تو بشین بذار زن‌ها تدارکات رو آماده کنن.
‫کار و بار چطوره؟
‫فعلا که سوت و کوره.
‫اوضاع سخت شده.
‫شنیدم لی‌بن دوست داره ‫تو مزرعه کار کنه.
‫آره، یواش‌یواش داره ‫دستش تو کار میاد.
‫نوش جان!
‫خوبه که تو مزرعه کار کنه.
‫هر چقدر از این محله ‫دورتر باشه، به نظرم بهتره.
‫لی‌بن محیط اینجا رو دوست داره.
‫خودش باید انتخاب کنه.
‫به حرف پدرزنت گوش کن. ‫اون درست می‌گه.
‫بهتره از اینجا دور بمونه.
‫لی‌بن تازه بیست سالش شده...
‫داریم نوشیدنی می‌خوریم. ‫بفرما بشین.
‫مرسی.
‫می‌خورین؟
‫بفرمایید میل کنید. نوش جان.
‫این رو امتحان کنین.
‫ببخشید، وسط حرفتون پریدم. ‫داشتین چی می‌گفتین؟
‫داشتیم چی می‌گفتیم؟
‫داشتیم در مورد اون آفریقایی‌های ‫موذی و مار صفت صحبت می‌کردیم.
‫نباید بذاریم قاطی جامعه ما بشن.
‫نمی‌شه بهشون اعتماد کرد.
‫یه نمایشگاه عکس ازشون دیدم.
‫با حیوون مقایسه‌شون کرده بودن.
‫مردم داشتن انتقاد می‌کردن، ‫ولی برای من جای تعجب نداشت.
‫بابا بزرگ...
‫منظورت چیه؟
‫آره.
‫واقعا خجالت‌آوره.
‫اصلا شما آفریقایی می‌شناسین؟
‫یک نفر هم می‌شناسین ‫که اهل آفریقا باشه؟
‫پس چی دارین می‌گین؟
‫لی‌بن...
‫ببین، ما کسایی هستیم ‫که جاده‌های ابریشم جدید رو می‌سازیم.
‫دوازه‌های جدیدی به دنیا باز می‌کنیم.
‫اول باید بتونین ‫مردم متفاوت رو بپذیرین.
‫در اون صورت تازه ‫این جاده‌ها معنی پیدا می‌کنن.
‫اگه نذاریم این مسیرها باعث بشن ‫همدیگه رو بشناسیم و آشنا بشیم...
‫به نظرم هیچ فایده‌ای ندارن.
‫لی‌بن...
‫آخرین بار که توی جمعی بودم، ‫کیپ ورد بود.
‫میندلو بودیم.
‫اون شب...
‫مثل بقیه شب‌ها، ‫تو اونجا نبودی.
‫می‌خواستم تنهاییم رو ‫جای دیگه به جز خونه تجربه کنم.
‫رفتم کلوپ.
‫نوشیدنی خوردم.
‫با یه دختر فرانسوی دوست شدم.
‫تنها اومده بود مسافرت.
‫یادمه قبل از اینکه بره...
‫یه چیزی در موردم گفت...
‫و انقدر به نظرم حرفش قشنگ بود...
‫که هنوز تو ذهنم مونده.
‫«با چشم‌اندازهای شیرین.»
‫من هم می‌خوام این تعریف رو ‫در مورد شما به کار ببرم.
‫که با چشم‌اندازهای شیرین هستین.
‫هیچ‌وقت در مورد اون شب بهت نگفتم.
‫بابا، مامان...
‫امیدوارم یه روز بتونین ‫دنیا رو جور دیگه‌ای ببینین.
‫شما با افکارتون من رو به گذشته می‌برین.
‫لی‌بن بیست سالشه ‫ولی شما هنوز تغییر نکردین.
‫می‌ذارین این نفرت ‫وجودتون رو در بر بگیره.
‫احساس می‌کنم با این اوصاف ‫هیچ‌وقت به آرامش نمی‌رسین.
‫فقط می‌خوام بهتون بگم...
‫که من اون دختر کوچولوی ‫غمگین شما نیستم.
‫زن بالغ غمگین هم نیستم.
‫حالم خیلی هم خوبه.
‫بابا بزرگ...
‫صدای آهنگ از اتاق میاد.
‫بلوتوثیه.
‫از این به بعد...
‫همه‌چی به هم متصله.
‫یه‌خرده خسته‌ام.
‫دیگه تنهاتون می‌ذارم.
‫بابا...
‫لازم نیست چیزی که ‫خودت می‌دونی رو بگم.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫تو خوبی؟
‫خودشه.
‫می‌دونم. ایواست.
‫بچه‌ها به دنیا میان ‫تا کمک کنن والدین رشد کنن.
‫نباید درگیر گذشته باشی...
‫یا دل‌نگران آینده باشی.
‫اینکه با تمام وجود در لحظه زندگی کنی،
‫به معنی همزیستی ‫با گذشته و آینده است.
‫من همه‌چی رو بخشیدم،
‫اما فراموش نمی‌کنم.
‫خانم آیا یوهو...
‫آیا شما آقای توسان واسی رو ‫به عنوان همسرتون قبول می‌کنین؟
‫اگر جوابتون مثبته، ‫بگید «بله، قبول می‌کنم.»