‫وای!
‫اینجا واقعاً...
‫عالیه!
‫خدایا، این بو چیه؟
‫فکر کنم هوای تازه‌ست.
‫چندشه!
‫ببین، یه ایده دارم.
‫چرا نمیری اطراف رو بگردی؟
‫تو هم چرا نمیری اتاقت رو انتخاب کنی؟
‫آقا و خانم برینگتون.
‫خانم شرمن.
‫به کندلوود هیلز خوش اومدین.
‫فکرشم نمی‌کردم ‫شهر رو ول کنیم بیایم روستا،
‫ولی این محله واقعاً عالیه.
‫آره.
‫پس این خونه‌ی دومتون نیست؟
‫نه، نه، حالا دیگه کاملاً روستایی شدیم.
‫عجب! خب، جای درستی رو انتخاب کردین.
‫بیاین داخل رو نشونتون بدم.
‫این خونه کاملاً مبله‌ست
‫و همه‌ی وسایلمون هم قبلاً رسیده.
‫سوپرایز!
‫آقای برینگتون نخواست بگم،
‫ولی صاحب‌های قبلی خونه،
‫واقعاً نیاز نداشتن چیزی با خودشون ببرن.
‫فکر می‌کردم ‫باید یه هفته روی تشک بادی بخوابیم.
‫این عالیه!
‫قبلاً کی توی اتاق من بود؟
‫دکوراسیونش قدیمیه.
‫همه‌ی جعبه‌هات اینجاست.
‫هرجور دوست داری ‫می‌تونی درستش کنی.
‫این خونه سال‌هاست اینجاست.
‫چندین بار بازسازی شده
‫و به‌روز شده ‫تا یه بشه خونه‌ی مدرن عالی
‫برای یه خانواده‌ی... مدرن امروزی.
‫خانم شرمن.
‫اوه، ببخشید.
‫حالتون خوبه؟
‫خوبم، ممنون.
‫فقط یه لحظه... خوبم.
‫- بیاین بیرون رو نشونتون بدم. ‫- باشه.
‫ایوون عملاً یه اتاق غذاخوری روبازه.
‫وای، همیشه دوست داشتم
‫شام رو زیر ستاره‌ها بخورم.
‫هی متی، نظرت چیه؟
‫خیلی خفنه، نه؟
‫- کاملاً! ‫- چی توی دستته؟
‫بهتره با اینا مراقب باشی.
‫آره، به طبیعت خوش اومدی، متی!
‫خب، خانواده‌ی برینگتون‌، ‫فکر کنم دیگه باید برم.
‫باید یه خونه‌ی دیگه نشون بدم،
‫ولی امیدوارم از زندگی توی روستا لذت ببرین.
‫و بازم میگم، ‫به نیو میل‌فورد خوش اومدین.
‫کوین، باید قبل از اینکه مغازه ببنده بری
‫و یه خوشبوکننده‌ی هوا بگیری.
‫خانواده‌ی قبلی زیادی مریم‌گلی دود کردن. ‫[سنتی برای دفع ارواح]
‫یه دلیل خوب بده که چرا باید از شهر بریم.
‫خودت می‌دونی چرا باید بریم.
‫خب، اینکه یه بار توی مترو ‫ورونیکا رو خفت کردن،
‫دلیل میشه که شهر رو ول کنیم؟
‫آره.
‫مدرسه‌هاش بهترن.
‫هواش تازه‌ست.
‫کارای زیادی میشه کرد.
‫امن‌تره.
‫اونقدر امنه که صاحب قبلی ‫تفنگ ساچمه‌ای داشته.
‫اون فقط برای نمایشه.
‫احتمالاً اصلاً کار نمی‌کنه.
‫عاشق اینجا میشی.
‫من اصلاً نمی‌خوام اینجا باشم.
‫الکس هنوز توی نیویورکه، ‫همه‌ی دوستام هم همین‌طور.
‫کلاس پیلاتس مامانت هم همینطور.
‫نامادری.
‫مغازه مثل شهر ‫تا نصفه‌شب باز نیست، کوین.
‫میشه لطفاً قبل از اینکه ببنده بری؟
‫باید برم.
‫آره.
‫[بازار نورث‌ویل]
‫برای رفتن کنار دریاچه هوای خوبیه.
‫قبلاً ندیدمت. ‫برای آخر هفته اومدی؟
‫نه، نه، تازه نقل مکان کردیم.
‫ما تازه...
‫خونه‌ی بزرگ کندلوود هیلز رو خریدیم.
‫اون خونه رو می‌شناسم.
‫آره.
‫خونه‌ی قشنگیه.
‫آره.
‫۴۹.۷۵ دلار، لطفاً.
‫می‌تونی بقیه‌شو نگه داری.
‫برای تغییر آدرس ‫به اداره‌ی پست زنگ زدی؟
‫قبل از اینکه بیایم زنگ زدم.
‫به شرکت خدماتی برای اینترنت زنگ زدی؟
‫آره، گفتن فردا
‫بین ساعت ۱۰ صبح تا ۶ عصر ‫یکی میاد چک کنه.
‫به نظرت می‌تونی امروز ‫تعمیرکار محله رو بیاری؟
‫آره.
‫یه عالمه زنبور اون پشت هستن.
‫نزدیک بود نیشم بزنن.
‫فکر نکنم شماره‌ش رو داشته باشم.
‫مطمئنم یه دفتر یا کارگاهی چیزی ‫پایین جاده داره.
‫راستی، ازش بپرس.
‫متیو، خدایا! چه خبرته؟
‫- چیه؟ ‫- سر و صدا نمی‌کنیم، یادت نیست؟
‫ببخشید، مامان.
‫- شب چطور خوابیدی؟ ‫- افتضاح.
‫سکوت اینجا آدمو کر می‌کنه.
‫خب، آرامش و سکوت ‫آرامش ذهنی میاره.
‫درست میگم، متی؟
‫نقل‌قول‌های کلیشه‌ای حالمو به‌هم می‌زنن.
‫خب، خوبه که صبحانه می‌خوریم.
‫خوبه خرج زندگیتو از حاضرجوابی در نمیاری.
‫- خوبه که... ‫- قهوه آماده‌ست.
‫قهوه داریم.
‫اینترنت هنوز وصل نیست.
‫این توضیح میده که ‫چرا همه‌ی این تکنولوژی‌ها قدیمیه.
‫فکر نکنم روزنامه‌ی نیو میل‌فورد ‫هنوز آنلاین باشه.
‫فردا یکی برای اینترنت میاد.
‫بین ساعت ۱۰ تا ۶.
‫اینجا توی نیو میل‌فورد،
‫تقریباً آنتن موبایل هم نداریم.
‫به‌زور می‌تونم به الکس پیام بدم، ‫چه برسه که زنگ بزنم.
‫اون دوستته، نه کارمندت.
‫نیازی نیست از ۹ تا ۵ ‫مدام باهاش در ارتباط باشی.
‫روزی ۸ ساعت کار؟
‫اونم مثل روزنامه‌ی بابا قدیمیه.
‫آره، و نه نمی‌تونم.
‫کنی مک‌نامارا برای الکس می‌میره،
‫می‌ترسم چون خودم اونجا نیستم،
‫حتی با اینکه با منه، اونم رد نکنه.
‫فقط می‌ترسه یه دختر دیگه
‫دوستشو بدزده.
‫سارا، با شک و بدبینی به جایی نمی‌رسی.
‫باشه، اگه قراره بشه، میشه.
‫اگه نشد، به زندگی ادامه میدی.
‫همه‌چی همون‌جوری که باید درست میشه.
‫گفتنش برای تو راحته.
‫شما ازدواج کردین، ‫با هم می‌میرین، تنها.
‫ممنون از رأی اعتمادت.
‫چیه؟
‫چندشه.
‫کجا داری میری؟
‫می‌خوام برم بدوم و یه کم بگردم.
‫ولی هنوز چیزی نخوردی.
‫کالری رو زیادی جدی گرفتن.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫حتماً.
‫یه دقیقه بهم وقت بده.
‫می‌خواستم برم دریاچه.
‫هنوزم می‌تونی بری، بعداً،‌ باشه؟
‫فکر کنم تو هم ‫می‌خوای روزت رو زود شروع کنی.
‫آره، آره.
‫فقط می‌خوام این داستان رو تموم کنم.
‫و همه‌شون تا ابد خوشبخت زندگی کردن.
‫می‌تونم باهات بیام؟
‫بیا بریم.
‫شاید کسی خونه نیست.
‫نه، یکی باید باشه.
‫چرا نمیری پشت خونه؟
‫سلام.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫کجا؟
‫فکر کردم بریم مسیرهای ‫پارک ایالتی محلی رو بدویم.
‫متیو میگه خیلی قشنگه.
‫نمی‌خوای دور محله بدوی؟
‫می‌خوام یه ورزش حسابی ‫روی زمین ناهموار داشته باشم.
‫آسفالت به ساق پام فشار میاره.
‫وقتی نیویورک بودیم هیچوقت اینو نمی‌گفتی.
‫خب، نیویورک یا آسفالت بود یا بتن،
‫منم تحمل می‌کردم.
‫حالا که گزینه داریم، ‫بریم مسیرها رو بدویم.
‫فکر می‌کنی بتونی پا به پام بیای؟
‫فکر می‌کنی بتونی؟
‫دفعه‌ی اول شنیدم.
‫می‌دونی من بودم که دعوتت کردم باهام بدوی.
‫قشنگه که یه کم با هم وقت بگذرونیم، نه؟
‫گورتو از اینجا گم کن،
‫قبل از اینکه بزنم سرتو بترکونم!
‫آروم باش.
‫- نمی‌خوام... ‫- بهش بگو
‫فردی هیچ‌جا نمیره.
‫کی؟
‫می‌خوای تیر بخوری، ها؟
‫می‌خوای تیر بخوری؟
‫فقط می‌خوام بدونم ‫مدیر املاک کجا زندگی می‌کنه.
‫اون پشت هم کسی نیست.
‫می‌تونیم بریم؟
‫فردی، فردی، برگرد داخل.
‫برگرد داخل!
‫کوین.
‫متیو، بدو!
‫فردی!
‫فردی، کجا رفتی؟
‫فردی؟
‫غیبش زد.
‫کجا رفت؟
‫تو باعث شدی فردی فرار کنه.
‫فردی.
‫صبر کن منم بیام.
‫بدو، بدو، بدو!
‫متی، از این‌طرف بدو، این‌طرف.
‫هی، به پلیس زنگ بزن.
‫زنگ بزن پلیس، ‫اون بالا یه زن بود. تفنگ داشت.
‫هی، هی! آروم باش، غریبه، ‫فقط مارلای دیوونه‌ست.
‫بهش توجه نکن.
‫ببخشید.
‫جدی میگی؟
‫احتمالاً با یه هفت‌تیر تهدیدت کرده ‫که چرا توی زمینش پا گذاشتی.
‫آره.
‫یه روزی گلوله‌هاشو پیدا می‌کنه.
‫شانس آوردی که امروز نبود.
‫از کجا می‌دونی؟
‫چون مارلای دیوونه‌ست.
‫عقلش سر جاش نیست.
‫بهتره حسابی ازش دور بمونی.
‫ورونیکا، صبر کن.
‫بیا، تقریباً رسیدیم بالای تپه.
‫تو باید برینگتون باشی.
‫آره، آره، درسته.
‫شما کی هستین؟
‫اسمم ایلای بوردمنه.
‫مدیر املاک این محله‌ام.
‫این پسر کیه؟
‫من متیو هستم.
‫حالت چطوره، مرد کوچک؟
‫تبریک برای خونه‌ی جدید.
‫زمین خیلی خاصی رو گرفتین.
‫اوه، آره، ممنون.
‫فکر می‌کنیم...
‫ببخشید که مارلای دیوونه خودشو
‫جزیی از کمیته‌ی خوش‌آمدگویی فرض کرد.
‫سعی می‌کنیم کمکش کنیم،
‫ولی بهترین کار اینه که ‫بذاریم به حال خودش باشه.
‫درباره‌ی لیلینونا و فردی حرف می‌زد؟
‫آره، نه، راستشو بخوای...
‫فردی کیه و... لا...؟
‫لیلینونا!
‫ورونیکا!
‫سارا.
‫بیا اینو ببین.
‫یالا، ترسیدی؟
‫اون دختر رئیس یه قبیله‌ی محلی بومی بود.
‫عاشق یه مرد سفیدپوست شد، فردریک ابرلیک.
‫خب، اوضاع درست پیش نرفت.
‫باباش، رئیس قبیله، ترتیب ازدواجش رو
‫با یکی از مردهای قبیله داد،
‫ولی لیلینونا نمی‌تونست ‫بدون اون مرد سفیدپوست زندگی کنه.
‫برای همین سوار قایق شد ‫و رفت سمت آبشار رودخونه‌ی هوساتونیک
‫تا خودکشی کنه.
‫فردی رفت دنبالش،
‫وقتی دید قضیه چیه ‫پرید توی آب که جلوشو بگیره،
‫ولی هیچ‌وقت موفق نشد.
‫هر دو وقتی از آبشار پرت شدن پایین مردن.
‫اون نقطه‌ای که پرت شدن ‫اسمش شد پرتگاه عشاق.
‫چند کیلومتر دورتر از اینجاست.
‫وای خدا!
‫می‌بینی، عاشق اینجا میشی.
‫بجنب، بریم جلوتر.
‫افسانه میگه روحشون هنوز
‫توی آب‌های درهم‌تنیده‌ مونده.
‫غریبه‌ها رو از آخرین محل استراحتشون ‫دور نگه می‌دارن.
‫باشه، خب،
‫ممنون بابت این قصه‌ی محلی.
‫راستش امیدوار بودم یه جوری ببینمتون.
‫می‌خواستم ببینم می‌تونین یه سر بیاین
‫و یه کاری برای مشکل زنبورهای ما بکنین.
‫ببین رفیق، امروز باید یه سری تعمیرات چاه،
‫توی محله انجام بدم.
‫باید مطمئن بشم آب مادر زمین ‫برای چند نسل بعدی،
‫حسابی سالم و تمیز بمونه، می‌دونی؟
‫بعدش یه سر می‌زنم.
‫عالیه.
‫ممنون.
‫از آشناییت خیلی خوشحال شدم، آقای بوردمن.
‫ایلای.
‫[مدیریت املاک کندلوود هیلز]
‫[پرتگاه عشاق] ‫[پارک ایالتی کنتیکت]
‫وایسا، وایسا، دلم درد گرفت.
‫بیا.
‫یه کم آب بخور.
‫من که رفتم.
‫صبر کن.
‫ورونیکا!
‫اینجا.
‫خیلی‌خب، اصلاً خنده‌دار نیست.
‫کجایی؟
‫توی اینجام.
‫ورونیکا!
‫سارا.
‫اینجا.
‫سارا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫صداتو از اون تو شنیدم.
‫توی کجا؟
‫اونجا.
‫من پامو همچین جایی نمی‌ذارم، سارا.
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫از اینجا متنفرم.
‫رفیق، اینجا یه چیزی واقعاً درست نیست.
‫بلد نیستی در بزنی؟
‫من و کوین با مدیر املاک حرف زدیم،
‫و اون یه داستانی ‫درباره‌ی یه پرنسس سرخپوست گفت.
‫داداش، چیزی به اسم ‫پرنسس سرخپوست وجود نداره، باشه؟
‫فقط یه کلیشه‌ی دیگه از پوکاهونتاسه ‫که استعمارگرها ساختن.
‫و بهشون میگن مردم بومی، نه سرخپوست.
‫خب، پرنسس لیلینونا و فردریک
‫با هم توی دریاچه مردن،
‫و حالا پرتگاه عشاق روح‌زده شده.
‫خیلی‌خب، باشه، ‫این اسمش افسانه‌ی شهریه، متی.
‫و نکته‌ی افسانه‌های شهری ‫اینه که واقعی نیستن.
‫وجود ندارن.
‫یعنی تو رو نمی‌ترسونه؟
‫ممنون بابت درس تاریخت،
‫ولی الان واقعاً می‌خوام تنها باشم، پس...
‫اگه اشکالی نداره.
‫متیو!
‫- چیه؟ ‫- در رو ببند.
‫چیز مهمی نبود.
‫فقط توی جنگل گم شد و حسابی به هم ریخت.
‫خب چطور توی جنگل گم شد؟
‫از مسیر خارج شد و ترسید.
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم زیادی ازش جلو افتادم،
‫و اون فکر کرد عمداً این کارو کردم.
‫عمداً کردی؟
‫این چه سوالیه؟
‫فکر کردم می‌تونه پا به پام بیاد.
‫تقصیر من نیست که نتونست.
‫می‌دونی، شنیدن اینکه ‫جلوی سارا قاطی کردی،
‫منو به فکر میندازه که...
‫قاطی نکردم.
‫و واقعاً خوشم نمیاد ‫وقتی از این کلمه استفاده می‌کنی.
‫چرا همیشه اون باید در اولویت باشه؟
‫همیشه در اولویت نیست.
‫چرا، هست.
‫همیشه هست.
‫اون دخترمه.
‫تو زنمی.
‫این مسابقه نیست.
‫پس چرا همیشه حس می‌کنم مسابقه‌ست؟
‫بیا اینجا، بیا اینجا.
‫بعضی وقتا از خودم می‌پرسم ‫اصلاً دوستم داری؟
‫معلومه که دوستت دارم.
‫برای همین می‌کشمت.
‫چی گفتی؟
‫برای همین باهات ازدواج کردم ‫چون دوستت دارم.
‫گفتی...
‫بی‌خیال.
‫مامان، الان چندتا گوزن دیدم.
‫چه خوب. ‫میوه‌ چطوره؟
‫هی، خوبی؟
‫آره، فقط داشتم فکر می‌کردم.
‫متیو، بامزه‌ست ولی خنده‌دار نیست.
‫چی؟
‫دست بردار.
‫خودت می‌دونی.
‫نه، نمی‌دونم.
‫داری منو دست میندازی؟
‫چی؟
‫چشم مصنوعی.
‫همونی که الان توی دهنت بود.
‫چه خبره؟
‫گفتم نمی‌دونم.
‫این مسخره‌بازیا رو بس کن ‫و بهشون بگو چه غلطی کردی.
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫چیکار کرده؟
‫داشت تظاهر می‌کرد انگور می‌خوره
‫و بعد یه چشم خون‌آلود توی دهنش بود
‫و تفش کرد توی دستمال تا قایمش کنه.
‫دستمال رو بده.
‫امروز حالت خوبه؟
‫کجاست، بچه سرتق؟
‫- بس کن! ‫- کجاست؟
‫- ولش کن. ‫- ورونیکا، آروم باش.
‫یه چشم مصنوعی داشت.
‫خون از چونه‌ش می‌چکید.
‫متیو.
‫چرا فقط حرف اونو باور می‌کنی؟
‫من هیچ کاری نکردم.
‫گفت هیچ کاری نکرده.
‫دخترت فقط می‌خواد جلب توجه کنه.
‫خیلی عوضی هستی.
‫خوبی؟
‫صبحونه‌ی خانوادگی خوبی بود.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫با اون تبر نمی‌تونی ‫اون درخت رو ببری، برینگتون.
‫فقط می‌خوام بهت کمک کنم، بچه شهری.
‫آره، با نگه داشتن اون اره‌برقی بالای سرت
‫مثل یه دیوونه‌ی کوفتی!
‫بهت اطمینان میدم، آقای برینگتون.
‫من همچین کاری نکردم.
‫آقای بوردمن فقط می‌خواد کمک کنه، بابا.
‫باشه.
‫ببخشید.
‫ممنون.
‫- برای اینترنت اومده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫چون دیگه خیلی داره اعصاب‌خردکن میشه.
‫تو هم همین‌طور.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫فقط خواستم برای اومدن به محله ‫بهتون خوشامد بگم.
‫پس خوش اومدین.
‫خب، ممنون.
‫چه سورپرایز خوبی.
‫اسمم برندیه، با ی.
‫چندتا خونه اون‌ورتر زندگی می‌کنم.
‫از آشناییت خوشحالم، برندیه.
‫با ی.
‫من ورونیکام، با الف.
‫تازه قهوه درست کردم.
‫یه فنجون می‌خوای؟
‫زیاد اهل قهوه نیستم،
‫ولی اگه زحمتی نیست، ‫یه لیوان شیر می‌خورم.
‫اصلاً زحمت نیست.
‫اینو می‌بینی؟
‫زنبورهای نجار دارین.
‫حشرات مزخرفی‌ان،
‫ولی راحت میشه جمعشون کرد، ‫مخصوصاً وقتی هوا سردتر میشه.
‫فکر کنم اون‌طرف هم چندتا دیگه دارین.
‫خونه‌ی خیلی قشنگه.
‫کاش منم اینجا بزرگ شده بودم.
‫مطمئنم خونه‌ی تو هم قشنگه.
‫نه به قشنگی این.
‫اون مرد خوش‌تیپ اون بیرون کیه؟
‫اون کوینه، شوهرم.
‫یه دختر به اسم سارا و ‫و یه پسر به اسم متیو هم داریم.
‫بذار حدس بزنم: ‫شاغل توی وال‌استریت، مرتب ورزش می‌کنه،
‫خوب غذا می‌خوره، مراقب خانواده‌شه.
‫مسئولیت‌هاش اولویت اصلی زندگیشه.
‫تقریباً آره، ولی واقعاً ما فقط...
‫حتماً خیلی خوبه که شوهری داری ‫که زندگیشو جمع‌وجور کرده.
‫من یه نامزد دارم، ولی یه تیکه آشغاله.
‫هیچ‌کدوم از این کارها رو نمی‌کنه.
‫توی هر چیزی که فکرشو بکنی بی‌مسئولیته.
‫فقط کل روز میشینه نوشیدنی می‌خوره،
‫و تفنگ‌هاشو تمیز می‌کنه.
‫احتمالاً اصلی‌ترین دلیل اینکه ‫هیچ آینده‌ای با هم نداریم همینه.
‫پس چرا باهاشی؟
‫چون توی رابطه مثل یه هیولاست.
‫ولی مطمئنم عاشق یه مرد محترم ‫مثل شوهر تو می‌شدم.
‫کسی که باهام خوب رفتار کنه، مراقبم باشه،
‫بگه دوستم داره.
‫فقط باید جا و زمان درستی باشه، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫فقط دارم گپ می‌زنم.
‫شانست خوبه، کلی تله‌ی زنبور دارم.
‫تله.
‫چرا نابودشون نمی‌کنی؟
‫می‌خوای به مادر زمین بگی
‫چرا نمی‌تونه توی چایش عسل بریزه؟
‫زنبورهای نجار عسل درست می‌کنن؟
‫بهتره محض احتیاط چندتا تله‌ی بزرگ بیارم.
‫اون‌طرف هم یه لونه‌ی زنبور گِل‌خوار دارین.
‫زنبور گِل‌خوار چیه؟
‫خوشحال نیستی که اومدی روستا؟
‫حس خوبی داره که ‫دوباره با طبیعت ارتباط برقرار کنی، نه؟
‫آره، خیلی‌خب، الان گرفتم.
‫تقریباً گولم زدی.
‫یعنی، دیشب گولم زدی. ‫ولی نه، الان دیگه فهمیدم.
‫خیلی خوب انجامش دادی.
‫چی رو فهمیدی؟
‫بیخیال.
‫ساکن‌های جدید میان به محله،
‫با چیزای الکی اونا رو می‌ترسونین.
‫پیپ.
‫با اضافه کردنش، باحال‌تر شد.
‫خیلی تأثیرگذاره.
‫آقای برینگتون،
‫یه کلمه از حرفاتو نمی‌فهمم.
‫دیشب وقتی با ماشین اومدم داخل،
‫توی سایه‌های ملکم دیدمت.
‫دیشب منو دیدی که توی ملکت وایساده بودم؟
‫آره.
‫و داشتی اون پیپ رو می‌کشیدی.
‫آها، فقط چون یه مرد پیپ می‌کشه،
‫فکر کردی همون مردیه که توی زمینت دیدیش.
‫خب، اگه تو نبودی،
‫یه تصادف خیلی عجیبه، نه؟
‫با احترام، آقای برینگتون،
‫الان توی روستایی.
‫این دور و بر ‫کلی آدم قدیمی پیپ می‌کشن.
‫حتی آدمای بیشتری ‫از حیاط همسایه‌هاشون رد میشن،
‫تا زودتر به جای مدنظرشون برسن.
‫حتی مطمئنم یه سری بچه‌ی سرگردون ‫توی این جنگل‌ها می‌بینی
‫که شبدر و گل‌های وحشی می‌چینن.
‫شاید صاحب این خونه باشی،
‫ولی معنیش این نیست که ‫بقیه نمی‌تونن از زمین استفاده کنن.
‫واقعاً می‌خوای اینجا وایسی ‫و بگی تو نبودی.
‫صورتمو دیدی؟
‫پیپ رو دیدم.
‫چون اگه ندیدی، پس من نبودم.
‫به همین سادگی.
‫ببین، ایلای، ‫نمی‌خوام روی این موضوع گیر بدم.
‫ولی داری گیر میدی
‫و با گفتنش بهم توهین می‌کنی.
‫حالا اگه اشکالی نداره،
‫می‌خوام مشکل حشرات اینجا رو حل کنم.
‫مشکلی نداری؟
‫یه لیوان دیگه برام میاری؟
‫می‌دونی، امروز کلی کار دارم،
‫و باید احتمالاً شروعشون کنم.
‫پس اگه اشکالی نداره.
‫اصلاً.
‫چی بدتر از اینه که ‫زیادی جایی بمونی و مزاحم بشی.
‫مراقب خودتون باشین.
‫اون کی بود؟
‫هیچ‌کس.
‫به نظر من یکی بود.
‫منظورت چیه؟
‫فقط کنجکاوم که کی بود.
‫چرا؟
‫فکر می‌کنی جذابه؟
‫نگران نباش. ‫از قبل با یکی دیگه رابطه داره.
‫و ظاهراً مثل یه هیولاست!
‫کوین.
‫مامان، مامان، مامان!
‫آهای، آهای!
‫هی، هی، هی، هی.
‫آهای، آهای، آهای!
‫چی شده؟
‫- چی... ‫- یه مرد دنبالم بود!
‫کجاست، ها؟
‫ولی درست اینجا بود.
‫این همون آدمه بود؟
‫نه.
‫فردریک بود.
‫کی؟
‫فردریک.
‫همونی که آقای بوردمن درباره‌ش گفت.
‫همونی که یه نامزد سرخپوست...
‫یه نامزد بومی داشت.
‫متی، متی.
‫اون چیزی که بهت گفت واقعی نبود.
‫فقط یه داستان ارواح بود ‫برای ترسوندن بچه‌ها.
‫و دقیقاً همین کارو کرد، آره؟
‫سارا.
‫[آنتن اینجا خیلی افتضاحه] ‫[خیلی ازم دور شدی. متاسفم]
‫مال تو نیست.
‫ببخشید.
‫بلد نیستی در بزنی؟
‫زدم.
‫چی می‌خوای؟
‫می‌دونم فکر می‌کنی سر صبحونه یه کاری کردم،
‫ولی نکردم.
‫دهنت رو نبستی، آره، می‌دونم.
‫ببین، من اصلاً هیچ کاری نکردم.
‫می‌دونم چی دیدم.
‫منم یه چیزی دیدم.
‫منظورت چیه؟
‫فردریک.
‫دیدمش.
‫از جنگل اومد بیرون.
‫به بابا گفتی؟
‫آره، ولی حرفمو باور نکرد.
‫افتضاحه، نه؟
‫چی؟
‫من واقعاً یه چیزی دیدم.
‫باشه، به جمع ما خوش اومدی.
‫سارا، یه چیز عجیبی داره اتفاق می‌افته
‫و نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫آره، خب، من می‌تونم.
‫اینجا اومدن یه اشتباه بزرگ بود.
‫مامان.
‫سارا.
‫چی شده، ها؟
‫فردریک توی اتاقمه!
‫اینجا هیچ‌کس نیست، متیو.
‫فردریک کیه؟
‫متیو یه داستان محلی توی سرش داره.
‫فردریکی وجود نداره، درسته، متی؟
‫داره راست میگه.
‫تو هم دیدیش؟
‫نه.
‫ولی یه چیز دیگه دیدم.
‫بچه‌ها، جنگل تسخیرشده نیست.
‫این خونه تسخیرشده نیست.
‫ارواح وجود ندارن.
‫ولی فکر می‌کنم ایلای بوردمن،
‫داره این دوروبر می‌چرخه ‫و سعی می‌کنه مارو بترسونه.
‫چرا باید بخواد ما رو بترسونه؟
‫خب، فکر نمی‌کنم ‫از اینجا بودن ما خوشش بیاد.
‫مدیر املاک محله‌مون می‌خواد بریم.
‫چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی وقتی از بازار برگشتم،
‫دیدمش که توی جنگل داره پرسه می‌زنه،
‫و همین امشب توی این خونه دیدمش.
‫توی خونه.
‫وقتی اومد که اون مشکل زنبورها رو ‫که توی ایوون داشتیم حل کنه،
‫گفت «از شر حشرات اینجا خلاص میشه.»
‫نگفت مشکل حشرات ما، یا زنبورها، ‫گفت مشکل حشرات.
‫خب؟
‫نمی‌فهمی؟
‫ما حشره‌هایی هستیم ‫که سعی داره از شرشون خلاص بشه.
‫کوین، ساعت نزدیک ۴ صبحه.
‫من خسته‌ام و معلومه تو هم خسته‌ای.
‫پس می‌تونیم همه‌چی رو بذاریم پای اینکه
‫اونا داستان ترسناک ایلای رو باور کردن و ‫تمومش کنیم؟
‫ورونیکا، اون تفنگ داره!
‫یه چیزی در مورد این یارو اصلاً درست نیست.
‫بابا، فکر کنم داری خل میشی.
‫آره، آره، شاید تویی که
‫باید دارو بخوری.
‫شاید باید خفه خون بگیری.
‫چی گفتی؟
‫فقط خفه شو و برای یه بار گوش کن.
‫به جای اینکه حرف بقیه رو نادیده بگیری.
‫متیو، کافیه.
‫هر کاری کردم که یه زندگی درست بهت بدم
‫و جرئت می‌کنی اینجوری باهام حرف بزنی؟
‫حرص پول داشتن و خودخواهی همه‌چی نیست.
‫- مادر... ‫- متیو!
‫راست میگی، ازت خوشم نمیاد.
‫از وقتی بابات ولمون کرد،
‫فقط یه بار اضافی روی دوشم بودی.
‫ورونیکا!
‫آفرین متیو، واقعاً آفرین!
‫صبح بخیر، ورونیکا.
‫می‌بینم داری حیاط رو ردیف می‌کنی.
‫قبل از اینکه بیایم، ‫آدرس پستی رو عوض نکردی؟
‫خودت دیدی که این کارو کردم، یادته؟
‫خب، هنوز چیزی توی پست نیومده.
‫بیخیال، باز شروع نکن.
‫میشه لطفاً پیگیری کنی؟
‫یه کم طول می‌کشه ‫تا درخواست پردازش بشه، ورونیکا.
‫یا شاید درخواست اصلاً ثبت نشده.
‫نمی‌دونی که واقعاً ثبت شده، درسته؟
‫اینترنت افتضاحه. ‫شاید قطع شده.
‫فقط می‌خوام مطمئن بشم که
‫نامه‌هامون به خونه‌مون می‌رسه.
‫باشه، خودم درستش می‌کنم.
‫اینترنت بازم کار نمی‌کنه.
‫ورونیکا، شنیدی چی گفتم؟
‫سلام؟
‫چی می‌خوای؟
‫اینترنت.
‫خب؟
‫خب زنگ بزن به یارو ‫و ببین چرا هنوز نیومده.
‫یه فکری.
‫تو ۱۷ سالته، اینقدر از بزرگترها نخواه ‫همه چی رو برات درست کنن،
‫وقتشه خودت از پس خودت بربیای،
‫دختره‌ی لوس ننر.
‫آره، معلومه.
‫هی، داری چیکار می‌کنی؟
‫- به تو ربطی نداره. ‫- معلومه که به من مربوطه.
‫فقط دارم می‌پرسم...
‫- وای... ‫- ازش دور بمون،
‫زنیکه‌ی آشغال سفیدپوست!
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫باهاش حرف نزن!
‫نزدیکش نشو!
‫از زندگیمون گمشو بیرون!
‫دیوونه شدی؟
‫به من نگو دیوونه.
‫تویی که...
‫چرا اینجوری نگام می‌کنی؟
‫- چه‌جوری؟ ‫- اینجوری.
‫کوین، داری می‌ترسونیم.
‫- خدایا، ورونیکا... ‫- نه، نه.
‫ایلای.
‫می‌دونم اینجایی، عوضی!
‫گفتی همیشه دوست داشتی ‫زیر ستاره‌ها غذا بخوری.
‫اینجاست.
‫دارم می‌بینمش!
‫اونجا، اونجا!
‫نه اونجا!
‫اونجا!
‫بابا، چی داره میشه؟
‫هی، هی، تو مهم‌ترین چیز منی، باشه؟
‫نمی‌ذارم اتفاقی برات بیفته، باشه؟
‫برم شاتگان رو بیارم.
‫چی؟
‫فکر کردم کار نمی‌کنه.
‫چه مرگت شده، ها؟
‫می‌خواد منو بکشه!
‫نه! خواهش می‌کنم ولم کن.
‫نه.
‫- متیو، قرص‌هاشو بیار. ‫- ولم کن، ولم کن.
‫سارا، یه کم آب بیار.
‫ولم کن، ولم کن.
‫چرا داره اینا رو میگه؟
‫- بس کن! ‫- بابا.
‫آب بیار، زود باش!
‫- عجله کن. ‫- دیگه نمی‌خوام.
‫لطفاً بس کن.
‫بس کن.
‫نه، لطفاً، نه، نه، نه، لطفاً.
‫- ولم کن. ‫- آروم باش، آروم باش.
‫آروم باش.
‫ولم کن.
‫نه، نه، لطفاً.
‫- هیس، هیس، هیس. ‫- نه.
‫نه، نه، نه!
‫نه!
‫نه.
‫- بابا. ‫- می‌خواد منو بکشه!
‫لطفاً نه!
‫نه، نه، نه!
‫می‌خواد منو بکشه.
‫- بابا. ‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه.
‫هیس.
‫هیس، هیس.
‫هیس.
‫اینجا داره چه اتفاقی می‌افته؟
‫کمک، کمکم کنین!
‫یکی لطفاً کمکم کنه، صدمه دیدم!
‫هی، چی شده؟
‫افتادم.
‫مچ پام پیچ خورد.
‫فکر کنم شکسته.
‫باشه، نشکسته.
‫فکر کنم فقط بدجور پیچ خورده.
‫احتمالاً فقط رگ‌به‌رگ شده.
‫بذار ببینم می‌تونی روش راه بری یا نه.
‫بیا.
‫فکر نکنم ایده‌ی خوبی بود.
‫لعنتی.
‫نمی‌تونم روش راه برم.
‫چطور برم خونه؟
‫هی، هی، هی، هی.
‫درست میشه، باشه؟
‫می‌رسونیمت خونه.
‫نمی‌تونم روش راه برم.
‫فقط باید یه کم یخ روش بذاری.
‫یه کم استراحت کنی.
‫تا نرسم خونه نمی‌تونم.
‫من، نمی‌دونم.
‫- شاید، شاید بتونم... ‫- بتونی.
‫- می‌تونم. ‫- می‌تونی.
‫می‌تونم.
‫- منو ببر خونه. ‫- ببرمت خونه.
‫آره.
‫آره، آره، آره، حتماً.
‫خیلی‌خب.
‫نه، نه.
‫نمی‌خوام.
‫نه.
‫بوردمن!
‫صبح بخیر، آقای برینگتون.
‫پسر شهری دوست داره با تفنگ بازی کنه.
‫اصلاً بلدی ازش استفاده کنی؟
‫امتحانم کن.
‫فکر کردم دنبال یه رفیق شکار می‌گردی.
‫می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫دقیقاً چی؟
‫دور حیاطم پرسه می‌زنی، ‫توی جنگل سرک می‌کشی.
‫بچه‌هامو قبل از خواب می‌ترسونی.
‫فکر کنم زندگی توی جنگل
‫داره بهت فشار میاره، برینگتون.
‫دیشب به دخترم زل زده بودی
‫وقتی توی دستشویی بود.
‫ببخشید؟
‫توی حیاطم بودی و داشتی دخترمو
‫توی دستشویی دید می‌زدی.
‫بهتره حواست به حرف زدنت باشه، برینگتون.
‫اتهام‌های اینجوری ‫می‌تونه کلی دردسر درست کنه.
‫و شرط می‌بندم هیچ مدرکی هم نداری.
‫نیازی ندارم.
‫شماها همه مثل همدیگه‌این.
‫از شهر میاین، انگار صاحب همه‌جایین،
‫با لباسای گرونتون
‫و کلمه‌های قلنبه سلنبه‌تون، ‫پولتونو به رخ می‌کشین،
‫و همه‌ی زمین‌ها رو می‌خرین ‫و فکر می‌کنین خونه خودتونه.
‫بذار بهت بگم، برینگتون، ‫اینجا خونه‌ت نیست.
‫نمی‌خوام دیگه توی ملکم یا نزدیکش ببینمت.
‫شنیدی؟
‫و اون لبخند لعنتی رو از صورتت پاک کن.
‫شبیه یه عوضی به نظر میای.
‫سارا.
‫فردریک داره میاد.
‫سارا.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫صدای فردریک رو می‌شنوم.
‫با لیلینونا داره میاد.
‫همین الانشم اینجان.
‫- چیه؟ چی شده؟ ‫- پشت پنجره‌ست!
‫اینجا هیچ‌کس نیست.
‫بابا، صبر کن.
‫لطفاً برو پی کارت.
‫کجایی، عوضی؟
‫ورونیکا.
‫تو رو خدا بهم صدمه نزن.
‫اونه که می‌خواد به ما صدمه بزنه، سارا.
‫صبر کن.
‫متیو، زدمش.
‫کوین، اینجاست!
‫سارا.
‫صبر کن.
‫زدمش، متیو.
‫متیو.
‫گندش بزنن.
‫لعنتی.
‫ایلای!
‫ایلای، کجایی؟
‫ایلای!
‫ورونیکا.
‫هی، چاقو رو بیار پایین، باشه؟
‫نکن.
‫ورونیکا.
‫هیچ کار دیوونه‌واری نکن، باشه؟
‫به من نگو دیوونه.
‫هیس، هیس، هی، هی.
‫خودت داری منو...
‫دیوونه می‌کنی.
‫داری میری به چاه‌ها سر بزنی، بابا؟
‫آره، عزیزم.
‫وقتی توی همچین جایی زندگی می‌کنی،
‫نمی‌تونی فقط سرت تو کار خودت باشه
‫و فکر کنی همه‌چی خودش درست می‌شه.
‫آدمای اینجا اینو می‌فهمن.
‫ما احترام و توجه عمیقی به شهرمون
‫و گذشته‌مون داریم.
‫افسانه‌ها، داستان‌ها، ‫رسوم و سنت‌هامون،
‫و کسایی که قبل از ما بودن.
‫این هویت ماست.
‫ما به این چیزا باور داریم.
‫این تاریخ ماست.
‫غریبه‌ها همه‌ی اینا رو می‌ریزن دور
‫و با هر چیزی که برای ما مهمه،
‫مثل چیزی که از یه فروشگاه ارزون‌قیمت می‌خرن ‫رفتار می‌کنن.
‫استفاده‌ش می‌کنن ‫تا به آشغال تبدیل بشه و بندازنش دور.
‫نمی‌تونیم بذاریم این اتفاق بیفته.
‫باید هر کاری لازم باشه بکنیم ‫تا جلوشونو بگیریم.
‫اون موقع می‌تونیم همه‌چی رو ‫به حالتی که باید باشه برگردونیم.