‫یونگ‌ری، عشقت اومده.
‫دوستمه، عشقم نیست.
‫زود باش، بیا روی صندلی بشین.
‫باید بعد از شیفتت میرفتی خونه می‌خوابیدی؟
‫دوباره توی اتاق کشیک خوابیدی؟
‫انقدر خسته بودم که توان نداشتم برم خونه. ‫همون‌جا بیهوش شدم.
‫حتی آخرین باری که ‫شیفت نداشتم رو یادم نمیاد.
‫دوشنبه هفته پیش بود.
‫دقیقا هشت روز پیش، ‫دفعه سومی بود که شیفت نداشتی.
‫چی؟
‫خدای من.
‫و الان توی روز تعطیلم، ‫وقتم رو صرف کوتاهی مو می‌کنم.
‫من که نگفتم بیای.
‫باشه بابا. خودم می‌خواستم اومدم.
‫راضی شدی؟
‫نگاهشون کن.
‫اگه اون دو تا با هم نباشن، ‫اسممو عوض می‌کنم.
‫اون این همه راه رو میاد ‫تا یونگ‌ری موهاشو کوتاه کنه.
‫و بیا واقع‌بین باشیم، ‫آخه مرد و زن می‌تونن دوست معمولی باشن؟
‫دقیقا.
‫اما یونگ‌ری زیر بار نمیره.
‫- نگاه کن چقدر عاشقانه نگاهش می‌کنه. ‫- هی!
‫شما دو نفر!
‫به‌جای غیبت کردن، ‫برید حوله‌ها رو تمیز بشورید.
‫حوله‌ها کپک زدن.
‫قشنگ بشورید.
‫- چشم خانم. ‫- چشم خانم.
‫خدای من. ‫عاشق غیبت کردن هستن.
‫تکون نخور.
‫اگه تکون بخوری، خراب میشه.
‫می‌دونم خراب نمی‌کنی.
‫تموم شد.
‫خدای من.
‫همین‌طوری خوش‌قیافه بودم، ‫الان خوشگل هم شدم.
‫- ممنون. ‫- مراقب باش،
‫وگرنه خودم موهاتو می‌تراشم.
‫ببخشید.
‫لطفا آروم باشید خانم.
‫کِی تمومی؟
‫بعد تمیزکاری، حوالی ۸:۳۰ شب؟
‫پس اون‌موقع میام دنبالت.
‫به مامانت گفتی دیر میری خونه، آره؟
‫آره.
‫[بازار یونگون]
‫سوک، یه دسته سالاد کیمچی تازه جدا کن.
‫خدای من، چقدر شلوغه.
‫گفتی واسه بعد میز می‌خوای؟ ‫باشه، ردیفش می‌کنم.
‫موهاتو فر کردی؟
‫آره.
‫خدای من. ‫بیشتر از یه سال فر می‌مونه.
‫- قشنگ شده، نه؟ ‫- آره.
‫چرا غذای روز رو نمی‌گیری؟
‫بهت گفته بودم اگه منو بپیچونی، ‫با دست‌های خودم می‌کشمت.
‫- نمی‌پیچونم. چرا بپیچونم؟ ‫- خدای من.
‫غذا آماده‌ست!
‫خیلی‌خب، اول تو بخور.
‫چی؟
‫چطور شده؟
‫با شعله متوسط بذار چهار دقیقه بپزه.
‫باشه. وایسا.
‫این چیه؟
‫بالاخره رفتی سراغ اوپوری.
‫خدای من.
‫این یکی خیلی خوش‌نمک‌تره، می‌دونی؟
‫چشایی تو عالیه. جدا میگی؟
‫خدای من. چقدر زود گذشت.
‫تلفن رو بده.
‫[منو]
‫[دفترچه تلفن]
‫[تمام ظروف آشپزخانه بعد از استفاده ‫کاملاً استریل می‌شوند.]
‫بفرمایید.
‫- خدای من. مراقب باشید، داغه. ‫- باشه.
‫نوش جان.
‫خوش آمدید. چند نفر هستید؟
‫هفت نفر.
‫می‌تونید اینجا بشینید.
‫الان میز رو تمیز می‌کنم.
‫یه لحظه.
‫رستوران یونگ‌شیک، بفرمایید؟
‫هوسوک. زود باش بیا دنبال سوجین.
‫سوجین؟
‫مشتری‌ها زیاده، فکر نکنم برسم.
‫راستش، صبر کن. ‫فکر کنم بتونم.
‫وایسا! هی!
‫هی!
‫آقای ما!
‫[عشق و غذای نمکی برای شما]
‫چی؟ این چیه؟
‫چی شده یه‌دفعه دنبال آقای ما می‌گردی؟
‫کار داری؟
‫کار دارم؟ معلومه که آره.
‫باید برم پیش تامین‌کننده ‫و توی جلسه بازرگانی شرکت کنم.
‫وقت سر خاروندن ندارم. چی شده؟
‫اگه کار نداشتی،
‫می‌خواستم بگی بری دنبال سوجین.
‫سوجین؟
‫[مهد کودک سانشاین]
‫سوجین. ‫مامانت امروز سر کاره، آره؟
‫پس فکر مامان‌بزرگت میاد دنبالت.
‫اومدید.
‫سلام.
‫بیا ببینم!
‫- بچه خوبی بودی؟ ‫- آره.
‫به حرف معلمت گوش کردی؟
‫[بازار یونگون]
‫[رستوران یونگ‌شیک]
‫بخور.
‫بفرمایید.
‫املت رولی، غذایی که دوست داری.
‫املت رولی هم اومد.
‫اینکه می‌بینم این همه غذا ‫توی این دهن کوچیک میره...
‫واقعا جالبه.
‫کی داره تند تند غذا می‌خوره، ‫سوجین قشنگ ماست؟
‫چی؟
‫- چی شده؟ ‫- چیه؟
‫نمی‌خوری؟
‫سوجین، دهنتو باز کن.
‫خدای من!
‫- خدای بزرگ. ‫- خدای من، باورم نمیشه.
‫- سوجین، ناراحت شدم. ‫- محض رضای خدا.
‫این فسقلی از همین حالا داره فرق میذاره.
‫خیلی لوسه. عجب‌ها.
‫مامان، سوجین فرق نمی‌ذاره.
‫منو خیلی دوست داره.
‫- مگه نه، سوجین کوچولو؟ ‫- آره.
‫- من اومدم. ‫- سوجین، من...
‫- مامان اومد! ‫- برگشتی؟
‫مامان!
‫بیا ببینم. عزیز من.
‫غذا خوردی؟
‫خدای من. ‫املت رولی خوشمزه هم خوردی؟
‫به مامان‌بزرگ گفتی دستت درد نکنه؟
‫دستت درد نکنه، مامان‌بزرگ.
‫- خدای من. ‫- خواهش می‌کنم عزیزم.
‫شام که نخوردی، نه؟
‫بشین. واست یه کاسه برنج میرم.
‫یه کاسه پر بیار. ناهار هم نخوردم.
‫سوجین. ‫امروز که سر کار بودم،
‫طوری دلم واست لک زده بود ‫که داشتم دیوونه می‌شدم.
‫بچه قشنگم، خوشگل من.
‫هی!
‫کافیه.
‫با این رژ قرمز براقت ‫لپ‌های حساسشو سرخ می‌کنی.
‫سرت تو کار خودت باشه، خب؟
‫چه لپ‌های بچه‌ام رو له کنم ‫یا بخوام تنبیه‌اش کنم،
‫به تو چه ربطی داره؟
‫بی‌خیال، بعد از شام شرکت، ‫از خودت بی‌خود شده بودی.
‫به حدی صورتشو بوس کرده بودی...
‫که فرداش صورتش جوش زد.
‫اون روز خیلی ناراحت بودم، قسم می‌خورم.
‫سوجین. بیا.
‫وایسا.
‫آره. همینه.
‫بیا.
‫تو خیلی خوشگلی.
‫سوجین، تو دختر کوچولوی کی هستی؟
‫من دختر کوچولوی دایی‌ام.
‫درسته. تو خیلی باهوشی.
‫خدای من.
‫من این بچه رو زاییدم، ‫چرا همه‌اش میگه دختر توئه؟
‫خدای من.
‫چرا تو و یونگ‌ری با هم نیومدید؟
‫[سالن زیبایی جوری]
‫- خیلی معطل شدی؟ ‫- نه.
‫بریم.
‫هی، یه لحظه صبر کن.
‫گرسنه‌ام شده.
‫فکر کنم شکمم صدا میده.
‫صدا میده؟
‫- بذار گوش بدم. ‫- خدای من. هی!
‫خب، ساعت بدن یونگ‌ری ‫هیچ‌وقت اشتباه نمی‌کنه.
‫وقت غذا رو خوب می‌شناسه. ‫خیلی دقیقه.
‫بریم یه چیزی بخوریم. مهمون من.
‫هی، منظورت چیه؟ ‫مگه نمی‌خواستی حساب کنی؟
‫بده من.
‫بریم.
‫«قسمت هفتم: سرنوشت»
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫- تولدت مبارک کایونگ عزیز ‫- تولدت مبارک کایونگ عزیز
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫- شمع‌ها رو فوت کن! ‫- آرزو کن.
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫- تولدت مبارک جونگ‌هی عزیز ‫- تولدت مبارک جونگ‌هی عزیز
‫- تولدت مبارک ‫- تولدت مبارک
‫- شمع‌ها رو فوت کن! ‫- صبر کن.
‫- باید آرزو کنی! ‫- آرزو.
‫تولدت مبارک!
‫- اینم هدیه‌ات. ‫- تولدت مبارک.
‫- از طرف همه‌ست. ‫- ممنون.
‫غذا آماده‌ شد!
‫بخور، زیاد بخور.
‫بزن به بدن.
‫از همبرگر هم بخور.
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- آره؟
‫- بخور! ‫- امروز مهمون من هستید.
‫- واقعا؟ ‫- آره، زیاد سفارش بده!
‫یه عالمه غذا بخوریم!
‫ببخشید، از تمام منو می‌خوایم.
‫همه رو سفارش بده. ‫همبرگر هم بگیر.
‫خوشمزه‌ست. ‫احساس می‌کنم زنده شدم.
‫ممنون.
‫یه لحظه صبر کن.
‫نباید اینطوری بخوری.
‫مسابقه بدیم؟
‫باشه.
‫وقتی پای نوشابه خوردن وسط باشه، ‫من هیچ‌وقت نمی‌بازه.
‫هر کی ببازه، کیفو میاره. قبول؟
‫قبول.
‫شروع.
‫تموم شد! خوردم!
‫خیلی‌خب! من بردم، درسته؟ دیدی؟
‫ببخشید.
‫[دانشگاه بیمارستان یونسو]
‫- بده من. ‫- نه، نمی‌خواد. خودم میارم.
‫من میارم.
‫بابا، آب می‌خوری؟
‫نه، شکمم پر میشه.
‫نوشابه بیارم؟
‫نوشابه هم آبه دیگه، غیر اینه؟
‫مجبورم نکن حرفمو تکرار کنم.
‫بگذریم، اینجا دارم دیوونه میشم.
‫روز و شب تو این اتاق سفید و بی‌روح افتادم.
‫منو مرخص کن.
‫همین الان.
‫بابا، هنوز خطر رفع نشده.
‫بهت گفته بودم.
‫اگه بری خونه و حالت بد بشه،
‫دست تنها می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌دونم خسته شدی ولی...
‫توی جای من نیستی.
‫تا حالا شده انقدر توی بیمارستان بمونی؟
‫بابا، خواهش می‌کنم...
‫آقای هان.
‫نگاه کنید.
‫کوتاه‌تر کنم؟
‫شکل سرتون عالیه، ‫می‌تونیم کوتاه‌تر کنیم.
‫حالا که فکرشو می‌کنم، ‫به نظرم همین‌قدر کافیه.
‫این‌طوری بهونه دارم ‫بازم بیام شما رو ببینم، مگه نه؟
‫بیای چی رو ببینی؟ ‫مرد یه پیرمرد مریض و فرتوتم.
‫منظورت چیه؟ ‫من دوست دارم شما رو ببینم.
‫بفرمایید، بخورید.
‫آبمیوه تازه‌ست، پر ویتامین سی‌ـه.
‫و باید خوشمزه باشه و حالتونو جا بیاره. ‫بخورید.
‫بفرمایید.
‫گفتم که سیرم.
‫بدک نیست.
‫- من اومدم. ‫- برگشتی؟
‫یونگ‌ری، اومدی.
‫خدای من، چرا هر دفعه می‌بینمت ‫خوشگل‌تر میشی؟
‫از دست این زن‌ها.
‫ادای مشتری‌ها رو درمیارن، ‫در مورد همه‌چی سوال می‌پرسن.
‫و بعد میگن بعدا می‌خریم. ‫باورت میشه؟
‫تازه اونم بعد از اینکه ‫یه عالمه نمونه رو امتحان می‌کنن.
‫خیلی رو دارن.
‫راستی، بابات شام خورده؟
‫- حریره‌شو تموم کرد. ‫- که اینطور.
‫این دفعه هم جادوی یونگ‌ری کارساز بود.
‫واقعا؟ باید می‌فهمیدم.
‫این پیرمرد ایرادگیر رو ‫روی انگشتش می‌چرخونه.
‫حتما سر کار خیلی خسته شدی. ‫از اینکه مجبورت کردم بیای عذاب وجدان دارم.
‫نه بابا. خودم دوست دارم.
‫بابت زحمتت ممنونم.
‫از وقتی مریض شده، ‫خیلی یه‌دنده و کله‌شق شده.
‫آرایشگاه بیمارستان نمیره، ‫و اجازه نمیده داوطلب‌ها موهاشو کوتاه کنن.
‫اگه تو نبودی،
‫شبیه جنگلی‌ها می‌شد.
‫موهای اون...
‫باز شروع شد، چرت و پرت میگی.
‫یه لحظه.
‫آقای هان.
‫دفعه بعد موهاتونو رنگ می‌کنم.
‫حداقل ده سال جوون‌تر میشید.
‫ولی در عوض، ‫باید فیزیوتراپی‌تون رو ادامه بدید.
‫از دفعه آخر که اومدم ‫حالتون خیلی بهتر شده.
‫خیلی‌خب. دیگه برو.
‫فردا صبح باید بری سر کار.
‫باشه.
‫- من دیگه میرم. ‫- باشه عزیزم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- شما هم همینطور.
‫- من باهاش میرم. ‫- باشه.
‫باشه، یونگ‌ری. ‫بازم ممنون. خداحافظ.
‫جه‌پیل.
‫تا کِی می‌خوای اونو بلاتکلیف بذاری؟
‫باید قبل از اینکه یکی دیگه ‫از چنگت درش بیاره، کار رو یک‌سره کنی.
‫باز شروع شد.
‫حرفمو سرسری نگیر.
‫دختری به این خوشگلی و مهربونی...
‫می‌دونی چقدر کم پیدا میشه؟
‫اگه با یکی دیگه آشنا بشه پشیمون میشی. ‫یه حرکتی بزن، کله‌پوک.
‫این بچه...
‫خسته شدم.
‫دختری به این خوشگلی و مهربونی...
‫می‌دونی چقدر کم پیدا میشه؟
‫اگه با یکی دیگه آشنا بشه پشیمون میشی. ‫یه حرکتی بزن، کله‌پوک.
‫چیه؟
‫چی شده؟
‫می‌خوای به چی گیر بدی؟ ‫چرا زیر چشمی نگاهم می‌کنی؟
‫چی شده؟ بهم بگو.
‫نه، از قیافه‌ات مشخصه خیلی خسته‌ای.
‫چشم‌هات قرمز شده.
‫واقعا؟ انقدر بد شده؟
‫بذار ببینم.
‫دیدی؟ یه‌کم بهتر نشد؟
‫آره، فکر کنم بهتر شد.
‫تو راه خونه همین‌کار رو ادامه بده.
‫خاصیت ماساژ گرم‌کننده‌ست، ‫باید تاثیر داشته باشه.
‫- خیلی‌خب. ‫- خوبه.
‫کد آبی.
‫- کد آبی، بخش جراحی، اتاق ۴۰۲. ‫- صبر کن، نباید بری؟
‫آره. با اتوبوس نرو. تاکسی بگیر.
‫- باشه. زود باش برو. ‫- اتاق ۴۰۲.
‫- کد آبی. ‫- با تاکسی برو. می‌پرسم‌ها.
‫یه لحظه بیا.
‫چون بارون میاد،
‫هوا سردتر شده.
‫هوا سرده، پس حسابی خودتو بپوشون
‫تا آخر.
‫من رفتم.
‫هی.
‫هی، مگه امروز روز تعطیلت نیست؟
‫همینو بگو.
‫فکر کنم من هر کاری کنم آخر سر کارم.
‫بیا بریم.
‫[رستوران یونگ‌شیک]
‫من اومدم.
‫خدای من. این چه سر و وضعیه؟
‫همینو بگو. یکی بدجوری اذیتم کرد.
‫بچه‌ها کجا هستن؟
‫خدای من. فرستادمشون بالا.
‫خدای من، همه‌اش حرف میزنن.
‫اصلا کمک نمیدن. ‫فقط سر و صدا می‌کنن.
‫فکر کنم زندگی من چندان راحت نیست.
‫خانواده خودم و نون‌خورهای اضافه. ‫آدم رو از پا درمیاره.
‫هر چی می‌خوای بگو، ‫ولی خودت خیلی اهمیت میدی.
‫مامان. حرف و عمل تو ‫زمین تا آسمون فرق داره.
‫خیلی‌خب. کافیه.
‫مگه توی سر من زندگی می‌کنی؟ ‫از کجا می‌دونی؟
‫معلومه که زندگی کردم. ‫ناسلامتی مادر من هستی‌ها.
‫به هر حال...
‫حال اون مَرد چطوره؟
‫- بابای جه‌پیل رو میگی؟ ‫- آره.
‫مثل همیشه.
‫پس چیزی که میگن درسته، نه؟ ‫از عرش به فرش رسیدن همینه.
‫مثل‌های قدیمی هیچ‌وقت اشتباه نمیگن.
‫زندگی مرفه‌ای دارن و حرف حرف خودشونه، ‫احتمالا فکرشو نمی‌کرد به چنین روزی برسه.
‫فروشگاه بزرگش شبونه ورشکست شد.
‫و از شوکِ ورشکستگی زمین‌گیر شد.
‫ولی با این‌حال، زنش کنارش موند.
‫اون زن، من‌اوک، خیلی وفاداره.
‫همزمان ازش پرستار می‌کنه ‫و در خونه‌ها بازاریابی انجام میده.
‫الان که پسرشون انترن پزشکیه ‫پول زیادی درنمیارن.
‫خدای من.
‫مامان، تو می‌تونی بیوگرافی کامل ‫زندگی بابای جه‌پیل رو بنویسی.
‫چرا تاریخچه خانواده‌شون رو ‫ریز به ریز حفظ کردی؟
‫چون بارها شنیدم.
‫خود من‌اوک بهم گفت.
‫بیوگرافی؟
‫خدای من. اون مرد...
‫هی خواهر.
‫فکر نمی‌کنی واسه این‌موقع از شب ‫صدات یه‌کمی بلنده؟
‫باشه.
‫با این سر و صدا ‫چطوری می‌تونی درس بخونی؟
‫می‌تونی بری پایین.
‫ترجیح میدم اینجا باشم. بهتره.
‫اتاقم خیلی کوچیک و شلوغه.
‫ببخشید.
‫سخت کار می‌کنم، یه عالمه پول درمیارم،
‫و یه خونه با یه حیاط بزرگ می‌گیرم ‫تا یه اتاق مخصوص خودت داشته باشی.
‫همه تلاشمو می‌کنم.
‫من اومدم.
‫مامان.
‫خدای من. سوجین کوچولو رو نگاه کن. ‫بستنی می‌خوری؟
‫به دماغ و لپت چسبیده.
‫حتما خیلی خوشمزه بوده.
‫آره.
‫برگشتی؟
‫امرز مثل همیشه دیر نکردی.
‫فکر می‌کردم دیرتر بیای.
‫واسه چی؟
‫دلیل خاصی داره که نباید زود می‌اومدم؟
‫بو میاد.
‫بهتون گفتم وقتی سوهان‌ماهی کباب می‌کنید ‫اول پنجره‌ها رو باز کنید.
‫نگاه کن. می‌دونستم.
‫«توی خونه بیشتر از ماهی دو بار ‫نوشیدنی نمی‌خوریم.»
‫قوانین خونه رو فراموش کردید؟
‫چطور می‌تونید توی خونه‌ای که ‫بچه زندگی می‌کنه نوشیدنی بخورید؟
‫چه الگویی برای سوجین هستید؟
‫و تو، هوسوک.
‫امروز لباس‌ها نوبت تو بود. شستی؟
‫این کوه رختِ کثیف توی سبد چی میگه؟
‫خب...
‫و جونگ‌بون.
‫دو هفته میشه گفتی یخچال رو تمیز می‌کنی؟
‫باشه، می‌دونم، غر نزن! تمیز می‌کنم.
‫هی، می‌خواستم بشورم.
‫ولی اون اصرار کرد یه لیوان نوشیدنی بخوریم.
‫به خودتون بیاید.
‫من امروز صبح قبل اینکه بر سر کار ‫دستشویی رو شستم.
‫کم‌کم داره شبیه یه نفر خاص میشه.
‫همینو بگو. ‫عینِ گون هه‌جا شده.
‫می‌خواید پشت سرم حرف بزنید؟
‫باید...
‫خوابید؟
‫آره، خوابش برد.
‫کسی طبقه پایین داره از آب استفاده می‌کنه؟
‫آب...
‫ببخشید. تقصیر من بود.
‫جدیدا موقع خواب خیلی ادا داره.
‫واسه اینکه خوابش ببره،
‫باید صد بار قصه خورشید و ماه ‫رو واسش تعریف کنم.
‫ولی فکر کنم امروز خسته شد.
‫بعد اولین قصه بیهوش شد.
‫امروز آقای ما باهاش بازی کرد.
‫خدا می‌دونه موقع هواپیمابازی ‫چند بار اونو چرخوند.
‫مردها خیلی فرق دارن، می‌‌دونید؟
‫مطمئنم...
‫امروز دست درد گرفته.
‫با این‌حال، خیلی خوبه ‫که سانگ‌چو کمک میده.
‫هی.
‫نظرتون چیه به مامان سوجین بگیم ‫امشب مراقبش باشه،
‫و واسه تنوع بریم دونگدامون؟
‫- بریم؟ ‫- بریم.
‫تخفیف بده.
‫خانم‌ها، بیاید! بیاید نگاه کنید.
‫قشنگ نیست؟
‫نگاه کنید. ‫نگاه کردن که ضرر نداره.
‫- ولی سلیقهٔ من نیست. ‫- این یکی چطوره؟
‫ببخشید، مناسب من نیست.
‫- تخفیف میدم. ‫- نه، ممنون.
‫- بیست درصد؟ ‫- ببخشید.
‫خدای من.
‫باورم نمیشه.
‫فکر می‌کنی به بقیه تخفیف میدن؟
‫هی! اینجا چیکار می‌کنید؟ ‫من که زنگ نزدم بیاید!
‫خدای من، دختر! این چه کاریه؟
‫خب، من هیچی نمیگم. خدای من.
‫کی گفت اینجاست؟
‫هی! سه ذرت!
‫هه‌جا!
‫خدای من. خیلی وقت گذشته.
‫فکر کنم آخرین بار پاییز سال پیش اومدید.
‫خب، این دخترها مشغول بودن ‫یه لقمه نون دربیارن.
‫ضمنا، یونگ‌ری، مدرسه شبانه چطوره؟
‫آروم و با ثبات پیش میرم، ‫ولی هدفم اینه امسال قبول بشم.
‫ببخشید؟ آروم؟
‫دهن منو باز نکن.
‫هر شب عین دیوونه‌ها درس می‌خونه.
‫اتاق خودشو داره که درس بخونه، ‫و ما همه روی تخت بزرگ می‌خوابیم.
‫این زن اصلا نمی‌خوابه. دیوونه‌ست.
‫یونگ‌ری حتی همون قدیم هم ‫همت بالایی داشت.
‫روز رو کار می‌کنی و شب درس می‌خونی؟
‫اون واقعا تا دیر وقت می‌خوابه.
‫هه‌جا.
‫تا دیر وقت کار می‌کنه درسته، ‫نه تا دیر وقت می‌خوابه.
‫هی. حالا هر چی.
‫- جفتش یکیه! ‫- جفتش یکیه!
‫دورهم جمع شدیم منو به قدیم‌ها می‌بره.
‫الان که فکرشو می‌کنم ‫هه‌جا اعجوبه‌ای بود، نه؟
‫- دقیقا. ‫- آره.
‫جو اتاق همیشه به اون بستگی داشت.
‫ولی بعد اینکه سو جونگ‌هی اومد، ‫یه‌کم آروم گرفت، نه؟
‫دوست دارم بدونم جونگ‌هی چیکار می‌کنه...
‫هر کجا که هست، ‫مطمئنم حالش خوبه.
‫باید همین باشه.
‫هی، واستون نوشیدنی گرفتم. ‫چرا نمی‌خورید؟
‫- بخورید. ‫- ممنون.
‫سوپ رو ببرید.
‫بیا، یونگ‌می.
‫ببخشید، دارم رد میشم.
‫مراقب باشید، داغه.
‫اینم از این.
‫خیلی‌خب.
‫بخوریم.
‫- شروع کنیم! ‫- شروع کنیم!
‫خیلی‌خب.
‫شما دو نفر امروز باید برید سر کار؟
‫- آره. ‫- آره.
‫خدای من.
‫امروز بار کاهو میرسه،
‫و من و هوسوک ‫باید سالاد کیمچی تازه درست کنیم.
‫فکر نمی‌کنم امروز بتونم ‫سوجین رو ببرم مهد کودک.
‫من هستم! من می‌برم. ‫من سوجین رو می‌برم.
‫خدای من. تو چه‌ت شده؟
‫یه سال بزرگ شدی،
‫و یه‌دفعه بالغ شدی؟
‫آره.
‫الان جزو بزرگ‌های مدرسه‌مون هستم.
‫بگیر.
‫خدای من.
‫خیالم راحت شد.
‫الان می‌تونیم با خیال راحت ‫روی کیمچی تمرکزمو بذارم.
‫یونگ‌ری!
‫هی، این چیه؟
‫روز گل رز؟
‫واسه همه‌چیزی یه روز خاص دارن.
‫روز ولنتاین، روز سفید...
‫فکر کنم از اون روزهاست ‫که عشقت رو اعتراف می‌کنی؟
‫ترفند بازاریابیه.
‫وقتی بهش فکر کنی،
‫آدم‌ها توی این حقه‌ها خیلی زبر و زرنگ هستن.
‫خب، می‌دونی...
‫شاید فرصت طلایی تو باشه...
‫تا بالاخره احساست رو به جه‌پیل بگی؟
‫این صابون‌های شکل گل رز خیلی خوشگن.
‫[رز نارنجی: عشق اولی که با خجالت همراه است.]
‫جه‌پیل؟ این حرف از کجا اومد؟
‫چون رابطه شما دو تا خیلی مبهمه، نیست؟
‫مشتری‌های ثابتِ سالن همیشه ‫درباره شما دو نفر حرف میزنن.
‫قرار می‌ذارن؟ نمی‌ذارن؟
‫زوج هستن یا نه؟
‫حتی منم می‌تونم بگم رابطهٔ شما ‫از دوستی فراتره.
‫باهام روراست باش، خب؟
‫از جه‌پیل خوشت میاد یا نه؟
‫دیدی؟ از اون خوشت میاد.
‫واسه کار دیرمون میشه. زود باش.
‫بیا بریم.
‫گذشته‌ها گذشته. ‫شما خیلی وقته همدیگه رو می‌شناسید.
‫- شما دو تا می‌تونید... ‫- اتوبوس داره میاد. بدو بریم.
‫هی، صبر کن.
‫عجب، چرا پولدارها...
‫خونه‌هاشون رو، روی تپه می‌سازن؟
‫خب، واسه اون‌ها ‫چون با ماشین همه‌جا میرن،
‫سخت نیست.
‫حتی وقتی دوباره پولدار بشم،
‫مطمئنا خونه‌ام رو روی زمین صاف می‌سازم.
‫یه زمین صاف و هموار.
‫بالاخره رسیدم.
‫خدای من.
‫کیه؟
‫از یودانهاک اومدم.
‫خدای من. خانم!
‫به همین زودی لکه‌های تیره جدید ‫روی پوستتون ظاهر شده.
‫فکر می‌کردم بعد اینکه از محصول جدید ما ‫استفاده کردید، از بین رفتن.
‫واقعا؟
‫واسه سفر کاری با شوهرم ‫رفته بودم هاوایی.
‫شاید خورشید اونجا خیلی قوی بوده؟
‫ای‌وای. حالا فهمیدم.
‫دست بر قضا، شرکت من ‫یه کرم جدید واسه لکه‌های تیره ساخته.
‫معجزه می‌کنه.
‫خب...
‫اون بازیگره، جونگ بورا رو می‌شناسید؟
‫پنجاه سالشه.
‫از این کرم استفاده کرد ‫و لکه‌های صورتش رفت.
‫جدا؟
‫الان که فکرشو می‌کنم،
‫جدیدا پوستش خیلی شفاف شده بود.
‫واقعا؟ ‫می‌دونستم متوجه میشید.
‫چشم‌های تیزبینی دارید.
‫اما لکه‌های تیره رو...
‫راستی، جه‌پیل دانشگاه پزشکیش تموم شد؟
‫الان انترنه؟
‫آره.
‫زمان عین برق و باد می‌گذره، نه؟
‫که یعنی منم دارم پیرتر میشم.
‫واسه همین مراقبت از پوست خیلی مهمه.
‫و کرم لکه‌بر...
‫خیالت راحت شد، نه؟
‫اینکه جه‌پیل دکتر شد.
‫وگرنه داغون می‌شدی.
‫زن صاحب فروشگاه تو عمرش کار نکرده،
‫و الان مجبوره فروشندگی کنه.
‫خدای من.
‫- دل آدم کباب میشه. ‫- خب...
‫فکر کنم سرنوشت منه.
‫اگه انقدر دلتون واسه من می‌سوزه، ‫می‌تونید کرم لکه‌بر رو بخرید...
‫عزیزم، تلفن رو میدی؟
‫حتما.
‫خدای من.
‫بفرمایید.
‫الو؟
‫هیون، مامانم. همه‌چیز مرتبه؟
‫- خدای من. ‫- واقعا؟
‫آخر هفته داری میای کره؟
‫خدی من.
‫شوخی می‌کنی؟ ‫معلومه هیجان‌زده‌ام.
‫صبر کن، باید بگم اتاقت رو ‫کاغذ دیوار جدید بزنن.
‫و باید واست تخت جدید بگیرم.
‫باشه، فهمیدم.
‫گفتم فهمیدم. ‫مامان ترتیبِ همه‌چی رو میده.
‫باشه. بهم زنگ بزن.
‫پسرتون داره برمی‌گرده؟
‫آره.
‫خدای من. نباید یه جا بشینم.
‫اگه می‌دونستم، ‫کاغذ دیواری اتاقشو زودتر میزدم.
‫چه رنگی بزنم؟
‫صبر کنید، ببخشید خانم!
‫کرم لکه‌بر...
‫کرم...
‫فکر می‌کنی کی هستی به من زل میزنی؟
‫به نفعته اونور رو نگاه کنی.
‫چرا باید اونور رو نگاه کنی؟
‫اونم با این چشم‌های قشنگی ‫که از مامانم بهم ارث رسیده؟
‫اون تویی که باید اونور رو نگاه کنی!
‫خدای من.
‫این دختره دیوونه‌ست.
‫هی!
‫چرا انقدر کله‌شقی؟
‫تازه شنیدم دیروز اکیپ منو اذیت کردی.
‫اذیت؟ منو نخندون.
‫هی.
‫حتی اگه خلافکار هستیم، ‫باید یه‌کم کلاس داشته باشیم.
‫به خاطر پول بچه‌ها رو اذیت کنم؟ ‫رقت انگیزه.
‫داری اعتبار ما خلافکارها ‫رو خراب می‌کنی، می‌دونی؟
‫چی؟ فکر می‌کنی چون دهن داری...
‫می‌تونی هر چی دلت می‌خواد بگی؟
‫چیه؟ می‌خوای بزنیم؟
‫پس به جای حرف زدن، بزن.
‫- عقلشو از دست داده. ‫- هی!
‫- ولم کن! ول کن! ‫- ول کن!
‫- هی، ولم کن! ‫- چیکار می‌کنید؟
‫- ول کن! مگه کری؟ اون دیوونه‌ست. ‫- نگاهش کن.
‫اون روانیه؟
‫- گفتم ولم کن! هی! ‫- هی، خوبی؟
‫- ولم کن! ‫- اون روانیه؟
‫- یونگ‌بی. ‫- لعنتی.
‫[کوه یونگ‌بی]
‫[هان سه‌ری]
‫- هی، مگه نگفتم ولم کن؟ ‫- بیا اینجا ببینم.
‫- گفتم ول کن! هی! ‫- هی!
‫کوه یونگ‌بی.
‫وایسا.
‫هی، اونطوری که فکر می‌کنی نیست.
‫منتظر تو بودم، و اون‌ها شروع کردن.
‫تحت هیچ شرایطی، ‫خشونت به هیچ وجه راه حل نیست.
‫اون‌ها چند تا آدم بیشعورن.
‫بچه‌های ضعیف‌تر رو تلکه می‌کردن...
‫درست حرف بزن.
‫آخه با یه مشت آدم عوضی ‫چطور مهربون باشم؟
‫تو همیشه منو اذیت می‌کنی.
‫ما ورشکست شدیم، و بابام سکته کرده ‫و الان بیمارستان بستریه.
‫با این اتفاق‌ها، به خاطر رفتار بدم ‫می‌تونی منو سرزنش کنی؟
‫هی، صبر کن!
‫کوه یونگ‌بی!
‫بعد زانو زدم و زانوهام...
‫من اومدم.
‫میشه به حرفم گوش بدی؟
‫هی، هان سه‌ری.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟ نباید خونه باشی؟
‫کسی خونه نیست، برم چیکار؟
‫با یونگ‌بی تکالیفمو انجام میدم.
‫بیا اینجا.
‫هی، یونگ‌بی رو اذیت نکنی!
‫- چی؟ خدای من. ‫- عیب نداره.
‫اگه باهاش حرف بزنی، به خدا...
‫- کافیه. ‫- خدای من، از دست این دختر.
‫نمی‌دونم این پر حرف بودنشو ‫از کی به ارث برده.
‫بگذریم...
‫کجا بودم؟
‫- نیمکت مرمر، آرایش... ‫- درسته.
‫داشتم می‌گفتم، وسط ماساژ بودم،
‫جوری رفتار کرد انگار می‌خواد خرید کنه. ‫الکی بهم امید نده.
‫انگار فقط خودش پسر داره.
‫وسط ماساژ بلند شد ‫و بدو بدو رفت طبقه بالا.
‫خدای من، اون زن نفرت انگیز. ‫همیشه یه مسئله کوچیک رو گنده می‌کنه.
‫همه‌اش شعار میده که می‌خواد بهم کمک کنه.
‫- خدای من. ‫- خیلی‌خب، خب...
‫جونگ‌هیون کِی میاد خونه؟
‫فکر کنم آخر هفته.
‫یونگ‌شیک گفته بود سال آینده میاد.
‫فکر کنم یه‌‌دفعه برگشته.
‫با این‌‌وجود، ‫منم جای اون بودم خوشحال می‌شدم.
‫تنها پسرشونه.
‫صبر کن، چی؟
‫الان طرف اونو می‌گیری؟
‫چون پسرش با یونگ‌شیک دوسته؟
‫بی‌خیال.
‫طرفشو بگیرم؟ محض رضای خدا، ‫اون‌ها که غریبه نیستن.
‫البته که طرفشو گرفتی. چرا نگیری؟
‫بعد ورشکستگی‌مون.
‫می‌دونی که من همیشه ‫خودمو قربانی می‌بینم، نه؟
‫سر هر چیز کوچیکی ناراحت میشم.
‫یالا، طرف منو بگیر. زود باش.
‫بگو طرف منی، زود باش.
‫خیلی‌خب، باشه، تو راست میگی. ‫پولدارها خیلی بدجنسن.
‫یه جنس کوچیک بخرن ‫مگه چه ضرری داره، از پولشون که کم نمیشه.
‫باید اول کرم رو می‌خرید ‫و بعد به پسرش می‌رسید.
‫خدای من، زن بیشعور.
‫امیدوارم با صورت بیفته زمین.
‫بفرما. راضی شدی؟
‫- خدای من. ‫- آره، حالم خیلی بهتر شد.
‫تو آخر منو دق میدی.
‫حتما توی زندگی قبلیم ‫گناه بزرگی مرتکب شدم...
‫که گیر تو افتادم.
‫خدای من، خسته شدم.
‫- ولی می‌دونی... ‫- چیه؟
‫وقتی بهش فکر کنی، ‫جالبه که چطور سرنوشت همه‌چی رو رقم می‌زنه.
‫منظورت چیه؟
‫خب، جونگ‌هیون ‫یونگ‌شیک رو به ما معرفی کرد،
‫و یونگ‌شیک به جه‌پیل ما درس می‌داد.
‫و به خاطر اون، ‫جه‌پیل پزشکی قبول شد.
‫و می‌دونی چیه؟
‫اون به طرز عجیب استعداد پزشکی داره.
‫- جه‌پیل! ‫- خدای من.
‫دوستان.
‫باز چی شده؟
‫آسمون داره سقوط می‌کنه؟
‫یا یه اتوبوس پر از بیمار آوردن؟
‫نه، این نیست.
‫در مورد برنامه ‫شب دانشجوهای پزشکی این هفته‌ست.
‫باشه.
‫راسته که اگه همراه نداشته باشی جریمه میشی؟
‫اوه، انگار چانگ‌یوای ‫باز داره قدرت‌نمایی می‌کنه.
‫تابه‌حال جریمه ندادیم، درسته؟
‫دقیقا.
‫رفیق. تو دردسر بزرگی افتادم.
‫این ماه آه در بساط ندارم. ‫واسه جریمه هیچی پول تو دست و بالم نیست.
‫بد شانسی.
‫آره.
‫زود باش، بخور.
‫- هی، بخور. ‫- باشه.
‫هی، هان جه‌پیل.
‫اون دوستت هست؟
‫کی؟
‫می‌دونی، همون که میاد ‫موهای باباتو کوتاه می‌کنه.
‫دوستته دیگه، آره؟
‫بی‌خیال، واسم جورش کن. ‫سلیقهٔ منه.
‫اگه بشه، مهمونت می‌کنم.
‫گوشت گاو میدم. استیک چطوره؟
‫نه.
‫هر پیشنهادی بدی، نمیشه.
‫چرا آخه؟
‫خودت گفتی چیزی بین شما نیست.
‫هی، الکی جواب منفی نده و یه دلیل بیار.
‫ببین، جواب من منفیه.
‫چون نمی‌خوام.
‫نه، وضعیت رو عجیب می‌کنه.
‫به خودت بیا.
‫«روز رز چند روز دیگه‌ست،
‫آیا این بار به اندازه کافی شجاع خواهم بود ‫که احساساتم را اعتراف کنم؟
‫این ترانه با آرزوی تحقق آن، ‫به شما تقدیم می‌شود.»
‫این آهنگ رو شین جونگ‌ّهی ‫در منطقه هونگجی درخواست داده.
‫خیلی‌خب. این آهنگ شماست.
‫سوزان اثری از کیم سونگ‌جین.
‫خدای من، باورم نمیشه.
‫چطور ممکنه همچین صدایی ‫از گلوی آدم بیرون بیاد؟
‫خدای من. سوختم!
‫هی، مراقب باش!
‫با این وضع موهامو می‌سوزونی.
‫واسه همین گفتم اول روی کلاه‌گیس تمرین کن!
‫سکته‌ام دادی.
‫کلاه‌گیس با موی واقعی فرق داره.
‫مگه واست خوراکی نخریدم ‫تا مدلم بشی، ها
‫تکون نخور و غر نزن.
‫من اومدم.
‫- برگشتی؟ ‫- اومدی.
‫بوی سوختگی میاد؟
‫بفرما! موهامو سوزوندی!
‫- واقعا، ‫- نسوخت.
‫- بعضی‌وقت‌ها تحملتو ندارم. ‫- نه، نسوخته.
‫اصلا نسوخته. نگاه کن.
‫بو کن. نسوخته.
‫مثل ماری آنتوانت شدی، خیلی خوشگل شدی.
‫ولی بوی سوختگی میاد.
‫واقعا نسوخته.
‫من جوااب میدم.
‫- مراقب باش موهام نسوزه. ‫- واقعا نسوخته.
‫الو؟
‫سلام جه‌پیل.
‫کارت تموم شد؟
‫فکر کردم هنوز سر کاری ‫و می‌خواستم زنگ بزنم سالن.
‫آره، تازه اومدم خونه.
‫خب، چه خبر؟ همه‌چی مرتبه؟
‫سرت که شلوغ نیست؟
‫الان نه. ‫امروز خیلی شلوغ بودم.
‫به خاطر حادثه‌ای که ‫توی محل ساخت و ساز رخ داد.
‫الان فرصت پیدا کردم نفس بکشم.
‫خدای من. حتما خسته شدی.
‫گوش کن.
‫یک‌شنبه آزادی؟
‫آره، سالن تعطیله، می‌دونی که.
‫چرا؟
‫خب، چیز خاصی نیست،
‫ولی یه مراسم سالانه داریم ‫به اسم شب دانشجویان پزشکی.
‫و اگه همراه نیاری،
‫باید جریمه پرداخت کنی.
‫داشتم فکر می‌کردم ‫شاید بتونی همراه من بیای.
‫پس...
‫قراره؟
‫خب، یعنی...
‫بدم نمیاد ولی...
‫مطمئنی می‌خوای با من بری؟
‫باشه پس، من میام.
‫آره، اون هتل رو بلدم.
‫باشه.
‫دم هتل می‌بینمت.
‫باشه، خوبه.
‫قرار؟ داستان قرار چیه؟
‫- جه‌پیل باهات قرار گذاشت؟ ‫- قرار؟
‫زود باش بگو!
‫حرف نمیزنی داره منو دق میده.
‫- بگو تا غش نکردم! ‫- خب...
‫یه مراسم دارن به اسم ‫شب دانشجویان پزشکی‌همچین‌چیزی.
‫اگه تنها بره جریمه میشه، ‫واسه همین گفت باهاش برم.
‫- خدای من. ‫- خدای من.
‫آره! بالاخره داره اتفاق میفته؟
‫واقعا فکر می‌کنی جه‌پیل ‫سر جریمه شدن بهت زنگ زد؟
‫علنا داره اعتراف می‌کنه.
‫اون بالاخره...
‫تصمیمش رو گرفته. ‫اعتراف می‌کنه حالا، مطمئنم!
‫یونگ‌ری. ‫به خودت بیا و گوش کن.
‫- این لحظه طلایی توئه. ‫- باشه!
‫نذار این فرصت هدر بره.
‫- نباید اجازه بدی. ‫- می‌فهمی چی میگم؟
‫منظورتون چیه لحظه طلایی منه؟ ‫الکی بزرگش نکنید.
‫- خدای من! ‫- کوه یونگ‌ری!
‫چطور می‌تونی انتظار داشته باشی ‫این قضیه رو بزرگ نکنیم؟
‫- قبول کن دیگه، التماس می‌کنم! ‫- این فرصت توئه!
‫اگه از دستش بدی احمقی! ‫باید...
‫بسه! کافیه.
‫تمومش کنید، خب؟
‫من فقط...
‫ما فقط...
‫به نظر ما شما دو تا خیلی به‌هم میاید.
‫اینکه از دور شاهد ماجرا هستیم ‫خیلی آزار دهنده‌ست.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم اما...
‫ولی خودم زندگی عشقی‌مو درست می‌کنم.
‫پس لطفا...
‫ساکت.
‫البته که ایرادی نداره.
‫چون تو هستی میگم.
‫چون تو هستی.
‫یعنی چی؟
‫چون با من راحته؟
‫چون نزدیکیم؟
‫یا ممکنه...
‫که اون...
‫از من خوشش بیاد؟
‫ببخشید! یه لحظه صبر کنید.
‫- بله؟ ‫- یه رز می‌خوام.
‫یه رز لطفا.
‫می‌خوام هدیه بدم. ‫رز نارنجی رو بدید لطفا.
‫[رز نارنجی: عشق اولی که با خجالت همراه است.]
‫[خاطرات فراموش نشدنی ‫برای زوج‌های جدید عاشق.]
‫[فرودگاه بین المللی گیمپو]
‫سلام، راننده جونگ!
‫حالت چطوره؟
‫تازه سوار شدم، مامان.
‫باشه. باید خسته باشی، آره؟
‫عجله نکن ولی زود بیا خونه، باشه؟
‫خدای من. ‫نکنه خیلی وقته از زبان کره‌ای دور بودم.
‫نمی‌دونم چطوری عجله نکنم ‫ولی زود بیام.
‫باید برم یه جایی، مامان.
‫می‌دونم دلت تنگ شده، ‫ولی یه‌کم بیشتر صبر کن.
‫شاهد جانگ یون‌هی، ‫شاهد کلیدی تبرئه متهم،
‫در زمان حادثه،
‫حضور خود را در کنار متهم به یاد نمی‌آورد.
‫بنابراین، بر اساس شهادت جانگ یون‌هی،
‫برای اثبات ادعای متهم کافی نیست.
‫از طرف دیگر، شهادت کیم یونگ‌سو، ‫تنها شاهد عینی،
‫از لحظه ارائه اولین اظهارات تا زمان حضور در دادگاه، ‫کاملاً ثابت و بدون تغییر باقی مانده است.
‫با در نظر گرفتن تمامی این جوانب،
‫شهادت کیم یونگ سو بسیار معتبر است،
‫احتمال بی‌گناهی متهم را به شدت کاهش می‌دهد.
‫بنابراین، محتویات کیفرخواست...
‫با شواهد آنقدر قطعی ‫اثبات شده تلقی می‌شوند...
‫که هیچ جای تردید منطقی باقی نمی گذارد.
‫با توجه به دلایل ذکر شده، ‫دادگاه اکنون ری خود را اعلام می‌دارد.
‫نظم جلسه را رعایت کنید. ‫متهم به پرداخت دو هزار دلار جریمه محکوم شد.
‫[قاضی]
‫بسیار خب، کارآموز کوه یونگ‌شیک.
‫میشه دلیل اینکه متهم رو ‫گناهکار دونستی توضیح بدی؟
‫مطابق ماده ۳۰۷ قانون مجازات، ‫بر اساس اصل محاکمه با ادله،
‫برای اثبات جرم...
‫باید اثبات شود که هیچ شک معقولی وجود ندارد.
‫در این پرونده، شاهد مدافع...
‫نتوانست مدارک کافی ‫برای اثبات بی‌گناهی متهم ارائه دهد،
‫در حالی که شهادت قربانی ‫کاملا قابل اعتماد بود.
‫در نتیجه، به این جمع‌بندی رسیدم ‫که ادله کافی ارائه شده است.
‫خوبه. بسیار خب.
‫با وجود اینکه شهادت می‌تواند ‫نوعی مدرک غیرقابل اتکا باشد،
‫در چنین پرونده‌ای...
‫در صورتی که قاضی به یقین کامل برسد...
‫و از اعتبار شهادت اطمینان دارد،
‫می‌تواند گواه مهمی برای رای باشد.
‫آفرین، کارآموز کوه یونگ‌شیک.
‫امروز سنگ تموم گذاشتی.
‫باید گرسنه‌ات باشه. ‫بیا بریم، مهمون من.
‫نه، من هنوز کار دارم. ‫تو برو غذا بخور.
‫بی‌خیال، بیا بریم غذا بخوریم.
‫نمیگم که دعوت تو. ‫همیشه تعارف می‌کنم و تو رد می‌کنی.
‫- کم‌کم دارم ناراحت میشم. ‫- کوه یونگ‌شیک.
‫آقای قاضی آینده.
‫چی؟
‫منم. چی فکر کردی؟
‫بیا ببینم.
‫- می‌خوای تفتیش کنی؟ ‫- برو عقب.
‫خدای من. از دست تو.
‫- سلام. ‫- عجب.
‫کِی اومدی؟
‫توی نامه آخرت چیزی نگفتی.
‫امروز اومدم.
‫هی، اگه می‌گفتم سوپرایز نمی‌شدی.
‫ممکنه به خاطر توهین ‫به قاضی آینده دستگیر بشم؟
‫ترسیدم.
‫هنوزم مثل همیشه لوسی.
‫خب، واسه همیشه برگشتی؟
‫آره.
‫نمی‌تونستم بیشتر بمونم. ‫بابام داره سنش بالا میره،
‫و فکر کنم وقتش رسیده ‫من مدیریت شرکت رو به عهده بگیرم.
‫آره، بالاخره باید می‌اومدی.
‫تصمیم خوبی گرفتی.
‫خب، با کسی قرار نمی‌ذاری؟
‫با توجه به چیزی که دیدم، ‫اون خانم باهوشی که باهات بود...
‫انگار یه‌کمی بهت علاقه داشت، ‫اینطورفکر نمی‌کنی؟
‫یا نکنه از یکی دیگه خوشت میاد؟
‫چیه؟
‫نه، همچین چیزی نیست.
‫مسئولیت خرج تحصیل ‫خواهر و برادرم گردن منه...
‫و سعی می‌کنم فشار رو از روی مامانم بردارم.
‫درسته. مامانت.
‫امیدوارم حالش خوب باشه.
‫آمریکا که بودم بیشتر از هر چیزی ‫دلم واسه دوئن‌جانگ جیگه مامانت تنگ می‌شد.
‫یونگ‌بی و یونگ‌می باید خیلی بزرگ شده باشن.
‫و یونگ‌ری...
‫یونگ‌ری چیکار می‌کنه؟
‫[دهمین شب دانشجویان پزشکی یونسو]
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫من اومدم.
‫شما؟
‫منو می‌شناسی؟
‫هی، بس کن.
‫همین‌طوری خجالت می‌کشم و معذبم،
‫می‌خوام یه سوراخی پیدا کنم برم اونجا.
‫باشه، خب کی...
‫بس کن.
‫باشه.
‫یه آدم دیگه شدی.
‫غافلگیرم کردی.
‫زشت شدم؟
‫آرایشم غلیطه؟ پاک کنم؟
‫نه، خوب شده. واسه چرا؟
‫نه. پاک می‌کنم. خوب نیست.
‫بهت گفتم خوبه.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫خدای من. می‌دونم الکی میگی.
‫خب، بریم داخل همراه من؟
‫بس کن.
‫بریم.
‫[دهمین شب دانشجویان پزشکی یونسو]
‫- اینجا عالیه. ‫- می‌دونم.
‫چی شده؟
‫- حالت خوب نیست؟ ‫- سلام.
‫نه، فکر کنم ذهنیه.
‫بعد مدت‌ها دوباره حالت تهوع گرفتم.
‫نه. باید چیکار کنیم؟
‫برم داروخونه دارو بگیرم؟
‫نه، اون‌قدر بد نیست.
‫فعلا خوبم.
‫- بریم. ‫- از این‌طرف.
‫- جونگ‌هی؟ ‫- یونگ‌ری!
‫ببخشید.
‫ببخشید، شما رو می‌شناسم؟
‫ببخشید. اشتباه گرفتم.
‫چی شده، یونگ‌ری؟
‫چی شد؟
‫حالت خوبه؟
‫[دهمین شب دانشجویان پزشکی یونسو]
‫بذار ببینم.
‫بهتره یخ بذاریم، قبل اینکه ورم کنه.
‫این یخه؟
‫از کجا آوردی؟
‫مورد اضطراری بود. باید چیکار می‌کردم؟
‫یه تیکه از مجسمه یادبود یخی رو کندم.
‫چی؟ هی!
‫شوخی می‌کنم.
‫به رستوران هتل گفتم یخ بدن.
‫خدای من.
‫سرده.
‫یه‌کم سرده.
‫خدای من. فکر کنم ورم کرده.
‫موقع راه رفتن اذیت میشی.
‫چی دیدی که اینجوری وحشت‌زده دوییدی؟
‫آدم معروفی‌چیزی دیدی؟
‫اگه تا فردا ورم داشت، بیا بیمارستان.
‫باید ایکس‌ری بگیریم.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، خوبه.
‫زود باش، می‌برمت خونه.
‫نه، نمی‌خواد. تو به جشنت برس.
‫من با تاکسی میرم. ‫خودم می‌تونم برم.
‫نه، اصرار می‌کنم. ‫اینطوری عذاب وجدان می‌گیرم.
‫تازه، اصلا چرا باید ‫توی این مراسم‌های مسخره باشیم؟
‫با این کارم هم ارشدها رو از خودم می‌رونم ‫هم جریمه می‌شم. تهش که چی؟
‫دستت.
‫از اینم بخور.
‫خدای من، آروم باش.
‫معده درد می‌گیری.
‫بازم واست برنج میارم، ‫آروم بخور، باشه؟
‫تا دلت بخواد برنج هست.
‫یه کوه برنج داریم.
‫چشم خانم. ‫دلم واسه این طعم لک‌زده بود.
‫می‌بینی؟ این غذا رو که می‌خورم ‫گریه هم می‌کنم.
‫صبر کن، یه فکری دارم.
‫نظرتون چیه توی محله کره‌ای‌ها ‫یه رستوران بزنیم؟
‫سرمایه از من.
‫شما رئيس و من مشاور میشم.
‫با این طعم و مزه، ‫فروش‌مون تضمین شده‌ست. خدای من.
‫استاد غلو کردن شدی.
‫از زندگی توی آمریکا یاد گرفتی؟
‫خدای من.
‫قبلا بهم می‌گفتید ‫به زبونم روغن کنجد زدم.
‫از خلاقیتت تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫خیلی‌خب، کافیه. غذاتو بخور
‫- مگه نمی‌خوای بری خونه؟ ‫- راست میگی.
‫از همون قدیم،
‫من همیشه خونه شما رو بیشتر ‫خونه خودم دوست داشتم. نمی‌دونم چرا.
‫خودت چه فکری می‌کنی؟ به خاطر غذا دیگه.
‫حق با توئه. به خاطر غذاست.
‫دستپخت مادرتو خیلی دوست دارم.
‫لطفا بخورید.
‫طعم خوشمزه و دلچسبی داره. ‫می‌پسندید.
‫تو هم همینطور، قاضی کوه.
‫هنوز قاضی نشدم. کارآموزم.
‫کارآموز باشی یا نه.
‫بزودی قاضی میشی. فرقی نداره.
‫درسته. ‫خانم، شما معرکه‌ای.
‫تنها دلیل قبول شدن اون ‫توی امتحان وکالت به خاطر شماست.
‫من و خدا خوب می‌دونیم.
‫هی، تو هم می‌دونی مگه نه؟
‫اگه ندونی، اصلا آدم نیستی.
‫می‌دونم. ‫آروم بگیر و غذاتو بخور.
‫باشه.
‫ضمنا، یونگ‌ری کی میاد؟
‫دیروقت از سر کار میاد؟
‫امروز یونگ‌ری تعطیله. قرار داشت.
‫قرار؟
‫قرار با کی؟
‫[بازار یونگون]
‫هی، نمی‌خواد.
‫از اینجا آروم آروم میرم. ‫تو دیگه باید برگردی.
‫اگه می‌خواستم برم، تا اینجا می‌اومدم؟
‫بگیر.
‫چی؟
‫بپر.
‫چیکار می‌کنی؟
‫اگه راه بری، باز ورم می‌کنه. زود باش.
‫هی بی‌خیال، انقدر هم بد نیست.
‫تازه، من سنگینم.
‫مگه چقدر وزن داری؟ ‫بحث نکن و سوار شو.
‫نباید به خودت فشار بیاری. ‫من دکترم، یادت رفته؟
‫خدای من. پای بیچاره‌ام.
‫مگه اینکه بخوای همینطوری بمونم، بگو.
‫تو...
‫به نفعته پشیمون نشی. ‫جدی میگم...
‫دارم سوار میشم، خب؟
‫بهت هشدار دادم.
‫خیلی ترسیدم.
‫- خیلی‌خب، سوار شدم. ‫- باشه.
‫آره. آماده‌ام.
‫خیلی‌خب، بریم.
‫خدای من.
‫از پر ساخته شدی؟
‫باید بیشتر غذا بخوری. می‌شنوی؟
‫با این وزنِ سبک چطوری ‫از صبح تا شب داری راه میری؟
‫اگه سبکم، چرا داری زور میزنی.
‫زور میزنم؟
‫چی؟ نه. راحتم.
‫خدای من.
‫- هی. ‫- خدای من، خانم کوه.
‫نجاتم بده.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫خدای بزرگ.
‫ممنون، هان جه‌پیل.
‫تو من رسوندی خونه، ‫ولی خودت می‌خوای چیکار کنی؟
‫الان ارشدها ازت کینه به دل می‌گیرن، نه؟
‫بی‌خیال. هر کاری دوست دارن بکنن.
‫من یه یاغی تمام عیار بودم، یادت رفته؟
‫مگه میشه یادم بره؟
‫قرار گروهی سال آخر دبیرستان؟ ‫آره، همه‌چیو مشخص می‌کنه.
‫دقیقا. حالا زود برو خونه.
‫و یادت نره قبل از خواب، یخ بذاری.
‫راستی...
‫می‌دونی...
‫یونگ‌ری.
‫جونگ‌هیون؟
‫هی، بی‌ریخت. کِی انقدر خوشگل شدی؟
‫انقدر خوشگل شدی که استرس گرفتم.
‫بی‌ریخت بودنت رو ترجیح میدم. ‫اینطوری دلم آروم می‌گیره.
‫جونگ‌هیون، کِی برگشتی کره؟
‫نمی‌دونستم برگشتی.
‫امروز اومدم.
‫همین که اومدم، ‫هوس دوئن‌جانگ جیگه مامانتو کردم.
‫خب، جه‌پیل.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫خدای من. شبیه دکترها شدی.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫منم از دیدنت خوشحالم.
‫درسته.
‫- یه بطری دیگه لطفا. ‫- الان.
‫داشتم با دوست یونگ‌ری حرف میزدم...
‫شما دو تایی واسه ‫شب دانشجوهای پزشکی رفتید، آره؟
‫فکر کنم کسی توی زندگیت نیست ‫که یونگ‌ری رو بردی.
‫نه.
‫ولی بازم...
‫باید بیشتر مراقبش باشی.
‫چطور تونستی اجازه بدی مچ پاش پیچ بخوره؟
‫هی، مگه تقصیر جه‌پیله؟ ‫اون دست و پا چلفتیه.
‫خب، راست میگی.
‫ولی بخشی از جذابیت اونه، نه؟
‫یه جور آسیب‌پذیری پنهان داره، نه؟
‫آره.
‫خیلی دلم می‌خواست اونو ببینم، ‫ولی زود رفت.
‫برم دنبالش؟
‫این دفعه من کولش می‌کنم. ‫چیز خاصی نیست.
‫الان نباید نوشیدنی بخوره.
‫التهابش بیشتر میشه.
‫واقعا؟
‫خب، اگه آقای دکتر میگه، ‫نمی‌تونم مخالفت کنم.
‫بخور.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫- یه بطری دیگه میارید؟ ‫- آره.
‫راستش، دو تا بطری بیار.
‫الان.
‫خدای من. می‌بینی بچه‌جون؟
‫باید یاد بگیری هر جنگی ارزش جنگیدن نداره.
‫ببخشید.
‫در برنامه «برای شما که امشب بیدارید،»
‫یه نامه دیگه ‫از یکی از شنوندگان ثابت‌مون داریم.
‫اون فردیه که تمام خانواده رادیویی ما ‫هواشو داره، درست میگم؟
‫بیاید نامهٔ کی رو از ناحیه دودام بخونیم.
‫«امروز، فهمیدم به جز روز ولنتاین ‫و روز سفید،
‫روز دیگه‌ای به نام روز رز داریم.
‫ظاهرا، در این روز عشقت رو ‫با یک گل رز به فردی ابراز می‌کنی.
‫من نتونستم در روز ولنتاین ‫ماه فوریه شهامتشو پیدا کنم،
‫ولی فکر کنم این‌دفعه موفق بشم.
‫دلشوره دارم که اگه راهمون ‫از هم جدا شه چی پیش میاد...
‫و شرایط عجیب بشه.
‫اما نمی‌خوام احساساتی ‫که مد‌ت‌هاست خاک کردم رو...
‫نادیده بگیرم.»
‫و ایشون درخواست آهنگ ‫بازتاب قلب من از جه‌ها رو دادن.
‫خیلی دوست دارم بدونم نتیجه چی شد.
‫اگه اعتراف اون به خوبی پیش رفته باشه،
‫احتمالا الان برنامه ما رو گوش نمیده.
‫خب، امیدوارم به نتیجه خوبی رسیده باشه.
‫الان به این آهنگ گوش میدیم.
‫بازتاب قلب من اثری از یو جه‌ها.
‫خب، در نهایت...
‫اعتراف امروز من...
‫خوب پیش نرفت ‫چون زمان‌بندیم بد بود.
‫چی؟
‫چی سرشون اومده؟ چی شده؟
‫هیچی.
‫کول کردن این دو تا به‌درد نخور ‫منو تا پای مرگ برد.
‫خدای من، این دو تا خیلی دردسرن.
‫چی؟ من کجام؟
‫خیلی تاریکه.
‫خب، جالب نیست؟
‫باید به یکی نوشیدنی بده ‫تا ذات واقعی‌شو بفهمی.
‫وقتی از خودشون بی‌خود شدن، ‫چه اونی که از خارج اومده و چه دکتر...
‫جفتشون یکی‌ان، نه؟
‫همینو بگو.
‫منو بگو که فکر می‌کردم آدم باحالیه.
‫الان به نظرم همچین آدم درستی نیست.
‫خدای من.
‫کیه؟
‫مامان؟
‫- چی؟ ‫- خدی من.
‫سنگینی.
‫دردم میاد.
‫خدای من.
‫هی، بدنم گرفت!
‫هی، شما کی هستید؟
‫چرا خونهٔ ما خوابیدید؟
‫سوال خوبیه. چرا ما...
‫سلام بچه‌ها.
‫مامانم گفت بیاید پایین صبحونه بخورید.
‫هر دو تاتون.
‫وقت سوپ خماریه.
‫ما اومدیم.
‫اومدید؟
‫منتظر چی هستید؟ بشینید.
‫چشم خانم.
‫سوپ زغال‌ماهی خشک‌شده‌ست؟ ‫خدای من. شما حرف ندارید.
‫ممنون. قیافه‌اش عالیه.
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم. دارم می‌میرم.
‫خیلی‌خب، بخوریم.
‫- دستت درد نکنه! ‫- دستت درد نکنه!
‫خدای بزرگ.
‫شما نوشیدنی نخوردید. ‫نوشیدنی شما رو خورده.
‫حالتون بده و خجالت زده‌اید، نه؟
‫انقدر خجالت می‌کشید ‫که نمی‌تونید حرف بزنید.
‫دقیقا همینه.
‫خیلی وقت بود نوشیدنی نخورده بودم، ‫معرکه بود.
‫ببخشید.
‫بی‌خیال. سوپتون رو بخورید.
‫جه‌پیل، مگه نباید بری بیمارستان؟
‫چرا، ولی امروز برنامه‌ام سبک‌تره.
‫به خاطر مراسم دیروز ‫ساعت شیفتم عوض شده.
‫یعنی واسه ناهار و شام مفتی هم می‌مونی؟
‫نه، منظورم این نبود...
‫خدای من. این گوشت گاو پخته شده ‫با سویا فوق العاده‌ست.
‫خیلی خوشمزه‌ست. خدای من.
‫یونگ‌ری، بخور.
‫تیکه بزرگیه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫هی جه‌پیل!
‫هان جه‌‌پیل!
‫شنیدم دیروز نوشیدنی خوردی ‫و از حال رفتی.
‫صبح بخیر خانم پارک.
‫مسخره.
‫خدای من. ‫هان جه‌پیل، لنگه نداری.
‫تو اصلا اهل نوشیدنی نیستی. ‫چطوری غش کردی؟
‫جونگ‌هیون؟ ‫شنیدم مسابقه گذاشتی.
‫چرا سر یه چیز الکی مسابقه دادی؟
‫به تو نمیاد.
‫بی‌خیال شو دیگه. ‫داری عصبیم می‌کنی.
‫آره، درست میگی. ‫نمی‌ذارم این ماجرا رو فراموش کنی.
‫من پیاده میشم.
‫هی. باشه.
‫باشه.
‫اینجا پیاده میشی؟ ‫من میرم جاده اصلی.
‫باشه.
‫خب...
‫دیروز رفتی جشن پزشکی، آره؟
‫ولی هوسوک جوری بزرگش کرده بود
‫که با یونگ‌ری رو با خودت بردی.
‫چی؟ چرا بزرگش کرده بود؟
‫خودت چه فکری می‌کنی؟
‫تو و یونگ‌ری.
‫از دوست عادی بیشتر هستید، ‫ولی زوج نیستید.
‫رابطه عجیب و مبهمی دارید، می‌دونید؟
‫واسه همین اطرافیان‌تون ‫دارن بال و پرش میدن.
‫بهتره روراست باشیم. ‫حس واقعیتو بگو.
‫یونگ‌ری واسه تو...
‫چیه؟
‫هی، صبر کن. ‫من حق دارم بپرسم.
‫می‌دونی که یونگ‌ری عشق اول من بود، آره؟
‫چطور ممکنه ندونم؟ ‫منو کچل کرده بودی.
‫بی‌خیال. چه حسی داره؟
‫خب، دوست عادیه؟
‫نه.
‫نه؟ همین فکر رو می‌کردم.
‫نه؟ هی...
‫الان گفتی نه؟
‫پس رابطه‌ات با یونگ‌ری چیه؟
‫- هی! حواست به جاده باشه! ‫- خدای من.
‫- تو پشت فرمونی! ‫- باشه.
‫خدای من، دیوونه شدی.
‫آره، می‌دونم.
‫خیلی‌خب.
‫خب یونگ‌ری واسه تو چه معنایی داره؟
‫خب، واست از دوست بیشتره؟
‫واسه تو چیه، رفیق؟
‫سلام.
‫امروز چه خبره؟ ‫چرا جو سالن سنگینه؟
‫امروز یه مشتری مهم داره میاد.
‫و تنها نیست. با دخترش میاد.
‫مدیر امروز خیلی کلافه‌ست.
‫هی! اون گل رو اونجا نذار. ‫ببرش اونجا.
‫صبح بخیر.
‫کوه یونگ‌ری، چیکار می‌کنی؟ ‫برو لباستو عوض کن و بیا کمک.
‫- الان. ‫- چوی جونگ‌بون کجاست؟
‫روز تعطیلشه.
‫باشه، برو.
‫هی! گفتم اونجا نذار!
‫هیچی مثل قهوه شیرینِ اول صبح نیست.
‫حرف نداره.
‫بگذریم، مدیر داره زیاده‌روی می‌کنه.
‫خب، یه مشتری خاص داره میاد، که چی؟ ‫چرا گنده‌اش می‌کنی
‫همیشه جاه‌طلب بود، نه؟
‫هی، نمی‌دونستی؟
‫اون مدیر میشل بود،
‫مادر خوانده و تحت حمایت این کسب و کاره.
‫بهش نارو زد و اومد این سالن رو زد.
‫حتی مشتری‌های ثابتشو دزدید.
‫یه چیزهایی شنیدم.
‫خب، این مشتری خاصی ‫که امروز قراره بیاد کی هست؟
‫مطمئن نیستم ولی...
‫شنیدم رئیس شرکت دائه‌یانگ
‫و تنها دخترش هستن.
‫باید خوب باشه.
‫شروع کنید.
‫- به سالن زیبایی جوری خوش اومدید. ‫- به سالن زیبایی جوری خوش اومدید.
‫باید پایین‌تر تعظیم کنید. ‫دوباره.
‫به سالن زیبایی جوری خوش اومدید.
‫می‌دونم احتمالا فکر می‌کنید ‫دارم زیاده‌روی می‌کنم اما...
‫بهتره بگم...
‫مشتری ویژه و مشتری خاص ‫زمین تا آسمون فرق دارن.
‫و فرق‌شون چیه؟
‫کاملا فرق دارن.
‫نفوذشون فرق داره.
‫- درسته. ‫- نفوذشون.
‫بهش فکر کن. ‫ده تا مشتری ویژه میاد و میرن،
‫ولی کافیه یه مشتری خاص بیاد سر بزنه...
‫تاثیرش دو چندانه. می‌دونید؟
‫خب، یعنی باید امروز چیکار کنیم؟
‫خوب کار کنیم.
‫باید این مشتری رو تحت کنترل بگیریم. ‫منظورم اینه.
‫- واضح گفتم؟ ‫- آره.
‫کار رئيس رو خودم انجام میدم.
‫مدیر جو.
‫بله؟
‫- دخترش با تو. ‫- باشه.
‫می‌دونی که جوون‌ها مشکل‌پسندن، آره؟
‫سشوار و برس مو.
‫آروم و با دقت انجام بده. باشه؟
‫- بله، فهمیدم. ‫- خوبه.
‫اومدن.
‫واقعا؟ آماده بشید.
‫خدای من، خانم رئيس. ‫تشریف آوردید.
‫خوش آمدید.
‫از این‌طرف.
‫خانم رئيس، لطفا مراقب باشید.
‫- به سالن زیبایی جوری خوش آمدید. ‫- به سالن زیبایی جوری خوش آمدید.
‫سلام.
‫آرایشگر...
‫کوه یونگ‌ری هستم.
‫لطفا امروز به من رسیدگی کنید.
‫باید بیشتر مراقب باشید.
‫دخترم از چیزهای نوک‌تیز واهمه داره. ‫اون به هر چیز برنده‌ای حساسه.
‫دختر شرکت دائه‌یانگ ‫همون سو جونگ‌هیه که می‌شناسیم؟
‫شوکه شده بودم، دهنم باز مونده بود.
‫جونگ‌هی؟
‫خدای من. یونگ‌ری.
‫جه‌پیل.
‫راستش اون روز...
‫درخواست کردن شما رو بیارم.
‫سلام. از دیدنت خوشحالم.
‫فراموش می‌کنم.
‫به یه شرط.
‫تو هم باید گذشتهٔ منو فراموش کنی.