‫خیلی ممنون.
‫به لطفِ تو، خیلی راحت بود...
‫هی، تویی، نه؟
‫از قدیم...
‫تو دوست یونگ‌ری هستی. ‫اسمت سو یه چیزی بود.
‫سو جونگ‌هی.
‫درسته. جونگ‌هی.
‫باروم نمیشه اینجا همدیگه رو می‌بینیم.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫حالت خوبه؟
‫اگه از روی اسب افتادی، ‫باید به حرف جه‌پیل گوش بدی.
‫باید چکاپ بشی...
‫من خوبم.
‫یه کبودی ساده‌ست.
‫تو باید نگران سکسکه‌ات باشی.
‫سعی کن نفست رو حبس کنی.
‫هی، اینو بخور. ‫سکسکه‌ات بند میاد.
‫ممنون.
‫بذار واست باز کنم.
‫بیا.
‫فکر کنم بند اومد.
‫خیالم راحت شد.
‫الان که فکرشو می‌کنم، ‫خیلی وقته دور هم جمع نشدیم.
‫آخرین بار هفت سال پیش، ‫بیرون اداره پلیس بود. درسته؟
‫اون زمان خیلی جوون بودیم.
‫الان دسته‌جمعی داریم پیر میشیم.
‫جفتتون زن‌های جوان برازنده‌ای شدید.
‫انگار فقط تو عوض نشدی.
‫مثل همیشه بَشاش هستی.
‫جدا؟
‫لحنت یه جوریه انگار تعریف نکردی.
‫الکی حساس شدم؟
‫- جونگ‌هی. ‫- مامان.
‫حالت خوبه؟
‫حالت... واقعا حالت خوبه؟
‫آره، من خوبم.
‫آقای جونگ بهم گفت چه اتفاقی افتاده،
‫و قلبم می‌خواست از سینه‌ام بیرون بزنه... ‫اصلا نمی‌دونم چطوری رسیدم بیمارستان.
‫جونگ‌هی، عزیزم.
‫مامان، من حالم خوبه.
‫چیزیم نیست.
‫- لطفا آروم باش. ‫- باشه.
‫خدای من، چه وضعی شد. ‫خیلی ناراحت‌کننده‌ست.
‫به حدی مصدوم نشدم ‫که نیاز باشه بستری بشم.
‫حالم خوبه و این مایه خجالته، مامان.
‫آخه از چی خجالت می‌کشی؟
‫فکر کن بالاخره وقت کردی ‫چند روز استراحت کنی.
‫به هر حال می‌خواستم بفرستمت ‫چکاپ کامل بدی.
‫سرم خیلی شلوغ بود. ‫بهت توجه نکردم.
‫سونگ‌یون سالانه میرفت چکاپ...
‫به هر حال، تا بیمارستانی ‫بهتره چکاپ بشی، خب؟
‫باشه.
‫چند روز پیش...
‫جونگ‌هی اومد سالن.
‫با مادر خونده‌اش اومده بود، ‫همون خانمی که دیدی.
‫- اون؟ ‫- آره.
‫می‌خواستم بهت بگم، ‫اما اصلا وقت نشد.
‫راست میگم. وقتی اومدم ‫لباس و وسایل رو بهت بدم.
‫عیب نداره.
‫لازم نیست توضیح بدی. ‫چه دلیلی داره؟
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫حتما غافلگیر شدی، نه؟
‫خب، یه‌کم.
‫یه لحظه، فکر نمی‌کردم اون باشه.
‫همون سو جونگ‌هی هست که می‌شناسم؟
‫آب شد رفت توی زمین...
‫و بعد یه دفعه از آسمون ظاهر شد.
‫دقیقا. عین رفتارهای اونه.
‫اوه، اتوبوس من اومد.
‫من باید برم. تو برو داخل.
‫- باشه. ‫- باشه، ممنون. می‌بینمت.
‫- به سلامت. ‫- باشه.
‫برو.
‫سرگیجه یا حالت تهوع نداری؟
‫نه.
‫همون‌طور که می‌دونی، ‫به درخواست قَیِمت،
‫چند تا آزمایش انجام میدیم.
‫اما امشب وقت نمیشه.
‫پس به احتمال زیاد...
‫اول صبح شروع می‌کنیم.
‫باشه.
‫می‌دونیم از سوزن می‌ترسی، ‫پس جای نگرانی نیست.
‫اگه احساس ناراحتی کردی، ‫دکمه رو بزن تا پرستار بیاد.
‫سوال دیگه‌ای نداری؟
‫چرا.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫خودت می‌بینی دیگه.
‫یونگ‌ری بهم گفته بود دکتر شدی،
‫ولی اینکه توی روپوش پزشکی می‌بینمت،
‫خیلی عجیبه.
‫جوری که تو رو یادم میاد،
‫یا فرم مدرسه تنـت بود یا دستکش بوکس. ‫همین و بس.
‫حتما حسابی درس خوندی.
‫تنها کاری بود که می‌تونستم انجام بدم.
‫ولی تو چی؟ چطوری...
‫اومدم فشار خونتون رو بگیرم.
‫باشه.
‫اینجا.
‫هی، اگه هوس نوشیدنی کرده بودی، ‫می‌تونستیم بریم کافه.
‫اینجا یه‌کم معذبم.
‫وقتی قاضی بشی، ‫نوشیدنی خریدن جلوه خوبی نداره.
‫گفتم الان مهمونت کنم.
‫پس بخور. به حساب من.
‫چی شده؟ خبریه؟
‫خبری که هست.
‫فقط...
‫احساس می‌کنم وضعیت داره خیلی جالب میشه.
‫با حس تعلیق آشنایی داری؟
‫مثل سکوت عجیب قبل طوفان؟
‫آسمون سرشار از ابرهای تیره‌ست،
‫صدای زوزهٔ باد بلند میشه،
‫و بارون هنوز شروع نشده، ‫ولی به‌نظر میرسه رگبار شدیدی بگیره.
‫آسمون باشکوه و باعظمت به نظر میرسه.
‫هی، حرفت رو بزن دیگه. ‫رک و پوست‌کنده بگو.
‫از انسانیت بویی نبردی، نه؟
‫به جز قانون و قضاوت ‫از زندگی چی می‌دونی؟
‫رفیق، تا خرخره زیر کتاب‌های حقوقی غرقم. ‫وقت واسه چیزهای دیگه دارم؟
‫دانشگاه حقوق ‫علوم انسانی محسوب میشه، کله‌پوک.
‫باید بیشتر بخونی. ‫به‌زور می‌تونیم صحبت کنیم.
‫خب این «آرامش قبل طوفان» برای کیه؟
‫بذار ببینم.
‫یونگ‌ری، جه‌پیل و جونگ‌هی.
‫و شاید...
‫ما؟
‫من همیشه به آدم‌هایی که ‫وارد زندگی‌مون شدن فکر می‌کردم،
‫افرادی که از زندگی ما خارج میشن ‫ملاقات مقدر شده هستن،
‫و آدم‌هایی که می‌مونن دست سرنوشت هستن.
‫سوال اینجاست، آدم‌هایی که برمی‌گردن...
‫ملاقات مقدر شده هستن یا سرنوشت؟
‫یا...
‫صرفا یه تصادف ساده‌ست؟
‫«قسمت نهم: ملاقات مقدر شده باقی‌مانده»
‫«سرنوشتی که نگه داشتم»
‫[بیمارستان دانشگاه یونسو]
‫خوردی؟
‫ببرم؟
‫بله، ممنونم.
‫من بیمار نیستم، واسه همین ‫برای غذای بیمارستان اشتها ندارم.
‫اما بازم... اسراف شد.
‫یه لقمه هم نخورد.
‫اسراف شد.
‫هی، بیا بریم غذا بخوریم.
‫من صبحونه نخوردم ‫و الان دارم ضعف می‌کنم.
‫باشه.
‫خدای من، داره چه اتفاقی میفته؟
‫یعنی میگی یونگ‌ری ساعت بیدارش نکرده ‫و خواب مونده؟
‫روت حساب باز کرده بودم! ‫حتی داشتم خواب خوب می‌دیدم.
‫رفیق، حالا چیکار کنیم؟
‫حتی اگه همین الان راه بیفتیم، ‫مسلما دیر میرسیم.
‫ببخشید. دیشب داشتم درس می‌خوندم ‫و تا صبح نخوابیدم.
‫یونگ‌ری، سوار شو.
‫تو...
‫سوار شو.
‫واقعا داشتی رد می‌شدی؟
‫باور نمی‌کنم.
‫خدای من، خیلی شکاکی، یونگ‌ری.
‫بهم اعتماد کن، باشه؟
‫داشتم رد می‌شدم و گفتم...
‫«هی، اون گو یونگ‌ری نیست؟ چه تصادف جالبی!»
‫واسه همین نگه داشتم. ‫دروغ که ندارم بگم.
‫بی‌خیال. مسخره‌ست. ‫چطور ممکنه...
‫اگه میگه همینطوری بوده، ‫باور کن دیگه، باشه؟
‫چرا بازجویی می‌کنی؟
‫داشت دیرمون می‌شد، ‫و اون رسید و نجات‌مون داد.
‫هر چی تشکر کنم کمه.
‫دقیقا.
‫جونگ‌بون قدر می‌دونه.
‫وایسا ببینم... ‫شما دو تا کِی صمیمی شدید؟
‫خودت گفتی.
‫ماشین من در مقایسه با اتوبوس شلوغ ‫مثل بهشت می‌مونه.
‫پس گفتم قبل اینکه کار جدیدم رو شروع کنم ‫نقش راننده رو بازی کنم.
‫- خنگ خدا. ‫- بی خیال.
‫بی منظور گفتم.
‫واقعا منظورم این نبود ‫که منو تا سر کارم برسونی...
‫خودم می‌دونم، کودن جون.
‫میرسونمت چون خودم می‌خوام.
‫تازه، من رانندگی رو دوست دارم.
‫عاشق رانندگی‌ام. راست میگم.
‫تازه، می‌تونم دو تا خانم زیبا ‫رو صبح برسونم سر کار.
‫چی از این بهتر؟
‫خدای من. ‫این مدت خارج از کشور رفتی...
‫حسابی باعث شده چرب‌زبون بشی.
‫قشنگ بلدی چی بگی.
‫بس کن.
‫ممنون.
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫بریم بخوریم.
‫ببخشید، خانم؟
‫میشه لطفا یه تونکاتسو بدید که ببرم؟
‫انگار صبحانه نخوردی.
‫معده خالی ممکنه ‫روی نتایج آزمایش تاثیر بذاره.
‫حتی اگه گرسنه‌ات نیست،
‫بهتره چند تا لقمه بخوری.
‫وایسا. یه لحظه صبر کن.
‫میشه بمونی تا غذا بخورم؟
‫دوست ندارم تنها غذا بخورم.
‫چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫یاد گذشته افتادم.
‫فکر می‌کردم خیلی عوض شدی،
‫ولی هنوز مثل قدیم غذا می‌خوری.
‫فکر کنم راست میگی.
‫وقتی اینطوری غذا می‌خورم ‫صدای مامانم درمیاد، سعی می‌کنم درست بخورم.
‫ولی چون تو اینجایی، ‫برگشتم به عادت قدیم.
‫اینطوری خیلی خوشمزه‌تره.
‫اون زمان...
‫راستش ندیدم از چیزی خوشت بیاد.
‫می‌تونم یه رازی بهت بگم؟
‫راستش...
‫اون روز خیلی مضطرب بودم.
‫خب، اولین بارم بود ‫یه رستوران باکلاس میرفتم.
‫نمی‌دونی چقدر سختم بود ادا دربیارم ‫که نشون بدم اونجا جای منه.
‫واقعا؟
‫آره.
‫اصلا نفهمیدم.
‫خیلی آروم ‫و با اعتماد به‌نفس بودی، سو جونگ‌هی.
‫این همون هان جه‌پیلیـه که یادم میاد.
‫وقتی اینطوری می‌خندی.
‫و تو بالاخره کم‌کم داری شبیه ‫همون سو جونگ‌هی میشی که می‌شناسم.
‫جدا؟
‫انقدر عوض شدم؟
‫نمی‌تونم تشخیص بدم.
‫می‌خواستم ازت یه چیزی بپرسم.
‫چیزی که عزمم رو جزم کرده بودم ‫اگه دوباره دیدمت ازت بپرسم.
‫اون‌موقع...
‫وقتی ازم جدا شدی...
‫دلیلت چی بود؟
‫بعدش،
‫رفتم کافه ویوالدی...
‫و یاداشتت رو دیدم.
‫دنبال اتوبوس چئونگا دوییدم،
‫اما تو رفته بودی.
‫خب، دلیلت چی بود؟
‫خب...
‫واقعا یادم نیست.
‫خیلی وقت پیش بود.
‫خودت می‌دونی که بی‌فکر عمل می‌کنم.
‫خب تو چی؟
‫تو و یونگ‌ری به نظر خیلی نزدیک هستید.
‫آره، فکر کنم.
‫دوستیـه که نمی‌تونم ‫زندگی‌مو بدون اون تصور کنم.
‫مثل سانگ‌چول...
‫پس...
‫صرفا دوست صمیمی هستید؟
‫چی؟
‫بی‌خیال.
‫این تونکاتسو خیلی خوشمزه‌ست.
‫می‌خوری؟
‫- خودت بخور. ‫- باشه.
‫نه، اون نیست.
‫هیچ‌وقت تو زندگی ما نبود.
‫چوی جونگ‌بونِ احمق.
‫باید با یه پسر خوب آشنا می‌شد ‫و میرفت سر خونه و زندگیش.
‫چه کاری از دستش برمیاد؟ ‫بدون پدر، دست تنها بچه‌شو بزرگ می‌کنه؟
‫واقعا اذیتم می‌کنه.
‫وقتی سو جونگ‌هی بیمارستان بود،
‫می‌خواستم برم بیرون ‫و با چند تا دختر آشنا بشم اما...
‫[سالن زیبایی جوری]
‫تادا! سوپرایز!
‫جونگ‌هی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫از بیمارستان فرار کردم.
‫باورم نمیشه چقدر هیجان انگیز بود.
‫قلبم هنوز تند تند میزنه.
‫هی!
‫منو ترسوندی! ‫عجب، آخه تو...
‫ترسیدی؟
‫یه سوپرایز بزرگ‌تر می‌خوای؟
‫تادا!
‫هان جه‌پیل؟
‫منم اومدم، گو یونگ‌ری.
‫خوشمزه‌ست.
‫یه‌کم حالت تهوع داشتم، ‫ولی این حالمو جا آورد.
‫- خوشمزه،ست، نه؟ ‫- آره.
‫اینجا رو دو سال پیش پیدا کردم.
‫هوسوک و جونگ‌بون هم ‫عاشق تئوکبوکی اینجا هستن.
‫میگن سرماخوردگی آدم رو خوبِ خوب می‌کنه.
‫اسمشو گذاشتیم: تئوکبوکی درمانی.
‫راست میگی. هر چیزی به این خوشمزگی ‫واسه آدم مفیده.
‫جه‌پیل، چرا نمی‌خوری؟
‫شام هم نخوردی.
‫راستش معده‌اش به تندی نمی‌سازه.
‫جدا؟
‫راست میگی؟ یادم نیست.
‫وقتی نوجوون بودیم، ‫همیشه سعی می‌کرد قایم کنه.
‫امان از دست غرور مردونه.
‫هی، هی.
‫چی داری میگی؟
‫دوست ندارم ولی می‌تونم بخورم. ‫اگه بخوام می‌تونم همه‌شو بخورم.
‫الان می‌خورم.
‫نگاه کنید.
‫خدای من، نخوریا.
‫بخورم؟
‫خدای من!
‫خوشمزه‌ست.
‫اینجا خیلی خوبه. ‫بازم سفارش بدم؟
‫ببخشید، میشه یکی دیگه بیارید؟
‫حتما.
‫هی، مطمئنی حالت خوبه؟
‫غذای اینجا از بقیه رستوران‌ها خیلی تندتره.
‫آره، خوبم.
‫نمی‌دونم چرا قبلا تحمل غذای تند رو نداشتم.
‫نمی‌فهمم.
‫تو هم باید بخوری، یونگ‌ری.
‫اگه می‌خوایم بازم سفارش بدیم، ‫باید سریع بخوریم.
‫باشه.
‫بذار رایس‌کیک بردارم.
‫خدای من، هی! حالت خوبه؟
‫بیا، آب بخور! ‫زود باش آب بخور!
‫بگیر.
‫سلام.
‫تو دختر جونگ‌بون هستی، درسته؟
‫اسمت...
‫سوجینـه، درسته؟
‫سوجین، وقت خوراکیه...
‫یه دقیقه صبر کن. خدای من!
‫تو از اتوبوس چئونگا هستی، درسته؟
‫- خانم ایم. ایم هوسوک! ‫- خودمم!
‫- می‌دونستم! هیچ فرقی نکردی. ‫- آره!
‫خدای من، باورم نمیشه. ‫چقدر دنیا کوچیکه.
‫باورم نمیشه تو رو دیدم، آقای کیم.
‫دقیقا، همینو بگو.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت. ‫ذره‌ای عوض نشدی.
‫غذا که نخوردی، آره؟
‫بذار فورا برم به مامانم بگم. ‫جایی نری‌ها!
‫اوه باشه. حتما.
‫باورم نمیشه دقیقا عین گذشته‌ست.
‫چی نقاشی می‌کشی؟ رنگین‌کمون؟
‫نقاش خیلی خوبی هستی.
‫خیلی خوشگلی. ‫به مامانت رفتی.
‫بذار...
‫می‌دونی پول چیه؟
‫برو واسه خودت شکلات بخر.
‫عیب نداره.
‫فکر کن من دوست مامانت هستم، قبول کن.
‫عیب نداره.
‫آفرین.
‫فکر می‌کنی داری چیکار می‌کنی؟
‫بهت گفته بودم حق نداری بیای. ‫چند بار باید بهت بگم؟
‫و چرا بهش پول میدی؟
‫مگه ما گداییم؟
‫نه، قصدی نداشتم. ‫به نظرم خیلی بامزه‌ست.
‫مزخرف تحویل من نده.
‫گمشو ببینم. شنیدی؟
‫ما بهت سرویس نمیدیم، ‫برو یه جای دیگه پیدا کن.
‫چرا انقدر آتیشی شدی؟ ‫من فقط...
‫برو ببینم! مگه کری؟
‫- زود باش، برو بیرون! ‫- ولی هوسوک گفت می‌تونم غذا بخورم...
‫- خفه شو و گمشو! ‫- هی، مشکلت چیه؟
‫عجب...
‫چرا...
‫این رفتار واسه چیه؟
‫صبر کن ببینم. ولم کن.
‫مشکلت با من چیه؟ ‫داری زیاده‌روی می‌کنی.
‫یعنی چی؟ ‫کجا زیاده‌روی می‌کنم؟
‫خب، این رفتار لازم بود؟
‫ببین، خوشحال بودم بقیه رو دیدم،
‫ولی در عین حال حس بدی داشتم. ‫واسه همین اومدم.
‫اینکه به دخترت پول دادم
‫باعث شده ناراحت بشی؟
‫اوه، واسه من بلبل‌زبونی نکن.
‫فکر کردی کی هستی به دخترم پول میدی؟ ‫به دختر من؟
‫من...
‫یه بار دیگه بیشتر نمیگم،
‫پس خوب گوش بده.
‫دیگه نمی‌خوام اینجا قیافه‌تو ببینم. فهمیدی؟
‫هیچ‌کس نمی‌خواد تو رو ببینه، خب؟
‫عجب بابا، چرا با من اینطوری می‌کنی؟
‫- مگه ماهی‌گلی هستی؟ ‫- ماهی‌گلی؟
‫ده ثانیه هم نشد...
‫که گفتم حرفمو تکرار نمی‌کنم.
‫اون هفت سال پیش بود، خب؟
‫واقعا این کارها لازمه؟
‫بهتره روراست باشیم.
‫تو حرف‌های بدی بهم زدی و بعدش رفتی.
‫حرف‌های بدی زدم؟
‫و هنوز که هنوزه ‫نفهمیدی چرا اون کار رو کردم.
‫دیگه حرفی ندارم.
‫ولم کن...
‫گفتم ولم کن!
‫چرا این‌کار رو می‌کنی؟ ‫توضیح بده.
‫- ولم کن! ‫- آخه چرا؟
‫نشنیدی چی گفت؟
‫گفت ولش کن.
‫اینجا چه خبره؟
‫به چه حقی دخالت می‌کنی؟
‫من؟
‫من نامزدشم. مشکلی داری؟
‫چرا اون حرف رو زدی؟
‫چرا گفتی نامزد منی؟
‫زود باش توضیح بده.
‫می‌دونستم دوست داری ‫توی زندگی بقیه دخالت کنی،
‫اما چطور همچین مزخرفی از دهنت دراومد؟
‫اگه مردم بد برداشت کنن چی؟
‫اون مرد...
‫بابای سوجینه.
‫اما تو نمی‌خوای توی زندگیت باشه.
‫اینکه نزدیکت باشه.
‫واسه همین گفتم.
‫باید از من استفاده کنی.
‫هی!
‫نخندید! انقدر خنده‌داره؟
‫چیه؟ خنده‌داره.
‫خب، آخه اینکه نمی‌تونی غذا تند بخوری ‫چه خجالتی داره...
‫که مجبور بودی به زور قورت بدی؟
‫به خدا قسم فکر کردم ‫هر چی آب اونجا بود رو خورد.
‫الان شکمت باید صدا بده. ‫این همه آب خوردی.
‫خیلی خنده‌دار.
‫آره، بخندید.
‫اگه عذاب کشیدن من خوشحال‌تون می‌کنه،
‫پس باعث افتخاره. ‫راحت باشید، بخندید.
‫هی، صبر کنید. اونجا رو.
‫بیاید بازی کنیم تا غذا هضم بشه. ‫خیلی وقته بازی نکردیم.
‫اوه، نمی‌دونستم اینجا از این‌ها داره.
‫باید امتحان کنی، جه‌پیل. ‫قبلا بوکس کار می‌کردی، درسته؟
‫هی، مطمئنی؟
‫از وقتی انترن شدی،
‫بوکس کار نکردی تا دستت آسیب نبینه، درسته؟
‫در این حد عیب نداره.
‫مشکلش چیه؟
‫حرکت پام خیلی...
‫بد بود.
‫اون چی بود، هان جه‌پیل؟
‫هی یونگ‌ری، تو امتحان کن.
‫- من؟ ‫- آره.
‫بده من.
‫چرا انقدر جدی گرفتی؟ ‫مگه می‌خوای چه امتیازی بزنی؟
‫کاریش نداشته باش. اونو که می‌شناسی. ‫هر کاری باشه از جون مایه می‌ذاره.
‫- الان میزنم. ‫- باشه.
‫یک، دو.
‫خدای من!
‫بم!
‫خدای من، برد! ‫هان جه‌پیل رو برد!
‫من بردم!
‫بردم.
‫پاهام مدام به‌هم گره می‌خوره.
‫زود باش جه‌پیل، خودی نشون بده.
‫غرورش له شده.
‫دقیقا.
‫خب، روز تعطیلت چیکاره‌ای؟
‫بیا وقتی مرخص شدیم بریم بیرون.
‫واقعا؟ خوشحال میشم.
‫یه عالمه کار هست ‫دلم می‌خواد باهات انجام بدم.
‫واقعا؟
‫خوش اومدی.
‫- فقط سشوار؟ ‫- آره.
‫- اینجا بشینید. ‫- این‌طرف لطفا.
‫راحت هستی؟
‫آره.
‫اگه چیزی خواستی، بهم بگو.
‫باشه.
‫هی، بعدش چیکار کنیم؟
‫من اومدم.
‫- اومدی! ‫- سلام!
‫حتما دارم خواب می‌بینم. ‫تا الان سه تا مهمونی بزرگ داشتیم.
‫شما دو نفر، دستتون رو بشورید ‫و بیاید کمک کنید.
‫وقتی تموم شد، بهتون گوشت شکم میدم.
‫- گوشت شکم؟ ‫- گوشت شکم؟
‫خانم، گونی برنج آوردن. ‫بیارم تو؟
‫جه‌پیل بهم گفته بودم.
‫بالاخره دیدمت.
‫خانم.
‫چرا یه‌دفعه رسمی حرف میزنی؟
‫حالت چطوره، ما سانگ‌چول؟
‫- خوشمزه‌ست؟ ‫- آره!
‫خدای من، مامان.
‫واقعا خوشمزه‌ست.
‫بهش چی زدی؟ معرکه شده! ‫خدای من!
‫اذیتم نکن.
‫هی، این شیرین‌زبونی‌ها رو ‫به مشتری‌های خودت بگو.
‫زود باشید، بخورید. ‫بازم می‌پزم.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫جونگ‌هی، بخور.
‫چشم خانم. خیلی خوشمزه‌ست.
‫تو هم بخور مامان.
‫تا می‌پزی، یه چیزی بخور. بیا.
‫نه، نمی‌خوام. شما بخورید.
‫از بوی غذا حالم بده، اشتها ندارم.
‫ناز نکن، اگه من بهت بدم می‌خوری.
‫- بخور ببینم. دهنتو باز کن. ‫- گفتم من...
‫چرا انقدر بزرگه؟
‫می‌دونی دهن من کوچیکه.
‫سیر خام گذاشتی؟
‫معلومه. ‫خودت گفتی بدون سیر خام خوشمزه نیست.
‫اوه، جونگ‌هی...
‫من اومدم!
‫- ببین کی اومده. به موقع اومدی. ‫- بیا.
‫خدای من، بوی گوشت میاد.
‫- هی، اون‌طرف ظرف هست. ‫- هی، بیا اینجا بشین.
‫بگیر بشین.
‫- دارم ضعف می‌کنم. ‫- حقم داری.
‫بیا، واست کنار گذاشتم.
‫ممنون.
‫خب؟
‫چیزی پیدا کردی؟
‫معلومه داره چیکار می‌کنه؟
‫بله، تعقیبش کردم.
‫ظاهرا به صورت مرتب به یه رستوران ‫توی بازار یونگون میره.
‫بازار؟
‫اونجا واسه چی؟
‫طبق اطلاعاتی که جمع کردیم،
‫رستوران واسه مادر دوستشونه، ‫زمانی که بلیت‌چی اتوبوس بودن.
‫اغلب با دوستشون دیدار داره ‫و به خونه‌شون رفت و آمد می‌کنه.
‫باورم نمیشه.
‫راستی، امروز شیفتِ دکتر سو این‌ووئه، درسته؟
‫شیفت دکتر هان جه‌پیل نیست؟
‫فکر کنم.
‫نگو که به خاطر اون دکتر نادون
‫از همه‌جا زنگ میزنن.
‫وقتی دکتر جه‌پیل هست ‫کار ما خیلی راحت‌تره.
‫توی اداره موارد اورژانسی عالیه.
‫دقیقا. به باباش رفته.
‫ولی بازم، دکتر هان جه‌پیل...
‫گاهی دلم واسش می‌سوزه.
‫واسه چی؟
‫می‌دونی...
‫پدرش رو میگم دیگه، ‫بیمار هان گی‌بوک.
‫دوره انترنی به خودیِ خود سخت هست،
‫ولی باید از بابای بد اخلاقش مراقبت کنه.
‫تصور کن چقدر سخته.
‫اون همیشه عصبانیه ‫و به مردم می‌پره.
‫اگه من جای دکتر جه‌پیل بودم... خدای من. ‫اصلا دلم نمی‌خواد فکرشو کنم.
‫مطمئنم کنار ما خیلی احساس خجالت می‌کنه.
‫و حتما تو بیمارستان ‫خیلی با احتیاط رفتار می‌کنه.
‫درسته.
‫اون یک سال پیش به خاطر سکته ‫دوباره بستری شد، مگه نه.
‫درسته.
‫بیمارستان می‌خواست مرخصش کنه ‫چون کمبود تخت داشتن،
‫ولی دکتر جه‌پیل...
‫گفت چون کسی خونه نیست ازش مراقبت کنه ‫مرخص کردنش خیلی خطرناکه.
‫شنیدم التماس می‌کرد تا مرخصش نکنن.
‫دکتر جه‌پیل آدم خیلی خوبیه،
‫ولی در مورد والدینی که داره، ‫خیلی بد شانسه.
‫اون زن جوون که عجیب راه میره... ‫شنیدم مادر خونده‌اش هست؟
‫واقعا؟ حالا فهمیدم.
‫خدای من، حالتون خوبه؟
‫- من... خوبم. ‫- بلند بشید.
‫من...
‫من اومدم.
‫مامان، من اومدم.
‫معلومه کجا بودی؟
‫ببخشید؟
‫همیشه دیر میای خونه ‫و کلاس اسب‌سواری نمیری.
‫وقتی می‌پرسم کجا بودی، ‫همیشه سر بالا جواب میدی.
‫و یواشکی کجا رفتی؟
‫بازار یونگون؟
‫یه جایی به اسم رستوران یونگ‌سیک؟
‫مامان...
‫دیدنِ آدم‌های زندگی گذشته‌ات...
‫می‌دونی که من تحمل ندارم، آره؟
‫زندگیت قبل از دیدن من ‫باید به کل پاک بشه.
‫بهت گفته بودم پاکش کن، نگفتم؟
‫می‌دونم ولی مامان...
‫می‌دونی؟
‫و دختری که باهام اینطوری رفتار می‌کنه؟
‫تو صورتم دروغ میگه،
‫میره یه بازار داغون ‫تا با یه مشت گدا گشنه وقت بگذرونه.
‫دقیقا واسه همین بود!
‫نتونستم بهت بگم چون می‌دونستم ‫دقیقا همین واکنش رو نشون میدی.
‫ولی اون آدم‌ها...
‫برای تو، شاید یه جای داغون باشه ‫و اون‌ها یه مشت بدبخت باشن ولی برای من...
‫آدم‌های عزیزی هستن ‫که دوباره پیداشون کردم.
‫چی؟
‫راستش...
‫من دارم خیلی اذیت میشم، مامان. ‫خیلی تنهام.
‫عشق مفرط و بی قید و شرطت...
‫بعضی‌وقت‌ها زیاد از حد میشه. ‫احساس خفگی بهم دست میده.
‫احساس می‌کنم من...
‫- جایگزینِ سونگ‌یون شدم... ‫- دهنتو ببند!
‫فکر کردی کی هستی ‫که اسم اونو به دهنت میاری؟
‫چطور جرئت می‌کنی ‫درباره دخترم حرف بزنی...
‫امروز سالن یه‌کمی خلوته.
‫مدیر و آرایشگر اصلی رفتن جلسه.
‫مصمم هستن که دوشیزه کره ‫از سالن ما انتخاب میشه.
‫واسه همین مشغول ‫مراسم‌های مختلف هستن.
‫چرا به خودشون زحمت میدن ‫دنبال کاندید بگردن؟
‫وقتی خانم گو یونگ‌ری زیبا رو همین‌جا دارن.
‫هی.
‫دستم شل شد. ‫نزدیک بود موهاتو خراب کنم.
‫وقتی قیچی دستم گرفتم شوخی نکن.
‫باشه، ببخشید.
‫بعدش بریم غذا بخوریم. ‫مهمون من.
‫خب...
‫امروز باید برم بیمارستان.
‫به خاطر بابای جه‌پیل.
‫که اینطور. بازم جه‌پیل.
‫کم‌کم دارم ازش متنفر میشم.
‫باشه، میرسونمت بیمارستان.
‫نه، نمی‌خواد. با اتوبوس میرم.
‫واقعا نمی‌خواد.
‫تعارف کن. سر راهه.
‫و فکر کنم بارونه.
‫خدای من. یه‌دفعه بارون گرفت. ‫توی پیش‌بینی هوا نزده بود.
‫و امروز یونگ‌ری میاد.
‫مطمئنم باز بدون چتر میاد ‫و عین موش آب کشیده میشه.
‫سو جونگ‌هی؟
‫هی، باید واسه خودت یه چتر می‌خریدی.
‫چرا...
‫تو...
‫جه‌پیل.
‫ممنون.
‫به لطف تو، خیس نشدم.
‫بیا، اینو بگیر.
‫حتما بهت پس میدم.
‫با سود.
‫الکی بهم امید نده.
‫آچه چه سودی می‌خوای بدی؟
‫برو دیگه.
‫باشه.
‫با احتیاط برون.
‫می‌بینمت.
‫نمی‌تونم اجازه بدم همینطوری بری.
‫اول بریم قهوه بخوریم. ‫یه کافه دنج همین اطراف هست.
‫نیم ساعت بیشتر نمیشه.
‫یه دفعه بریم قهوه بخوریم؟
‫آره. نیم ساعته تمومه. سوار شو.
‫مراقب سرت باش.
‫بخور.
‫گرم میشی.
‫ممنون.
‫بهتره. داشت سردم می‌شد.
‫چقدر زیر بارون راه رفتی؟
‫از کِی؟
‫نمی‌دونم.
‫فقط راه رفتم و دیدم رسیدم اینجا.
‫خیلی بهم‌ریخته شدم، نه؟
‫همیشه سر به‌هوا هستم ‫و بدون فکر کاری انجام میدم.
‫همه رو نگران می‌کنم.
‫جذابی تو همینه، سو جونگ‌هی.
‫چیز جدیدی نیست.
‫اینجوری میگی آروم بشم؟
‫ولی راستش داره جواب میده.
‫تو خیلی خوبی، هان جه‌پیل.
‫می‌دونی، جه‌پیل...
‫من تو یه خانواده به‌شدت فقیر بدنیا اومدم ‫و بدون عشق و محبت‌شون بزرگ شدم.
‫فکر می‌کردم اگه ثروتمند بودم، ‫همیشه شاد و خوشحال بودم.
‫اما اینطور نشد.
‫هیچ چیزِ مفت و مجانی وجود نداره.
‫و دارم می‌فهمم که خیلی دیر شده. ‫چقدر من احمقم.
‫من...
‫می‌دونی، همیشه به یونگ‌ری حسودیم می‌شد.
‫چه اون زمان،
‫و حتی الان.
‫خانواده و دوست‌هاش دوستش دارن...
‫وقتی لبخندش رو بین اون‌ها می‌بینم...
‫خیلی خوشگله.
‫مثل خورشید می‌درخشه، ‫کاش من جای اون بودم.
‫درست میگی.
‫یونگ‌ری واقعا می‌درخشه.
‫باهوشه،
‫باملاحظه‌ست... و این روزها،
‫حتی حس شوخ‌طبعی هم پیدا کرده.
‫دارم بهت میگم، حتی بامزه‌تر شده.
‫ولی...
‫همه راه و روش خاص خودشون ‫رو برای درخشیدن دارن.
‫فقط اینکه واسه همه‌شون متفاوته.
‫امیدوارم تو هم چیزی که ‫باعث درخششت میشه رو پیدا کنی.
‫مثل گذشته.
‫مثل گذشته؟
‫یعنی ممکنه؟
‫البته.
‫چون تو خودتی.
‫باید روی زخمت پماد بزنیم.
‫یونگ‌ری.
‫بله قربان؟
‫من...
‫مردم رو ناراحت می‌کنم، نه؟
‫آدم دشواری‌ام،
‫و سر کوچیک‌ترین موضوعی داد میزنم.
‫این چه حرفیه؟
‫کسی چیزی بهتون گفته؟
‫نه، چیزی نیست. ‫فقط...
‫هر چی سنم بالاتر میره،
‫می‌بینم به این مسائل فکر می‌کنم.
‫می‌دونم زود جوش میارم،
‫پس جه‌پیل...
‫حتما احساس ناخوشایندی داره ‫و معذب میشه.
‫با وجود من...
‫همیشه میاد بیمارستان.
‫اینطور نیست آقا.
‫مطمئنم اینکه نزدیک شماست ‫واسش خیلی راحت‌تره.
‫این...
‫داره وظیفه‌شو به‌عنوان فرزند انجام میده.
‫موظف به این کاره.
‫ولی جه‌پیل...
‫باید نگران نظرات مردم باشه.
‫اینطور فکر نمی‌کنی؟
‫اصلا.
‫می‌دونی من و جه‌پیل صمیمی هستیم، آره؟
‫یک بار هم به من چنین حرفی نزده.
‫به دستپخت مامانم قسم می‌خورم.
‫خدای من.
‫به چه چیزی هم قسم خوردی.
‫ولی این بچه...
‫امروز نیومده؟
‫آره، درسته.
‫فکر کنم هنوز کارش تموم نشده.
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫تو خیلی دقیقی.
‫قبل اینکه بخوابی بازم پماد بزن. ‫بهت میدم ببری.
‫باشه.
‫جونگ‌هی.
‫سلام، یونگ‌ری.
‫تو...
‫خیس آب شدی. زیر بارون بودی؟
‫صورتت چی شده؟
‫منو که می‌شناسی. ‫یه‌کم عجیب‌غریبم.
‫نمی‌دونم، یه‌دفعه به سرم زد ‫زیر بارون راه برم.
‫بگذریم، دکتر...
‫به‌قدر کافی سرکوفت زده،
‫پس لطفا، امروز کاریم نداشته باش. خب؟
‫حداقل می‌تونی یه چتر ارزون بخری.
‫موهات کامل خیس شده.
‫سرما می‌خوری.
‫راستش من داشتم میرفتم بیرون.
‫کار موی بابام تموم شد؟
‫آره.
‫ولی امروز یه‌کم ناراحت بود.
‫واقعا؟
‫عجیبه. همیشه وقتی تو رو می‌بینه ‫گل از گلش می‌شکفه.
‫مطمئن نیستم. ‫بعدا بهش یه سر بزن.
‫برو خونه و دوش آب گرم بگیر، باشه؟
‫باشه.
‫خیلی غرغرو شدی، یونگ‌ری.
‫بابت امروز ممنونم.
‫خیلی‌خب، من رفتم.
‫برو به سلامت.
‫بیا، تا ایستگاه اتوبوس میرسونمت.
‫نه، نمی‌‌خواد. نگران نباش.
‫اگه وقت کردی، ‫یه سر به بابات بزن.
‫- حتما. ‫- احتمالا خواب باشه. بریم.
‫نیازی نیست. گفتم نمی‌خواد.
‫حتما برو دیدنش.
‫من خودم میرم.
‫خداحافظ. می‌بینمت.
‫مراقب خودت باش.
‫بازم بابت امروز ممنونم.
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫قبل اینکه بخوابی بازم پماد بزن. ‫بهت میدم ببری.
‫ببخشید مامان.
‫امروز یه مقدار کنترلم رو از دست دادم.
‫تکرار نمیشه.
‫باشه.
‫منم یه‌مقدار بیش از حد احساسی شدم.
‫حالت خوبه؟ درد می‌کنه؟
‫آره، خوبم.
‫من دیگه میرم.
‫جونگ‌هی.
‫می‌دونی که من خیلی دوستت دارم، آره؟
‫و اینکه بدون تو نمی‌تونم زندگی کنم.
‫می‌دونم.
‫یه‌کم استراحت کن، مامان.
‫هی، باید واسه خودت یه چتر می‌خریدی.
‫چرا...
‫همه راه و روش خاص خودشون ‫رو برای درخشیدن دارن.
‫فقط اینکه واسه همه‌شون متفاوته.
‫امیدوارم تو هم چیزی که ‫باعث درخششت میشه رو پیدا کنی.
‫مثل گذشته.
‫برای افرادی که خواب نیستند.
‫بذارید نامه بعدی رو واستون بخونم.
‫امروز، نامه‌های زیادی درباره ‫عشق‌های پنهان داریم.
‫این از طرف دونگ‌وونه از مجتمع اینجونگ‌دونگ.
‫توی مسیری که اولین بار راه رفتیم،
‫این آهنگ رو شنیدم.
‫قلبم به تپش افتاد. اونم همین حس رو داشت؟
‫دلم می‌خواد جرئت به خرج بدم،
‫دستش رو بگیرم و با همدیگه ‫این آهنگ رو گوش بدیم.
‫و طبق درخواست ایشون ‫آهنگ داستان قدیمی من از جو دوک‌بی رو پخش می‌کنیم.
‫با همدیگه گوش بدیم.
‫[بیمارستان دانشگاه یونسو]
‫بابا، چیکار می‌کنی؟
‫به نظرت دارم چیکار می‌کنم؟ ‫می‌خوام مرخص بشم.
‫بابا، نه.
‫حرف نباشه.
‫دیگه تحمل ندارم اینجا بمونم. ‫احساس خفگی می‌کنم.
‫توی این اتاق کوچیک بیمارستان گیر افتادم،
‫بدم میاد اتاقم رو ‫با آدم‌های دیگه سهیم باشم،
‫از غذای بی‌مزه بیمارستان ‫حالم بده و خسته شدم،
‫و این به اصطلاح بازپروری ‫اصلا به نظرم فایده‌ای نداره.
‫میرم خونه و واسه معاینه میام.
‫بابا، الان نمی‌تونی مرخص بشی.
‫هنوز باید دارو بخوری.
‫و اگه الان بری، احتمال داره ‫دوباره دچار خونریزی درون‌جمجمه‌ای بشی.
‫بهت توضیح داده بودم.
‫بدن منه، نه تو.
‫من بدنم رو بهتر می‌شناسم.
‫این سرخرگ لعنتی من... ‫به نظر به‌قدر کافی خوب شده.
‫اگه داروهامو بخورم، ‫چه فرقی داره خونه باشم یا نه؟
‫به‌قدر کافی اینجا بودم.
‫الکی منو نگه می‌داره فقط واسه اینکه ‫بیمارستان پول بیشتری به جیب بزنه.
‫اینجا گیر افتادن ‫بهترین راه برای افسرده کردن آدمه.
‫خیلی‌خب.
‫ول کن! دست نزن!
‫هر چی بیشتر فکر می‌کنم، ‫عصبانیتم بیشتر میشه.
‫خب اگه نامزدش باشه چی؟
‫یه لاتِ پاپتی یه‌دفعه ‫از ناکجا آباد ظاهر شد...
‫و اینجوری دهنشو باز کرد.
‫اگه بابا باشه مسئله فرق می‌کنه.
‫با اون چشم‌های گنده‌اش زل زده بود...
‫خیلی‌خب.
‫خب؟ چون دروازه داره، ‫دلیل نمیشه نتونی گل بزنی.
‫یه بازیکن محوطه بیرونی وجود داره،
‫ولی دلیل نمیشه چوب‌زن نتونه کاری کنه.
‫من کیم جونگ‌شیک هستم.
‫چی؟
‫اون عوضی فسقلی...
‫میشه به جای مدرسه، بریم سالن؟
‫سالن... منظورتون سالن جوریه؟
‫باشه.
‫بریم جوری!
‫اینکه دوست قدیمیت، گو یونگ‌ری رو می‌بینی ‫خیلی شاد به نظر میای.
‫می‌دونی، به گذشته فکر می‌کنم، ‫به طرز عجیبی خوب و قشنگ بود.
‫با وجود اینکه مدیرمون ‫توی بخش منابع انسانی آدم بیشعوری بود...
‫راستی...
‫شنیدی بعد اینکه تو استعفا دادی ‫اوضاع اتوبوس چئونگا حسابی بهم ریخت؟
‫مدیر منابع انسانی. ‫تصادف وحشتناکی کرد.
‫همه فکر می‌کردیم عمرش بدنیا نباشه.
‫فکر کنم شیطون هوای آدم‌هاشو داره. ‫شاید به خاطر نفرین‌هایی بوده که مردم کردن.
‫من بعدش منتقل شدم، ‫فقط همین‌قدر شنیدم،
‫ولی ظاهرا، به خاطر اینکه ‫چند سال اونجا مشغول بوده،
‫از شرکت اخراج میشه، ‫بعد از شغل بعدیش اخراج میشه.
‫و در نهایت، ناپدید میشه.
‫علاقه‌ای ندارم.
‫حرف نزن و رانندگی کن.
‫ببخشید.
‫درسته، تو سکوت رو ترجیح میدی.
‫خیلی‌خب، سریع پیش میریم!
‫بیا اینجا و اینو تمیز کن! ‫خدای من، خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫زود باشید، یه‌کم سریع‌تر!
‫هی.
‫خیلی کار داریم. چیکار می‌کنی؟ ‫مگه اومدی تعطیلات
‫از زیر کار در نرو و کار کن!
‫رو اعصابی.
‫می‌خوای تمام شب رو اینجا باشی؟
‫عجله کنید!
‫اون دخترهٔ عوضی.
‫می‌خندی؟
‫بعد اینکه زندگی‌مو اینجوری ‫به لجن و تباهی کشیدی؟
‫- به سالن زیبایی جوری خوش آمدید. ‫- به سالن زیبایی جوری خوش آمدید.
‫خدای من!
‫جونگ‌هی! بدون نوبت اومدی؟
‫یه کاری پیش اومد، ‫و درخواست فوری ازت داشتم.
‫واسه من؟
‫به نظرت می‌تونی؟
‫چیه؟
‫کجا میریم؟
‫خودت گفتی واسم مراسم آرایشگر می‌خوای.
‫معلومه دروغ گفتم.
‫باید یه جایی بریم.
‫بریم، زود باش.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫صبر کن، نه. ماجرا چیه؟
‫مرخص شد؟
‫جه‌پیل.
‫- اومدی؟ ‫- آره.
‫موقع استراحت رفتم بیمارستان،
‫و بهم گفتن که یه‌دفعه مرخص شده.
‫آخه یعنی چی؟ خیلی یهویی شد.
‫واس همین دوییدم،
‫ولی خب نتونستم به اتوبوس برسم.
‫نزدیک بود دوباره ‫به عادت‌های قدیمم برگردم...
‫و تاکسی بگیرم.
‫اما نه، اون‌طوری باید ‫پول تاکسی رو بدست بیارم،
‫باید برم در خونه مردم ‫و یه عالمه لوسیون بفروشم...
‫یه دقیقه صبر کن. ‫الان این موضوع مهم نیست.
‫پس تو اجازه میدی بیمارستان نباشه؟
‫نه.
‫بابا کله‌شق بازی درآورد.
‫من دیگه بیمارستان نمی‌مونم.
‫درمان سرپایی انجام میدم ‫و داروهامو خونه می‌خورم.
‫و با این‌حال، وقتی سه‌ری مدرسه باشه، ‫و من سر کار باشم،
‫کسی خونه نیست. ‫تنهایی می‌خوای چیکار کنی؟
‫امروز صبح تا شب وقت ماساژ دادم.
‫باید فورا برگردم.
‫مگه من بچه‌ام؟ ‫فکر می‌کنی نمی‌تونم تنها باشم؟
‫یه جور رفتار می‌کنی ‫انگار ناتوان و عاجزم.
‫بچه نیستی، ولی بیماری.
‫لطفا، میشه کله‌شق بازی رو کنار بذاری.
‫بابا، هر دفعه اینطوری رفتار می‌کنی...
‫واقعا نمی‌دونیم چیکار کنیم.
‫مگه من چیکار کردم؟
‫چیکار کردم که انقدر اذیت شدید؟
‫باشه، باشه.
‫پس اول داروتو بخور.
‫داروی قبل ناهار. ‫هنوز که نخوردی، درسته؟
‫دست نزن. خودم می‌خودم.
‫منظورت چیه خودت می‌خوری؟ ‫حالا که ما اینجاییم بخور دیگه.
‫خوبه بهت گفتم باید برم.
‫خدای من، گفتم خودم می‌خورم!
‫چرا الکی جنجال درست می‌کنی؟
‫بابا، تو رو خدا تمومش کن!
‫لطفا، خودتو جمع کن.
‫به خاطر رفتارهای خودخواهانه‌ات،
‫هیچ‌وقت به اینکه فکر کردی چقدر ‫به خانواده آسیب میزنی؟
‫شده یه بار به این موضوع فکر کنی؟
‫من...
‫می‌دونی چرا رفتم کلاس بوکس؟
‫تا ازت قوی‌تر بشم ‫و بتونم بالاخره شکستت بدم.
‫چون...
‫چون از تو ضعیف‌تر بودم،
‫و واسه همین مامانم...
‫چی؟
‫بابا، مرخص شدی؟
‫سه‌ری، اومدی؟
‫برگشتی؟
‫خدای من.
‫خیلی وقت میشه جمع نبودیم. ‫ناخوشایند و قشنگه.
‫نه؟
‫مگه نه، بابا؟
‫اینجاست؟
‫جایی که گفتی می‌خوای باهام بری؟
‫آره.
‫همیشه دلم می‌خواست بیام اینجا.
‫خدای من.
‫مگه میشه بعد هفت سال ‫یه ذره عوض نشده باشه؟
‫عالیه!
‫قرار!
‫خدای من، سرخ شدی.
‫عاشق شدی، عاشق شدی،
‫اینجوری نیست؟
‫- فکر نکنم. ‫- چرا، هست.
‫باز جوییدن رو شروع کردی؟
‫فکر کردم مامانت بدش میاد.
‫بعضی‌وقت‌ها.
‫نمیشه عمرتو به خواسته مامانت بگذرونی، میشه؟
‫اون زمان که می‌اومدیم اینجا،
‫سر چه موضوعی قهقهه میزدیم؟
‫یادم میاد که یه سره می‌خندیدیم.
‫اون زمان بچه بودیم.
‫توی سنی بودیم که به هر چیزی می‌خندیدیم.
‫می‌دونی، توی هفت سال گذشته،
‫هر وقت از زندگی می‌بریدیم، ‫به خاطرات خاصی رجوع می‌بردم.
‫اینکه میرفتیم مدرسه،
‫خونهٔ شما غذا می‌خوردیم، ‫و با یونگ‌بی و یونگ‌می بازی می‌کردیم.
‫و...
‫خاطراتی که با جه‌پیل داشتم.
‫بدون این خاطرات، ‫بعید می‌دونم زنده می‌موندم.
‫پس...
‫احساس می‌کنم بالاخره دارم ‫این روزها یه‌کم خوشحال میشم.
‫حتی وقتی رابطه‌ام با مامانم شکرآب میشه،
‫مثل قدیم احساس تنهایی نمی‌کنم.
‫احساس می‌کنم بالاخره ‫یکیو کنار خودم دارم.
‫یادت میاد، آره؟
‫کفش‌هاییه که خیلی وقت پیش جه‌پیل بهم داد.
‫روزی که فرار کردم، پام بود.
‫تنها چیزی بود که تونستم حفظ کنم.
‫نتونستم چیز دیگه‌ای بردارم.
‫توی کشوی کمد قایم کرده بودم،
‫ولی الان دوباره می‌پوشم.
‫از امروز.
‫خیلی تلاش کردم فراموش کنم، ‫ولی همه‌شون هجوم آوردن.
‫اینکه چقدر به تو تکیه کرده بودم.
‫و اینکه چقدر از جه‌پیل خوشم می‌اومد.
‫عشق اولم بود.
‫بگذریم، یونگ‌ری...
‫می‌خوام یه فرصت دیگه بدم.
‫با جه‌پیل.
‫بهم کمک می‌کنی، آره؟
‫منم دارم.
‫اون...
‫عشق اول منم بود.
‫جه‌پیل رو میگم.
‫واقعا؟
‫اون‌موقع،
‫نتونستم احساسم رو نشون بدم، ‫مجبور شدم از دور نگاه کنم.
‫و با وجود اینکه دوستم هستی ‫و دوستت دارم...
‫نه،
‫تو رو مثل خانواده خودم دوست دارم اما...
‫الان...
‫دیگه نمی‌خوام احساسم رو قایم کنم.
‫می‌خوام روراست باشم.
‫و می‌خوام واسش بجنگم.
‫پس جونگ‌هی،
‫من نمی‌تونم.
‫دست خودم نیست.
‫درسته.
‫به‌نظرم عادلانه‌ست.
‫باشه.
‫خب، موضوع مهم اینه که...
‫احساس جه‌پیل چیه، مگه نه؟
‫جه‌پیل، واضح و شفاف بگو.
‫اگه مردد هستی، من واسه اون قدم برمی‌دارم.
‫چنین خانم خوشگلی داشتی؟ ‫این همه مدت...
‫اینطوری نیست رفیق.
‫ولی اشتباه هم نمیگه.
‫هی جه‌پیل. ‫با یکی دیگه هم هستی، آره؟
‫و اون کیه؟
‫من از اون زن خوشم میاد.
‫فعلا یه طرفه‌ست، اما...
‫اون لحظاتی که دلم می‌خواست بمیرم...
‫اون همیشه کنار من بود،
‫از همون اول.