‫یه لحظه صبر کنید، قربان.
‫ممنون.
‫نیاز نبود اینهمه راه بیای.
‫البته که باید میومدم، خانم.
‫من تا اونجا بردمت‌ها.
‫برو تو. من خودم میرم.
‫باشه. به سلامت.
‫یونگ‌ری!
‫- هوسوک. ‫- نشنیدی، نه؟
‫سه‌ری زنگ زد.
‫گفت باباش غیبش زده.
‫چی؟
‫سه‌ری وحشت کرده.
‫مامان زنگ زد یودانهاک...
‫و داد زد، «گوشی رو بدید به سونگ من‌اوک!»
‫یونگ‌ری، بشین تو ماشین.
‫باشه.
‫جه‌پیل!
‫سه‌ری!
‫- یونگ‌ری! ‫- یونگ‌ری!
‫من‌اوک.
‫چی شده؟ کجاست؟
‫همه جا رو گشتیم، نبود.
‫و پلیس...
‫گفتن چون یه آدم بالغه باید بیست و چهار ساعت ‫صبر کنیم بعد گزارش بدیم.
‫یونگ‌ری، اگه نتونیم پیداش کنیم چی؟
‫اگه دیگه پیدا نشه چی؟
‫درست میشه.
‫من خیلی احمقم.
‫حالا انگار اون یه ذره پول خیلی مهم بود.
‫با بچه تنهاش گذاشتم...
‫باید اصرار می‌کردم و نمیومدم بیرون.
‫باید کنارش می‌موندم.
‫نگران نباشین، خانم. مطمئنم برمی‌گرده خونه.
‫آره، راست میگی. برمی‌گرده دیگه؟
‫به نظرت کار وحشتناکی که نمی‌کنه؟
‫البته که نه. این حرفا چیه، خانم.
‫امکان نداره همچین اتفاقی بیفته. به هیچ عنوان.
‫بیاید بریم تو منتظر بمونیم.
‫تو هم بیا، سه‌ری. بدو.
‫«قسمت دهم: نزدیک به تو»
‫[به دلایل شخصی شام سرو نمی‌کنیم.]
‫حالا لازم بود رستوران رو ببندی؟
‫می‌تونم غذاها رو تحویل بدم و برگردم.
‫شما بمون و رستوران رو باز نگه دار.
‫سود ما از ساعت شلوغی شام درمیاد.
‫نمی‌خواد. ولش کن.
‫اولویت ما آدم‌هاست، نه پول.
‫باید برم.
‫مطمئنم من‌اوک...
‫از بس نگرانه هیچی نخورده و داره ‫یه سره اینور اونور میره.
‫باید مطمئن بشم یه چیزی می‌خوره، ‫حتی شده زوری.
‫باید یه سر به سه‌ری هم بزنم.
‫عجبا.
‫چیه؟
‫یه دقیقه پیش می‌گفتی، «ما تنها به دنیا اومدیم ‫و تنها هم می‌میریم.»
‫من‌اوک چیت میشه؟ خانواده‌ت که نیست.
‫فامیل خونی هم که نیستید. ‫خواهر بزرگته یا کوچیکه؟
‫دوستمه.
‫چی؟
‫با هم دوستیم.
‫واسه همین باید برم بهش دلداری بدم.
‫منم میام، مامان.
‫سه‌ری دوست منم هست.
‫سو جونگ‌هی.
‫یه دفعه‌ای اینجا چیکار می‌کنی؟
‫همینجوری.
‫وقت داری بریم جایی؟
‫اسب‌سواری رو بیخیال. ‫بهتر نیست بازیکن بیسبال بشی؟
‫خیلی خوب ضربه میزنی.
‫هر وقت استرس دارم میام بازی.
‫فقط میام همینجا.
‫وای، خیلی حس خوبی داره.
‫حرف قشنگی میزنی ولی قیافه‌ت ناراحته.
‫وای خدا، انگار ذهن آدم رو می‌خونی.
‫همیشه برام سوال بود.
‫چطوری اینقدر راحت ذهنم رو می‌خونی؟
‫گاهی اوقات خیلی ترسناک میشه.
‫وقتی دقت کنی یه چیزهایی می‌بینی دیگه.
‫پس برات جالبم؟
‫از اون نظر نه.
‫یونگ‌شیک. گمونم هفت سال واقعاً مدت زمان زیادیه.
‫می‌فهمی چی میگم؟
‫همه دارن یه قدم به جلو می‌ذارن،
‫فقط تویی که داری درجا میزنی،
‫تو خط شروع گیر کردی.
‫منم می‌خوام بخشی از حرکت جمعی باشم.
‫می‌خوام با بقیه حرکت کنم.
‫ولی نمی‌دونم چطوری بهشون برسم.
‫این هفت سال برای تو چطوری گذشت؟
‫تو هفت سال اتفاقات زیادی ممکنه بیفته.
‫همونطور که زندگی تو خیلی عوض شد.
‫یادته من...
‫گفتم درباره احساساتت روراست باش؟
‫ولی در حالی که باید با خودت روراست باشی،
‫نباید عجله کنی.
‫به احساسات مردم احترام بذار و...
‫بذار روند طبیعی اتفاقات سیر بشه.
‫روند طبیعی؟
‫اگه من و یونگ‌ری دعوامون بشه،
‫طرف اون رو می‌گیری، نه؟
‫چون روند طبیعیش همینه.
‫درسته.
‫ولی امیدوارم دعواتون نشه.
‫چون دلم می‌خواد طرف تو رو هم بگیرم.
‫حرفای الکی نزن.
‫بهرحال، همین که این حرف رو از زبونت شنیدم ‫خوشحال شدم.
‫حالم بهتر شد.
‫گمونم باید هر کاری از دستم برمیاد انجام بدم.
‫تو هم دیگه برو.
‫خیلی وقتت رو گرفتم.
‫یونگ‌به، سه‌ری رو بردار بیار. ‫باید غذا بخوره.
‫باشه، یه لحظه.
‫بیا بریم یه چیزی بخوریم، خب؟
‫سه‌ری.
‫نمی‌خورم.
‫خیلی عوضی بازی درآوردم.
‫گفتم مرخص شدن از بیمارستان احمقانه‌ست.
‫چون نمی‌ذاشت بیام خونه شما،
‫گفتم ناراحتم.
‫آهنگی که یونگ‌می بهش گوش میده رو یادته؟
‫اسمش اینه، «نگران نباش، خوشحال باش.»
‫یعنی چی؟
‫داری مسخره‌م می‌کنی...
‫که تو امتحان میان‌ترم زبانم سی و دو گرفتم،
‫نه؟
‫یعنی، «نگران نباش، خوشحال باش.»
‫«نگران نباش، خوشحال باش.»
‫میگه همه تو زندگیشون مشکلاتی دارن.
‫ولی وقتی نگرانی، اون مشکلاتت دو برابر میشن.
‫پس...
‫«نگران نباش، خوشحال باش.»
‫«هر مشکلی داشته باشی، به زودی می‌گذره.»
‫نگران نباش، خوشحال باش.
‫و هر مشکلی باشه، می‌گذره.
‫پیغام آهنگ همینه.
‫مشکلی برای بابات پیش نمیاد.
‫اعصابم خرد شد.
‫چرا الان اینقدر خونسردی،
‫کوه یونگ‌به؟
‫می‌دونم دلت آروم و قرار نداره،
‫ولی باید یه چیزی بخوری.
‫برای پیدا کردنش به انرژی نیاز داری...
‫تا بتونی با اتفاقات بعدی سر و کله بزنی.
‫یالا، بخور.
‫غذا رو زیاد سفت نکردم و ادویه قوی نزدم.
‫برای تو درست کردم. بخور.
‫نوش جان.
‫ممنون، ولی...
‫فکر نکنم الان چیزی از گلوم پایین بره.
‫آره، می‌فهممت.
‫گاهی اوقات دیوونه‌ت می‌کنن، ‫ولی باز دوستشون داری.
‫شوهر من که زمین‌گیر شده بود، ‫همین حس رو داشتم.
‫ممکنه بحث و دعوا کنین،
‫ولی تو یه لحظه، دلت می‌سوزه و براشون ‫غصه می‌خوری.
‫هیچیش نمیشه، نه؟
‫جایی که پس نیفتاده؟
‫گفتین کیف پولش رو برده، نه؟
‫کارت شناساییش داخلشه،
‫اگه حالش بد شده بود الان یکی باهامون ‫تماس گرفته بود.
‫آره. صد در صد.
‫ولی می‌دونی چیه؟ اعصابم خرد شد.
‫یه مرد این سنی باید عقلش برسه. ‫چرا اینقدر خانواده‌ش رو نگران کرده؟
‫مخصوصاً وقتی مریضه. چرا گذاشت و رفت؟
‫دعوامون شد.
‫چی؟
‫به بابام جواب پس دادم.
‫نمی‌فهمیدم...
‫چرا هر دفعه اینقدر لجبازی می‌کنه.
‫گفتم بمونه بیمارستان، ولی گوش نمی‌داد...
‫جه‌پیل.
‫جه‌پیل، بابت مرخص شدنش از بیمارستان...
‫به نظرم به خاطر تو این کار رو کرد.
‫چی؟
‫دیروز گفت.
‫گفت اذیتت می‌کنه و زندگیت رو سخت می‌کنه.
‫که جلوی کارکنان بیمارستان خجالت می‌کشه.
‫فکر کنم...
‫حرفای بقیه رو شنیده.
‫چرا باید به حرفشون گوش بده؟
‫اصلاً چرا باید براش مهم باشه؟
‫از کی تا حالا اینقدر براش عزیز شدم؟
‫اینجوری نگو، جه‌پیل.
‫بابات...
‫خیلی دوستت داره.
‫به بابات قول دادم چیزی نگم، ‫تا الان هم نگفتم، ولی...
‫فوت کردن مامانت تقصیر بابات نبود.
‫بابات واقعاً عاشق مامانت بود.
‫می‌دونم، چون منشیش بودم.
‫مامانت بدون عشق و به خاطر شرایط خانوادگیش ‫باهاش ازدواج کرد.
‫و هیچوقت با بابات راه نمیومد.
‫واسه همین مشکل الکل و افسردگیش اینقدر بدتر شد.
‫دکترها گفتن اگه کاری نکنن مامانت می‌میره.
‫بابات تصمیم گرفت اگه یه ذره بهش فشار بیاره،
‫می‌تونه مامانت رو...
‫یه لحظه.
‫بابات...
‫به نظرتون ممکنه رفته باشه اونجا؟
‫من اینجام.
‫خیلی وقت بود نیومده بودم، نه؟
‫می‌خواستم زودتر بیام.
‫ولی وضعیت سلامتیم...
‫زیاد خوب نبود.
‫برات...
‫نوشیدنی مورد علاقه‌ت و نارنگی آوردم.
‫درکت نمی‌کردم.
‫ولی الان که پیر شدم،
‫کم‌کم دارم درک می‌کنم.
‫که چه حسی داره آدم تو جهنم ‫شخصی خودش زندگی کنه.
‫که چقدر وحشتناکه.
‫فروشگاهم ورشکسته شد.
‫و الان شدم وبال گردن پسرم.
‫یه مردی مثل من، هان گی‌بوک... ‫بدون غرورم هیچی نیستم.
‫زندگیم شده جهنم، اونهه.
‫وقتی گذاشتی و رفتی،
‫الان اون دنیا خوشحالی؟
‫بابا!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫از کجا فهمیدی من اینجام؟
‫باید می‌گفتی. چرا همیشه...
‫بابا، هر دفعه...
‫ببخشید.
‫نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫فقط دلم می‌خواست بیام اینجا.
‫ببخشید.
‫ببخشید، بابا.
‫جوون بودم و خام،
‫و بیشتر از ده سال درباره‌ت اشتباه فکر می‌کردم.
‫ازت متنفر بودم و تنهات گذاشتم.
‫ببخشید.
‫چرا هیچی نگفتی؟ چرا؟
‫چرا گذاشتی ازت متنفر باشم؟ چرا...
‫ببخشید.
‫واقعاً متاسفم.
‫[بیمارستان دانشگاه یونسو]
‫عالی به نظر میاد! ممنون!
‫عالیه. ممنون.
‫یکی دیگه هم بخور.
‫نباید بدون غذا خوردن کار کنین.
‫وقتی درگیر کارید...
‫جه‌پیل. مهم‌ترین مرد دنیا. بیا، بشین.
‫- اومدی. ‫- جونگ‌هی.
‫یه ساندویچی هست که مشتری ثابتشم.
‫خیلی ساندویچش خوشمزه‌ست.
‫تازه، وقتی بستری بودم دوستات خیلی بهم لطف کردن.
‫بهشون رشوه دادم که مراقبت باشن.
‫بشین.
‫هوی!
‫آب زیر کاه.
‫با همچین دختر قشنگی قرار می‌ذاشتی؟ ‫اینهمه وقت،
‫وانمود کردی مجردی.
‫ای خدا.
‫خیلی بیشعوری، پسر.
‫کدوم قرار؟
‫اونطور نیست، رفیق.
‫ولی اشتباه هم فکر نمی‌کنین.
‫بهرحال دوستِ آقامه دیگه، نه؟
‫درسته. راست میگی.
‫وای، هم خوشگله هم بامزه.
‫پسر، مردک خوش شانس.
‫من کی قراره همچین زنی پیدا کنم؟
‫فکر کنم
‫جه‌پیل تو زندگی قبلیش به کشورش یه خدمتی کرده.
‫منم احتمالاً جاسوس بودم.
‫بخورید. بخورید.
‫تو هم بخور.
‫بیا. این یکی خوشمزه‌ست.
‫[شرکت دائه‌یانگ]
‫خب، چیزی فهمیدی؟
‫بله. اسمش کوه یونگ‌ریه.
‫هم‌سن جونگ‌هیه.
‫وقتی جفتشون بلیت‌چی‌های
‫اتوبوس چئونگا بودن دوست صمیمی بودن.
‫مادرش تو بازار یونگون رستوران داره.
‫و...
‫و؟
‫کوه یونگ‌ری در حال حاضر...
‫کارمند سالن زیبایی جوریه.
‫چی؟ سالن زیبایی جوری؟
‫بله.
‫انگار عمل دماغش هنوز رو صورتش ننشسته.
‫- درسته. ‫- قبول نیست.
‫این یکی رو از سالن زیبایی چونگدام ‫ندزدیده بودن؟
‫سالن...
‫ضرر نکردیم. به هیچ عنوان.
‫قیافه‌ش... چرا اینقدر دهاتیه؟ اه.
‫خبری از گروه میشل نشد؟
‫حتماً کاندیدهاشون رو انتخاب کردن و ‫تمرینات رو شروع کردن.
‫هنوز نه.
‫مدیر میشل خیلی سختگیره.
‫درسته. زن تو سری خوری نیست.
‫و مطمئنم از ما می‌ترسه.
‫راستی...
‫هنوز آشتی نکردین، نه؟
‫یه سوءتفاهم بود دیگه.
‫کدوم سوءتفاهم؟
‫من بهش نارو زدم.
‫راستش، نه.
‫نارو زدن اغراقه.
‫من اینقدری با استعداد بودم که تونستم ‫مستقل بشم.
‫وای خدا. هیچکدوم از قیافه‌هاشون ‫به چشم نمیاد.
‫- روانی شدم. ‫- این چی؟
‫- نه، اینم... ‫- خانم.
‫وای خدا، خانم رئیس.
‫اوه، خانم رئیس.
‫اوه، خانم رئیس. انتظار دیدنتون رو نداشتم. ‫نوبت داشتین؟
‫بله، یه اتفاق غیرمنتظره افتاد.
‫میشه به موهام رسیدگی کنی؟
‫البته. خانم رئیس، ما همیشه برای ‫شما وقت داریم.
‫بفرمایید. خودم در خدمتم.
‫نه، امروز نه.
‫می‌خوام این دخترخانم امتحان کنه.
‫دخترم از کار ایشون خیلی راضیه.
‫کنجکاوم خودم ببینم.
‫خانم کوه.
‫چشم.
‫اینجا.
‫میشه به اینجا حجم بدی؟
‫البته.
‫این سمت... آخ!
‫وای خدا. خوبید؟
‫- ای وای. ‫- وای خدا!
‫وای، خانم رئیس! وای خدا.
‫- ای وای... ‫- هی، برو آب سرد بیار!
‫- وای خدا. فکر کنم دستش سوخت. ‫- بدو!
‫- خوبید؟ ‫- خانم کوه!
‫چیکار کنیم؟ خانم رئیس طفلک. داغون شد.
‫خانم رئیس، خوبید؟
‫ای وای. حتماً دستتون خیلی می‌سوزه.
‫ببخشید. ما معمولاً مرتکب همچین ‫اشتباهاتی نمیشیم.
‫خودم غرامت میدم.
‫هر چقدر عذرخواهی کنم کافی نیست.
‫ببخشید، خانم رئیس.
‫غرامت نمی‌خوام. ‫مگه چقدر میشه؟
‫مهم‌تر اینه که...
‫مشتری بعد از همچین اتفاقی دیگه ‫برمی‌گرده سالن شما یا نه.
‫به نظرتون دوست دارن برگردن؟
‫بله؟
‫متاسفم، خانم رئیس.
‫مرتکب اشتباه وحشتناکی شدم.
‫ولی من همیشه قبل از استفاده از اتوی داغ ‫هشدار میدم.
‫به مشتری‌هام از همون اول میگم...
‫که اگه تکون بخورن می‌سوزن،
‫و اول باید به خودم خبر بدن.
‫ولی این اتفاق...
‫یعنی میگی بهت خبر ندادم؟
‫پس تقصیر منه؟
‫نه، منظورم اون نبود...
‫یه آرایشگر ساده...
‫می‌خواد من رو نصیحت کنه.
‫بهم برخورد. فکر نکنم دیگه برگردم ‫سالن زیبایی جوری.
‫باید یه آرایشگاه دیگه پیدا کنم.
‫خواهش می‌کنم، خانم رئیس.
‫اگه اینجوری بذارید برید...
‫تو الان باید زانو بزنی التماس کنی، ‫اونوقت میگی باید بهت خبر می‌داد؟
‫همین الان اخراجی.
‫وسایلت رو جمع کن و برو. فهمیدی؟
‫خواهش می‌کنم، خانم رئیس.
‫خانم رئیس!
‫هی، جه‌پیل.
‫یه دوست دیگه هم داری، نه؟
‫همونی که گفتم من رو باهاش آشنا کنی؟
‫اوه، یونگ‌ری.
‫آره، چطور؟
‫الان رئیسش اخراجش کرد.
‫گفت انگار مشتری رو سوزونده.
‫ولی بد به نظر نمیومد. حتماً یارو ‫مشتری وی‌آی‌پی بوده.
‫جدی؟
‫مطمئنی اخراج شد؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم طبق پیشنهاد خودت موهام ‫رو رنگ کنم.
‫روز اشتباهی رو انتخاب کردی.
‫اخراج شدم.
‫چی؟
‫ولی الان نمی‌دونم کجا برم.
‫اگه برم خونه، مامانم نگران میشه.
‫[سالن زیبایی جوری]
‫نمی‌دونستم پاپ مدرن دوست داری.
‫خبر نداشتم.
‫این یکی رو بذارم؟
‫بیا تو سکوت بریم.
‫تو هم الان حوصله آهنگ نداری.
‫گمونم نمی‌تونم گولت بزنم.
‫چرا نپرسیدی؟
‫چرا اخراج شدم.
‫چرا بپرسم؟
‫شک دارم کار اشتباهی انجام داده باشی.
‫حتماً بی‌انصافی کردن.
‫نه.
‫اونقدرا هم بی‌تقصیر نبودم.
‫نباید گفت بی‌انصافی کردن.
‫مگه قدیسه‌ای؟ اینقدر نریز تو خودتت، ‫سکته می‌کنی.
‫خب، نیمه پر لیوان اینه که...
‫چرا این مدت استراحت نمی‌کنی و تمرکزت رو ‫نمی‌ذاری روی درست؟
‫گفتی امسال می‌خوای بری دانشگاه.
‫ولی باید به هر دوش برسم.
‫صاحب ملک می‌خواد اجاره رستوران مامانم ‫رو ببره بالا.
‫باید تو مخارج روزمره کمکش کنم.
‫حداقل داداشم قاضی شد و درآمد ‫ثابت داره.
‫یه کار خوب واسه آدم زرنگی مثل تو ‫سراغ دارم.
‫می‌خوای بدونی چیه؟
‫واقعاً اینجا دفتر خودته؟
‫آره.
‫فوق‌العاده‌ست.
‫از هفته بعد کارم رو شروع می‌کنم، ‫ولی هنوز منشی استخدام نکردم.
‫اونی که مامانم معرفی کرد...
‫میشه جاسوس مامان و بابام.
‫خب؟
‫می‌خوای منشیم بشی؟
‫کار سختی نیست.
‫فقط برنامه‌م رو مدیریت کن و باهام صحبت کن.
‫تو وقت آزادت درس بخون. ‫من نادیده می‌گیرم.
‫پیشنهاد وسوسه‌برانگیزیه.
‫تبدیلش کردی به یه سوال بله یا خیر.
‫ولی...
‫روم نمیشه قبول کنم.
‫همین الانش هم کلی برام زحمت کشیدی.
‫حالا یه زحمت دیگه چی میشه مگه؟
‫بعداً همزمان برام جبران می‌کنی.
‫فکر نکنم بتونم جبران کنم.
‫باز درست نیست.
‫خودم باید کار پیدا کنم.
‫ولی خیلی ممنون. حمایتت برام قد دنیا ‫ارزش داره.
‫واقعاً بابا لنگ‌دراز منی.
‫می‌دونی، از اینکه بابا لنگ‌درازت باشم ‫خسته شدم.
‫چی؟
‫هیچی.
‫فکر کنم یه مقدار جوگیر شدم.
‫باشه، پیشنهادم رو فراموش کن.
‫به جاش...
‫برات غذا می‌خرم که حالت بهتر بشه.
‫به مناسبت بیکار شدنت.
‫این یکی پیشنهاد خوبیه.
‫یه غذای خوشمزه بگیر.
‫باشه، بیا بریم.
‫خیلی خب. هر کاری می‌خوای بکن.
‫من خجالت نمی‌کشم.
‫هر وقت آدم می‌خواد کار خوبی کنه، ‫عوضی‌ها هم میان جلو.
‫باید از شرشون خلاص بشی تا تبدیل به ‫مگس نشدن، درسته؟
‫درسته. مرد باش، برو و باهاش روبرو شو.
‫«چند وقته با جونگ‌بون قرار می‌ذاری؟ ‫تو فکر ازدواجید؟»
‫اگه گفت نه، میگم، «پس گمشو پی کارت، عوضی.»
‫اگه گفت آره...
‫اگه گفت آره چی؟
‫«پس بیا منصفانه رقابت کنیم. ‫ما قبلاً هم خیلی جدی بودیم.»
‫چی؟
‫چی؟ چرا...
‫می‌بینم سرحالی، کوه یونگ‌ری.
‫- چی؟ ‫- اوه، هیچی.
‫با اینکه امروز بیکار شدی، اشتهات خوبه.
‫راستش از صبح خیلی گشنه‌م بود.
‫دیر بیدار شدم و وقت نکردم صبحونه بخورم.
‫بخور.
‫باید جون بگیری تا یه کار دیگه پیدا کنی.
‫نمی‌خوام غذاهات رو بدزدم.
‫ولی چون یه مناسبت خاصه، می‌خورم.
‫می‌دونی...
‫وقتی ازدواج کنی، شوهر خیلی خوبی میشی.
‫خیلی مهربون و با ملاحظه‌ای.
‫واقعاً اینطور فکر می‌کنی؟
‫آره، البته.
‫زنت هر کی باشه،
‫انگار گنج پیدا کرده.
‫اگه اینقدر تحفه‌م،
‫خودت باید قبولم کنی.
‫دست بردار. من اونقدرا هم حریص نیستم.
‫من و این کارها؟ نمی‌تونم...
‫اونجوری سرنوشت رو به بازی می‌گیرم.
‫اوه؟ هیون، پسرم.
‫اوه؟ مامان.
‫دیر وقت اومدی نهار.
‫ایشون کیه؟
‫خانمته؟
‫من کوه یونگ‌ری هستم.
‫خواهر دوستِ پسرتون، کوه یونگ‌شیک.
‫یونگ‌شیک! درسته!
‫خواهر کوچولوی یونگ‌شیکی؟
‫بله.
‫زن مورد علاقمه.
‫دوستش دارم.
‫فعلاً احساسم یک طرفه‌ست، ولی...
‫الان که بلند حرفم رو گفتم، ‫یه مقدار خجالت می‌کشم.
‫سورپرایز شدی، نه؟
‫یه کوچولو.
‫واسه همین تو رو نزدیک خودم نگه داشتم، ‫چون منتظر لحظه درست بودم.
‫ولی مامانم پیداش شد.
‫ببین، من...
‫وایسا.
‫عجله نکن.
‫الان ازت جواب نمی‌خوام.
‫نمی‌خواستم تو رو به عنوان خواهر کوچیکه‌ی ‫دوستم معرفی کنم.
‫فکرهات رو بکن.
‫جای اینکه بابا لنگ‌درازت باشم،
‫می‌خوام من رو به چشم یه مرد ببینی ‫و گزینه‌هات رو در نظر بگیری.
‫بعدش جوابم رو بده.
‫می‌تونی دیگه؟
‫چون من همیشه باهات روراست بودم.
‫دم در منتظر بمون. ‫برم ماشین رو بیارم.
‫نه.
‫با اتوبوس میرم.
‫فکر کنم امروز بهتره تنها برم.
‫آدم از روی ترس نه، بلکه از روی ‫تهوع نزدیک آشغال نمیشه.
‫کجاست؟
‫بستنی بادی بار مورد علاقه‌م...
‫اوه، ایناها.
‫عه، کوچولو.
‫دختر جونگ‌بون بودی، نه؟
‫بچه نیستم، سوجینم.
‫باشه، سوجین. تو هم بادی بار دوست داری؟
‫ای وای. این بادی بار...
‫آخریشه.
‫منم... زودتر برداشتمش، نه؟
‫تو هم می‌خوای؟
‫واو، نصف کردنشون به این راحتی نیست.
‫حرفه‌ای هستیا، سوجین.
‫من و مامانم همیشه از این بستنی‌ها می‌خوریم.
‫با مامانت؟
‫جونگ‌بون هم از این بستنی‌ها دوست داره؟
‫چه پدر و دختر شبیه همی هستید.
‫کپی همدیگه‌اید.
‫کپی همدیگه‌ایم.
‫بامزه بود، نه؟
‫راستی سوجین، چند سالته؟
‫میری مهدکودک؟
‫هفت سالمه. تو کلاس سیب مهدکودک ‫روز آفتابیم.
‫هفت ساله... مهدکودک روز آفتابی.
‫هفت...
‫هفت؟
‫تولدت کیه؟
‫سی ژوئیه.
‫هر وقت تولدمه، مامانم من رو می‌بره ‫پارک بزرگ کودکان.
‫ژوئیه؟
‫ژوئیه... یعنی... اکتبر، نوامبر، دسامبر...
‫وای خدا، باز چی می‌خوای؟
‫چرا هنوز اینجایی؟
‫می‌خوام از یه چیزی مطمئن بشم.
‫از چی مثلاً؟
‫سوجین.
‫ببخشید ولی باباش کیه؟
‫اون بچه...
‫دختر منه؟
‫وای خدا.
‫چرا مزخرف میگی؟
‫چرت و پرت نگو، حتی یه سگ ‫ولگرد هم خنده‌ش می‌گیره.
‫تو کل زندگیم،
‫همچین مزخرفی نشنیده بودم.
‫حالا چون دهن داری دلیل نمیشه هر چی ‫می‌خوای بگی.
‫وگرنه چرخ خیاطیم رو میارم و دهنت ‫رو می‌دوزم.
‫پس میگی نه؟
‫جدی میگی؟
‫تو چشمم زل بزن و بگو.
‫هزار بار نشستم فکر کردم.
‫اگه سوجین هفت سالشه،
‫و متولد ماه ژوئیه‌ست،
‫یعنی وقتی نامزد بودیم باردار بودی.
‫مگه بعد از جداییمون با یکی دیگه قرار گذاشتی؟
‫تو؟
‫نه.
‫همچین کاری نمی‌کنی. نه؟
‫یه چیزی بگو.
‫سوجین...
‫دختر منه، نه؟
‫هوی.
‫باز اینجا چیکار می‌کنی؟
‫گفتم دیگه اینورا آفتابی نشو.
‫دخالت نکن.
‫این بین من، جونگ‌بون و سوجینه. ‫به خودمون سه نفر مربوطه.
‫نه؟
‫سوجین.
‫دختر ماست، نه؟
‫اومدی! کجا بودی؟
‫جه‌پیل.
‫دارم از پا درد می‌میرم. همه جا دنبالت گشتم.
‫چرا بی‌خبر اومدی؟
‫نگرانت بودم دیگه.
‫ترسیدم چون اخراجت کردن بزنه به سرت،
‫یا اینقدر بنوشی تا تو یه خراب‌شده‌ای غش کنی.
‫من...
‫باید میومدم تا مطمئن بشم خوبی.
‫باید میومدم تا نگرانیم برطرف بشه. ‫مشکلی داری؟
‫مسخره.
‫بدش من.
‫حتماً گشنته. بریم نودل بخوریم؟
‫- خوبی دیگه؟ ‫- بریم.
‫مهمون تو.
‫- ممنون. ‫- نوش جان.
‫اینم از این.
‫ممنون.
‫نوش جان.
‫همچنین.
‫خب...
‫الان می‌خوای چیکار کنی؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫باید دنبال کار جدید بگردم دیگه.
‫چون اخراج شدم،
‫باید دنبال یه کار با درآمد بهتر بگردم...
‫و سعی کنم برم یه شرکت بزرگ.
‫تازه، نرخ خروج کارکنان آرایشگری خیلی زیاده،
‫صد در صد یه جای دیگه استخدام می‌کنن.
‫وای خدا. من رو بگو که فکر می‌کردم ‫نارو خوردم.
‫بیخودی نگرانت بودم، یونگ‌ری.
‫راستش بد هم نشد.
‫مدیرمون از من خوشش نمیومد، ‫واسه همین همیشه استرس داشتم.
‫کار کردن تو یه آرایشگاه دیگه نعمته.
‫به قول مامانم،
‫زندگی زحمت داره.
‫فردا دوباره سرپا میشم.
‫خیلی خب، اعتراف می‌کنم خیلی پوست کلفتی. ‫بخور غذات رو.
‫نودل‌هات خمیری شدن.
‫حتماً گشنه‌ت نیست.
‫چیزی خورده بودی؟
‫خب...
‫تنها نبودم.
‫تنها نبودی؟
‫یعنی چی؟
‫پیش جونگ‌هی بودی؟
‫نه.
‫بیا، بخور.
‫بابات چی؟
‫خوبه؟
‫آره.
‫به لطف تو.
‫آخر هفته با هم رفتیم حموم عمومی.
‫اولین بار بود که پشت بابام رو ‫کیسه کشیدم.
‫می‌دونم احتمالاً نگران نیستی،
‫ولی خب محض احتیاط میگم.
‫تو یه قیافه‌ای داری که باعث میشه مردم ‫بهت اعتماد کنن.
‫هر جا بری واسه مصاحبه کاری،
‫سریع استخدام میشی.
‫از خودت حرف درنیار.
‫اول هم آب نودل رو از چونه‌ت ‫پاک کن بعد حرف بزن.
‫هی، جدی میگم!
‫هر کی...
‫دو دقیقه باهات حرف بزنه می‌فهمه چقدر باهوشی.
‫زرنگ و دقیقی.
‫و صورت خیلی تر و تمیزی هم داری.
‫خیلی توانایی.
‫دیگه چی کم داری؟
‫هی، زور الکی نزن. بخور.
‫بگو عا.
‫بخور.
‫- به خدا! ‫- هی.
‫- من... ‫- اول بخور بعد حرف بزن.
‫من همچین آدمی نیستم.
‫[سالن زیبایی میشل]
‫اعتماد به نفس داشته باش و ‫آرامشت رو حفظ کن.
‫از پسش برمیای، یونگ‌ری.
‫[سالن زیبایی میشل]
‫چرا از سالن زیبایی جوری استعفا دادی؟
‫از حقوقشون راضی نبودی؟
‫نه.
‫به خاطر اشتباهم اخراج شدم.
‫ممنون از صداقتت.
‫خیلی خب، یه شرایط فرضی رو در نظر بگیر.
‫بگو تو این شرایط چیکار می‌کنی.
‫چشم.
‫فکر کن یه مشتری میاد تو و انگار ‫تازه از همسرش جدا شده.
‫میگه موهاش رو تا جای ممکن کوتاه کنی.
‫شما چطوری برخورد می‌کنی، خانم کوه؟
‫خب...
‫هی، بیاید قهوه بخوریم.
‫مهمون خانم سبزی‌فروش!
‫نه، ممنون. تو برو. من خوردم.
‫باشه.
‫ببخشید، آسیاب گنجشک کجاست؟
‫بیست متر جلوتر.
‫باشه، ممنون.
‫عجبا!
‫میشه اینقدر بزرگش نکنین؟
‫اگه استخدام شد که شد، ‫نشد فدای سرش.
‫یه مصاحبه کوچیکه دیگه. ‫نیاز نیست اینقدر استرس بگیرین.
‫- مادر. ‫- چیه؟
‫کوبه رو برعکس گرفتی.
‫حالا این طرفی یا اون طرفی، ‫چه فرقی داره؟
‫مهم اینه که کارش رو انجام بده، چه اهمیتی داره؟
‫چرا اینقدر دیر کرد؟
‫شاید مصاحبه خوب پیش نرفته.
‫امیدوارم اینطور نباشه.
‫باید استخدام بشه که به من پول ‫تو جیبی بده.
‫گوش کنید ببینم. هر کاری می‌کنید، وقتی ‫یونگ‌ری رسید چیزی نگیدا.
‫بهش فشار نیارید.
‫مخصوصاً تو، هوسوک!
‫باشه.
‫من که احمق نیستم.
‫چند سال وقت گذاشتم تا بتونم ‫مردم رو درک کنم.
‫- هی، چطور بود؟ ‫- استخدام شدی؟
‫- قبولت کردن؟ ‫- کار رو گرفتی؟
‫چی؟ چی میگین؟ یکی یکی حرف بزنین.
‫وای خدا.
‫چی گفتن؟ استخدام شدی؟
‫آره.
‫استخدام شدم. گفتن از فردا برم.
‫- وای، بهت افتخار می‌کنم! ‫- ایول.
‫قلبم داشت از قفسه سینه‌م ‫میزد بیرون.
‫خب، به افتخار یونگ‌ری که تو آرایشگاه ‫میشل استخدام شد!
‫وای، چسبید.
‫آرایشگاه میشل از جوری خیلی بهتره.
‫بهترین سالن کشوره.
‫درسته.
‫جوری که بشنوه از حسودی می‌ترکه.
‫وای! چقدر خوشحال شدم.
‫خیلی خب، اینقدر چاپلوسی نکنید.
‫یه آرایشگر تازه‌کارم.
‫هی، حتی اگه تازه‌کار باشی،
‫بهت لقب «طراح» و حقوق بیشتر دادن، درسته؟
‫یعنی پیشرفت کردی. موفقیت یعنی همین.
‫خوشحالی حقوقم بیشتر شد، نه؟
‫خب...
‫چی میگی؟
‫مگه اینجا کسی هست
‫که پول دوست نداشته باشه؟ ‫یکی رو نشونم بده.
‫دوست دارم ببینمش.
‫راست میگی، مادر. منم دوست دارم.
‫شک ندارم.
‫تبریک میگم!
‫بدون من مهمونی رو شروع کردین؟
‫- هی، جونگ‌هی، اومدی! ‫- جونگ‌هیه؟
‫جونگ‌هی، مشتاق دیدار. بیا بشین.
‫تو از کجا خبردار شدی؟
‫منظورت چیه؟
‫زنگ زدم ببینم مصاحبه چطور پیش رفته، ‫و هوسوک خبر داد.
‫مبارک باشه. شنیدم کار بهتری پیدا کردی.
‫نه، زیاد فرق نداره.
‫منظورت چیه؟
‫به قول مامان پول‌دوستم، حقوقش بهتره.
‫بچه قدرنشناس! من یه هیولا ساختم.
‫از فردا خودت غذا درست کن.
‫وای، ببینش، واسه غذا سرم منت می‌ذاره.
‫باورم نمیشه! دلم شکست!
‫من جواب میدم.
‫هی، حالا که جونگ‌هی اومده، بیاید بنوشیم.
‫الو؟
‫کوه یونگ‌ری، چی شد؟
‫خودت چی فکر می‌کنی؟
‫استخدام شدی.
‫نه؟ استخدام شدی دیگه؟
‫آره.
‫آره! مبارکه! دیدی؟ چی گفته بودم؟
‫گفتم که استخدام میشی، نگفتم؟
‫مطمئن بودم برات عین آب خوردنه.
‫واقعاً حرفات قدرت داشتن.
‫فکر کنم چون بهم ایمان داشتی استخدام شدم.
‫ممنون، هان جه‌پیل.
‫راستش، امروز از صبح...
‫وقتی داشتم غذا می‌خوردم، مریض داشتم یا ‫رئیسم سرم غر میزد...
‫داشتم برات دعا می‌کردم.
‫«یالا، کوه یونگ‌ری. قبول شو.»
‫«یالا، کوه یونگ‌ری، استخدام شو. ‫تو می‌تونی، کوه یونگ‌ری.»
‫الان دیگه بیشتر خجالتم دادی.
‫اوه، امشب شیفت نیستی؟
‫می‌خوای کارت تموم شد بیای اینجا؟
‫مهمونی داریم.
‫خیلی دوست دارم،
‫ولی یه جا دیگه کار دارم.
‫ای بابا! گفتم سرم شلوغه، روانیم کردی.
‫اگه نوشیدنی می‌خواستی،
‫تنها میومدی.
‫هی، تنهایی نوشیدن چه مزه‌ای داره؟
‫مخصوصاً وقتی حوصله ندارم.
‫چرا؟
‫چرا ناراحتی؟
‫نمی‌تونم بگم، رفیق.
‫با کی برنامه داری؟
‫اگه مهم نیست، چرا نگفتی بیاد؟
‫گفتم.
‫جدی؟
‫اومد.
‫کار قبلیت...
‫با هان جه‌پیل بود؟
‫راستش...
‫مطمئن نبودم باید همدیگه رو ببینیم.
‫می‌خواستی من رو ببینی؟
‫چرا؟
‫جه‌پیل.
‫حرفت رو بزن.
‫نمی‌دونم فهمیدی یا نه، ولی یونگ‌ری ‫خیلی برای من عزیزه.
‫ولی از وقتی جونگ‌هی اومد، ‫یه کم گیج شدم...
‫که کی رو دوست داری.
‫همونطور که گفتم،
‫حرف دلت رو بزن.
‫اگه بخوای دست دست کنی،
‫من میفتم دنبالش.
‫دارم مرد و مردونه بهت هشدار میدم.
‫فهمیدی؟
‫چه خبره؟ دعواتون شد؟ ‫چرا اینقدر ساکت شدین؟
‫دعوا؟ مگه بچه‌ایم؟ ‫بیارید جلو.
‫[وقتی مشتری با لبخند می‌رود،] ‫[بعداً برمی‌گردد.]
‫[سالن زیبایی سه‌هی]
‫[عشق و غذای دریایی شور برای شما]
‫[تعمیرات کلید]
‫مامان، من دارم میرم.
‫عزیزم.
‫روز اولته.
‫مشخصه استرس دارم؟
‫خیلی.
‫- آروم باش. ‫- باشه.
‫یه شغل دیگه‌ست دیگه. ‫چه فرقی با بقیه‌شون داره؟
‫نگران نباش و برو.
‫اگه چیزی رو بلد نبودی، حتماً بپرس.
‫باشه.
‫دیشب باید خوب می‌خوابیدی. نخوابیدی؟
‫بچه‌ها خیلی سر و صدا کردن.
‫اوه، خانم کوه. اومدی.
‫سلام. صبح بخیر.
‫برو لباست رو عوض کن و بیا. ‫بهت میگم باید چیکار کنی.
‫چشم.
‫[کوه یونگ‌ری]
‫از این طرف.
‫تا وقتی اینجا جا بیفتی،
‫با بقیه آشنا شو و به بقیه کارمندها ‫کمک کن.
‫ده دقیقه قبل از باز کردن سالن، ‫کارکنان و مدیر...
‫برای گزارش برنامه روز جمع میشن،
‫پس حتماً بیا.
‫و برای نقش دقیقت...
‫هفته بعد درباره‌ش صحبت می‌کنیم. خب؟
‫باشه.
‫صبح همگی بخیر.
‫اول از همه، نوبت‌های امروز رو یه بار ‫دیگه چک کنید.
‫امروز دوتا نوبت خارج از سالن داریم، درسته؟ ‫تبلیغات داسان.
‫- هان، تیم تو باید برن. ‫- بله.
‫شروط قرارداد رو یادتون نره.
‫طرز برخورد «هر چی خدا بخواد...»
‫باید بهشون بفهمونیم که دیگه ‫از این خبرها نیست.
‫و سمینار زیبایی دو روزه در دونگ‌اینچون.
‫خودم هم میام، نگران نباشید.
‫اوه، کارمندها چطورن؟
‫یونجو و جونگ‌هوی آماده‌ن.
‫با خودم میشیم سه نفر.
‫کافی هستین؟
‫تازه‌وارد رو ببر. براش تجربه میشه.
‫همین.
‫کار خارج از سالن تو روز اولش؟
‫پارتی بازی نیست؟
‫شنیدی دیگه؟
‫مراسم بعد از ظهره،
‫نظرت چیه از الان بری آماده شی؟
‫دوستان!
‫یه بار گذاشتم بیشتر بخوابین،
‫دیگه یه سره میاین اینجا.
‫اگه قراره بنوشید، باید برگردید خونه خودتون.
‫چرا هی میاید اینجا؟
‫ببخشید.
‫ولی هیچی سوپ زغال‌ماهی شما نمیشه.
‫آره. راست میگه.
‫دوباره حس کردم عین آدم شدم.
‫چی رو گرفتی؟
‫چیه؟ منم بگیرم؟
‫چه خبره؟
‫خیلی خب، بسه.
‫اینقدر چاپلوسی نکنین. بخورید و برید.
‫جه‌پیل، مگه نباید بری بیمارستان؟
‫چرا. ولی می‌تونم دیرتر برم.
‫بشین، من جواب میدم.
‫الو، رستوران یونگ‌شیک.
‫مامان، سانگ‌چول تو مغازه بغلیه؟
‫عجله دارم، بپرس می‌تونه من رو ‫ببره برسونه.
‫سانگ‌چول رفت پول جمع کنه.
‫ماشین چی؟
‫مگه الان نباید تو سالن میشل باشی؟
‫چرا، ولی باید زودتر برم دونگ‌اینچون.
‫ولی از اتوبوس ترمینال جا موندم.
‫و تاکسی‌ها از اینجا میرن سئول.
‫بیخیال. یه تاکسی دیگه پیدا می‌کنم. خداحافظ.
‫عجبا!
‫کی بچه رو تو روز اولش می‌فرسته دونگ‌اینچون؟
‫مسخره‌ها!
‫من می‌برمش، خانم.
‫- ولی غذات... ‫- ماشینم همین نزدیکی پارک شده.
‫باشه.
‫[ایستگاه تاکسی]
‫یونگ‌ری! باز منم. بدو بشین.
‫خیلی خب، حالا عادی نفس بکشید.
‫جه‌پیل.
‫حرف دلت رو بزن.
‫اگه بخوای دست دست کنی،
‫من میفتم دنبالش.
‫دارم مرد و مردونه بهت هشدار میدم.
‫خیلی خب، نفس بکشید.
‫[برقراری نظم و قانون]
‫[زندان]
‫- مامان، بیا بریم. بدو. ‫- باشه، بریم.
‫[برقراری نظم و قانون]
‫می‌خواستم جفتتون رو به غذا مهمون کنم.
‫یه بخشیش به خاطر اتفاقیه که اون روز افتاد،
‫و می‌خواستم درباره یه چیزی هم باهاتون ‫صحبت کنم، حس کردم الان وقتشه.
‫نیاز نبود به خودت زحمت بدی.
‫درباره چی می‌خواستی صحبت کنی؟
‫خب، چطور بگم...
‫شاید گستاخی باشه،
‫ولی یه پیشنهادی دارم.
‫می‌دونین، ثبت‌نام برای دختر شایسته‌ی کره ‫به زودی قراره شروع بشه.
‫و تو سالنمون،
‫چندتا کاندید رو در نظر گرفتیم.
‫ولی از وقتی دخترتون رو دیدم،
‫متوجه اعضای صورت ظریف و زیباش شدم.
‫به علاوه، خیلی هم با استعداده.
‫اگه تو مسابقه دختر شایسته کره شرکت کنه،
‫مطمئنم برنده میشه.
‫این مدت خیلی بهش فکر کردم.
‫خانم جونگ‌هی، شما کافیه اشاره کنین، ‫ما کارمندهای سالن زیبایی جوری...
‫همه جوره در خدمت شماییم.
‫نظرتون چیه؟
‫اوه، نمی‌دونم...
‫یعنی از وقتی بچه بودم آرزوم بود بشم ‫دختر شایسته کره، ولی...
‫- جدی؟ ‫- علاقمند نیستیم.
‫دخترم قراره جانشین من تو شرکت بشه.
‫نباید وقتش رو سر دختر شایسته کره تلف کنه.
‫می‌خوایم بفرستیمش دانشگاه جرج میسون ‫تو واشینگتن.
‫اگه به عنوان دختر شایسته کره انتخاب بشه...
‫به درس خوندنش تو خارج از کشور یا ‫حرفه‌ی آینده‌ش آسیب نمیزنه.
‫می‌خواستم بدونم... شما هم با مادرتون ‫موافقید، خانم جونگ‌هی؟
‫بله، خب...
‫اگه مامانم موافق نیست، منم نیستم.
‫که اینطور.
‫می‌فهمم.
‫می‌دونستم بلندپروازیه،
‫ولی گمونم جوگیر شده بودم.
‫پس فراموشش کنید.
‫بفرمایید. نوش جان.
‫بخور.
‫بهم خبر دادن کارمند اخراج شد.
‫بله، خانم رئیس. همون روز اخراجش کردم.
‫شاید اونقدرا هم حرفه‌ای نباشم، ولی ‫این مسائل رو مدیریت می‌کنم.
‫مشکل ما فقط اشتباهش نبود.
‫شما رو هم داشت اذیت می‌کرد، ‫نه، خانم رئیس؟
‫ممکنه یکی از کارمندان باشه،
‫ولی خب خانم رئیس، شما از مشتری وی‌آی‌پی ‫هم مهم‌ترید.
‫غذا رو دوست داشتید؟
‫بله، خوشمزه بود.
‫چرا این کار رو کردی؟
‫نگو با اینکه می‌دونستی دوستمه اون کار رو ‫کردی. آره؟
‫صدات رو بیار پایین.
‫به چه حقی اینقدر گستاخانه صدات رو ‫واسه من می‌بری بالا؟
‫مامان، پای شغل و درآمدش در میون بود!
‫حتی اگه اشتباه کرده بود، ‫باز زیاده‌روی کردی.
‫پس نباید نادیده‌م می‌گرفتی!
‫مامان!
‫درسته.
‫چون می‌دونستم دوستته این کار رو کردم.
‫متوجه نشدی، نه؟
‫که از وقتی دوباره دیدیش چقدر عوض شدی.
‫هم دروغگو شدی هم بهم جواب پس میدی.
‫پس از قصد باعث شدی اخراج بشه؟
‫پس اشتباهش...
‫می‌دونی که چی میگن. ‫«اگه با سگ‌ها دوست باشی، کک به جونت میفته.»
‫نزدیکش نشو.
‫می‌دونی چیه؟
‫مامان، گاهی اوقات...
‫روانیم می‌کنی. و من رو می‌ترسونی.
‫کجا؟
‫جونگ‌هی.
‫خیلی ممنون.
‫یه روز برات شام می‌خرم. دیرم شد.
‫- مراقب خودت باش. ‫- باشه.
‫حتی اجازه نداد حرف بزنم.
‫[پنجمین سمنیار مو و عروسی آرایشگران سال ۱۹۸۹]
‫[سالن زیبایی میشل]
‫اومدید.
‫فکر کنم حاضریم، مدیر.
‫خسته نباشید. کارت خوبه و سریعه.
‫ممنون، مدیر.
‫مدیر، رئیس، مدل اومد.
‫سلام.
‫تم این سمینار...
‫قرار بود مدل موی ظریف باشه.
‫مطمئنم حرفم رو واضح زده بودم.
‫کی موهات رو رنگ کردی؟
‫قهوه‌ای تیره طبیعیه، فکر نمی‌کردم ‫مشکلی باشه.
‫یک هفته پیش...
‫کارت تموم شد. برو خونه.
‫چی؟
‫گفتم برو خونه. هزینه سفرت رو خودمون میدیم.
‫که اینطور.
‫باشه.
‫رئیس، سمینار کمتر از یک ساعت دیگه‌ست.
‫وقت نداریم یه مدل دیگه پیدا کنیم.
‫چیکار می‌خواید بکنید؟
‫چون وقت نداریم، باید از یه مدل اشتباهی ‫استفاده کنیم؟
‫اونوقت چه بلایی سر اعتبارمون میاد؟
‫نظرت چیه بشینی، خانم کوه؟
‫من؟
‫خانم کوه رو میگید؟
‫اوه، رفته سمینار مو دونگ‌اینچون.
‫الان سالن نیست.
‫نیست؟
‫پس امروز کلاً نمیاد؟
‫بله. فکر نکنم بیاد.
‫کوه یونگ‌ری.
‫گفتی مجردی، نه؟
‫سلام.
‫کجا برم؟
‫مجتمع مسکونی اینجونگ‌دونگ.
‫اینجونگ‌دونگ؟ چشم.
‫جناب؟
‫میشه رادیو رو روشن کنم؟
‫البته. راحت باشید.
‫یه مدتی میشه، ولی یکی از شنونده‌های ‫ثابتمون یه نامه دیگه فرستاده.
‫از طرف خانم کی، ساکن دودام‌دونگ.
‫«جاینت.
‫اولین بار که دیدمش، برام مثل ‫یه غول می‌موند.
‫تو یه روز عادی تو اتوبوس پر مسافر، ‫داد کشیدم همه سوار شدن!
‫یه مسافر بدون حساب کردن کرایه ‫فرار کرد.
‫اون روز صبح با تمام سرعت افتادم دنبالش.
‫اون روز اولین بار بود که می‌دیدمش.
‫و به همین سادگی، با نگاه اول عاشقش شدم.
‫و وقتی سرنوشت باعث شد دوباره همدیگه رو ببینیم،
‫از من نه، از دوستم خوشش اومد.
‫ولی نتونستم از دوستیمون دست بکشم.
‫هر چی باشه، عشق اولم بود.
‫و تا همین امروز،
‫حضور پررنگش هنوز هم توی زندگیمه.
‫هیچوقت نفهمید چه حسی بهش دارم.»
‫قربان؟
‫ببخشید، میشه دور بزنید؟
‫بله؟
‫لطفاً بریم دونگ‌اینچون. ‫سه برابر کرایه رو میدم.
‫«درست مثل متن آهنگی که تو ‫مغازه موسیقی پخش میشد،
‫کِی می‌تونم بهش...
‫نزدیک‌تر بشم؟
‫نزدیک به تو.
‫نزدیک به تو.»
‫یونگ‌ری.
‫بابام...
‫[قبول میشی.]
‫هان جه‌پیل.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫تو امتحانت موفق باشی.
‫این چی بود؟
‫جه‌پیل.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خودت رو برای حرفی که قراره بزنم ‫آماده کن.
‫به خونه زنگ زدن.
‫بابات...
‫باز حالش بد شده.
‫اونجا بود.
‫تمام لحظاتی که حس کردم دارم می‌میرم،
‫کنارم بود.
‫بی‌سر و صدا دستم رو گرفته بود.
‫منبع قدرت ساکت من.
‫که عشق اولش منم.
‫و کسی که الان...
‫کیه؟
‫مدیر؟
‫هان جه‌پیل.
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مشتاق دیدار.
‫کوه یونگ‌ری.
‫به لطف تو بعد از مدت‌ها اومدم دریای اینچون.
‫می‌دونم.
‫خودمم انتظار نداشتم بیام اینجا.
‫پس ممنون. منم خیلی وقت میشد نیومده بودم.
‫راستش...
‫می‌خواستم یه چیزی بهت بگم.
‫جه‌پیل...
‫بذار اول من بگم.
‫نه، اول من میگم.
‫داشتم میومدم فهمیدم.
‫از اولین لحظه‌ای که همدیگه رو دیدیم ‫تا الان...
‫هر وقت حالم بد بود، همیشه کنارم بودی.
‫وقتی بهت تکیه می‌کردم،
‫دوباره جون می‌گرفتم.
‫حضورت توی زندگی من ضروریه.
‫نه...
‫زندگیم بدون تو برام قابل تصور نیست. ‫پس چرا...
‫چرا اینهمه مدت به چشم دوست بهت ‫نگاه می‌کردم؟
‫جه‌پیل.
‫بیا دیگه با هم دوست نباشیم.
‫دیگه نمی‌خوام دوست
‫تو باشم.
‫ازت خوشم میاد.
‫عاشق لبخندتم.
‫عاشق اینم که تلفنی باهات حرف بزنم.
‫عاشقشم.
‫عاشق وقتاییم که ازم می‌پرسی، «خوبی؟»
‫هر لحظه‌ای که کنارت می‌گذرونم رو...
‫خیلی دوست دارم.
‫کوه یونگ‌ری.
‫اول من بودم.
‫راستش...
‫خیلی وقته که...
‫چطوری شروع کردی به قرار گذاشتن با جه‌پیل؟
‫اوه، خبر رو شنیدی؟
‫یونگ‌ری می‌خواد تو مسابقه دختر شایسته کره ‫شرکت کنه.
‫می‌خوام تلاشم رو بکنم.
‫می‌خوام تو مسابقه دختر شایسته کره ‫شرکت کنم.
‫شک ندارم.
‫قهرمان میشم.
‫کاندید سالن زیبایی میشل کجاست؟
‫چرا نمیای تو؟
‫نهایت تلاشت رو بکن.
‫منم نهایت تلاشم رو می‌کنم.