‫[فراتر از وکالت.]
‫هیومین.
‫لطفا در رو باز کن.
‫چرا این کار رو باهام می‌کنی؟
‫یه دختر...
‫- پیله پروانه‌ای پیدا کرد... ‫- هیومین.
‫و با دقت ازش مواظبت کرد.
‫باهام حرف بزن هیومین.
‫- بعدش یه روز... ‫- تو رو خدا هیومین...
‫پروانه‌ی توی پیله با تمام ‫وجود تلاش کرد که رها بشه.
‫دخترک با دلسوزی بهش نگاه کرد.
‫بعد یک روز تلاش دردناک پروانه موفق شد...
‫نصف بدنش رو از پیله رها کنه و بی‌حرکت موند، ‫انگار که استراحت می‌کرد.
‫انگار دیگه توان ادامه دادن نداشت.
‫دخترک که طاقتش تموم شده بود، ‫خراش کوچکی روی پیله ایجاد کرد.
‫به محض ایجاد خراش پروانه کاملا رها شد...
‫و بال‌هاش رو باز کرد.
‫انگار که آماده بود که به ‫سمت آسمان اوج بگیره.
‫ولی...
‫چرخشی کوتاه در هوا کرد ‫ و دوباره افتاد روی زمین...
‫بدون این که حتی به سقف برسه.
‫- همون‌جا... ‫- بیا در موردش حرف بزنیم.
‫- پروازش و زندگیش... ‫- هیومین.
‫به پایان رسیدن.
‫خوانش‌پریشی روانی.
‫ممکنه یه اختلال تبدیلی...
‫و یا اختلال شناختی در اثر استرس باشه.
‫بله؟
‫یعنی...
‫فشار شدید روانی و استرس...
‫منجر به کاهش توانایی موقتی مغز...
‫در درک اطلاعات بصری شدن.
‫بچه‌ی من جزو برنامه استعدادهای درخشان ‫ بوده، حتی دو کلاس جهشی خونده.
‫همه می‌گن نابغه بوده.
‫این نوع خوانش‌پریشی اکتسابی...
‫معمولا در اثر...
‫فشار و استرس و بدون در نظر گرفتن ‫ توانایی‌های ذهنی پیش میاد...
‫دخترک پروانه‌ی مرده رو در دست گرفت...
‫و شروع کرد به گریه کردن.
‫پروانه باید کل بدنش رو تکون بده ‫و به پیله فشار بیاره...
‫تا بدنش منعطف‌تر بشه...
‫و بال‌هاش قوی‌تر بشن.
‫دختر نفهمیده بود که پروانه‌هایی که...
‫این روند رو طی نمی‌کنن، ‫ توانایی پرواز ندارن.
‫[فصل سوم: شفیره‌ی پروانه.]
‫امروز خیلی خسته‌ام.
‫خوب خوابیدی؟
‫- یکم خوابیدم. ‫- خوب خوابیدم.
‫می‌تونی گوشت بیشتر سفارش بدی.
‫دوک‌هو.
‫این رو امتحان کن.
‫- یکم خوردم. ‫- امتحانش کن.
‫بیا.
‫چی داره مگه؟
‫[سرویس هانون.]
‫مزه خاصی داره.
‫قهوه قوی نخوردی تا حالا پس؟
‫چی هست؟
‫خوشمزه است.
‫باید برم.
‫این رو بگیر واسم.
‫- می‌بینمت. ‫- خداحافظ.
‫مواظب باش.
‫- قهوه قوی چی هست حالا؟ ‫- خب...
‫سری قبل دخترم از یه جایی واسم خرید.
‫قهوه‌ایه که توش یه دارو داره.
‫گفتم چرا که نه؟ بعد خودم بهش اضافه کردم.
‫به نظرم مزه‌اش یکیه.
‫جدا؟
‫یه لیوان هم واسه من درست کن.
‫خدایا.
‫[سرویس هانون.]
‫خوبی؟ چیزیت شده؟
‫مین‌گوک...
‫چرا...
‫- چطور تونستی؟ ‫- معذرت می‌خوام خانم.
‫وای مین‌گوک، حالت خوبه؟
‫- چیکار کنم؟ ‫- وای نه...
‫- الو؟ ‫- چطور تونستی؟
‫- چطور؟ ‫- من...
‫- زدم به یه بچه. ‫- چیکار کنم؟
‫خدای من. حالت خوبه؟ ‫چیزیت شده؟
‫وای. توی خونت مواد هست.
‫ببخشید؟
‫یعنی چی...
‫به جرم رانندگی تحت موادمخدر بازداشتید.
‫من چیزی مصرف نکردم.
‫حق دارید که سکوت اختیار کنید.
‫- می‌تونی درخواست قرار احضار زندانی کنی... ‫- من چیزی مصرف نکردم.
‫خیلی‌خب. بیا اول بریم مرکز.
‫- واقعا نکردم! ‫-بیا بریم مرکز.
‫- بذار دوباره امتحانش کنم! ‫- لطفا تکون نخور.
‫- چیزی مصرف نکردم. ‫- تکون نخور.
‫بیا اینجا. خیلی‌خب.
‫صبر کن، این...
‫دکتر. حال مین‌گوک خوبه؟
‫یکم عجیبه...
‫هیچ جراحت بیرونی‌ای وجود نداره.
‫هیچ اثری از کبودی یا برخورد نیست.
‫منظورتون چیه؟
‫اصلا این‌طور به نظر نمیاد که ‫ ماشین به مین‌گوک زده باشه.
‫پس چرا پاهاش تکون نمی‌خورن...
‫هیچ اثری از برخورد با ماشین پستی نیست...
‫ولی ناتوانی حرکتی...
‫در بخشی از مسیرهای عصبی نخاعش ‫ به‌وجود اومده.
‫آسیب‌های داخلی‌ این‌طوری معمولا ‫ در اثر ضربه خارجی به وجود میان.
‫هیچ اثری از برخورد نیست...
‫ولی همون علائم برخورد رو داره.
‫اصلا نمی‌فهمم الان چی دارید می‌گید.
‫الو؟
‫آره، درسته.
‫ببخشید؟
‫دکتر.
‫تصاویر دوربین امنیتی رو بررسی کردن ‫ و نشون داده...
‫که ماشین...
‫اصلا به مین‌گوک برخورد نکرده.
‫بله؟
‫صبر کنین، اگه بهش برخورد نکرده، پس چرا...
‫چرا نمی‌تونه پاهاش رو حرکت بده؟
‫چیکار بکنیم؟ مین‌گوک بیچاره‌ی من...
‫چیکار بکنیم دکتر؟ بگو.
‫باید چیکار بکنیم؟
‫صبر کن، بذار روشنش کنیم. ‫ماشین بهش زد یا نه؟
‫نزده بهش. ولی جراحتش طوریه ‫ که انگار بهش زده...
‫چی می‌گی؟
‫آقای لی، می‌شه واضح‌تر بگی؟
‫بله آقا. دکتر شاکی ادعا می‌کنه...
‫که شاکی علائم برخورد رو داره...
‫با وجود این که...
‫[بیانیه‌ی پزشک.]
‫ماشین مورد نظر اصلا برخوردی نداشته.
‫برخوردی نبوده، ولی جراحات برخورد وجود دارن؟
‫اصلا چطور ممکنه؟
‫مطمئن نیستم. این‌طور نوشته.
‫بیا اول نظر یه روانشناس رو بپرسیم.
‫با دکتر یون یه نوبت بگیر.
‫بله آقا.
‫- و وکیل شاکی کیه؟ ‫- لی و سو.
‫ولی پرونده بزرگی نیست.
‫به نظر می‌رسه که حق‌المشاوره‌ی ‫ سنگینی گرفتن.
‫مبلغ توافق انقدر سنگین نمی‌شه.
‫خانواده شاکی ثروتمند هستن، ‫پول خیلی براشون مهم نیست.
‫ظاهرا مادرش یکم بیش‌ از حد ‫ واکنش نشون می‌ده.
‫از اونجایی که بچه‌اش فلج شده...
‫می‌خواد که راننده بره زندان و ‫شرکت هم ورشکسته بشه.
‫فریاد می‌زد و شلوغی درست کرده بود.
‫خانم کانگ، شما باهام واسه ‫مشاوره با دکتر یون بیا.
‫باشه آقا.
‫سلام. چه خبر؟
‫فقط حقیقت رو گفته.
‫بی‌خیال پدر.
‫چیه؟ می‌خوای من چیکار کنم؟
‫بی‌خیال دیگه...
‫گوش کن تاسوپ.
‫بله؟
‫من تک‌تک پوشک‌های کثیفت رو عوض کردم.
‫چی‌های کثیفم؟
‫مامانت و پرستارت می‌گفتن می‌کنن...
‫ولی اصرار داشتم که خودم بکنم.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون دوستم داشتی؟
‫چون صرفا یکی دو سال بود.
‫درسته.
‫ولی انگار همچنان هم دارم ‫پوشکت رو عوض می‌کنم.
‫قضیه اینجا این نیست.
‫یون سوک‌هون، اون...
‫خیلی‌خب. متوجه‌ام. پس...
‫وای.
‫به آقای یون بگو بیاد دفترم.
‫برو عقب.
‫من می‌رم بیرون.
‫بشین.
‫خواستم ببینمت چون...
‫یه پرونده مدنی و کیفری داریم ‫ و ما هم وکیل متهم هستیم.
‫شاکی یه کودک پنج ساله‌ است ‫ که نزدیک بوده ماشین بزنه بهش.
‫خیلی نزدیک بوده، ولی خوشبختانه ‫ برخوردی صورت نگرفته.
‫ولی با این وجود بخشی از ‫ مسیر عصب نخاع کودک...
‫دچار ناتوانی عملکردی شده.
‫واسه همین مادرش شکایت مدنی و کیفری...
‫برعلیه شرکت پستی و راننده کرده.
‫می‌گن که علائم بچه...
‫مشابه علائم کسیه که تصادف داشته.
‫از لحاظ پزشکی امکانش هست؟
‫بله، هست.
‫انگار بچه اشتباها باور داره ‫ که ماشین زده بهش.
‫باور داره؟
‫آره، ظاهرا باور شدیدیه...
‫و منجر به علائم فیزیکی شده.
‫وقتی که یه واکنش روانی شدید، خودش ‫رو به عنوان علائم فیزیکی نمایان می‌کنه...
‫بهش می‌گیم اختلال تبدیلی.
‫علاوه بر اون، احتمالا اثر نوسیبو ‫ هم تاثیری داشته.
‫اکثر مردم در مورد اثر پلاسیبو خبر دارن...
‫که در اون فرد بعد از دریافت داروی ‫ بی‌اثر بهبود پیدا می‌کنه.
‫ولی برعکسش هم وجود داره.
‫اثر نوسیبو وقتی رخ می‌ده ‫ که ترس یا اعتقادات...
‫واقعا منجر به تاثیر فیزیکی منفی می‌شن.
‫در واقع سال ۱۹۵۰ یه پرونده بود ‫که در اون بیماری...
‫در کشتی‌ای حامل نوشیدنی از ‫لیسبون به انگلیس حضور داشت.
‫کشتی محموله رو در بندر انگلیس ‫تحویل داده بود...
‫و مشغول برگشت به لیسبون بود.
‫در همین حین یکی از کارکنان...
‫توی یکی از یخچال‌های بزرگ کشتی...
‫که برای نوشیدنی بودن گیر کرد و یخ زد و مرد.
‫منطقیه. مدت طولانی‌ای اونجا بوده.
‫وقتی که داشت می‌مرد، ‫از تکه فلزی استفاده کرد...
‫که یه چیزی روی دیوار فریزر بنویسه.
‫[سرما...]
‫نوشت که «اول بینی و انگشت‌هام یخ زدن...
‫به مرور زمان یخ‌زدگی انتشار یافت.»
‫بعد مدتی نوشت...
‫«دیگه اصلا سرما رو حس نمی‌کنم.» ‫و بعد مرد.
‫ولی چیزی که غافلگیرکننده بود...
‫این بود که نوشیدنی‌ای توی ‫ فریزر نمونده بود...
‫و خاموشش کرده بودن و دمای داخل...
‫روی هجده درجه ثابت بوده.
‫قطعا به اندازه‌ای سرد نبوده که ‫ کسی توش یخ بزنه.
‫ولی اون مرد...
‫تمامی علائم یخ‌زدگی رو داشت...
‫اون هم قبل این که به اصطلاح یخ بزنه.
‫«توی فریزر گیر کردم و یخ می‌زنم و می‌میرم.»
‫همین فکر اون رو کشت.
‫عجیبه.
‫تایید کردیم که از لحاظ پزشکی امکانش هست.
‫حالا باید چیکار کنیم؟
‫فعلا فیلم‌های دوربین امنیتی ‫ محل حادثه رو بررسی می‌کنیم...
‫و با شاهدها حرف می‌زنیم.
‫خیلی‌خب.
‫پسره یهویی پیداش شد.
‫با وحشت داشتم تماشا می‌کردم.
‫خوشبختانه ماشین به موقع متوقف شد.
‫خیلی خیالم راحت شد.
‫ولی پسره افتاد روی زمین، ‫انگار که زخمی شده باشه.
‫اون روز مادر پسره با تمام وجود فریاد می‌زد.
‫پس بنا بر واکنشش، فکر کردم...
‫فکر کردم حتما ماشین بچه‌اش رو له کرده.
‫جدا؟ چه واکنشی نشون داد؟
‫داشت از شدت گریه غش می‌کرد، ‫واسه همین رفتم پیشش و گفتم...
‫«به نظرم ماشین نزد بهش.»
‫بچه کاملا سالم به نظر می‌رسید. ‫ اصلا خونی نبود.
‫ولی یهویی دیگه بچه نتونست ‫ پاهاش رو تکون بده.
‫و به نظر درد شدیدی داشت.
‫و همه فرض کردیم که ماشین زده بهش.
‫متوجه‌ام...
‫وای. بیدار شین. پاشین. زود.
‫- ببخشید. ‫- صبح‌بخیر آقا!
‫هی!
‫هی، هیومین!
‫کانگ هیومین، بیدار شو. ‫واسه جلسه دیر کردیم.
‫چی؟
‫جلسه با آقای یون.
‫- زود باش. ‫- جلسه.
‫- کی شروع می‌شه؟ ‫- چی؟
‫عجله کن. زود.
‫بیا بریم.
‫-ببخشید. ‫- چرا دیر کردین؟
‫ببخشید.
‫کل شب بیدار بودین؟
‫داری ریش در میاری؟
‫«همکارانی که شرکت‌های حقوقی بزرگ رو برای ‫ به دست آوردن تعادل در زندگی ترک می‌کنن.»
‫وقتی که تعادل بین کار و زندگی ‫ از حقوق مهم‌تر می‌شه...
‫می‌رن دنبال فرصت‌های شغلی مشاوره داخلی.»
‫بین این همه مقاله که روش خوابت ببره...
‫روی روزنامه خوابت برده؟
‫رنگ پرینت به صورتت چسبیده.
‫اون سمت.
‫اینجا؟
‫پاکش کن.
‫کل صورتت رو بشور خب.
‫مرسی.
‫آخه چرا کل شب بیدار بودی؟
‫من که بهت خیلی کار ندادم.
‫آقای هونگ بهمون ماموریت داد.
‫دیدم که همکارهای خودش دو روز ‫ گذشته سر وقت رفتن خونه.
‫چه ماموریتی؟
‫عملا کار سخت.
‫گفته ده سال از داده‌های بررسی شرکت ‫ رو با دقت سازماندهی کنیم.
‫چرا به من نگفتی؟
‫گفت پرونده‌ی آقای کو هست و مهمه...
‫دیشب هم یه اتفاقی افتاد.
‫ولی نخواستیم اختلافی به وجود بیاد...
‫ولی...
‫پرونده‌ی ادغام و تملیک آقای کو ‫ هفته‌ی پیش بسته شد.
‫- چی؟ ‫- ببخشید؟
‫انگار خواستن انتقام بگیرن.
‫بیایین جلسه رو شروع کنیم.
‫بله آقا.
‫- بله. ‫- بله آقا.
‫جدا؟
‫[شرکت پست هانون.]
‫اثر نوسیبو...
‫فقط اسمش رو شنیده بودم، ‫ولی ظاهرا واقعیه.
‫اگه واقعا اثر نوسیبو باشه...
‫پس برداشت ذهنی اشتباه مین‌گوک ‫مسئول علائم جسمیشه.
‫این باور غلط که ماشین بهش زده.
‫این باور اشتباهی عوامل فیزیکی ‫ رو به وجود آورده.
‫درسته.
‫اگه فیلم‌های دوربین امنیتی رو نگاه کنین...
‫مادر مین‌گوک فکر کرده که ماشین زده بهش.
‫صدای ترمز شدیدی اومده...
‫و مین‌گوک هم جلوی ماشین روی زمین بوده.
‫با وحشت دویده سمتش...
‫و فکر کردم تصادف کرده و زخمی شده.
‫طبیعی هم بوده.
‫اگه کامیون به اون بزرگی بهش می‌زد ‫ شدیدا آسیب می‌دید.
‫ولی...
‫مین‌گوک هم حواسش به واکنش مادرش بود.
‫مادر مین‌گوک کاملا وحشت کرده بود ‫ چون فکر می‌کرد...
‫که کامیون زده به مین‌گوک.
‫و وقتی واکنش مادرش رو دید...
‫به اشتباه باور کرد که ماشین زده بهش؟
‫اگه چنین باور اشتباهی...
‫مقصر علائم فیزیکیش باشه...
‫ایجاد ارتباط علل و معلولی ‫ بین تهدید برخورد...
‫و علائم فیزیکی مین‌گوک سخت خواهد بود.
‫آره.
‫ذهن آدم خیلی اسرارآمیزه.
‫نمی‌دونیم چی عامل این پاسخ فیزیکی شده.
‫تهدید برخورد...
‫و یا واکنش شدید مادرش.
‫درسته.
‫- وای... ‫- وای...
‫کانگ هیومین.
‫همون‌طور که انتظار می‌رفت، ‫حرف نداری آقای یون.
‫وای...
‫آقای یون، واقعا می‌خوای بذاری ‫ آقای هونگ چنین کاری بکنه؟
‫جدا؟ بی‌خیال دیگه.
‫هی آقای یون.
‫بهتره بلند به هم سلام کنیم.
‫هی، یون سوک‌هون!
‫با آقای کو جلسه نداشتی؟
‫داشتم.
‫و رفتارت اینه؟
‫یکم سرم شلوغه.
‫چرا...
‫اون....
‫تاسوپ.
‫آقای کو بهش هشدار داد دیگه؟
‫احتمالا.
‫وای، خیلی نفرت‌‌انگیزه.
‫اه، حالم رو بد کرد.
‫رفت پیش باباش تعریف کرد؟ چه حقیره.
‫داداش، آقای کو باهات حرف زد؟
‫واسه همین کارهای هونگ رو تحمل می‌کنی؟
‫این‌طور نیست.
‫همکارها هنوز از سری قبل راجع ‫ بهش حرف می‌زنن.
‫می‌گن خانم کوون رو کو تاسوپ بیرون کرده...
‫که بره یه شرکت کوچیک مشاور داخلی بشه.
‫بیا صادقانه حرف بزنیم، ‫تنها ارتباط تاسوپ باهاش...
‫اینه که پدرش یکی از بنیان‌گذاران یول‌لیمه.
‫ولی خانم کوون یهویی درجه‌اش اومد پایین.
‫آقای کو می‌تونه تظاهر کنه که خیلی عادله.
‫ولی در آخر فقط به خانواده‌اش اهمیت می‌ده.
‫وضع همینه...
‫وای.
‫بوی چیه؟
‫خیلی خوبی خوبی می‌ده.
‫[آقای هونگ دویون.]
‫الو؟
‫همین الان؟
‫خیلی‌خب. حتما.
‫خواستم ببینمت چون که...
‫خب من دارم پیرتر می‌شم.
‫قصد دارم به زودی بازنشسته بشم ‫ و به عنوان مشاور به کارم ادامه بدم.
‫حس می‌کنم اول باید عنوان شراکتم ‫در مدیریت شرکت رو به کسی بدم.
‫می‌خواستم ببینم مایلی جای ‫ من رو بگیری یا نه.
‫غافلگیر شدی؟
‫آقای یون سوک‌هون.
‫شریک مدیریتی یول‌لیم می‌شی؟
‫از پیشنهادتون ممنونم...
‫ولی باید پیشنهادتون رو رد کنم.
‫چی...
‫می‌شه بپرسم چرا؟
‫تبدیل شدن به اولین شریک ‫مدیریتی چهل ساله...
‫در یکی از پنج دفتر حقوقی برتر...
‫نامزدیت در هر حزب سیاسی‌ای ‫ که بخوای رو تضمین می‌کنه.
‫متاسفم، ولی علاقه‌ای ندارم.
‫اگه چیزی جلوت رو می‌گیره راحت باش و بگو.
‫دوست ندارم که ناخدای کشتی‌ای ‫ بشم که داره غرق می‌شه.
‫داره غرق می‌شه؟
‫بد نیست بدونی یول‌لیم از لحاظ درآمدی ‫ در نیمه دوم سال گذشته اول بوده.
‫از لی و سو جلو زدیم.
‫طلوع دروغینه.
‫طلوع دروغین؟
‫بر چه اساسی می‌گی؟
‫سه شریک مدیریتی عامل جذب درآمد ‫ اصلی یول‌لیم هستن.
‫ارتباطات شما به جذب مشتری کمک می‌کنه.
‫ارتباطات شما...
‫مدیران اجرایی و مدیرعامل‌های شرکت‌ها ‫و موسسه‌های مالی بزرگن...
‫و بهتون اجازه می‌دن درآمد یول‌لیم ‫ رو تضمین کنین...
‫ولی دوره اون‌ها داره به پایان می‌رسه.
‫دوره یول‌لیم هم همین‌طور.
‫از طرف دیگه، لی و سو، دایونگ ‫ و یانگ و کیم...
‫توجه‌اشون رو گذاشتن روی تقویت برند ‫ و تخصصشون در حفظ موکل.
‫که حتی وقتی که شریک نامبرده‌ای بره...
‫دفتر یکپارچگی شرکتیش رو حفظ می‌کنه.
‫خب بله، موافقم.
‫طلوع دروغین.
‫ولی به نظرت...
‫وقت کافی نداریم که قبل نابود شدن ‫ از اول بسازیمش؟
‫پس یه نفر باید تصمیمات سختی بگیره.
‫نگهبان‌های پیری که بیکار و اصلا با موکل ‫ خوب برخورد نمی‌کنن...
‫شرکایی که اصلا تخصص ندارن و ‫ از طریق تعاملات پشت‌پرده...
‫پرونده‌های بی‌ارزشی میارن...
‫و وکلای تازه‌کار نالایقی که واسه ‫حفظ ارتباطات استخدام شدن...
‫اگه می‌خوایم بازسازی انجام بدیم، ‫همه باید برن.
‫انگار دنبال یه جلادین...
‫ولی من نمی‌خوام قصابتون بشم.
‫نمی‌خوام بخاطر شما جلاد بشم...
‫من یه وکیل همکارم!
‫شوخیت گرفته؟
‫نمی‌دونی من کیم؟
‫یه تازه‌کار با چه جرئتی باهام ‫ این‌طوری حرف می‌زنه؟
‫چی شده؟
‫بهش بگو دقیقا بهم چی گفتی.
‫چی شده؟ چه خبره؟
‫برای نوشتن یه مقاله‌ی نظر ازم کمک خواست...
‫من هم گفتم اگه پیش‌نویسش ‫ رو بهم بده کمکش می‌کنم.
‫خب، این...
‫آقای هونگ به عنوان نویسنده ذکر می‌شه.
‫همچنین گفتم اگه من بنویسمش...
‫انگار خواننده‌ها رو گول زدیم.
‫معذرت می‌خوام آقا، من...
‫یول‌لیم از پنج دفتر حقوقی برتر کره است.
‫اگه درخواست مقاله‌ی نظر کردن ‫حتما می‌خواستن...
‫از طرف یکی از شرکای ‫ برترین دفاتر حقوقی باشه.
‫اگه لازم باشه که من بنویسمش...
‫خب خوشحال می‌شم...
‫ولی نباید اسم من به عنوان نویسنده ذکر بشه؟
‫یا حداقل به کمک من اشاره بشه؟
‫بیا بریم یه حرفی بزنیم.
‫و حالا که بحثش هست...
‫چرا من و آقای جی رو فرستادی که روی ‫ پرونده‌ی مختومه بررسی دقیق انجام بدیم؟
‫کار بیهوده‌ای نبود؟
‫کار بیهوده؟
‫وای، شاگرد اول بودن...
‫واقعا غرورت رو خیلی زیاد کرده.
‫نمی‌خوام حرف یه حقوق‌دزد رو تکرار کنم...
‫ولی این مزاحمت در محل کار محسوب می‌شه.
‫چی گفتی پررو؟ دیوانه شدی؟
‫جلسه ساعت دو و نیمه؟
‫بله آقا. ساعت دو و نیمه.
‫احتمالا به ترافیک می‌خوریم. ‫ بهتره الان بریم.
‫بله آقا.
‫مرسی.
‫نمی‌خواستم کمکت کنم.
‫جلسه نزدیک بود.
‫و آقای لی چی؟
‫ما دو تا به این پرونده رسیدگی می‌کنیم.
‫واسه جلسه‌ی ساعت دو و نیم اومدیم.
‫از طرف کی؟
‫دفتر حقوقی یول‌لیم.
‫خیلی‌خب.
‫گمونم موکل هنوز نرسیده.
‫جلسه‌ای واسه ساعت دو و نیم نداریم. ‫با کی هماهنگش کردین؟
‫با آقای هان سونگ‌چان.
‫یه لحظه لطفا.
‫- منظورتون جلسه‌ی ساعت دوئه؟ ‫- ساعت دو؟
‫پرونده مدنی و کیفری شرکت پستی هانون دیگه؟
‫بله. درسته.
‫جلسه ساعت دو شروع شده و ‫شرکت‌کننده‌ها همه حاضرن.
‫مگه جلسه ساعت دو و نیم نبود؟
‫آره. بهم گفتن که دو و نیمه.
‫آقای کیم دوک‌هو بعد ‫ چهارده ساعت کار پیاپی...
‫و همچنین مصرف مواد، پشت فرمون نشسته.
‫هر دو مورد بی‌احتیاطی در رانندگی و ‫ رانندگی تحت مصرف مواد تایید شدن.
‫یه تصادف بدون برخورد بخاطر ‫بی‌احتیاطی آقای کیم پیش اومده.
‫و در نتیجه شاکی دچار آسیب‌های ‫فیزیکی و روانی شده.
‫بنابراین ما درخواست دویست میلیون ‫ وون غرامت داریم.
‫علاوه بر اون موکل من قصد نداره...
‫که در زمینه شکایات کوتاه بیاد ‫یا توافقی بکنه.
‫می‌دونین که حکم‌ها بعد از تصویب ‫ قانون مین‌سیک سنگین‌تر شدن.
‫نه، من تحت تاثیر مواد رانندگی نکردم.
‫دائما چنین ادعایی می‌کنی...
‫ولی به عنوان یه مجرم آشکار در ‫ صحنه ازتون تست گرفته شده.
‫نه، من...
‫صرفا یکم قهوه فوری خوردم.
‫واقعا خبر نداشتم که توش مواد مخدر هست. ‫قسم می‌خورم.
‫الان جدی می‌گی؟
‫ببخشید.
‫تو رو خدا ببخشید.
‫ببخشم؟
‫بعد این که بچه‌ام رو فلج کردی ‫ طلب بخشش داری؟
‫اگه می‌خوای بخشیده بشی...
‫بچه‌ات رو فلج کن و بیارش اینجا.
‫خانم.
‫پاهاش رو بشکن و بیارش اینجا!
‫خانم، لطفا آروم باشید.
‫حداقل التماس کن.
‫آقای کیم، مگه دویست میلیون داری؟
‫بیمه رانندگی تحت مواد رو پوشش نمی‌ده.
‫یعنی باید از جیب خودت پرداخت کنی.
‫می‌دونی که بدون توافق...
‫جزای کیفری چقدر سنگینه؟
‫اون رو هم باید پرداخت کنی.
‫از کجا چنین پولی بیارم؟
‫همین!
‫ببخشید.
‫به دست و پاهاشون بیوفت.
‫طوری التماس کن که انگار بحث جونت وسطه.
‫متاسفم.
‫لطفا من رو ببخشید.
‫پاشو لطفا.
‫برگرد به صندلیت لطفا.
‫می‌دونم که ترسیدید، ‫ولی بیایید منصفانه پیش بریم، خب؟
‫چی می‌گی؟
‫خلاصه‌ی ماجرا اینه که...
‫رانندگی کیم دوک‌هو تحت تاثیر مواد...
‫و بی‌احتیاطیش باعث تصادف ‫بدون برخوردی شده...
‫که عامل آسیب فیزیکی و روانی به شاکی شده...
‫صبر کن.
‫بر چه اساسی می‌گی که تصادف بدون برخورد...
‫عامل آسیب‌های فیزیکی شاکی بوده؟
‫هیچ‌جای شکایت شاکی ذکر نشده که...
‫ارتباط علل و معلولی‌ای...
‫بین تصادف بدون برخورد و آسیب‌هاش وجود داره.
‫اون دیگه بحث عقل سلیمه.
‫عقل سلیم؟
‫از کی تا حالا وکلا با به جای منطق حقوقی ‫ از عقل سلیم استفاده می‌کنن؟
‫یه کودک کاملا سالم بعد تصادف ‫از کمر به پایین فلج شده.
‫چه چیزی می‌تونه ارتباط بین این ‫ دو اتفاق رو نفی کنه؟
‫اگه برخوردی وجود داشت ارتباطشون ‫ غیرقابل انکار بود.
‫برخوردی وجود نداشته، ‫ولی قطعا خطر برخورد وجود داشته.
‫خطر برخورد منجر به شوک روانی شده...
‫و خودش رو به شکل علائم فیزیکی نشون داده.
‫ذهن انسان خیلی اسرارآمیزه.
‫باید اثباتی ارائه بدی که تهدید برخورد ‫ باعث شد شاکی...
‫دچار شوک روانی بشه و منجر به ‫ فلج شدن پاهاش شده.
‫وظیفه اثبات این موضوع با شاکیه.
‫ظاهرا در این زمینه آمادگی ندارید.
‫وقت خیلی ارزش داره و نباید تلفش کنیم.
‫لطفا وقتی آماده بودید با ما تماس بگیرید.
‫حالا می‌تونیم بریم.
‫چی...
‫اون وکیل چی می‌گه؟
‫بیا درخواست ارزیابی روانپزشکی ‫از شاکی در دوره پیش‌دادگاه بدیم.
‫بله آقا. فهمیدم.
‫تو دوره پیش‌دادگاه رو شروع کن.
‫باشه...
‫صبر کن، من؟
‫چیه؟
‫اعتماد به نفسش رو نداری؟
‫دارم. امتحانش می‌کنم.
‫اول یه پیش‌نویس از خلاصه تهیه کن.
‫بله آقا.
‫[دادگاه.]
‫خیلی پرونده ساده‌ایه.
‫متهم، آقای کیم دوک‌هو...
‫حین خستگی بعد از...
‫چهارده ساعت کار و استفاده از ‫مواد مخدر رانندگی کرده.
‫با وجود این که کاملا از خطر ‫ تصادف مطلع بوده...
‫نشسته پشت فرمان...
‫و بی‌احتیاطیش منجر به ‫ تصادف بدون برخوردی شده.
‫اعمال غیرقانونی متهم منجر به ‫ برخورد فیزیکی نشده...
‫ولی خطر برخورد فیزیکی وجود داشته...
‫و در نتیجه‌ی این اتفاق شاکی دچار ‫آسیب‌های روحی و جسمانی شده.
‫ما درخواست دویست میلیون وون غرامت داریم.
‫ممنونم.
‫وکیل متهم لطفا.
‫متهم معتقده که وضعیت پزشکی شاکی...
‫در اثر خطر برخورد به‌ وجود نیومده...
‫و در اثر واکنش شدید مادر شاکی...
‫یعنی خانم لی سانگ‌می، ‫ در صحنه به وجود اومده.
‫صبر کن، چی؟
‫غیرقابل‌قبوله جناب قاضی.
‫نمی‌دونم نقشه‌اشون چیه...
‫نظم دادگاه رو حفظ کنید.
‫ما استدلال شاکی رو قبول نداریم.
‫وکیل شاکی نتونسته مدرکی ارائه بده...
‫که خطر برخورد باعث به وجود اومدن ‫ مشکل پزشکی شاکی شده.
‫از اونجایی که هنوز نمی‌تونیم ‫مشخص کنیم علت چی بوده...
‫درخواست داریم...
‫یه روانشناس ارزیابی‌ای درمورد ‫ وضعیت روانی شاکی انجام بده...
‫که در زمینه‌ی این پرونده خیلی حیاتیه.
‫ممنون.
‫وکیل شاکی اجازه می‌ده؟
‫وکیل شاکی.
‫بله، اجازه می‌دم.
‫واقعا؟
‫به اندازه‌ی کافی بچه‌ام رو زجر ندادی؟
‫درخواست دیدن سوابق پزشکی ‫شاکی رو بده...
‫و با دقت مرورشون کن.
‫بله آقا.
‫دیگه چیزی نیست؟
‫نه ولی...
‫واسم سوال بود که دیگه ‫ حرفی واسه گفتن ندارید؟
‫مثلا ارزیابی‌ از استدلالی ‫ که توی دادگاه ارائه دادم...
‫قبل‌تر...
‫کارت خوب بود.
‫مرسی!
‫متوجه‌ام.
‫بهش خبر می‌دم.
‫خانم، متاسفانه...
‫دکتر در جلسه هستن و در دسترس نیستن.
‫- متوجه‌ام... ‫- دستور دادگاه اجرا شده...
‫و سوابق پزشکی موجودن.
‫پزشک می‌گن که اصلا تعهدی نسبت به...
‫دیدار با وکیل رقیب ندارن.
‫فقط می‌خواستم یه سوال ساده بپرسم.
‫باز هم...
‫متاسفم.
‫هیومین!
‫- درسته! ‫- اومدی دیدن من؟
‫نه، واسه کار اومدم.
‫چرا واسه کار اومدی بیمارستان؟
‫خب شاکی یه پسر پنج ساله است و فهمیدم که...
‫طی یه هفته پنج، شش باری اومده بیمارستان...
‫ولی دارویی تجویز نشده.
‫اگه انقدر می‌اومده اینجا ‫ پس بیماری جدی‌ای داشته.
‫ولی عجیبه که سوابقش موجود نیست.
‫خواستم از دکترش بپرسم ‫ولی قبول نکرد که من رو ببینه.
‫و تو وکیل متهمی؟
‫آره.
‫پس طبیعیه.
‫چرا باید با وکیل رقیبشون دیدار کنن؟
‫خب اگه مکررا اومدن بیمارستان ‫ اما دارویی تجویز نشده...
‫ممکنه سندروم مونشهاوزن ‫ و یا خودبیمارانگاری باشه.
‫مونشهاوزن؟ چی هست؟
‫سندروم مونشهاوزن بیماری روانی‌ایه که ‫باعث می‌شه بیمار تظاهر کنه علائم رو داره.
‫از لحاظ جسمی سالمن...
‫ولی تظاهر به بیماری می‌کنن ‫ که از جانب بقیه بهشون توجه بشه.
‫و خودبیمارانگاری هم بیماری ‫ اضطراب‌گونه‌ایه که...
‫بیمار تصور می‌کنه شدیدا مریض‌احواله...
‫و یا ترسش از بیماری جدی انقدر شدید می‌شه...
‫که خیلی درگیر سلامتی خودش می‌شه.
‫فهمیدم.
‫مرسی سولا. خونه می‌بینمت.
‫یه چیز خوشمزه می‌خرم!
‫گوشت می‌خوام.
‫چرخ‌کرده نباشه. گوشت باشه.
‫نتیجه ارزیابی روانی همونی بود ‫ که فکرش رو می‌کردیم.
‫آره، می‌تونن از استدلالمون دفاع کنن.
‫و ظاهرا شاکی...
‫بخاطر مادر محتاطش از سندروم مونشهاوزن ‫ و یا خودبیمارانگاری رنج می‌بره.
‫چرا چنین حرفی می‌زنی؟
‫هر هفته پنج شیش بار می‌رفته بیمارستان...
‫ولی توی سوابقش دارویی تجویز نشده.
‫این می‌تونه مدرکی باشه که ‫ از استدلالمون دفاع کنه.
‫بعید می‌دونم پزشک شاکی بخواد ‫در این مورد شهادت بده.
‫خوب می‌شه اگه بتونیم از جانب...
‫متخصص اطفال مشهور بیانیه بگیریم.
‫- آره، فهمیدم. ‫- و...
‫پیش‌نویست رو مرور کردم.
‫با منابع خوبی که داشتی ‫فقط همین رو تونستی بنویسی؟
‫می‌خوای استدلال بیاری که متهم...
‫مقصر وضعیت فعلی شاکی نیست، درسته؟
‫آره، درسته.
‫به زبان دیگه، شاکی...
‫بخاطر رفتار مادرش این‌طوری شده.
‫- این شاید زیاده... ‫- نه.
‫کافیه.
‫اگه علت دیگه‌ای ارائه ندیم...
‫نمی‌تونیم پیوند علل و معلولی بین...
‫تصادف بدون برخورد و ‫ بیانیه‌ی شاکی رو نفی کنیم.
‫آره ولی مادر شاکی...
‫من خلاصه رو اصلاح می‌کنم.
‫بله آقا.
‫هیومین.
‫وای، هیومینه.
‫چرا انقدر طولش دادی؟
‫حتما باید تمام زورت رو بزنی؟
‫چرا انقدر حرف ناراحت‌کننده‌ای می‌زنی؟
‫ناراحت؟ تو چرا ناراحت بشی؟
‫معلومه که ناراحتم.
‫به محض این که جدا شدیم ‫ شماره‌ام رو مسدود کردی.
‫احتمالا همه‌ی عکس‌هامون هم پاک کردی.
‫یکیمون درست بعد جداییمون ‫ با یکی دیگه آشنا شده.
‫اون...
‫اشتباهی بود که بخاطر ‫وحشتم مرتکب شدم.
‫یعنی ممکنه یه نفر رو بکشی ‫و بگی که اشتباهی بوده؟
‫به حرفت که گوش می‌کردم ترسیدم.
‫ترسیدم بچه‌ام دچار نقص مادرزادی بشه.
‫چطور با چنین تصوری ‫ می‌تونستم باهات ازدواج کنم؟
‫فکر کردم جدا شدن تصمیم منطقی باشه...
‫ولی قلبم...
‫از منطقم پیروی نمی‌کرد.
‫پس بدون اینکه متوجه بشم...
‫هی.
‫اگه می‌خوای خودت رو مسخره کنی، ‫پای من رو نکش وسط. برو.
‫و اگه توی محیط کاری هم هم رو دیدیم، ‫بهش اشاره‌ای نکن.
‫هی، کانگ هیومین.
‫جی‌یون.
‫چیه؟
‫بشقاب من کو؟
‫مامانت که اومد انداختش بیرون.
‫لبه‌اش پریده بود.
‫مامانم اومد اینجا؟
‫آره، از یخچال متوجه نشدی؟
‫کلی خوراکی جدید آورده.
‫فرشته‌ی نجاتمون، خانم چوی یون‌هی...
‫قبل رفتن پرش کرد.
‫چرا مامانم به وسایلم دست زده؟
‫چی؟
‫چی شده؟ مشکل چیه؟
‫چرا گذاشتی مامانم بشقابم رو بندازه دور؟
‫خب می‌خواست بندازش دور چون ‫ لبه‌اش پریده بود و ترک خورده بود...
‫بشقاب موردعلاقه‌ی هیومین بود.
‫می‌دونستم.
‫ولی مامانش بود...
‫هی، هیومین! کجا می‌ری؟
‫هیومین.
‫چیزی شده؟
‫چرا انداختیش دور؟
‫چی؟
‫چرا انداختیش؟
‫فقط چیزهای بی‌نقص باید وجود داشته باشن؟
‫چی داری می‌گی؟
‫صرفا چون لبه‌اش پریده بود انداختیش دور؟
‫بشقاب رو می‌گی؟
‫بشقاب خوب زیاد هست.
‫استفاده از بشقاب شکسته بدشانسی میاره.
‫یکی دیگه مثل همون واست می‌خرم.
‫نه.
‫بشقاب رو نمی‌گم.
‫خواهرم رو می‌گم.
‫هیومین اینجاست؟
‫اگه من هم معلول بودم می‌انداختیم دور.
‫همون‌طور که خواهرم و بشقابم رو انداختی.
‫هیومین...
‫چی داری می‌گی...
‫نامزدیم رو با سونگ‌چان بهم زدم.
‫چرا؟
‫بخاطر خواهر معلولم ازم جدا شد.
‫چی؟
‫این چه چرندیه دیگه؟
‫مشکلش چیه؟
‫تو و سونگ‌چان با هم فرقی ندارین.
‫هیومین، بسه.
‫حتی نوجوانیت هم رفتارت این‌طوری نبود.
‫بدون اجازه من نیا خونه‌ی من.
‫و بدون اجازه‌ی من وسایلم رو نریز دور.
‫چه رقت‌انگیز...
‫سر یه چیز دیگه عصبانی بودم، ‫روی یکی دیگه تخلیه کردم.
‫[دادگاه در جریان است.]
‫شرایط روانی شاکی رو ارزیابی کردید؟
‫[اولین جلسه‌ی پرونده‌ی تصادف بدون برخورد.]
‫- بله. ‫- و چی پیدا کردین؟
‫هوش هیجانی پایینی داره...
‫و به دلیل وابستگی شدید به مادرش...
‫اضطراب جدایی شدیدی هم داره.
‫[شاهد.]
‫و به نظرم این تبدیل به...
‫درهم‌تنیدگی روانی با مادرش شده.
‫می‌شه توضیح بدید که ‫درهم‌تنیدگی روانی یعنی چی؟
‫به زبان ساده...
‫کودک نمی‌تونه تصمیم مستقلانه‌ای...
‫که برخلاف میل و کلام مادرش باشه بگیره.
‫آهای!
‫انگار همین که بچه‌ام رو فلج کردین ‫ کافی نیست...
‫حالا می‌خواید بگید مشکل هم داره؟
‫شاکی، سکوت کن لطفا.
‫ولی جناب قاضی...
‫این‌طوری پرونده رو بدتر می‌کنی.
‫این واکنشیه که خانم لی‌ سانگ‌می، ‫مادر کودک، حین تصادف نشون داد.
‫لطفا فیلم رو پخش کنید.
‫چطور؟
‫چطور تونستی؟
‫چیکار کنم؟
‫دیوانه است؟
‫می‌شه شرایط روانی خانم لی رو ‫ در اونجا ارزیابی کنین؟
‫ظاهرا در حالت شوک شدیدی هستن.
‫حتی در بیانیه‌ی شاهد هم ذکر شده...
‫که مادر شاکی جیغ می‌زد و بیش‌ از حد ‫ واکنش نشون می‌داد...
‫بیش از حد واکنش نشون دادم؟
‫کدوم مادر بعد این که ماشین زد ‫ به بچه‌اش خونسرده؟
‫لطفا سعی کنید آروم باشید.
‫بله، همین.
‫وقتی که خانم لی دید شاکی ‫ جلوی ماشین روی زمینه...
‫مطمئن بود که تصادف رخ داده.
‫و وقتی شاکی که از لحاظ روانی ‫با مادرش درهم‌تنیدگی داره...
‫واکنشش رو دیده...
‫ممکنه باور کرده باشه که ‫ واقعا ماشین بهش زده؟
‫بله، ممکنه.
‫پس این باور غلط...
‫ممکنه که عامل بیماری فعلیش شده باشه؟
‫به نظرم ممکنه.
‫دیگه سوالی ندارم.
‫خیلی‌خب.
‫وکیل شاکی هم حالا می‌تونه ‫ متقابلا سوال بپرسه.
‫خب...
‫همین الان...
‫ادعا کردید که شاکی با مادرش ‫ درهم‌تنیدگی روانی داره.
‫می‌شه با ارزیابی‌ای به این کوتاهی ‫ این رو تشخیص داد؟
‫یه آزمایش هست...
‫که ثابت شده که درهم‌تنیدگی ‫ رو به بهترین نحو تشخیص می‌ده.
‫سوالی در حد هوش کودک ازش ‫ پرسیده می‌شه و بعد...
‫مادر از عمد قبل از کودک پاسخ اشتباهی می‌ده.
‫واسه آزمایشمون شش خط شماره‌گذاری ‫ شده روی یه تکه کاغذ کشیدیم.
‫طولانی‌ترین خط، خط شماره سه بود...
‫و شماره پنج خط دوم بود.
‫وقتی از کودک پرسیدیم که کدوم خط بلندتره...
‫قبل پاسخ دادن مادرش ‫از عمد پاسخ اشتباهی داد.
‫به نظر من بلندترین خط، خط شماره پنجه. ‫نظر تو چیه ریا؟
‫اکثر کودکان همسن مین‌گوک...
‫جوابی رو دادن...
‫- که به نظر خودشون درست بوده... ‫- به نظرت شماره سه هست؟
‫حالا یا فعالانه و یا با تردید.
‫- چند نفر جواب یکسانی... ‫- به نظرم خط پنج بلندترینه.
‫- با مادرشون دادن. ‫- شماره سه هست.
‫- ولی بعدتر وقتی تنها بودیم... ‫- متوجه‌ام.
‫اعتراف کردن که دروغ گفتن.
‫شماره سه بلندترینه؟
‫- هر چند... ‫- به نظرت اون بلندترینه؟
‫مین‌گوک فرق داشت.
‫به نظرم شماره پنج بلندترینه. ‫نظر تو چیه؟
‫شماره پنج.
‫وقتی که مادر مین‌گوک بهش گفت ‫ که شماره پنج بلندترینه...
‫اون هم جواب یکسانی داد...
‫و به نظر دروغ نمی‌گفت.
‫با این که کاملا خودش از پس پاسخ دادن ‫ به این سوال برمی‌اومد.
‫جواب اشتباه مادرش رو پذیرفته بود.
‫شغل شما قبل تولد مین‌گوک چی بود؟
‫حسابدار بودم.
‫چرا از شغل به این خوبی استعفا دادید؟
‫فشار کاری سنگین بود و ‫همراهش نمی‌شد بچه‌داری کرد.
‫خانواده‌اتون نزدیکن؟
‫نه، همه کانادا زندگی می‌کنن.
‫آخرین بار کی دیدینشون؟
‫اعتراض دارم آقای قاضی، موضوع مربوط نیست.
‫شرایط روانی شاکی موضوع اصلی این پرونده است.
‫و خانم لی هم بزرگ‌ترین تاثیر ‫رو روی شاکی داشتن.
‫ارزیابی وضعیت روانی ایشون ‫خیلی به پرونده مربوطه.
‫بله. به نظر مربوطه.
‫شاهد می‌تونه جواب بده.
‫حدودا تولد یک‌ سالگی مین‌گوک بود.
‫خیلی پیش میاد دوستانتون رو ببینین؟
‫نه.
‫آخرین بار کی بود؟
‫از وقتی بچه‌دار شدم ندیدمشون.
‫شوهرتون دکتر مشهوریه، درسته؟
‫- بله. ‫- در حال حاضر در کره نیستن، درسته؟
‫بله.
‫داره دوره‌ی دکترا در دانشگاه ‫جانز هاپکینز تدریس می‌کنه.
‫خلاصه بگیم...
‫بعد به دنیا اومدن شاکی، ‫شما بی‌خیال حرفه خودتون شدید...
‫از دوستان و خانواده جدا شدین ‫ و شوهرتون هم سرش شلوغ بود.
‫مین‌گوک حتما مهم‌ترین چیزتون بوده.
‫به چی می‌خوای برسی؟
‫بهش شیر مادر دادید؟
‫اعتراض دارم جناب قاضی. مربوط نیست.
‫- مربوطه. ‫- بذار بشنویم.
‫شاهد می‌تونه جواب بده.
‫بله.
‫کی از شیر گرفتینش؟
‫جواب بدید لطفا.
‫هنوز... از شیر نگرفتمش.
‫- چی؟ ‫- چی...
‫هنوز به این بچه شیر مادر می‌دید؟
‫تا حالا شاکی رو مهدکودک فرستادید؟
‫- بله. ‫- می‌شه زمانش رو مشخص کنید؟
‫حدود یک هفته.
‫چرا انقدر کوتاه‌مدت؟
‫مین‌گوک واسش سخت بود...
‫و نمی‌تونست عادت کنه که از من جدا باشه...
‫آقای قاضی. مایلیم شهادت مهدکودک ‫ رو به عنوان مدرک ارائه بدیم.
‫طبق شهادت...
‫شاکی اوایل جدایی از مادرش براش سخت بود...
‫ولی خیلی زود علائم کنار اومدن ‫ با حقیقت رو نشون داد.
‫هر چند دیگه به مهدکودک نیامد ‫و توضیحی هم دریافت نکردیم.
‫می‌ترسیدید که شاکی به یه ‫فرد مستقل تبدیل بشه؟
‫چون در این صورت وجود شما رو نفی می‌کرد؟
‫تو از این مورد هیچی نمی‌دونی.
‫این‌ها سوابق پزشکی شاکی هستن.
‫شاکی مکررا به بیمارستان مراجعه می‌کرده. ‫مشکل سلامتی خاصی داشته؟
‫این چه ربطی به قضیه داره؟
‫ویزیت مکرر اما بدون سابقه تجویز داره.
‫به گفته یه پزشک اطفال، دو احتمال ممکنه.
‫اول، سندروم مونشهاوزن. ‫دوم، خودبیمارانگاری.
‫به زبان دیگه...
‫شاکی به دلیل شیوه بچه‌داری خانم لی...
‫از قبل دچار مشکل روانی بوده.
‫- بیماری روانی داشته. ‫- دهنت رو ببند!
‫منظورت از این حرف‌ها چیه؟ ‫تو هیچی نمی‌دونی!
‫هیچی نمی‌دونی...
‫من فقط...
‫تمام زورم رو زدم که مین‌گوک ‫رو خوب بزرگ کنم!
‫فقط دوستش داشتم و ازش محافظت کردم.
‫بله، مطمئنم تمام تلاشتون رو کردین...
‫که حفره وجودتون رو پر کنین.
‫ولی این تلاش خودخواهانه منجر به ‫ وسواس و رفتار خفه‌کننده‌ شد...
‫و تبدیل به سمی شد...
‫که مین‌گوک رو به این روز انداخت. ‫نه؟
‫نابود کردن بچه‌تون کافی نبود، ‫حالا بقیه رو هم مقصر می‌دونین؟
‫خیال کردین شما لایق مادر بودن هستید؟
‫اعتراض دارم آقای قاضی.
‫- وکیل داره... ‫- وکیل.
‫شاکی ممکنه باقی زندگیش فلج باشه.
‫و این...
‫این بخاطر وسواس و رفتار شما بوده...
‫نه بخاطر متهم.
‫مجبور بودی اون حرف‌ها رو بزنی؟
‫انگار از عمد می‌خواستی ناراحتش کنی.
‫حتما باید روی زخمش نمک می‌ریختی...
‫و طوری رفتار می‌کردی که انگار ‫اون پسرش رو نابود کرده؟
‫آره، این‌طوری می‌فهمید.
‫توهم داشت که مادر خوبیه...
‫ولی در واقعیت از بچه‌اش سواستفاده کرد...
‫تا خلا وجود خودش رو پر کنه.
‫مادر مین‌گوک اون رو بیشتر از ‫ خودش دوست داره.
‫تمام تلاشش رو کرده و خودش ‫ رو وقف این کرده که اون عشق رو بروز بده.
‫علاقه‌اش یکم زیادی بوده...
‫ولی تظاهر نکن نیتش بد بوده.
‫انقدر مطمئن نباش که همه مادرها ‫ خودشون رو وقف بچه‌هاشون می‌کنن...
‫و بچه‌هاشون رو بیشتر از خودشون دوست دارن.
‫مادرها هم صرفا آدمن.
‫و آدم‌ها...
‫خودخواه و بی‌رحمن.
‫توی این دنیا یه سری آدم‌ها ‫ دوست ندارن مادر بشن...
‫و یه سری هم اصلا نباید مادر بشن.
‫می‌دونم.
‫واقعا می‌دونم.
‫حمله شفاهی ایرادی نداره، ‫ولی اگه زیاده‌روی کنی بد می‌شه.
‫از حقیقت هم می‌شه استفاده زهرآگین کرد.
‫مواظب رفتارت باش خانم کانگ.
‫مشخصا وکیل باید حمله شفاهی کنه.
‫پس مراعات احساسات مردم رو بکنه؟
‫آخه واسه غلبه به رقیبت اشکالی نداره ‫ که حمله شفاهی کنی...
‫ولی نمی‌شه این‌طوری قلبشون رو بشکونی.
‫تو هم توی استفاده از کلمات بی‌رحمانه ‫ کم نمیاری.
‫آره، درسته.
‫اگه انقدر دل‌رحم نبودی...
‫یون سوک‌هون اصلا رقیبت نبود.
‫استعداده.
‫و من بودم که کشفش کردم.
‫من نقش بزرگی توی وکیل شدنش داشتم.
‫مامانت یه وکیل معروفه...
‫و بابات یه قاضی معروفه.
‫ذاتا استعداد وکالت داری.
‫چرا نمی‌ری وکیل بشی؟
‫خوش نمی‌گذره.
‫آخه کدوم کاری خوش می‌گذره؟
‫توی دوره سرپیچی کردنی؟
‫داری از مامانت سرپیچی می‌کنی؟
‫چرا پیازداغش رو زیاد می‌کنی؟
‫به اندازه‌ی کافی بخاطر ‫خوانش‌پریشیش دردسر داره.
‫بابا!
‫سلام.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام. شما سه تا کجا می‌رین؟
‫خونه.
‫چرا سه تایی با هم...
‫توی خونه‌ی کوچیکش جمع می‌شین؟
‫راحته.
‫شما کجا می‌رین؟
‫می‌رم همراه بقیه کارگرهای کارخونه ‫شام بخورم.
‫شما غذا خوردین؟
‫- بیرون خوردیم. ‫- خیلی‌خب.
‫خوش بگذره. و مواظب هم باشین.
‫برید دیگه.
‫- برید. ‫- خداحافظ.
‫دخترت اصلا شبیه خودت نیست.
‫آره، مشخصه نه؟
‫بابا، برو دیدن دکتر.
‫نگران من نباش. برو دیگه.
‫برو.
‫- چانگ‌بی. ‫- چیه؟
‫واقعا قرارداد رو امضا کردی؟
‫آره.
‫هزینه‌های درمان چیزی نیست.
‫چرا باید واسه اون امضا کنی؟
‫رئیس که قرار نیست غرامت کارگرها رو بده.
‫گفت اگه شکایت کنیم جریمه‌ها و ‫ هزینه‌هاش خیلی سنگین می‌شه.
‫داشت می‌گفت که باید شرکت رو تعطیل کنه.
‫چیکار باید می‌کردم؟
‫نباید ملت بخاطر من کارشون رو از دست بدن که.
‫اندازه است.
‫- شبیه لباس‌های مامانت نیستن. ‫- جدا؟
‫یکم حس عجیبی دارم.
‫نه، خوبه.
‫- از پسش برمیای دیگه؟ ‫- آره بابا.
‫حادثه مدیر کارخانه...
‫بدون شک مصدومیتی در ‫ اثر دستگاه‌های قدیمی بوده...
‫که باید قبلا تعویض می‌شدن.
‫خودش امضا کرده و مسئولیت رو پذیرفته.
‫مسئله حل شده.
‫اظهارنامه‌هایی که تحت اجبار ‫امضا شده باشن ارزش ندارن.
‫عدم گزارش مصدومیت حین کار ‫ و نادیده گرفتن نقص‌ها...
‫می‌تونه منجر به زندان به دلیل تخلف ‫ از قانون ایمنی و بهداشت حرفه‌ای بشه.
‫علاوه بر اون، تلاش برای ‫ مقصر دونستن کارگر...
‫ممکنه اجبار برداشت بشه و جرم محسوب می‌شه.
‫ای بچه‌های فضول.
‫به چه جرئتی توی مسائل بزرگسال‌ها ‫ دخالت می‌کنین؟
‫هنوز دیر نیست که حادثه کاری رو گزارش بدی...
‫و خسارات و هزینه درمان رو تقبل کنی.
‫اگه نکنی...
‫ازت شکایت می‌کنیم.
‫چی؟ شکایت می‌کنین؟
‫شوخی می‌کنین دیگه؟
‫که چی؟
‫توی دادگاه متوجه می‌شی.
‫اگه شرکت نتونه غرامت پرداخت کنه، ‫داراییت رو مصادره می‌کنیم...
‫و فورا بابت خسارت شکایت می‌کنیم.
‫به جرم اجبار و نقص قوانین ایمنی ‫ و بهداشت حرفه‌ای...
‫می‌افتی زندان.
‫و یه چیز دیگه.
‫مدیر بخاطر این حادثه استعفا داده...
‫ولی هنوز مزایای پایان خدمتش ‫ رو دریافت نکرده.
‫خب، اون بخاطر اینه که...
‫شرکت فعلا داره شرایط بدی رو پشت سر می‌ذاره.
‫اون ماشین لوکس خارجی که بیرون پارکه.
‫مال شما نیست آقا؟
‫قانون کار می‌گه که مزایای پایان خدمت ‫ باید طی چهارده روز پرداخت بشه.
‫اگه بهش عمل نکنین ممکنه زندانی بشید.
‫اگه فورا خسارت و مزایا رو پرداخت نکنید...
‫مبلغ رو گزارش می‌دیم و ‫ بهره‌اش رو می‌گیریم...
‫و پیگیر توقیف موقت دارایی می‌شیم.
‫- آفرین! ‫- آره!
‫کارت اونجا حرف نداشت هیومین.
‫عجب چیزهایی توی بچگیت یاد گرفتی.
‫احتمالا از توی شکم مادرش یاد می‌گرفته.
‫مامانش باردار هم که بود وکالت می‌کرد.
‫رئیس بابام ممکن بود ‫ بخاطر استرس بیمارستان بستری بشه.
‫تا آخرش هم قبول نکرد که پول بده...
‫ولی وقتی که حساب و داراییش توقیف شد...
‫جای پول، پیشنهاد زمین...
‫- در گواچئون داد. ‫- در گواچئون داد.
‫هر بار که می‌شنومش هنوز هیجان‌زده می‌شم.
‫اون زمان...
‫ارزش زمین حتی یک هشتم طلب پدرت هم نبود...
‫و خیلی سعی کردیم که جلوش رو بگیریم، ‫ولی بابات گفت...
‫«ولش کن، بعدا ممکنه به کار بیاد.»
‫گاهی‌اوقات حس می‌کردم ‫مهربانی پدرم از سر ناتوانی باشه...
‫ولی آخرش به سودش تموم شد.
‫این‌طوری جی‌یون می‌تونه حرفه‌اش...
‫توی هنر رو بدون نگرانی مالی دنبال کنه.
‫بله، الو؟
‫الان؟
‫نه، اشکالی نداره.
‫توی دفتر راحت‌تره.
‫باشه.
‫بابت غذا ممنون.
‫باید برگردی دفتر؟
‫آره.
‫گفتم عجیبه که زود اومدی.
‫آره دیگه.
‫خیلی خوابم میاد!
‫انرژی‌زا نداریم؟
‫نداریم.
‫قهوه بخورم؟
‫قهوه بوی خوبی می‌ده.
‫یکی واسه من هم درست می‌کنی؟
‫امروز توی دادگاه...
‫زیاده‌روی کردم.
‫ببخشید.
‫استرالیا رسما...
‫عبارت «دستور والدینی» ‫ رو جایگزین «سرپرستی» کرد.
‫عبارت «سرپرستی» حس مالکیت داشت.
‫«کودکان دارایی‌ای نیستن ‫ که والدین مالکشون بشن.»
‫علتشون این بود.
‫علت خوبیه.
‫من...
‫یه خواهر دوقلو دارم.
‫فکر می‌کردم تک‌فرزندی.
‫خواهرم مشکل شنوایی داره.
‫و چون خاله‌ام و شوهرخاله‌ام ‫هم مشکل شنوایی دارن...
‫اون رو به سرپرستی قبول کردن.
‫مامانم...
‫کمال‌گرا بود.
‫به نظرم نقص خواهرم رو...
‫عیب خودش می‌دید.
‫چون ژنتیکی بود.
‫انگار می‌خواست عیبش رو ‫به وسیله‌ی من پاک کنه.
‫نهایت تلاشش رو توی تربیت کردن من کرد.
‫حتی بی‌خیال حرفه خودش شد.
‫مامانم هم وکیل بود.
‫همه گفتن حیفه که استعدادش رو بذاره کنار.
‫مطمئنم می‌خواست در ازاش پاداشی بگیره.
‫به نظرم این بار روی دوشم سنگینی می‌کرد.
‫آخرش سال آخر دبیرستانم فروپاشی کردم.
‫دچار خوانش‌پریشی شدم و ‫سال آخرم رو سه بار افتادم.
‫سال ۲۰۱۷ وارد دانشگاه شدی و الان ۲۸ سالته.
‫سنت جور نیست.
‫بچگیم جزو استعدادهای درخشان ‫ بودم و دو کلاس رو جهشی خوندم.
‫هوشم بیشتر در اثر تربیت بود تا طبیعت.
‫حاصل تلاش‌های مامانم.
‫قبل‌تر توی دادگاه...
‫حس می‌کردم داری سر مادر من داد می‌زنی.
‫«مادرها هم مردم عادین.»
‫«و آدم‌ها هم خودخواه و بی‌رحمن.»
‫حرف‌هات بنابه‌دلایلی بهم آرامش داد.
‫قبول کردنش کمک کرد بفهمم.
‫و ببخشم.
‫[پنج سال قبل.]
‫- خوش برگشتی. ‫- سلام.
‫قضیه چیه؟
‫فکر کنم گربه پاره کرده.
‫لازم نیست کمک کنی. برو داخل.
‫- باشه. ‫- وای.
‫صبر کن، این چیه؟
‫صبر کن...
‫خوش اومدی. برو دست و صورتت رو بشور.
‫بارداری؟
‫چرا یهویی می‌پرسی؟
‫برو دست و صورتت رو بشور.
‫می‌دونم.
‫پیازچه...
‫کجاست یعنی؟
‫نیستی؟
‫نه.
‫یعنی پیازچه کجاست؟
‫- اینجاست. ‫- چی؟
‫اینجا.
‫وای، چقدر حواسم پرته.
‫رفتی دکتر؟
‫آره.
‫چی گفتن؟
‫که باردار نیستم.
‫باردار نیستی...
‫یا مشکلی پیش اومده؟
‫وقتی رفتی دیدن خانواده‌ات...
‫نمی‌خوام دیگه در موردش حرف بزنم.
‫از وقتی ازدواج کردیم می‌دونستیم.
‫می‌دونستیم که ممکنه بچه‌دار نشیم.
‫خیلی‌ وقته آشپزی نکردم. ‫واسه همین ممکنه خوب نشه.
‫می‌رم دوش بگیرم.
‫یه مادر همچنان یه زنه و انسانه.
‫و احساسات داره.
‫قبول کردن این...
‫باعث می‌شه که...
‫مشکلات بهتر درک بشن؟
‫من سعی می‌کنم با این موضوع کنار بیام...
‫ولی گاهی سخته.
‫ببخشید.
‫بابت قهوه ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫هش!
‫مواظب باش. بیا!
‫شام حاضره.
‫باشه.
‫فکر کنم شام حاضره. بریم داخل.
‫کوچولو حتما خیلی گرسنه است.
‫بچه حتما خیلی گرسنه است.
‫[فراتر از وکالت.]
‫می‌خوام بابت تهمت شکایت کنم. ‫پرستار خانه‌دارم.
‫کار به جایی رسیده بود که...
‫وقتی می‌اومدم اونجا اولین کاری ‫که می‌کردم این بود که بهش سر بزنم...
‫که ببینم این بار چقدر بد کتکش زده...
‫حقیقت رو توی چشم‌هاش می‌دیدم.
‫حقیقت رو داریم از چشم‌هاش تشخیص می‌دیم؟
‫واقعا آقای یون این پرونده رو پذیرفت؟
‫و به نظر آشنا بودن. خیلی شدید بود.
‫و تو به موکلمون پشت کردی که ‫بهش قدرت بیشتری بدی!
‫خیلی مسخره است.
‫این شیطان‌صفت واقعا این‌یونگ رو کتک زده!
‫می‌خوای با ضعیف‌ها دشمنی کنی ‫ و از قوی‌ها دفاع کنی؟
‫خودم گزارشش می‌دم.