‫«فراتر از وکالت»
‫«ترجمه از آرام متین»
‫چیکار می‌کنی؟
‫این زن چشه؟
‫اون کیه؟
‫بس کن.
‫این دیوونه دیگه کیه؟
‫بریم.
‫صبر کن، بذار پلیس رو خبر کنم.
‫ولش کن، بیا بریم.
‫اگه الان سختته حرف بزنی، می‌تونیم صبر کنیم...
‫من از کسی که دوستش داشتم، جدا شدم.
‫هشت ماه با هم نامزد بودیم،
‫و سه ماهه که از هم جدا شدیم.
‫عجب.
‫الان یه نامزد دیگه داره.
‫من خیلی دوسش داشتم.
‫واسه همین…
‫خیلی بهم سخت گذشت‌ـه.
‫درسته.
‫می‌خوام از نامزد سابقم شکایت کنم.
‫می‌فهمم که از جدایی ناراحتی،
‫ولی بدون دلیل قانونی ‫نمی‌تونی شکایت کیفری یا مدنی بکنی.
‫متاسفم که از جدایی داری اذیت میشی،
‫ولی این آسیبی نیست که قانون بتونه جبران کنه،
‫پس متاسفانه کاری از دست من برنمیاد.
‫نامزد سابقم این بلا رو سرم آورده.
‫چی؟
‫می‌خوام ازش شکایت کنم.
‫«عشق یه جور ضعفه»
‫خیلی مراقب باش که زخمت تحریک نشه.
‫پوستت مستعد کلوئیدـه، ‫[یعنی زخم تبدیل به گوشت اضافه میشه]
‫برای همین هر وقت زخمی می‌شی، ‫جای زخم بالا میاد
‫و از جای اصلیش گسترش پیدا می‌کنه.
‫پوستت حساسه و حتی ‫به زخمای کوچیک هم واکنش نشون می‌ده.
‫اگه پوستت معمولی بود، این زخم‌ها ‫بدون اینکه جاشون بمونه خوب می‌شدن.
‫ولی چون پوستت گوشت اضافه می‌سازه،
‫جای زخم‌های زیادی باقی گذاشته.
‫با درمان جای زخم‌ها از بین نمی‌ره؟
‫از بین بردن زخم‌های کلوئیدی خیلی سخته.
‫این تزریق تنها راه برای کم کردنشه.
‫اگه جراحیشون کنم...
‫نه، اینجوری بدتر می‌شه.
‫چون جای زخم‌های جراحی هم ‫ممکنه گوشت اضافه بیاره.
‫راه دیگه‌ای نیست؟
‫من مدل هستم،
‫ولی به خاطر این زخم‌ها دیگه نمی‌تونم کار کنم.
‫ای وای…
‫از اونجایی که وقت برای همه شما طلاست،
‫مختصر می‌گم.
‫شما رو برای یه خبر مهم جمع کردم.
‫از امروز من بازنشسته می‌شم،
‫ولی به عنوان مشاور می‌مونم.
‫اینجا چه خبره؟
‫حالا می‌خوام جانشینم رو معرفی کنم،
‫یعنی مدیر عامل جدیدمون رو.
‫خانم کوون نایون.
‫لطفا بیاید بالا.
‫همون وکیلی که اسمش ‫یه برند محسوب می‌شه؟
‫کوون نایون؟
‫من تا حالا ندیدمش.
‫به بخش ارائه راهکار ‫فرستاده شده بود، یادت نیست؟
‫بخش ارائه راهکار؟
‫یه شرکت کوچیک، وسط ناکجاآباد.
‫مدیرعامل شد؟ قبلا به خاطر ‫سیاست‌های اداری گذاشتنش کنار.
‫عجب بازگشت با شکوهی.
‫مراسم معارفه ایشون و بازنشستگی من
‫فردا ساعت دو برگزار می‌شه.
‫این یه لحظه تاریخی خواهد بود. ‫برای اولین بار یه شرکت بزرگ حقوقی کره‌ای
‫توسط یه زن چهل ساله که از دانشگاه ‫ملیِ حقوق فارغ‌التحصیل نشده، مدیریت می‌شه.
‫حضور شما در این لحظه تاریخی
‫خیلی ارزشمنده.
‫ممنونم.
‫اون پول‌ساز شرکت‌ـه!
‫هی، مراقب حرف زدنت باش.
‫«یول‌لیم، اولین مدیرعاملِ ‫زن چهل ساله خود را معرفی کرد.»
‫آقای کو!
‫حتی با من مشورت هم نکردی.
‫بشین.
‫چرا کوون نایون…؟
‫چی تو فکرته؟
‫عصبانی نشو، بشین.
‫واقعا داری بازنشسته می‌شی؟
‫خب پنج سال دیگه هم می‌موندی و
‫و مدیریت رو می‌دادی دست من...
‫- به تو؟ ‫- من…
‫اگه ندم چی؟
‫کسی میاد دنبالت؟
‫چی؟
‫دفتر وکالت که مثل شرکت نیست.
‫نمیشه مدیریتش رو به همین سادگی منتقل کرد.
‫دفتر وکالت شراکتیه.
‫کدوم یکی از شرکای اینجا ‫تو رو مثل من دنبال می‌کنن؟
‫ولی… پدر.
‫اصلا چرا می‌خوای ‫کاپیتان یه کشتی در حال غرق شدن بشی؟
‫ازت خواستم به یون سوک‌هون ‫تذکر بدی که تو صف بمونه.
‫چطور می‌تونی طرف اون رو بگیری؟
‫اونوقت استادش که کلی زحمت کشیدیم ‫از شرش خلاص شیم رو برگردوندی...
‫دنیا عوض شده.
‫وقتشه دفاتر حقوقی ‫بر اساس تخصص‌شون رقابت کنن.
‫چقدر قراره بذاریم ‫اون دایناسورها پرونده‌ها رو از طریق
‫روابط شخصی بگیرن نه مهارت واقعی؟
‫می‌تونی دستت رو کثیف کنی؟
‫می‌تونی این کار رو بکنی؟
‫ببین،
‫ما دست به سینه می‌شینیم و ‫از دور فقط تماشا می‌کنیم،
‫در حالی که اونا دارن ‫شمشیرهاشون رو تکون میدن.
‫و وقتی آشوب تموم شد، ‫سرشون رو می‌بُریم
‫و با وقار روی زمینِ ‫بازی تازه چیده شده قدم برمی‌داریم.
‫و همون کاری که ‫قبلا می‌کردیم رو ادامه می‌دیم.
‫چی؟
‫اونا فقط
‫ابزار ما هستن.
‫یه جور طعمه.
‫ولی…
‫اون‌ها…
‫کوون نایون و یون سوک‌هون ‫آدمایی نیستن که بشه باهاشون بازی کرد.
‫معلومه که نیستن.
‫واسه همینه که شمشیر رو دادم دستشون.
‫پس
‫بعدا چجوری می‌خوای سرشون رو ببُری؟
‫فکر می‌کنی اول کیو هدف قرار میدن؟
‫اون قُضات و دادستان‌های ‫سابقی که حقوق‌های گزاف می‌گیرن
‫و مشاورایی که نمی‌تونن هیچ موکلی پیدا کنن.
‫کی دنبال کسی میره که ‫علیه خودش شمشیر کشیده؟
‫گفتم دفتر وکالت چیه؟
‫- شراکتـ… ‫- درسته، شراکتی‌ـه.
‫رهبری که احترام شرکا رو به دست نیاورده
‫هیچوقت نمی‌تونه درست رهبری کنه.
‫سادیست؟
‫خب؟
‫چیزایی که روی پوست معمولی ‫هیچ علامتی نمی‌ذارن،
‫مثل روابط نزدیک،
‫روی پوست خانم سول باعث ‫ایجاد کلوئید شده، کم‌کم پخش شده،
‫و حالا خیلی ناجور به نظر می‌رسه.
‫علاوه بر این،
‫اون یه مدله.
‫چه بد.
‫ولی
‫اگه موکل به رفتار سادیسمی رضایت نداده باشه،
‫ضرب و شتم محسوب میشه.
‫درسته.
‫راستش من ازش پرسیدم.
‫گفت قبل از نامزدی مجبورش کرده ‫یه فرم رضایت‌نامه رو امضا کنه،
‫مثل یه جور رسم و رسوم.
‫چقدر دقیق!
‫الکل چی؟
‫اگه موقع امضای اون فرم ‫تو حالت طبیعی نبوده باشه
‫می‌تونیم بگیم توان تصمیم‌گیری ‫نداشته، پس رضایتش معتبر نیست.
‫این رو هم ازش پرسیدم،
‫گفت اصلا نمی‌تونه نوشیدنی بخوره، ‫پس همچین اتفاقی نیوفتاده.
‫سخت شد.
‫برای اثبات ضرب و شتم،
‫باید ثابت کنیم که رضایتش معتبر نبوده.
‫چرا خب؟
‫اعتبار رضایت چه ربطی به ضرب و شتم داره؟
‫وای قلبم!
‫اگه الان به پیشونیت ضربه می‌زدم،
‫ضرب و شتم محسوب می‌شد؟
‫معلومه که آره.
‫خب اگه هر دو توافق کنیم که هر کی ‫ببازه، باید به پیشونیش ضربه بزنیم، چی؟
‫- ضرب و شتم نیست. ‫- چرا؟
‫نمی‌دونم.
‫بوکس چی؟ همدیگه رو می‌زنن. ‫این که ضرب و شتم نیست؟
‫معلومه که نیست.
‫چرا؟
‫چون این یه ورزشه.
‫در اصل، خودِ این عمل ضرب و شتم‌ـه.
‫ولی چون طرف مقابل رضایت داده،
‫جرم محسوب نمی‌شه.
‫فرض کن قربانی خشونت مدرسه‌ای بودی
‫و فقط از ترس انتقام، ‫با بازی ضربه به پیشونی
‫موافقت کردی. ‫آیا این رضایت معتبره؟
‫نه، این رضایت واقعی نیست، ‫پس می‌شه ضرب و شتم.
‫دقیقاً.
‫برای اینکه رضایت، ‫غیرقانونی بودنِ عمل رو بی‌اثر کنه،
‫باید توسط قربانی در حالتی‌که ‫قادر به تصمیم‌گیری داوطلبانه‌ست،
‫داده بشه.
‫مثال ساده‌اش اینه که،
‫یکی یه قراردادی رو امضا می‌کنه، ‫در حالی‌که تحت تاثیر مواد مخدرـه،
‫تحت هیپنوتیزم‌ـه، ‫یا با چاقو داره تهدید میشه،
‫این نمی‌تونه رضایت واقعی حساب بشه، پس...
‫نمی‌شه به عنوان رضایت معتبر در نظر گرفت.
‫برای همینه که می‌شه ضرب و شتم.
‫دقیقا.
‫رضایت کتبی وجود داشت،
‫ولی میشه درمورد یه نکته کلیدی هم بحث کرد…
‫- کدوم نکته؟ ‫- خانم سول عاشق بوده.
‫پس اون زمان توانایی تصمیم‌گیری نداشته.
‫چی؟
‫نمی‌تونیم بگیم عشق هم ‫توانایی تصمیم‌گیری رو کاهش میده؟
‫هیچ وقت ناامیدمون نمی‌کنی.
‫خیلی خلاقانه بود! آفرین، هیومین.
‫این خنده‌دارترین چیزی بود که امروز شنیدم.
‫گوش کنید.
‫ما وقتی عاشق می‌شیم، ‫یه کم از قدرت قضاوت‌مون رو از دست می‌دیم
‫و غیرمنطقی می‌شیم.
‫همه‌تون عاشق شدید دیگه، درسته؟
‫فرض کنید تو زمستون کنار ساحلید،
‫و زنی که دوستش دارید میگه: ‫«اگه منو دوست داری، بپر تو آب.»
‫پریدن تو دریا ‫وسط زمستون و یخبندون...
‫هیچ منطقی یا چیز طبیعی توش نیست، درسته؟
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫دختری که تو دبیرستان ‫دوستش داشتم، یه جورایی عجیب بود.
‫یه بار داشت یه آدامس خیلی آبدار می‌جوید،
‫بعد بزاقش رو تو یه فنجون تف کرد و گفت،
‫«اگه می‌خوای باهام قرار بذاری،
‫اینو بخور.»
‫- بعدش… ‫- چیکار کردی؟
‫خوردمش.
‫ای وای.
‫الان که یادم میاد حالم بهم می‌خوره،
‫ولی اون موقع،
‫چون عاشق بودم، می‌تونستم.
‫عشق می‌تونه ذهن و جسم آدم رو
‫به جایی ببره که قضاوت منطقی غیرممکن بشه.
‫پس اگه رضایت تحت شرایطِ ‫کاهش توانایی تصمیم‌گیری داده شده،
‫قانونا معتبر نیست،
‫و این می‌شه ضرب و شتم.
‫استدلالت هیچ منطقی نداره،
‫ولی تاحدودی منطقیه.
‫غیرممکنه.
‫واقعا داری فکر می‌کنی ‫ با این استدلال مسخره بری جلو؟
‫برای اینکه پرونده ضرب و شتم درست بشه،
‫باید دلیلی برای ابطالش وجود داشته باشه،
‫پس چاره‌ای نداریم جز اینکه ‫استدلال خانم کانگ رو جدی‌تر بررسی کنیم.
‫چطوره پرونده رو مختومه کنیم؟
‫کارمون زیاده چون همه دنیا می‌دونن
‫چقدر تو کارت ماهری.
‫واقعا لازمه همچین پرونده‌ای رو قبول کنیم؟
‫جالبه.
‫به نظرت چرا سیستم حقوقی ‫انگلیسی-آمریکایی انقدر پیشرفت کرده؟
‫مطمئن نیستم.
‫اونا حتی به خاطر ‫زمین خوردن از روی یه سنگ شکایت می‌کنن.
‫یا به خاطر سال‌ها ‫سیگار کشیدن و مبتلا شدن به سرطان.
‫این به دادگاه‌ها فرصت میده
‫که اصول حقوقی رو خلاقانه‌تر ‫و در چارچوب گسترده‌تر بررسی کنن.
‫با گذر زمان، رویه‌های قضایی ایجاد میشن ‫و عدم قطعیت قانونی هم کمتر می‌شه.
‫در نتیجه، پیش‌بینی حکم‌ها راحت‌تر ‫و اعتماد به دادگاه افزایش پیدا می‌کنه.
‫مردم به جای اینکه مشکلاتشون رو
‫برای خودشون نگه دارن،
‫می‌رن سراغ قانون.
‫همین شروع یه چرخه مثبت‌ـه.
‫درسته.
‫فکر کنم ارزش امتحان کردن هم داره.
‫رضایت واقعی باید داوطلبانه باشه.
‫اگه رضایت تحت فشار روانی داده شده باشه،
‫پس از نظر قانونی معتبر نیست.
‫می‌تونیم بررسی کنیم ببینیم ‫موقع دادن رضایت، تحت فشار بوده یا نه.
‫یه پرونده‌ای تو آمریکا بود ‫که یه زن ادعا می‌کرد مورد تعرض قرار گرفته،
‫با این استدلال که رضایتش ‫برای شروع یک رابطه ظاهرا توافقی،
‫به خاطر فشار روانی و اقتصادی بوده.
‫بیاید روی این پرونده کار کنیم.
‫چشم، آقای یون.
‫بله.
‫بفرمائید.
‫ایشون موکل جدیدمون تو پرونده طلاقه…
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫شما دو تا همدیگه رو می‌شناسید؟
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫گفتم، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫ببینم، اینجا چه خبره؟
‫ببخشید، میشه یه لحظه تنهامون بذارید؟
‫حتما.
‫من میرم.
‫تقریبا نشناختمت.
‫اگه تو خیابون به هم برمی‌خوردیم،
‫- از کنارت رد می‌شدم. ‫- برو سر اصل مطلب.
‫دارم ازش طلاق می‌گیرم.
‫خب؟
‫احتمالا ازش شکایت کنم.
‫بعدش؟
‫لطفا پرونده منو قبول کن.
‫واقعا؟
‫- مین‌جونگ... ‫- منو به اسم صدام نکن.
‫تو بهترین گزینه ‫برای این پرونده هستید، خانم هو.
‫تو یه انجمن حمایتی برای مادران
‫دیدم مردم از تو به عنوان ‫بهترین وکیل طلاق تعریف می‌کنن،
‫واسه همین پروفایلت رو بررسی کردم.
‫ولی اون موقع ‫اصلا تصور نمی‌کردم که خودت باشی.
‫وقتی فهمیدم خودتی، ‫می‌خواستم بیخیال بشم.
‫ولی بعدش با خودم گفتم
‫تو بهتر از هر کسی منو درک می‌کنی...
‫من از کجا باید بدونم ‫معشوقه بودن چه حسی داره؟
‫تو هم طرف خانواده‌ش آسیب دیدی،
‫هم از خودش.
‫برای من هم همین اتفاق افتاد.
‫هرچه بکاری، همون رو درو می‌کنی. ‫خدا جای حق نشسته.
‫دیگه هیچ وقت اینجا نیا.
‫وقتی یکی گذشته‌ش رو فراموش کرده،
‫با یادآوریش عذابش نده.
‫خیلی خوب بود.
‫ای وای. بیا توروخدا نگاش کن.
‫بیخود نیست که چاق شده.
‫هی!
‫اینجوری ما ورشکست می‌شیم. ‫انقدر غذا نخور!
‫- آخه این ساعت؟ ‫- چشم، مادرجون.
‫وای چقدر بوی غذا میاد.
‫سرم درد گرفت.
‫بیخود نیست که پسرم هیچ وقت خونه نیست! ‫همه‌ش تقصیر توئه!
‫بیچاره پسر من.
‫نمیدونم چی شد که گیر آدمی مثل تو افتاد.
‫بدون برنامه باردار شدی
‫و از اون بهونه استفاده کردی ‫تا پسرم رو پابندِ خودت کنی!
‫حالا هم…
‫«درخواست تایید طلاق توافقی»
‫«چوی دی‌وون» ‫«هو مین‌جونگ»
‫امضاش کن.
‫هر جور راحتی.
‫اون داره میاد تو این خونه.
‫اگه می‌خوای خب بمون.
‫من بیشتر تلاش می‌کنم.
‫بیا بیخیال این کار بشیم.
‫به خاطر سوه‌یون، ‫بیا فراموشش کنیم.
‫منو بهونه نکن. ‫فقط طلاق بگیر!
‫همون چیزیه که من می‌خوام، ‫برای خودت هم بهتره.
‫خانم هیو.
‫مین‌جونگ.
‫بله؟
‫به چی فکر می‌کنی؟ ‫صدام رو نشنیدی؟
‫هیچی، چی شده؟
‫گفتن بریم اتاق کنفرانس. ‫مراسم معارفه خانم کوون نایونه.
‫باشه، بریم.
‫عجله کن.
‫«مراسم معارفه مدیرعامل کوون نایون»
‫یول‌لیم الان گمراهه
‫و فعلا سرگردونه.
‫ولی اشکالی نداره.
‫نویسنده بزرگ گوته یه بار گفته:
‫«انسان تا وقتی تلاش می‌کنه، اشتباه هم می‌کنه.»
‫اشتباه کردن یعنی
‫شما یه هدف دارید.
‫این ثابت می‌کنه یک هدفی هست ‫که شما سعی می‌کنید بهش برسید.
‫سازمانی که دیگه تلاش نمی‌کنه
‫و خودش رو تو راحتی و سکون رها می‌کنه،
‫انگار که مُرده.
‫هدف ما مشخص‌ـه.
‫یه شرکت حقوقی که با تخصص، اعتماد جلب می‌کنه
‫و با برتری خودش موفق می‌شه.
‫وقتش رسیده که یول‌لیم
‫با تخصص حرفه‌ای
‫رشد پایدار رو دنبال کنه.
‫ما باید شایستگی رو به افراط
‫و تخصص رو
‫به روابط ترجیح دهیم.
‫این مسیریه که یول‌لیم باید دنبال کنه.
‫بیایید با هم جلو حرکت کنیم
‫به سمت آینده جدید یول‌لیم!
‫اگه چیزی خواستید بهم بگید.
‫باشه.
‫خدای من، خیلی وقته ندیدمت.
‫واقعا از صحبت‌هات لذت بردم.
‫واقعا؟
‫اون بخشش درمورد افراط و روابط
‫خطاب به شما نبود، آقای کو.
‫بله، می‌دونم.
‫بگو ببینم.
‫بازگشت با اوج چه حسی داره؟
‫به لطف شما، ‫تجربه‌های فوق‌العاده‌ای داشتم.
‫خیلی زود تموم نشد؟
‫کاش چند سال دیگه هم اونجا می‌موندی.
‫اون سِمتی که داشتم ‫واقعا حق شما بود، آقای کو.
‫من همینجا راحتم.
‫به لطف شما خیلی چیزها یاد گرفتم.
‫حتما جبران می‌کنم.
‫واقعا؟
‫مشتاقانه منتظرشم.
‫ناسلامتی تو حرفه‌ای هستی،
‫اونوقت نمی‌دونی موکلت کیه؟
‫موکل شما، خانم کوون،
‫شرکت هاینیک کورـه،
‫نه مدیرعاملش، لی سونگ‌بین.
‫البته ممکنه یه مدیرعامل ‫خودش رو با شرکت یکی بدونه.
‫این یعنی دانش حقوقی نداره.
‫چطور ممکنه یه وکیل
‫اطلاع نداشته باشه
‫که شرکت و نماینده‌ش
‫از نظر قانونی دو نهاد جداگانه هستن؟
‫مطلع هستم.
‫ولی اگه مدیرعامل لی سونگ‌بین سقوط کنه، ‫شرکت هاینیک کور هم سقوط می‌کنه.
‫تو کی هستی که همچین قضاوتی می‌کنی.
‫آقای کو.
‫ببینم. ‫واقعا لازمه تا این حد پیش برید؟
‫از نظر فنی این اختلاس‌ـه،
‫ولی اینطور نیست که ‫آقای لی واقعا پولی دزدیده باشه.
‫با مشاوره حقوقی درست...
‫ما میگیم یه همچین مشاوره حقوقی تضاد منافع‌ـه.
‫اگه انقدر مشتاقی ‫شخصا از لی سونگ‌بین دفاع کنی،
‫پس یول‌لیم رو ترک کن، ‫تو سوچودونگ یه دفتر واسه خودت باز کن و
‫کار کن.
‫کسی جلوت رو نگرفته.
‫حتی این روزا وکلا تو سوچودونگ
‫دفاتر مشترک با سیستم حساب جدا راه می‌ندازن… ‫[یعنی هر وکیل مالیات و پول خودش رو مدیریت می‌کنه]
‫…و اسمش رو می‌ذارن شرکت حقوقی.
‫چرا نمیری به اونا ملحق شی؟ ‫اونجا سریع جا میفته، نه؟
‫اونا باعث شدن
‫یه شرکت کامل ‫فقط برای بیرون کردن من سقوط کنه.
‫اونا هر کاری دست‌شون برمیاد.
‫- درسته. ‫- چشم در برابر چشم، نه؟
‫درسته.
‫حرکت اول رو اونا انجام میدن.
‫اولویت اینه که یول‌لیم زنده بمونه.
‫بیایم با تغییر ساختار شروع کنیم.
‫حتما.
‫کاهش توانایی تصمیم‌گیری؟
‫بله.
‫عشق هم می‌تونه ‫باعث کاهش توانایی تصمیم‌گیری بشه؟
‫تنها استدلالی که می‌تونیم ارائه بدیم، ‫اینه که رضایت معتبر نبوده،
‫که یعنی باید ادعا کنید
‫اون موقع از نظر ذهنی صلاحیت نداشتید.
‫می‌فهمم.
‫پس چند تا سوال داریم که باید بپرسیم.
‫باشه، بفرمائید.
‫شما تمایل مازوخیسمی دارید؟
‫مازوخیسمی؟
‫این که گفتید یعنی چی؟
‫یک مازوخیسم
‫کسیه که از درد یا مورد آزار قرار گرفتن لذت می‌بره...
‫نه.
‫به هیچ وجه.
‫مگه اصلا آدمی هست که ‫این چیزها رو دوست داشته باشه؟
‫پس چرا رضایت دادید؟
‫اولش قبول نکردم.
‫ولی بعدش،
‫خواست که ازم جدا بشه.
‫برای همین جدا شدیم،
‫ولی دلم براش تنگ شد.
‫خیلی زیاد.
‫حتی یه هفته هم دوام نیاوردم و ‫دوباره بهش زنگ زدم.
‫ولی…
‫اون منو قبول نکرد.
‫یک ماه کامل،
‫مثل دیوونه‌ها بهش زنگ می‌زدم،
‫بی‌خبر می‌رفتم پیشش،
‫گریه می‌کردم و شلوغ بازی در می‌آوردم.
‫هیچ وقت فکر نمی‌کردم ‫کسی که انقدر مهربون و وفادار بود،
‫می‌تونه انقدر سرد هم باشه.
‫این حس فقدان و پوچی انقدر شدید بود
‫که تقریبا نمی‌تونستم درست کار کنم.
‫حدودا یک ماه بعد،
‫خودش باهام تماس گرفت.
‫اینجوری شد که دوباره برگشتیم پیش هم.
‫احساس می‌کردم
‫کل دنیا تو دست‌های منه.
‫حتما دوباره ازت خواست ‫رابطه سادیستیک داشته باشه.
‫بله.
‫میدونستید که
‫پوست‌تون حساسه و
‫مستعد کلوئیدـه؟
‫بله می‌دونستم.
‫از بچگی آرزو داشتم مدلینگ بشم،
‫واسه همین همیشه خیلی مراقب بودم،
‫حتی از یه خراش کوچیک هم می‌ترسیدم.
‫یعنی با اینکه همه اینا رو ‫می‌دونستید، رضایت دادید؟
‫می‌دونم دیوونه‌کننده‌ست،
‫ولی من…
‫اون موقع چاره‌ای نداشتم.
‫فقط فکر اینکه دوباره تنهام بذاره…
‫انقدر وحشتناک بود که حس می‌کردم می‌میرم.
‫همونطور که خانم کانگ هیومین گفت،
‫شانس بردن این پرونده خیلی کمه.
‫اگه هنوز می‌خواید ادامه بدید،
‫باید واضح شما رو به عنوان قربانی معرفی کنیم.
‫به عنوان کسی که انقدر ضعیف و ناتوانه که
‫حتی نمی‌تونه رضایت قانونی بده.
‫همین می‌تونه دردناک باشه.
‫یعنی شما منو اینجوری می‌بینید؟
‫عذر می‌خوام
‫ولی با توجه به داستانت، بله.
‫فکر می‌کنم عشق باعث شد اینجوری بشید.
‫شما توی همون حالت ضعیفی ‫بودید که اسمش رو عشق می‌ذاریم،
‫حالتی که هر کسی ممکنه دچارش بشه.
‫و متاسفانه شما با کسی آشنا شدید ‫که از این وضعیت سوءاستفاده کرد.
‫شما هم…
‫نه یعنی،
‫این برای کسی مثل شما هم
‫اتفاق میفته؟
‫بله.
‫هر چقدر بیشتر عاشق می‌شم، ‫آسیب‌پذیرتر می‌شم.
‫در برابر عشق،
‫همه غیرمنطقی و ضعیف می‌شن.
‫پس عشق و آسیب‌پذیری همیشه با هم میان.
‫- نوش جان! ‫- نوش جان!
‫تولدت مبارک.
‫فقط یه تولد باعث میشه ‫یه همچین جایی بیایم.
‫این کیه؟ چقدر خوشتیپ‌ـه.
‫آره، خیلی.
‫ببین چجوری دخترا دورش رو گرفتن.
‫کاش تعدادشون کمتر بود…
‫پاشو برو.
‫برو روی همه‌شون رو کم کن.
‫بیخیال.
‫پسرهای خوشتیپ همیشه دردسرسازن.
‫درسته.
‫این بیشتر به تایپ تو میخوره، هیومین.
‫چی؟
‫تو از این مدل پسرها خوشت میاد.
‫اصلا.
‫ممنون.
‫ببخشید.
‫اشکالی نداره.
‫نوشیدنی‌هات ریخت.
‫بذار برات چندتا دیگه بگیرم.
‫نه، اشکالی نداره.
‫تقصیر من بود.
‫تقصیر منم بود.
‫از همین نوشیدنی‌ها دوباره براشون بیارید،
‫و لطفا یه نوشیدنی خنک هم به من بدید.
‫چشم.
‫وای خدای من.
‫چه خبره؟
‫وای.
‫- بذارم اینجا؟ ‫- بله، ممنون.
‫نوشیدنی‌ها رو ریختم
‫ایشون گفت برام میاره.
‫- چقدر مهربون! ‫- خیلی لطف کردید.
‫بفرمائید، بشینید.
‫واقعا؟
‫تنها اومدید؟
‫بله.
‫آخه اونجا داشتید ‫با کلی آدم معاشرت می‌کردید.
‫خب تو کافه... معاشرت می‌کنن دیگه.
‫- نوشیدنی بخوریم؟ ‫- حتما.
‫تصمیم گرفتم اونا رو ول کنم.
‫واقعا؟
‫صبر کن، دقیقا چیکار می‌کنی؟
‫چطور ممکنه یکی ‫هم انقدر خوب باشه، هم انقدر جالب باشه،
‫و در عین حال جذاب هم باشه؟
‫من طراح بازی‌های موبایل هستم.
‫برنامه‌نویس هستی؟
‫نه، مدیرعاملم.
‫اوه، مدیرعاملی.
‫نگو که مدیرعاملِ ‫بهترین شرکت تو این صنعتی؟
‫بهترین شرکت یعنی چی؟
‫ماربل سافت، هورایزن، روما اینترتینمنت؟
‫ممنون
‫که اول اسم شرکت منو گفتی.
‫من ماربل سافت رو اداره می‌کنم.
‫اون شرکت منه.
‫اسمت چیه؟
‫جونگ هان‌سوک.
‫نامزد سابقت کیه؟
‫جونگ هان‌سوک، ‫مدیرعامل ماربل سافت.
‫ماربل سافت.
‫تعجبی هم نداره. ‫می‌دونستم آدم عادی نیستی.
‫تو یه مقاله درموردت خوندم. ‫واقعا آدم خاصی هستی.
‫ممنون.
‫می‌تونید در مورد خودتون هم بگید؟
‫بله، حتما. من هان سولا هستم و دکترم.
‫۲۸ سالمه.
‫من دو سال ازت بزرگ‌ترم.
‫هر سه تامون هم‌سن هستیم.
‫از بچگی با هم دوستیم.
‫پس دوستی‌تون خیلی قدیمیه.
‫از دوران دانشگاه با هم زندگی می‌کنیم، ‫برای همین هم‌خونه هم هستیم.
‫- آهان. ‫- این لی جی‌یون‌ـه.
‫- ترانه‌سراست. ‫- واقعا؟
‫چه آهنگ‌هایی نوشتی؟
‫خیلی معروف نیستن.
‫این روزها تواضع دیگه یه فضیلت نیست.
‫خیلی از آهنگ‌های معروف رو نوشته.
‫درسته.
‫بیشتر درمورد تو کنجکاوم.
‫می‌دونم که دو سال از من کوچیک‌تری.
‫اسمت چیه؟
‫کانگ هیومین.
‫کانگ هیومین؟
‫کانگ هیومین.
‫چیکار می‌کنی، هیومین؟
‫من…
‫وکیل‌ـه.
‫واقعا؟
‫توی یه شرکت حقوقی بزرگ کار می‌کنه.
‫اصلا شبیه وکیل‌ها نیستی،
‫ولی هاله‌ی یه وکیل رو داری.
‫به چی انقدر عمیق فکر می‌کنی؟
‫چی؟
‫مدت زیادی نیست که وکیل شدم،
‫پس مطمئن نیستم که ‫هنوز هاله‌ای داشته باشم.
‫سال اولته؟ ‫با توجه به سِنت خب منطقیه.
‫اگه موهاتو باز بذاری
‫قول می‌دم زیباتر بشی.
‫می‌تونی امتحانش کنی.
‫بهم اعتماد کن، بازش کن.
‫یه لحظه صبر کن.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫بله؟ بفرمائید تو.
‫منم اومدم.
‫عه، بفرمائید تو.
‫واو، دفترت خیلی خوبه.
‫بدون اون همه وسیله ‫خیلی جادارتر به نظر میاد.
‫چطور پیش میره؟
‫هنوز یه کمی سردرگمم.
‫جایی که منتقلم کرده بودن، ‫حتی دفتر هم نداشتم.
‫درسته.
‫به یه مشاور داخلی ‫تو یه شرکت متوسط که دفتر نمیدن.
‫- بشینید. ‫- باشه.
‫بفرما.
‫این چیه؟
‫این داده‌ها برای فرآیند تغییر ساختارـه.
‫کارمندایی که شامل اقدامات ‫تغییر ساختار می‌شن، بر اساس
‫فروش یا عملکردشون ‫در پنج سال گذشته، مشخص شدن.
‫بیشترشون مشاوران ارشد و مقامات سابق هستن.
‫آره. اول باید تغییر ساختار رو پیش ببریم...
‫مگه رتبه یه دفتر وکالت ‫بر اساس درآمد و تعداد وکلا نیست؟
‫مشکل اصلی این نیست که هنوز تو دفتر هستن،
‫بلکه حقوقشونه که تعادل رو به هم می‌زنه.
‫پس نیاز به تنظیم مجدد داره.
‫فقط باید سیستم پاداش رو تغییر بدیم.
‫درسته.
‫بین کاهش حقوق و ترک کار،
‫اون‌ها کاهش حقوق رو انتخاب می‌کنن.
‫چیزی که واقعا براشون مهمه، ‫موقعیت اجتماعی و حس تعلق‌ـه.
‫کسایی که باید از اینجا برن
‫اونا نیستن.
‫چند نفر دیگه هستن.
‫بله؟
‫یول‌سونگ.
‫بیا تو.
‫نه.
‫تو الان مدیرعاملی. ‫باید مودب‌تر باشم.
‫مثل همیشه باهام رفتار کن.
‫برای تو، احتمالا هنوز هم ‫مثل سال اولی‌ها به نظر می‌رسم.
‫نه، اصلا.
‫اصلا اینطور نیست.
‫بفرمایید بشینید، خانم کوون.
‫پس کنجکاوی بدونی
‫چرا سونگ‌چول تو رو مدیر عامل کرد
‫درحالی‌که قبلا به خاطر ‫سیاست‌های اداری کنار گذاشته شده بودی.
‫درسته.
‫گفتم شاید یه چیزایی بدونی،
‫چون مدت‌هاست که آقای کو رو می‌شناسی.
‫من از دوران دانشگاه ‫سونگ‌چول رو دنبال می‌کنم.
‫با این حال، از همه چیزایی که ‫تو سرش می‌گذره، اطلاعی ندارم.
‫ولی یه چیز رو مطمئنم.
‫او فقط به خودِ شخص نگاه نمی‌کنه.
‫به تاثیری که ایجاد می‌کنه نگاه می‌کنه.
‫تاثیر؟
‫احتمالا تو رو تو این موقعیت گذاشته
‫نه فقط به خاطر تاثیری که ایجاد می‌کنی،
‫بلکه به خاطر شتابی که ‫به وجود میاری و ساختارهای قدیمی که
‫در نهایت خراب میشن.
‫اون خودش هیچوقت شمشیر رو نمی‌گیره.
‫فقط محاسبه می‌کنه که چطوری تاب بخوره.
‫پس یه کم خطرناک نیست؟
‫کسی که سیاست‌مدار‌تر باشه
‫و شیوه مدیریتش راحت‌تر باشه ‫به نظرت از من بهتر نیست؟
‫ولی یه همچین آدمی ‫نمی‌تونه سیستم رو تغییر بده.
‫اونا خیلی انعطاف‌پذیرن.
‫به نظرم تو شمشیر نیستی. ‫کسی هستی که شمشیر رو به دست می‌گیری.
‫کسی که شمشیر رو به روش خودش می‌چرخونه.
‫پس برو و به روش خودت تابش بده.
‫این کار رو جدی انجام بده.
‫واقعا؟
‫«چون رضایت از نظر قانونی معتبر نیست، ‫ضرب و شتم محسوب می‌شود.»
‫واقعا که!
‫ارزش پاسخ دادن داره؟
‫خب،
‫از نظر قانونی، فکر نمی‌کنم ببازیم.
‫این موضوع خیلی تحریک‌آمیزـه، ‫ممکنه سروصدای بی‌مورد ایجاد کنه.
‫درسته.
‫نمی‌تونم بذارم سلیقه شخصیم ‫برای دیگران شایعه بشه.
‫اول یه جلسه بین وکلا برگزار می‌کنیم
‫و سعی می‌کنیم مسئله رو همونجا حل کنیم.
‫ممنون میشم ازتون.
‫ببخشید که با یه موضوع شخصی مزاحمتون شدم.
‫نه، اصلا. حرفش رو نزنید.
‫شما مدیرعامل ماربل سافت هستید ‫ماربل سافت هم شمائید.
‫این نوع پرونده‌های ‫شخصی کاملا شخصی نمی‌مونن.
‫با توجه به نزدیک شدن عرضه اولیه سهام، ‫نباید هیچ سروصدایی راه بندازیم.
‫وکیل شاکی کیه؟
‫آقای یون سوک‌هون ‫و خانم کانگ هیومین از یول‌لیم.
‫کانگ هیومین؟
‫الان گفتی کانگ هیومین؟
‫بله.
‫می‌خوام شکایت‌نامه رو ببینم.
‫چی شده؟
‫جالبه.
‫«شکایت‌نامه» ‫«وکلا: یون سوک‌هون و کانگ هیو‌مین»
‫پرونده دعوای رجوع حل شده،
‫و جلسه اداری ‫اداره کار برای ماه بعد تعیین شده.
‫- باشه. ‫- بله.
‫خانم کانگ هیو‌مین.
‫خانم کانگ؟
‫کجایی؟
‫بله؟
‫آیا این ادعا که عشق ‫قضاوت رو مختل می‌کنه، خوب پیش میره؟
‫بله.
‫تمام تلاشت رو بکن.
‫چشم، حتما.
‫- اگه دیگه کاری نیست، جمع‌بندی کنید. ‫- باشه.
‫آقای یون.
‫نمی‌خوام مقایسه کنم یا چیزی،
‫ولی تیم ضدانحصار و تیم‌های حقوق مالی
‫تا الان سه‌بار دورهمی و شام داشتن.
‫ما نمی‌خوایم یکی داشته باشیم؟
‫آقای جی.
‫من امروز یه کار مهم دارم، ‫برای همین کارتم رو میدم به شما.
‫ولی این اولین دورهمی ماست، ‫چرا خودتون نمیاید؟
‫اگه کار اجازه داد، منم میام.
‫باشه. ممنون.
‫کارت محدودیت هم داره؟
‫نه، اصلا.
‫نمی‌دونستم همچین کاری ازت برمیاد!
‫«پرداخت تایید شد» ‫«760 هزار وون، اوماکاسه»
‫«پرداخت تایید شد» ‫«430 هزار وون، کافه ژاپنی»
‫باشه، جلوی در می‌بینمت.
‫باشه.
‫«کانگ هیو‌مین» ‫«نمیوی؟»
‫«نیمیای؟»
‫«نامیای؟»
‫مگه چقدر نوشیدنی خوردن؟ ‫[سه بار کلمه نمیای رو اشتباه تایپ کرده.]
‫«پرداخت تایید شد» ‫«260 هزار وون، کافه بیر»
‫وای، خیلی نوشیدنی خوردن.
‫آقای هوانگ،
‫کافه بیر نزدیکه؟
‫الان می‌رسیم بهش.
‫میشه بری اونجا؟
‫چشم.
‫چرا هیو مین‌جونگ جواب تلفنش رو نمی‌ده؟
‫هرچقدر هم سرش شلوغ باشه، ‫باید به دورهمی‌مون بیاد.
‫- منم با خودت ببر! ‫- ای وای…
‫هیو مین‌جونگ!
‫نه، کفش‌هات رو دربیار، ‫بذار پاهات رو ماساژ بدم.
‫- من می‌خوام… ‫- چی؟
‫...دیگه برم خونه.
‫- باشه. ‫- خداحافظ.
‫- خداحافظ. فردا می‌بینمتون! ‫- خداحافظ.
‫- فردا می‌بینمت.
‫- کارتون امروز عالی بود! ‫- ممنون!
‫تاکسی!
‫خالی هستی؟
‫تاکسی لازم داری؟
‫یون سوک‌هون است.
‫آقای یون!
‫چرا انقدر دیر اومدی؟
‫می‌دونی چقدر منتظرت بودیم؟
‫باشه، سوار شو.
‫تا خونه می‌رسونمت.
‫آقای هوانگ، بذارش بشینه جلو.
‫چشم.
‫واقعا که خیلی بدجنسی.
‫بذار خودم باز می‌کنم.
‫حالتون خوبه؟
‫ای بابا.
‫با این وضعیت، سرش سالم نمی‌مونه.
‫من خوبم. آی…
‫بیا یه کم آب بخور.
‫خیلی… ممنونم.
‫جرعه جرعه بخور، وگرنه بالا میاری.
‫باشه.
‫حالتون خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫بگیر.
‫خیلی… ممنونم.
‫این سومین دستماله.
‫آقای یون،
‫چه ادکلنی میزنی؟
‫خیلی خوشبوئه.
‫اگه داروخونه دیدی، نگه دار.
‫چشم.
‫«داروخانه آنمیونگ»
‫یکی از اونا رو
‫با این نوشیدنی بخور.
‫باشه.
‫این کار درست نیست.
‫درست نیست.
‫این کار درست نیست، کانگ هیومین!
‫چی شده؟
‫چیه؟ اتفاقی افتاده؟
‫مین‌جونگ… تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫می‌دونستم این مزخرفات رو سر هم می‌کنی.
‫می‌دونستم خودت رو به نفهمی می‌زنی.
‫اونم بعد آبروریزی که دیشب کردی.
‫من؟ واقعا؟
‫برو دوش بگیر. ‫منم بعد از ورزش باید دوش بگیرم.
‫با لباس‌هام چیکار کردی؟
‫تاشون کردم.
‫من دیشب چه غلطی کردم؟
‫وای، سرم داره می‌ترکه.
‫چرا اینجوری نگاه می‌کنی؟
‫چی؟
‫واسه من ژست مردونه نگیر.
‫ما فقط همکاریم.
‫چی می‌گی؟
‫من ذاتا مردم دیگه.
‫من میرم دوش بگیرم. ‫یه کم سوپ بخور.
‫نمیشد میز بچینی؟
‫فهمیدم.
‫خوشمزه‌ست.
‫تو نمی‌خوری؟
‫من صبحونه نمی‌خورم.
‫آهان، باشه.
‫پس اتفاقی سوپ خماری داشتی؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫اینو دیشب درست کردم.
‫که بهت بدم بخوری.
‫حس می‌کنم شوهرتم.
‫از دست تو…
‫راستی،
‫دیشب چه اتفاقی افتاد؟
‫البته.
‫بایدم یادت نیاد.
‫«هیو مین‌جونگ»
‫بالاخره جواب داد.
‫مین‌جونگ، کجایی؟
‫زود بیا!
‫انقدر داد و بیداد کردی که بیام،
‫اصلا تو حال خودت نبودی.
‫هی، چرا رمز در خونت رو عوض کردی؟
‫باید بهم می‌گفتی.
‫ببخشید، واقعا شرمنده‌م.
‫تو همیشه منو می‌رسوندی خونه‌م،
‫این اولین باریه که اومدم اینجا.
‫آهان، راستی.
‫این عکس کنار تختت کیه؟
‫کدوم؟
‫می‌دونی…
‫یه زن با اندام درشت دیدم.
‫آه، اون منم.
‫- چی؟ ‫- خودمم.
‫مال کِی بود؟
‫حدودا هفت سال پیش بود، ‫پس سی و خرده‌ای ساله‌م بود.
‫الان خیلی جوون‌تر به نظر میای.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خیلی مهمه که آدم مراقب خودش باشه.
‫- آره، درسته. ‫- آره.
‫اون خانوم دیروزیه کی بود؟ ‫همونی که اومده بود دفتر.
‫کی؟
‫همون که با پرونده طلاق اومده بود، ‫ولی تو قبولش نکردی.
‫آقای کیم یول‌سونگ مدام می‌گفت
‫که چطور یه موکل رو رد کردی.
‫اونو می‌شناختیش؟
‫آره، معشوقه شوهرمه.
‫هی!
‫ای بابا!
‫واقعا که آدم دست و پا چلفتی هستی.
‫هی.
‫ممنون.
‫دقیق بخوام بگم، شوهر سابقم.
‫اومده بود که از شوهر سابقم طلاق بگیره.
‫واقعا شوکه شدم.
‫قلبم داره تند تند می‌زنه.
‫از چی شوکه شدی؟
‫اینکه من مطلقه‌م؟
‫یا اینکه شوهر سابقم بهم خیانت کرده؟
‫یا اینکه معشوقه‌ش ‫جرات کرده بیاد سراغ من؟
‫همه‌ش!
‫ولی اگه بخوام بگم ‫کدومش بیشتر شوکه‌کننده بود،
‫اینکه تو قبلا ازدواج کردی.
‫یه بچه هم دارم.
‫- بچه؟ ‫- آره، بیست سالشه.
‫نکنه احساسی چیزی بهم داری؟
‫آخه این چه حرفیه؟
‫انقدر دروغ نگو.
‫پس واسه چی انقدر تعجب کردی؟
‫جدی میگی؟
‫آره.
‫ما عملا سه ساله که داریم با هم کار می‌کنیم.
‫انقدر با هم غذا خوردیم ‫که میشه یه جاده به بوسان بسازیم.
‫و تو این مدت…
‫هیچوقت از گذشته‌م حرف نزدم.
‫نه حرف نزدی؟
‫چرا فکر می‌کردم تو رو کاملا می‌شناسم؟
‫می‌شناسی، ‫فقط گذشته‌م رو نمی‌دونی.
‫گذشته‌ت…
‫اگه درمورد الانِ من حرف بزنیم، ‫میگم تو بهتر از هر کسی منو می‌شناسی.
‫خب، الان حالت بهتر شد؟
‫نخیر.
‫اگه سوپت رو خوردی، پاشو بریم.
‫صبر کن.
‫هر چی هست تعریف کن. ‫کل داستان رو می‌خوام بدونم.
‫از چند سالگی شروع کنم؟
‫از همون اولین چیزی که یادت میاد.
‫مغزم داره با تمام توان کار می‌کنه.
‫جدی می‌گم! شوخی نمی‌کنم.
‫پس دارید می‌گید
‫چون عاشق بوده، ‫توانایی تصمیم‌گیریش کم بوده؟
‫اگه فرض کنیم نصف جمعیت عاشق هستن،
‫می‌خواید بگید همه قراردادهایی که ‫اون نصف جمعیت امضا کردن، قانونا معتبر نیستن؟
‫خدای من.
‫آقای جونگ هان‌سوک ‫از ماربل سافت تشریف آوردن.
‫- بگید بیان داخل. ‫- چشم.
‫قربان، چی شما رو آورد اینجا؟
‫کارم زود تموم شد، گفتم یه سر بزنم.
‫می‌فهمم. بفرمائید بشیند.
‫کارتون رو ادامه بدید.
‫به هر حال، ما ادعاهای ‫مطرح شده در شکایت رو رد می‌کنیم.
‫آیا این یه تهدید نیست که ‫فقط ظاهر قانونی بهش دادن و
‫دارن از اعتبار موکلم ‫به عنوان اهرم فشار استفاده میکنن؟
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫تهدید؟
‫یکی از طرفین آسیبِ جبران‌ناپذیری دیده
‫تا طرف دیگه لذت ببره.
‫موکل شما دقیقا چی می‌خواد؟
‫اگه به این تصاویر نگاه کنید، جای زخم‌ها...
‫من از بحث‌های طولانی متنفرم.
‫اون چی می‌خواد؟
‫مجازات قانونی و جبران خسارت.
‫این مدارک رو
‫شما درست کردید، خانم کانگ؟
‫بله.
‫همون‌طور که قربانی شهادت داد...
‫قربانی؟
‫قربانی کیه؟
‫یک وکیل نباید انقدر راحت از کلمات استفاده کنه.
‫اون شاکی پرونده‌ست. ‫هر کسی می‌تونه شکایت کنه.
‫همون‌طور که شاکی شهادت داد...
‫یعنی می‌گید من عمدا
‫به سول اون‌یونگ نزدیک شدم، مثل یه طعمه،
‫از ظاهر خوب و جایگاه اجتماعیم ‫برای جلب توجه استفاده کردم
‫یه جور جنگ روانی راه انداختم، ‫اون رو فریب دادم
‫تا از نظر روانی به هم بریزه، ‫و هر رضایتی هم که داده،
‫اعتبار نداره؟
‫پس من باید به خاطر ضرب و شتم ‫مجازات بشم و خسارت بدم؟
‫- بله. ‫- همه‌ش تخیل محض‌ـه.
‫یه تخیل مزخرف.
‫می‌خوام با خانم کانگ خصوصی صحبت کنم. ‫می‌تونید یه لحظه برید بیرون؟
‫چرا؟ جریان چیه؟
‫موضوع چیه؟
‫به خانم کانگ می‌گم که
‫موضوع چیه.
‫چرا قیافه‌تون اینجوری شد؟
‫باهاش کاری ندارم.
‫چی گفت؟
‫راستی.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫بهت گفتم وقتی موهات بازه، خوشگل‌تری.
‫آقای جونگ رو از کجا می‌شناسی؟
‫چند روز پیش تو یه کافه باهاش آشنا شدم.
‫فکر کردم آشنایی باهاش به درد می‌خوره.
‫برای همین یه کم باهاش حرف زدم.
‫یعنی می‌گی عمدا رفتی سمتش؟
‫که یه چیز مفید پیدا کنی؟
‫- عمدی نبود. ‫- از اصول اخلاقی وکلا چیزی نشنیدی؟
‫ماده 45 آیین‌نامه اخلاقی
‫ارتباط مستقیم ‫با طرفی که وکیل داره رو ممنوع می‌کنه.
‫اونوقت رفتی مثل یه وکیل بی‌ارزش رفتار کردی؟
‫بی‌ارزش؟
‫آره. بی‌ارزش.
‫ایجاد رابطه نزدیک با طرف مقابل
‫وظیفه حفظ شاًن حرفه‌ای رو نقض می‌کنه.
‫به نظرت به وکیلی که ‫درستکار نباشه، نمی‌گن بی ارزش؟
‫من رابطه نزدیکی باهاش ندارم.
‫پس اون چی بود که دیدم؟
‫اصلا این‌جوری نیست!
‫خودِ شما از همه قوانین ‫اصول اخلاقی پیروی می‌کنید؟
‫کانگ هیومین!
‫نگفته بودم مراقب کارهات باش؟
‫«هنر جادو»
‫«مخاطبین»
‫«کانگ هیومین»
‫در حال حاضر ‫مخاطب موردنظر در دسترس نمی‌باشد.
‫ای بابا…
‫بله، کانگ هیومین هستم.
‫منم.
‫از دفترم زنگ می‌زنم
‫آخه انگار شماره‌م رو بلاک کردی.
‫چی می‌خوای؟
‫آقای جونگ هان‌سوک رو شخصا می‌شناسی؟
‫به تو چه ربطی داره؟
‫چجوری با هم آشنا شدید؟
‫چرا اونجوری باهات رفتار کرد؟
‫چرا بهت دست زد؟
‫آقای هان،
‫واقعا لازمه همچین گفتگویی داشته باشیم؟
‫کجایی؟
‫بیا همدیگه رو ببینیم.
‫ما هیچ کاری با هم نداریم.
‫هیومین.
‫لعنتی.
‫«کانگ هیومین»
‫بله، خانم کانگ.
‫آره، بگو.
‫هنوز کارم مونده، پس برمی‌گردم دفتر.
‫باشه.
‫حتما.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫نمی‌دونستم تو وکیل طرف مقابل هستی،
‫برای همین بیشتر از حد لازم حرف زدم.
‫ازش لذت بردم.
‫یه جور رضایت قلبی بود
‫که ریشه در ‫صمیمیت عاطفی و تحریک ذهنی داشت.
‫ببخشید.
‫باید بهتون می‌گفتم که ‫وکیل خانم سول هستم.
‫قصد نداشتم پنهانش کنم، فقط...
‫فقط چی؟
‫می‌خواستی یه چیزی پیدا کنی ‫که ازش به نفع خودتون استفاده کنی؟
‫نادیده‌ش می‌گیرم.
‫من ازت خوشم میاد.
‫لطفا مسائل رو پیچیده نکنید.
‫خب چیکار کنم؟
‫اگه بخوام چیزی که پیچیده‌ست رو ساده کنم،
‫باید چیکار کنم؟
‫احتمالا اول باید این رو تموم کنیم، نه؟
‫اینجوری بین ما تضاد منافع پیش نمیاد.
‫واقعا اون‌یونگ غرامت می‌خواد؟
‫بله.
‫مبلغش رو بنویس.
‫هر چی بنویسی قبول می‌کنم.
‫نمی‌دونستم تو یه همچین وضعیتی‌ـه.
‫نگرانم.
‫شما باید خودتون ‫احساسات‌تون رو به ایشون نشون بدید.
‫نه.
‫من نگران اون نیستم.
‫نگرانم که
‫تو درباره من چی فکر می‌کنی.
‫من سادیسمی نیستم.
‫فقط یه جور ابراز عشق بود که
‫بین زوج‌های معمولی پیش میاد.
‫اما پوستش یه کم
‫غیرعادی بود.
‫می‌خوام باهات قرار بزارم.
‫وانمود می‌کنم چیزی نشنیدم.
‫- الان چیزی نمی‌خوام. ‫- آقای جونگ.
‫بذار خودش مبلغ چک رو بنویسه
‫و قرارداد عدم افشا رو امضا کنه.
‫تا اینجا رو به خاطر تو تحمل کردم، ‫ولی دیگه بیشتر از این ادامه نمی‌دم.
‫اگه بخوای ماجرا رو کش بدی،
‫مردم ویدیو رو می‌بینن و ‫خودشون تصمیم می‌گیرن که
‫واقعا از روی رضایت بوده یا نه.
‫ویدیو؟
‫فکر کنم اون‌یونگ بهت نگفته باشه.
‫من یه ویدیو دارم.
‫البته، خودش قبول کرد ضبط بشه.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫یه ویدیو؟
‫بله.
‫نمی‌دونم با موکل تا کجا باید مرز بذارم.
‫کارم بی‌احتیاطی بود.
‫معذرت می‌خوام.
‫فکر می‌کنی چرا موکل این شکایت رو مطرح کرده؟
‫به خاطر غرامت؟
‫زخم‌هاش؟
‫به نظرم دلیلش احساسی‌ـه، نه جسمی.
‫می‌دونی
‫چرا اجازه دادم به تیمم ملحق بشی؟
‫چون نفر اول کلاس بودم؟
‫چون باهوش به نظر می‌رسیدم؟
‫نه.
‫چون ماهیت پرونده رو درک می‌کنی.
‫عشق شکل‌های مختلفی داره.
‫عشق به جنس مخالف، ‫مادرانه، پدرانه، محترمانه،
‫برادری، دوستی، رفاقت، ‫عشق به بشریت و عشق به خود.
‫و همین عشق، ‫بعضی وقت‌ها به آدم آسیب می‌زنه.
‫وقتی اون زخم عمیق می‌شه، ‫مردم به فکر اقدام قانونی می‌افتن.
‫تو همون نقطه بحرانی، ‫اونا فکر می‌کنن که آخرین راه چاره
‫شکایت‌ـه، و قانون می‌تونه ‫از خوشبختی و حق اونا محافظت کنه.
‫من می‌خوام مدافع این افراد باشم.
‫چون سرگرم‌کننده‌ست؟
‫حق با توئه.
‫آدم‌ها وقتی دردشون زیاد می‌شه، ‫میان سراغ دادگاه
‫تو همون نقطه بحرانی،
‫اونا فکر می‌کنن که آخرین راه چاره شکایت‌ـه،
‫و قانون می‌تونه ‫از خوشبختی و حق اونا محافظت کنه.
‫مطمئنم خانم سول هم همین حس رو داشته.
‫وقتی با موکلی روبه‌رو می‌شی که می‌خواد ‫از طریق دادگاه زخم‌هاش رو درمان کنه،
‫باید پشت اون زخم‌ها رو ببینی.
‫برنده شدن پرونده یا گرفتن غرامت ‫همیشه تنها راه تسکین نیست.
‫بله.
‫احتمالا قرارداد عدم افشا که ارائه دادن یکطرفه‌ست.
‫فکر کنم بله.
‫احتمالا اون جدایی هم همینطوری بوده.
‫قرارداد عدم افشا رو اصلاح کن ‫تا برای هر دو طرف اعمال بشه
‫بعد به موکل ارائه بده.
‫برای هر دو طرف؟
‫متوجه شدم.
‫واقعا همین رو گفت؟
‫شما با ضبط شدن اون ویدئو موافقت کردی؟
‫راستش...
‫اون موقع...
‫بیایم اینجوری امتحان کنیم.
‫قرارداد عدم افشایی که اونا می‌خوان
‫فقط یکطرفه‌ست.
‫بیایم قرارداد عدم افشا رو طوری اصلاح کنیم ‫که دوطرفه باشه و همون رو ارائه بدیم.
‫اینطوری نمی‌تونه ویدیو رو افشا کنه...
‫اون آدمی نیست که افشاش کنه.
‫به‌هرحال، به محافظت قانونی احتیاج داری.
‫بله، درسته؟
‫و درباره غرامت...
‫فقط هزینه‌های واقعی رو می‌گیرم.
‫هزینه‌های پزشکی و حقوقیم رو.
‫خب، پس چرا...
‫من این کار رو نکردم که پول بگیرم.
‫ولی خب، خودم هم نمی‌دونم
‫چرا این کار رو کردم.
‫اون به روش خودش رابطه‌مون رو تموم کرد.
‫پذیرفتن این جدایی ‫به اندازه کافی برام سخت بود.
‫ولی اینکه فقط من با این زخم‌های عمیق موندم
‫به نظرم ناعادلانه‌ست.
‫به خاطرش حتی شغلم رو از دست دادم،
‫در حالی که اون داره روز به روز موفق‌تر می‌شه.
‫فقط احساس می‌کردم باید کاری انجام بدم.
‫در طول رابطه، ‫همیشه من بودم که دنبالش کشیده می‌شدم.
‫فکر کنم بخشی از من فقط ‫می‌خواست از اون درماندگی رها بشه.
‫من دیگه پول لازم ندارم.
‫چیزی که بیشتر از همه ‫من رو آزار می‌داد، سرزنش خودم بود.
‫ولی وقتی گفتی حتی عشق هم ‫می‌تونه توانایی تصمیم‌گیری رو کم کنه،
‫فهمیدم که ضعیف نبودم
‫و اینکه هر کسی ممکنه ‫وقتی عاشق میشه به این وضعیت دچار بشه.
‫شنیدن حرف‌هات...
‫واقعا بهم آرامش داد.
‫امیدوارم قلبت ‫مثل کلوئید زخم نشه.
‫پایان عشق همیشه یه زخمی به جا می‌ذاره،
‫ولی امیدوارم تبدیل به درد نشه.
‫بله.
‫مثل قرارداد عدم افشا که ‫اصلاح کردیم و دوطرفه شد،
‫جدایی هم باید دوطرفه باشه.
‫درسته.
‫با احترام تمومش کن.
‫بذار اون لحظه آخر ‫همون چیزی باشه که یادت می‌مونه.
‫باشه. انجامش می‌دم.
‫می‌تونید اینجا رو امضا کنید.
‫«طرف اول: جونگ هان‌سوک»
‫اینجا رو امضا کن.
‫«طرف دوم: سول اون‌یونگ»
‫جونگ هان‌سوک.
‫بیا حرف بزنیم.
‫لازم بود انقدر پیش بری؟
‫خیلی خسته‌کننده‌ست.
‫زیاد اینو می‌گفتی.
‫اگه هیولا نشون دادن من بهت کمک می‌کنه،
‫باشه، ادامه بده.
‫ولی این رو
‫برای حریم خصوصی خونه‌ت نگه دار.
‫من تو رو هیولا نشون نمیدم.
‫همینطور،
‫خاطرات خوبمون رو تحریف نمی‌کنم.
‫فقط چون احساساتت عوض شده،
‫به این معنا نیست که به اون موقع شک کنم.
‫مساله این نیست که به تو اعتماد دارم.
‫به خودم اعتماد دارم.
‫من زنی هستم که مردی مثل تو
‫می‌تونه واقعا عاشقش بشه.
‫داری میری شرکت؟ برسونمت.
‫نه، ممنون. شما به کار خودت برس.
‫حالا که همه چی تموم شد،
‫نمیشه همدیگه رو ببینیم؟
‫تو تایپ من نیستی.
‫تلاش زیاد واسه به دست آوردن هم ‫می‌تونه سرگرم‌کننده باشه.
‫تو داری با واقعیت کنار میای.
‫کاش دوست داشتن یه نفر نیاز به مدرک داشت.
‫اون وقت آدمایی مثل تو نمی‌تونستن
‫یه چیز به این قشنگی رو ‫فقط برای سرگرمی خراب کنن.
‫چه حیف که یه زن کامل مثل تو
‫اصلا بلد نیست
‫از زندگیش لذت ببره.
‫تو اون کسی هستی که یه چیزی کم داره.
‫خویشتن‌داری و قلب پاک ‫طیف احساسات رو گسترده‌تر می‌کنه.
‫در انتهای اون طیف، ‫یه احساسی هست که تو نمی‌فهمیش.
‫احساسی که هیچ‌وقت تجربه‌ش نمی‌کنی.
‫واقعا حیفه.
‫چه ناامیدکننده.
‫«رزماری»
‫«درخواست تایید توافق‌نامه‌ی طلاق»
‫باشه.
‫طلاق بگیریم.
‫ولی…
‫بذار هفته‌ای یه بار هَش رو نگه دارم.
‫باشه.
‫می‌تونی همچنان برام ‫اون ادکلن و صابون رو درست کنی؟
‫آره.
‫نمی‌ذارم تمومشون کنی.
‫«ترجمه از آرام متین»
‫«فراتر از وکالت»
‫این سیاست جدید از این به بعد اجرا میشه.
‫آخه تو تازه اومدی سر کار.
‫چجوری می‌خوای سیستم پاداش رو ‫بدون رضایت ما عوض کنی؟
‫تا کی باید ببینیم که ‫که همکاران جوان رو له می‌کنید؟
‫تا کی باید اجازه بدیم این روند رو ادامه بدید؟
‫شروع کنیم از یون اطلاعات جمع کنیم؟
‫از قبل یه بپا براش گذاشتم. صبور باشید.
‫برادر زنِ متهم ازش شکایت کیفری کرده
‫و به اتهام کمک و ‫تشویق به خودکشی متهم شده.
‫من وکیل نمی‌خوام. ‫خودم مجازاتم رو می‌پذیرم.
‫همه‌ش به لطف شماست.
‫- تموم شد؟ ‫- وای خدا!
‫و ما محترمانه درخواست می‌کنیم متهم تبرئه بشه.
‫می‌تونیم همدیگه رو ببینیم؟