‫چه خبره؟
‫چی شده؟
‫ببخشید، آقای فالکون. اسب تکون خورد.
‫گیرمو فالکون ‫[مرد ۵۰ میلیاردی]
‫۴۸ ساله.
‫از بدو تولد ثروتمند بود.
‫در یک خانواده یهودی آرژانتینی چشم به ‫جهان گشود، او ۳.۷ میلیارد دلار
‫از سهام گروه فالکوم از پدربزرگش به ارث برد.
‫اونا عمدتاً در صنعت ‫خودروسازی فعالیت می‌کردند.
‫در ۲۰ سالگی، به فعالیت‌های ‫تجاریش تنوع بخشید.
‫شرکت هلدینگ با شاخه‌هایی
‫در قطعات الکترونیکی، فناوری ‫و بخش‌های دریایی گسترش یافت.
‫یکی از علایق اون تیم فرمول یکشه،
‫فالکوم دی‌سی.
‫در حال حاضر بر ۶۴ شرکت با دفاتر ‫مرکزی در بیش از ۴۰ کشور نظارت داره.
‫در صورت وقوع اتفاق ناگواری که بخاطرش فردا ‫یک درصد از ثروتش رو از دست بده،
‫اصلا متوجهش نمی‌شه.
‫اما می‌دونید ۱ درصد از ثروتش با ‫اسکناس‌های ۵۰ یورویی چقدر جا می‌گیره؟
‫چهار تریلی چهار محوره.
‫اینا بهترین لحظه‌هان...
‫اگه کسی ازم بپرسه از ‫ثروتمندا متنفرم، جوابم اینه
‫بله، با تمام وجودم.
‫و می‌دونین چرا؟
‫چون اونا ما رو گول زدن.
‫رویای آمریکایی وجود نداره. ‫نردبان موفقیت یه دروغه.
‫اگه موش به دنیا بیای، موش می‌میری.
‫توی جوب.
‫و وقتی از بی‌احترامی به خودمون خسته می‌شیم، ‫دو تا اعتراض راه می‌ندازیم
‫و سه تا سطل زباله آتیش می‌زنیم.
‫و بعد عجله می‌کنیم که بریم خونه ‫چون فردا باید بریم سر کار.
‫دو تا انقلاب بود که یه چیزی رو عوض کرد،
‫انقلاب روسیه و فرانسه.
‫می‌دونین چرا؟
‫اونا همه‌چیزو نابود کردن.
‫ولی حالا همچین چیزی ممکن نیست، ‫چون ما اهلی شدیم.
‫با حقوقای هزار یورویی، ‫پیتزایی که میاد دم در و نتفلیکس.
‫بذارین یه چیزی بهتون بگم.
‫تو سال یک میلادی ۱۵۰ ‫میلیون نفر توی دنیا وجود داشتن.
‫امروز نه میلیارد نفر وجود دارن.
‫این یعنی چی؟
‫منابع روزبه‌روز کمیاب‌تر می‌شن؟
‫دقیقاً. و برای همین، ‫تعداد آدمای فقیر هی بیشتر می‌شه.
‫می‌دونین آقای فالکون پارسال چقدر درآورد؟
‫یازده میلیارد دلار.
‫وقتی اینو فهمیدم، شروع ‫کردم به وصل کردن نقطه‌ها
‫و همه چیز برام روشن شد.
‫نمی‌تونی هیولای سرمایه‌داری رو اذیت کنی.
‫باید باهاش هم‌دست شی.
‫ولی نه با شورش.
‫اینجا هر کی به فکر خودشه.
‫و فقط باید دو تا چیزو بفهمی.
‫اول، یه خطی
‫بین ما
‫و کلوپ منتخب کسایی که بیش ‫از ۲۵۰ میلیون دلار دارن هست.
‫و دوم،
‫فقط با عوض کردن تیم ‫طبقه اجتماعیتو عوض می‌کنی.
‫چون اینجا من ثروتمندم،
‫و اینجا، من یه موشم.
‫اینجا توی فرودگاه کفشامو درنمیارم.
‫و اینجا، باید تو صف وایستم.
‫با جت پرواز می‌کنم.
‫از اشتراک سواری استفاده می‌کنم.
‫خرچنگ. سیب‌زمینی.
‫پرادا. تقلبی.
‫خطی که ما رو جدا می‌کنه تکون نمی‌خوره،
‫ولی ما قراره یه پرش بزرگ کنیم
‫و اعضای برجسته کلوپ ۲۵۰ میلیون بشیم.
‫بدون اسلحه،
‫بدون ریسک،
‫و بدون تلفات.
‫روکسان، در رو باز کن.
‫مینروا، یه اتفاق وحشتناکی رخ داده.
‫دیروز خیلی ناراحت بود.
‫بعد از عمل انگار حالش خوب نبود.
‫نیومد با ما جشن بگیره.
‫مستقیم اومد به گنبد.
‫وقتی آلن امروز صبح پیداش کرد،
‫فیلم دوربینای امنیتی رو چک کردم ‫تا ببینم چطور اومده اینجا.
‫چرا اومد اینجا؟
‫یکم داد زد.
‫مضطرب به نظر می‌اومد.
‫دور خودش می‌چرخید.
‫انگار دچار حمله پانیک شده بود.
‫می‌تونیم یه نگاهی به چیزی که دیدی بندازیم؟
‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫داشتم به این فکر می‌کردم که ‫من و تو قراره در مورد چی حرف بزنیم.
‫بعد از چیزایی که به هم گفتیم؟
‫که من انقدر سمی‌ام که حالتو بد می‌کنم ‫و شوهرت بدبخت و معمولیه.
‫لازم نیست کاری کنیم، عزیزم.
‫ما از طبقه بالای اجتماعیم.
‫می‌تونیم کثافت‌ها رو زیر فرش ‫قایم کنیم و به خندیدن ادامه بدیم.
‫نه. دیگه فرش بسه.
‫یه چیزی هست که ای کاش ‫سال‌ها پیش بهت گفته بودم، مامان.
‫اون موقع جشن می‌گرفتی. ‫ولی حالا انگار یه شوخی بیمارگونه‌ست.
‫ولی من دارم یه فرصت جدید ‫به زندگیم می‌دم. بدون رافا.
‫خب...
‫خب، می‌خوام یه فرصت دیگه‌ای هم ‫با تو داشته باشم.
‫خیلی متأسفم که اینو در زمان ‫و مکان اشتباه بهت می‌گم.
‫اگه اینو برای مراسم خاکسپاریم ‫نگه می‌داشتی، اشتباه می‌کردی.
‫ولی هنوز می‌تونیم یه کم از اون ‫وقتی که از دست دادیم رو پس بگیریم.
‫حتی می‌تونیم یه کم بخندیم.
‫چهار دقیقه بعد، رفت بالا ‫به سمت پلکان و پرید.
‫می‌خوام فیلم رو ببینم.
‫این کنجکاوی بیمارگونه‌ست ‫یا به من اعتماد نداری، آقای گارسیا؟
‫من حتی به مادربزرگ خودمم اعتماد ندارم.
‫فیلمو پخش کن.
‫منم می‌خوام ببینم.
‫بذار ببینیمش.
‫چیزی که بیشتر از همه منو شگفت‌زده می‌کنه ‫اینه که هیچ‌کدومتون در غم من شریک نیستید.
‫سرد و عبوس اینجا اومدین ‫و فقط جواب می‌خواین.
‫و تو، گارسیا، داری انتخاب ‫می‌کنی که بذر بی‌اعتمادی بکاری
‫وقتی باید متحد باشیم.
‫تصور کن که من چقدر متعهدم.
‫خودمو با اعتماد به تو و ‫برادرت توی این موقعیت انداختم.
‫آدمای زیادی این کارو نمی‌کنن.
‫می‌دونم این بی‌دلیل نیست، ولی هر دوی شما ‫از روز اول عجیب به نظر می‌رسیدید.
‫می‌خوام بدونم اعتمادم ‫به شما اشتباه بوده یا نه.
‫صبح بخیر، باتن.
‫باتن؟
‫قبلاً اینجوری صدات می‌کردم...
‫وقتی ۱۲ سالم بود ‫و خواهر کوچیکه دوستت بودم.
‫دیگه اون دختر نیستم، پس به من ‫نگاه از بالا به پایین نداشته باش، باشه؟
‫باشه.
‫صبح بخیر، آسیا. خوب خوابیدی؟
‫حافظه تلویزیون رو دیدی؟
‫۵۰۰۰ تا فیلم داره.
‫پس راهنمای تلویزیون پناهگاه رو چک کردی؟
‫آره.
‫فیلم آرماگدون رو دارن.
‫عاشق اون فیلمم.
‫آرماگدون؟
‫نمی‌دونم داری منو اذیت ‫می‌کنی یا واقعاً اینجوری هستی.
‫نه. دارم اذیتت می‌کنم.
‫نمی‌دونم تو واقعاً اینجوری ‫هستی یا اصلا نمی‌خندی.
‫شاید برات مهم نباشه
‫که دوستات توی این دو سه سال گذشته
‫یه بمب روشون افتاده.
‫ولی من اون بیرون دوستایی دارم.
‫و این روم تأثیر می‌ذاره.
‫توی زندان یه کتاب خوندم.
‫نویز ذهنی.
‫نوشته بود ۹۸ درصد مواقع،
‫ما نگران چیزایی هستیم ‫که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتن.
‫شاید دوستات ‫الان کاملاً خوب باشن.
‫برای همین غذا نمی‌خوری؟
‫خب، می‌تونم چورو و تخم‌مرغتو بخورم؟
‫عالیه که بهت میوه دادن.
‫آره.
‫باید بری و سینی رو بگیری.
‫هر مهمون فقط یه دونه می‌گیره.
‫اونا می‌نویسنش.
‫آسیا...
‫سلام.
‫ببخشید. باید سر میزی بشینی ‫که به واحد خانوادگیت اختصاص داده شده.
‫درسته...
‫ببین...
‫واحد خانوادگی من داره بازسازی می‌شه.
‫بی‌خیال. ‫یه جای دیگه برای نشستن پیدا می‌کنم.
‫ببخشید.
‫مهمانان عزیز، لطفاً برای یه ‫جلسه اضطراری به سمت گنبد برید.
‫[به یاد لوکا سالواتوره و خولیا بالدینی]
‫طبق تعهد ما به شفافیت،
‫می‌خوام شما رو از دو ‫رویداد غم‌انگیز مطلع کنم.
‫اولی درگذشت مسئول دفاع ما
‫به دلیل قرار گرفتن در معرض تشعشعه.
‫ضربه بزرگ دیگه...
‫از دست دادن دکترمون، خولیا بالدینی هست.
‫رنجی که به خاطر اتفاقات اخیر کشید
‫غلبه‌ناپذیر بود.
‫و خودشو کشت.
‫بهتون هشدار داده بودم که ناامیدی ‫بدترین دشمن ما در این پایین هست.
‫متأسفانه، باید از پروتکل پیروی کنیم
‫و از قرنطینه پیشگیرانه ‫به قرنطینه نامحدود بریم،
‫با تمام عواقبی که به دنبال داره.
‫همون‌طور که ممکنه متوجه شده باشید، ‫ما شروع کردیم به جیره‌بندی غذا.
‫آقای وارلا...
‫لطفا بیا جلو.
‫- حرفامو متوجه می‌شی؟ ‫- بله.
‫فکر کنم درک می‌کنی که اون شب یه عمل ‫بی‌مسئولیت و خودخواهانه انجام دادی
‫وقتی به انبار مواد غذایی هجوم بردی، ‫که آذوقه تمامی مهمانانمونو داشت.
‫و تو تنها کسی نبودی ‫که قوانین رو زیر پا گذاشت.
‫پسرت هم همین کارو کرد.
‫مکس وارلا،
‫لطفا بیا جلو.
‫تو وقتی در مقابل یه مأمور وایستادی، ‫از تیم امنیتی پناهگاه ما نافرمانی کردی.
‫با رفتار خشونت‌آمیز، و به زور ‫اسلحه استانداردشو گرفتی.
‫این رفتارو تحمل نمی‌کنم.
‫در موقعیت ما، امنیت اساس همه چیزه.
‫برای همه‌مون.
‫و اگه یه نفر کسانی که ازش ‫محافظت می‌کنن رو به چالش بکشه،
‫دیگه امنیت نداریم.
‫ده دقیقه دیگه اون شوکر توی دفترم باشه.
‫دیروز اون دو نفر رو زنده دیدم.
‫نمی‌تونم از ذهنم بیرونشون کنم. ‫یه فشاری رو توی سینه‌م حس می‌کنم...
‫وقتی من دچار حمله‌های اضطرابی می‌شدم،
‫که یه زمانی خیلی دچارشون می‌شدم،
‫می‌نشستم و آلبومای عکس رو نگاه می‌کردم.
‫سفرها و خاطرات رو دوباره زنده می‌کردم.
‫اوقات خوشی که وقتی شما ‫دو تا کوچیک بودید داشتیم.
‫همه‌مون لب ساحل می‌خندیدیم.
‫اینجوری کم‌کم اضطرابم فروکش می‌کرد.
‫حالا فهمیدم دیگه اون عکسا رو نداریم.
‫و شاید کم‌کم همه اون تصاویر فراموش بشن.
‫سفرها.
‫جشن‌ها.
‫چهره خواهرت.
‫عزیزم،
‫اون خاطرات هیچ‌وقت ازت جدا نمی‌شن.
‫می‌رم بیرون.
‫سلام. ببخشید.
‫می‌دونی لوله‌های زباله به کجا می‌رسن؟
‫آره، به دستگاه فشرده‌ساز زباله.
‫می‌تونی منو ببری اونجا؟
‫نه. دسترسی به اون بخش محدودیت داره.
‫ببین، دستبند خواهرمو ‫اشتباهی توی لوله زباله انداختم،
‫و باید پسش بگیرم.
‫خواهش می‌کنم.
‫شاید همه‌چیز اون بالا ‫با تشعشع آلوده شده باشه،
‫ولی باید هزاران جا باشه ‫که بتونیم دوباره شروع کنیم، نه؟
‫و می‌دونی چیه؟ من و ‫تو هنوز اینجاییم، عزیزم.
‫زنده‌ایم.
‫خیلی خوش‌شانسیم.
‫ولی می‌دونی که فروشنده‌ها چطور ‫درباره محصولشون اغراق می‌کنن.
‫خیلی خب. بذار بگیم ۸ سال.
‫این گیرمو عجب آدمیه.
‫با وجود همه این اتفاقات ‫هنوز داره شوخی می‌کنه.
‫فرض کنیم همه اون آدما ‫داوطلبانه وارد پناهگاه می‌شن.
‫و به دوستاشون، خونواده‌شون، ‫یا شریکای تجاریشون نمی‌گن کجا دارن می‌رن.
‫- عجیب می‌شه، نه؟ ‫- نه.
‫چرا عجیب باشه؟
‫این آدما کل روز تو گوشیشونن.
‫زندگی اجتماعی دارن.
‫آره. مردم فکر نمی‌کنن ‫اینکه غیبشون زده عجیبه؟
‫این مشکلی ایجاد نمی‌کنه.
‫همه‌شون یه ویدیوی خداحافظی ‫ضبط کردن، یه پیام نوشتن،
‫یا قبل از ورود ایمیل فرستادن.
‫این جزئی از قرارداد می‌شه.
‫و وقتی وارد پناهگاه بشن، ‫ما اون پیامای خداحافظی رو می‌فرستیم.
‫به فامیل‌ها، همکارا و چت‌های گروهی.
‫آره. همه‌شون یه الگو دارن.
‫یه سفر غیرمنتظره به دلایل ‫مربوط به سلامتی یا شخصی.
‫اون کلماتی که همه‌مون یه زمانی گفتیم،
‫«نیاز به تعطیلات دارم.»
‫- باید از همه‌چیز دور بشم. ‫- در دسترس نیستم.
‫با بابام برای چند هفته می‌رم سفر.
‫گوشیم آنتن نمیده.
‫نه به ایمیل دسترسی دارم، نه تلفن، هیچی.
‫فقط چند روزه.
‫- یه سفر غیرمنتظره‌ست. ‫- می‌خوام حال و هوام عوض شه.
‫- باید برم. ‫- نگران نباشید. ما حالمون خوبه.
‫دلم برات تنگ می‌شه.
‫- حالا همه‌چیز دست توئه. ‫- دوستت دارم.
‫اونا می‌گن که حداکثر چهار هفته نیستن.
‫ببخشید، ولی مهم نیست چندتا ویدیو ‫و پیام بفرستن،
‫همیشه یکی هست که منظور رو نمی‌گیره.
‫کسی که وسط اون تعطیلات زنگ می‌زنه، نه؟
‫آره، یه منشی، یه نفر از بانک...
‫یه عاشقی که صبر نداره.
‫چطور می‌تونیم مطمئن بشیم که اون ‫تماس‌ها به گزارش افراد گمشده منجر نمی‌شن؟
‫اگه همچین چیزی پیش بیاد، ‫ما می‌تونیم همون موقع حلش کنیم.
‫می‌دونین چرا؟ ‫چون گوشیشونو داریم.
‫اونا گوشیشونو به عنوان بخشی از ‫پروتکل امنیتی توی کمدها می‌ذارن.
‫ولی اونا جواب نمی‌دن. ما هم همین‌طور.
‫روکسان به تماس‌ها جواب می‌ده، ‫به پیام‌ها پاسخ می‌ده،
‫و حساب‌های شبکه‌های اجتماعی‌شون ‫که فعال می‌مونه رو مدیریت می‌کنه.
‫روکسان کیه؟
‫یه شگفتی فناوری
‫که برادرم در یازده سال گذشته ‫روش کار کرده و کاملش کرده.
‫قادره مثل هر آدمی توی ‫پایگاه داده خودشو نشون بده.
‫و کی قراره توی پایگاه داده باشه؟
‫یه کلوپ منتخب که قبلاً ‫حرفامو در موردش شنیدین.
‫میلیونرهای عزیزمون.
‫ما روز و شب ازشون فیلم می‌گیریم. ‫هر چیزی که می‌گن، هر کاری که می‌کنن.
‫لهجه‌هاشونو، کلماتی که استفاده می‌کنن،
‫عبارات معمولشون، ‫ریتم صحبت، سکوت‌ها و ریتم‌شون رو می‌گیریم.
‫علاوه بر این، این بهمون تنها ‫چیزی که ازشون نداشتیم رو می‌ده.
‫زندگی خصوصیشون.
‫روکسان اون اطلاعاتو جذب ‫می‌کنه و مال خودش می‌کنه.
‫دقیقه به دقیقه بهتر می‌شه.
‫تا یه روز، اون یه نسخه بهتر از اونا می‌شه.
‫این واقعاً ممکنه؟
‫آره، می‌تونم بهت اطمینان بدم که هست.
‫من دیدمش.
‫مثل داستانای علمی‌تخیلی می‌مونه.
‫آره، ولی علمی‌تخیلی دیگه تخیلی نیست.
‫آینده همین حالا اینجاست.
‫جمعش کنیم؟
‫البته. با آسانسور خدماتی برید پایین.
‫یکی‌یکی، لطفاً.
‫[آسوالدو فرناندز]
‫روکسان، کی داره به گیرمو فالکون زنگ می‌زنه؟
‫آسوالدو فرناندز، مدیر شرکت هلدینگ
‫و مشاور فالکون.
‫مغز متفکر پشت شرکت ‫هلدینگ. اون کسیه که دنبالشیم.
‫ما آماده نیستیم به اون تماس جواب بدیم.
‫بذار بره روی پیغام‌گیر.
‫- گیرمو رو کجا گذاشتی؟ ‫- توی فیلیپین.
‫آسوالدو یه پیام صوتی گذاشته. ‫می‌خواین پخشش کنم؟
‫آره، انجامش بده.
‫می‌دونم که خلوت کردی، ولی ‫این مهم‌تر از استراحت معنویته.
‫لطفاً بهم زنگ بزن.
‫روکسان، باید به آسوالدو جواب بدی.
‫اگه گیرمو بود چی می‌گفت؟
‫[علایق - سن ۵۳]
‫«بهت گفتم سه هفته نیستم،
‫و تو روز سوم بهم زنگ زدی، احمق.»
‫«اگه کسی نمرده، وقتی برگشتم می‌بینمت.»
‫- بفرستمش؟ ‫- بفرستش.
‫پیام فرستاده شد.
‫[فقط ورود کارکنان مجاز است]
‫می‌دونی اون دختر از کجا اومده؟
‫کی؟
‫زن جدید گیرمو.
‫میمی؟
‫مامان، بی‌خیالش شو. اون باهات دوست نمی‌شه.
‫اولا، هنوز ۳۰ سالش هم نشده.
‫دوما، با گیرمو می‌پره.
‫و سوما، اصلا از دوستی با زن‌های مسن ‫خوشش نمیاد.
‫با زمانه پیش برو، عزیزم.
‫این روزا کسی به سن اهمیت نمیده. ‫همه با هم دوستن.
‫مگه نه، آنتونیو؟
‫آره. دوستایی داشتم که ‫خیلی با هم فرق داشتیم.
‫مامان، تو سرطان داری.
‫باید آروم بگیری و به راحتیت فکر کنی. ‫باید تمرکز کنی.
‫تمرکز روی چی؟ روی مردن؟
‫مریض بودن نباید باعث شه ‫دیگه هیچ دوستی نداشته باشم.
‫نه. بس کن.
‫ببین...
‫این رفتارت توی دنیای بیرون به اندازه کافی ‫خجالت‌آور بود، چه برسه به اینجا.
‫کی خجالت کشیدی؟
‫دوست من لورا.
‫برای درس خوندن اومد خونه، ‫و تو ازش خواستی شب بمونه.
‫و بهش لباسایی از خودت ‫که دیگه نمی‌خواستی رو دادی.
‫اون یه دانش‌آموز بود.
‫و بعد تصمیم گرفتی پیش اون مسواک بزنی.
‫توی خونه‌ای که ۱۶ تا دستشویی داشت.
‫و بعدتر، وقتی بعد از ‫فارغ‌التحصیلی یه باشگاه باز کرد،
‫تو اولین نفری بودی که ثبت‌نام کردی.
‫۱۴ کیلومتر با ما فاصله داشت.
‫یهویی عاشق باشگاه شدی.
‫و بعد بالاخره با هم دوست شدین.
‫بهم گفت که با هم حرف می‌زدین.
‫جوری میگی انگار دوست بودن چیز بدیه.
‫نمی‌تونم با کسی که دوست توئه دوست باشم؟
‫لورا برام دوست خوبی بود. ‫منم براش دوست خوبی بودم.
‫چند ماه با هم دوست بودیم.
‫من دوستی‌مون رو تموم ‫کردم. خیلی آویزون بود.
‫واقعا؟
‫اینو نمی‌دونستم.
‫بگو ببینم.
‫آخرین باری که شوهرت بهت محبت کرده کی بوده؟
‫مامان، اگه واقعاً کنجکاوی که بدونی،
‫من و رافا هیچ‌وقت از ‫نظر عاطفی مشکلی نداشتیم.
‫- نه، کاملا برعکس بودین. ‫- نه.
‫مطمئن بودم تنها دلیل اینکه ‫۲۰ سال با هم موندید
‫این علاقه و عاطفه بینتون بود.
‫که اصلا بهش نمی‌خورد.
‫اگرچه این آدمای خشک و رسمی ‫در خلوت خیلی مهربون میشن.
‫شاید آروم و گیج به نظر بیان،
‫ولی واقعا عاشق پیشه هستن.
‫باید به مسئول تعمیرات زنگ بزنم.
‫که دستگاه فشرده‌ساز رو ‫وقتی ما داخلشیم روشن نکنن.
‫مگه نگفتی هیچ‌کس نباید بدونه ما اینجاییم؟
‫درسته، ولی اگه مسئله به خطر ‫انداختن جونمون در میون باشه...
‫همه درک می‌کنن.
‫نمی‌خوام در این مورد دردسر درست کنم.
‫مخصوصاً امروز، که دکتر فوت کرد...
‫باشه.
‫ولی فقط یه دقیقه، باشه؟
‫بیا.
‫مواظب باش.
‫خیلی شوکه شدم.
‫- تو چی؟ ‫- از چی؟
‫مرگ خولیا.
‫منم همین‌طور.
‫آسیا!
‫دستگاه فشرده‌ساز رو روشن کردن! ‫باید بریم بیرون!
‫عجله کن.
‫مواظب باش!
‫- خوبی؟ ‫- خوبم.
‫بهم نخورد.
‫- بیا بریم. ‫- فقط چند ثانیه دیگه.
‫خواهش می‌کنم.
‫- بیا بریم! ‫- دارم میام!
‫آسیا، داری چه‌کار می‌کنی؟
‫بیا بریم! عجله کن!
‫آره، دارم میام!
‫آسیا!
‫پیداش کردم!
‫عجله کن!
‫- بیا! ‫- باشه!
‫- دستتو بده! ‫- باشه!
‫عجله کن!
‫دیدم چه‌کار کردی.
‫یه گوشی برداشتی.
‫نه.
‫یه دستبند بود. نگاه کن.
‫پشتتو به من کردی، گوشی رو برداشتی،
‫و گذاشتی تو جیبت.
‫به من دروغ گفتی.
‫و ممکن بود له بشیم.
‫ببخشید.
‫این گوشی خواهرم بود.
‫اون مُرد.
‫و تنها تصاویری که ازش برام مونده روی اینه.
‫- پس چرا توی زباله بود؟ ‫- من انداختمش دور.
‫چرا؟
‫چون...
‫چون نمی‌تونم از نگاه کردن به پیامایی ‫که دوستش براش فرستاده دست بردارم.
‫خیلی درگیرشم. کل شب این کارو می‌کنم.
‫چیزایی که بهش گفته، آهنگایی که ‫براش فرستاده... اذیتم می‌کنه.
‫چون از اون یارو متنفرم.
‫اون توی یه تصادف خواهرمو کشت.
‫یه آدم بی‌ارزش و بی‌‌احساسه.
‫حتی بخاطر اتفاقی که اون ‫بیرون داره می‌افته ناراحت نیست.
‫به صبحونه‌ش بیشتر از ‫احساسات انسانی اهمیت میده.
‫دوست خواهرت اینجاست؟
‫مکس وارلا.
‫خدای من.
‫ولی بدترین قسمتش اینه که منم
‫انگار نمی‌تونم جدی بودن چیزی که ‫اون بیرون داره اتفاق می‌افته رو درک کنم.
‫ما توی یه پناهگاه هسته‌ای گیر کردیم،
‫طی یه فاجعه هسته‌ای یا خدا می‌دونه چی،
‫که شاید زندگی‌ای که ‫می‌شناختم رو نابود کرده.
‫دوستام.
‫و من فقط به فکر تماشای اون فیلما هستم.
‫و به جای گریه کردن، می‌خندم.
‫ وقتی روبه‌روم سر صبحانه می‌شینه ‫به چیزایی که می‌گه فکر می‌کنم...
‫و فراموش می‌کنم چه اتفاقی داره می‌افته.
‫و اینکه کی هستم.
‫خواهر دختری که اون کشتش.
‫و خانواده‌ای که نابود کرد.
‫فکر می‌کنی باید چه‌کار بکنم؟
‫خب...
‫یا باید باهاش کنار بیای ‫و وانمود کنی هیچی نشده،
‫یا اگه واقعاً داره دیوونه‌ت ‫می‌کنه، ازش دوری کن.
‫اگه دیدیش، راهتو بکش برو.
‫درسته، همین کارو باید بکنم.
‫این فکر بهتریه. ‫راهمو می‌کشم و می‌رم.
‫فکر می‌کنین نگرانه، و دنبال ‫شوکر می‌گرده که تحویلش بده؟
‫نه، این‌طور به نظر نمیاد.
‫وقتش تموم شده.
‫یاکو، برش گردون.
‫هیچ‌وقت درس نمی‌گیرم ‫چون نمی‌تونم بهت گوش کنم.
‫حواستم پرت می‌شه.
‫زیرو.
‫می‌تونیم حرف بزنیم؟ توی اون اتاق.
‫نمی‌خواستم خولیا رو ‫هل بدم. این یه واکنش بود.
‫نمی‌خواستم بیفته، ‫ولی زیادی نزدیک نرده بود.
‫و هیچ‌وقت خونسردیمو از دست ندادم.
‫ولی محض احتیاط دارو مصرف ‫کردم. لیتیوم، ۶۰۰ میلی‌گرم.
‫می‌دونم چه حسی داری. ‫منم بخاطر مرگ خولیا متأسف شدم.
‫کاش می‌تونستی دردی که ‫من حس می‌کنم رو حس کنی.
‫می‌تونم تصورش کنم.
‫یه آشنایی ۲۰ ساله
‫که تو هفت سال آخر یه دوستی صمیمی شد.
‫ببخشید.
‫- آروم باش. ‫- من دیگه مثل ۱۵ سال پیش نیستم.
‫رفتار روان‌پریشانه یا شلوغی‌هراسی ندارم.
‫- اون تموم شد. ‫- آره.
‫می‌دونی که حالا هفت ‫ساله با آدما کار می‌کنم.
‫هم اینجا و هم توی آسمان‌خراش.
‫از پروژه کنار گذاشته شدم؟
‫الان برام سخته به پروژه فکر کنم.
‫من خولیا رو توی این کار کشیدم، با ‫اینکه می‌دونستم یه جایی می‌خواد کنار بکشه.
‫می‌خواستم باور کنم تا آخر دنیا دنبالم میاد.
‫ولی هیچ‌کس تا اون حد دنبال یکی نمی‌ره.
‫نه.
‫اونو برام فعالش کن.
‫داری چه‌کار می‌کنی؟
‫سلام.
‫حالا که اون مرده، متوجه ‫شدم چقدر شبیه هم هستن.
‫پنج سال ازش فیلم گرفتم.
‫زیر و بم و همه‌ی حرکتاش بی‌نقصه.
‫مثل اون فکر می‌کنه، مثل اون حرف ‫می‌زنه، دقیقاً مثل اون حرکت می‌کنه.
‫زیرو، خیلی تواضع داری واقعا.
‫خب، اوضاع توی پناهگاه ‫چطور پیش می‌ره؟
‫زیاد خوب نیست. همه‌چیز ‫داره خیلی پیچیده می‌شه.
‫به خودت اون چیزی که ‫همیشه به من می‌گفتی رو بگو.
‫چی بود؟ یادم نمیاد.
‫«هیچ‌کس نگفت همه‌چیز آسون پیش می‌ره.»
‫هفته‌ای حداقل دو بار اینو به من می‌گفتی.
‫همه‌چیز رو یادت میاد؟
‫همه‌چیز درباره تو رو یادم میاد، آره.
‫شاید یه دانش‌آموز حواس‌پرت به نظر بیام، ‫ولی همیشه قبول می‌شم.
‫هی، چی شده؟
‫چرا انقدر غمگینی؟
‫چون تو مُردی.
‫این...
‫می‌دونستیم بالاخره یه ‫روزی این اتفاق می‌افته.
‫ولی من اینجام.
‫همیشه با تو می‌مونم.
‫همیشه.
‫ده دقیقه‌ت تموم شد.
‫شوکر رو به مینروا تحویل ندادی.
‫نتونستم پیداش کنم.
‫بعد از اتفاقاتی که در مورد بابام افتاد ‫انقدر عصبی بودم
‫که از رستوران دویدم بیرون
‫و احتمالاً از جیبم افتاده.
‫میشه توپ‌بازی رو متوقف کنی؟
‫باشه.
‫می‌تونم کل پناهگاه رو بگردم.
‫وقتی بین وسایلت پیداش کنم، ‫می‌برمت به زیرزمین.
‫چون ما اینجا برای سر و کله زدن ‫با احمقایی مثل تو آماده شدیم.
‫ولی بهتره خودت بهم بدیش ‫تا وقت رو تلف نکنیم.
‫زیرزمین؟ جای خوبی به نظر نمیاد.
‫یه اتاق ایزوله‌ست.
‫خیلی خب، نمی‌خوام برم زیرزمین.
‫حق با توئه.
‫پیش منه.
‫ولی بهت نمی‌دمش.
‫چطوره برای گرفتنش بازی کنیم؟ ‫اولین کسی که ده امتیاز بگیره برنده‌ست.
‫چطوره تا ۱۰ هزار تا بازی کنیم؟
‫ده هزار تا خیلی زیاده.
‫می‌دونی چیه؟
‫من از جایی میام که اگه تو ‫چاقو داشته باشی و من نداشته باشم،
‫من کسیم که به فنا می‌رم.
‫پس شوکر رو نگه می‌دارم.
‫محض احتیاط.
‫می‌تونی به مینروا اینو بگی.
‫شاید هنوز نفهمیدی ولی ‫اینجا اردوی تابستونی نیست
‫که بتونی برگردی به عمارتت ‫و به اسبات هویج بدی.
‫نمی‌دونم از اینجا درمیایم یا نه، ‫ولی تا اون موقع، تو...
‫هر کاری من بگم می‌کنی.
‫پس اول،
‫خوب گوش کن.
‫یاکو، ولش کن!
‫بس کن، یاکو، وگرنه مشکل پیدا می‌کنیم.
‫خوبه.
‫آلن، برو زمین بسکتبال. ‫برو دعوا رو متوقف کن.
‫تمومش کنین!
‫«ترجمه از میثم موسویان»