‫بریم!
‫- یک، دو... سه! ‫- سه!
‫- حاضری؟ ‫- حالا.
‫یالا، یاکو، پاشو.
‫یالا.
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫با نگهبان دعوام شد.
‫زخمت بازه.
‫باید بخیه بخوری.
‫مکس.
‫آخرین مشت رو که زدم صدای ‫خرد شدن یه چیزی اومد.
‫تو زندان چند بار دعوا کردم، ‫ولی تا حالا همچین صدایی نشنیده بودم.
‫محکم افتاد زمین.
‫چشم‌هاش باز بود.
‫فکر کنم دومین نفریه که کشتم.
‫دستت چی شد؟
‫در رفت.
‫باید جا بندازمش.
‫خدای من!
‫چه خبره؟
‫نمی‌دونم. من پرستار نیستم.
‫کلاس کمک‌های اولیه برای گرفتن ‫آزمایش خون برداشتم...
‫ولی یه نظری داری دیگه؟
‫شبیه ضربه مغزی شدیده، ولی ممکنه ‫دچار مرگ مغزی شده باشه یا رفته باشه تو کما.
‫نمی‌دونم.
‫- الان چیکار کنیم، مینروا؟ ‫- باید از اینجا ببریمش.
‫- کسی حق نداره از اینجا بره. ‫- باید بره زیر نظر دکتر.
‫دکتر، اسکن، شاید هم جراحی مغز، لعنتی.
‫مینروا، هر چقدر بیشتر معطل کنیم، ‫جونش بیشتر تو خطر میفته.
‫ضربان قلبش داره کند میشه.
‫اگه براش دکتر بیاریم چی؟
‫- اونوقت چی بهش بگیم؟ ‫- هیچی.
‫اگه بهش پونزده میلیون یورو پول پیشنهاد بدیم، ‫هیچی نمی‌پرسه. نقطه سر خط.
‫نمی‌خوام ضد حال بزنم، ولی ما به ‫جراح مغز و اعصاب نیاز داریم،
‫نه دکتر اورژانس.
‫متخصص اطفال یا پزشک گوش و حلق و بینی ‫کافی نیست.
‫بعیده دکتر پیدا کنیم.
‫بعیده؟
‫حتی اگه بهش پیشنهاد پول بدیم، ‫ممکنه وقتی برسه درخواستمون رو رد کنه.
‫اونوقت یه مشکل بزرگتر رو دستمون می‌مونه.
‫چه مشکلی؟
‫اینقدری اطلاعات گیرش میاد که ‫نمی‌تونیم بذاریم بره.
‫ضربان قلبش چهل و پنج ضربه در دقیقه‌ست. ‫داره دچار ایست قلبی میشه.
‫آلن، گارسیا، همراهم بیاید.
‫خیلی خب، باید به یه چیزی تکیه بدم.
‫بیا اینجا. برگرد.
‫به من تکیه بده.
‫قراره چیکار کنیم؟
‫خیلی خب.
‫نفس عمیق بکش.
‫نفس عمیق؟ وایسا.
‫بچه بودی هدیه‌ی مورد علاقه‌ت تو ‫کریسمس چی بود؟
‫آسیا، می‌خوای چیکار کنی؟
‫می‌خوام بازوت رو جا بندازم.
‫مگه بلدی؟
‫یالا، مکس.
‫هدیه کریسمس.
‫توپ فوتبال.
‫کنسول بازی.
‫دوچرخه دنده‌دار که دزدیدنش.
‫- لعنتی! ‫- ببخشید!
‫ببخشید. اونجوری که می‌خواستم نشد.
‫کلاس تروما ارتوپدی برداشتی؟
‫نه، هنوز نه. اون کلاس واسه سال پنجمه.
‫ولی کلاس کالبدشناسی برداشتم، ‫می‌دونم اسکلت آدمیزاد چه شکلیه.
‫و می‌دونم استخون بازوت سر جاش نیست.
‫بیا اینجا. باید به یه چیزی تکیه بدم.
‫خیلی خب، بیا این ته بشین.
‫رو به من.
‫می‌دونی عصب‌ها کجان؟
‫باید از تکیه‌گاه به عنوان اهرم استفاده کنم.
‫اگه به عصب آسیب بزنی، ممکنه دستم ‫کلاً فلج بشه.
‫الان بزرگترین نگرانیت اینه؟ ‫که ممکنه به عصبت آسیب بزنم؟
‫از اینجا که رفتیم عمل می‌کنیم.
‫چون به قول تو، همه چی ‫بیرون سر جاشه، نه؟
‫شاید یه بیمارستان تو هیروشیما به ‫صورت شبانه روزی کار کنه.
‫بذار ببینم.
‫آسیا.
‫یه مشکل پزشکی فوری پیش اومده. ‫به کمکت نیاز داریم.
‫زیاد وقت نداریم.
‫خفه شو!
‫بریم.
‫مردمک چشمش گشاد شده. ‫به نور واکنش نشون نمیده.
‫ممکنه رفته باشه تو کما؟
‫فکر نکنم. علائمش با مقیاس کمای گلاسکو ‫نمی‌خونن.
‫اگه به نایِش آسیب وارد شده باشه، ‫ممکنه مغزش دچار کمبود اکسیژن شده باشه.
‫یعنی چی؟
‫یعنی مجرای هوای بسته شده و ‫خونی که به مغزش می‌رسه
‫با خودش اکسیژن نداره.
‫ولی بیهوش باقی نمی‌مونه.
‫شاید دچار شوک عصبی شده.
‫منجر به فشار خون پایین و برادی‌کاردی میشه ‫و جریان خون به مغز رو کم می‌کنه.
‫خودشه.
‫به آتروپین نیاز داریم.
‫باید ضربان قلبش رو بیاریم بالا.
‫ممنون.
‫خیلی خب.
‫زود باش لطفاً.
‫خدای من.
‫یاکو، آروم باش.
‫دچار ضربه مغزی شدی.
‫باید استراحت کنی، خب؟
‫[تماس جدید]
‫باز آسوالدوئه، مشاور فالکون.
‫پنجمین باریه که تو شش ساعت گذشته ‫داره زنگ میزنه.
‫دو تماس قبلیش تصویری بوده.
‫آسوالدو برای گوشی گیرمو فالکون ‫یک پیغام تصویری باقی گذاشته است.
‫- مایل به تماشا هستید؟ ‫- آره، روکسان.
‫پخشش کن.
‫ویلی، برام مهم نیست رفتی فیلیپین
‫یوگا انجام بدی یا با یه زن چینی آشنا بشی.
‫ولی باید مهم‌ترین خبر زندگیت رو ‫بهت بدم.
‫چیزی که این بیست سال منتظرش ‫بودیم، رفیق.
‫پس بهم زنگ بزن.
‫زنگ بزن!
‫تو یه نفر رو کشتی.
‫خبر بد این بود.
‫خبر خوب اینه که
‫تونستیم احیاش کنیم.
‫نمی‌دونم چی بهت گفتن، ‫ولی من داشتم از خودم دفاع می‌کردم.
‫خفه شو.
‫من داستانت رو باور نمی‌کنم.
‫هیچی جز تجربه‌ت برام مهم نیست.
‫که وقتی یه بچه پولدار لوس رو بندازی ‫زندان چی میشه؟
‫می‌تونم جوابت رو بدم.
‫چون قبلاً افتادم زندان، چندتا سوال دارم.
‫چرا اینجا بوی زندان میده؟
‫هفتاد و سه‌تا دوربین دیدم.
‫یه سلول انفرادی دارین.
‫بهمون یونیفرم دادین و گوشی‌هامون ‫رو ازمون گرفتین.
‫و بهتون اجازه استفاده از اسلحه نمیدیم.
‫فکر کردی قراره چی بشه، خانم؟ ‫که پولدارها شورش می‌کنن؟
‫با چوب گلف؟ ‫یا فکر کردی به هم پشت می‌کنن؟
‫نیاز نیست بهم بگی خانم.
‫بهش بخیه بزن.
‫بیاید دنبالم.
‫دو نفری جلوی هر میز وایسید.
‫اینجا مرتفع‌ترین جای پناهگاهه.
‫الان، اولویت اول ما تماس ‫با دنیای بیرونه.
‫واسه همین ازتون کمک خواستیم.
‫بعد از انفجار، کل آنتن‌ها از دست رفتن،
‫جز یه آنتن یدکی که قرار بود در صورت قطع شدن ‫بقیه، فعال بشه.
‫به خاطر دمای بالاش،
‫آنتن کمکی فقط شصت و پنج سانت ‫رفت بالا.
‫با این حال، فکر می‌کنیم کار کنه.
‫واسه همین شما اینجایید. ‫اینجا منبع آنتنه.
‫یکی از منزوی‌کننده‌ترین تجربیات ‫ممکن رو بهشون میدیم.
‫عدم ارتباط.
‫باورت میشه که یه سره فکر کنن، ‫«یعنی کسی اون بیرونه؟»
‫اینا رادیوهایی با امواج کوتاه هستن.
‫برای کشتی‌هایی که تو فاصله‌های دورترن ‫از همینا استفاده میشه.
‫شما طبق میزان سوادتون از زبان‌های ‫خارجی انتخاب شدید.
‫همونطور که می‌بینید، هر میز یه فرکانس ‫متفاوت داره
‫که بتونید باهاش پیغام کمک بفرستید.
‫از کد بین‌المللی استفاده می‌کنید، «می‌دی، می‌دی، ‫می‌دی.» اینجا پناهگاه کیمراست. می‌شنوید؟
‫اگه کسی جواب داد، اینا مختصات ما هستن.
‫می‌تونید شروع کنید. موفق باشید.
‫می‌دی.
‫ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم. ‫کسی هست؟
‫می‌دی.
‫ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم. ‫کسی هست؟
‫- ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم. ‫- می‌دی.
‫می‌دی.
‫ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم.
‫کسی هست؟
‫چی شده؟
‫رافا. انگار اوضاعش خوب نیست.
‫از تنها گذاشتنش پشیمون نیستم. ‫خیالم راحته.
‫ولی فکر کنم می‌تونستم یه مقدار بیشتر ‫باهاش راه بیام.
‫حرفای بدی بهش زدم. ‫خیلی بدجنسی کردم.
‫چی بهش گفتی؟
‫اینش مهم نیست. ‫فقط هیچ دلسوزی بهش نشون ندادم.
‫می‌دی، می‌دی. ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم. ‫می‌شنوید؟
‫بهش گفتم خیلی رقت‌انگیزه.
‫از وقتی یازده سالش بود این رو فهمید.
‫و بهش گفتم هیچوقت دوستش نداشتم.
‫و از یه نفر دیگه خوشم اومده.
‫بدجنسی کردم. حرفم درست نبود.
‫هدفونت رو بذار زمین.
‫اگه پیام اضطراری نفرستیم دنیا ‫به آخر نمی‌رسه.
‫از کی خوشت اومده؟
‫چه فرقی داره؟ مهم نیست. ‫تو که نمی‌شناسیش.
‫قراره ارتباط جدیدمون رو با پنهان‌کاری ‫شروع کنیم؟
‫مربی یوگام.
‫دروغ.
‫چرا باید دروغ بگم؟ می‌دونستم نمی‌تونم ‫چیزی بهت بگم.
‫چرا فکر می‌کنی دارم دروغ میگم؟
‫ما عاشق کسایی میشیم که بتونن ‫یه خلاء رو تو زندگیمون پر کنن.
‫اگه شوهر سابقت یه بازنده باشه که نمیری ‫سراغ یه بازنده دیگه.
‫از کجا می‌دونی مربی یوگام یه بازنده‌ست؟
‫ببین، عزیزم، مربی‌های یوگا بزرگترین ‫بازنده‌های جهانن.
‫سعی کردن موفق بشن، استرس گرفتن،
‫و یوگا و مدیتیشن رو برای پذیرش ‫معمولی بودنشون شروع کردن.
‫الان تبدیل شدن به قهرمان بقیه انسان‌های ناراحت
‫که میان رو تشک‌های عرقی دراز می‌کشن
‫و تا یک ساعت به زندگی افتضاحشون ‫فکر نمی‌کنن.
‫همه‌شون شبیه همن.
‫باید دنبال یه مرد واقعی عوضی می‌گشتی
‫که انرژیت رو بگیره.
‫نه یه مرد صندل پوش که شبیه بی‌خانمان‌هاست.
‫می‌دی، می‌دی. ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم. ‫می‌شنوید؟
‫امروز صبح تو تخت چشمم رو باز کردم
‫و به روکسان گفتم بهم بگه ساعت چنده.
‫ساعت هشت و نیم صبحه.
‫چطور خوابیدی، رافا؟
‫بد.
‫همه چی دست به دست هم داد ‫و با همدیگه صحبت کردیم.
‫گفت می‌خوام دوباره بخوابم یا برام قهوه ‫درست کنه.
‫قهوه تلخ کافیه.
‫ممنون.
‫ازش پرسیدم چه مدل آهنگی ‫رو دوست داره.
‫گفت همه چی،
‫ولی بیشتر از همه گروه لوس سکرتوس رو ‫دوست داره.
‫ازش خواستم یه آهنگ پخش کنه.
‫و وقتی داشتیم به آهنگ گوش می‌کردیم ‫پیوند عجیبی رو با روکسان حس کردم.
‫تا وقتی فهمیدم
‫چند روز ازش خواسته بودم از همین گروه ‫یه آهنگ پخش کنه.
‫و بعد احساس حماقت بهم دست داد.
‫داشت مثل زنم برام دلسوزی می‌کرد.
‫صحبت من با اون دستگاه
‫فرقی با صحبت‌هام با فریدا در
‫بیست سال گذشته نداشت.
‫انگار با یه مدل دیگه از هوش مصنوعی ازدواج کرده بودم.
‫روکسان.
‫آهنگ رو متوقف کن.
‫وقتی زنم ترکم کرد، ‫از احساس تنهایی می‌ترسیدم.
‫ولی ترسم غیرمنطقیه.
‫من خیلی وقته تنهام.
‫ممنون که این موضوع رو با ما در میون ‫گذاشتید، آقای وارلا.
‫دوران سختیه.
‫ولی... تراپی گروهی واسه همینه دیگه، نه؟
‫درمان شدن از طریق صحبت کردن.
‫فالکون خیلی ساکته.
‫به حرف بیارش.
‫شما چی، آقای فالکون؟
‫می‌خواید به صحبت آقای وارلا ‫چیزی اضافه کنید؟
‫بله.
‫می‌دونین این چیه؟
‫یه لیست از دوستان خوبم که اون ‫بیرون جا گذاشتم.
‫هفت نفرن.
‫دوستانم.
‫من پنجاه میلیارد یورو ثروت دارم.
‫یه سال‌هایی درآمدم به بیست و هشت درصد ‫می‌رسید. مثل سال همه‌گیری.
‫مردم مضطرب می‌شدن.
‫مجبور شدیم کارگرها رو اخراج کنیم.
‫مجبور شدم برای مدیریت اضطرابم دارو ‫مصرف کنم.
‫آدم تمام عمرش سعی می‌کنه پولدارتر بشه،
‫عین یه همستر روی چرخ می‌دوئه.
‫تناقض عجیب یه میلیونر،
‫غصه خوردن سر پولیه که حتی قرار ‫نیست خرج کنه.
‫و با بخش کوچیکی از ثروتم، می‌تونستم
‫پول بدم که دوستامم بیان به این سرپناه.
‫می‌تونستم نجاتشون بدم.
‫پس، رافا...
‫نگو تنهایی.
‫تو تنها دوست باقی مونده من تو دنیایی.
‫نمی‌ذارم از پا بیفتی.
‫این مرد
‫برای من کاری کرد که خودم از ‫پسش برنمیومدم.
‫از اون لحظه به بعد تحسینش کردم.
‫می‌دونین ما کی رو تحسین می‌کنیم؟
‫کسایی که از ما بهترن رو.
‫دختر بزرگم تو تصادف فوت شد.
‫پسر اون پشت فرمون بود.
‫نوزده سالشون بود.
‫رافا تنها شاهدی بود که دید پسرش قبل ‫از اینکه بشینه پشت فرمون
‫الکل نوشیده.
‫من دلم می‌خواست پوسیدن اون پسربچه ‫رو تو زندان ببینم.
‫ازش خواستم علیه پسرش شهادت بده.
‫ازش خواستم بین
‫عدالت و هم‌خونش یکی رو انتخاب کنه.
‫و اون عدالت رو انتخاب کرد.
‫به خاطر من.
‫مهم نیست چی شده.
‫مهم نیست کی چی گفته.
‫هر چی بشه، من همیشه کنارت می‌مونم.
‫همیشه می‌تونی روم حساب باز کنی.
‫ببینش.
‫عین ناخدای کشتی کوئین مری ‫تو پل فرماندهی وایساده.
‫همه چی رو جدی گرفته.
‫اون پوتین بارونی خیلی بهش میاد، ‫نیاز نیست سرهمی بپوشه.
‫من میرم دستشویی.
‫به نظرت چیزی به فرانسوی شنیدی؟
‫چیکار می‌کنی، مامان؟
‫مطمئنی فرانسوی بود؟
‫وایسا. بذار بپرسم.
‫ببخشید. شما فرانسوی صحبت می‌کنی دیگه؟
‫بله، چطور؟
‫دخترم یه چیزی به زبون فرانسوی شنیده.
‫چی؟
‫کلمات بی‌ربط.
‫«الو، الو.» شبیه تماس اضطراری می‌موند.
‫می‌دی، می‌دی. اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. می‌شنوید؟
‫چی شنیدن؟
‫اون رادیوها که به آنتن وصل نیستن.
‫اون زنه سرطان کشنده داره.
‫مورفین مصرف می‌کنه.
‫چی شده؟
‫انگار یه چیزی به زبون فرانسوی شنیدن.
‫گفتن میزمون رو با هم عوض کنیم.
‫ادامه بده. ‫باید سیگنال رو پیدا کنیم.
‫برگردید سر جاهاتون و پیغام بفرستید.
‫- می‌دی، اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. می‌شنوید؟ ‫- می‌دی، اینجا پارک زیرزمینی کیمراست. می‌شنوید؟
‫آقای فالکون؟
‫آقای فالکون، حموم ترکی مجانیه.
‫میشه جاش ماساژ بگیرم؟
‫گردنم خیلی درد میاد.
‫تا آخر عمرم مدیون شما میشم.
‫هر چقدر از عمرم مونده باشه.
‫یه لحظه. ببینم امکانش هست یا نه.
‫ممنون.
‫یادت نره، تازه داری با میمی آشتی می‌کنی.
‫میمی خانوادمه.
‫ربطی نداره. چی میشه مگه؟
‫من زنت رو درک می‌کنم. ‫چون احساسش رو تجربه کردم.
‫من تو ازدواج خودم اون بدبختی بودم
‫که خبر نداشت زنش ازش زده شده.
‫نه، از اونم بدتر.
‫که زنم از من متنفر شده بود.
‫واسه من که کار از کار گذشته، ‫ولی هنوز فرصت داری به میمی کمک کنی.
‫امتحان کردن گزینه‌های دیگه هم یه جور ‫ادای احترام به همسرته.
‫ما باید به احساسات اولیه‌مون افسار بزنیم.
‫اونوقت خون درست و حسابی به مغز ‫و قلبمون جریان پیدا می‌کنه
‫و می‌تونیم روی عشق تمرکز کنیم.
‫به این میگی احترام؟
‫دقیقاً.
‫چون اگه به اون زهر بچسبی، ‫ازدواجت تو خطر میفته.
‫شرایط تو با من فرق داره.
‫شاید ازدواج من اینقدر دووم آورد ‫چون فریدا...
‫به زندگیمون راضی نبود.
‫فردا ساعت سه برای فالکون نوبت گرفتم.
‫خب؟ یادت نره.
‫- باشه. ‫- برو حوله بیار.
‫- آقای فالکون. ‫- بله؟
‫فردا ساعت سه وقت داریم.
‫ببین، ماساژ یه بهونه بود که به صورت ‫خصوصی باهات صحبت کنم.
‫- اسمت چیه؟ ‫- اینگرید.
‫اینگرید. مردی که پشت سرمه رو می‌بینی؟
‫بهترین دوستمه. زنش ترکش کرده.
‫گفت بیست سال وانمود کرده عاشقشه. ‫باورت میشه؟
‫گفت فقط با روکسان صحبت می‌کنه.
‫باید یه گروه دوست براش پیدا کنیم که صحبت کنه، ‫بخنده و خوش بگذرونه.
‫- می‌تونی کمکمون کنی؟ ‫- چطوری؟
‫باهامون بنوش. ‫مخصوصاً اگه بتونی رستوران رو باز کنی.
‫- می‌دونم اونجا هم کار می‌کنی. ‫- پس گردنتون درد نمیکنه؟
‫چرا. خیلی.
‫ولی باید روی یه چیز دیگه تمرکز کنیم.
‫خیلی مشتاق آشنا شدن باهات بودم.
‫جدی؟
‫درباره‌ت چیزهای خوبی شنیدم.
‫چی؟
‫که معجزه می‌کنی.
‫چرا؟
‫راستش رو بگم؟
‫من ویلی رو از وقتی هفده سالش بود می‌شناسم.
‫با دخترم هم‌مدرسه‌ای و هم‌دانشگاهی بود.
‫صد بار با حال بد سر و کله‌ش جلوی ‫در خونه‌م پیدا شده.
‫و دوستاش رو یکشنبه‌ها می‌آورد استخر ما.
‫ماهی یکی دو نفر رو.
‫منم همیشه فکر می‌کردم،
‫«خدایا، امیدوارم فریدا عاشقش نشه.»
‫خدا رو شکر که نشد.
‫بعد با زنش مارتا آشنا شدم.
‫خیلی عذاب کشید.
‫به صورت کلی یا...؟
‫به خاطر بی‌وفاییش، عزیزم.
‫ویلی یه سره هر چند روز یک بار ‫غیبش میزد،
‫می‌گفت تو یه شهر دیگه کار داره.
‫- مارتا می‌دونست منظورش از کار چیه. ‫- البته.
‫منم بهش می‌گفتم،
‫«عزیزم، اگه شوهرت از پنج شش نفر دیگه ‫خوشش میاد، از یک نفر بهتره.»
‫چرا؟
‫چون اگه هی آدم‌های مختلف رو عوض کنه، ‫یعنی هیچکدومشون رو دوست نداره.
‫البته مشخص بود زنش هم براش بی‌ارزش بود.
‫ولی باورم نمیشه، تو موفق شدی.
‫تو زنی هستی که تونستی تغییرش بدی.
‫همین که با تو اومد اینجا فهمیدم.
‫به خودش افتخار می‌کرد.
‫عاشق بود.
‫واسه همین معجزه می‌کنی.
‫خب... ممنون. ‫البته ما از اول اینجوری نبودیم.
‫کجا آشنا شدین؟
‫تو نمایش.
‫نمایش؟ با گیتار و اینا؟
‫نه.
‫نه، من مدل بودم.
‫مدل؟ چه مدلی؟
‫مدل چیزهای مختلف.
‫حتی دوتا فشن شو برای ویکتوریا سیکرت ‫انجام دادم.
‫جان؟
‫اسم منم ویکتوریاست.
‫و یه رازهایی دارم.
‫ولی فعلاً چیزی نمیگم.
‫می‌دی. سوخت.
‫می‌دی.
‫ما پرواز ویژه شماره ۳۴۲ از فرودگاه ‫ماکائو هستیم.
‫یازده شهروند عادی از جمله دو کودک ‫تو هواپیما هستن.
‫یه موقعیت اضطراری پیش اومده.
‫سوخت ما تموم شد.
‫ببخشید، پپه.
‫صدای هواپیما میاد.
‫ما از پارک زیرزمینی کیمرا جواب میدیم. ‫می‌شنوید؟
‫ما یه پرواز خصوصی از فرودگاه ماکائو هستیم.
‫تکرار می‌کنم، درخواست فرود روی ناو هواپیمابر ‫شما رو میدیم.
‫یه هواپیمای شهروندی درخواست فرود داره.
‫میگه سوخت ندارن.
‫پرواز ۳۴۲، می‌شنوید؟
‫ما در پارک زیرزمینی کیمرا هستیم.
‫من فرمانده ایگور ولکوف هستم.
‫نمی‌تونید اینجا فرود بیاید.
‫این فکر کی بوده؟
‫من. به نظرم یه خصوصیت دراماتیک ‫و شاعرانه داره.
‫ما تو یه ماموریت نظامی هستیم.
‫اگه به ناو هواپیمابر نزدیک بشید،
‫شلیک می‌کنیم.
‫دوتا بچه تو اون هواپیماست.
‫یه هواپیمای شهروندی می‌خواد با فرود روی یه ‫سازه‌ی جنگی خودش رو نجات بده.
‫نمیشد یه پایان بهتری براش بسازی؟
‫یه مقدار امیدوارکننده‌تر؟
‫تو رو خدا رحم کنید! ‫ارتفاع هواپیما داره کمتر میشه.
‫نه. ما نمی‌خوایم مهمون‌هامون امیدوار بشن.
‫می‌خوایم که... انتظار بکشن.
‫یه سره هوشیار باشن.
‫می‌دی، سوخت ما تموم شد!
‫بذارید فرود بیایم.
‫رحم کنید.
‫نمی‌خوایم حوصله‌شون سر بره.
‫وقتی حوصله‌شون سر بره فکر می‌کنن،
‫«نظرتون چیه بریم بیرون ببینیم چه خبره؟»
‫قابل قبول نیست.
‫درخواست فرود رد شد.
‫می‌دی، سوخت نداریم!
‫پس باید با تظاهر به تموم شدن دنیا ‫سرگرمشون کنیم.
‫خواهش می‌کنم! می‌دی، سوخت نداریم!
‫می‌دی، سوخت نداریم!
‫زخم بزرگیه. ‫چهار پنج‌تا بخیه می‌خواد.
‫به جلو نگاه کن. یالا.
‫اگه به من نگاه کنی، میفتیم.
‫مکس؟
‫چی شد؟ سرگیجه داری؟
‫دژاوو بود.
‫دژاووی چی؟
‫هیچی.
‫- چی بود؟ ‫- عین خواهرت باهام صحبت کردی.
‫یاد سفرمون به آلمریا افتادم.
‫به جلو نگاه کن. یالا.
‫خوبی؟
‫می‌تونم تمومش کنم.
‫چند بار تو زندان خودم رو بخیه زدم.
‫نمی‌خواستم بابت دعوا کردن مجازات بشم.
‫نمی‌تونم.
‫چی شد؟
‫براش پخشش کن.
‫سلام، ویلی.
‫این رو می‌شناسی؟
‫گونزالو پاسترانا، ‫سفیر اسپانیا در فیلیپین.
‫و می‌دونی این چیه؟ ‫شماره تلفنش.
‫یا الان زنگ میزنی، یا با اولین ‫پرواز میام مانیل.
‫و به خدا قسم پیدات می‌کنم.
‫حتماً یه اتفاق جدی افتاده.
‫حالا از شانس ما دقیقاً همین سه هفته ‫باید اینجوری میشد.
‫می‌تونیم یه پیغام دیگه براش بفرستیم ‫و بفهمیم چی شده.
‫فکر نکنم بشه جلوش رو گرفت.
‫درسته. کارشون جدیه، نفوذ یارو هم ‫تو شرکت زیاده.
‫نمیشه جلوش رو گرفت.
‫فیلیپین بیشتر از هفت هزار جزیره داره. ‫نمی‌تونه پیداش کنه.
‫زیرو، کافیه یارو دوتا تماس بگیره.
‫یکی با فرماندار فیلیپین و یکی هم ‫با گمرک اسپانیایی.
‫می‌دونی چی بهش میگن؟
‫اول میگن گیرمو اصلاً وارد کشور نشده.
‫و بعدش میگن اصلاً از اسپانیا خارج نشده.
‫قدم بعدی اینه که گزارش گم شدنش رو میدن.
‫بعد پناهگاهت، نقشه‌ت و کیمرات ‫نابود میشه.
‫نه.
‫با نسخه مجازی فالکون با آسوالدو تماس ‫تصویری می‌گیریم.
‫کلون آماده نیست. ‫به احساسات بیشتری از صورت آقای فالکون نیاز دارم.
‫روکسان هنوز اطلاعاتش کامل نیست. ‫خطریه.
‫انجام ندادنش خطرناک‌تره.
‫از یه جایی به بعد پیام دادن کافی نیست.
‫مردم می‌خوان اینا رو ببینن.
‫- و می‌بینن. ‫- با گوشیشون.
‫با تماس تصویری، مثل بقیه‌ی سال.
‫ولی با خودشون نه، با کلون مجازیشون.
‫مثل خودشون حرف و حتی پلک میزنن.
‫نسخه‌های دقیق، می‌تونن با اقوام ‫نزدیکشون مکالمه داشته باشن،
‫بدون اینکه مردم بفهمن دارن با یه ‫دستگاه صحبت می‌کنن.
‫دقیق‌تر بخوام بگم، با روکسان، ‫هوش مصنوعی ما.
‫یکی از این دوتا خولیاست، ‫از اتاق بغلی تماس گرفته.
‫اون یکی کپی مجازیشه که ما ساختیم.
‫خولیای واقعی کدومه؟
‫می‌تونید هر سوالی دارید ازشون بپرسید.
‫من یه سوال دارم.
‫از تو، خولیای شماره یک.
‫می‌خوام بدونم عاشقی یا نه.
‫آره. این که راز نیست.
‫و تو، خولیای شماره دو؟
‫پارکر، تو چشمم نگاه کن.
‫من تو عمرم عاشق نشدم.
‫خوبه. حالا یه سوال مهم‌تر دارم.
‫خولیای شماره یک، از کجا می‌فهمی عاشق شدی؟
‫به این میگن یه سوال خوب.
‫چون وقتی طرف حرف میزنه، زمان متوقف ‫میشه و حواسم پرت میشه.
‫وقتی بهم نگاه می‌کنه، بقیه دنیا محو میشه.
‫چون عاشق تماشای کارهاشم،
‫مثل قهوه نوشیدن که یه رسم بین ماست،
‫یا وقتی از حموم میاد خودش رو با ‫حوله خشک می‌کنه،
‫لباس می‌پوشه،
‫می‌خوابه.
‫خدایا...
‫منظره خیلی قشنگیه.
‫راستش هیچوقت خسته نمیشم. ‫اتفاقاً برعکس.
‫سیر نمیشم.
‫چقدر لوس.
‫و تو، خولیای شماره یک؟
‫از کجا می‌فهمی عاشق شدی؟
‫وقتی مینروا درباره این نقشه عجیب ‫برام گفت فرار نکردم.
‫به نظرم عاشق شدن یه دلیل خاص نداره.
‫چون وقتی خوشحالی بهت غلبه می‌کنه، ‫حس می‌کنی دنیا روی رواله.
‫چون می‌تونم همه جا بوی ادکلنش رو تشخیص بدم.
‫چون هر آهنگ یه خطی داره که باعث ‫میشه یادش بیفتم.
‫و چون همین که کنارش باشم
‫واقعاً خوشحال میشم.
‫و از وقتی باهاش آشنا شدم، ‫دلم نمی‌خواد جای دیگه‌ای باشم.
‫بقیه‌ش رو که نگم. مناسب جمع نیست.
‫خجالت‌آوره.
‫این نسخه واقعیه.
‫موافقم.
‫خولیا، میشه بیای بیرون؟
‫نمی‌تونم.
‫من یه نسخه مجازیم.
‫نه. باورم نمیشه.
‫خب؟
‫سوال عمیق دیگه‌ای ندارید؟
‫می‌دونی اینجا ساعت چنده؟ حدس بزن. ‫شش صبح.
‫اون توپ نارنجی رو می‌بینی؟ ‫خورشید داره طلوع می‌کنه.
‫میشه بگی چرا هر پنج دقیقه داری زنگ میزنی؟
‫اوردونیا راضی به فروش شد.
‫اگه تماس‌گیرنده سوالی بپرسه که فقط ‫خودشون در جریانش هستن چی؟
‫هر چقدر به روکسان اطلاعات بدیم، ‫باز چیزهایی هست که ندونه.
‫چندتا گزینه داریم که یه مقدار معطل کنیم.
‫مثلاً ساده‌ترینش اینه که بگیم اونجا ‫آنتن نداره.
‫الو؟ هستی؟
‫- ویلی؟ ‫- الو؟
‫نمی‌بینمت.
‫اوردونیا کیه، روکسان؟
‫خوزه مانوئل اوردونیا، هشتاد و سه ساله، مکزیکی.
‫رئیس تلیکسا،
‫یکی از بزرگترین شرکت‌های فناوری آمریکای لاتین.
‫در حال حاضر مریضه.
‫سرطان غدد لنفاوی پیشرفته داره.
‫فالکون چند ساله داره تلاش می‌کنه ‫هجده درصد از سهام تلیکسا رو بخره
‫تا صاحب شرکت بشه.
‫خوبه. خودت رو مشتاق نشون بده.
‫شوخی می‌کنی، والدو. غیرممکنه، داداش.
‫خیلی تاریخیه.
‫- پس چی! ‫- تاریخیه!
‫پیرمرده داره بازنشسته میشه و بالاخره ‫حاضر به مذاکره‌ست.
‫چند بار باهاش صحبت کردم.
‫پیشنهادات دیگه‌ای هم داره، ولی انگار ‫ما انتخاب اولشیم، داداش.
‫قرارداد رو امضا کن، داداش. ‫منتظر چی هستی؟ امضا کن.
‫تازه، من یه مدت اینجا می‌مونم.
‫شوخی می‌کنی؟
‫نارگیل افتاده رو سرت؟ ‫باید بیای اینجا.
‫با سودی که قراره بکنیم،
‫میشیم جلودار نصف شرکت‌های ‫فناوری دنیا.
‫اون پیرمرد هم فقط حاضر شده با ‫تو همکاری کنه.
‫- نمی‌بینمت. ‫- اگه آنتن نده چی؟
‫می‌تونن دوباره زنگ بزنن یا بگن طرف بره ‫تو لابی که گوشیش بهتر آنتن بده.
‫در این صورت مکالمه رو شخصی‌تر می‌کنیم.
‫صمیمیت خالص.
‫وقتی یه چیز شخصی رو به یکی میگی ‫و منتظری هوات رو داشته باشه،
‫طرف مقابلت صحبت‌های کاری رو بیخیال میشه.
‫نمی‌تونم بیام.
‫اوضاع با میمی بهم ریخته. ‫میونه‌مون شکرآبه.
‫چی؟ همه چی خوب بود که.
‫دعوامون شد، منم زد به سرم.
‫بهش گفتم عشق زندگیم نیست، همه می‌دونن.
‫که بودن باهاش نیاز به فداکاری بزرگی داره.
‫که چون جفتمون یتیم بودیم دلمون خواست ‫با هم ازدواج کنیم.
‫به قول مستندها یه ازدواج نمادینه.
‫به قول مستندها؟ تو گفتی؟
‫آره. بیشتر از اینا هم گند زدم.
‫عوضی بازی درآوردم و گفتم از وقتی ازدواج ‫کردیم، همه چی خراب شد.
‫که میونه‌مون عالی بود ولی الکی گیر داد ‫که می‌خواد «زنم» بشه.
‫گیر داد که باید مثل بقیه مردم ازدواج کنیم،
‫همین باعث شد جادوی عشقمون نابود بشه.
‫خیلی خب، ولی... این واقعیت همه ‫ازدواج‌هاست دیگه.
‫می‌دونی چی ارزشش رو داشت؟
‫وقتی رفتم آژانسشون سورپرایزش کنم
‫و رفتیم هتل اون طرف خیابون.
‫تو جلسه عکس‌برداریش می‌گفت
‫مریض شده و جاش میومد دیدن من.
‫چند ساعت با هم وقت می‌گذروندیم. ‫خیلی فوق‌العاده بود.
‫چرا داری اینا رو به من میگی؟
‫بعد اینهمه مدتی که واسه لاپوشونی گندهات جلوی ‫زنت تو دردسر افتادم؟
‫حاضرم هر کاری بکنم که برگردم به ‫همون دوران.
‫می‌فهمم. آره.
‫به خدا درک می‌کنم.
‫ولی یه روز ازت وقت می‌خوام.
‫سوار هواپیما شو، بیا اینجا، ‫با اوردونیا قرارداد ببند...
‫- روکسان. ‫- یه روز صبح. در حد یک ساعت. بعد برگرد.
‫احساسات بیشتری نشون بده.
‫فکر کردی الان اوردونیا برام مهمه؟
‫روکسان، شورش رو دربیار.
‫می‌دونی الان باید چیکار کنیم؟
‫باید بفروشیم. نه اینکه بخریم.
‫فالکوم و صنایع فالکوم رو بفروش و ‫تو کشورهای جهان سومی مدرسه بساز.
‫با چاه آب و مزرعه‌های شراکتی، ‫از این چیزهای مهم.
‫نه، بیخیالش. ‫فراموشش کن.
‫اوردونیا رو فراموش کن و روی میمی ‫تمرکز کن.
‫من حواسم به همه چی هست. ‫با پیرمرده مذاکره می‌کنم.
‫خب؟
‫یه چیز دیگه.
‫گفت اگه بی‌جی‌۳ جزو قرارداد نباشه ‫حاضر به فروش نیست.
‫الو؟
‫روکسان، تو شرکت‌های گروه فالکوم دنبال ‫معنی بی‌جی‌۳ بگرد.
‫متاسفم. اون اطلاعات در پایگاه داده‌ی من نیست.
‫یه عملیات مالی؟ ‫یا یه بودجه با این اسم؟
‫جواب مشابهی پیدا نشد.
‫دنبال یه حق انحصاری به این اسم بگرد. ‫یه جور نرم‌افزار؟
‫به حروف اولش فکر کن، بی‌جی‌۳. ‫ممکنه نسخه سوم چیزی باشه.
‫جواب مشابهی پیدا نشد.
‫تماس رو قطع کن.
‫لعنتی!
‫چی شد؟
‫چرا در رفتی و با یه سوزن ولم کردی؟
‫چون نمی‌تونم تحملت کنم.
‫چون از بس ازت متنفرم،
‫نتونستم پای سوگندنامه بقراط بمونم.
‫چون یادم نمیره
‫تو هیولایی هستی که خانواده‌م ‫رو نابود کردی.
‫تو باعث شدی تو یه خونه با پرده‌های ‫بسته زندگی کنم،
‫چون وقتی رفته بودی زندان نمی‌دونستیم
‫مُردیم یا زنده‌ایم،
‫البته انگار زندان بیشتر برات یه اردو بود.
‫اول زندگی خواهرم رو ازش گرفتی...
‫بعد زندگی من رو ازم دزدیدی.
‫خواهرم تازه اول جوونیش بود.
‫سعی می‌کنم جلوی خودم رو بگیرم، ‫شاید بتونم فراموشش کنم،
‫ولی نمی‌تونم، چون حالم رو بهم میزنی.
‫حالم رو بد می‌کنی.
‫و تمام سلول‌های بدنم فریاد میزنن که ‫باید عین طاعون ازت فرار کنم.
‫ولی کنارت زندانی شدم.
‫و وقتی از کنارم رد میشی یا
‫تو هوایِ تو نفس می‌کشم مجبورم جلوی ‫حالت تهوعم رو بگیرم.
‫یا وقتی مجبورم ابروت رو نزدیک به صورتت ‫بخیه بزنم،
‫نفست رو حس می‌کنم،
‫به صورتت دست میزنم،
‫و بوی عرقت به مشامم می‌رسه.
‫مجبورم نفرت عمیقی که از تو دارم ‫رو سرکوب کنم.
‫ولی اومدی اینجا
‫و دوباره زندگیم رو نابود کردی.