‫به ما حمله شده.
‫موجودات عجیبی هستن.
‫فکرنمیکنم حتا انسان باشن.
‫- نمیتونیم جلوشون رو بگیریم. ‫- ساعت شکسته.
‫اون داره میاد.
‫شنیدی چی گفتم؟
‫گوش بده.
‫« یه مرد هست داره میاد « ورسای. ‫( کاخ سلطنتی فرانسه )
‫در تمام طول زندگیم مراقبم بود ‫و امشب منو تنها نمیذاره.
‫درباره ی چی داری حرف میزنی؟ ‫کدوم مرد؟
‫تنها مردی که علاوه بر تو دوستش داشتم.
‫نه، اونجوری نگاه نکن، وقت نداریم. ‫تو وظایف خودت رو داری.
‫من نامزدت هستم، برو دنبال ملکه ات!
‫اونجایی؟ میتونی صدام رو بشنوی؟
‫بهت احتیاج دارم، تو قول دادی.
‫ساعت روی طاقچه شکسته!
‫وقتشه!
‫دکتر! دکتر!
‫سفینه است. عالیه!
‫تو اولین سفرم سوار سفینه شدم!
‫یه جورایی متروکه به نظر میرسه.
‫- هیش کی خونه نیست؟ ‫- نچ، چیزی اینجا نیست.
‫خب، خطرناک نیست.
‫خب، نه از اون خطرها.
‫اصلن میدونی چیه؟ ‫یه اسکن سریع میکنم
‫یه موقع چیز خطرناکی نباشه.
‫خب، تاریخ چنده؟ ‫چقدر دور شدیم؟
‫حدود سه هزار سال تو آینده شما.
‫قرن پنجاه و یکم.
‫ " داگمار کلاستر" ‫از خونه خیلی دور شدی، میکی!
‫کهکشان های دو و نصفی!
‫میکی اسمیت، با جهان آشنا شو!
‫هر چی رو که دوست داری ببین.
‫- این خیلی... واقع گرایانه اس! ‫- آه افسوس، چن تایی گاوچرون اینجا بود.
‫مشغول یه سری تعمیرات بودن.
‫حالا، عجیبه، نگاش کن!
‫موتورهای چرخشی دارن کار میکنن.
‫ظرفیتش کامله! این سفینه اونقدر انرژی داره که میتونه ‫واسه درست کردن یه حفره توی دنیا کافی باشه.
‫و ما حرکت نمی کنم.
‫- پس اون همه انرژی کجا میره؟ ‫- سرنشین هاش کجا رفتن؟
‫سوال خوبیه. هیچ زندگی تو سفینه مشاهده نمیشه.
‫خب، ما الان وسط فضا هستیم ‫اونا فقط واسه ی سیگار کشیدن جیم نشدن.
‫نه، همه اتاقک های مخصوص سیگار رو چک کردم.
‫بوش رو احساس می کنی ؟
‫- آره، یکی داره آشپزی میکنه. ‫- قطعن، کباب گوشت.
‫حالا... اینجا چیزی داریم که ‫تو یه سفینه فضایی عادی نمی بینید.
‫قرن هجدهم، فرانسه.
‫طاقچه قشنگیه.
‫تصویر سه بعدی نیست.
‫ساختگی هم نیست. ‫این درواقع یه شومینه فرانسوی ‫قرن هجدهمیه دو طرفه هست.
‫یه اتاق دیگه اونطرفه.
‫- غیرممکن، اون طرف سفینه فضای خالیه، ببین! ‫- سلام.
‫- سلام. اسمت چیه؟ ‫- رینِت
‫رینِت؟ اسم دوست داشتنیه.
‫میتونی بهم بگی الان کجا هستی، رینت ؟
‫- تو اتاق خوابم. ‫- اتاق خوابت کجاست؟ کجا زندگی میکنی رینت؟
‫- پاریس البته. ‫- پاریس! درسته.
‫موسیو، تو شومینه اتاق من چیکار میکنی؟
‫اوه، فقط یه چیز معمول... بررسی آتش!
‫- میتونی بهم بگی چه سالیه؟ ‫- البته که میتونم! ۱۷۲۷.
‫درسته، دلفریبه، یکی از سالهای مورد علاقه من.
‫هرچند ماه آگوستش آشغال بود ‫پس بمون تو خونه.
‫خیلی خب، برای الان کافیه، ممنون واسه کمکت.
‫امیدوارم از باقیمونده آتش لذت ببری ‫شب به خیر!
‫شب به خیر، موسیو.
‫تو گفتی قرن پنجاه یکم بود.
‫همچنین گفتم این سفینه انرژی تولید میکنه ‫که میتونه یه حفره تو دنیا بوجود بیاره ‫ما همین الان اون سوراخه رو پیدا کردیم.
‫باید یه فرا ارتباط " فضا-زمانی " باشه.
‫- اون چیه؟ ‫- نمیدونم. ‫- فقط درستش کرده.
‫ "نمیخواستم بگم" در جادویی.
‫و اون طرف این... ‫در جادویی " فرانسه تو سال ۱۷۲۷ هست".
‫خب، اون داشت فرانسوی حرف می زد.
‫- خیلی غلیظ هم فرانسوی حرف میزد. ‫- داشت انگلیسی حرف میزد، صداش رو شنیدم.
‫- کار تاردیس بود، برات ترجمه کرد. ‫- حتا فرانسوی رو؟
‫آره!
‫- گرفتم! ‫- دکتر!
‫همه چی رو به راهه! ‫داد نزنی، منم... ‫مرده تو شومینه، ببین!
‫داشتیم حرف می زدیم، همین چن لحظه پیش. ‫تو شومینه اتاقت.
‫- موسیو اون هفته ها پیش بود، ماه ها پیش. ‫- واقعن؟
‫بایست یه ارتباط بی قاعده باشه.
‫- که لازم داره یه مرد تعمیرش کنه. ‫- شما کسی هستی و اینجا چیکار میکنی؟
‫خیلی خب، این ترسناکه.
‫از یه ساعت شکسته ترسیدی؟
‫فقط یه ذره ترسیدم، آره فقط یه ذره خیلی کوچولو.
‫، واسه اینکه میدونی، اگه این ساعت شکسته
‫و اگه این تنها ساعت توی اتاقه
‫پس اون چیه ؟
‫واسه اینکه میدونی، اون یه ساعت نیس.
‫بکمک این صدا میتونی حدس بزنی.
‫خیلی بزرگه.
‫یک متر و هشتاد سانتی... من می گم... اندازه یه مرد.
‫- اون چیه؟ ‫- حالا، بیا فکر کنیم.
‫اگه تو چیزی بود " تیک تاک " میکرد و توی اتاق خواب یکی ‫قایم شده بودی، اولین کاری که میکردی
‫شکستن ساعت بود، چون اون وقت دیگه ‫کسی متوجه دو تا صدای " تیک تاک " نمیشد.
‫ممکن شروع کنی به شک کردن به اینکه آیا تنها هستی.
‫بمون توی تخت... درست وسطش.
‫دست یا پات روی لبه تخت نذار!
‫رینت، اطراف رو نیگا نکن.
‫دقیقن همون جایی که هستی بمون.
‫بی حرکت بمون، بذار من یه نگاهی بندازم.
‫تو داشتی مغزش رو اسکن می کردی.
‫چی، از دو تا کهکشان و هزاران سال گذشتی ‫که فقط مغز یه بچه رو اسکن کنی؟
‫چی ممکنه توی ذهن یه دختر بچه وجود داشته باشه که ‫ارزش درست شدن یه حفره تو دنیا رو داره؟
‫نمی فهمم.
‫این منو میخواد؟
‫تو منو میخوای؟
‫نه هنوز، تو کامل نشدی.
‫کامل نشده؟
‫معنی اون چیه، کامل نشده؟
‫میتونی به اون جواب بدی، میتونی به من جواب بدی. ‫منظورت چیه، کامل نشده؟
‫موسیو مراقب باشین!
‫این فقط یه کابوسه، رینت، نگرانش نباش. ‫همه کابوس می بینن.
‫حتا هیولاهایی که از زیرتخت میان کابوس می بینن ‫نمی بینی هیولا؟
‫- هیولاها درباره چی کابوس می بینن؟ ‫- من! ها!
‫دکتر!
‫عالیه! تفنگ یخی!
‫- آتش خاموش کنه. ‫- این چیز از کجا اومده بود؟ ‫- اینجا.
‫پس چرا اینجوری لباس پوشیده؟
‫گردش علمی به فرانسه. ‫یه جور استتار تشریفاتی اولیه.
‫کار هنری قشنگیه. ‫هرچند صورتش باعث شرمندگیه!
‫آه، تو خوشگلی!
‫نه، واقعن، هستی! ‫با شکوهی!
‫نگاش کن! آدمک کوکی فضایی!
‫عاشقشم! منقلب شدم!
‫گوش کن، جدی می گم، اینو از صمیم قلب گفتم.
‫و ضمنن ( قلب ها) بشمارشون. ‫جدا کردن قطعات تو یه جنایت محسوب میشه ‫یه عمل وندالیستی ناشی از دشمنی با علم و هنر.
‫اما اون جلو منو نمی گیره!
‫جابجایی با بُرد نزدیک، نمیتونه زیاد دورشده باشه هنوزممکن تو سفینه باشه. ‫- اون چیه؟
‫- دنبالش نگردید.
‫- کجا داری میری؟ ‫- یه ثانیه دیگه برمیگردم.
‫گفتش دنبالش نگردیم.
‫آره، گفتش.
‫حالا گرفتیش!
‫رینِت؟
‫فقط میخوام بدونم حالم خوبه.
‫اوه! سلام!
‫داشتم دنبال رِینت.
‫اینجا هنوز اتاقشه، نیست ؟
‫یه مدتی دور بودم، مطمئن نیستم چقدر.
‫رینت... ما اماده رفتنیم!
‫سوار کالسکه بشید مادر، بهتون ملحق میشم.
‫فکر می کنم این برات عادیه که ‫دوست خیالی دوران کودکی کسی باشی.
‫برای این ماندگاری باید بهت تبریک گفته بشه.
‫رینت... خب!
‫واوو! چقدر بزرگ شدی.
‫و تو حتا یه روز هم پیر نشدی.
‫این به طرز فاحشی غیر محترمانه اس!
‫درسته، آره... شرمنده.
‫گوش کن، خوبه که همدیگه رو دیدیم، اما بهتره بریم
‫نمیخوای که مادرت تو رو اینجا با یه مرد غریبه پیدا کنه، میخوای؟
‫غریبه؟ ‫چطور ممکنه برام غریبه باشی؟!
‫تو رو از وقتی هفت سالم بود می شناسم.
‫آره، فکر کنم همین طوره.
‫من از یه مسیر سریع اومدم.
‫خب، در هر حال به نظر میاد تو هم از گوشت خون هستی. ‫ولی این مضحکه، منطق میگه نمی تونی واقعی باشی.
‫اوه، تو هیچ وقت نباید به " منطق " گوش کنی.
‫مادمازل!
‫مادرتون بی صبری میکنن.
‫یه لحظه!
‫پرسش بسیار.
‫زمان بسی اندک.
‫رُز ؟
‫میکی ؟ همیشه! همیشه
‫این قانون شماره یکه... گم نشید!
‫بهشون گفتم، قطعن این کارو کردم! قانون شماره یک! ‫ممکن چیزای دیگه ای تو این سفینه باشه!
‫داری بهم نیگا میکنی ؟
‫آه! اینو ببین!
‫یه چشم اونجا هست.
‫یه چشم واقعیه.
‫اون چیه ؟
‫چیه اون وسط؟ انگار بهش سیم کشی شده.
‫یه قلب.
‫میکی، اون قلب آدمه.
‫رُز؟
‫میخوای بیخیال دنبال کردنم بشی؟
‫من مادرت نیستم!
‫پس این جایی که ازش اومدی، ها اسبی؟
‫شاید اون یه قلب واقعی نبود.
‫البته که یه قلب واقعی بود.
‫این واست عادیه ؟
‫- این یه روز عادیه ؟ ‫- زندگی با دکتر، میکی.
‫هیچ روز عادی درکار نیست.
‫اینجا باز فرانسه ست. ‫میتونیم فرانسه رو ببینیم.
‫فکر میکنم داریم از توی یه آینه نیگاه میکنیم.
‫هی، این مردک رو ببین! ‫فکر میکنه کیه؟
‫پادشاه فرانسه.
‫- اوه، بفرما مزاحم اومد! چیکار داشتی میکردی؟ ‫- اوه... این و اون
‫واسه کسی که تو آینده جزو اشراف فرانسه میشه ‫دوست خیالی شدم، با یه مرد کوکی در افتادم.
‫اوه... و یه اسب هم دیدم.
‫اسب تو یه سفینه فضایی چیکار میکنه؟
‫میکی، فرانسه پیش از انقلاب تو یه سفینه فضایی چیکار میکنه؟ ‫یه کمی احترام قائل شو!
‫اینا رو می بینی؟ اونا همه جا هستن، هر نقطه از سفینه.
‫مدخلی درون تاریخ!
‫اما نه فقط یه تاریخ کهنه و قدیمی.
‫پنجره های زمانی اون.
‫از قصد روی زندگی زن خاصی تنظیم شده.
‫سفینه فضایی از قرن پنجاه و یکم ‫زندگی زنی از قرن هجدهم رو می پاد!
‫- چرا؟ ‫- اون کیه ؟
‫ژان آنتوانت پوئیزون!
‫دوستانش اون رو با اسم رینِت می شناسن. ‫یکی از با فضیلت ترین زنانی که تاکنون زیسته.
‫پس اون نقشه کشیده بود که ملکه بشه ؟
‫نه، پادشاه همین حالا هم ملکه داره. ‫اون نقشه کشیده بود که نامزدش بشه.
‫اوه گرفتم... کمیلا!
‫فکرمیکنم این شبی که اونا همدیگه ‫رو برای اولین بار ملاقات میکنن.
‫شب مراسم رقص.
‫در کمترین زمان ممکن خودش رو به مقام ‫نامزد رسمی پادشاه میرسونه ‫و توی قصر ساکن می شه.
‫همتراز با لقبش ‫« مادام دو پامپادور »
‫ملکه لابد دوستش داشت.
‫اوه، آره. اونا باهم خیلی خوب کنار می اومدن.
‫- همسر پادشاه و نامزد پادشاه ؟! ‫- فرانسه.
‫یه سیاره متفاوته!
‫چه مدت اونجا وایساده بودی؟ ‫خودتو نشون بده.
‫- سلام، رینِت، زمان سریع نمی گذره؟! ‫- مرد شومینه!
‫- چیکار میکنه؟ ‫- دوباره روشن میشه.
‫- یخ رو ذوب میکنه. ‫- بعد چی؟
‫بعد همه ادمای تو این اتاق رو میکشه.
‫روی ذهن تمرکز میکنی، مگه نه؟
‫کی هستی؟ هویت خودت رو مشخص کن!
‫بهش دستور بده جوابم رو بده.
‫چرا باید به حرف من گوش بده؟
‫نمیدونم، اما وقتی بچه بودی این کار رو کرد.
‫بذار ببینیم هنوزم میتونی اینکارو بکنی.
‫به سوالش جواب بده.
‫به همه سوالهایی که ازت می پرسه جواب بده.
‫من روبوت تعمیرگر شماره هفت هستم.
‫چه اتفاقی برای سفینه افتاده؟
‫آسیب زیادی دیده.
‫طوفان یونی. ۸۲ درصد از سیستم رو خراب کرد.
‫اون سفینه سالهاست حرکت نکرده. چرا اینقدر طولش دادین؟
‫ما قطعات لازم رو نداشتیم.
‫مشکل همیشه به خاطر اونه، نه؟ قطعات!
‫- چه اتفاقی برای خدمه کشتی افتاد؟ اونا کجا هستن؟ ‫- ما قطعات رو نداشتیم.
‫- بیش از پنجاه نفر باید روی سفینه شما بودن. کجا رفتن؟ ‫- ما قطعات رو نداشتیم.
‫پنجاه نفر نمیتونن همین جوری ناپدید
‫اوه
‫شما قطعات رو نداشتین. بنابر این از خدمه استفاده کردین.
‫خدمه ؟!
‫ما یه دوربین با یه چشم واقعی توش پیدا کردیم.
‫و یه قلب که توی یه دستگاه بهش سیم کشی شده بود.
‫اون فقط کاری رو که براش برنامه ریزی شده انجام میده ‫تعمیر سفینه به هر روشی که ممکنه ‫و با هر چیزی که پیدا میکنه.
‫هیچ کس بهش نگفته سرنشین های سفینه ‫جزو لیست قطعات نیستن.
‫گفتی اون بویی که تو سفینه می اومد چی بود؟
‫- یکی داشت می پخت... ‫- گوشت به علاوه حرارت.
‫کباب بریان.
‫اما اینجا چیکار میکنید؟
‫شما ها پنجره زمانی باز کردید که ‫انرژی قابل توجهی آزاد میکنه.
‫چرا میایید اینجا، میتونستید به تعمیرگاهتون برید.
‫به جای اینکه بیایید به قرن هجدهم فرانسه. چرا ؟
‫یک قطعه دیگر لازم است.
‫پس چرا برش نمی دارید؟
‫او کامل نیست.
‫چی؟ پس نقشه اینه ؟
‫به باز کردن پنجره های زمانی بیشتر و بیشتر ادامه میدید ‫برای اسکن مغز اون، فقط واسه اینکه ببینید آماده شده یا نه؟
‫چرا اون؟
‫اگه همه آدمای تاریخ رو برای انتخاب داشتین ‫چرا بویژه اون رو انتخاب کردین؟
‫ما یکسان هستیم.
‫ما یکسان نیستیم! ‫ما از نظر هیچ منطقی یکسان نیستیم!
‫- ما یکسان هستیم. ‫- از این جا برو بیرون! همین حالا از اینجا برو! ‫- رینت، نه!
‫برگشت به سفینه! ‫رُز، میکی و آرتور رو ببر
‫- بهش نزدیک نشو، فقط مراقبش باش ببین چیکار میکنه. ‫- آرتور ؟! ‫- اسم خوبی واسه یه اسبه.
‫- تو قرار نیست اسب رو نگه داری!
‫من بهت اجازه دادم میکی رو نگه داری. ‫حالا برید، برید، برید!
‫باید بهم اعتماد کنی. لازمه بفهمم اونا دنبال چی هستن. ‫فقط یه راه واسه فهمیدنش هست.
‫یه ذره هم اذیت نمی کنه.
‫مرد شومینه!
‫تو داخل ذهن من هستی.
‫اوه، عزیزم، رینت.
‫تو یه چن تایی گاوچرون اینجا داشتی! ‫( ذهن آشفته ای داری )
‫پس! "دکتر" ، ها ؟
‫درباره چی حرف میزنی؟
‫خب، مادام دو پامپادور ‫سارا جین اسمیت... کلئوپاترا
‫- اوه کلئوپاترا! اون فقط یه بار بهش اشاره کرد! ‫- آره ولی " کلئو " صداش کرد. ‫- میکی!
‫تو توی حافظه من هستی. داری باهاشون قدم می زنی.
‫اگه چیزی هست که نمی خوای ببینمش فقط یه در رو تصور کن ‫و ببندش، من بهش نگاه نمی کنم.
‫در واقع یه در درست اونجا هست شاید بخوای ببندیش.
‫درواقع... چن تا در هست.
‫قدم زدن با خاطرات یه روح زنده دیگه. ‫هیچ به این کار عادت کردی؟
‫ازش عادت نمی سازم.
‫- چطور میتونی مقاومت کنی؟ ‫- چند سالته ؟
‫، سوالی بس گستاخانه ‫بسی هم زود برای شروع مکالمه.
‫- چه امیدبخش. ‫- سوال من نبود.
‫برای اونهاست. تو ۲۳ سالته.
‫و بنا به دلایلی به این معنیه که به اندازه کافی بزرگ نیستی.
‫متاسفم... احتمالن یه سری خاطره ‫از ذهن من پیدا کردی، تاثیر متقابل.
‫اوه، چه کودکی تنهایی!
‫این می گذره. با من بمون.
‫اوه، دکتر! خیلی تنها.
‫خیلی خیلی زیاد تنها!
‫منظورت چیه، تنها؟ هیچ وقت تو زندگیت تنها نبودی.
‫کی شروع کردی منو " دکتر " صدا کنی؟
‫چه پسر ِکوچولوی تنهایی!
‫تنها بود و حالا تنها تر.
‫- چطور میتونی تحملش کنی؟ ‫- چطور اینکار رو کردی؟
‫یه در، یکبار باز شد، شاید ازش به هر سمت قدم برداشتم.
‫اوه، دکتر!
‫دکتر تنهای من
‫- با من بیا ‫- نمیتونم.
‫با من بیا
‫امشب شبی که تو با پادشاه روبرو میشی
‫پس اول میخوام کاری بکنم حسودی کنه.
‫- نمیتونم. ‫- دکتر.
‫دکتر کی ؟
‫این بیشتر از یه رازه محض، اینطور نیست ؟
‫چی دیدی؟
‫زمانی می رسه، ای ارباب زمان
‫که هر پسر کوچکِ تنهایی یاد میگیره چطور برقصه.
‫این چیه؟ چه خبره؟ دکتر ؟
‫رُز!
‫اونا قراره ما رو سلاخی کنن. ‫درست مثل خدمه!
‫قراره ما رو سلاخی کنن ‫و همه جای سفینه ی احمقانشون بچسبونن!
‫و دکتر کجاست؟ حالا کجاست اون دکتر فوق العاده ؟
‫رفته واسه خودش خوش میگذرونه! ‫اره اونجا جایی که رفته!
‫تو قابل تطبیق هستی.
‫خب، تو ممکن بخوای درباره اش فکرکنی. ‫تو واقعن ممکن بخوای دربارش فکرکنی، چون من و میکی
‫تنها اینجا نیومدیم. اوه، نه. ‫و باورکن، تو نمیخوای
‫با همراه ما درگیر بشی.
‫تا حالا درباره دالک ها شنیدی؟ ‫اونا رو میشناسی؟
‫اونا یه اسمی برای دوست ما دارن.
‫افسانه ها واسش ساختن و یه اسم.
‫اونا اون رو به اسمه
‫« میتوانستم تمام شب را برقصم » ‫« میتوانستم تمام شب را برقصم »
‫اون رو به اسمه
‫« و هنوز بیشتر خواستارم»
‫« میتوانستم پرهایم را بگشایم »
‫« و صد بار انجامش دهم » ‫فرانسوی ها رو دیدی؟
‫خدایا، اونا خوب میدونن چطور مهمونی بگیرن!
‫خب، ببین کی تشریف آورده. ‫ " طوفان قریب الوقوع" ‫( لقبی که معمولن دکتر بخودش میدهد )
‫- اووه، الان درست شبیه شدی! ‫- چیکار داشتی می کردی؟ کجا بودی ؟
‫خب، علاوه بر چیزای دیگه، فکرکنم یه چند قرنی زودتر نوشیدنی موز رو اختراع کردم.
‫میدونی، اونا قبلن هیچ وقت موز ندیده بودن؟
‫همیشه یه موز با خودت به مهمونی ببر رُز. ‫موزها خوب هستن!
‫اوه، فوق العاده اس!
‫تویی!
‫تو چیز مورد علاقه منی، اره هستی!
‫تو بهترینی! میدونی چرا ؟
‫واسه اینکه خیلی خنگی!
‫تو آقای خِنگ... خنگی... خنگول... خل وضع ‫(!!!) از خِنگ شهر ِ خِنگیلیا
‫و بابات هم همین طور!
‫میدونی واسه چی مغز رینت رو اسکن می کردن؟
‫مسافت سنجش رو.
‫میخواستن بدونن چن سالشه.
‫میدونی چرا؟ ‫واسه اینکه این سفینه ۳۷ سالشه.
‫و فکرمیکنن وقتی رینت ۳۷ ساله بشه، یا به عبارتی " کامل " بشه ‫مغزش با سفینه سازگار میشه.
‫واسه اینکه این چیزیه که اونا کم دارن، اینطور نیست ؟ ‫مرکز فرمان کامپیوترتون.
‫سفینه تون یه مغز لازم داره.
‫و بنا به دلایلی که فقط خدا میدونه چی هست ‫تنها مغز مادام دوپامپادور مناسب واسش.
‫مغز سازگار است.
‫سازگار ؟
‫اگه همچین چیزی رو باور داری پس لابد فکر میکنی ‫اینی که دستمه یه لیوان نوشیدنیه.
‫ضد روغن اشباع شده!
‫خوبه، شما دو تا، خوابیدن بسه.
‫وقتشه باقی سفینه رو هم خاموش کنیم.
‫- اون چیزا بی خطرن؟ ‫- اره بی خطرن.
‫بی خطر و احمق. طوری که دوستشون دارم.
‫خیلی خب، همه پنجره های زمانی از اینجا کنترل میشدن.
‫باید همشون رو ببندیم. همه کاره های زئوس من ‫همه کاره های زئوس من کجاست؟
‫یه دقیقه پیش داشتمشون. ‫ازشون به جای قاشقک استفاده کردم.
‫چرا اونا فقط یه پنجره به ۳۷ سالگی اون باز نکردن؟
‫آسیب زیادی به این مدارها وارد شده ‫قرن درست رو پیدا کردن بعدش دیگه ‫کارها با روش آزمایش و خطا پیش رفت.
‫پنجره ها بسته نمی شن.
‫چرا بسته نمی شن؟
‫- اون چیه ؟ ‫- نمیدونم.
‫پیام دریافتی؟ از طرف کی؟
‫گزارش از زمین. ‫یکیشون باید هنوز اون بیرون با رینت باشه.
‫واسه همینه نمیتونم پنجره ها رو ببندم، یکی اون بیرون.
‫اوه، یه ریزه هوشمندانه بود.
‫باشه ‫خیلی چیزا درباره این خوب نیست.
‫پیام از طرف یکی از دوستای کوچولوتون آره؟ ‫خبر جالب دیگه ای هست؟
‫او سازگار شده. ‫شروع میشه.
‫چه اتفاقی داره می افته؟
‫یکی از اونها باید پنجره درست رو پیدا کرده باشه. ‫حالا وقتشه افرادشون رو بفرستن.
‫و اینبار مغزش رو میارن.
‫مادام دوپامپادور... ‫خواهش میکنم، جیغ نزنید یا کار دیگه ای نکنید.
‫وقت زیادی نداریم! ‫اومدم هشدار بدم اونها پنج سال دیگه اینجا خواهند بود.
‫- پنج سال دیگه؟ ‫- کمی بعد از تولد ۳۷ سالگیتون.
‫نمیتونم زمان دقیق رو بهتون بدم، این کمی نامنظم. ‫اما اونها دارن میان.
‫قراره اتفاق بیافته.
‫به طریقی... برای ما... این اتفاق تا حالا رخ داده.
‫متاسفم، توضیح دادنش سخته ‫دکتر این کارو بهتر انجام میده.
‫- پس مختصر و مفید بگو و من سعی میکنم بفهمم. ‫- وقت نیست.
‫پنج سال وقت داریم.
‫برای شما. من پنج دقیقه هم نداشتم.
‫پس خلاصه کن.
‫اوم... یه سفینه... هست.
‫یه کشتی. یه جور کشتی فضایی.
‫و اون پر از... خب، پر از شماست.
‫قسمت های مختلف زندگی شما ‫تو اتاقهای اون کشتی با همدیگه قاطی شده ‫بهتون گفتم این پیچیده است. متاسفم.
‫تو دنیای شما سفینه هست
‫جایی که روزهای زندگی من کنارهم قرار گرفتن ‫مثل فصل های یک کتاب و اون ‫میتونه از یه فصل به فصل دیگه
‫قدم بزنه بدون اینکه به سن ش اضافه بشه.
‫درحالیکه من، مسافر خسته... ‫باید همیشه از گذرگاه آهسته پیش برم.
‫درباره تو حق داشت!
‫خب! پنج سال دیگه این موجودات برمیگردن.
‫- چکار میتونم بکنم؟ ‫- دکتر گفت با حرف زدن مشغول نگهشون دار.
‫اونا یه جورایی برنامه ریزی شدن به تو جواب بدن.
‫- تو نمیتونی جلوشون رو بگیری ولی ممکن کارشون رو ‫واسه مدتی به تاخیر بندازی. ‫- تا کی؟
‫تا وقتی که دکتر به اونجا برسه.
‫- پس اون داره میاد؟ ‫- قول میده.
‫اما نمیتونه شخصن بهم قول بده؟
‫وقتی بهش نیاز داشته باشی اونجا خواهد بود. ‫این روشِش هست.
‫کاریه که همیشه کرده.
‫هیولاها و دکتر.
‫انگار نمیتونی یکی رو بدون دیگری داشته باشی.
‫میدونم چی میگید.
‫درواقع، شما هم قرار نبود درگیرش بشید.
‫اون موجودات دارن تاریخ رو تغییر میدن.
‫- هیچ کدوم از این ها هرگز قرار نبود واستون اتفاق بیافته. ‫- قرار نبود ؟
‫معنیش چیه؟
‫این اتفاق افتاده بچه جون. ‫زندگیم نمیتونست شکلی جز این داشته باشه.
‫یکی ممکن محض رضای مقدسات دنیایی از شیاطین رو تحمل کنه.
‫رز؟ رز ؟
‫رز ؟
‫پنجره ۳۷ سالگیش رو
‫پیدا کردیم، درست زیر دماغمون بود.
‫نه، نمیتونی بری اونجا!
‫دکتر عصبانی میشه!
‫پس این دنیای اونه.
‫- اون چی بود ؟ ‫- پنجره زمانی.
‫- دکتر رابط صوتی نصب کرده. ‫- داد میزنن.
‫آینده من اینه؟
‫بله. متاسفم.
‫پس من باید از مسیر آهسته تر برم.
‫« اونجایی؟ میتونی صدام رو بشنوی؟ »
‫بهت احتیاج دارم، تو قول دادی » ‫« ساعت روی شومینه شکسته! وقتشه
‫- اون صدای منه. ‫- رز، زودباش. باید بریم.
‫یه مشکلی هست! یه لحظه صبر کن!
‫- حالتون خوبه؟ ‫- نه. خیلی ترسیدم.
‫ولی من و تو میدونیم، این طور نیست رُز؟
‫دکتر ارزش رو به رو شدن با هیولاها رو داره.
‫« دکتر! دکتر »
‫دکتر!
‫باید بریم! هیچ کس برای کمک به ما نمی یاد.
‫تو کامل شدی. تو خواهی آمد.
‫- پس پیداش کردی! ‫- میدونستن دارم میام، پنجره رو بستن.
‫جابه جایی دامنه محدودی دارد.
‫ما باید به دروازه زمانی نزدیک بشیم.
‫حرفات هیچ ارزشی نداره.
‫شما هیچ ارزشی ندارید.
‫- نمیفهمم، اونا چطوری رفتن اونجا؟ ‫- دیدی که تله پورت کردن. تا وقتی که سفینه
‫و سالن رقص به هم مرتبط باشن جا به جایی با بُرد نزدیک ‫کارشون رو راه می ندازه.
‫- میتونیم از تاردیس استفاده کنیم! ‫- نمیتونم از تاردیس استفاده کنم الان دیگه ‫جزوی از این رویداد هستیم!
‫- نمیتونیم همین جوری رو سرشون خراب شیم ؟
‫- این طرف هایپرپلکس، اون طرف یه لوح شیشه ای. ‫- پ یه تانک لازم داریم.
‫- ما تانک نداریم! ‫- میدونم تانک نداریم! خب، باید یه همچین چیزی امتحان کنیم!
‫نه، شکستن شیشه، پنجره زمانی رو می شکنه ‫اون وقت دیگه راه برگشتی نخواهد بود.
‫می شه لطفن همه آروم باشن! ‫خواهش میکنم!
‫، چنین آشوبی ‫این چنین فریاد های مضطربی.
‫لطفن به یاد بیارید اینجا قصر « ورسای » هست.
‫اینجا بارگاه همایونی است. ‫و ما فرانسوی هستیم.
‫من تصمیمم رو گرفتم.
‫و تصمیم من « نه » هست.
‫نمیخوام با شما بیام.
‫من دنیای شما رو دیدم ‫و هیچ علاقه ندارم بار دیگه اونجا قدم بذارم.
‫ما به قدم های شما نیاز نداریم. ‫( مغزت رو میخوایم )
‫فکر میکنی ازت می ترسیدم.
‫اما حتا حالا هم ازت نمی ترسم.
‫تو صرفن کابوس کودکی من هستی.
‫هیولایی از زیر تخت من.
‫و اگر کابوس من قادر هست برگرده و آزارم بده ‫پس مطمئن باش، کابوس تو ( دکتر ) هم برمیگرده!
‫مادام دو پامپادور
‫تو هر روز جوان تر به نظر میای.
‫اینجا چه خبره؟
‫اوه!
‫ایشون نامزد من، پادشاه فرانسه هستن.
‫آره خب منم ارباب زمانم:دی
‫و اومدم تا ساعت رو تعمیر کنم!
‫بیخیال. بازی تموم شده.
‫واسه تو و واسه من.
‫درباره هفت سال بدشانسی فکرکن. ‫( اشاره به آینه شکسته که بمدت هفت سال بدشانسی میاورد)
‫سه هزار سال چطوره! ‫( فاصله زمانی بین خودشان و سفینه )
‫چی شد ؟
‫پنجره زمانی کجات رفت؟
‫چطور قراره برگرده؟
‫ارتباط با سفینه قطع شده.
‫راه برگشتی نیست.
‫قطعات رو نداری.
‫چن تا " تیک تاک " دیگه تو اون قلب کوکی باقی مونده؟
‫یه روز؟ یه ساعت؟ تموم شده.
‫قبولش کن.
‫دوباره کوکت نمیکنم.
‫حالت خوبه؟
‫چه اتفاقی واسشون افتاد؟
‫متوقف شدن.
‫حالا دیگه هدفی نداشتن.
‫نمیتونیم بدون اون تاردیس رو روشنش کنیم.
‫چطور قراره برگرده؟
‫اسم همشون رو میدونی اینطور نیست؟
‫اینو تو ذهنت دیدم.
‫اسم هر ستاره رو.
‫یه اسم چی هست ؟ ‫اسم ها فقط عنوان هستن ‫عنوان ها هیچی درباره ماهیتشون نمیگن.
‫مثل « دکتر » ؟
‫« مثل « مادام دو پامپادور
‫اغلب آرزو میکردم اون ستاره ها رو از نزدیک ببینم.
‫فکرکنم درست مثل تو.
‫هر از گاهی.
‫بخاطر نجات من خودت رو گیر انداختی.
‫میدونستی قراره همچین اتفاقی بیافته.
‫- تقریبن. ‫- با اینحال باز اومدی.
‫آره، اومدم، نیومدم؟
‫نذار دوباره اینکارو بکنم!
‫درهای زیادی بین دنیای من و تو وجود داشت.
‫نمیتونی فقط از یکی از اون درها استفاده کنی؟
‫وقتی شیشه شکست، انرژی ناشی از تصادم ‫همه راهای ارتباطی با سفینه رو از بین برد.
‫میترسم آینه های شکسته و قالیچه های پاره شده بیشتری ‫اطراف اینجا باشه.
‫هر جایی که پنجره زمانی وجود داشت.
‫من... من همه خسارات وارد شده رو جبران میکنم.
‫الان که فکرش رو میکنم میبینم پول لازم دارم. ‫ماهیت پول همیشه برام مبهم بود.
‫از کجا پول به دست میاری؟
‫پس تو اینجایی.
‫فرشته ی تنهای من.
‫با من تو گذرگاه آهسته گیر افتادی.
‫آره! گذرگاه آهسته!
فکر میکنم ممکن بود از بودن با تو ‫توی گذرگاه آهسته لذت ببرم!
‫خب، من قرار نیست جایی برم.
‫اوه، قرار نیست؟!
‫دستم رو بگیر.
‫این کپی نیست، این اصله.
‫اون رو با همه جزئیاتش به اینجا انتقال دادم.
‫شومینه.
‫شومینه توی اتاق خوابت... کی اینکارو کردی؟
‫سالها پیش.
‫با این امید دری که قبلن باز شد بار دیگه باز بشه.
‫هیچ کس هرگز مطمئن نیست کی به دکترش احتیاج داره.
‫ظاهرن که آسیبی ندیده، فکر میکنی هنوز کار کنه؟
‫وقتی انتقالش دادی ارتباطش رو با سفینه قطع کردی.
‫که به این معناست وقتی آینه شکست ‫خارج از خطوط ارتباطی بود همین باعث شده آسیب نبینه.
‫اما این نوع ارتباط بطور اساسی فیزیکی هست
‫و این به طور فیزیکی هنوز اینجاست.
‫که یعنی، اگه خوش شانس باشم
‫اگه خیلی، خیلی، خیلی، خیلی خوش شانس باشم.
‫- آها! ‫- چیه ؟ ‫- یه ارتباط بی قاعده!
‫که لازم داره یه مرد تعمیرش کنه! واسم آرزوی موفقیت کن!
‫نه!
‫مادام دو پامپادور ؟ ‫هنوز میخوای اون ستاره ها رو ببینی؟
‫- بیشتر از هر چیزی. ‫- دو دقیقه وقت داری. چمدونت رو ببند!
‫قراره جایی باشم؟
‫برو پیش پنجره، یه ستاره انتخاب کن. ‫هر ستاره ای که خواستی.
‫- کجا بودی؟ ‫- بعد توضیح میدم، برید تو تاردیس. زود.
‫رینت ، اونجایی، رینت ؟
‫رینت؟
‫اوه، سلام!
‫همین الان از دست دادیش.
‫تا شش ساعت دیگه در پاریس خواهد بود.
‫اوه.
‫خدای بزرگ!
‫اون حق داشت.
‫گفت که تو حتا یه روز هم پیر نمی شی.
‫سالها از آخرین باری که دیدمت گذشته ‫ولی دریغ از اندکی تغییر بروی چهره ات!
‫بارها درباره تو صحبت کرد.
‫اغلب امیدوار بود دوباره بیایی به دیدنش.
‫میدونی که زنها چطور هستن.
‫و بفرما داره میره.
‫ورسای رو برای همیشه ترک میکنه.
‫وقتی مرد فقط ۴۳ سال داشت.
‫خیلی جوان.
‫سرانجام بیماری اون رو از ما گرفت.
‫همیشه سخت کار میکرد.
‫چی گفته؟
‫البته.
‫کاملن درسته.
‫چرا اون؟
‫چرا اونها فکر میکردن با سر مادام دوپامپادور میتونن سفینه رو تعمیر کنن؟
‫احتمالن هیچ وقت نمی فهمیم.
‫حافظه کامپیوتر آسیب زیادی دیده بود ‫احتمالن سردرگم شده بود.
‫تاردیس میتونه همه پنجره های زمانی رو ببنده ‫حالا اون آدم کوکی ها رفتن
‫باید جلوش رو بگیریم مشکلات بیشتری درست نکنه.
‫تو خوبی ؟
‫من همیشه خوبم.
‫زودباش رُز، وقتش این اطراف رو نشونم بدی.
‫«... دکتر عزیزم »
‫گذر زمان در گذرگاه هرگز اینقدر آهسته به نظر نمیرسید » ‫« و حال میترسم به پایان این مسیر نزدیک باشم
‫منطقم بهم میگه من و تو بعیده دوباره همدیگه رو ببینیم » ‫« اما فکرمیکنم نباید بهش گوش کنم
‫من همه دنیا رو داخل ذهن تو دیدم و میدونم » ‫« وجود همه اون چیزها امکان پذیر هست
‫« عجله کن، عشق من »
‫« حالا روزهای من کوتاه تر شده و من خیلی ضعیف شدم »
‫«. خدا نگه دارت، فرشته تنهای من »