‫چطور رابطه بین همسر سابقت و ناتالیا بد شد؟
‫کریستین دیوونه‌‌ست.
‫در واقع، شیطانه. ولی بدترین نوع شیطان، ‫می‌دونی چرا؟
‫چون فکر می‌کنه هدیه‌ی خدا به کل دنیاست.
‫یه کدوم از حرفای اون مرد رو باور نکنید.
‫آنچه گذشت...
‫تیترش اینه، «نابغه در سرکار».
‫- مایکل، مایکل، بیدار شو! ‫- چی؟ چی شده؟
‫- صفحه‌ی اول هستیم! ‫- ایول! این پسر ماست!
‫چرا به بابا نگفتی که ‫ناتالیا از مدرسه اخراج شده؟
‫فکر کردم یه چیزی دیدم، ولی نه، اشتباه بود.
‫خوابای استرس زا واقعی به نظر میان. ‫فقط همین بود، باشه؟
‫تو مثل پدرت نیستی.
‫- نه! ‫- ناتالیا، بذارش زمین، همین حالا!
‫احساس کردم که می‌خواست به من آسیب بزنه.
‫کریستین، اون فقط یه دختربچه‌ست.
‫مامان! می‌خوام گاو بِسی رو بیارم!
‫- اینجا چی شده؟ ‫- لطفاً به مامان نگو که شکوندمش.
‫نباید این کار رو بکنم، ‫ولی قول می‌دم بهش نگم.
‫پیش خانواده دیگه‌ات خوشحال بودی؟
‫فقط از ترک کردنشون ناراحت بودم.
‫ناتالیا!
‫چطور می‌خوایم بهش کمک کنیم ‫وقتی قبول نمی‌کنی مشکل داره؟
‫اون مشکل داره.
‫احساس می‌کنم که اون تکه گم‌شده‌ی ‫پازل خانواده‌ی ماست.
‫ناتالیا رو ندیدی؟
‫در رو ببند!
‫چی... چی شد؟
‫مو داره.
‫- چه مویی؟ ‫- مو دیگه!
‫فکر نمی‌کنم یه دختر کوچولو باشه.
‫و در ادامه یک داستان عجیب ‫که ما اوایل امروز منتشر کردیم،
‫مادر و نویسنده محلی کریستین بارنت
‫امشب بعد از دستگیری صبح امروز، ‫با قرار وثیقه آزاد شده است.
‫دقیقاً همون روز، سال 2019 بود.
‫من تو جهنم بودم و تنها چیزی که ‫می‌خواستم این بود که برگردم پیش پسرام.
‫بارنت با هشت فقره اتهام بی‌توجهی
‫به دلیل رها کردن دخترخوانده‌اش مواجه شده.
‫دادستان‌ها می‌گویند که بارنت و همسر سابقش
‫ناتالیا گریس را که دچار نوع نادری از کوتاه‌قدی است، ‫در سال 2010 به فرزندی پذیرفتند،
‫و دو سال بعد وی را به حال خود رها کردند ‫تا در یک آپارتمان به تنهایی زندگی کند،
‫قبل از اینکه به کانادا فرار کنند.
‫تماشاگران حاضر در کنفرانس ‫علم و آموزش ایندیانا امروز صبح
‫با دیدن یکی از سخنرانان اصلی ‫که در حال فریاد زدن بود شوکه شدند...
‫...و با دستبند برده شد.
‫مامان، مامان، مامان. مامان، حالت خوبه؟
‫ببخشید طول کشید، بچه‌ها. ‫کی پیتزا می‌خواد؟
‫یه کتاب خاطرات درباره فرزندپروری. ‫باید بگم احتمالاً اینطور نیست...
‫چرا دارید این دروغ‌ها رو تماشا می‌کنید؟ ‫خاموشش کن.
‫- کنترل کجاست؟ ‫- نمی‌دونم.
‫در صورت محکومیت، بارنت ممکن است...
‫- کجاست؟ ‫- تا 75 سال زندانی شود.
‫می‌دونید، احتمالاً خوبه که این رو تماشا کردی.
‫هیچ‌ کدوم درست نیست، ‫ولی خوبه که بدونید با چی مواجهید.
‫اگه هیچ‌ کدوم درست نیست، ‫چطور تونستن مدرک کافی برای دستگیریت پیدا کنن؟
‫جیک، پدرت.
‫خودت می‌دونی که هر کاری می‌کنه ‫تا منو تنبیه کنه.
‫بابا هم دستگیر می‌شه؟
‫نه.
‫مطمئنم که معامله کرده.
‫بیاید غذا بخوریم.
‫...تلویزیون، از سال 2011 تا به حال.
‫تماشاگران حاضر در کنفرانس ‫علم و آموزش ایندیانا امروز صبح
‫با شنیدن اینکه سخنران اصلی‌شان
‫- با دستبند برده شده شوکه شدند. ‫- خدای من، چقدر بد به نظر می‌رسه.
‫کتاب خاطرات «جرقه»...
‫حتماً از این اتفاق متنفره.
‫- خیلی غیرواقعیه. ‫- عجیبه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫...دخترش را رها کرده بود.
‫چه خبر، رفیق؟
‫آره، الان داریم فیلم دستگیری ‫کریستین رو تماشا می‌کنیم.
‫آفرین، دوست من.
‫آره.
‫خب، مایک... ‫راه آسونی برای گفتنش وجود نداره.
‫چی رو بگی؟
‫دادستان‌ها علیه تو هم اتهامات جنایی مطرح کردن.
‫چی؟ چی؟ صبر کن، چی؟ ‫چه اتهاماتی؟
‫همون اتهامات کریستین.
‫صبر کن، کارآگاه درایسدیل، صبر کن.
‫من نمی‌فهمم. صبر کن، صبر کن.
‫من که همکاری ‌کردم، باشه؟
‫به همه سوالاتتون جواب دادم، هفته‌ها...
‫و فکر کردم توافق کردیم.
‫منظورم اینه که، توافق داشتیم، درسته؟
‫کار اون بود، نه من، ‫که همه کارهای بد رو انجام داده بود.
‫- مایک... ‫- خوبی، عزیزم؟
‫- آره، فقط یه لحظه. ‫- گوش کن...
‫خودت گفتی،
‫تو بیگناه نیستی.
‫آره، فقط...
‫فکر می‌کردم ما دوستیم، مرد. ‫فکر می‌کردم که تو می‌فهمی.
‫نمی‌دونم چی ازم می‌خوای.
‫باید عدالت برقرار بشه.
‫لعنت به تو.
‫ببین، گفتم که گازت نگرفتم.
‫تو خیلی دختر خوبی بودی.
‫چطوره بری یه آبنبات از پرستار شانون بگیری؟
‫من باید چند دقیقه با پدر و مادرت صحبت کنم.
‫- بفرمایید. ‫- باشه.
‫زود می‌بینمت، عزیزم.
‫سال 2010 بود.
‫تازه فهمیده بودم ناتالیا موی زیربغل داره.
‫- دوستت دارم. ‫- دوستت دارم، بابا.
‫می‌بینمت.
‫ممنون.
‫چی میگی، استیو؟ ‫محاله اون هفت ساله باشه، درسته؟
‫خب، غیرمعموله که ‫دختری به این کوچیکی موهای زائد داشته باشه.
‫یعنی من هرگز ندیدم.
‫باشه، باشه، ولی اون هفت ساله‌شه. ‫شناسنامه‌اش رو داریم.
‫ولی اگه نداشتیم چی؟
‫از نظر پزشکی، ‫حدس میزدی چند ساله‌ش باشه؟
‫بلوغ یه بازه‌ست. ‫علایم دیگه‌ای داره؟
‫اِستیو، بی‌خیال، اون بچه‌ست.
‫همین صبح داشت ازم می‌پرسید ‫بادوم‌زمینی نوعی سنگه یا نه.
‫ما نمی‌دونیم.
‫ولی مطمئن نیستم اگه علایمی باشه، ‫به ما بگه.
‫فکر کنم باید بفرستمتون پیش متخصص غدد،
‫تا سطح هورمون‌ها بررسی بشه.
‫چی؟... نه، ممنون.
‫کریس، ما هنوز به سقف بیمه نرسیدیم.
‫تو تازه ترفیع گرفتی.
‫هی، وای، تبریک می‌گم، مایک.
‫- مرسی. آره، این... ‫- باریکلا.
‫آره، فقط رو کاغذ.
‫به هر حال، فقط نمی‌خوام ناتالیا رو
‫بیخودی پیش این دکتر اون دکتر ببرم.
‫از دکتر رفتن متنفره. ‫می‌دونی، شامل خودت هم میشه.
‫- جسارت نباشه، استیو. ‫- توهینی در کار نیست.
‫ولی، بچه‌ها، این چیزیه
‫که واقعاً باید باهاش روبرو بشید.
‫من متخصص ارتوپدی نیستم ‫و عکس رادیولوژی ندیدم،
‫ولی فقط از روی معاینه فیزیکی،
‫می‌بینم که نیاز به عمل جراحی ‫روی پاهای کجش داره،
‫و احتمالاً جراحی لگن هم لازم باشه.
‫صادقانه بگم، خیلی وقته که باید عمل می‌شده.
‫به ما گفته بودن که ‫برگه سلامت کامل داره.
‫گفتن هفت هزار دلار
‫برای یک سری جراحی‌هایی که قبلاً انجام شده بدیم.
‫کی از شما هفت هزار دلار گرفت؟
‫آژانس فرزندخواندگی، فرست پث.
‫تا جایی که من می‌بینم، ‫هیچ جراحی‌ای انجام نشده.
‫- چطور مطمئن هستی؟ ‫- باید جای زخم وجود داشته باشه.
‫درسته.
‫مایک، باید یه چیزی بهت بگم.
‫باشه.
‫یه شکایت علیه فرست پث مطرح شده.
‫- چی؟ چه نوع شکایتی؟ ‫- دعوی دسته‌جمعی.
‫فهمیدن کارای وحشتناکی می‌کردن.
‫قول دادن یه بچه به چندین خانواده مختلف،
‫احتمالاً قاچاق.
‫و تغییر سن روی شناسنامه‌ها.
‫از کِی از این موضوع خبر داشتی؟
‫- فقط چند روزه. ‫- چرا به من نگفتی؟
‫- کریس، این مهمه. ‫- بچه‌ها، می‌خواید تنها باشید؟
‫- آره، لطفاً. ‫- نه، نه، بمون. بمون. اینجا مطبته.
‫- کریس. ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫باید بهت می‌گفتم و معذرت می‌خوام.
‫ولی سعی می‌کردم ازت محافظت کنم،
‫چون فکر می‌کردم از ایده ‫احتمال از دست دادن
‫- ناتالیا ناراحت می‌شی. ‫- ناراحت؟
‫معلومه که ناراحت می‌شم. ‫اون دخترمونه و من دوستش دارم.
‫بله، منم دوستش دارم.
‫ولی مایک، اگه فرست پث ‫درباره جراحی‌ها دروغ گفته،
‫دیگه در مورد چی دروغ گفتن؟
‫رفتارهاش برای یه بچه هفت ساله یه چیزه.
‫ولی اگه اون واقعاً بزرگتر از ‫چیزی که گفتن باشه،
‫اونوقت خیلی خطرناک می‌شه.
‫کریس، فکر کنم واقعاً داری شلوغش می‌کنی.
‫پونزها؟ تکه‌تکه کردن عروسک ایثان؟
‫عروسک بوده دیگه. ‫اینا کارهاییه که بچه‌ها انجام می‌دن.
‫- استیو... ‫- ولی اگه اون واقعاً بچه نباشه چی؟
‫استیو، یه جای کار می‌لنگه، حسش می‌کنم.
‫یعنی... مطمئنم.
‫باید این قضیه رو بفهمیم.
‫کریس، یکی از بزرگ‌ترین پشیمانی‌هام ‫در 30 سالی که طبابت می‌کنم
‫اینه که به حرفت در مورد جیکوب گوش نکردم.
‫تو اصرار داشتی که یه چیزی اشتباهه، ‫که ماجرا بیشتر از این حرف‌هاست.
‫و من به غریزه‌ت بی‌توجهی کردم. ‫فکر می‌کنم همه‌مون این کار رو کردیم.
‫خب، این بار این کار رو نمی‌کنم.
‫چندتا پزشک معرفی می‌کنم.
‫ممنونم.
‫پس اون ما رو پیش هر متخصصی ‫که فکرش رو بکنید فرستاد...
‫ارتوپد، متخصصان غدد، ‫روان‌شناسان اعصاب، دندانپزشک.
‫مجبور شدم یه دفترچه جدید بخرم
‫- فقط برای اینکه نوبت‌های دکترش رو بنویسم. ‫- وای خدایا.
‫ناتالیا، امروز حال و حوصله ندارم. ‫بیا بریم.
‫بیا بریم. زود باش.
‫ولی چیزی که خیلی آزاردهنده‌ست،
‫اینکه در حالی که همه دکترها ‫موافقن که نیاز به عمل‌های زیادی داره،
‫نوع کوتولگی که داره فوق‌العاده نادره.
‫یه دکتر بهمون گفت ‫اون فقط یک در میلیون نیست،
‫اون یک در دو میلیونه.
‫پس روش‌های معمول ‫برای تعیین سن جواب نمیده.
‫نه!
‫حالا یعنی واقعاً ممکنه هفت ساله باشه؟
‫ممکنه.
‫ولی جمجمه‌ش به اندازه ‫یک فرد بالغ کامل شده.
‫دندون‌های بزرگسال داره، ‫نشانه‌های بلوغ وجود داره.
‫اصلاً خنده‌دار نیست.
‫و بعد از سه ماه معاینه و بررسی،
‫رفتارش از همیشه بدتر شده.
‫پسرامو اذیت می‌کنه.
‫- نه! اون کتاب منه! ‫- ناتالیا...
‫تو کارم با همه نوع بچه‌ای
‫که نیازهای متفاوت دارن، سر و کار داشتم.
‫و تمام چیزهایی که بلدم رو ‫روی ناتالیا امتحان کردم...
‫تشویق کردن، تغییر مسیر دادن، ‫تنبیه، تشویق،
‫پیاده‌روی در طبیعت، مدیتیشن.
‫و هیچ کدوم جواب نمیده.
‫چون روشی که برای مدیریت ‫مشکلات رفتاری
‫یه بچه هفت ساله استفاده می‌کنی، ‫خیلی خیلی متفاوته
‫با روشی که برای یه ‫نوجوان 15 ساله استفاده می‌کنی.
‫این باید براتون خیلی ناامیدکننده باشه.
‫آره، واقعاً... ناامیدکننده‌ست.
‫پس، دکتر برچ، ‫به نظرتون سنش چقدره؟
‫از نظر شناختی و رشدی؟
‫خب، حق دارید ‫در مورد سن سوال ‌کنید.
‫اگه بالای 18 سال باشه، ‫رفتارش نشون می‌ده که
‫اختلال شخصیت ضداجتماعی داره،
‫که به طور عامیانه بهش میگن جامعه‌ستیزی.
‫می‌گید اون جامعه‌ستیزه؟
‫اگه بالای 18 باشه، شاید.
‫اما در مورد یه بچه، مخصوصاً یکی ‫با گذشته‌ای مثل ناتالیا،
‫رفتارش بیشتر به «راد» ‫اختلال دلبستگی واکنشی اشاره داره.
‫این نادره، ولی گاهی ‫اینو در کودکانی می‌بینیم
‫که در نوزادی رها شده‌اند
‫یا سال‌های شکل‌گیری رو ‫در یتیم‌خانه‌های موسسه‌ای گذروندن.
‫و رفتارهاش با چیزایی که گفتید همخوانی داره...
‫خشم، عدم صداقت، پرخاشگری،
‫گاهی هم خشونت ‫نسبت به حیوانات خانگی و خواهر و برادرها.
‫خب، شما چطور پیشنهاد می‌کنید ‫که با رفتارش برخورد کنیم؟
‫مراکز توانبخشی یا درمانی ‫برای بچه‌های این جوری وجود داره؟
‫نه، نه، نه. صبر کن، ‫نمی‌خوایم بفرستمش اون جاها.
‫- این... ‫- نه، نه، نیازی نیست عجله کنیم.
‫پروتکل‌های اثبات‌شده‌ای هستن ‫که در این موارد معجزه می‌کنن.
‫باید باهاش مثل یه نوزاد رفتار کنید.
‫- ببخشید، چی؟ ‫- بهش میگن درمان دلبستگی مجدد.
‫حالا تصور کنین.
‫در اون روزهای اولیه رشد...
‫یاد نگرفت که چطور به مادرش دلبسته بشه،
‫یا بهش وابسته باشه.
‫- چون مادرش نبود. ‫- دقیقاً.
‫حالا این زمان می‌بره، ‫اما شما واقعاً می‌تونید مغزشو دوباره برنامه‌ریزی کنید.
‫- جالبه. ‫- بهش یاد بدید که عشق امنه،
‫و می‌تونه به شما اعتماد کنه.
‫- اون همین الانشم به ما وابسته‌ست. ‫- نه مثل این.
‫ممکنه عجیب به نظر برسه،
‫اما برای اینکه جواب بده ‫باید کاملاً متعهد بشید.
‫بغلش کنید، مثل نوزاد بغلش کنید، ‫براش گهواره بگیرید،
‫همه وعده‌هاشو خودتون بهش بدید.
‫شیر دادن با شیشه بهترین کاره، ‫ولی می‌تونید با قاشق هم بهش غذا بدید.
‫- این... ‫- متأسفم.
‫پس می‌گید که چند سال دیگه
‫می‌تونیم تشخیص بدیم که جامعه‌ستیزه،
‫ولی تا اون موقع، ‫باید بهش شیشه شیر بدیم؟
‫به خاطر خدا.
‫می‌دونی که مادرش تو بچگی ‫انداختش زمین، نه؟
‫برای صدمین بار، مامان، ‫این شوخی‌ رو مایکل تو سال 1997 ساخت،
‫وقتی که اشتباه راهی جشنواره ‫تخم‌مرغ منتون شد.
‫خب، هر جور دوست داری تعبیر کن.
‫ولی واسه شیر دادن به
‫بچه‌ای که بزرگ شده چه توجیهی داری؟
‫اینطوری حس می‌کنه برای یه لحظه مفیده.
‫این دیگه چه مسخره‌بازیه؟
‫از وقتی که اون مقاله تو استار منتشر شد،
‫خانواده‌ها بهم زنگ می‌زنن ‫تا در مورد بچه‌هاشون مشورت بگیرن.
‫پس دارم یه وب‌سایت درست می‌کنم،
‫و این امکان رو داره که ‫یه آهنگ روی صفحه اصلی بذاری.
‫از این خوشت میاد؟
‫خب، یه راهی برای رنگ و لعاب دادن ‫به یه چیز بدردنخور پیدا کردی.
‫منظورت چیه؟
‫تو می‌دونی، من کارشناس مراقبت از کودکان نیستم،
‫اما خوشحال می‌شم بیام و کمک کنم.
‫یه کم تجربه دارم.
‫یادت هست که خودت هم ‫تو سن اون خیلی شیطون بودی.
‫ما سنش رو نمی‌دونیم، مامان. ‫مشکل همینه.
‫پس اندازه‌اش رو می‌گم.
‫حرفم اینه که شاید بهتر باشه ‫اول خانواده خودت رو درست کنی
‫بعد به فکر راه انداختن کسب و کار باشی.
‫باید برم، مامان. ‫مایکل کارم داره.
‫دقیقاً همینه.
‫خب، اگه نیاز داشتی ‫می‌دونی کجا پیدام کنی.
‫باشه، آشیانه رو باز کن.
‫هواپیما داره میاد.
‫- نه، چندش‌آوره. ‫- خب، من...
‫مامان و من فقط داریم سعی می‌کنیم نشونت بدیم ‫که عشق می‌تونه امن باشه، عزیزم.
‫چی میگی؟ اجازه می‌دی بغلت کنم؟
‫و یه کم شیر بهت بدم؟ ‫باشه، فقط یه کم.
‫- فقط یه... ‫- نه، نه، نه.
‫حداقل یه کم از این سیب‌ها رو امتحان می‌کنی؟
‫خیلی خوشمزه‌ان برای شکمت، عزیزم!
‫من بچه نیستم!
‫ناتالیا، برو یه دوری تو کوچه بزن.
‫و آروم شو.
‫اشکالی نداره. ‫می‌دونی، اینم بخشی از روندشه.
‫دکتر برچ گفت که زمان می‌بره، پس...
‫مایکل، تنها چیز مفیدی که اون زن گفت
‫اینه که جامعه‌ستیزی از ۱۸ سالگی شروع می‌شه.
‫باید بفهمیم اون چند سالشه.
‫همسرم اینو بهم میگه،
‫میگه تو غیرممکن‌ها رو هر روز ممکن می‌کنی.
‫وقتی کسی بهم میگه نه، من میگم، ‫مواظب باش!
‫من خلافش رو ثابت می‌کنم.
‫پس گوش کن، می‌دونم
‫شرایط اینجا خوب به نظر نمی‌رسه، می‌دونی؟
‫اما به «بست بای» نگاه کن، ‫سهامشون هنوز داره میره بالا.
‫- می‌دونی چرا؟ ‫- چرا؟
‫قیمت‌های پایین‌تر. فروش انبوه.
‫- مایکل، گوش کن... ‫- نه، نه، نه، گوش کن.
‫الان وقت تسلیم شدن نیست. ‫این یه فرصته.
‫الان وقتشه که به همه چیز ‫به یک روش کاملاً جدید فکر کنی.
‫گوش کن، رفیق.
‫خودت هم می‌دونی. ‫همه چیز تموم شده.
‫از تو و تیمت می‌خوام که ‫تا آخر روز اینجا رو تخلیه کنید، باشه؟
‫خیلی خوب.
‫چی کار باید بکنم، ‫کلاهبرداری فرزندخواندگی، جعل سن.
‫چطور بفهمم که شناسامه بین‌المللی واقعیه؟
‫[قانون آزادی اطلاعات]
‫کریستین بارنت.
‫باعث افتخاره.
‫می‌تونیم اینجا انجامش بدیم... فردا.
‫باشه، نه، نه، بله.
‫ممنون! ممنون که کمک می‌کنید
‫داستان کوچیکمون رو به گوش مردم برسونیم.
‫خیلی خوب. خیلی ممنون.
‫خیلی‌خب، به زودی می‌بینیمتون.
‫هورا!
‫حالت خوبه، خانم بارنت؟
‫دکتر واچتر.
‫بله، فقط منتظر ناتالیا هستم.
‫خب، در مورد اون کوچولوی نازتون، ‫داره بهتر می‌شه.
‫بله، موارد کمتری پیش اومده.
‫اما راستش، من یه کم نگرانم.
‫اون واقعاً با هم‌سن و سال‌هاش دوست نمی‌شه.
‫هم‌سن و سال‌هاش؟
‫به نظر میاد ترجیح میده ‫ناهارش رو با معلم‌ها بخوره و خب،
‫اونا گفتن که دوست ندارن با ناتالیا وقت بگذرونن.
‫پس فکر کردم شاید بتونید ‫برادرهاش رو راضی کنید
‫که موقع ناهار یه کم باهاش بازی کنن؟
‫به هر حال، با هم به یه نتیجه می‌رسیم.
‫خیلی‌خب، جمعه خوبی داشته باشی.
‫کریستین؟ سلام عزیزم، خوبی؟
‫- سلام. بله! ‫- خیلی خب.
‫همه چیز خوب پیش میره.
‫- امروز صبح زنگ زدن. ‫- آره؟
‫کانال ۱۱ می‌خواد یه مصاحبه تلویزیونی بگیره.
‫ببین تو رو خدا، اُپرا شدی.
‫نمی‌تونم صبر کنم تا به همه بگم ‫تو رو از وقتی که هنوز مشهور نشده بودی می‌شناختم.
‫لباس چی می‌پوشی؟
‫وای، اصلاً بهش فکر نکردم.
‫اصلاً بهم فرصت ندادن.
‫فرداست و تو اتاق نشیمن.
‫- خانم وال! ‫- ناتالیا.
‫سلام، دختر نازم.
‫هی، خبر بزرگ رو شنیدی؟
‫مامانت قراره تو تلویزیون باشه.
‫چرا باید کسی بخواد ‫توی تلویزیون نشونش بده؟
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫وال به اندازه کافی هیجان‌زده هست.
‫معلومه.
‫هی، می‌دونی چیه؟ ‫چرا امشب نمیای پیش من
‫و ببینی چیزی برای پوشیدن برای مصاحبه دارم یا نه؟
‫می‌تونیم غذای تایلندی سفارش بدیم، ‫وقت بگذرونیم.
‫بذار مایکل یه شب بچه‌ها رو نگه داره. ‫تو سزاوارش هستی.
‫من واقعاً عاشق اینجا بودم.
‫فکر نمی‌کردم قراره بسته بشه.
‫فکر می‌کردم کسی اونو بخره یا...
‫نمی‌دونم.
‫ما پرفروش‌ترین فروشگاه ایالت بودیم.
‫نمی‌دونم. من فقط آدمی نیستم
‫که از چیزایی که دوست داره دست بکشه.
‫- اشکالی نداره. جواب بده. ‫- نه، نه. نه، اشکالی نداره.
‫می‌دونی فکر می‌کنم باید چی کار بکنی؟
‫فکر می‌کنم باید امشب زنت رو بیاری اینجا
‫قبل از اینکه مجبور بشی کلیدها رو پس بدی
‫تو فروشگاه حسابی چرخ بزنید.
‫نمیتونم.
‫بیخیال، چرا این روز رو
‫به عنوان یه روز دیگه ‫جز آخرین روزت تو اینجا به یاد نمیاری؟
‫نمی‌تونم...
‫نمیتونم بیارمش اینجا.
‫بهش نگفتم که فروشگاه داره تعطیل میشه.
‫- مایکل! ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫وای. ‫رفیق، تقریبا سه ماهه که اینطوریه.
‫خیلی خوش‌شانسی ‫که هنوز چیزی تو اخبار ندیده.
‫زیاد اخبار نگاه نمی‌کنه و...
‫فقط نمی‌خوام ناامیدش کنم، می‌فهمی؟
‫می‌فهمم. اما از من بشنو،
‫سریع‌ترین راه برای ناامید کردن زنت ‫اینه که بهش دروغ بگی.
‫همسر سابقت؟
‫به این بچه چیزی نگو، اما پدرش
‫یه آشغال عوضیه.
‫و همینطور یه دروغگو.
‫پس...
‫فکر کنم این چیزیه که نگرانش هستم.
‫من...
‫بیکار بودنم فقط بیشتر...
‫خب...
‫نشون میده کریستین لیاقت ‫خیلی بهتر از من رو داره.
‫رفیق.
‫متاسفم.
‫هی.
‫برو خونه و براش یه دسته گل بخر،
‫و حقیقت رو بهش بگو.
‫قول میدم همه چیز خوب میشه.
‫من فقط می‌خوام حقیقت رو بدونم.
‫امروز داشتم اتاقت رو تمیز می‌کردم.
‫کمد، کف اتاق.
‫چطور اون همه جوراب کثیف اونجا بود؟
‫نمی‌دونم. سوال عجیبیه.
‫خب، پات زخمی شده ‫یا دماغت خون اومده بود؟
‫شاید به سن قاعدگی رسیدی؟
‫می‌دونی که چیه؟
‫دخترا وقتی بزرگتر میشن اتفاق می‌افته.
‫من تو ۱۳ سالگی.
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫اما همه چیز درست میشه
‫چون می‌خوام یه کار جدید پیدا کنم.
‫می‌خوام رزومه‌م رو به‌روز کنم،
‫می‌رم تو لینکدین، دنبال کار می‌گردم.
‫ما از این بدتر هم گذروندیم.
‫وقتی برای من اتفاق افتاد، مادرم ‫بهم گفت این راه خدا برای
‫نشون دادن عشقش به ماست.
‫که بدنامون یه هدف خاص داره.
‫که حتی اگه با کثیفی و درد همراه باشه،
‫قاعدگی یه جور نعمته.
‫خب، می‌دونم، منم هیچ‌وقت ‫به این چیزا اعتقاد نداشتم.
‫ولی، ناتالیا، نمی‌تونی از جوراب ‫استفاده کنی. این چندشه.
‫وقتی برسیم خونه، می‌تونم بهت نشون ‫بدم چطور از وسیله بهداشتی استفاده کنی.
‫نه، نیازی ندارم که تو بهم یاد بدی.
‫پس، قبلاً ازش استفاده کردی؟
‫اشکالی نداره اگه کردی، فقط... ‫باید حقیقت رو بهم بگی.
‫نه، ولم کن!
‫کی قاعدگیت شروع شد؟
‫ناتالیا!
‫مامان!
‫کریس!
‫- چی شد؟ ‫- مامان!
‫چی شده؟ چی شده؟
‫بابا، خیلی ترسناک بود!
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫- ناتالیا، ممکن بود یکی رو بکشی. ‫- چی شد؟
‫دستاشو گذاشت رو چشمام ‫وقتی داشتم رانندگی می‌کردم.
‫و من ترمز کردم، فکر کردم به تو زدم.
‫نه. بچه‌ها خوبن، همه‌چیز خوبه.
‫ناتالیا، چرا این کارو کردی؟
‫نمی‌تونی همچین کارایی بکنی، ‫عزیزم، نمی‌تونی.
‫ببخشید، بابایی. نمی‌خواستم.
‫مامان خیلی اذیتم می‌کرد.
‫تو تنها کسی هستی که منو می‌فهمی.
‫می‌رم پیش وال،
‫- و پسرا رو هم می‌برم. ‫- باشه.
‫تو می‌تونی اینجا بمونی ‫و بهش شیشه شیر بدی.
‫اشکالی نداره، عزیزم، اشکالی نداره.
‫می‌دونی که یه فیلم دقیقاً درباره ‫همین موضوع هست، درسته؟
‫چه فیلمی؟
‫پارسال اومد بیرون، ‫اسمش «یتیم» بود.
‫قضاوتم نکن، ولی عاشقش بودم.
‫ولی درباره یه دختر کوچولوئه ‫که به فرزندی قبولش می‌کنن،
‫و اولش خیلی مهربونه، ‫و کم کم خشن میشه.
‫و بعدش خانواده رو با چاقو تهدید می‌کنه.
‫و... فکر کنم حتی یه چیزی با ماشین هم بود.
‫- والدین چه‌کار می‌کنن؟ ‫- می‌میرن.
‫می‌دونی چیه؟
‫یکی از دوستام بهم درباره یه درمانگر گفت
‫که با نوجوانا کار می‌کنه. ‫ظاهراً قبلاً نظامی بوده.
‫نوجوانش خیلی مشکل داشت.
‫و می‌گه روشش غیرمتعارفه،
‫ولی انگار بچه‌شو نجات داده.
‫- کجاست؟ ‫- خب، کارش اینترنتیه.
‫از بچه‌ت فیلم می‌گیری، و بعد...
‫براش می‌فرستی ‫و اون بهت بازخورد می‌ده.
‫اطلاعاتشو برات می‌فرستم.
‫اسمش «عشق سخت به نوجوانت» ‫یا یه همچین چیزیه.
‫رنگ صورتی خیلی بهت میاد.
‫یه چیزی می‌خوام که انقدر ملایم نباشه.
‫باشه.
‫آره، طبق زنی که می‌خوای باشی لباس بپوش.
‫من هر روز خدا رو شکر می‌کنم ‫که مامان جیکوبم.
‫اونم خوش‌ شانسه.
‫یکی از چیزایی که واقعاً تو این ‫داستان منو تحت تأثیر قرار داد
‫قدرت غریزه مادرانه‌ست.
‫تو به هیچ‌کدوم از دکترا گوش نکردی
‫که بهت گفتن جیکوب ‫دیگه هیچ‌وقت حرف نمی‌زنه.
‫- نه، نکردم. ‫- این از کجا اومد؟
‫این ایده که، من نظرات ‫این متخصصا رو رد می‌کنم.
‫من مادرشم، و نمی‌ترسم ‫اینو به روش خودم انجام بدم.
‫بعضی‌ها بهم می‌گن لجباز.
‫ولی من فقط یه آدمم
‫که به غریزه‌‌هام اعتماد دارم.
‫اگه به حقیقت خودت عمل نکنی، ‫اصلا کی هستی؟
‫می‌تونم مکالمه‌ای ‫که با شوهرت داشتی رو تصور کنم.
‫«عزیزم، برام مهم نیست ‫متخصص‌ها چی می‌گن.
‫فکر می‌کنم اونا اشتباه ‫می‌کنن. و می‌دونی چیه؟
‫من یه برنامه دیگه دارم.»
‫اون چطور پیش رفت؟
‫خوب پیش نرفت.
‫ولی من چه‌کار می‌تونستم بکنم؟
‫همه امیدشون رو برای پیدا کردن ‫جواب برای جیکوب از دست داده بودن.
‫ولی یه چیزی که باید درباره ‫من، کریستین بارنت، بدونی،
‫اینه که من دوست ندارم جواب نداشته باشم.
‫حالت خوبه، کریستین؟
‫- ها؟ ‫- حالت خوبه؟
‫- آره، آره. ‫- مطمئنی؟
‫- استراحت لازم داری؟ ‫- نه.
‫فکر می‌کنم باید بیشتر ‫درباره جیکوب حرف بزنیم.
‫دوست نداری بیشتر درباره جیکوب بشنوی؟
‫- این چیزی نیست که همه می‌خوان؟ ‫- البته...
‫مایکل، منم.
‫دارم سعی می‌کنم بهت زنگ بزنم. کجایی؟
‫بهم زنگ بزن.
‫خیلی، خیلی مهمه.
‫درباره ناتالیاست. بهم زنگ بزن.
‫من... دیگه نمی‌خوام ‫مصاحبه تلویزیونی انجام بدم.
‫اینو نگو.
‫ما داشتیم خوب پیش می‌رفتیم ‫تا وقتی که حواسم پرت شد.
‫و اونا گفتن اون بخش رو ‫حذف می‌کنن. هیچ‌کس نمی‌فهمه.
‫مربوط به اون نیست.
‫باشه، پس درباره چیه؟
‫خوشم نمیاد این‌جوری ‫درباره خودت حرف می‌زنی.
‫خب، من چطور درباره خودم حرف می‌زنم؟
‫نمی‌دونم.
‫صدات... فرق می‌کنه.
‫انگار خودت نیستی.
‫باشه، عزیزم.
‫اگه این چیزیه که لازم داری، دیگه ‫لازم نیست به برنامه‌های تلویزیونی بریم.
‫تو اون ضربه دوم رو پیش‌بینی کردی.
‫اگه سه ضربه پشت سر هم بزنی، ‫می‌دونی بهش چی می‌گن؟
‫- نه. چی؟ ‫- بوقلمون. عجیب نیست؟
‫- بوقلمون؟ ‫- آره.
‫- نمی‌دونم این از کجا اومده. ‫- چرا بوقلمون؟ خیلی عجیبه.
‫ولی من بوقلمون دوست دارم.
‫سلام، عزیزم، چطور بود؟
‫اون چیزی که تو اتاق نشیمن ‫برام گذاشتی رو پیدا کردم.
‫فکر می‌کنی این خنده‌داره؟
‫به بابا بگو امروز چه‌کار کردی.
‫بهش در مورد اون آشغال بگو.
‫اشکالی نداره، عزیزم، ‫می‌تونی بهم بگی.
‫- هر چیزی می‌تونی بهم بگی. ‫- خب...
‫من دچار قاعدگی شدم.
‫و داشتم قایمش می‌کردم.
‫باشه... از کی؟
‫نمی‌دونم. مامان گفت، ازش بپرس.
‫ببخشید. یه کم گیج شدم، عزیزم.
‫داری قاعدگیتو مخفی می‌کنی، ‫یا مامان این‌طور فکر می‌کنه؟
‫نمی‌دونم. نمی‌دونم چه خبره.
‫عجب. اون دقیقا می‌دونه چه خبره.
‫اون قاعدگیشو مخفی کرده ‫و جوراب تو لباس زیرش گذاشته.
‫دیروز یه عالمه جوراب خونی پیدا کردم.
‫- چی؟ ‫- و بهش گفتم.
‫و برای تنبیه من، ‫یه کاری کرد با ماشین تصادف کنم.
‫ولی ظاهراً این کافی نبود،
‫چون امروز، سعی کرد مصاحبه‌مو خراب کنه
‫با گذاشتن یه آشغال خونی سر صحنه فیلمبرداری،
‫که نزدیک بود کل روز رو خراب کنه،
‫که دقیقاً همون چیزی بود که می‌خواست.
‫بچه‌ها بلد نیستن این‌جوری ‫فریبکاری کنن، مایکل.
‫اون تو رو خام خودش کرده.
‫و تو اینو نمی‌بینی، ولی من می‌بینم.
‫و چون اینو دیدم داره منو تنبیه می‌کنه.
‫چند وقته دچار قاعدگی میشی؟
‫تو هفت سالت نیست، اعتراف کن.
‫کریس، بیا یه کم فضا بهش بدیم.
‫باید همین حالا حقیقت رو بهم بگی.
‫چند سالته؟!
‫دیگه وانمود نمی‌کنم ‫که اون یه دختر کوچولوئه.
‫بعضی چیزا باید عوض بشن.
‫هر چیزی که من و پدرت ‫برات فراهم می‌کنیم یه امتیازه. ‫[درس اول: امتیازها و عواقب]
‫از این به بعد، اگه بخوای امتیاز بگیری،
‫باید با رفتار خوب و انجام مداوم
‫کارای خونه بدستش بیاری.
‫و هر روز، مسئول ‫یه سری کارای جدید می‌شی.
‫امروز تمیز کردن آشپزخونه‌ست.
‫حالا می‌تونی بری.
‫گفتم حالا می‌تونی بری.
‫- برو کنار دیوار وایستا. ‫- چی؟
‫ما یه سیستم تنبیه جدید هم داریم
‫که هر بار نافرمانی کنی بیشتر می‌شه. ‫[هر چیزی که برات فراهم می‌کنیم یه امتیازه]
‫این سطح یکه.
‫دارم مودبانه ازت درخواست می‌کنم ‫با دماغت رو به دیوار وایستی
‫و درباره انتخاب‌هات فکر کنی.
‫می‌دونی که ازت نمی‌ترسم.
‫ولی بابا می‌ترسه.
‫بهت نگفت که کارشو از دست داده، درسته؟
‫نمی‌خوای ببینی این وب‌سایت ‫درباره دروغ گفتن چی می‌گه، ناتالیا.
‫مایکل کسیه که داره دروغ می‌گه.
‫فروشگاهش تعطیل شده. ‫چند ماهه که بیکار شده.
‫ناتالیا، برو تو خیابون قدم بزن.
‫لعنت بهت، مایکل.
‫♪ بابا خونه‌ست ♪
‫برات نامه آوردم، ‌کریس.
‫یه چیزی هم از سازمان امنیت داخلی اومده.
‫اون درباره چیه؟
‫الان آماده‌ی تمیزکاری هستم.
‫باشه. برو.
‫هی، جریان نامه چیه؟
‫کریس.
‫می‌تونیم بعداً درباره‌ش حرف بزنیم.
‫نمی‌فهمم.
‫باورم نمیشه!
‫چی؟ چی شده؟
‫تهیه‌کننده معروف گلن مصاحبه ‫من و جیکوب رو هفته پیش دید
‫و می‌خواد بریم نیویورک تا تو برنامه باشیم.
‫مامان! نه، قول دادی.
‫بابا، میای یه دقیقه بیای بالا؟
‫آره، دارم میام.
‫نه، رفیق، نمی‌ریم. ‫فقط خوشحال‌کننده‌ست، همین.
‫ناتالیا، چه‌کار کردی؟
‫مامان، داری چه‌کار می‌کنی؟
‫- اینو تو قهوه‌م ریختی؟ ‫- نه.
‫- سعی کردی منو مسموم کنی؟ ‫- چی؟
‫- نه. ‫- بوش کن.
‫- بس کن. بس کن! ‫- بوش کن، بوی سفیدکننده می‌ده!
‫کریس، هی، هی، هی، هی! کریس، کریس.
‫- نمی‌تونی این‌جوری سرش داد بزنی. ‫- اون سعی کرد منو مسموم کنه.
‫قهوه‌مو بو کن. اون اسپری ‫تمیزکننده تو قهوه‌م ریخته.
‫- چی؟ ‫- نه، این درست نیست، تصادفی بود.
‫ناتالیا، تو قهوه مامان ‫سفیدکننده ریختی؟
‫نه، داشتم دور فنجون رو تمیز می‌کردم!
‫من این کارو نکردم، قسم می‌خورم.
‫باشه، من اونجا نبودم. ‫ندیدمش که این کارو بکنه.
‫جیکوب، دیدی که چیزی توش بریزه؟
‫می‌خوای ببینی اون کاغذ چیه؟
‫باشه.
‫این مدارک مهاجرتشه.
‫من اینترنتی برای این درخواست دادم.
‫خدای من، تو خل شدی. باشه، خوبه.
‫بذار بشنویم. ناتالیا چند سالشه؟
‫نوشته هفت سالشه.
‫- باشه، اون... ‫- ولی عکس رو کاغذ اون نیست.
‫- چی؟ ‫- اون هویت یکی دیگه رو دزدیده
‫تا خودشو بچه جا بزنه.
‫نمی‌دونم. ‫شاید فقط یه کپی بد باشه.
‫تو رو خدا بس کن، مایکل.
‫نمی‌دونم، خب؟ ‌فقط دارم ‫چیزی که می‌بینم رو می‌گم.
‫ببخشید.
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫- شبیه توئه؟ ‫- بابا.
‫- می‌ترسم، بابا. ‫- این تویی؟
‫- می‌ترسم. ‫- آروم باش.
‫- می‌تونی منو ببری به اتاقم؟ ‫- شبیه توئه؟!
‫کریس، کریس، کریس، کریس. اشکالی نداره.
‫این اون نیست.
‫ما دو خیابون با سنترال پارک ‫و تالار کارنگی فاصله داریم.
‫وای، اینجا شبیه جاهاییه
‫که توالتای طلایی داره، ‫این‌طور فکر نمی‌کنی، جیکی؟
‫من به توالتای طلایی اهمیت نمی‌دم.
‫گفتی دیگه مصاحبه نمی‌کنیم.
‫خب، گاهی مامانا صلاحتون رو بهتر می‌دونن.
‫کریس، بهم بگو که ما ‫برای این مکان پول نمی‌دیم.
‫نگران نباش، عزیزم. ‫تو تازگی ترفیع گرفتی.
‫باشه، من می‌رم.
‫صبر کن! چی؟ کجا داری می‌ری؟
‫یه مشاوره خانوادگی قبول کردم. ‫ساعت ۵ تو گلن بک می‌بینمت.
‫و لباسمو بردار. ‫می‌بینمت، جیکی.
‫سلام، می‌تونم کمکتون کنم؟
‫سلام. ببخشید که این‌جوری سرزده اومدم.
‫من کریستین بارنتم، ‫مامان جدید ناتالیا گریسم.
‫یه کم کرینگل آوردم...
‫شوخیت گرفته؟
‫بیا دیگه!
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه همین حالا از جلوی خونه‌م نری ‫پلیس رو خبر می‌کنم.
‫واضحه که این تقلبیه.
‫و آدرست روشه.
‫پس شاید من باید اون کسی ‫باشم که پلیس رو خبر می‌کنه.
‫باشه.
‫پنج دقیقه. اینجا نمی‌تونیم حرف بزنیم.
‫چرا نمی‌تونیم اینجا حرف بزنیم؟
‫- چی می‌خوای؟ ‫- اطلاعات، حقیقت.
‫هیچ‌چیزی درباره ناتالیا منطقی نیست.
‫آژانس فرزندخوندگی ما رو مجبور کرد ‫هفت هزار دلار به خانواده‌تون بدیم
‫برای عملایی که هیچ‌وقت انجام نشده.
‫چیزی درباره‌ش می‌دونی؟
‫- پولشو دادی؟ ‫- خب، وقتی
‫فهمیدم یه چیزی مشکوکه، ‫اونا تعطیل کرده بودن.
‫فرست پث تعطیل شده؟
‫وای خدا.
‫می‌دونی، خب، شاید باید ‫از ناتالیا درباره‌ش بپرسی.
‫اون خیلی باهوشه.
‫فکر می‌کنی خودش دستش تو کاره؟
‫فکر می‌کنی بزرگ‌تره؟ ‫برای همین ولش کردین؟
‫اگه شوهرم می‌دونست ‫که من اینجا دارم درباره‌ش حرف می‌زنم...
‫یه دلیلی داشت که می‌خواستیم ‫این یه فرزندخوندگی محرمانه بمونه.
‫ولی دلیلش چی بود؟ التماس می‌کنم بگی.
‫اون داره زندگیمو نابود می‌کنه،
‫داره خانوادم و کارمو تهدید می‌کنه.
‫من به‌خاطر تو اینجام. ‫تو این بلا رو سرمون آوردی.
‫به من یه توضیح بدهکاری.
‫من هیچ‌وقت قصد نداشتم کسی رو اذیت کنم.
‫ما فقط...
‫باید از خانوادم محافظت می‌کردم.
‫از چی؟
‫خیلی بدتر از اون چیزیه که فکر می‌کردیم.
‫اون کل این مدت داشت ما رو بازی می‌داد.
‫اون دستش تو کاره.
‫تو چه کاری، دقیقاً؟
‫با فرست پث، به‌عنوان یه راه برای ‫پرداخت هزینه مراقبت پزشکیش
‫و یکم کلاه‌برداری.
‫مامانش گفت اون دقیقاً ‫می‌دونه داره چه‌کار می‌کنه.
‫و... اون یه بزرگساله.
‫- اون اینو گفت؟ ‫- آره.
‫که همه‌چیزو خودش ساخته، یه بازیه.
‫و اینو بشنو،
‫تاریخ تولد تو مدارک مخدوش ناتالیا
‫دقیقاً همون تاریخ تولد پسر مریه.
‫احتمالش چقدره؟
‫- خب، دقیقاً یک در ۳۶۵. ‫- حاضرجوابی نکن.
‫حاضرجوابی نمی‌کنم ‫فقط داشتم می‌گفتم که...
‫خیلی خب، حالا چه‌کار کنیم؟
‫خب...
‫چی؟ مایکل؟
‫من...
‫متوجه منظورت شدم. ‫فقط کاملاً متقاعد نشدم.
‫تو راه برگشت به اینجا ‫مغزم از گریه داشت می‌ترکید.
‫چون بالاخره یه جوابایی پیدا کردم.
‫و با این حال، این هنوز برای تو کافی نیست؟
‫عزیزم، این مسئله برام ‫چیزایی رو توضیح نمی‌ده.
‫چطور ممکنه؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم، ‫شاید نمی‌تونی عشق رو توضیح بدی،
‫یا فقدان عشق.
‫کریس، وقتی بزرگ می‌شی و ‫فکر می‌کنی هیچ‌کس دوستت نداره...
‫که شاید هیچ‌وقت کسی قرار ‫نیست دوستت داشته باشه،
‫می‌دونی این با یه آدم چه‌کار می‌کنه؟
‫فکر نمی‌کنم واقعاً بفهمی.
‫مایکل، هنوزم داری به اون ‫شارلاتان شیشه شیر گوش می‌دی؟
‫- اون نکات خوبی می‌گفت. ‫- واقع‌بین باش!
‫تو از کجا می‌دونی؟ ‫از کجا می‌دونی؟
‫اون‌قدر می‌ترسی که حتی نمی‌تونی ‫به روان‌درمانی فکر کنی.
‫این یعنی چی؟
‫یعنی تو هم یه بچگی ‫وحشتناک داشتی.
‫بابات داغونت کرد. ‫ولی به‌جای اینکه سعی کنی درستش کنی
‫یا روش کار کنی،
‫فقط همه‌جا شبح می‌بینی،
‫فکر کردم گفتی من ‫اصلا شبیه بابام نیستم.
‫- منظورم این نبود... ‫- آخرین باری رو یادت میاد
‫که بهم گفتی به روان‌درمانی نیاز دارم؟
‫وقتی بود که همه دکترا می‌گفتن ‫جیکوب دیگه هیچ‌وقت حرف نمی‌زنه.
‫خدای من، کی قراره اونو ول کنی؟
‫این اصلاً شبیه اون ماجرا نیست، کریس.
‫حق با توئه. اصلاً شبیه اون نیست،
‫چون تقصیر جیکوب نیست ‫که اوتیسم داره.
‫این تقصیر ناتالیاست. ‫اون داره انتخاب می‌کنه که مارو فریب بده.
‫تو داری انتخاب می‌کنی که باور کنی.
‫تو داری انتخاب می‌کنی که ‫بذاری مارو از هم جدا کنه.
‫خدای من.
‫تو اون کسی هستی که ‫پشت سرم مخفی‌کاری می‌کنی.
‫تو به من دروغ می‌گی.
‫مایکل بارنت، تو شرم و حیا سرت نمیشه.
‫چی؟
‫ترفیع گرفتی؟
‫خب که چی؟
‫تو چند ماهه که به من دروغ می‌گی.
‫ناتالیا بهم گفت.
‫- اون بهت گفت؟ ‫- آره.
‫تو توی انکار زندگی می‌کنی.
‫انکار درباره جیکوب، درباره کارِت،
‫درباره این که یه کلاهبردار جامعه‌ستیز
‫تو رو خر کرده.
‫دیگه درباره این حرف نمی‌زنیم. ‫این اتفاقیه که قراره بیفته.
‫وقتی برگردیم خونه، قراره بذاریمش ‫تو یه بیمارستان روانی
‫- که بتونه مشکلاتشو حل کنه. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫نمی‌ذارم این کارو بکنی، کریس. ‫من...
‫بیا یکم صبر کنیم.
‫عزیزم، دیگه داریم زیادی تند می‌ریم.
‫بذار...
‫اون دختر کوچولویی که قرار بود نجاتش بدیم
‫و اونم مارو نجات بده، و...
‫و بتونیم باهاش تو عروسیش برقصیم چی شد؟
‫عزیزم، این... ‫این هنوز دخترمونه، عزیزم.
‫مایکل.
‫اون دخترمون نیست.
‫ولی دنیا فکر می‌کنه که ‫اون دخترمونه، کریستین.
‫و تو دعوت شدی به تلویزیون ملی تا...
‫به همه بگی که تو،
‫از یه بچه معلول دست نکشیدی...
‫گلن بک چه فکری می‌کنه وقتی بفهمه
‫که تو از یه بچه دیگه دست کشیدی؟
‫داری منو تهدید می‌کنی؟
‫پس کارمون به اینجا کشید.
‫باشه.
‫من هزینه عملاشو نمی‌دم.
‫نمی‌خوام هیچ‌کدوم از ‫همکلاسی‌هاش آسیب ببینن،
‫پس نمی‌تونه بره مدرسه.
‫خوبه. اون کل روز قراره چه‌کار کنه؟
‫خب، تو کاری نداری، پس عالیه.
‫- تو می‌تونی مراقبش باشی. ‫- با کمال میل.
‫- می‌تونی غذاشو درست کنی. ‫- بهتر از تو انجامش می‌دم.
‫مطمئن شو تمیز باشه.
‫و یه لحظه هم
‫ازش چشم برندار.
‫- تو خیلی بدگمانی. ‫- چون اون دختر خطرناکه.
‫- اون خطرناک نیست. ‫- نه، من بدگمان نیستم.
‫- تو توی انکار زندگی می‌کنی. ‫- گیر دادی به این قضیه.
‫- آقا و خانم بارنت؟ ‫- همه اینا تقصیر توئه!
‫سلام.
‫من خیلی متأسفم، ولی ما آماده‌ایم.
‫باشه. داریم میایم.
‫الان میایم.
‫بعضی وقتا، زندگی ممکنه ‫یه کم ناامیدکننده به نظر بیاد.
‫ولی، نه، وب‌سایتم، گلن‌بک‌دات‌کام،
‫اخیراً یه کم امید پیدا کرده ‫تو پسری به اسم جیکوب بارنت.
‫اون یه نابغه علمی ۱۳ ساله‌ست، ‫و داره این امید رو تقویت می‌کنه
‫که قدرت ذهن یه آدم می‌تونه دنیا رو عوض کنه.
‫اون امروز با والدینش اینجاست،
‫کریستین و مایکل بارنت، ‫که تو بزرگ کردن این پسر،
‫یه بار دیگه ثابت کردن ‫که یه خانواده خوب آمریکایی
‫راه‌حل همه مشکلات ملت ماست.
‫ما خیلی خوشحالیم که اینجا هستیم، گلن.
‫فکر می‌کنم تو سال‌های اخیر ‫خیلی از آمریکایی‌ها دارن می‌پرسن،
‫چه اتفاقی داره تو این کشور رخ میده؟ ‫چه اتفاقی داره تو دنیا رخ میده...
‫با خانواده آمریکایی؟
‫♪ بعضی وقتا یه مرد و یه زن ♪
‫♪ ۳۰ یا ۴۰ سال با هم زندگی می‌کنن. ♪
‫♪ و به هم تعلق ندارن. ♪
‫♪ و بعد یه روز، ♪ ‫♪ یکی‌شون سعی می‌کنه بره ♪
‫♪ و می‌ره، ولی به یه روش خیلی عجیب. ♪