‫[هشدار قانونی: این سریال برخی اتهامات مطرح‌شده ‫توسط افرادی که در این داستان دخیل بوده‌اند را به تصویر می‌کشد،
‫از جمله در روندهای قانونی و گزارش‌های عمومی. ‫و نقاط نظر متضاد مختلف را بازتاب می‌دهد
‫و قصد ندارد عنوان کند ‫که هر اتهام خاصی حقیقت کامل است.
‫شخصیت‌ها، صحنه‌ها، دیالوگ‌ها و برخی از رویدادها برای ‫اهداف داستانی تغییر یافته، تصور شده یا ابداع شده‌اند.
‫قسمت پیش رو شامل برخی از رویدادهایی است ‫که طبق ادعای کریستین و مایکل بارنت گزارش شده‌اند.]
‫کریستین بارنت، مادر و نویسنده‌ی محلی، ‫بعد از اینکه به خاطر
‫رها کردن دخترخوانده‌ش دستگیر شد ‫امشب با قرار وثیقه آزاد شد.
‫چرا این دروغ‌ها رو نگاه می‌کنید؟
‫اگه هیچ کدومش راست نیست، ‫پس چطور مدرک پیدا کردن که دستگیرت کنن؟
‫آنچه گذشت...
‫یه چیزی مشکوکه، حسش می‌کنم.
‫آخ، آخ، آخ!
‫رفتارش برای یه بچه‌ی هفت‌ساله یه چیزه،
‫اگه بچه نباشه چی؟
‫- خواستی مسمومم کنی؟ ‫- نه!
‫هی، هی، هی! کریس، کریس، ‫نمی‌تونی اینطوری سرش داد بزنی.
‫تو هنوز باور نکردی که
‫یه حقه‌باز روان‌پریش
‫داره گولت می‌زنه.
‫ازت نمی‌ترسم.
‫ناتالیا!
‫- بابایی، خیلی ترسناک بود! ‫- باشه، باشه، تموم شد.
‫تو رو تو مشتش گرفته.
‫حاضر نشدی یه بچه‌ی ناتوان رو رها کنی.
‫گلن بک چی فکر می‌کنه وقتی بفهمه
‫یکی دیگه رو ول کردی؟
‫داری تهدیدم می‌کنی؟
‫باشه. هزینه‌ی عمل‌هاش رو نمی‌دم.
‫- خودت مراقبش باش. ‫- با کمال میل.
‫و همش جلو چشمت باشه.
‫از سال ۱۹۹۵ اینطوری بوده.
‫بجنب، بجنب.
‫اون موقع‌ها نصف شب بیدار می‌شدم
‫می‌دیدم نیست، رفته.
‫سال‌ها گذشت، سر کلی کار مختلف رفت
‫که حال خودش رو بهتر کنه، ‫ولی هیچ ‌کدومش زیاد دوام نداشت.
‫تو اون لحظه‌ها، تنها کاری که ‫دلم می‌خواست بکنم این بود که بغلش کنم
‫و ازش مراقبت کنم.
‫ولی اون شب اوضاع خیلی بد بود، ‫فهمیدم...
‫من بودم که بی‌پناه بودم.
‫فقط باید قانعش می‌کردم ‫که چقدر بهش نیاز دارم،
‫که بدون اون نابود می‌شم.
‫و بالاخره کاری کردم که
‫از اول باید می‌کردم.
‫بهش گفتم ازم خواستگاری کنه.
‫و اونم کرد. منم بله رو دادم.
‫و هنوزم بعد از ۲۵ سال همه چیز همونه.
‫[سپتامبر ۲۰۱۹]
‫کاری می‌کنم احساس کنه بهش نیاز دارم، ‫در حالی که خودمون می‌دونیم
‫همیشه اون بود که به من نیاز داشت.
‫واسه همینه که می‌تونم دوباره کنترلش کنم،
‫حتی بعد از طلاق.
‫ولی درباره‌ی تو با پلیسا حرف زده؟
‫به خاطر زن جدیدش. و ببین چی شد.
‫یه مشت دروغ تحویل داد و خودش رفت زندان.
‫ولی زنه که نمی‌خواد همه‌ی ‫این مزخرفات رو بندازه گردن تو؟
‫نه.
‫چیزی که من بهش می‌دادم رو نمی‌تونه بهش بده.
‫اون وقتا که دچار بحران میشد...
‫من اینطوری حالش رو خوب می‌کردم.
‫هیس.
‫آخه... کریس، ‫واقعاً که نمی‌خوای یکی از این عکسا براش بفرستی؟
‫وال، الان زن داره. ‫من هیچ‌ وقت این کار رو نمی‌کنم.
‫ولی حرفم اینه که تهش فقط من بلدم
‫چطوری مردونگیش رو بهش یادآوری کنم.
‫سال ۲۰۱۱ بود، ‫چند ماه بعد از سفرمون به نیویورک.
‫هنوز دنبال کار می‌گشتم،
‫ولی عملاً خانه‌دار شده بودم ‫کارای خونه رو می‌کردم، خرید می‌رفتم.
‫یعنی یکی باید این کارا رو می‌کرد،
‫چون کریستین به خاطر برنامه‌های تلویزیونی‌اش
‫تازه یه قرارداد کتاب توپ گرفته بود.
‫فقط می‌خوام مطمئن شم ‫همه چی رو می‌گیم، خب؟
‫خیلی چیزا هست، نمی‌دونم از کجا شروع کنم!
‫نگران نباش، عزیزم،
‫مایرا بلده چطور کتاب بنویسه.
‫اون بهترین نویسنده پشت‌پرده‌ایه که داریم.
‫سال پیش دوتا پرفروش برامون نوشته،
‫البته اجازه ندارم بگم کدومشون.
‫عجب.
‫اولین دیدار امروزش فقط برای اینه که ‫با داستانت آشنا بشه،
‫یه چیزی دستش بیاد که بره روش کار کنه
‫بعدش برمی‌گرده.
‫فکر کنم براش برنامه‌ریزی کردیم، بذار ببینم،
‫چهار بار دیدار در چند ماه آینده.
‫راستش بهترین توصیه‌م اینه ‫که بذاری بیاد توی زندگیت.
‫ببرش کافه مورد علاقت، ‫دوستات رو بهش معرفی کن.
‫کاری کن حس کنه جزو خانواده‌ست.
‫نگران نباش، خیلی زود یه «بارنت» می‌شه.
‫دقیقاً همون حسیه که می‌خوایم تو کتاب بیاد.
‫همه‌‌مون تو «رندم هاوس» عاشق داستانت شدیم.
‫بس کن، خیلی لطف داری.
‫نه، جدی، دیشب تو برنامه ‫«۶۰ دقیقه» فوق‌العاده بودی.
‫هممون اشک ریختیم.
‫فقط می‌خوام به خانواده‌ها کمک کنم ‫بتونن به بچه‌هاشون کمک کنن.
‫بذار یه دستی به سر و رو‌م بکشم، باشه؟
‫بعد می‌گم چطور پیش رفت.
‫هنوز اینجایی؟
‫خب، می‌دونی، یه کم طول می‌کشه ‫تا از خونه ببرمش بیرون، کریس.
‫فقط برید دیگه.
‫درد داره. کند حرکت می‌کنه.
‫می‌دونی، اگه می‌تونستم فقط بنشونمش
‫جلوی تلویزیون بالا، ‫همه ‌چی راحت‌تر می‌شد، در حالی که تو...
‫نه!
‫اصلاً همچین چیزی ممکن نیست.
‫ریسک نمی‌کنم که بخواد ‫یه حرکت مشکوکی بزنه
‫وقتی نویسنده پشت‌پرده اینجاست.
‫مگه ممکنه چی کار کنه؟
‫چمیدونم شاید تو قهوه‌ش زهر بریزه
‫یا جوارب کثیف بندازه تو دامنش.
‫- کریستین. ‫- پیش‌پرداخت کتاب و هزینه‌های «جیکوبز پلیس»
‫باعث شده یه جورایی سرپا بمونیم.
‫- کریس. ‫- پس تا وقتی کار پیدا کنی...
‫وای، زود اومد.
‫برو. برو، ساکتش کن.
‫آره، آره، حتماً.
‫خوش اومدی به...
‫ببخشید، شما مایرا هستی؟
‫نه خانم، من تد جونزم،
‫و ایشون هم ملیندا آگویلار هستن،
‫از سازمان حمایت از کودکانیم.
‫- چی؟ ‫- خب، ما اینجاییم
‫چون نگرانی‌هایی درباره‌ی امنیت
‫بچه‌های خونه‌ی شما مطرح شده.
‫پس مجبوریم بازدید کنیم.
‫احتمالاً آدرس رو اشتباه گرفتین.
‫شما کریستین بارنت هستین، ‫و شوهرتون مایکل بارنت؟
‫باشه، ما باید با جیکوب،
‫وسلی، ایثان و ناتالیا هم صحبت کنیم.
‫می‌دونید چقدر دیگه طول می‌کشه؟
‫یه قرار مهم دارم.
‫شاید اگه بگین کی با شما تماس گرفته،
‫بتونم سوءتفاهم رو برطرف کنم،
‫و کلی از وقتتون صرفه‌جویی می‌شه.
‫نمی‌تونم وارد جزئیات بشم.
‫مامان، مثل «لیلو و استیچ» ما رو می‌برن؟
‫نه، پسرم. کسی قرار نیست کسی رو ببره.
‫کسی قرار نیست کسی رو ببره.
‫ما اصلاً قصد نداریم ‫بچه‌ها رو از خونه‌هاشون جدا کنیم.
‫خب، برای امروز تموم شد.
‫چند مورد کوچیک مونده.
‫بعد از جراحی پای ناتالیا پیگیری می‌کنیم،
‫ببینیم اوضاعش چطوره.
‫صحبت با اونا خیلی ترسناک بود، مامان.
‫خیلی شجاع بودی، دختر قشنگم.
‫- به زودی باهاتون تماس می‌گیریم. ‫- بله، حتماً.
‫پسرها، برید بالا.
‫تو بهشون گفتی می‌خوای عمل پا انجام بدی؟
‫فقط می‌خواستم کمک کنم. ‫نمی‌خواستم برید زندان.
‫خودت دیدی، درسته؟
‫- چی؟ ‫- بسه دیگه، مایکل.
‫اون زنگ زده به سازمان حمایت از کودکان ‫و گفته باید عمل کنه،
‫الان گیر افتادیم.
‫کاملاً دستمون رو بسته‌، ‫خودش هم اینو می‌دونه.
‫یا شاید کار خانم مورفی ـه.
‫می‌دونی که همیشه از سر و صدا شکایت می‌کنه.
‫- نمی‌دونیم کی بوده. ‫- مایکل.
‫وقت این حرفا رو ندارم.
‫مایرا هر لحظه می‌رسه. ببرش بالا.
‫باشه. بیا عزیزم.
‫باشه.
‫بابا، می‌تونی کمکم کنی لطفاً؟
‫آره، عزیزم، معلومه که کمکت می‌کنم.
‫بیا عزیزم، اشکال نداره. ‫می‌دونم فقط می‌خواستی کمک کنی.
‫می‌خواستم بچه‌هام دوران کودکی‌ای داشته باشن ‫که خودم نداشتم،
‫جایی که رویاهاشون تشویق بشه،
‫- که هر کدومشون جرقه‌ی خودشونو پیدا کنن... ‫- من وسلی‌ام.
‫...چیزی که صبح‌ها بیدارشون کنه.
‫- من ایثانم. ‫- نوشتن این کتاب
‫نشون میده که این چیزا ممکنه.
‫وای خدای من. فوق‌العاده‌ان.
‫خب حالا می‌خوام همه چی رو درباره‌ت بدونم.
‫مجبور شدیم سگ رو بذاریم تو قفس.
‫- با غریبه‌ها خیلی بد رفتاره. ‫- آهان.
‫ولی چیزی که باید درباره‌م بدونی ‫اینه که من عاشق لاته‌ام.
‫می‌برمت «نورما». ‫کافه‌ی مورد علاقه‌مه.
‫الان یعنی؟
‫- آره. ‫- آره؟ باشه.
‫می‌خوام بنویسم که حتی تو تاریکی...
‫- خب، خداحافظ. ‫- امید وجود داره.
‫بفرمایید.
‫هر چقدر الان خانواده‌مون خوشحاله، ‫زمان‌های تاریک هم داشتیم.
‫افتخار نمی‌کنیم، ‫ولی اولین روان‌درمانگری که
‫که درباره‌ی جیک ‫کلمه «اوتیسم» رو به کار برد.
‫- آره. ‫- مایکل همون لحظه اخراجش کرد.
‫عجب.
‫من فقط گریه کردم.
‫می‌خوام مردم بدونن،
‫که تشخیص بیماری بچه‌شون
‫می‌تونه خیلی ترسناک و ناپایدارکننده باشه.
‫دوران نقاهت بعد از جراحی پای چنبری طولانیه.
‫باید چند ماه از پاهاش استفاده نکنه و...
‫ما هم اون ناامیدی رو حس کردیم.
‫ولی از پسش بر اومدیم،
‫با همدیگه.
‫واقعا تحت تأثیر قرار گرفتم ‫که تو و مایکل اینقدر قوی به نظر میاین.
‫داشتن بچه‌هایی با مشکلات پزشکی ‫می‌تونه فشار بزرگی روی ازدواج باشه. یعنی...
‫در واقع آمار طلاقش خیلی بالاست.
‫ما به قسم‌هامون پایبند بودیم.
‫داری عالی پیش میری.
‫- درد داره؟ ‫- یه کم.
‫کارت عالیه.
‫من از هر کسی بهتر می‌شناسمش.
‫شاید بهتر از خودش. ما یه تیمیم.
‫این خیلی
‫خیلی الهام‌بخشه.
‫چطور با هم آشنا شدید؟
‫تو یه مهمونی دانشجویی بود.
‫فکر کنم تمش
‫«نئاندرتال آزاد برای همه» بود؟ ‫یه همچین چیزی.
‫مایک در واقع نقش ‫فرد فلینت‌استون رو بازی می‌کرد.
‫خدای من.
‫و منم ظاهراً نسخه جذاب ویلمای داستان بودم!
‫خیلی عجیبه که ‫با یه نفر این ‌همه خاطره داری.
‫خیلی جوون بودیم که نامزد کردیم.
‫با هم یاد گرفتیم با زندگی رو‌برو بشیم.
‫اون‌قدر حواسم به جیکوب بود ‫که یادم می‌رفت از خودم مراقبت کنم.
‫ولی مایکل هیچ‌وقت یادش نمی‌رفت.
‫گاهی غذا میاورد خونه،
‫و بعد از اینکه جیک می‌خوابید،
‫یه پتو روی زمین اتاق پذیرایی پهن می‌کردیم
‫و پیک‌نیک شبانه دو نفره می‌گرفتیم.
‫اگه بخوایم صادق باشیم،
‫تشخیص بیماری جیکوب ‫ما رو بیشتر به هم نزدیک کرد.
‫همیشه با هم موافق نبودیم،
‫ولی همیشه تو طوفان سرپناه همدیگه بودیم.
‫ازدواجمون واقعاً کمکمون کرد از پسش بر بیایم.
‫- عالیه. ‫- هر روز از خدا به خاطر مایکل تشکر می‌کنم.
‫عالیه. اینا واقعاً طلای نابن.
‫راستش رو بخوای، با اینکه گفتنش سحته،
‫فکر کنم بیشتر چیزایی که لازم دارم رو
‫برای یه کتاب حسابی درجه‌یک دارم.
‫اونا همین الانم ازم خواستن یه پیش‌نویس بفرستم.
‫می‌خوان این پروژه رو سریع پیش ببرن.
‫این که خبر خوبیه، نه؟
‫بهترین خبر ممکنه.
‫خب...
‫درخواست آخر.
‫خیلی دوست دارم یه مدت بیشتر تو خونه‌تون باشم، ‫برای حس و حال داستان.
‫جز روز اول، دیگه واقعاً اونجا نبودم.
‫اون‌جا خیلی بهم‌ریخته‌ست.
‫من عاشق به‌هم‌ریختگی‌ام. ‫خودمم یه به‌هم‌ریخته‌م.
‫و همین بی‌نظمیه که داستان رو دلچسب می‌کنه.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫فقط...
‫لطفاً‌ قضاوت نکنی.
‫[با مایرا دارم میام خونه. ‫لطفاً برید بیرون] ‫خب اینم اتاق نشیمن.
‫چیز خاصی نداره.
‫[نام بیمار: ناتالیا بارنت]
‫بهت گفته بودم جیکوب
‫برای تحصیلات تکمیلی ‫تو «موسسه پریمیتر» قبول شده؟
‫همون که تو پاسادناست؟
‫نه، کاناداست.
‫خیلی معتبره.
‫یه سؤال شخصی.
‫هزینه‌های تحصیل جیک رو چطوری می‌دید؟
‫می‌دونم پیش‌پرداخت کتاب ‫و «جیکوبز پلیس» رو دارین.
‫مایکل درآمد خوبی داره؟
‫خب، مایکل یه مدته که بیکاره.
‫باید خیلی سخت باشه.
‫تو کارتو تازه شروع کردی ‫ولی کار اون به مشکل خورده.
‫می‌دونی، مایک همیشه آدم تجربه‌گرایی بوده.
‫عاشق موسیقی، نوشتن، ماشینه.
‫اوهوم.
‫کار خرده‌فروشی براش خوب بود ‫تا همین اواخر،
‫احتمالاً هم کاری نبود که خودش واقعاً بخواد.
‫- شاید رویای واقعیش نبود. ‫- آره.
‫انگار هیچ‌ وقت اون جرقه رو پیدا نکرده.
‫اوهوم.
‫تو سوگندنامه‌ی ازدواجمون گفتم
‫که مایک هر روز ‫کارای غیرممکن رو ممکن می‌کنه.
‫نظرت چیه این جمله بشه تقدیم‌نامه‌ی کتاب؟
‫خیلی خوش‌آهنگه.
‫حس عاشقانه‌شو خوب منتقل می‌کنه.
‫وای.
‫از این فاز بگذریم...
‫بابا! بابا!
‫- جیکوب، چی شده؟ ‫- مامان، باید الان بیای.
‫چرا؟ چی شده؟
‫چی شده؟
‫- ناتالیا. ‫- بابات کجاست؟
‫- نمی‌دونم! ‫- ناتالیا کیه؟
‫وس! ایثان!
‫ناتالیا، داری چی کار می‌کنی؟ ‫اینا اسباب‌بازی‌های منه؟
‫- ناتالیا! نکن! ‫- ناتالیا!
‫نه!
‫- وس، نه! نه، نه، نه! ‫- وسلی!
‫نکن!
‫وسلی!
‫بیا! گرفتمت!
‫- ناتالیا! ‫- وس!
‫- فقط داشتیم بازی می‌کردیم. ‫- از ما دور شو!
‫- کریس، چی کار کردی؟ ‫- تو کجا بودی؟
‫باتری ماشین خانم مورفی خالی کرده بود، ‫فقط یه دقیقه طول کشید.
‫همین یه دقیقه هم کافیه!
‫ناتالیا، تو...
‫چی شد؟ صبر کن. خوبی؟
‫من آدمی نیستم که چیزی رو قایم کنم. ‫تو ذاتم نیست.
‫فقط نمی‌دونستم چطور بهت بگم. ‫شرایط خیلی سخته.
‫- می‌فهمم. ‫- من فقط بهترین‌ها رو برای ناتالیا می‌خوام.
‫واقعاً می‌خوام.
‫به خاطر علاقه‌م به بچه‌ها بود ‫که ناتالیا رو به فرزندی گرفتیم.
‫ولی این کتاب قراره الهام‌بخش خانواده‌ها باشه.
‫و اگه درباره ناتالیا بنویسم، ‫ممکنه باعث ناامیدی مردم بشه.
‫پس لطفاً به سردبیرت چیزی نگو. ‫خواهش می‌کنم.
‫کریستین، من برای هر جور آدمی کتاب نوشتم،
‫ورزشکار، سیاستمدار، میلیاردر.
‫ناتالیا اولین بچه‌ی مخفی‌ای نیست
‫که داستانش رو پنهون کردم.
‫تو تصمیم می‌گیری چی تو کتاب باشه.
‫تو نویسنده‌ای، نه من، نه مایکل، نه ناتالیا.
‫فقط تو.
‫ولی اگه این نسخه‌ایه از داستان ‫که قراره روایت کنی...
‫کاری کن همه دور و برت هم ‫همین نسخه رو بازگو کنن.
‫وگرنه ممکنه رو سرت خراب بشه.
‫هی، کریس، داری چی کار می‌کنی؟
‫صبر کن، کجا داری می‌ری؟
‫پسرها رو می‌برم خونه‌ی مامانم.
‫- صبر کن، تا کی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫صبر کن، یه لحظه، ما که... ‫بزار باهاش حرف بزنم.
‫هنوزم نمی‌دونیم چی شده.
‫اون سعی کرد بچه‌هامون رو بکشه.
‫دست رو دست نمی‌ذارم ‫که دفعه بعد موفق شه.
‫کریس، نکن... این کار رو نکن.
‫همون‌طور که گفتم جاش تو مرکز روانیه.
‫نه، آدم رو فقط چون داره رنج می‌کشه، ‫نمی‌فرستی بستریش کنن.
‫چی می‌گی؟
‫یعنی هر بار که دچار فروپاشی روحی بشم...
‫می‌خوای بستریم کنی؟
‫هر بار که بخوای بچه‌هامونو بکشی، آره.
‫کریس، وایسا، وایسا، وایسا. ‫تو رو خدا، بیا.
‫فقط یه کم دیگه بهم وقت بده، باشه؟ ‫قسم می‌خورم حلش می‌کنم.
‫مایکل، اون دو ساله با ماست.
‫فرصتت رو داشتی. انتخابت رو کردی.
‫- دارم می‌رم. ‫- صبر کن، چی؟
‫شنیدم به نویسنده چی گفتی، می‌دونی؟
‫گفتی...
‫من غیرممکن‌ها رو ممکن می‌کنم.
‫وای، مایکل.
‫اون فقط واسه کتاب بود.
‫دیگه واقعیت نداره.
‫باشه.
‫بیاید اینجا فسقلی‌های شیطون!
‫مامان‌بزرگ!
‫سلام، سلام!
‫پسرا، اتاق طبقه بالاست، دوطبقه‌ایه.
‫- من تخت بالا! ‫- من پایین!
‫اتاقت رو آماده کردم. ‫فردا کمد رو هم برات خالی می‌کنم.
‫مامان، قرار نیست اینجا بمونم. ‫موقتیه.
‫آها.
‫فکر می‌کنی برمی‌گردن؟
‫چی گفتی؟
‫این حرفا چیه، عزیزم؟ ‫فقط چند روزه.
‫بیا ببرمت بخوابی. ‫وگرنه تبدیل به کدو تنبل می‌شی.
‫باشه، بابایی.
‫باشه.
‫سلام، کریستین بارنت هستم.
‫اگه منو بشناسین، ‫می‌دونین که احتمالاً روی یه خط دیگه‌م.
‫بعد از بوق پیغام بذارید.
‫ وقتی اینو شنیدی یه زنگ بزن.
‫می‌خندی، چون کاملاً سبک منه.
‫فردا مصاحبه‌ی بزرگ اسکایپ دارم. ‫با تی-موبایل.
‫و کراوات قرمز خوش‌شانسیم رو پیدا نمی‌کنم.
‫می‌دونم داری به چی فکر می‌کنی. ‫اگه سرم به تنم پیچ نشده بود،
‫حتماً گمش می‌کردم. ولی من...
‫نمی‌دونی ممکنه کجا باشه؟
‫کروات رو می‌گم. نه سرم رو،
‫چون سرم که الان رو شونه‌هامه ‫و دارم برات پیام می‌ذارم.
‫خب...
‫همون کراوات ابریشمیه با خال‌خالی‌های کوچولو.
‫از شیکاگو برام خریدی. ‫نمی‌دونم یادت هست یا نه.
‫آخرین سفرمون بود، ‫درست قبل از اینکه جیکوب به دنیا بیاد.
‫و من یه احمق بودم، نوشیدنی ریختم ‫روی کراوات خوش‌شانسیم،
‫همونی که
‫تو عروسی‌مون زده بودم.
‫خلاصه، من...
‫همه‌ جا رو گشتم.
‫کمد راهرو رو گشتم، کمد خودمون رو گشتم،
‫هیچ جا پیداش نکردم، پس...
‫می‌دونی چیه، ببخشید. این احمقانه‌ست.
‫لازم نیست خودتو درگیر این چیزا کنی،
‫چون من بزرگ شدم، بلدم چی کار کنم،
‫همه چی مرتبه.
‫و...
‫همه چی عالیه، واقعاً.
‫و یه کراوات دیگه می‌زنم.
‫همون‌قدر خوبه. یه کروات عالیه.
‫بعداً باهات حرف می‌زنم.
‫وای،چقدر احمقی.
‫کروات بی‌صاحاب؟
‫بجنب دیگه. بجنب، مایکل.
‫بجنب. تو می‌تونی.
‫یالا، مایکل! بجنب، مایکل!
‫هر چی که ممکنه لازم باشه داری، خب؟
‫حالا گوش کن، ناتالیا،
‫باید یه چیزی ازت بپرسم.
‫ناتالیا.
‫ببخشید، می‌شه لطفاً بس کنی؟ ‫این زمزمه‌ت واقعاً...
‫باشه. مرسی. خب ببین...
‫این مصاحبه خیلی برام مهمه.
‫و من فقط نیاز دارم...
‫چطور بگم اینو؟ اه...
‫نیاز دارم بهم قول بدی
‫که تو...
‫امم...
‫شیطونی نکنی، باشه؟
‫آروم اینجا بمون
‫تا وقتی بابا کارش تموم بشه.
‫نرو بیرون، کسی رو ‫نترسون، چیزی رو زمزمه نکن،
‫دختر خوبی میشم.
‫حداکثر یه ساعته.
‫موفق باشی، بابا.
‫ممنون، عزیزم.
‫می‌دونی چیه؟ اگه این خوب پیش بره،
‫فکر می‌کنم کل خانواده قراره برگرده.
‫همه‌چیز قراره به حالت عادی برگرده، درسته؟
‫باشه، شروع می‌کنیم.
‫به نظر میاد خیلی خوب سرپا شدی.
‫ممنون.
‫می‌تونی درباره اینکه چطور با ‫بحران برخورد می‌کنی بگی؟
‫سؤال خوبیه.
‫بحران...
‫خب، من ازش دوری می‌کنم.
‫کیه که بحران رو دوست داشته باشه؟
‫بگذریم. شوخی کردم.
‫به طور جدی...
‫یکی از وظایفم تو شرکت سیرکیت سیتی...
‫ساختن تیم بود، که مطمئن بشم اینجا جاییه
‫که همه...
‫می‌دونی چیه؟
‫یکی پشت درمه.
‫مردم دارن در خونه‌مو میزنن ‫که منو استخدام کنن.
‫الان برمی‌گردم.
‫جایی نرو. یه لحظه صبر کن.
‫- باشه. ‫- خیلی متأسفم.
‫لعنتی!
‫هنوز صداتو می‌شنوم.
‫ای خدا، چیه؟
‫اوه، شرمنده، سرکار.
‫ما چند تا تماس با ۹۱۱ ‫از این آدرس دریافت کردیم.
‫این خونه شماست؟
‫هست، ولی من همین الان ‫تو یه تماس مهم اسکایپ بودم،
‫- برای همین... ‫- اون چی؟
‫اه، اون دخترم ناتالیاست.
‫صبر کن، ناتالیا، تو الان به ۹۱۱ زنگ زدی؟
‫- پیتزا می‌خواستم. ‫- تو...
‫اه... ببخشید.
‫به نظر میاد پیتزا یه موقعیت اضطراریه.
‫می‌دونی چطوره.
‫فکر می‌کنی این خنده‌داره، آقا؟
‫وقتی ۹۱۱ مشغول باشه، آدما می‌میرن.
‫نه، منظورم اون نبود. من... خیلی متأسفم.
‫ببین، من یهویی توی بزرگ ‫کردن این بچه دست تنها شدم.
‫زنم دیروز منو ترک کرد،
‫و من بیکارم، و تو این مصاحبه کاری بودم،
‫برای همین این‌جوری ‫لباس پوشیدم، و ما واقعاً...
‫واقعا توی دوره‌ی سختی هستیم.
‫و اگه مردونگی کنی و بتونی...
‫این یه بار رو چشم پوشی کنی خیلی خوب میشه.
‫تو باید مردونگی کنی و خودتو ‫جمع و جور کنی، برای بچه‌ت.
‫باشه، آره. مرسی... مرسی، مرسی.
‫ببخشید، ببخشید، اومدم.
‫من...
‫صبر کن، نه. نه! ‫[تماس پایان یافت]
‫لعنتی، ناتالیا.
‫از دستم عصبانی هستی، بابا؟
‫ناتالیا، این خیلی...
‫این دیگه چی بود؟
‫اه، گرسنه‌م بود. تو مشغول بودی.
‫برای همین به ۹۱۱ زنگ زدی؟ ‫این اصلا منطقی نیست.
‫حوصله‌م سر رفته بود.
‫خب، کدومش بود؟
‫حوصله‌ت سر رفته بود، ‫یا پیتزا می‌خواستی، چون...
‫صبر کن...
‫همون‌طور که مامان فکر می‌کرد ‫به سازمان مراقبت از کودکان زنگ زدی؟
‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫بهت گفتم اون مصاحبه چقدر برامون مهم بود!
‫حالا دیگه باید چه‌کاری بکنیم؟
‫چطور قراره خانواده رو برگردونیم؟!
‫من نمی‌خوام اونا برگردن. ‫می‌خوام بمیرن.
‫چی؟
‫اینو نگو.
‫اینو جدی نمیگی.
‫عجب.
‫بچه‌ها، مراقب باشین. ‫برق حصار وصله.
‫باشه، مامان.
‫بذار من این کارو بکنم.
‫اگه تو اینجا نبودی خودم انجامش می‌دادم.
‫ولی من می‌تونم سریع‌تر انجامش بدم.
‫از اینکه تو و مایکل مشکل دارین متنفرم.
‫نه، متنفر نیستی.
‫چی می‌خوای بگم؟
‫اون مرد خیلی ساده‌س.
‫مایکل ساده نیست. خیلی احمقه.
‫ولی موضوع اینه، عزیزم، ‫تو اجازه دادی اینو بفهمه.
‫اگه از من بپرسی، فکر می‌کنم همین ‫اونو به آغوش اون دختر فرستاد.
‫مامان، این حال‌به‌هم‌زنه.
‫سرتو از برف بیرون بیار.
‫من می‌گم که تو باهاش اتمام حجت کردی.
‫و ببین کی رو انتخاب کرد.
‫اون دختر باعث می‌شه احساس بزرگی کنه. ‫تو باعث شدی احساس کوچیکی کنه.
‫فکر می‌کنی از همه بهتر هستی.
‫- این درست نیست. ‫- نیست؟
‫برای همین خونه رو ترک نکردی؟
‫فکر کردی از ما بهتری.
‫حالا داری یه کتاب کامل می‌نویسی
‫درباره اینکه چطور نسبت ‫به من مادر بهتری هستی.
‫کتابم هیچ ربطی به تو نداره.
‫برو بابا. همیشه درباره مادره.
‫اگه می‌خوای درباره اینکه چه ‫جور مادری بودی حرف بزنیم،
‫من خونه رو ترک نکردم ‫چون فکر می‌کردم از تو بهترم.
‫خونه رو ترک کردم ‫چون تو اونجا رو امن نکردی.
‫همیشه خیلی شلوغش می‌کنی.
‫وقتی اون سعی کرد ما رو مجبور کنه که ‫برای یه هفته فقط بیسکویت نمکی و آب شکر
‫- بخوریم چی؟ ‫- ای بابا!
‫تو داشتی چاق می‌شدی.
‫اسمش رژیمه.
‫وقتی سعی کرد ما رو ‫وادار کنه شیشه بخوریم چی؟
‫اونم رژیم بود؟
‫می‌بینی، این... این همون چیزیه که می‌گم.
‫حتی حالا، فکر می‌کنی همه‌ی جوابا رو داری.
‫ولی... این‌قدر ساده نبود.
‫تو نمی‌دونی من چقدر جنگیدم ‫تا خانوادمون رو کنار هم نگه دارم.
‫باید برای امن نگه داشتنمون می‌جنگیدی.
‫بابا مریض بود.
‫اون چیزایی رو می‌دید، و تو هیچی ندیدی
‫- و هیچ کاری نکردی. ‫- مسخره نباش.
‫من بدترینش رو ازت دور نگه داشتم.
‫واقعاً کسی شیشه نخورد، مگه نه؟
‫باید اون سرطان رو قطع ‫می‌کردی و طلاقش می‌دادی.
‫شاید سعی کردی ما رو کنار هم نگه داری، ‫ولی حالا خودتو ببین.
‫تنهایی.
‫گازم گرفت!
‫مامان! مامان! یه لاک‌پشت پیدا کردیم.
‫- می‌تونم نگهش دارم، وس؟ ‫- و بابا هم اینجاست.
‫من میرم داخل خونه
‫و یه لحظه با مامان حرف می‌زنم. باشه؟
‫- سلام. ‫- پسرها داخلن.
‫می‌رم باهاش حرف بزنم.
‫- مامان. ‫- نه.
‫به من نگو «مامان».
‫بهم بگو باید چکار کنم تا بری
‫و دست از سرمون برداری.
‫می‌خوای برم؟
‫تو ما رو فریب دادی ‫تا هزینه عملت رو بدیم.
‫دیگه چی می‌خوای؟ پول؟
‫- چرا باید پول بخوام؟ ‫- پس برای چی این کارو می‌کنی؟
‫فقط بخاطر سرگرمی ما رو شکنجه میدی؟
‫چرا همه‌ش این چیزای بد رو درباره من می‌گی؟
‫من دیگه بچه‌هام رو تو خطر نمیندازم.
‫نمی‌ذارم این کارو ادامه بدی.
‫این احساساتمو جریحه‌دار می‌کنه.
‫چرا دوستم نداری... کریستین؟
‫چه خبر، رفقا؟ حمله بغلی.
‫پیش سینه‌ش صافه، نه مقعر.
‫وای، این یه لاک‌پشته؟
‫عاشق لاک‌پشتام. این خیلی باحاله.
‫خیلی نازه.
‫باحاله.
‫خیلی دلم براتون تنگ شده بود. بیاین اینجا.
‫بیاین بغلم کنین.
‫- نه. بابا. ‫- آره، آره.
‫فقط یه شب بود. دیروز دیدمت.
‫- هیچ‌وقت منو دوست نداشتی! ‫- آروم باش.
‫آخ!
‫مایکل! مایکل، کمک!
‫اوه! اوه، خدای من، کریس!
‫مهم اینه که مطمئن شی ‫سوختگی رو تمیز نگه داری.
‫ولی حالش خوبه؟
‫آره. آره. خیلی شانس آوردیم ‫ولتاژ تو اون قسمت حصار
‫که اون روش افتاد پایین بود.
‫فعلا نوشیدن گیترید رو ادامه بده. ‫[برند نوشابه]
‫- باشه، خانم بارنت؟ ‫- خیلی ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ممنون.
‫کریس، من...
‫خیلی خوشحالم که حالت خوبه.
‫متوجهی که من نیفتادم، درسته؟
‫متوجهی که اون سعی کرد ‫منو بکشه... اونم دوباره؟
‫باید چکار کنم تا حرفمو باور کنی؟
‫- یکی از ما باید بمیره؟ ‫- نه.
‫کریس، نه.
‫خیلی متأسفم. تو تنها نیستی.
‫خیلی متأسفم که بهت شک کردم، ‫ولی حرفتو باور می‌کنم.
‫حرفتو باور می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم منو ترک نکن.
‫فقط می‌خوام برگردیم به حالت عادی، باشه؟
‫من یه احمقم. خیلی... خیلی متأسفم.
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫تو احمق نیستی. من احمقم.
‫من گذاشتم اون خانوادمون رو متلاشی کنه.
‫تو فقط سعی داشتی ما رو کنار هم نگه داری.
‫فقط همینو می‌خواستم.
‫اشکالی نداره.
‫ولی مایکل، حالا چه‌کار کنیم؟
‫حق با تو بود.
‫اون یه روانی به تمام معناست.
‫نمی‌تونیم ببریمش خونه.
‫نمی‌تونیم.
‫خیلی خب.
‫نمی‌دونم، پلیس رو خبر کنیم؟
‫نه.
‫- نمی‌تونیم پلیس رو خبر کنیم. ‫- باشه.
‫اگه این کارو کنیم، اون می‌تونه داستان ‫رو بپیچونه و ما رو آدم بدا جلوه بده.
‫درسته. آره.
‫و به همین خاطر سازمان ‫مراقبت از کودکان رو خبر کرد.
‫باید بفرستیمش آسایشگاه.
‫باشه. باشه، آره.
‫تو پسرا رو ببر خونه و ‫من اونو می‌برم پراویدنس.
‫چطور پیش رفت؟
‫چی شد؟
‫بخش بچه‌ها تو پراویدنس پر بود.
‫گفتن بهتره صبح یه جای دیگه به اسم لارو ‫رو امتحان کنیم.
‫امشب چه‌کار کنیم؟
‫پسرا رو برگردونم خونه مامانم؟
‫نه، نه. یه فکری دارم.
‫می‌دونم می‌تونین صدامو بشنوین! هی!
‫مطمئنیم این کار درسته؟
‫اون هر چیزی که لازم داره رو اونجا داره،
‫و فقط یه شبه.
‫نه، منظورم اینه که می‌تونه بیاد بیرون؟
‫منو دوست ندارین؟!
‫نه. من در گاراژ رو از ریل درآوردم.
‫دکمه کار نمی‌کنه.
‫کاملاً امنه.
‫فقط باید امشب نوبتی نگهبانی بدیم.
‫فقط یه شبه.
‫دقیقاً. فقط یه شبه.
‫به پسرا چی بگیم؟
‫الان میام پیشت، پسر قشنگم.
‫حقیقت رو بهشون می‌گیم،
‫که داریم برای ناتالیا کمکی که ‫لازم داره رو جور می‌کنیم.
‫و خطری اونا رو تهدید نمی‌کنه.
‫ما ازشون مراقبت می‌کنیم.
‫می‌دونم می‌تونین صدامو بشنوین!
‫ازتون متنفرم!
‫می‌کشمتون!
‫بذارین بیام بیرون!
‫می‌تونی بری آرومش کنی؟
‫- بخاطر همسایه‌ها. ‫- باشه.
‫بذارین بیام بیرون!
‫ازتون متنفرم!
‫بذارین بیام بیرون!
‫- مامان! ‫- چیزی نیست، فقط...
‫برق قطع شد، همین.
‫درست می‌شه. دوباره روشن می‌شه.
‫ناتالیا چی؟
‫- اون خوبه. ‫- ولی ساکته.
‫بابا حتماً باهاش حرف زده.
‫اون درِ جلوییه؟
‫فکر کنم پلیس باشه.
‫آقا، من کارآگاه تیلورم.
‫اینجا زندگی می‌کنین؟
‫اوه، من مایکل بارنتم. ‫اینم همسرم، کریستینه.
‫ما اینجا زندگی می‌کنیم، بله.
‫ما یه شکایت از یه همسایه دریافت کردیم.
‫گفتن صدای جیغ شنیدن. ‫مثل صدای یه بچه بود.
‫- ما-ما-ما می‌تونیم توضیح بدیم. ‫- می‌خوام یه نگاهی بندازم.
‫پسرامون طبقه بالا تو اتاقمونن.
‫طوفان همه‌مون رو یه کم عصبی کرده.
‫منم نمی‌خوام تو این هوا بیرون باشم،
‫ولی ما چند تا شکایت ‫از این آدرس دریافت کردیم.
‫و سازمان مراقبت از کودکان در مورد ‫شما یه پرونده‌ی تحقیقات در جریان داره.
‫و حالا صدای جیغ یه بچه اومده.
‫فکر کنم چیزی که همسایمون شنیده ‫صدای دخترخوندمون، ناتالیا، بوده.
‫- اون حالش خوب نیست. ‫- الان کجاست؟
‫خب، ما اونو از بقیه خانواده جدا کردیم.
‫- کجا؟ ‫- اونجا.
‫توی گاراژ.
‫اینجاست. اینجا مثل یه اتاقه.
‫آره، فقط موقتیه ‫تا براش یه اتاق تو بیمارستان بگیریم.
‫باشه، فکر کنم می‌خوام بشنوم ‫اون چی می‌گه.
‫خب، باید بفهمین، اون خطرناکه.
‫اون به من آسیب زده، و به پسرام،
‫و درباره اینکه کیه دروغ گفته.
‫مدارکش همش جعلیه.
‫- چه مدارکی؟ ‫- همه‌چیز.
‫شناسنامه، مهاجرت.
‫- برو پوشه رو بیار. ‫- باشه.
‫دخترتون چند سالشه؟
‫مشکل همینه، سرکار.
‫این دیوونگی به نظر می‌رسه.
‫در حد یه فیلم ترسناکه.
‫ولی اون یه آدم بالغه.
‫اون یه جامعه‌ستیزه. ‫داره تظاهر می‌کنه بچه‌ست.
‫- پلیس رو خبر کردین؟ ‫- نمی‌تونیم.
‫به محض اینکه مشکوک شدم، ‫اون سازمان مراقبت از کودکان رو خبر کرد.
‫و حالا، یه پرونده علیه من هست.
‫فقط کافیه اون پلیس رو خبر کنه ‫و بگه من اذیتش کردم،
‫و ایالت پسرامو ازم می‌گیره.
‫اون ما رو گیر انداخته.
‫- صبر کن. ‫- خانوم.
‫می‌دونم این چطور به نظر میاد.
‫و فقط بهتون می‌گم، ‫من یه مادرم، و یه معلمم،
‫و یه مسیحیم.
‫و تنها کاری که دارم سعی می‌کنم بکنم ‫اینه که خانوادمو امن نگه دارم.
‫الان می‌رم داخل.
‫باشه. باشه.
‫ناتالیا.
‫اینجایی؟
‫چیزی نیست، عزیزم. من کارآگاه تیلورم.
‫می‌تونی از اونجا بیای بیرون؟
‫این شناسنامشه.
‫به زبان اکراینی.
‫و این همه چیزیه که ما داریم،
‫ولی این چیزی بود که باعث شد برام قطعی بشه.
‫ببین، این اون نیست.
‫بهت چی گفت؟
‫همون چیزی که انتظار داری.
‫همه‌چیز رو انکار کرد.
‫گفت این شما بودین که ‫سعی کردین بهش آسیب بزنین.
‫تنها کاری که ما همیشه ‫کردیم تلاش برای کمک بوده.
‫درسته.
‫انجیل جیمز، فصل اول، آیه ۲۷ رو خوندی؟
‫«دینی که پاک و بی‌عیبه
‫پیش خدا، پدر، اینه: دیدار از یتیمان...
‫...و بیوه‌ها تو سختی‌هاشون.»
‫آره، دقیقاً. دقیقاً همون چیزیه ‫که ما سعی کردیم انجام بدیم.
‫هوم.
‫به نظرم میاد...
‫اون از ایمان و سخاوتتون ‫سوءاستفاده کرده.
‫آره، دقیقاً همین کارو کرده.
‫شما مدرک دارین، نمیشه گفت یه جرمه.
‫ولی می‌تونم بگم که اون خیلی بزرگ‌تر ‫از چیزیه که می‌گه.
‫مثل اینجا. اون اصلاً رشد نکرده
‫از وقتی چهار سال پیش اومده آمریکا.
‫اگه بچه بود، ‫رشد کرده بود، درسته؟
‫- من... حتی به این فکر نکرده بودم. ‫- آره.
‫- خب، حالا چه‌کار می‌تونیم بکنیم؟
‫خب، چطوره فرزندخوندگی رو فسخ کنیم و ‫اونو بدیم به دولت؟
‫خب، ولی اون موقع اون می‌تونه بره ‫و یه خانواده دیگه رو گول بزنه.
‫ناراحت شدم که احساس کردین ‫نمی‌تونین پیش ما بیاین.
‫اگه آدمای خوبی باشین ‫و به قانون پایبند باشین،
‫ما اینجاییم که کمکتون کنیم.
‫میدونی، یه پروسه قانونی هست
‫برای اصلاح تاریخ تولد یه نفر.
‫ما این کارو با والدین خواهرزنم کردیم.
‫اونا اهل تانزانیا هستن، ‫و شناسنامه‌هاشون
‫چند سال اشتباه بود.
‫کار با سازمان تأمین اجتماعی پیچیده شد.
‫صبر کن، پس میشه همین‌جوری این کارو کرد؟
‫در اصل فقط اصلاح یه اشتباه دفتریه.
‫بعد، می‌تونین سن قانونیش رو ‫با سن واقعیش مطابقت بدین.
‫و به خاطر معلولیتش،
‫احتمالاً می‌تونین انتخاب کنین که ‫به‌عنوان قیمش بمونین،
‫مطمئن بشین که دیگه کسی رو هدف قرار نده.
‫یه پروسه ساده‌ست ‫اگه مدارک داشته باشین.
‫چه نوع مدارکی لازم دارین؟
‫احتمالاً فقط همینایی که اینجا دارین.
‫شاید یه نامه از یه دکتر ‫که سوابقش رو بررسی کرده.
‫اگه بخواین می‌تونم یه وکیل پیشنهاد بدم،
‫یه دختری که از کلیسا می‌شناسم.
‫عالی می‌شه. ممنون.
‫احتمالاً این براتون ‫خیلی یهویی به نظر میاد.
‫ما هم تعجب کردیم که وقتی شروع کردیم ‫چقدر سریع پیش رفت.
‫ولی بالاخره، حقیقت ‫همیشه خودشو نشون می‌ده.
‫وقتی داشتی کمک لازمو می‌گرفتی،
‫ما با یه عالمه دکتر و وکیل ملاقات کردیم.
‫اونا همه سوابقت رو نگاه کردن، و موافقن.
‫تو یه آدم بالغی.
‫یکی از دکترا برامون یه نامه نوشت.
‫و ما اونو بردیم پیش یه قاضی، ‫که یه درخواست اضطراری رو امضا کرد.
‫پس حالا رسميه.
‫ما همه‌چیز رو برات درست کردیم،
‫ولی باید دیگه به‌عنوان یه بزرگسال
‫تنها زندگی کنی.
‫وقتش رسیده.
‫برات یه خونه گرفتیم.
‫داخلش واقعاً قشنگه.
‫آشپزخونه‌ش پر از غذاهای مورد علاقه‌‌ی توئه.
‫کمدش پر از لباسای جدیده.
‫کریس حتی برات یه سری ‫لوازم آرایش جدید خریده.
‫ما همچنین برات یه کارت ‫اتوبوس، یه کارت شناسایی جدید،
‫و یه کارت مقرری گرفتیم ‫که بتونی باهاش غذا بخری.
‫دادگاه به بعضی بزرگسالای معلول
‫اجازه می‌ده که قیم قانونی داشته باشن،
‫ما تصمیم گرفتیم این کارو بکنیم.
‫پس، با اینکه تنها زندگی می‌کنی،
‫ما مطمئن می‌شیم اجاره و قبضات پرداخت بشه،
‫و سراغتو می‌گیریم.
‫ولی در موارد غیر از این، تقریباً ‫همه‌چیز برات آماده‌ست و می‌تونی بری.
‫ممکنه گفتن حقیقت برات عجیب باشه.
‫خیلی وقته داری دروغ می‌گی.
‫پس اگه کسی پرسید، می‌تونی ‫بهشون بگی بچه به نظر میای،
‫ولی در واقع یه بزرگسالی.
‫تو ۲۲ سالته.
‫پس دیگه حقه زدن و ادای بچه‌ها ‫رو در آوردن کافیه.
‫همین‌جا صریح نوشته شده. ‫تو ۲۲ سالته.
‫می‌دونم این باید برات سنگین باشه.
‫خیلی وقته این دروغو می‌گفتی.
‫ولی این یه شروع تازه‌ست، ‫یه آغاز جدید.
‫چیزی داری که بخوای بگی؟
‫نه.
‫باشه، خب، اوه...
‫بفرما!
‫خب، برو دیگه، ناتالیا.
‫ما درباره این حرف زدیم.
‫سعی کن توی دردسر نیفتی.
‫آخیش.
‫- خیلی خب. خوبی؟ ‫- آره.
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫- همه چی درست میشه. ‫- واقعا؟
‫- همه چی درست میشه. ‫- باشه.