‫[الهام گرفته از روایت یک زندگی واقعی]
‫تولدت مبارک، هیزل کوچولوی من.
‫اوهوم. من با یک دونات اومدم.
‫فکر می‌کردم قراره امشب کیک بخوریم.
‫چیه؟ یعنی نمی‌شه ۲ تا آرزو داشته باشی؟
‫باشه.
‫هورا!
‫همه این‌ها واسه هیزل هستن؟
‫اینقدر با حرص بهشون نگاه نکن، مکس.
‫می‌شه یکی رو باز کنم، مامان؟
‫فقط یکی. بقیه واسه امشب هستن.
‫چرا اینقدر کادو می‌گیره؟
‫پونزده‌تا برای ۱۵ سالگی. ‫اینجوری باید کادو داد.
‫اون ۱۶ سالشه.
‫اون آبی تیره رو می‌بینی؟
‫اون واسه خودته.
‫- ممنون. از کجا می‌دونستی؟ ‫- آره.
‫چون مامان تو کارش بهترینه؟ ‫یک بغل بده، دختر جون.
‫- بیا اینجا. ‫- چی؟ نه، بابا، خیس عرقی.
‫اوه، عزیزم، این مال بارونه. ‫عرق نیست.
‫- بوی گند می‌دی. برو دوش بگیر. ‫- برو دوش بگیر، بابا.
‫بچه‌ها... من از این تیم خوشم نمیاد...
‫- هی، چیکار داری می‌کنی، مکس؟ ‫- صبحونه برمی‌دارم.
‫نه، اون صبحونه نیست، اون شکره.
‫- گفتم مشکلی نداره. ‫- اگه اینجا شکر نخوره،
‫می‌ره از تو خیابون می‌گیره.
‫خیابون؟ تو از خیابون‌ها چی می‌دونی؟
‫- تو ۱۵ سالته. ‫- درباره خیابون‌ها می‌دونم.
‫از آرایش من خوشت نمیاد؟
‫اوه، خدای من، فقط کارت رو بکن.
‫باید همیشه چیزی رو انتخاب کنی...
‫که به رنگ پوست صورتت بخوره.
‫رنگ‌های گرم‌تر هم به تو خیلی میان.
‫خیلی‌خب، من می‌رم دوش بگیرم.
‫بابا.
‫اوه، خیلی خوشگل شدی، دختر جون.
‫چیلیوک چیه؟
‫چی؟
‫چیلیوک؟ چیه؟
‫این حرف‌ها از کجا میاد؟
‫یک کارت تبریک تولده. ‫واسم پست شده.
‫«از مامانت بپرس.
‫یک مکان خاص برای کل خونواده بود».
‫- چی شده؟ ‫- اوه، هیچی.
‫- کیه؟ ‫- من...
‫نمی‌دونم.
‫اوه. چه عجیب.
‫اممم، وسایلت رو جمع کن.
‫باید بریم مدرسه.
‫مامان، طرف می‌گه از فامیل ماست.
‫برادر بابابزرگم در اورگن زندگی می‌کنه.
‫تو یک خانه سالمندان هست.
‫اگه بازم واست نامه فرستاد، ‫بهم بگو.
‫- اسمش چیه؟ ‫- برو کفشت رو بپوش، باید بریم.
‫- برو، برو، برو. ‫- باشه.
‫- شمع لازم داریم؟ ‫- اه، آره.
‫وقتی از سر کار برمی‌گردم، ‫چندتا شمع می‌گیرم.
‫ممنون.
‫حالت خوبه؟
‫آره... آره. خوبم.
‫باشه.
‫- سلام. ‫- اوه، سلام.
‫- صبح بخیر، ملیسا. ‫- صبح بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫واسم مهم نیست چی می‌گه.
‫قبل از اینکه اون رو سوار هواپیما کنیم،
‫همچین حرفی نزده بود، خیلی‌خب؟
‫- صبح بخیر. ‫- سلام، ملیسا.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- سلام.
‫صبح بخیر، عزیزم.
‫آیوی سر چی اینقدر ناراحته؟
‫- اه، همون الم‌شنگه همیشگی. ‫- اوه. مهمان یا بازیگر؟
‫مادر اهل کلرادو که دخترش ‫پارسال کشته شد رو یادت میاد؟
‫می‌گه نمی‌خواد جلوی دوربین بره.
‫سر پول یا اعصاب؟
‫- پنج دقیقه! ‫- هممم.
‫خیلی‌خب، ببین، ‫مو و آرایش رو انجام می‌دیم...
‫بعد می‌تونه تصمیم بگیره.
‫باشه.
‫خیلی‌خب، خداحافظ.
‫سلام، آیوی.
‫سلام، ملیسا.
‫اسمش کتی ویور هست.
‫ببین می‌تونی آرومش کنی یا نه، باشه؟
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫آره.
‫نوبت توئه، مل.
‫اااه.
‫همین الانش هم عالی به نظر میای،
‫پس می‌خوایم یه خرده ‫ریزه‌کاری نهایی انجام بدیم...
‫تا مثل «گوئینت پالترو» بدرخشی.
‫حتما.
‫اممم.
‫ولی راستش مطمئن نیستم ‫که جلوی دوربین بری.
‫من اه...
‫مثلا باید در موردش باهات حرف بزنم.
‫ولی بین خودم و خودت بمونه،
‫من ذی نفع برنامه نیستم.
‫می‌دونی دخترم کشته شد؟
‫آره. خیلی متاسفم.
‫یک سال گذشته. ‫پلیس هیچی پیدا نکرده.
‫اصلا راه دیگه‌ای به غیر از...
‫این برنامه به ذهنم نمی‌رسه که...
‫کاری کنه مردم بهش اهمیت می‌دن.
‫پس جنبه‌ی منفیش چیه؟
‫شوهرم می‌گه ما رو درمونده نشون می‌ده.
‫کدوم مادری درمونده نیست که...
‫بفهمه چه بلایی سر بچه‌ش اومده؟
‫- منم همین حرف رو زدم. ‫- آره.
‫خب، چند ماه پیش یک نفر ‫اینجا اومده بود...
‫اون... کارشناس جرائم خشونت‌آمیز بود.
‫گفت از بین ۶ آمریکایی، ۵ نفر...
‫در طول زندگیشون قربانی ‫جرائم خشونت‌آمیز می‌شن.
‫می‌دونی یعنی چی؟
‫کتی، تو تنها نیستی.
‫یک بار خوندم که هر عمل خشونت‌آمیز،
‫مثل انداختن یک سنگ داخل آب می‌مونه.
‫اگه ساکت بمونی،
‫موج‌های تروما فقط به کارشون ادامه می‌دن،
‫به هر کسی که برسن، ‫اون رو زیر آب می‌کشن.
‫- خیلی ببخشید. ‫- نه. به کارت برس.
‫ممکنه بچه‌هات باشن.
‫[هیزل: اینجا همون جاییه که داداش ‫بابابزرگ دیوونه‌ات درباره‌ش حرف می‌زد؟]
‫[خفن به نظر میاد! سفر کمپینگ بریم؟]
‫یک نفر دخترت رو به قتل رسونده، کتی.
‫اون شخص نباید راحت زندگی کنه ‫و بعد با عواقب کارش روبرو نشه.
‫اون شخص باید تقاص کارش رو پس بده.
‫تو باید مطمئن بشی که ‫این اتفاق بیفته.
‫ملیسا.
‫این دیگه چه حرفی بود؟
‫- هیچی، من... ‫- خیلی‌خب، اگه از دستش بدم،
‫بعد مولفه عاطفی جنایت رو از دست می‌دیم...
‫و بعد مثل بقیه برنامه‌ها می‌شیم.
‫وقتی ازت خواستم که آروم...
‫فکر کنم آماده‌ام که این کار رو بکنم.
‫دکتر گرگ طاقت نداره تا شما رو ببینه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫عالی به نظر میای.
‫- آره، بیا بریم. ‫- باشه.
‫- هیچ مشکلی پیش نمیاد. ‫- ممنون.
‫- می‌ریم ته سالن. ‫- باشه.
‫می‌تونی تو اتاق انتظار بشینی.
‫فقط می‌خوام سر بزنم، تحویل بدم.
‫سلام، شما شمع کیک تولد دارین؟
‫اه، آره. انتهای راهرو.
‫ممنون.
‫[پرداخت به اندازه مصرف] ‫[بدون قبض، بدون نگرانی]
‫می‌شه یکی از اون‌ها بدین، لطفا؟
‫آره.
‫حتما.
‫- ممنون. ‫- مرسی.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک، هیزل عزیز ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫خوش گذشت.
‫آره.
‫به نظر خوشحال میومد، نه؟
‫اممم، درسته.
‫آره.
‫من تمیز می‌کنم.
‫تو برو دوندگی کن.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫ماه می ماراتون داری، برو.
‫دوستت دارم.
‫منم دوستت دارم.
‫[تماس با زندانی در زندان ایالتی اورگن]
‫[ملاقات]
‫[ارتباط با یک زندانی از طریق تلفن]
‫زود برمی‌گردم.
‫من همینجام.
‫ممنون که با سرویس تادیبی...
‫ایالت اورگن تماس گرفتید.
‫لطفا شماره صندوق پیام را وارد کرده ‫و دکمه مربع را فشار دهید.
‫خیلی‌خب...
‫سلام.
‫- رینی هستم. تازه نقل مکان کردم. ‫- سلام، ملیسا هستم.
‫من الان پای تلفن هستم، پس...
‫- ممنون! ‫- اوه.
‫می‌خوام این رو شمرده بگم ‫که بتونی درک کنی.
‫حتی فکرش هم نکن که ‫به من و بچه‌هام نزدیک بشی.
‫اصلا به زندگی من نزدیک نشو.
‫اینقدر واسم نامه نفرست.
‫اون‌ها رو نمی‌خونم. هیچوقت نخوندم.
‫اگه فقط یک بار دیگه...
‫واسه یکی از بچه‌هام نامه بفرستی،
‫یا از اون نقاشی‌های روانیت بفرستی،
‫قسم می‌خورم که...
‫من زندگیم رو وقف این می‌کنم...
‫که وجود بدبخت و بیچاره‌ات رو...
‫- از اینی که هست، بدبخت‌تر کنم. ‫- سلام، ببخشید فقط...
‫- یه سوال دارم... ‫- خیلی ببخشید، الان نمی‌تونم حرف بزنم!
‫من اونقدر شکایت پُر می‌کنم...
‫که تک تک امتیازهات رو...
‫ازت بگیرن: تلویزیون، تلفن،
‫اینترنت، ملاقاتی، همه چیز.
‫کار خودت رو انجام دادی و ‫حالا باید تا آخر عمر کوفتیت...
‫تنهایی در اون سلول لعنتی...
‫باهاش بسوزی و بسازی.
‫صبح بخیر، استوارت.
‫سلام. خبر جدیدی چیزی نداری؟
‫نه راستش.
‫- تو چی؟ ‫- ولم کن.
‫راستی اون لحظه‌ی کتی ویور رو دیدی؟
‫کاری کرده بود که حضار...
‫- رسما به گریه بیفتن... ‫- ملیسا؟
‫من تبیتا هستم، دستیار دکتر گرگ.
‫می‌خواد باهات حرف بزنه.
‫دکتر گرگ می‌خواد با من حرف بزنه؟
‫اوهوم.
‫باشه.
‫درسته؟
‫- نه، هنوز نه. نه. ‫- سلام.
‫به جز اون تماس، چیز دیگه‌ای نباشه.
‫لطفا بیا بشین. بشین.
‫نه، باشه؟ اممم...
‫من یه جلسه دارم.
‫اه...
‫بعدا حرف می‌زنیم. باشه.
‫- فقط یه لحظه بهم مهلت بده. ‫- باشه.
‫ملیسا؟
‫آره... آره، سلام.
‫اه، ایشون جان هست.
‫اون از تیم حقوقی اومده.
‫سلام.
‫چند وقته با ما کاری می‌کنی؟
‫- دو سال. ‫- دو سال!
‫درست.
‫بعد قبلش کجا کار می‌کردی؟
‫اه، اکثرا فریلنس بود.
‫من... آرایش عروس انجام می‌دادم.
‫اوهوم، اوهوم.
‫سلام، می‌خواستی...
‫اوه، ببخشید، می‌خوای که من...
‫نه، نه، نه، بیا تو آیوی، ‫من فقط...
‫دارم یه خرده بیشتر در مورد ‫ملیسا اطلاعات کسب می‌کنم.
‫اه، دکتر گرگ، اگه قضیه در مورد دیروزه،
‫- و چیزی که به کتی گفتم، خیلی متاسفم. ‫- اه...
‫آیوی، درباره قاتل «صورت خندان» چی می‌دونی؟
‫راننده کامیون قاتل زنجیره‌ای ‫که اهل همین اطراف بود؟
‫- اوهوم. ‫- اه، در دهه ۹۰ آدمکشی می‌کرد.
‫زنجیره‌ای بوده ولی زیر ۱۰ نفر.
‫قبلا یک نامه‌هایی با صورت خندان ‫برای روزنامه‌ها می‌فرستاد.
‫- درست، درست. ‫- آره. چرا؟
‫چیز دیگه‌ای نداری اضافه کنی، ملیسا؟
‫چرا اون... چه خبر شده؟
‫این برنامه جنایت واقعی‌ایه. ‫اون گریمور هست.
‫با این حال ابتدای امروز،
‫قاتل صورت خندان به این برنامه زنگ زد.
‫گفت اطلاعاتی در مورد یک قتل داره.
‫چی؟
‫ظاهرا آقای صورت خندان گفته...
‫که حاضره فقط با دو نفر ‫در اینجا حرف بزنه.
‫خودم...
‫و ملیسا.
‫پس...
‫فکر کنم بدونی سوال بعدیم چیه، ملیسا.
‫چرا؟
‫اممم، اصلا هیچ ایده‌ای ندارم.
‫واقعا؟
‫می‌گه چندین ساله واست نامه می‌نویسه.
‫اوه، خدا، تو...
‫یکی از اون زن‌هایی هستی که ‫عاشق یک قاتل زنجیره‌ای می‌شه و حالا...
‫باید واسش سرپوش بذاریم چون...
‫- اوه، نه. نه، نه، نه. ‫- چی؟ نه.
‫نه. نه.
‫تا یک دقیقه دیگه دوباره زنگ می‌زنه.
‫یا تو بهم می‌گی کیه...
‫یا خودش می‌گه.
‫دکتر گرگ؟
‫تماس گرفتن.
‫اون پدرمه.
‫خیلی‌خب، ملیسا؟
‫اگه...
‫اگه فکر می‌کنی پدرت دروغ می‌گه،
‫هر چیزی که فکر می‌کنی ‫مفید باشه، پیشنهاد بده، باشه؟
‫باشه.
‫خوبه، خوبه.
‫اه، آماده‌ایم، تبیتا.
‫سلام. من دکتر گرگ هستم.
‫من اینجا پیش آیوی کمبل، ‫تهیه‌کننده جنایت واقعی،
‫جان هاولر از تیم حقوقی...
‫و ملیسا رید هستم.
‫الان با کی حرف می‌زنم؟
‫من.
‫یعنی کیث جسپرسون، ‫قاتل صورت خندان هستی؟
‫صدای ملیسا رو نمی‌شنوم.
‫کجاست؟
‫قبل از اینکه وارد اون قضیه بشیم، ‫بذار یک چیزی رو شیرفهم کنم.
‫من خوشم نمیاد ازم سوء استفاده کنن.
‫پس اگه فقط زنگ زدی که ‫بگی ملیسا دخترت هست،
‫خودش زودتر از تو گفت.
‫اوه، قضیه درباره ملیسا نیست.
‫این قضیه در مورد تلاش ‫برای رسوندن حقیقت...
‫به رسانه‌هاست.
‫خیلی‌خب، اممم...
‫[مزخرف می‌گه]
‫آها. از کدوم حقیقت حرف می‌زنی، جناب؟
‫اول باید صدای ملیسا رو بشنوم.
‫چی می‌خوای؟
‫سلام، میسی.
‫من رو اونجوری صدا نزن.
‫حق با توئه.
‫الان سر کار هستی.
‫فقط می‌خواستم باهات حرف بزنم. ‫من اه...
‫من از قبل حرف‌هام رو زدم.
‫بهت گفتم که گمشو.
‫یا پیامم به دستت نرسید؟
‫من اینجوری بزرگت کردم که ‫جلوی رئیست اینطوری حرف بزنی؟
‫اه، بذار خودم نگران حرف زدنش باشم، جناب.
‫اممم، خب از چه حقیقتی داریم حرف می‌زنیم؟
‫نُه‌تا بودن.
‫الان گفتی «نُه»؟
‫چی؟ چی نه‌تا بود؟
‫وقتی در سال ۱۹۹۵ اعتراف کردم،
‫یکی رو نگفتم.
‫[مزخرف می‌گه]
‫- چرا در مورد یک قربانی چیزی نگفتی؟ ‫- مگه نمی‌دونی؟
‫سریال‌های زنجیره‌ای...
‫بعضی وقت‌ها از این کارها می‌کنن.
‫پس چرا الان اعتراف می‌کنی؟
‫دارم پیر می‌شم.
‫باید تا موقعی که می‌تونم،
‫- کارها رو درست کنم. ‫- مزخرفه. عجب دروغگویی هستی.
‫دارم سعی می‌کنم اوضاع رو درست کنم، میسی.
‫تو هیچوقت تلاش نکردی که ‫چیزی رو درست کنی.
‫قبلا بهت گفتم.
‫- نه‌تا بودن. ‫- تو هیچوقت بهم نگفتی...
‫خب، شاید بهتره نامه‌هام رو بخونی!
‫اسم قربانی چیه؟
‫جین.
‫جین چی؟
‫فلانی. ‫[مقتول ناشناس]
‫اسمش رو نمی‌دونی...
‫یا فقط یک دروغ گفتی ‫که دخترت رو به بازی بگیری؟
‫اوه، من همه چی رو می‌دونم.
‫آخه نمی‌شه به همین راحتی بگم.
‫فکر کردم می‌خوای اوضاع رو درست کنی.
‫همینطوره.
‫ولی زندان کسل‌کننده است.
‫این تماس‌ها رو هم ضبط می‌کنن.
‫من فقط به ملیسا می‌گم.
‫اونم حضوری.
‫هی، ملیسا!
‫ملیسا، صبر کن!
‫تا زندان ۴ ساعت راهه.
‫می‌تونی فردا صبح بری؟
‫باید برگردم سر کارم، آیوی.
‫اون الان...
‫اون گفت یک زن دیگه رو کشته.
‫نمی‌تونی همینجوری برگردی سر کارت.
‫اون دروغ می‌گه.
‫می‌خواد دوباره من رو بازیچه دست خودش کنه.
‫پس... باهاش رودررو شو.
‫فرار نکن برو.
‫لطفا برای من ادای تهیه‌کننده‌ها رو در نیار.
‫باشه.
‫حق با توئه. متاسفم.
‫پس کمک کن که درک کنم.
‫تا حالا به ملاقاتش رفتی؟
‫دو بار.
‫وقتی ۱۵ سالم بود،
‫بعد از اینکه اولین بار دستگیر شد...
‫و موقعی که دخترم رو باردار بودم.
‫هیچکدوم از اون دفعات کمک نکرد.
‫خونواده‌ات می‌دونن؟
‫شوهرم بن می‌دونه، ولی...
‫به بچه‌ها گفتیم که اون مُرده.
‫- واقعا متاسفم. ‫- اوه...
‫این خیلی مسخره است.
‫می‌دونی چی بیشتر مسخره است؟
‫اگه دروغ نگه، یک خونواده اون بیرونه...
‫که هنوز نمی‌دونه چه بلایی ‫سر دخترشون اومده.
‫می‌تونیم واسه‌شون یک جواب بگیریم.
‫این رو جدی می‌گم. قسم می‌خورم.
‫باید درباره‌ش فکر کنم.
‫[اینجا خدا رو پیدا کردم]
‫بابا اومده خونه!
‫یالا!
‫خیلی‌خب.
‫اووه، میسی!
‫دلم واست تنگ شده بود.
‫بیا، پسرم.
‫- ممنون، بابا. ‫- واسه تو چی آوردم؟
‫- همم؟ می‌خوای ببینی؟ ‫- اممم.
‫یواشکی نگاه نکن.
‫چشم‌هات رو ببند.
‫دستت رو باز کن.
‫بفرما.
‫این رو از یک مغازه در آریزونا واست گرفتم.
‫خانم فروشنده گفت که ‫سنگ پدر آسمان هست،
‫برای محافظت و عشق پایدار خوبه.
‫خوشت اومد؟
‫یکشنبه، ۲۲ می...
‫و من جان والش هستم.
‫دو نفر از فراری‌های تحت تعقیب در آمریکا...
‫در ساعت ۹:۴۵ شب جمعه،
‫استیون رندال دای...
‫جلوی یک ماشین گشت پلیس ‫سن دیگو رو گرفت و خودش رو تحویل داد.
‫دای تحت تعقیب بوده...
‫بهت گفتم اون خیلی بچه است ‫که بخواد این‌ها رو ببینه، کیث.
‫حالا تو دردسر افتادیم.
‫داره دروغ می‌گه.
‫می‌خواد تو رو به زندگیش برگردونه.
‫یا یک خونواده وجود داره که ‫دخترشون رو از دست دادن...
‫و هیچوقت به جواب نمی‌رسن.
‫این رو همکارهات بهت گفتن؟
‫می‌دونی که چقدر دغل‌کارانه است؟
‫- مزخرفاتی که اون... ‫- کاری که بابات کرده...
‫مسئولیت تو نیست.
‫مزخرفاتی که اون گفت ‫و مزخرفاتی که من دیدم...
‫می‌دونستم، می‌دونستم یه جای کار می‌لنگه.
‫هیچ کاری در موردشون نکردم.
‫تو یک بچه بودی.
‫ولی الان آدم بالغ هستم.
‫یادت نمیاد آخرین باری که رفتی، چی شد؟
‫چون من یادم میاد.
‫چندین ماه حالت خوب نبود، ملیسا.
‫مثل یک روح بودی.
‫من فقط... من...
‫می‌دونم اگه اونجا نرم...
‫و باهاش سر و کله نزنم،
‫بعد دست از این کارهاش برنمی‌داره.
‫هیچوقت دست از سر ما برنمی‌داره.
‫مطمئن نیستم که اصلا ‫دلت بخواد دست از سرت برداره.
‫این حرفت یعنی چی؟
‫چون حتی بعد از تموم ‫کارهایی که اون کرده،
‫هنوز دوستش داری.
‫اون همیشه یک هیولا نبود. ‫تبدیل به یک هیولا شد.
‫قبل از اون، فقط...
‫بابام بود.
‫تو هیچوقت اونجوری ندیدیش، ‫ولی من دیدم.
‫باشه.
‫خب، به بچه‌ها چی بگیم؟
‫سلام.
‫حالت خوبه؟
‫آره، ممنون.
‫شما یک ساعت وقت دارین. خوبه؟
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت، میسی.
‫من رو اونجوری صدا نزن.
‫آقای جسپرسون، من آیوی کمبل هستم.
‫پای تلفن با هم حرف زدیم.
‫اوه، آره. از کارهای شما لذت می‌برم.
‫ممنون. ممنون. اه، خب زندان...
‫بهمون اجازه داده که ‫این گفتگو رو ضبط کنیم،
‫ولی ازتون می‌خوام که ‫فرم انتشار رو امضاء کنین.
‫اوه. اوه.
‫این چیزیه که اول باید وکیلم...
‫یه نگاهی بهش بندازه؟
‫می‌خواستی ما بیایم اینجا ‫تا در مورد یک قتل حرف بزنی.
‫حالا اومدیم اینجا، پس حرف بزن.
‫چیلیوک رو یادت میاد؟
‫اون روز رو یادت میاد که ‫فقط خودم و خودت رفتیم شنا کنیم؟
‫بعدش ما...
‫کنار رودخونه نشستیم ‫و داشتی به آب نگاه می‌کردی...
‫و بعدش گفتی...
‫«رودخونه رو ببین، بابا. چقدر درخشانه.
‫فکر کنم چیلیوک یک دختره».
‫این رو یادت میاد؟
‫آقای جسپرسون، شما قول دادی که...
‫در مورد قربانی نهم، ‫مقتول ناشناس به ما بگی.
‫ما آماده‌ایم هر حرفی که ‫شما می‌خوای بزنی رو ضبط کنیم،
‫ولی قبلش باید فرم انتشار رو امضاء کنین.
‫من قبلا به آیوی گفتم ‫که کل این قضیه فقط یک دروغه...
‫- تا من رو بکشونی اینجا... ‫- ای کاش همینطور بود.
‫پس حرفت رو ثابت کن. ‫اسمش چیه؟
‫خب، اگه این رو بگم،
‫بعد از جات بلند می‌شی...
‫و از اینجا می‌ری بیرون...
‫و من دوباره تا ۱۵ سال دیگه نمی‌بینمت.
‫خب، اگه الان بهم نگی،
‫پس از جام بلند می‌شم و...
‫از اینجا می‌رم بیرون و تا آخر عمرت،
‫دیگه من رو نمی‌بینی، پس...
‫دوتا حق انتخاب داری، جسپرسون.
‫فرم رو امضاء کن.
‫یا برگرد به سلولت.
‫اوه، فکر کنم این رو نگه دارم.
‫ببینم می‌تونم یک کار ‫مفیدی باهاش بکنم یا نه.
‫بس کن، بابا، فقط بهش پس بده.
‫الان شنیدی چی گفتی؟
‫بابا صدام کردی.
‫می‌خوام اینو به لباست وصل کنم، باشه؟
‫چی؟ آها، باشه.
‫میسی، میای اینجا آرایشم کنی؟
‫واسه دوربین قشنگم کنی؟
‫- واسه همین داری این کار رو می‌کنی؟ ‫- چی؟
‫برای جلب توجه و اینکه بری تو تلویزیون؟
‫من که دور خونه نمی‌گشتم
‫ادای خوانندهه دالی پارتن رو در بیارم.
‫♪ دوباره اومدی ♪
‫♪ درست وقتی که داشتم ‫خودمو جمع و جور می‌کردم ♪
‫♪ بازم از در اومدی تو ♪
‫♪ مثل همون دفعه‌های قبل ♪
‫♪ و قلبم رو دور انگشت کوچیکت پیچوندی ♪
‫ها ها ها ها.
‫میگی من دنبال توجه‌ام؟
‫نه، دارم میگم که
‫تو هنوز دختر کوچولوی منی...
‫که تو جیبام دنبال گنج می‌گرده.
‫واسه همین اینجایی.
‫نه، به خاطر تو اینجا نیستم.
‫ما اینجاییم که حقیقت رو بفهمیم، کیث.
‫- خب، پس بگو. ‫- میگم.
‫وقتی که این میسی
‫بگه چرا ادا در میاره که انگار هدیه‌ی خداست
‫وقتی که از هر قتلی که مرتکب شدم
‫اون بیشترین نفع رو برده.
‫ببخشید؟
‫هر بار که یه زن نفس آخرش رو کشید،
‫تو کادو گرفتی.
‫زمان پدر دختری.
‫بعدش لازم داشتم
‫پیشت باشم،
‫چون...
‫از تاریکی دورم می‌کرد.
‫پس برات خرت و پرت می‌خریدم
‫و کادوهای بزرگ که می‌دونستم
‫مامانت نمی‌تونه بخره.
‫کلی شکلات.
‫و دیدن خوشحالیت همه کارایی که کردم رو
‫پاک می‌کرد.
‫چون اگه تو انقدر منو دوست داشتی
‫و منم انقدر دوستت داشتم...
‫پس، آره،
‫نمیشد که من انقدر آدم بدی باشم.
‫این چه ربطی به قربانی نهم داره؟
‫چون بعد از اینکه کشتمش،
‫برات یه ترامپولین خریدم.
‫یادت میاد؟ ‫آخرین کادویی بود که بهت دادم.
‫باید برم دستشویی.
‫میشه برم دستشویی لطفاً؟ ‫مرسی.
‫پس جسپرسون پدرت بود.
‫ممنون میشم اگه پیش خودت نگه‌ش داری.
‫منم ممنون میشم اگه یه چیزی نصیبم بشه.
‫آروم باش. ‫فقط می‌خواستم ببینم مثل بابات
‫آدم مریضی هستی یا نه.
‫دیگه باید برم، آیوی.
‫صبر کن، آقای جسپرسون، لطفا.
‫هنوز چیزی نگفتی.
‫اینو ببین.
‫اگه دست دکتر گرگ چیزی ندم
‫نمی‌ذاره دوباره بیایم.
‫اسم قربانی چی بود؟
‫جسدش رو کجا سر به نیست کردی؟
‫از میسی بپرس.
‫اون می‌دونه.
‫هی.
‫خب، چندتا لیوان خوردی؟
‫دوتا.
‫پس واسه منم دوتا بیارید.
‫می‌دونم امروز خیلی سنگین بود.
‫خیلی بیشتر از دوتا لازمه که یادم بره.
‫خوبه، خوبه.
‫چون لازم دارم که یادت بمونه.
‫چی رو یادم بمونه؟
‫خب، وقتی رفتی دستشویی،
‫سعی کردم یه چیزی ازش بکشم بیرون.
‫و چیزی بهت نگفت چون داره دروغ میگه.
‫در واقع نه.
‫گفت: «از میسی بپرس، اون می‌دونه.»
‫چی رو بپرسی؟ من چی باید بدونم؟
‫واسه همین دارم ازت می‌پرسم.
‫به خدا نمی‌دونم، آیوی، قسم می‌خورم.
‫باشه.
‫ترامپولین.
‫منظورش این بود که این آخرین کادوییه
‫که قبل از دستگیریش برات آورد؟
‫آره، فکر کنم همینطوره.
‫من...
‫من ۱۵ ساله‌م بود.
‫زمستون بود. کاپیشن پفی تنم بود.
‫تازه برای کریسمس گرفته‌ بودمش.
‫می‌خوای بپری.
‫هی، بابا.
‫قطعا بعد از اون بود.
‫باشه. کریسمس.
‫کریسمس. کریسمس.
‫- این چیه؟ ‫- جدول زمانی از قتل‌هاش.
‫خدای من. ببخشید.
‫سلام، میشه یه دونه دیگه بیارید لطفاً؟
‫اگه کل بطری رو بذارم ‫ارزون‌تر درمیاد.
‫آره، فکر خوبیه. ممنون.
‫پس این زندگی توئه، آیوی کمبل؟
‫ساختن جدول‌ زمانی برای قاتلای زنجیره‌ای؟
‫زندگی من هر چی باشه ‫که جدیدترین داستان جنایی بخواد.
‫افسرده‌ات نمی‌کنه؟
‫فکر کردن به همه اون اتفاقات وحشتناکی که ‫همیشه برای مردم می‌افته؟
‫می‌دونی، اتفاقات وحشتناک همینطوری نمی‌افتن.
‫آدمای وحشتناک باعثش می‌شن،
‫و این برای من جالبه.
‫«بازی مرگ» چیه؟
‫فقط بگو.
‫دوست داشت خفه‌شون کنه، ‫ولی نه تا حد مرگ.
‫تا حدی خفه‌شون می‌کرد که
‫بیهوش بشن و دوباره به هوش بیان.
‫بعضی وقت‌ها ساعت‌ها طول می‌کشید.
‫که دوباره بتونه بهشون تغرض کنه.
‫فکر کردم می‌دونستی.
‫سعی کردم از جزئیات دوری کنم.
‫می‌تونم به ادل بگم با شرکت باربری تماس بگیره.
‫خسته‌م. می‌رم.
‫حالت خوب میشه؟
‫اینجا چی ‌کار می‌کنیم؟
‫می‌دونم چجوری میشه یه قتل بی‌نقص انجام داد.
‫چسب نواری خیلی به درد می‌خوره.
‫ولی باید با خودت ببریش.
‫چون حالا دیگه می‌تونن از روی اونم اثر انگشت بگیرن.
‫به همین سادگی.
‫بست زیپی خیلی بهتره.
‫فکر کنم زیادی
‫کتابای جنایی خوندی، بابا.
‫کیث هانتر جسپرسون، ملقب به قاتل صورت خندان،
‫اعتراف کرد که پنج سال پیش
‫اولین قربانیش، کلی دیویس را
‫به این خونه تو پورتلند کشوند، جایی که
‫اون موقع با نامزدش زندگی می‌کرد.
‫نظرت چیه؟
‫بیا تو، نشونت میدم.
‫جسپرسون میگه کلی رو ‫به شکل وحشیانه تو نشیمن کتک زد،
‫بعد خفه‌ش کرد و کشت.
‫اون ادعا می‌کنه که رابطه‌شون رضایتی بوده،
‫ولی پلیس خلاف این میگه.
‫پس اینجا خونه الیسونه؟
‫آره. دختر خوبیه.
‫گذاشت بیام اینجا زندگی کنم.
‫باورم نمیشه اینقدر زود نامزد جدید پیدا کردی.
‫می‌خوام تخت دوطبقه بگیرم.
‫ولی فعلاً باید رو مبل بخوابی.
‫سلام، میسی.
‫- سلام، بابا. ‫- داری چی کار می‌کنی؟
‫خواب بد دیدم.
‫خواب دیدم یه زن داره موهامو نوازش می‌کنه.
‫عجب.
‫این سس اسپاگتیه.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫صبح به خیر.
‫باید با مامانم حرف بزنیم.
‫اسپوکن زندگی می‌کنه.
‫باشه. آره، بریم.
‫- باشه. ‫- بیا بریم.
‫[خونه نیست.]
‫می‌دونی مامان کِی برمی‌گرده؟
‫می‌شه بیاییم تو؟ پیغام گذاشتم، فقط...
‫باید برم زیرزمین.
‫بابت رفتار ناپدریم معذرت می‌خوام.
‫این روی خوبشه.
‫خب، دقیقاً دنبال چی می‌گردیم؟
‫مامانم همه رسیدهاشو نگه می‌داشت.
‫وقتی با سه تا بچه فقیر باشی،
‫بعضی وقتا باید یه چیز رو پس بدی ‫که بتونی شام بخری.
‫بعد از طلاق اومدید اینجا؟
‫آره. وقتی ۱۲ ساله‌م بود.
‫مامانم و مادربزرگم بالا می‌خوابیدن
‫و من و خواهر و برادرم اینجا پایین.
‫اینجا؟ هر شب؟
‫آره، تخت‌هامون درست همونجا بود.
‫اون آقای خوش‌برخورد چی؟
‫اون چند سال بعد اومد.
‫این یارو چی کار کرده؟
‫وای خدای من.
‫این برندنه، نامزد قبلیم تو دبیرستان.
‫ملیسا؟
‫سلام، مامان.
‫همینجوری پیدات می‌شه؟ ‫حتی زنگ نمی‌زنی؟
‫چهار بار زنگ زدم. پیام گذاشتم.
‫این آیوی ـه، رئیسمه.
‫سلام، عزیزم.
‫پس پدرت رو دیدی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫برادرت بهم گفت.
‫شین باهاش حرف می‌زنه؟ از کی تا حالا؟
‫وقتی نه زنگ بزنی نه سر بزنی، ‫از همه جا بی‌خبر می‌مونی.
‫بهت زنگ می‌زنم.
‫ببخشید، آیوی.
‫چای می‌خورید؟
‫من همه مدارکام رو سوزوندم.
‫و اصلا نمی‌دونم
‫اون ترامپولین زشت چی شد.
‫یعنی نمی‌دونی اون موقع بابا از کجا اومده بود؟ ‫[دکتر گرگ]
‫نه، و اگه بگم معذرت می‌خوام که ‫نمی‌تونم کمکتون کنم، دروغ گفتم.
‫ولی اگه حرفای آقای جسپرسون راست باشه،
‫یه خانواده‌ای می‌تونه از این اطلاعات استفاده کنه.
‫آیوی، می‌دونی کار من چیه؟
‫ملیسا گفت که مددکار موسسه «سلویشن آرمی» هستی.
‫به زن‌ها و بچه‌ها کمک می‌کنم از خیابون بیان بیرون
‫و هر روز تو جای امنی زندگی کنن.
‫سهم خودم رو ایفا می‌کنم.
‫البته وقتی پای بچه‌های خودت باشه نه.
‫اونا باید خودشون گلیم خودشونو از آب بکشن.
‫مگه سقف بالا سرتون نداشتید؟
‫- غذا نداشتید؟ ‫- باهامون حرف نمی‌زدی، مامان.
‫- هیچی رو توضیح نمی‌دادی. ‫- تو به بچه‌هات چی گفتی؟
‫- اون فرق داره. ‫- چه فرقی؟
‫نمی‌خوام سرزنشت کنم.
‫ولی پدرت هنوزم خیلی خطرناکه.
‫نه، اون یه آدم ناامید و بدبخته
‫و زندانه.
‫آیوی، میشه ما رو تنها بذاری؟
‫آره، آره، حتماً.
‫باید یه جا زنگ بزنم.
‫- اشکالی نداره برم بیرون؟ ‫- بفرما.
‫مامان، جریان چیه؟
‫چرا اینقدر عجیب رفتار می‌کنی؟
‫سال‌ها پیش، بعد از اینکه پدرت رفت...
‫آخر شب بود، داشتم تمیزکاری می‌کردم.
‫تلفن زنگ زد. یه مرد بود.
‫گفت...
‫«دقیقاً می‌دونم چی پوشیدی، جون.»
‫و لباس خوابم رو دقیقاً توصیف کرد.
‫حتی دمپایی‌هام رو.
‫من کجا بودم؟
‫شما بچه‌ها پایین خوابیده بودید.
‫خیلی ترسناک بود.
‫همه چراغ‌ها رو خاموش کردم ‫که نتونه منو ببینه.
‫توی تاریکی رو مبل نشستم،
‫یه چاقوی آشپزخونه دستم بود،
‫و زل زده بودم به دستگیره‌ی در ورودی.
‫فکر می‌کنی کار بابا بود؟
‫مطمئنم کار خودش بود.
‫بعدش زنگ زد و گفت یه دوستش رو فرستاده.
‫گفت باید منتظر باشم دوباره ببینمش.
‫کی؟
‫می‌دونی که همیشه یه سری آدم بودن
‫که مثل بنده‌ش بودن، کاراشو انجام می‌دادن.
‫یعنی مثل طرفدار؟
‫تنها چیزی که می‌دونم
‫اینه که بعضی وقتا از فروشگاه که بیرون میام
‫لاستیک ماشینم پنجر شده.
‫یا وقتی برمی‌گردم خونه،
‫لیوانا رو گذاشتن تو یه کابینت دیگه.
‫- مامان، توهم زدی. ‫- نه!
‫اون می‌خواد من بدونم...
‫که فقط به خاطر اینکه اون می‌خواد ‫من زنده‌ام.
‫اون می‌خواد زنده باشم.
‫مامان...
‫باید حرفمو بشنوی.
‫بیرون از دیوارهای زندانم قدرت داره.
‫و تو شرایط درست...
‫می‌تونه به هر کسی آسیب بزنه.
‫حتی میسی کوچولوی خودش.
‫وقتی پای تلفن بودم دیدمش.
‫باید همون باشه، درسته؟
‫ما فقط یه ترامپولین داشتیم.
‫- خب، بیا. ‫- صبر کن. اینم بگیر.
‫خیله خب.
‫سرشو گرفتی؟
‫- آره. ‫- باشه.
‫اینجاست.
‫خیابون مین ۱۵۲۹. دنتون، تگزاس.
‫این... تگزاسه.
‫ایول.
‫آره.
‫تگزاس.
‫که چی؟
‫ظاهراً، خلاص شدن از شر ترامپولین‌ خیلی سخته.
‫یه برچسب قدیمی روی ترامپولینمون پیدا کردیم
‫که مارو به یه فروشگاه لوازم ورزشی ‫تو تگزاس رسوند.
‫آیوی کل شب دنبال قتل‌های حل‌نشده گشت.
‫نمیشه سرزنشت کرد ‫که تو اولین اعترافت ازش حرفی نزدی.
‫تو اینجا تو اورگان از اعدام در رفتی
‫ولی تگزاس به محض اینکه پیدات کنه کارت تمومه.
‫به نظر میاد امروز خیلی سرحالید.
‫خب، فکرم اینه که این پروسه خیلی سریع‌تر پیش میره
‫وقتی پلیس رو در جریان بذاریم، ولی خب،
‫اونوقت دیگه کنترل داستان از دستت میره.
‫پس اگه می‌خوای خودت همه چیزو کنترل کنی،
‫الان وقتشه.
‫آه، یه بار محموله قاب‌ها رو
‫توی دنتون، تگزاس تحویل دادم.
‫و...
‫مسئول اعزام گفت که یکی دو روز دیگه ‫یه بار دیگه دارم.
‫واسه همین تصمیم گرفتم
‫یه دوری بزنم.
‫رفتم یه کافه
‫که همبرگر بخورم.
‫و یه دختر خوشگل که ‫گارسون بود بهم سرویس داد.
‫و تازه شیفت روزش تموم شده بود.
‫من غذامو خوردم و برگشتم به کامیونم.
‫دنبال دردسر نبودم.
‫ولی فکر کنم...
‫یه چیزی دنبال من بود،
‫چون چی فکر می‌کنی؟
‫همون دختره،
‫و داره ماشین می‌گیره.
‫با اون هیکلش زیباش.
‫و اون...
‫سرنوشت بود.
‫واسه همین نگه داشتم و ازش پرسیدم
‫اگه کمک می‌خواد، و...
‫منو از کافه شناخت،
‫و گفت که باتری ماشینش تموم شده.
‫اسم کافه چی بود؟
‫- یادم نمیاد، آیوی. ‫- چرت نگو.
‫اون خودش سوار کامیونت شد؟
‫خب، مردد بود، ‫ولی بهش عکس بچه‌هامو نشون دادم
‫که همیشه روی آفتابگیر داشتم.
‫راستش وقتی می‌بینن که دختر داری، ‫آروم‌تر می‌شن.
‫اسمش چی بود؟
‫چی شد اون دختر کوچولویی که عاشق دالی پارتن بود؟
‫منظورم اینه، فکر کردم که تو...
‫تو قرار بود یه ستاره بشی.
‫و بعدش یه جوری...
‫آرایشگرشون شدی.
‫از انتخابای زندگیم ایراد می‌گیری؟
‫خب، این دختره، همون گارسونه،
‫واقعاً می‌خواست یه ستاره بشه.
‫و صدای خیلی خوبی هم داشت.
‫با گیتاری که همراهش بود
‫آواز ‌خوند.
‫چند ساعتی تو جاده بودیم.
‫و...
‫آخرش رفتیم خونه.
‫ولی من اذیتش نکردم.
‫و می‌خوام این ثبت بشه،
‫من تو عمرم به هیچ زنی تعرض نکردم.
‫هیچوقت بابت رابطه پول ندادم.
‫بعضی از اون دخترا خودشون راضی بودن؟ آره.
‫آیا خفه‌شون کردم؟ آره.
‫ولی هیچوقت هیچوقت اذیتشون نکردم.
‫خب، بعدش چی شد؟
‫همینجور حرف می‌زد ‫که چطور قراره یه ستاره بزرگ بشه
‫و من یه روز می‌تونم پز بدم
‫که یه روزی می‌شناختمش.
‫و این منو عصبانی کرد.
‫منظورم... اون خودشیفتگی.
‫واسه همین بهش گفتم،
‫«چطوری می‌خوای یه ستاره بزرگ بشی
‫اگه اول من بکشتت.»
‫بذار بهت بگم خفه کردن یه زن چطوریه.
‫آسون نیست.
‫تو این مدت یاد گرفته بودم که اگه با مشتم
‫مستقیم به حنجره فشار بیارم،
‫فقط باید همونجا نگه دارم و...
‫زمان بگذره،
‫و وقتی بوی ادرار به مشامم می‌رسید،
‫می‌فهمیدم کار تموم شده.
‫ولی اون فرق داشت.
‫داشتم خفه‌ش می‌کردم، و یه بویی
‫ازش بلند شد.
‫می‌دونی، مثل وقتی که یه راسو ‫گیر می‌افته از خودش منتشر می‌کنه.
‫ولی... ولی این ترس نبود
‫و ادرار هم نبود. این...
‫بوی گریپ‌فروت بود.
‫گریپ‌فروت؟
‫بوش کل کابین کامیون رو پر کرده بود.
‫اون پوست صورتی‌رنگ، می‌دونی...
‫خیلی روشن بود، مثل مرکبات.
‫و اون منو گیج کرد.
‫ولی خودش بود.
‫اون...
‫بوی مرگش بود.
‫تازه داشتم جابه‌جاش می‌کردم،
‫ولی بیدار شد.
‫قسم می‌خورم که مرده بود.
‫ولی شروع کرد به سرفه کردن.
‫واسه همین فقط زدمش توی سرش،
‫و اون موقع بود که واقعاً مرد.
‫سلاح قتل چی؟
‫با چی زدی تو سرش؟
‫آچارم. 28 سانتیم.
‫خب، بعدش چی شد؟
‫بلندش کردم
‫و بردمش زیر یه پل
‫و انداختمش همونجا.
‫و بعدش یه ترامپولین خریدم.
‫و مستقیم اومدم پیش تو.
‫اسمش چی بود؟
‫فکر می‌کنی خیلی از من بهتری، نه؟
‫فکر می‌کنی خیلی باهام فرق داری.
‫نمی‌بینی که ما دوتا مثل همیم، نه؟
‫ذاتت مخفی‌کار و پنهانه،
‫خیلی خوب بلدی ادای کسی رو دربیاری
‫که نیستی.
‫ادای آدمای سرسخت رو درمیاری، ‫ولی تو عمق وجودت،
‫پر از عدم اعتماد به نفسی،
‫و از اینکه نتونی کسی رو ‫دوست داشته باشی می‌ترسی.
‫و از اینکه کسی نتونه ‫دوستت داشته باشه هم می‌ترسی.
‫من بیست ساله ازدواج کردم.
‫با بن، اون مدیر شعبه؟
‫و اون بچه‌ها.
‫مکس.
‫اون می‌دونه که چشم‌هاش به من رفته؟
‫و هیزل، با یونیفرم چهارخونه‌ی کوچولوش،
‫شرط می‌بندم میره...
‫دیگه درباره بچه‌هام حرف نزن.
‫متاسفم که مجبوری...
‫پدری مثل من داشته باشی، میسی.
‫تو لیاقت بهتر از اینو داشتی.
‫چیز دیگه‌ای برامون نخریدی؟
‫دیگه برای ترامپولین خیلی بزرگ شدی؟
‫بذار ببینم تو جیبام چی دارم.
‫چه گنجی اینجا پیدا می‌شه؟
‫هوم؟
‫هوم. خب، این چیه؟
‫- من اینو می‌خوام. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫هر چی جز اون.
‫اون یکی، مخصوص میسیه.
‫اون یه گیتار داشت.
‫صبر کن، چی؟
‫- چی شده؟ ‫- هی، بن.
‫هی. چطور پیش رفت؟
‫هنوز تموم نشده. به کمکت نیاز دارم.
‫میشه بری سر
‫- گاوصندوقم، لطفاً؟ ‫- مامانه؟
‫میشه باهاش حرف بزنم؟
‫امیدوار بودم تا حالا رفته باشی.
‫اینجا داریم یه مشکلی رو حل می‌کنیم.
‫به کمکت نیاز دارم.
‫لطفاً برو سر گاوصندوقم. لطفاً، لطفاً، لطفاً.
‫هی، الان برمی‌گردم، باشه؟
‫فقط یه لحظه.
‫خب، اینجام.
‫رمزش سالگرد ازدواجمونه.
‫باشه. ۰۷-۲۹-۰۴.
‫باز شد.
‫باید یه جعبه عطر باشه. ‫روش نوشته «الیزابت پاپی».
‫می‌دونی، خالیش کن،
‫و یه پیک گیتار زرد رنگ اونجاست.
‫این...
‫واسه توئه.
‫که بتونی مثل دالی یه ستاره بشی.
‫روش چی نوشته؟
‫«وسکی‌ریور.»
‫یه کافه تو تگزاس. وسکی ریور.
‫- هی ملیسا، چه خبره؟ ‫- آره.
‫از قربانی نهم
‫سرنخ پیدا کردیم.
‫پس اون راست می‌گفته؟
‫نمی‌دونم، ولی اگه واقعاً یکی دیگه رو کشته باشه،
‫باید یه کاری درباره‌ش بکنم.
‫ملیسا، اگه این راه رو بری
‫همه می‌فهمن که پدرت
‫همون قاتل صورت خندانه.
‫این رو که می‌دونی، درسته؟
‫ملیسا؟
‫پیداش کردم.
‫بعداً زنگ می‌زنم، باشه؟ ‫دوستت دارم. خداحافظ.
‫خودشه؟ اسمش چیه؟
‫«این شهر کوچک هدر ریچموند را به خاطر دارد،
‫دختری که آرزوی خواننده شدن داشت ‫و در تاریخ ۱۸ فوریه ۱۹۹۵
‫به قتل رسید.
‫آخرین بار در حال خارج شده از کافه‌ی محل کارش
‫در جفرسون، تگزاس،
‫وسکی ریور دیده شد.»
‫لعنتی. ما حلش کردیم.
‫صبر کن، صبر کن. وایسا. وایسا.
‫قتلش حل نشده نیست.
‫چی؟ یعنی چی؟
‫«نامزد هدر، الایژا کارتر،
‫به جرم قتل وی محکوم شد.
‫هنوز در صف اعدامه. ‫و همچنان ادعا می‌کند که بی‌گناه است.»
‫صف اعدام؟
‫دو ماه دیگه بیشتر وقت نداره.
‫خدای من.
‫لعنتی. ‫باشه، باید بریم تگزاس
‫و همین الان بفهمیم قضیه چیه.
‫[قاتل صورت خندان]