‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫توی زندگی ماها یه سری لحظات فراموش نشدنی وجود داره.
‫نه.
‫بخوام دقیق‌تر بگم،
‫لحظات متعددی که زمان متوقف میشه.
‫[آیزاک آسیموف : پایان ابدیت]
‫[دوان]
‫مچتو گرفتم، دزد کوچولو.
‫این بار دوممه
‫که از نزدیک بهش خیره میشم.
‫زمان جادویی داره
‫که ما رو از نظر قد و فاصله
‫بهم نزدیک‌تر می‌کنه.
‫در قضیه فیثاغورس،
‫توان آ بعلاوه توان بی
‫مساوی است با بزرگترین ضلع مربع سی.
‫سانگ ژی.
‫به چی زل زدی؟
‫همین الان گنجشک مادر
‫برای بچه‌هاش غذا آورد.
‫دوتا بچه گنجشک سر غذا باهم دعوا می‌کردن.
‫بعدش مادرشون با غذا پرواز کرد
‫و از لونه رفت.
‫بعدش بچه‌ها برای
‫یکی دو دقیقه گیج و مبهوت موندن.
‫یخ زده بودن.
‫همگی ساکت.
‫سانگ ژی.
‫حواست باشه
‫و به تخته‌سیاه نگاه کن.
‫بشین.
‫بیاین سوال سوم رو با صدای بلند بخونیم.
‫مثلت ABC
‫با طول ضلع‌های
‫پنج، سیزده و دوازده سانتی‌متر است.
‫به طور واضح
‫ما می‌بینیم که بزرگ‌ترین ضلع مثلث،
‫ضلع C هست.
‫پس،
‫اینطور چطور بدست میاریم؟
‫مساوی پنج...
‫شرط میگه
‫طول ضلع A و B باید یکسان باشه.
‫این چه نوع مثلثی هست؟
‫مثلث قائم الزاویه.
‫پایه رو در ارتفاع ضرب و بر دو تقسیم می‌کنیم.
‫اینو ببینید.
‫شما اینو انتخاب کردید، درسته؟
‫سوال بعدی.
‫زاویه اول برابر است با زاویه دوم.
‫و زاویه سوم 108 درجه است.
‫سانگ ژی!
‫چی می‌گفتم؟
‫زاویه چهارم 72 درجه هست.
‫هنوز به اونجا نرسیدم.
‫پس کجا رو می‌خوندین؟
‫ساکت.
‫زاویه اول برابر است با زاویه دوم.
‫پس خط AB موازی است با خط CD.
‫و از اونجا که اونا دو خط موازی هستن،
‫پس زوایای داخلی یک طرف باهم مکمل هستن.
‫- پس دراین حالت زاویه سوم... ‫- کافیه.
‫منظورم سوال نبود.
‫رفتارت برام مهمه.
‫سانگ ژی، فردا بگو
‫پدر و مادرت به مدرسه بیان.
‫بشین.
‫ادامه میدیم.
‫زاویه اول برابر است با زاویه دوم.
‫این یعنی اینکه این دو خط صاف
‫باهمدیگه موازی هستن.
‫زویای داخلی باهمدیگه مکمل هستن.
‫پس زاویه چهارم رو حساب کنید.
‫[پایه هشتم - کلاس شماره یک]
‫- بریم خونه. ‫- بریم.
‫بابت قبل متاسفم.
‫خط اشتباهی رو نشونت دادم
‫و معلم بازم مچتو گرفت.
‫در دو هفته اخیر
‫مادرت دو بار به مدرسه اومده.
‫نمی‌فهمم چه هیزم تری بهش فروختم.
‫ولی وقتی سوالش رو
‫با سوال خودش جواب دادی
‫منم دلم می‌خواست با مشت بزنمت،
‫چه برسه به آقای چن.
‫بنظرت صداش هیپنوتیزم‌کننده نیست؟
‫اگه کاری نمی‌کردم،
‫قشنگ خوابم می‌گرفت.
‫راست میگی.
‫ولی چرا همیشه مچ تو رو می‌گیره؟
‫هیچوقت نمی‌‎تونه مچ منو بگیره.
‫[ازش بپرس ببین می‌خواد به کتابفروشی بره]
‫بریم.
‫می‌خوای به کتابفروشی بریم؟
‫چرا؟
‫فو ژنگشو و همینطور...
‫چندتا از همکلاسی‌هاش دعوت‌مون کردن.
‫بیا باهم بریم.
‫چرا می‌خوای بری؟
‫تا لوازم تحریر بخرم.
‫تو هم میای؟
‫نه.
‫[میاین؟]
‫سانگ یان، خیلی وقته از خونه رفتی.
‫پس کی برمی‌گردی؟
‫می‌تونی فردا برگردی؟
‫خیلی دلم برات تنگ شده.
‫بالاخره میای؟
‫نه، نمیام.
‫ولی اونجا منتظرمون هستن.
‫لطفا بیا بریم.
‫اگه تو می‌خوای، برو.
‫امروز حس و حالش رو ندارم.
‫بخاطر اینکه پدر و مادرت باید به مدرسه بیان؟
‫برنامه‌ت چیه؟
‫اونا نمیان.
‫ولی اینطوری
‫آقای چن باهاشون تماس می‌گیره.
‫برای همین از برادرم خواستم بیاد.
‫جواب داد.
‫[نه]
‫من رفتم.
‫- صبر کن. ‫- سانگ ژی.
‫خداحافظ.
‫سانگ ژی، پس چرا داری میری؟
‫نمی‌خوای به کتابفروشی بیای؟
‫سانگ ژی نمیاد؟
‫معلم دعواش کرده.
‫حالش گرفته‌‎س.
‫بازم قراره مادرش بیاد؟
‫والدین اون بیشتر از والدین تو میان، فو ژنگشو.
‫شرم بر تو.
‫سرت به کار خودت باشه.
‫چرا کمکم نمی‌کنه؟
‫سانگ یان، خیلی سنگدلی.
‫می‌دونم.
‫[سگ احمق]
‫بعد رفتن به دانشگاه منو کلا ول کردی.
‫می‌دونم.
‫منو با مشکلاتم تنها گذاشتی.
‫می‌دونم.
‫[عصبانی‌م. دارم عصبانی میشم. ضدحال]
‫چطور تو چشم بابا و مامان نگاه کنم؟
‫به این راحتی دست برنمی‌دارم، سگ احمق.
‫چیکار کنم؟
‫هاپو.
‫بیا اینجا.
‫آخه چقدر بانمکی.
‫تو سانگ یان، اون سگ احمق رو می‌شناسی؟
‫منو تنها گذاشته و حتی عصبانیم کرد.
‫بنظرت آدم منزجرکننده‌ای هست، نه؟
‫گوش کن، تو نباید در آینده ‫مثل اون به یک سگ احمق
‫تبدیل بشی.
‫با اینکه الان یه هاپوی احمق کوچولو هستی،
‫ولی مثل اون نشو، باشه؟
‫اینطوری بمونی بهتره.
‫تو هم می‌خوای منو عصبانی کنی؟
‫پس اینطوریه؟
‫مطمئنم تو هم یه سگ احمق میشی.
‫درست مثل سانگ یان.
‫ژی‌ژی، خوش اومدی.
‫مامان.
‫گوش کن.
‫وایسا.
‫این میوه‌ها رو ببر بالا.
‫سانگ یان برگشته.
‫برگشته؟
‫آره.
‫موقع رفتن از پله‌ها مراقب باش.
‫- باشه. ‫- اون...
‫امروز چقدر عجیب شده.
‫سانگ یان!
‫چی شده؟
‫جراحی پلاستیک کردی؟
‫بیا از نزدیک ببین
‫خوب جراحی شدم.
‫چت شده؟
‫مات و مبهوت خوشتیپی من شدی؟
‫تو از منم خودشیفته‌تری، سانگ یان.
‫خفه شو.
‫شیطون کوچولو، بگو ببینم.
‫این بار چیکار کردی؟
‫هیچی، کاری نکردم.
‫هیچی؟
‫چطور ممکنه؟
‫پس اونوقت چرا گفتی دلت برام تنگ شده
‫و ازم خواستی بیام خونه؟
‫سانگ یان، یه اتفاقی افتاد.
‫سانگ یان، خواهرته؟
‫نکنه فکر کردی دخترمه؟
‫داداش.
‫اون کیه؟
‫هم‌اتاقیم، دوان جاشو.
‫سلام دختر کوچولو.
‫من دوان جاشو هستم.
‫دوست برادرتم.
‫شبیه هم هستیم؟
‫دستشویی اونجاست.
‫برو خودت توی آینه ببین.
‫کی شبیه توئه آخه؟
‫جدا؟
‫آخه خواهرت ازم پرسید
‫که جراحی پلاستیک کردم یا نه.
‫منظورت چیه؟
‫داداش، مگه نگفتی
‫امروز به خونه برنمی‌گردی؟
‫شیطون کوچولو، نگو که اونو با من اشتباه گرفتی
‫و اونو به چشم نسخه اصلاح‌شده‌ی من دیدی.
‫شیطون کوچولو،
‫هر روز به چیا فکر می‌کنی؟
‫چی توی سرته؟
‫تو...
‫بس کن!
‫مگه نمی‌بینی با جراحی پلاستیک چطور میشی؟
‫یه نگاه به قیافه‌ی زشتت بکن.
‫بعدشم، مامان بهم نگفت
‫دوستتم آوردی.
‫تازه، فقط اون توی اتاق بود.
‫طبیعتا من اونو با تو اشتباه گرفتم.
‫صداتو بیار پایین.
‫چرا صدامو بیارم پایین؟
‫صدات خیلی بلنده.
‫نمی‌تونی منو بزنی.
‫هی، کوچولو.
‫بیا یکم میوه بخور.
‫خودتو با اون اذیت نکن.
‫دوان جاشو،
‫می‌خوای قبل رفتن یه دوش بگیری؟
‫نه. برو لباست رو عوض کن تا بریم.
‫باشه. الان میرم عوض می‌کنم.
‫- زودباش. ‫- وایسا.
‫داداش، به کمکت نیاز دارم.
‫برو اونور.
‫برای جراحی پلاستیکم عجله دارم.
‫متاسفم.
‫دیره.
‫می‌خوای منو به امون خدا ول کنی؟
‫حتی نمی‌دونم چی ازم می‌خوای.
‫بگو. چیه؟
‫لطفا اول بگو که قبول می‌کنی.
‫نمی‌تونم.
‫می‌خوای بری به مامان بگی من دعوات کردم؟
‫مامان!
‫تو که الان داشتی می‌خندیدی. ‫یهو چی شد؟
‫مامان، سانگ یان منو زد.
‫مامان!
‫- مامان، سانگ یان منو زد. ‫- سانگ یان!
‫میشه خواهرت رو اذیت نکنی؟
‫مامان!
‫بس کن.
‫چرا دعواش کردی؟ ‫چطور جرات کردی بهش قلدری کنی؟
‫مامان، سانگ یان منو زد.
‫- گفت که من... ‫- خیلی‌خب، عزیزم.
‫گریه نکن.
‫چطور تونستی؟
‫الان بهش یه درسی میدم یادش نره.
‫با من بیا.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫من بهش دست نزدم.
‫گفتی کاریش نکردی؟
‫با چشمای خودم دیدم.
‫دوستتم اینجاست.
‫- چطور تونستی اینکارو بکنی؟ ‫- دیگه تکرار نمیشه.
‫ناسلامتی برادر بزرگشی.
‫تکرار نمیشه.
‫خوبه، پس می‌دونی اشتباه کردی.
‫میشه یه دستمال کاغذی بدی؟
‫تو و برادرت...
‫زیاد از این کارا می‌کنین؟
‫چیزی نیست. ‫نگران نباش.
‫مامان واقعا دعواش نمی‌کنه.
‫از بچگی اینکارو می‌کنیم.
‫مگه الان از سانگ یان کمک نخواستی؟
‫پس چرا براش پاپوش دوختی؟
‫صبر کن، دختر کوچولو.
‫گریه نکن.
‫قضیه چیه؟
‫من با سانگ یان حرف می‌زنم
‫و ازش می‌خوام بهت کمک کنه.
‫چی می‌خوای؟
‫نمیشه. دیگه کمکم نمی‌کنه.
‫نه، سانگ یان اینقدرام کوته‌بین نیست.
‫جاشو، فردا وقت آزاد داری؟
‫فردا؟
‫آره، فردا.
‫اگه بگم که...
‫وقتم آزاد نیست، چی میشه؟
‫نه، نمیشه.
‫باید وقتت آزاد باشه.
‫چرا؟
‫چون اگه قضیه جراحی پلاستیک رو
‫به سانگ یان نگفته بودی،
‫منم باهاش دعوا نمی‌کردم
‫و اون بهم کمک می‌کرد.
‫خداوکیلی بد نگفتی.
‫حالا بگو ببینم.
‫ازم می‌خوای چیکار کنم؟
‫میشه لطفا...
‫تظاهر کنی که برادر منی؟
‫برادر واقعیم.
‫و بعدش...
‫به پیش معلمم بیای.
‫توی مدرسه دردسر درست کردی؟
‫چیکار کردی؟
‫میشه نگم؟
‫حتما.
‫پس اونوقت...
‫فردا سرم شلوغه.
‫سر کلاس حواسم به درس نبود.
‫ازم سوال پرسید.
‫منم سوال رو درست جواب دادم،
‫ولی بازم گفت باید به والدینم بگم.
‫انتظار داری اینو باور کنم؟
‫دارم راستش رو میگم.
‫اگه باور نمی‌کنی،
‫فردا وقتی اومدی، خودت می‌فهمی.
‫حتی اگه الان بهت دروغ گفته باشم،
‫فردا معلم خودش بهت راستشو میگه.
‫درسته.
‫شیطون کوچولو.
‫بدو بیرون.
‫نمیشه اینجا بمونم؟
‫می‌خوام لباس عوض کنم.
‫چرا بیرون عوض نمی‌کنی؟
‫می‌خوام اینجا عوض کنم.
‫پس اونم باید از اتاق بیرون بره.
‫فکر نکنم اونم دلش بخواد این صحنه رو ببینه.
‫هر دو برید بیرون.
‫زودباشین دیگه.
‫چقدر طولش میدن.
‫درم ببندید.
‫جشیو، فردا میای یا نه؟
‫همه چی رو بهت گفتم.
‫چرا از سانگ یان نمی‌خوای؟
‫نمیشه!
‫الان دادمش دست مامان.
‫اگه بهش می‌گفتم...
‫سانگ یان اینطوریام نیست.
‫باز داری چه پرت و پلایی میگی، شیطان کوچولو.
‫یکی از لامپ‌ها سوخته.
‫خانم سانگ، من دارم میرم.
‫میری؟ برای ناهار نمی‌مونی؟
‫کلی غذا آماده کردم.
‫یه کار پاره‌وقت دارم.
‫شما میل کنین.
‫بسیارخب.
‫تو چی، سانگ یان؟
‫تا اون نخوره، منم نمی‌خورم.
‫باشه. پس این آشغال‌ها رو ببر.
‫اول جعبه‌ها رو ببر.
‫زودباش.
‫خانم سانگ، من می‌برم.
‫نه، نمیشه.
‫چیز مهمی نیست.
‫من رفتم.
‫خیلی‌خب، ممنونم.
‫دفعه بعد برای ناهار بیا.
‫- حتما، خانم سانگ. ‫- خوبه.
‫- خداحافظ، خانم سانگ. ‫- مامان، جعبه‌ها کجان؟
‫همونجا هستن.
‫خداحافظ، دختر کوچولو.
‫باز می‌بینمت.
‫خداحافظ؟
‫جاشو، به این زودی می‌خوای بری؟
‫داره دیرم میشه.
‫چرا برای ناهار نمی‌مونی؟
‫شاید دفعه بعد.
‫دفعه‌ی بعد کِی هست؟
‫دوان جاشو.
‫خودتو با حرف زدن با یه بچه دبستانی خسته نکن.
‫بچه دبستانی خودتی.
‫من کلاس هشتم هستم.
‫وای، کلاس هشتمی. ‫چقدر خفن.
‫کلا هشتمی؟
‫پس یعنی،
‫چهارده سالته؟
‫یعنی می‌خوای بگی که برای کلاس هشتمی بودن
‫قدم زیادی کوتاهه؟
‫زدی به هدف. ‫همینو می‌خواست بگه.
‫نه، منظورم این نبود.
‫اشتباه برداشت نکن.
‫با تو بحث نمی‌کنم.
‫بهرحال که قدم بعدا بزرگتر میشه.
‫اصلا نگران نباش. ‫دیگه از این بیشتر بزرگتر نمیشی.
‫ولی خوش بحالت.
‫وقتی سی سالت بشه، ‫مَردم فکر می‌کنن هجده سالته.
‫پس چون تو قدت بلنده،
‫همه فکر می‌کنن بابای منی؟
‫خداحافظ.
‫تو چهارده سالته.
‫کدوم مدرسه میری؟
‫مدرسه راهنمایی ژوری.
‫پایه هشتم، کلاس اول.
‫و اسمت چیه؟
‫سانگ ژی.
‫سانگ ژی؟
‫آره، «ژی» مثل «معصوم».
‫دوان جاشو.
‫- بیا دیگه. ‫- اومدم.
‫پس سانگ ژی،
‫می‌دونی دفعه‌ی بعد کی همو می‌بینیم، درسته؟
‫خداحافظ.
‫موقع امدن درب رو ببند.
‫دفعه‌ی بعد؟
‫وایسا.
‫کِی رو گفت؟
‫فردا؟
‫پس یعنی فردا میاد یا نمیاد؟
‫چرا یه جواب درست و واضح بهم نداد؟
‫[فصل اول - انتظار]
‫[راز فاش نشده]
‫صبح‌بخیر.
‫صبح‌بخیر، سانگ ژی.
‫صبح‌بخیر.
‫شیطون کوچولو.
‫- منو نمی‌بینی؟ ‫- واسه صبحانه چی داریم؟
‫هی!
‫شیطون کوچولو!
‫سلام!
‫سانگ یان، برگشتی.
‫آره، اینجا خونه‌ی منم هست.
‫چرا نتونم برگردم؟
‫پس می‌دونی اینجا خونه‌ی تو هم هست؟
‫آخرین بار کی اینجا اومدی؟
‫ببین مامان و بابا هنوز تو رو بجا میارن.
‫یه ماهه تو رو ندیدم
‫و تو اینطوری باهام رفتار می‌کنی؟
‫پس انتظار داشتی چیکار کنم؟
‫خوش اومدی.
‫خیلی خیلی خوش اومدی.
‫به خونه خوش اومدی، سانگ یان.
‫خوشحال شدی؟ راضی شدی؟
‫- راضی شدم. ‫- یه کف بزرگ براش بزنین.
‫- خب، بسه دیگه. ‫- کافیه.
‫- نیمرو آماده شد.
‫- بسه دیگه. ‫- بشینین.
‫اول نیمور با تن‌ماهی که پدرتون
‫درست کرده رو امتحان کنین.
‫ایول.
‫«من سانگ ژی هستم و اینطوری حرف می‌زنم.»
‫اینقدر سربه‌سرش نذار.
‫- زودباش. ‫- بخورین.
‫مرسی، بابا.
‫بابا، باید برگردم به
‫خوابگاه مرکزی.
‫واسه همین باید ماشین رو قرض بگیرم.
‫خیلی کار داری؟
‫می‌تونم برات سرویس بگیرم.
‫نه، اینطوری بهتر از اتوبوس دانشگاهه.
‫یادمه که خوابگاه
‫نزدیک مدرسه ژی‌ژی بود.
‫از الان به بعد می‌تونی ژی‌ژی رو از مدرسه برداری.
‫من دیگه دانشجو هستم.
‫نمی‌تونم پرستاری بچه رو بکنم.
‫نیازی بهش ندارم. ‫من کلاس یازدهم هستم.
‫اینطوری بهتره.
‫بابا، میشه ماشین رو امروز صبح قرض بگیرم؟
‫وسایل هم‌اتاقیمم میارم.
‫آره، تا وقتی که به خواهرت زور نگی.
‫باشه، سعی خودمو می‌کنم.
‫کدوم هم‌اتاقی؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫چی می‌خوای؟
‫سانگ یان، نظرت چیه منم بهت کمک کنم؟
‫می‌خوای برای جابجایی کمک کنی؟
‫نکنه اشتباه شنیدم؟
‫نه.
‫باید بری مدرسه.
‫می‌تونم بعد مدرسه بیام.
‫بهرحال کارت زود تموم نمیشه.
‫میشه بیام؟
‫ژی‌ژی.
‫چند روز دیگه آزمون علم و هنر داری.
‫باید توی مدرسه درس بخونی.
‫قبلا همه‌ش رو خوندم.
‫می‌تونم چند روز درس نخونم.
‫به درس و مشقت برس.
‫بعدشم، مطمئنم تا تو بیای،
‫جابجایی اسباب و اثاثیه تموم میشه.
‫مامان، بابا.
‫سانگ یان مدت زیادیه به خونه نیومده بود.
‫من دلم براش یه ذره شده.
‫الان دیگه بزرگ شدم
‫و باید یه کاری براش انجام بدم.
‫سانگ یان، ببین چطور از ته دل میگه.
‫بذار کمکت کنه.
‫- راست میگه. ‫- روی درس خوندن تو تاثیری نمی‌ذاره.
‫صبر کن.
‫چطور می‌تونه کمک کنه؟ ‫وسایل من سنگین هستن.
‫اصلا نمی‌تونه اونا رو تکون بده.
‫من باید مراقب باشم دست و پاش آسیب نبینه.
‫اگه اون طوریش بشه،
‫منم که توی دردسر بزرگی می‌افتم.
‫بذار فقط حواسش به وسایلت باشه.
‫خوب شد؟
‫باشه، هرجور راحتی.
‫بعد مدرسه بهت زنگ می‌زنم.
‫می‌خوری؟
‫پس خودم می‌خورم.
‫الو.
‫من اومدم.
‫جدی جدی اومدی؟
‫کجایی؟
‫سرم شلوغه، نمی‌تونم دنبالت بیام.
‫همونجا منتظرم بمون.
‫بگو الان کجایی.
‫خودم پیشت میام.
‫بلوک 9، اتاق 525.
‫بلوک 9.
‫فهمیدم.
‫سگ احمق.
‫ماشین باباست.
‫[آیزاک آسیموف : پایان ابدیت]
‫[دوان]
‫مچتو گرفتم، دزد.
‫سانگ ژی؟
‫چند سالی میشه ندیدمت.
‫به زور بجات آوردم.
‫اومدم واسه اسباب داداشم کمک کنم.
‫می‌دونم. بهم گفت.
‫ولی چرا وسایل منو دزدیدی؟
‫این مال توئه؟
‫من...
‫نمی‌دونستم برای توئه.
‫اگه می‌دونستم، بهش دست نمی‌زدم.
‫منظورت چیه؟
‫دخترجون، پس وجدانت کجا رفته؟
‫لطف بزرگی بهت کردما. ‫یادت نمیاد؟
‫نه.
‫اگه این مخملی رو دوست داری، مال تو.
‫شوخی می‌کردم.
‫من دیگه کلاس یازدهم هستم.
‫دیگه با عروسک بازی نمی‌کنم.
‫باشه.
‫پس می‌اندازمش دور.
‫من...
‫یه مدت می‌تونم باهاش بازی کنم.
‫زودباش. تا بالا راهنماییت می‌کنم.
‫می‌تونی کفش‌های برادرت رو بیاری.
‫بریم.
‫جاشو.
‫این روباه مخملی رو
‫کسی بهت داده؟
‫فکر کنم.
‫درست یادم نمیاد.
‫باید پنج طبقه بالا بریم.
‫از پسش برمیای؟
‫از این طرف.
‫سانگ یان.
‫تو که گفتی سرت شلوغه.
‫کجا سرت شلوغه!
‫فقط نمی‌خواستی دنبال من بیای.
‫همین الان کارم تموم شد و ‫نشستم تا استراحت بکنم.
‫نخیر.
‫اصلا از جات تکون نخوردی.
‫چیزی رو مرتب نکردی.
‫مامان ازت خواست منم بیاری.
‫- بده من. ‫- سانگ یان.
‫خواهرته؟
‫آره.
‫چینگ فی بزرگ.
‫سلام، چینگ فی. ‫من سانگ ژی هستم.
‫دختر کوچولو،
‫چقدر بانمکی!
‫فاصله‌ت رو حفظ کن.
‫این اولین ملاقاتمونه.
‫چرا نمی‌تونم نزدیکش بشم؟
‫تازه من نزدیک‌بین هستم.
‫اگه خیلی نزدیکش بشی، می‌ترسونیش.
‫خیلی متاسفم.
‫نه خواهش می‌کنم.
‫بیا اینجا، دختر کوچولو.
‫بشین اینجا.
‫بشین اونجا.
‫من کوچولو نیستم.
‫گفتم من کوچولو نیستم.
‫باشه.
‫دختر.
‫واسه ناهار چی داریم؟
‫بالاخره اینجا اومدیم
‫و خواهرتم اینجاست.
‫بیاین این بار غذای خوابگاه نخوریم.
‫یه غذاخوری خوب اینجا هست.
‫نظرتون چیه؟
‫بریم کبابی.
‫بغل دانشگاه غذای خیابونی می‌فروشن.
‫اونو امتحان کنیم.
‫لطفا بریم غذاخوری.
‫به اندازه کافی کباب نخوردی؟
‫[معرفی‌نامه پذیرش مستقیم]
‫شیطون کوچولو.
‫هی، شیطون کوچولو.
‫آبگوشت می‌خوری یا کباب؟
‫جشیو، بریم امشب آبگوشت بزنیم.
‫شماها برین.
‫من یکم دیگه کار پاره‌وقت دارم.
‫خدایش جاشو؟
‫کجا میری؟
‫نگو که با کسی قرار داری؟
‫نمیشه تو زودتر از بقیه ازدواج کنی.
‫- واسه منم یه دختر خوب پیدا کن. ‫- منم می‌خوام.
‫نپر وسط. ‫اول من گفتم.
‫یه دختری که زود جوش نیاره.
‫تا وقتی دختری ازم خوشش بیاد،
‫من با زود جوش اومدنش مشکل ندارم.
‫چینگ فی.
‫برادرم بهم می‌گفت
‫تمام دخترای دانشگاه عاشقش بودن.
‫خب، دخترکوچولو.
‫تا حالا دختری لاغرتر
‫و استخونی‌تر از تو ندیدم!
‫فکر کنم سانگ یان
‫این اواخر خیلی خوشتیپ‌تر شده.
‫برو اونور.
‫شما بشینین گپ بزنین.
‫من رفتم.
‫دختر.
‫اگه دوست داشتی، با خودت ببرش.
‫خداحافظ.
‫به این زودی داره میره.
‫دوان جاشو اینو بیرون ننداخت.
‫چش شده؟
‫فقط واسه تزئین تختش استفاده می‌کنه.
‫کاملا بدردنخوره.
‫چنگ فی، میگما،
‫جاشو نامزدی، چیزی داره؟
‫اینو نامزدش بهش داده؟
‫نامزد کجا بود بابا.
‫هر روز سرش گرمه کاره
‫و وقت این چیزا رو نداره.
‫فکر کنم این جایزه یه رویداد بود.
‫برای نیمسال آخر بود.
‫اگه دوسش نداری، بذارش همونجا.
‫اون سگه حتما تو رو سر کار گذاشته.
‫سگ؟
‫مگه نمی‌دونی؟
‫اون و برادر تو بعنوان
‫سگ‌های دوقلوی نانوو شناخته میشن.
‫فکر می‌کردم فقط سانگ یان سگه.
‫کافیه دیگه.
‫آبگوشت می‌خوری یا کباب؟
‫هیچکدوم.
‫پس چی می‌خوای؟
‫بعد ناهار می‌رسونمت خونه.
‫نمی‌خواد. ‫می‌خوام الان برم.
‫ناهار نمی‌خورم.
‫می‌تونم ببرمت خونه.
‫با اتوبوس میرم.
‫واقعا؟
‫باشه. دیگه وقت ناهاره. ‫بریم.
‫من رفتم.
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ. می‌بینمت.
‫«آشیمو».
‫پایان ابدیت.
‫«ولی خودش رو
‫تبدیل به یک کیستی کرد.»
‫«حلقه‌ای کوچک از بُعدها
‫بدون هیچ سوراخی
‫در دو طرف وجود دارد.»
‫تو می‌فهمی چی میگه؟
‫شاید این فاصله‌ی بین ماست.
‫کتابی که می‌خونه رو درک نمی‌کنم.
‫فقط شخصیت‌هاش رو می‌شناسم.
‫سانگ یان، پایان‌نامه‌ت چطور پیش میره؟
‫باید ارجاعات بیشتری بدم.
‫- فردا میرم کتابخونه. ‫- روش تمرکز کن.
‫هنوز پایان‌نامه رو کامل نکردم.
‫منم تموم نکردم.
‫چرا برگشتی؟
‫براتون غذا آوردم.
‫بخورین.
‫- باشه. ‫- مرسی.
‫همش تقصیر توئه.
‫همیشه از سر کار برامون غذا میاری.
‫واسه همینه چاقالو شدم. ‫مقصرش توئی.
‫جاشو.
‫خواهرم الان تماس گفت
‫و گفت یه چیزی رو پیشش جا گذاشتی.
‫چیزی پیشش جا گذاشتم؟
‫وایسا.
باشه زنگ بزنم.
‫[سگ احمق]
‫پیداش کردی؟
‫دختر کوچولو.
‫چی رو پیشت جا گذاشتم؟
‫نه، تو چیزی پیشم جا نذاشتی.
‫من یه چیزی روی میزت جا گذاشتم.
‫چیه؟
‫کتاب تمرین.
‫به سانگ یان میگم
‫که فردا صبح برات بیاره.
‫ولی من هنوز تکالیفم رو تموم نکردم.
‫ازم می‌خوای الان برات بیارم؟
‫نه.
‫اینطوری که زحمتت میشه.
‫احتمالا وقت نکنم انجامشون بدم.
‫چرا از سانگ یان نمی‌خوای برات بیاره؟
‫اون قلم پاهامو می‌شکنه.
‫سانگ ژی.
‫این تکلیف تو،
‫چیزی که معلمت ازت خواسته؟
‫می‌تونی با معلمت روراست باشی.
‫عذرخواهی کن
‫و بگو بعدا تکالیفت رو تموم می‌کنی.
‫نباید از کسی بخوای بجات تکالیفت رو انجام بده.
‫معمولا ساعت چند به مدرسه می‌رسی؟
‫ساعت 7:40 صبح.
‫7:40 صبح.
‫پس ساعت هفت صبح بیدار میشی.
‫می‌تونی فردا ساعت شش بیدار بشی؟
‫چرا؟
‫فردا...
‫ساعت 6:40 صبح کنار ایستگاه اتوبوس منتظرتم.
‫بهت کمک می‌کنم تکالیفت رو بنویسی.
‫حله؟
‫پس از الان فکر کن
‫می‌خوای چی بنویسی.
‫بعدش برو مسواک بزن و بخواب.
‫خیلی‌خب.
‫پس قرارمون شش صبح.
‫یادت باشه زنگ بیدارباش بذاری.
‫پس بهت زنگ می‌زنم.
‫الان برو بگیر بخواب.
‫شب‌بخیر.
‫[تاریخچه تماس]
‫[شیطون کوچولو]
‫- بگیر. ‫- چیه؟
‫چیو یادت رفته؟
‫چیز مهمی نیست.
‫ساعت چند به کتابخونه میری؟
‫کله‌ی صبح.
‫تا جای ممکن زود میرم.
‫چرا اینقدر زود؟
‫باید موضوعات جستجوم رو منظم کنم
‫تا بتونم برای ادعاهام یه چیزی پیدا کنم.
‫کلی کار می‌بره.
‫[کتاب تمرین]
‫منطقیه.
‫یادت باشه منو کله‌ی سحر بیدار کنی.
‫شب‌‎بخیر.
‫[زنگ هشدار]
‫[افزودن زنگ هشدار]
‫[صدای زنگ]
‫[افزودن زنگ هشدار]
‫شب‌بخیر.
‫[زنگ هشدار]
‫[مدرسه راهنمایی ژوری]
‫پس چرا هنوز نیومده؟
‫واقعا میاد؟
‫می‌تونین قضیه رو به این روش هم...
‫بیان کنین.
‫از این رو، به این دو قضیه،
‫تقابل دو قضیّه هم گفته میشه.
‫قضیه رو کامل درک کنین.
‫یعنی می‌دونه ساعت 4:30 کلاسم تموم میشه؟
‫یادم رفت بهش بگم.
‫برای ضلع‌های مثلث،
‫توان A بعلاوه توان B میشه.
‫یعنی نمی‌خواد بیاد؟
‫شاید بهتره به سانگ یان بگم ازش بپرسه.
‫توان A بعلاوه توان B میشه...
‫نه، اینطوری نمیشه.
‫سانگ یان متوجه میشه.
‫کل کلاس همش داشتی آه می‌کشیدی.
‫قضیه رو خوب توضیح ندادم؟
‫من آه کشیدم؟
‫نه،
‫تو آه نکشیدی.
‫من آه کشیدم.
‫تکلیف امروز
‫ده سوال اول
‫توی کتابتونه.
‫کلاس تمومه.
‫برپا.
‫خدانگه‌دار، آقای معلم.
‫سانگ ژی.
‫توی دفتر منتظر والدینت هستم.
‫ای وای.
‫الان چیکار کنم؟
‫پس سانگ ژی،
‫می‌دونی دفعه‌ی بعد کی همو می‌بینیم، درسته؟
‫منظورش چی بود؟
‫کِی فردا میشه؟
‫من دوان جاشو هستم.
‫دوان جاشو
‫چطور نوشته میشه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»