‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫- صبر کن. ‫- نمیشد تحملشون کرد.
‫بذار اول من شروع کنم.
‫چی؟
‫ما سه نفر در رنگ‌بندی بودیم.
‫بعدش باهام تماس گرفتن.
‫تو حتی منو سرزنش کردی.
‫- روزی که نزدیک بود برنده بشیم؟ ‫- آره، همون روز.
‫قبلا بهت گفتم، نگفتم؟
‫بازم اون؟
‫روز ولنتاین داشت نزدیک میشد،
‫منم براش چند شاخه گل رز خریدم.
‫خیلی نخ‌نماس.
‫خرید گل رز نخ‌نماس؟
‫آره، بدجور.
‫پسر، خدایش توی بازی نیستیا.
‫خیلی‌خب، حالا بخور.
‫هرچقدرم گل بخری فایده نداره.
‫- گوش کن. ‫- چه گلی دادی؟
‫- مگه نمی‌دونی؟ ‫- خیلی هم کار نخ‌نمایی هست.
‫می‌دونی که بهش گل رز داده؟
‫هنوزم یادت نمیاد.
‫میشه یکم بیشتر به حرفام دقت کنی؟
‫بذار برات تعریف کنم.
‫توی اپ ویبیو یه پیام داد
‫و گفت که عالی میشه
‫اگه برای روز ولنتاین یه دسته گل رز بهش بدن.
‫منم پست رو لایک کردم.
‫بعدش فورا رفتم بیرون و گل رز رو بهش دادم.
‫قبل اومدن شما هم سفارش داده بودیم.
‫تمام این کارها رو کرد
‫تا بخاطر دل دردم خجالت‌زده نشم؟
‫یکی چشمش به تو بود.
‫اون یکی چشمش به تو بود.
‫کسی نمی‌خواست با من هم‌گروه بشه.
‫مگه من دوست شما نیستم؟
‫فقط کافیه اسمت رو به سانگ یان تغییر بدی.
‫اونوقت مثل اینکه چشمشون به توئه.
‫یا می‌تونی اسمتو دوان جاشو بذاری.
‫خب، من برم ماشین رو بیارم.
‫جلوی ورودی منتظرم باشین.
‫تو هم باهاشون برو.
‫- عجله کنین. ‫- بیاین بریم.
‫سانگ‌ ژی.
‫بریم پیش دستگاه چنگالی؟
‫بیا بریم بازی.
‫نه، مرسی، چینگ فی.
‫بیا بابا. بهت قول دادم.
‫گوش کن. هیشکی مثل من بلد نیست.
‫قدم به قدم بهت یاد میدم.
‫سانگ ژی.
‫یه مشت بردار.
‫مرسی.
‫بردار.
‫همین کافیه.
‫باشه، بیا. ‫بهت یاد میدم.
‫بذار کمکت کنم.
‫این سفیده؟
‫دوتای دیگه بده.
‫یه مخملی برات بُردم.
‫دیگه گریه نکنیا.
‫مرسی، جاشو.
‫بیا آبنبات.
‫چی فکر می‌کنی؟
‫شجاع نبودم؟
‫ممنونم، جاشو.
‫زودباش. دارم میرم خونه‌ی شما.
‫می‌تونم سر راه کلی نصیحتت کنم.
‫یه لحظه وایسا.
‫قبلا که داداشم برای دیدن آقا معلم می‌اومد،
‫اصلا منو نصیحت نمی‌کرد.
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫بذار با داداشت تماس بگیرم و ازش بپرسم.
‫نه! یه دقیقه صبر کن!
‫اگه ازش بپرسی، می‌فهمه چی شده.
‫اونوقت اینجا اومدنت برای هیچ و پوچ میشه.
‫کوچولو.
‫منو تا اینجا کشوندی.
‫الانم داری بهم دروغ میگی؟
‫اینطوری بهم نمیگن آدم ساده‌لوح؟
‫بازم قیافه گرفتی؟
‫باشه، به داداشت نمیگم.
‫لوس.
‫پس خداحافظ.
‫کجا میری؟
‫داره دیرم میشه.
‫اگه زود نرم خونه،
‫مامانم نگرانم میشه.
‫تا خونه می‌رسونمت.
‫صبر کن!
‫ایستگاه اتوبوس همین نزدیکه.
‫بعد پیاده شدن از اتوبوس هم یه مسیر کوتاه دارم.
‫جاشو، تو الان باید سرت خیلی شلوغ باشه.
‫به اندازه کافی معطلت کردم.
‫دیگه مزاحمت نمیشم.
‫قبلش که برات مهم نبود سرم شلوغ باشه.
‫هرچقدرم سرم شلوغ باشه، ‫بازم خودم تا خونه می‌برمت.
‫تندتر بیا.
‫جاشو، هوا داره تاریک میشه.
‫نمی‌خوای به خوابگاه برگردی؟
‫نگران نباش، کوچولو.
‫اتفاق امروز مثل راز مخفی نگه می‌دارم.
‫واقعا؟
‫قول؟
‫تو هم باید بهم قول بدی
‫سر کلاس حواست به درس باشه
‫و قوانین مدرسه رو زیرپا نذاری.
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫شوخی نمی‌کنما.
‫اگه معلمت باز بخواد
‫پدر یا مادرت رو ببینه،
‫اتفاق امروز افشا میشه.
‫منم توی دردسر می‌افتم.
‫دفعه‌ی بعدم می‌تونی بیای.
‫یعنی دفعه‌ی بعدی هم وجود داره؟
‫نه.
‫بنظرم تو باهام مهربون بودی.
‫از برادرم به من مهربونتر بودی.
‫پس...
‫اگه اتفاق مشابهی مثل امروز افتاد،
‫میشه ازت بخوام که تظاهر کنی برادرم هستی؟
‫فهمیدم.
‫برو خونه.
‫بهتره دفعه‌ی بعدی نباشه.
‫بیا.
‫راستی،
‫لامپ آشپزخونه‌تون سوخته بود.
‫بعد اینکه رفتی خونه،
‫اینو به پدرت بده.
‫باشه. مرسی، جاشو.
‫خواهش می‌کنم.
‫زودباش بدو خونه.
‫- خداحافظ جاشو. ‫- حرف گوش کن.
‫خداحافظ.
‫دختره سخت‌گیر.
‫بیا بریم.
‫[فصل سوم - دلسوز]
‫[کمی نزدیکتر بشو]
‫باز چرا بهم دروغ گفتی؟
‫نمی‌خوام بیام. ‫جدا دوست ندارم.
‫دیگه اومدیم. ‫بیا باهم بریم.
‫بعدشم، من از قبل کادو خریدم.
‫درسته. من کادو نخریدم.
‫مهم نیست.
‫میگیم اینو دوتایی خریدیم.
‫چیز مهمی نیست. ‫زودباش.
‫بگو از طرف خودته.
‫من اونو خیلی خوب نمی‌شناسم.
‫عیب نداره. حالا بیا باهم بریم.
‫اینجا قرار گذاشتیم.
‫خوش اومدید.
‫سانگ ژی؟
‫جاشو.
‫با دوستت اومدی بیرون؟
‫سلام.
‫اینجا کار می‌کنی؟
‫بیا.
‫ببین کدومو دوست داری.
‫بشین و سفارش بده.
‫برید سر یه میز بشینید.
‫خیلی خوشتیپه.
‫کی هست؟
‫شبیه برادرت نیست.
‫رفیق برادرمه.
‫رفیق برادرت؟
‫خیلی خوشتیپه.
‫برادرتم خوشتیپه.
‫سانگ ژی، تو خیلی خوش‌شانسی.
‫ببین چی دوست داری.
‫من...
‫لوبیای قرمز...
‫یا فرنی با انبه می‌خورم.
‫فکر کنم
‫فرنی با لوبیای قرمز بخورم.
‫فرنی شیر سایگون.
‫فکر نکنم اینو بتونم بخورم.
‫من فرنی با لوبیای قرمز می‌خورم.
‫پس فرنی با لوبیای قرمز شد.
‫تو هم انتخاب کن.
‫پس منم....
‫صدف با شیر نارگیل می‌خورم.
‫- فقط همین؟ ‫- آره.
‫برم سفارش بدم.
‫حواست به گوشیم باشه.
‫باشه.
‫سفارشتون چیه؟
‫ما...
‫فرنی با لوبیای قرمز
‫و صدف با شیر نارگیل می‌خوریم.
‫باشه.
‫کدوم یکی برای خودته؟
‫صدف با شیر نارگیل.
‫یه یوان کم داری.
‫نه، کم نیست.
‫همش زیرچشمی منو نگاه کردی.
‫مفتی که نمیشه نگاه کنی.
‫تعجبی نداره که هیچ مشتری نداری.
‫چون اینجا از مَردم کلاهبرداری می‌کنی.
‫چون یه یوان بیشتر خواستم اینو میگی؟
‫من یواشکی تو رو نگاه نکردم.
‫باشه، پس دارم از خودم درمیارم.
‫فکر کردی واقعا ازت پول می‌گیرم؟
‫نگه دار واسه خودت آبنبات بخر.
‫نمیشه.
‫مگه واسه پول درآوردن اینجا کار نمی‌کنی؟
‫اگه پولش رو ندم،
‫چطور می‌خوای پول دربیاری؟
‫پول رو بذار سرجاش.
‫حالا یه دسر مهمون کردنت
‫باعث نمیشه ورشکست بشم.
‫دوستت منتظره.
‫سانگ ژی، دسر رو مهمون
‫رفیق برادرت هستیم؟
‫- آره. ‫- عالی شد.
‫بعد خرید هدیه پولی برام نمونده بود.
‫بذار از بقیه خبر بگیرم.
‫الان کجایی؟
‫شماها کجا هستین؟ ‫خیلی وقته منتظریم.
‫فو ژنگشو، عجله کن.
‫خب.
‫این از فرنی.
‫مرسی.
‫ممنونم، جاشو.
‫مال تو داغه.
‫بخور.
‫بوی خوبی داره.
‫می‌خوای از فرنی منم بخوری؟
‫دوان جاشو.
‫آقای گائو.
‫باید به شعبه دوم برم.
‫راستی،
‫نظرت چیه
‫حقوق نصف ماه رو پیشاپیش بهت بدم؟
‫- ممنونم، آقای گائو. ‫- خب، برگرد سر کارت.
‫- من حواسم به اینجا هست. ‫- باشه.
‫بخاطر کمبود پول
‫همش داره کار می‌کنه؟
‫فو ژنگشو!
‫- سانگ ژی، ببخشید دیر اومدم. ‫- سلام.
‫سلام!
‫سانگ ژی.
‫برادرت اینجا کار می‌کنه؟
‫ولی مگه خانواده‌ی تو پولدار نبود؟
‫میشه سرت به کار خودت باشه؟
‫دیر شده.
‫بریم خوش گذرونی رو شروع کنیم.
‫آره، بریم.
‫هنوز غذامون تموم نشده.
‫غذا رو ولش، سانگ ژی.
‫پاشو بریم.
‫همه منتظر ما هستن.
‫اونجا کلی غذا هست.
‫بریم.
‫سانگ‌سانگ، پاشو بریم.
‫چیکار می‌کنه؟
‫حاضر شو.
‫با دوستات بیرون میری؟
‫مراقب باش.
‫حتما قبل از تاریکی هوا به خونه برگرد.
‫ما مراقبش هستیم.
‫- خوش بگذره. ‫- خداحافظ.
‫- خدانگه‌دار.
‫بریم.
‫سانگ‌سانگ
‫چرا رفیق برادرت
‫مثل بابای من رفتار می‌کنه؟
‫بابای منم قبل اومدن همینو گفت.
‫مدتی میشه باهم خوش نگذروندیم.
‫حتی فکر کردن بهش، منو خوشحال می‌کنه.
‫ژینرو، صبر کن.
‫یه دقیقه وایسا.
‫سانگ‌سانگ، کجا میری؟
‫بقیه منتظرمون هستن.
‫پس چرا برگشتی؟
‫جاشو، پول نیاز داری؟
‫از سانگ یان شنیدم که کار می‌کنی.
‫امروزم دیدم که اینجا کار می‌کنی.
‫خواستم بگم
‫اگه پول نیاز داری،
‫لازم نیست منو مهمون کنی.
‫از پس مهمون کردن یه دسر برمیام.
‫چرا اینقدر نگرانی؟
‫ازدست این دختره.
‫- تولدت مبارک. ‫- تولدت مبارک.
‫برات آرزوی...
‫- سلامتی... ‫- خوش‌شانسی...
‫ثروت...
‫و زندگی شاد رو داریم.
‫کافیه.
‫- زودباش. ‫- بریم سراغ کیک.
‫- زودباش. ‫- یه آرزو بکن.
‫آرزو کن.
‫بیا. آرزو کن.
‫این آرزوی منه.
‫سانگ ژی...
‫صبر کن.
‫چیزی می‌خوای بهم بگی؟
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫اشکال نداره...
‫من برم خونه؟
‫من به تولدت اومدم
‫و آهنگ تولد هم خوندم.
‫واقعا دیگه می‌خوام برم خونه.
‫- خداحافظ. ‫- صبر کن.
‫شما ادامه بدید. ‫خوش بگذره.
‫سانگ ژی!
‫فو ژنگشو، برو دنبالش.
‫زودباش.
‫شماها کیک بخورین. ‫من برمی‌گردم.
‫وقتی برگردی کیک رو تقسیم می‌کنیم.
‫فو ژنگشو!
‫تولد فو ژنگشو هست،
‫ولی سانگ ژی زودتر رفت.
‫خوشحال نمیشه.
‫یین ژینرو، سانگ ژی دوست خوبی نیست.
‫پس تو هوا بخور.
‫من میرم خونه.
‫بذار بدرقه‌ت کنم.
‫ما از بچگی همو می‌شناسیم.
‫نیازی نیست اینکارو بکنی.
‫سانگ ژی.
‫باورم نمیشه که متوجه نشدی.
‫متوجه چی نشدم؟
‫پدرم دراومد
‫تا به دبیرستانی بیام که تو میری.
‫مگه نمی‌دونی؟
‫می‌دونم.
‫برای همین بنظرم بهتره
‫روی درس و مشقت بیشتر تمرکز کنی.
‫چرا همش میگی به درس و مشقم برسم؟
‫مثلا به فرض محال...
‫بگم که ازت خوشم میاد،
‫اونوقت چی میگی؟
‫تصورشم نمی‌تونم بکنم.
‫نه، منظورم اینکه
‫تو باید تمرکز خودت رو،
‫روی درس خوندن بذاری.
‫از این شوخیا نکن.
‫بخدا شوخی نمی‌کنم.
‫نکنه یادت رفته که وقتی بچه بودیم
‫زدی یکی از دندون‌هامو شکوندی؟
‫اون برای سال‌ها پیش بود.
‫مگه دست خودمم رو نشکستم؟
‫راست میگی.
‫خب...
‫سانگ ژی...
‫نه.
‫بیا درباره‌ش حرف نزنیم.
‫سانگ ژی!
‫امروز تولدمه!
‫امروز رو انتخاب کردم تا بهت بگم.
‫همیشه اینکارو باهام می‌کنی.
‫- نمیشد یه روز دیگه جواب رد بدی؟ ‫- چرا همیشه اینکارو می‌کنی؟
‫بدون گفتن حرفی، فورا زیر گریه می‌زنی.
‫- همیشه اینطوری هستی. ‫- نه، نیستم.
‫داری گریه می‌کنی!
‫چرا اینکارو می‌کنی؟ ‫گریه نکن.
‫فو ژنگشو، چرا تو همیشه...
‫مزاحم شدم؟
‫داداش، سلام.
‫جاشو، فال‌گوش وایستاده بودی؟
‫آره.
‫چقدرم روراستی.
‫تو هنوز دبیرستان میری.
‫این چیزا برات زوده.
‫می‌دونم.
‫منم قبول نکردم.
‫جدی میگم.
‫مگه خودت فال‌گوش وانیستاده بودی؟
‫مگه نشنیدی بهش گفتم
‫باید سخت درس بخونی
‫و به چیزای دیگه فکر نکنی؟
‫حالا که فکرش رو می‌کنم،
‫این جور چیزا در دوران نوجوانی هم فکر بدی نیست.
‫ولی الان وظیفه‌ی تو
‫اینکه سخت درس بخونی و ‫حواست رو با چیزای دیگه پرت نکنی.
‫گفتم که بهش جواب رد دادم.
‫حواسم به درس‌هامه.
‫بهت اعتماد دارم.
‫ولی سانگ ژی،
‫خوبه که آدم کسایی رو داشته باشه ‫که ازش خوشش بیاد.
‫می‌تونی قبل اینکه جواب رد بدی،
‫برای دوست داشتنت ازش تشکر کنی.
‫ولی نمی‌تونی بهش صدمه بزنی.
‫من بهش صدمه نزدم.
‫خودم دیدم داشت گریه می‌کرد.
‫اون گریه می‌کرد
‫چون همیشه یه بچه‌ننه بود.
‫من و اون با جنگ و دعوا بزرگ شدیم.
‫اون همیشه اول گریه می‌کنه.
‫جنگ و دعوا؟
‫تعجبی نداره که هر روز
‫از مدرسه پدر و مادرت رو احضار می‌کنن.
‫هر روز نبود.
‫فقط یه چند باری پیش اومد...
‫دستتو بیار جلو.
‫اینو پس بگیر.
‫وگرنه بقیه میگن
‫از یه دانش‌آموز اخاذی کردم.
‫اخاذی نیست.
‫من دسر خوردم. باید پولشم بدم.
‫کدوم دسر اینقدر پولشه؟
‫واقعا فکر کردی اینجا سر بقیه کلاه می‌ذارم؟
‫جاشو.
‫بنظرم برات سخته که بخاطر...
‫کمبود پول...
‫توی چندین جا کار کنی.
‫می‌تونم بهت کمک کنم...
‫ولی فکر و خیال الکی نکن.
‫اگه برادرم بود،
‫به اونم کمک می‌کردم.
‫قسم می‌خورم.
‫پس دلت برای من...
‫می‌سوزه؟
‫نه.
‫متاسفم.
‫ناراحت شدی؟
‫ناراحت نیستم.
‫ممنونم، سانگ ژی.
‫می‌دونی که الان باید باهام مهربون باشی.
‫از رفتارت خوشحال و متاثر شدم
‫و همینطور از فکر پشت رفتارت.
‫ولی اونقدرا وضع مالیم خراب نیست.
‫اینو چی میگی؟
‫وقتی وضعم اونقدر خراب بود
‫که نتونستم شکم خودم رو سیر کنم،
‫از تو پول قرض می‌گیرم.
‫باشه؟
‫خب، دیگه باید سر کارم برگردم.
‫بلدی به نزدیکترین ایستگاه اتوبوس بری؟
‫آره.
‫می‌‎تونی تنهایی به خونه برگردی؟
‫آره.
‫پس خداحافظ.
‫ژینرو.
‫معلم بیشتر روی کدوم تاکید داره؟
‫اینه.
‫پانزدهمین قرن قبل از میلاد.
‫از این جور سوالات.
‫ژینرو.
‫واسه روز ورزش برای چی ثبت‌نام کردی؟
‫لیست آماده شده.
‫حواستون به اینجا باشه.
‫روز ورزش سالانه
‫در آستانه شروعه.
‫امسال کلی رویداد داریم.
‫مدرسه تصمیم گرفته مراسم رو طبق معمول ‫در دانشگاه نانوو برگزار کنه.
‫همه شرکت می‌کنن؟
‫- بله. ‫- بله.
‫سانگ ژی.
‫پس چرا اسم تو رو نمی‌بینم؟
‫آقا، امسال قراره رکوردها رو ثبت کنم.
‫این که ورزش نیست.
‫می‌‎تونی پرش ارتفاع انجام بدی.
‫نمی‌تونم بپرم.
‫زانوهام مشکل داره.
‫تو 17 سالته،
‫نه هفتاد سال!
‫زانو درد در سن کمی مثل تو
‫ثابت می‌کنه کم ورزش می‌کنی.
‫تو پرش ارتفاع انجام میدی.
‫آخه می‌ترسم بخاطر مشکلم
‫امتیاز بقیه رو پایین بیارم.
‫مهم نیست.
‫مشارکت کاریه که باید انجام بدی.
‫مهم نیست کی برنده میشه.
‫مشارکت مهمه،
‫نه جایزه‌ش.
‫من چی می‌خوام؟
‫می‌خوام همه شرکت کنین.
‫پس اسمت رو اینجا می‌نویسم.
‫درضمن،
‫به دفتر ناظم برید
‫و سایز لباس‌هاتونو بهش بگین.
‫می‌خوام یونیفرم کلاسی سفارش بدم.
‫آقا، استایل یونیفرم چطوریه؟
‫یه رازه.
‫یونیفرم قشنگی میشه.
‫قشنگ با روحیات دانش‌آموزان ‫هفده ساله هم جور درمیاد.
‫که اینطور.
‫دوی صد متر.
‫چن لیشانگ.
‫با سه تا از همکلاسی‌هات خوب تمرین کن.
‫ژینرو.
‫ژینرو، کجا میری؟
‫میرم مغازه.
‫منم باهات میام.
‫چی می‌خوری؟ مهمون من.
‫نمی‌خوام، مرسی.
‫پایه یازدهم.
‫دوی سرعت صد متر مردان.
‫آماده.
‫سر جای خود.
‫- برو! ‫- بدو
‫- بدو. ‫- بدو.
‫- آفرین! ‫- بدو.
‫- برو. ‫- برو.
‫فو ژنگشو! آفرین فو ژنگشو!
‫دانش‌آموزان دختر پایه یازدهم
‫در پرش ارتفاع،
‫لطفا فورا به پذیرش مراجعه کنین.
‫سانگ ژی، نوبت توئه.
‫- بریم. ‫- ژینرو، نوبت سانگ ژی هست.
‫- بیا بریم. ‫- بیاین باهم بریم.
‫من نمیام. ‫شما برید. خداحافظ.
‫ما میریم.
‫آره، اونجاست.
‫مرسی.
‫خوشتیپه.
‫بنظرم قشنگه.
‫سانگ ژی.
‫موفق باشی.
‫من برم جایزه‌م رو بگیرم.
‫[پذیرش شرکت‌کنندگان دختر در ورش پرش ارتفاع]
‫شماره 26.
‫شیائو جیالو، برو.
‫تو از رقابت محروم هستی.
‫- برو خونه. ‫- واقعا که روی مخی.
‫قدت مناسب نیست. ‫حداقل باید 1.20 متر باشی.
‫من 1.55 هستم. بنویس.
‫کلاس یکم، سانگ...
‫- بیا. ‫- سانگ ژی.
‫برگرد. بذار ببینم.
‫- نه. ‫- بچرخ ببینم.
‫نه.
‫بچرخ.
‫بچرخ. بذار ببینم دیگه.
‫- داری چیکار می‌کنی. ‫- قد و شماره‌ت یکیه.
‫0155!
‫می‌ترسیدی کسی ندونه قدت 1.55 شده؟
‫- دمت گرم، برو. ‫- سانگ ژی.
‫توی کدوم ورزش شرکت کردی؟
‫پرش ارتفاع.
‫با قد 1.55 توی پرش ارتفاع شرکت کرده.
‫گل‌آفتابگردان قشنگی داری.
‫انتخاب من نبود.
‫تمام تلاشتو بکن.
‫موفق باشی، شیطون کوچولو.
‫- خیلی خنده‌دار بود. ‫- صداتو بیار پایین.
‫داشتم چرت می‌زدم.
‫- برو! ‫- برو!
‫کلاه بذار.
‫دچار آفتاب‌سوختگی نمیشی.
‫گرم کردنت چطور پیش میره؟
‫بیشتر نرمش کن
‫تا پاهات رگ به رگ نشه.
‫[آفرین]
‫چیکار می‌کنی؟
‫مامان و بابا گفتن ازت عکس بگیرم.
‫نمیشه موقع مناسب عکس بگیری؟
‫چرا آخه موقع نرمش...
‫خودت باید بگی موقع مناسب کی هست ‫وگرنه من از کجا بدونم.
‫- ببین قد 1.55 چطوریه. ‫- حذفش کن.
‫- بدش من. ‫- حذفش کن.
‫بهش دست نزن.
‫همش به خواهر من قلدری نکن.
‫چی میگی بابا؟
‫مگه نشنیدی؟
‫داداشم گفت بهم قلدری نکن.
‫داداشت کیه؟
‫چیه مگه؟
‫باشه، مال خودت.
‫- بذار چندتا عکس بگیرم. ‫- برو بابا.
‫چندتا فقط. ‫خوشتیپ شدی.
‫باشه، برای خودت.
‫- فقط دوربین منو پس بده. ‫- ببین.
‫خوشتیپ نشدم؟
‫واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
‫پرش ارتفاع دختران بزودی شروع میشه.
‫خب، وقت مسابقه شد.
‫تمم تلاشتو بکن. ‫تو می‌تونی.
‫خوبه.
‫بعدی، 0845.
‫آقای چن،
‫مدرسه راهنمایی شرکت نکرده.
‫شما چرا اومدین؟
‫اومدم نگاه کنم و یاد بگیرم.
‫روز ورزش مدرسه راهنمایی ماه دیگه برگزار میشه.
‫آقای لینگ.
‫دبیرستان امسال متفاوت شده.
‫از چه نظر؟
‫یونیفرم کلاست رو ببین.
‫چه صحنه‌ی زیبایی.
‫شیک و مد روزه.
‫مهمتر از اینا،
‫کاملا سرزنده و شاده.
‫یعنی کی انتخابش کرده.
‫شرکت کننده بعدی، شماره 0155،
‫سانگ ژی.
‫از ارتفاع 1.05 متری شروع می‌کنه.
‫برو!
‫برو 0155! ‫- موفق باشی.
‫- برو! ‫- برو!
‫- سانگ ژی، موفق باشی.
‫- برو! ‫- آفرین، سانگ ژی.
‫- برو! ‫- برو!
‫اگه می‌پرید،
‫نمی‌تونست ازش رد بشه.
‫چش شده؟
‫- سانگ ژی، تو می‌تونی. ‫- سانگ ژی، پاهاتو بالا ببر.
‫- نهایت سعی خودتو بکن. ‫- روش کار کن.
‫- آفرین. ‫- برو.
‫- برو! ‫- برو!
‫- برو، سانگ ژی!
‫- برو! ‫- برو!
‫بپر. میله رو نگیر.
‫- آفرین سانگ ژی. ‫- بدو.
‫- سانگ ژی! ‫- موفق باشی.
‫- آفرین سانگ ژی. ‫- تلاش خودتو بکن.
‫برو!
‫- برو، سانگ ژی. ‫- موفق باشی، شیطون کوچولو.
‫- برو! ‫- برو!
‫موفق باشی. ‫تلاش خودتو بکن.
‫- آفرین، سانگ ژی. ‫- برو.
‫- آفرین. ‫- آفرین!
‫حالت خوبه؟
‫- یکم فضا بدید. ‫- حالت خوبه؟
‫اول پاشو. ‫زودباش.
‫- مراقب باش. ‫- سه، دو، یک.
‫- درد داره. ‫- چی شده؟
‫- درد داره. ‫- رگ به رگ شده.
‫سانگ ژی رو به درمانگاه ببر.
‫- بله. ‫- حتما.
‫من کولت می‌کنم. ‫پاشو.
‫- مراقب باش. ‫- مراقب باش.
‫به پاش دست نزن.
‫نمی‌خوام...
‫بریم.
‫تو برادر سانگ ژی نیستی؟
‫سلام، آقا.
‫- پس این... ‫- بابامه.
‫بریم.
‫- برو. ‫- زودباش.
‫یعنی این...
‫- همش تقصیر توئه. ‫- من باباتم؟
‫خیلی متاسفم، آقا.
‫خدایش؟!
‫پات جایی خورده یا سرت؟
‫یعنی اونقدر پیرم؟
‫میشه اینقدر سرم داد نزنی؟
‫- از صبح داری نق می‌زنی. ‫- یه پرش نتونستی بکنی.
‫بازم همش اصرار داشتی بپری.
‫- باشه، بس کن. ‫- به بابا میگم.
‫باز می‌خوای زیرآبم رو بزنی؟
‫- اینقدر وول نخور. ‫- مراقب پاش باش.
‫- نمی‌خوام تو منو کول کنی. ‫- چطور می‌خوای با این پا راه بری؟
‫بذارم زمین.
‫- ول نخور. ‫- بذار من کولش کنم.
‫آره. بیا تو کولش کن.
‫اینقدر بحث نکنین. ‫مراقب باش.
‫- باشه. ‫- مراقب باش.
‫- بیا. ‫- پاشو بگیر.
‫خوبی؟
‫پس چرا درمانگاه خالیه؟
‫تو ببرش درمانگاه.
‫- من یکی رو پیدا کنم و بیارم. ‫- باشه.
‫بعد جراحت هم همش حرف می‌زنی.
‫[مدرسه ژوری ‫درمانگاه موقت]
‫بشین.
‫مراقب باش.
‫فعلا به پات دست نزن.
‫بذار برات ضدعفونیش کنم.
‫ممکنه کمی سوزش داشته باشه.
‫یکم تحملش کن.
‫درد می‌کنه؟
‫طاقت بیار. ‫الان تموم میشه.
‫بدجور زخمی شدی.
‫دستت چی؟
‫درد می‌کنه؟
‫چرا اینطوری نگام می‌کنی؟
‫موضوع چیه؟
‫برعکس برادرم،
‫تو باهام مهربونی.
‫اون همش سرم داد می‌زنه.
‫فکر می‌کنی اون باهات مهربون نیست؟
‫اون اصلا دوستم نداره.
‫اون دوستت نداره؟
‫مگه ندیدی
‫وقتی زمین خوردی چقدر ترسیده بود؟
‫فورا اومد پیشت و کولت کرد.
‫اون دوستت نداره؟
‫توی اون سر فسقلیت چی می‌گذره؟
‫ولی همیشه سرم داد می‌کشه.
‫من درد دارم ولی اون باز سرم داد می‌زنه.
‫هیچ جوره امکان نداره
‫بتونی جلوی داد زدنش رو بگیری.
‫تموم شد.
‫مراقب...
‫زخم‌هات باش.
‫بهشون دست نزن.
‫با آب نشورشون.
‫زخماش چطوره؟
‫خراش‌هاش رو ضدعفونی کردم.
‫ولی برای معاینه رگ به رگ شدنش
‫بهتره ببریش به بیمارستان.
‫باشه. اول بیا اینو بخور.
‫بگیر دیگه.
‫بخور. بعدش میریم بیمارستان.
‫راستی، بیا دوربین رو نگه دار.
‫بیا. بپر بالا.
‫داداشت بعد از ظهر کلاس داره.
‫فقط بابات می‌تونه تو رو به بیمارستان ببره.
‫التماست می‌کنم.
‫باید به مدرسه هم برت گردونم.
‫عجب دردسری شد.
‫مشکلی نیست.
‫اگه بابات نتونست تو رو به مدرسه بیاره،
‫من میارم.
‫به حرف برادرت گوش کن.
‫بپر بالا.
‫مراقب باش.
‫خفه‌م نکن.
‫می‌سپارمش به خودت.
‫بریم.
‫صبر کن.
‫- چرا؟ ‫- گفتم صبر کن.
‫صبر کن.
‫نمی‌تونم ببینم.
‫اول کمک کنین بلند بشه. ‫پاشو.
‫به مسابقه ادامه بدید.
‫- مراقب باش. ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫مراقب باش.
‫[مدرسه ژوری ‫درمانگاه موقت]
‫چقدر عالی.
‫خیلی باهام مهربونه.
‫ولی بنظر با همه همینقدر مهربونه.
‫من خاص نیستم.
‫خب، برای امروز کافیه.
‫کلاس تموم شد.
‫سانگ ژی، خداحافظ.
‫خداحافظ.
‫الو؟
‫سلام، شیطون کوچولو.
‫دوان جاشو امروز دنبالت میاد.
‫تا بیست دقیقه‌ی دیگه می‌رسه.
‫منتظرش باش.
‫فهمیدم.
‫درضمن درست رفتار کن.
‫دردسر درست نکن.
‫من کِی دردسر درست کردم؟
‫باشه، فقط گفتم یادآوری کنم.
‫باید برم. ‫خداحافظ.
‫چرا باید دردسر درست کنم؟
‫سانگ ژی.
‫میشه باهام بیای یه چیزی بخریم؟
‫به بابا و مامان چیزی نمیگم.
‫اونا سر کار میرن.
‫با اینجا اومدن اذیت میشن.
‫قبلا هم کمکت کردم مرخصی بگیری.
‫نگران نباش.
‫محکم بگیر.
‫ببین چی دارم.
‫بذار برات بازش کنم.
‫بگیر.
‫خب،
‫پس عمدا رفتی تا برام شکلات بخری؟
‫خواب دیدی خیر باشه.
‫رفتم واسه دوان جاشو آب بخرم.
‫موقع برگشت یکی هم برای تو خریدم.
‫اتفاقات امروز تقصیر تو بود.
‫تو همیشه بهم زشتو میگی
‫- و من چیزی بهت نمیگم. ‫- اون قضیه‌ش فرق داره.
‫چطور فرق داره؟
‫چون حقیقت رو میگم.
‫بدو!
‫من که اسب نیستم!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»