‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[برگرفته از رمان عشق پنهان، اثر ژو یی]
‫میشه باور کنی که
‫آدم خیلی خوبی هستی؟
‫ببینی چقدر
‫ازت خوشم میاد،
‫میشه حرف بقیه رو نسبت به خودت نادیده بگیری؟
‫میشه تا ابد با من باشی؟
‫[خدایا کمکش کن یه عالمه پول دربیاره ‫و بدهی‌هاشو تسویه کنه.]
‫لطفا؟
‫چطوری این ستاره رو تا می‌زنی؟
‫بازش کردم و نمی‌تونم تاش کنم.
‫بعد اینکه بازش کردم، من...
‫این ستاره‌ها رو...
‫می‌ذارم توی گاو صندوقم.
‫بیا.
‫خیلی‌خب.
‫حالا همه‌چی رو می‌دونم.
‫چرا یه دفعه بهم گفتی؟
‫فقط می‌خواستم بدونی.
‫ولی این دفعه،
‫من یه خانم خیالی ندارم
‫که داداشت می‌گفت.
‫رسما خانم من هستی.
‫برگشتی ایها...
‫تا اینو بهم بگی؟
‫چون گفته بودی
‫می‌خوای به یه چیزی فکر کنی.
‫واسه همین...
‫ترسیدم اگه بهت زنگ بزنم، ‫تو...
‫فکر کردم اگه از نزدیک باهات حرف بزنم،
‫واست سخت میشه این مسئله رو پیش بکشی.
‫چه مسئله‌ای رو؟
‫چه فکری کردی؟
‫اگه بابا و مامانت مخالفت می‌کردن،
‫می‌‌دزدیدمت ‫و می‌رفتیم یواشکی ازدواج می‌کردیم.
‫جدی میگم.
‫چرا باید منو بدزدی؟
‫می‌ترسم فرار کنی.
‫وقتی گفتم می‌خوام به چیزی فکر کنم،
‫می‌خواستم فکر کنم ‫که باید دو سال تو ایها کنارت بمونم
‫و بعد دانشگاهت باهات برگردم
‫یا اینکه اول برم نانوو
‫همه‌چی رو حی و حاضر کنم
‫و منتظر باشم برگردی.
‫چه فکری کردی؟
‫همین؟
‫راستش،
‫منم می‌تونم ایها بمونم.
‫می‌تونیم در موردش حرف بزنیم.
‫نباید همیشه تسلیم خواسته‌های من بشی.
‫واقعا دلم نمی‌خواد اینجا بمونم.
‫تازه کی گفت تسلیم شدم؟
‫خانم جوون،
‫کاری که باید انجام بدی ساده‌‌ست.
‫اینجا بمون و خوب درس بخون.
‫نگران هیچی نباش.
‫بخند.
‫بخند ببینم.
‫[قسمت بیست و چهارم - ‫شروعی خیلی نزدیک و خیلی دور ]
‫یه نفری هست
‫که ازش واقعا خوشم میاد.
‫اما...
‫اون از من خوشش نمیاد.
‫ولی بزرگ میشم.
‫پس صبر کن تا بزرگ بشی.
‫ولی وقتی بزرگ بشم،
‫عاشق یکی دیگه میشه.
‫عیبی نداره.
‫سانگ ژی، وقتی بزرگ بشی،
‫با یه آدم بهتر آشنا میشی.
‫چرا نوشیدنی خوردی؟
‫چرا بیدار شدی؟
‫حالت خوب نیست؟
‫فکر می‌کنم...
‫باهات بد رفتار کردم.
‫کِی باهام بد رفتار کردی؟
‫به خاطر حرفی که امروز
‫توی فرودگاه بهت زدم؟
‫اونو بهت گفتم
‫چون می‌خواستم بدونی.
‫قبلش نمی‌دونستی.
‫واسه همین می‌خواستم بهت بگم.
‫اما نمی‌خواستم احساس کنی...
‫خیلی خوب باهام رفتار کردی.
‫ولی در گذشته یا الان،
‫با من خیلی خوب رفتار کردی.
‫درسته.
‫سانگ ژی.
‫دوستت دارم.
‫ببخشید، ژی‌ژی.
‫خیلی دیر این حرف رو زدم.
‫طی این سال‌ها،
‫می‌دونم
‫ناراحتت کردم.
‫تعهد بی قید و شرط تو بود
‫که باعث شد بفهمم ‫اون‌قدر هم آدم خوبی نیستم.
‫چه از دیر فهمی‌ام باشه،
‫یا بی توجهی‌ام،
‫به قدر کافی خوب نبودم.
‫ولی بابت این نواقص،
‫هر روز که با همدیگه هستیم
‫نهایت تلاشمو می‌کنم جبران کنم.
‫ژی‌ژی.
‫نمی‌ذارم از تصمیمت
‫پشیمون بشی.
‫دوستت دارم، سانگ ژی.
‫سانگ‌سانگ، چی می‌کشی؟
‫تِم مورد نظرم رو واسه مسابقه پیدا کردم.
‫بهت چی گفتم؟
‫نمی‌تونی طرح و ایده‌ها ‫رو به زور بیرون بیاری.
‫باید ذهنت رو خالی کنی
‫تا بهت الهام بشه.
‫خب تِمت چیه؟
‫چرا پنهون‌کاری می‌کنی؟
‫بیا تو.
‫سیون.
‫به موقع اومدی. زود بیا.
‫بیا کمک.
‫نمی‌دونم کدوم یکیشو انتخاب کنم.
‫کدوم یکی از این دو تا بهتره؟
‫به نظرم...
‫این یکی بهتره.
‫- این چیه؟ ‫- بازش کن.
‫این اواخر تا دیر وقت کار می‌کردی،
‫برای همین واست کادو خریدم.
‫عسل ترمیم‌کننده؟
‫شیائو دوان پیشنهاد داد.
‫خوب می‌‌دونه چی انتخاب کنه.
‫اون بچه از همه‌چی سر درمیاره.
‫بوی خیلی خوبی میده.
‫بیا تو.
‫راستش، امروز می‌خواستم...
‫با جفتـتون در مورد یه موضوعی صحبت کنم.
‫چی شده؟
‫داشتم فکر می‌کردم
‫بعد از تکمیل ارتقای
‫سیستم پیشرفت سلستیال،
‫ممکنه استعفا بدم.
‫استعفا بدی؟
‫یه دفعه چی شده که می‌خوای استعفا بدی؟
‫یه شرکت دیگه می‌خواد باهات قرارداد ببنده؟
‫نه.
‫تو فکرم برگردم نانوو
‫تجارت خودمو راه بندازم.
‫نانوو؟
‫به خاطر سانگ ژی؟
‫اگه اشتباه نکنم،
‫اون سال دوم دانشگاه نیست؟
‫دو سال دیگه که فارغ التحصیل شد،
‫هنوز می‌تونی باهاش برگردی.
‫استودیوی بازی‌سازی رویا
‫تا چند سال آینده روشنی داره.
‫مطمئنی می‌خوای بری؟
‫قبل اینکه به شما بگم
‫با دقت همه جوانب رو سنجیدم.
‫این اواخر یه اتفاق‌هایی افتاد...
‫باعث شد بفهمم
‫شاید به قدر کافی...
‫برای سانگ ژی خوب نیستم.
‫اینکه به قدر کافی برای اون زحمت نکشیدم.
‫نه، جاشو،
‫من و سیون فکر می‌کنیم ‫خیلی خوب با اون رفتار می‌کنی.
‫راستش، دلیل اصلی
‫اینه که پدر و مادرش
‫ممکنه یه نگرانی‌هایی از بابت من داشته باشن.
‫به خاطر این قضیه
‫سانگ ژی هم ناراحته.
‫هر چند،
‫اون برگشت و منو آروم کرد.
‫نگران بود
‫که ممکنه به عزت نفسم لطمه وارد بشه.
‫راستش، نگرانیِ...
‫پدر و مادرش رو درک می‌کنم.
‫ولی من از اون بزرگ‌ترم.
‫پس من باید...
‫این مسائل رو حل کنم.
‫می‌خوام هر چه سریع‌تر
‫برگردم نانوو.
‫بعد از اینکه همه‌چیز رو حل کردم،
‫به خودم بیشتر زمان و فرصت میدم
‫تا خودم رو اثبات کنم.
‫خیلی بزرگ شده.
‫یه مرد باید مسئولیت‌پذیر باشه.
‫حالا که تصمیمتو گرفتی،
‫من و لی شون نمی‌تونیم جلوتو بگیریم.
‫واست آرزوی موفقیت داریم.
‫ممنون.
‫هر چند،
‫اقتصاد امروز
‫برای کارآفرین‌های جوون راحت نیست.
‫با توجه به مدرکت،
‫شرکت‌های سرشناس زیادی توی نانوو وجود نداره
‫که استخدامت کنن.
‫نظرت در این مورد چیه؟
‫به مرکز اداره درخواست بده
‫تا استودیوی خودتو تاسیس کنی.
‫می‌تونن حمایت فنی
‫و توسعه‌ی تکمیلی رو فراهم کنن،
‫که نسبتا راحت‌تر میشی.
‫نگاه کن.
‫سیون فکر همه‌جاشو کرده.
‫شرکت همچین قانونی رو داره.
‫اگه می‌خوای، ‫من و سیون می‌تونیم تعریفتو کنیم.
‫اگه بشه که خیلی عالیه.
‫ممنون، لی شون.
‫ممنون، سیون.
‫خواهش می‌کنم.
‫اگه در آینده بازی موفقی ساختی،
‫می‌تونم پز بدم.
‫به همه میگم من اونو تعلیم دادم.
‫اولین بار که اومدی
‫هنوز کارآموز بودی.
‫حالا ببین...
‫چندین سال گذشته.
‫حالا که داری میری،
‫راستش خیلی ناراضی‌ام.
‫از پسش برمیای.
‫- موفق باشی. ‫- من و لی شون ازت حمایت می‌کنیم.
‫- تو می‌تونی. ‫- نهایت تلاشمو می‌کنم.
‫الو؟
‫حال بیمار خوش‌بینانه نیست.
‫قدر این زمان رو بدونید و باهاش صحبت کنید.
‫ممنون، دکتر.
‫خیلی وقت بود به گذشته فکر نکرده بودم.
‫نمی‌خواستم
‫و جرئتشو نداشتم.
‫ولی فکر می‌کنم...
‫امروزی روزیه که باید باهاش مواجه بشم.
‫باید به فرجام برسم.
‫خیلی وقت پیش اتفاق افتاد.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫اگه نپریده بودی
‫تا الان آزاد شده بودی.
‫چیزهای زیادی هست
‫که هیچ‌وقت بهت نگفتم.
‫تونستم...
‫غرامت و بدهی‌هایی ‫که به جا گذاشته بودی رو...
‫تسویه کنم.
‫مامان...
‫چند سال پیش فوت کرد.
‫به خاطر تو.
‫چون پول نداشتیم.
‫اون زمان،
‫می‌دونست سرطان داره و...
‫مریضه.
‫قبول نکرد درمان بشه
‫چون نمی‌خواست پول خرج کنه.
‫وقتی بالاخره رفت بیمارستان،
‫دکتر گفت برای درمان خیلی دیر شده.
‫هر روز آرزو می‌کردم ‫که بتونی همه‌‌ی این اتفا‌ق‌ها رو ببینی.
‫آرزو می‌کردم بیدار بشی،
‫تا ببینی چه بلایی سرمون اومده.
‫می‌خواستم عذاب وجدان بگیری و درد بکشی.
‫می‌خواستم درک کنی.
‫اگه...
‫فرار نکرده بودی
‫و تصمیم می‌گرفتی مجازات بشی،
‫زندگی‌مون خیلی فرق می‌کرد.
‫ولی راستش،
‫باید از تو هم تشکر کنم.
‫به خاطر تو،
‫هیچ‌وقت لب به نوشیدنی نزدم.
‫به خاطر تو هم بود
‫که فهمیدم مسئولیت
‫و مسئولیت‌پذیری یعنی چی.
‫حالا،
‫می‌تونم بگم
‫که آدم خوبی‌ام.
‫حداقل الان توانایی اینو دارم
‫تا از عزیزانم محافظت کنم.
‫از ته دلم آرزو می‌کنم ‫کاش می‌تونستی ببینی.
‫خیلی‌خب.
‫اگه اون دنیا
‫مامان رو دیدی،
‫از ته‌دل ازش عذرخواهی کنی.
‫آسوده بخواب،
‫بابا.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫چرا صورتت این‌جوریه؟
‫می‌دونستم...
‫بالاخره چنین روزی می‌رسه.
‫می‌دونم.
‫می‌دونم خیلی ناراحتی.
‫می‌دونم.
‫خیلی‌خب، چیزی نیست.
‫واقعا دارم پیر میشم؟
‫چرا دیگه بابا و مامانم زنده نیستن؟
‫[لطف و برکت شامل حال بازماندگان باشد]
‫[به یاد مادری عزیز، شو روشو]
‫مامان، هنوز با اون آشنا نشدی.
‫سانگ ژیه.
‫قبلا بهت گفتم.
‫الان،
‫اومده توی زندگی من.
‫مامان.
‫ممکنه بعدا توی نانوو سر و سامون بگیرم.
‫ولی نگران نباش.
‫هر سال میام دیدنت.
‫امروز بیشتر واسه این اومدم تا بهت بگه
‫که بابا هم فوت کرد.
‫در آرامش کامل...
‫فوت کرد.
‫نگران نباش.
‫به وصیتش عمل کردم
‫و یه جای بی سر و صدا واسش پیدا کردم.
‫کنجکاو شدم بدونم
‫اونجا همدیگه رو می‌بینید یا نه.
‫اگه دیدیش...
‫فراموش کن.
‫تا وقتی که هر دوتون شاد و خوشحال باشید.
‫سلام، خانم دوان.
‫من سانگ ژی‌ام.
‫نگران نباشید.
‫دوان جاشو الان...
‫یه آدم خیلی مهربون و نمونه‌ست.
‫با همه مهربونه
‫و خیلی بی ریاست.
‫توی درس‌هاش عالیه
‫و یه کارمند نمونه‌ست.
‫برای من،
‫برای پدر و مادرم،
‫و برای همه،
‫اون یه آدم فوق العاده‌ست.
‫هر چند یه سری اتفاقات بد
‫در گذشته رخ داده،
‫هیچ‌وقت تسلیم نشده.
‫در عوض، سخت کار کرده
‫و مشکلات زندگی رو...
‫تحمل کرده.
‫ای کاش...
‫می‌تونستید ببینید چقدر خارق العاده شده.
‫مطمئنم شما هم پشیمونی
‫و نگرانی‌هایی دارید، نه؟
‫اما نگران نباشید.
‫ازش به خوبی مراقبت می‌کنم.
‫واسش جبران می‌کنم.
‫حواسم هست
‫هر روز خوشحال باشه.
‫منم به شما قول میدم.
‫تا وقتی که هستم،
‫اجازه نمیدم دیگه هیچ‌کس ‫دوان جاشو رو اذیت کنه.
‫در آینده خانواده خودشو تشکیل میده.
‫اون من
‫و خیلی‌ها رو داره که دوستش داریم.
‫همه‌مون اونو دوست داریم.
‫پس...
‫دیگه هیچ‌وقت تنها نیستی.
‫باشه؟
‫گریه نکن.
‫اگه گریه کنی،
‫مامانت فکر می‌کنه دارم اذیتت می‌کنم.
‫دود رفته تو چشمم.
‫قول دادی.
‫جلوی مامانم قول دادی
‫که ازم محافظت می‌کنی.
‫آره، ازت محافظت می‌کنم.
‫بیا.
‫بذار یه‌کم ازت محافظت کنم.
‫هی.
‫بیا منو بگیر.
‫بیا دنبالم.
‫اصلا نمی‌تونم وایستم.
‫اون دختر بچه‌ای
‫که همیشه عقب دوچرخه‌ام می‌نشست
‫یه روز یه دفعه بزرگ شد.
‫می‌تونه همیشه منو همراهی کنه
‫و کنارم راه بره.
‫بهم کمک کرد
‫به طولانی‌ترین ‫و تاریک‌ترین ساعات زندگیم غلبه کنم.
‫حتی جلو رفت
‫و توی نور خورشید
‫منتظرم موند.
‫زود باش!
‫دارم میام!
‫استعفا نامه‌ام رو به سیون تحویل دادم.
‫چرا؟
‫مگه بهت نگفتم؟
‫مجبور نیستی برگردی نانوو.
‫خودم می‌خوام برگردم.
‫می‌خوام...
‫زودتر برم و همه‌چی رو آماده کنم.
‫وقتی دانشگاه رو تموم کردی و برگشتی نانوو،
‫فورا می‌تونی یه زندگی خوب رو شروع کنی.
‫تازه، خانواده‌ات اونجان.
‫هر جایی می‌تونم کارمو راه بندازم، درسته؟
‫خونه‌ی من جاییـه که تو هستی.
‫مگه خودت نگفتی
‫بالاخره اتفاق‌های بد تموم شد،
‫و فقط خوبی‌ها مونده؟
‫پس فقط باید روی آینده تمرکز کنیم.
‫آینده‌مون.
‫باشه؟
‫چقدر دیگه میری؟
‫تا وقتی که رویه‌ی انتقال تکمیل بشه،
‫حدود یک ماه میشه.
‫یه ماه؟
‫خیلی زوده.
‫ناراحت نیستی؟
‫نه.
‫ولی من ناراحتم.
‫نگران نباش.
‫یه عالمه وقت هست همدیگه رو ببینیم.
‫می‌خوام واست غذا درست کنم.
‫غذا درست کنی؟
‫کوفته برنجی.
‫شش تا چطوره؟
‫کافیه؟
‫خیلی‌خب، کافیه.
‫خیلی آب ریختی.
‫واقعا؟
‫بده من.
‫الان خوبه.
‫خیلی‌خب.
‫واست ماشین خبر کردم.
‫سوار شدی پیام بده.
‫فرودگاه خیلی دوره.
‫نباید می‌ذاشتم بیای.
‫چطور می‌تونستم نیام بدرقه‌ات کنم؟
‫دلم نمی‌خواد بری.
‫می‌دونم.
‫نگران نباش.
‫وقتی رسیدم،
‫هر موقع وقت کردم میام دیدنت.
‫زیاد چشم انتظارت نمی‌ذارم. باشه؟
‫گوش کن.
‫وقتی برگشتی نانوو،
‫باید مرتب غذا بخوری.
‫باید...
‫سه وعده در روز غذا بخوری.
‫ولی یادآوری می‌کنم.
‫و تازه،
‫به چیزهای دیگه...
‫فکر نکن.
‫نگران اون‌ها نباش.
‫روی کارت تمرکز کن
‫و سخت کار کن.
‫می‌تونی سخت کار کنی،
‫ولی به خودت استرس نده.
‫منظورم اینه...
‫اگه استارتاپت شکست خورد،
‫ایرادی نداره.
‫هر چی نباشه، من می‌تونم...
‫تو می‌تونی چی؟
‫من می‌تونم پول دربیارم.
‫وقتی دانشگاهم تموم بشه، ‫می‌تونم نون آور بشم.
‫همیشه همینو میگی.
‫پس منتظر می‌مونم.
‫خیلی‌‌خب.
‫خب،
‫من دیگه میرم.
‫دیگه نمون.
‫باشه؟
‫سوار شدی پیام بده.
‫من دیگه میرم.
‫بچه‌ی خوبی باش.
‫سوار شدی پیام بده.
‫برگرد دیگه.
‫خداحافظ.
‫بذار من بدرقه‌ات کنم.
‫باشه.
‫پس بدرقه‌ام کن.
‫تا همین جا خوبه.
‫واقعا باید برم.
‫برگرد.
‫سوار شدی پیام بده.
‫یادت نره پیام بدی.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫چی شده؟
‫حسم بهم میگه
‫که می‌خوای یه چیزی بهم بگی.
‫وقتی بری نانوو،
‫هر روز تماس تصویر می‌گیری؟
‫معلومه که آره.
‫واست زحمتی که نداره، نه؟
‫واسه تو زحمت نداره؟
‫- نه. ‫- واسه منم نه.
‫اول تو بخور.
‫باشه.
‫یه چیز دیگه.
‫رابطه‌مون از راه دور میشه،
‫پس باید
‫تلاش‌مون رو دو چندان کنیم.
‫برای مثال، واسه سالگرد یا تعطیلات،
‫می‌تونم بیام نانوو دیدنت.
‫یا تو می‌تونی بیای ایها منو ببینی.
‫حتما.
‫پس من میام می‌بینمت.
‫صبر کن. منظورت چیه؟
‫منظورت اینه
‫که من معمولا تلاش نمی‌کنم؟
‫مسئله این نیست.
‫پس موافقی؟
‫آره.
‫خوبه.
‫و تازه،
‫اگه دعوامون شد...
‫کشش نمی‌دیم.
‫اگه دعوا کردیم،
‫باید همون روز آشتی کنیم.
‫قهر کردن و غیب شدن نداریم.
‫- فهمیدی؟ ‫- همون روزی که دعوا کردیم آشتی می‌کنیم.
‫خوب گفتی.
‫اعتماد.
‫به همدیگه اعتماد داریم.
‫راستش...
‫اگه...
‫- چی می‌خونی؟ ‫- صبر کن. نه.
‫«راهنمایی برای حفظ رابطه از راه دور؟»
‫خودتم می‌دونی،
‫توی روابط از راه دور
‫مشکلات زیادی پیش میاد.
‫واسه همین از قبل چند تایی‌شو حفظ کردم
‫و یه راهنما ساختم.
‫پس بهم اعتماد نداری
‫و نگرانمی.
‫نه.
‫خیلی نگرانتم.
‫به نظرم این راهنمات
‫خیلی خوب و موثره.
‫باید در آینده کاملا...
‫ازش پیروی کنی.
‫من؟
‫زود واسم بفرست.
‫می‌تونی راهنمای خودتو بسازی.
‫جدی میگم.
‫چیزی که نوشتی خیلی خوبه.
‫صبر کن.
‫«می‌تونیم دعوا کنیم،
‫اما نه جلوی بقیه.»
‫آره، چون مسئله
‫حفظ وجهه‌ست.
‫«مجبور نیستی فورا جوابِ پیام رو بدی.
‫ولی اگه پیام رو دیدی، باید جواب بدی.»
‫- درسته. ‫- اگه دیدی، باید جواب بدی.
‫آره، اگه دیدی باید جواب بدی. ‫فهمیدی؟