‫بیا مامان.
‫- یه چیزی اینجا پیدا کردیم. ‫- دخترها!
‫عجله کن!
‫هی، دخترا، صبر کنید. باشه؟ فقط صبر کنید.
‫وایسید منم بیام، خیلی خب؟
‫دقیقاً اونجاست، ایزی. یالا!
‫بچه ها، اینجا خیلی مه آلوده. ‫نمی تونم چیزی ببینم.
‫مامان، یالا!
‫آروم برو. ایزی!
‫هیلدی، کجا داری میری؟
‫برای پرونده، مدرک پیدا کردیم.
‫به سم کمک می کنه.
‫آروم برید!
‫هیلدی!
‫ایزی!
‫بچه ها، این...
‫این اصلاً خنده دار نیست.
‫دخترا!
‫صبر کن!
‫نه، نه، نه، نه! صبر کن.
‫وایسو! وایسو!
‫نه، نه، نه، نه، نه.
‫وایسو! وایسو! وایسو! وایسو!
‫تو توی تخت منی.
‫از تخت من برو بیرون.
‫از تخت من برو بیرون!
‫- توی تخت من چیکار میکنی؟ ‫- بابا، بابا، بابا. آروم باش.
‫چیزی نیست. چیزی نیست. خیلی خب؟ چیزی نیست.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود»
‫مترجم: «TheFlashPoint»
‫وقتشه که بلند شید، بچه ها!
‫یالا. پاشید و روزتون رو شروع کنید، پهلوون ها. ‫یالا. پاشید!
‫هی، هیلدی؟
‫هیلدی؟
‫پلیس ها واقعاً توی پرونده ی سم گند زدن.
‫کلانتر هیچوقت با بعضی از شاهدین صحبت نکرد ‫و الانم اونا مُردن.
‫بابابزرگ فکر میکرد اونا یه سری مدارک از دست دادن ‫و درست هم فکر میکرد.
‫کل شب اینجا بیدار بودی؟
‫سم توی زندونه بخاطر اینکه اونا گند زدن!
‫- آره. ‫- اونا باید بهتر از اینا باشن.
‫می دونم و تو درست میگی.
‫ولی ببین، یه یونیفرم آدم رو ابرقهرمان نمی کنه.
‫میدونی، پلیس ها انسان های عادی هستن ‫که معمولاً نهایت تلاششون رو میکنن.
‫ولی بخاطر همین ما...خب؟ ما! باید بجنگیم.
‫باید بجنگیم تا اینو درستش کنیم.
‫خبرنگارهایی مثل ما هستن که آدم های راس قدرت رو ‫مجبور میکنن تا جوابگو باشن.
‫ما موی دماغشون میشیم تا مطمئن بشیم که ‫اونا کارشون رو انجام میدن.
‫- میدونی منظورم چیه؟ ‫- آره
‫خب حالا چیکار کنیم؟
‫برمیگردیم به اول قضیه. ‫به سال 1988، خب؟
‫همه ی سرنخ ها رو دوباره بررسی می کنیم. ‫هر سرنخی که تاحالا داشتیم.
‫تا بتونیم بفهمیم که چه کسی ریچی رو کُشته.
‫- پایه ای؟ ‫- آره.
‫خیلی خب، گوش کن چی میگم. ‫اول از همه باید مراقب سلامتیت باشی.
‫خب؟ اگه از گرسنگی یا کم خوابی بمیری ‫که دیگه نمی تونی بنویسی.
‫نه، نه. ما بهت نیاز داریم که بتونی تمرکز کنی.
‫بهت نیاز داریم که تیز باشی. خب؟
‫خیلی خب، حله. خوبه.
‫بابا، اون یارو که یه خالکوبی داره که ‫روش نوشته «گناهکار» رو میشناسی؟
‫بابابزرگ یه نوشته ای درباره ش داره.
‫نه، نه، نه. هیچ نظری ندارم.
‫من میرم.
‫خیلی خب.
‫امشب باهام میای مهمونی؟
‫فکر کنم یه مقدار واست پیر شده باشم.
‫- مامان...خدای من! خودم جواب میدم. ‫- خودت جواب میدی؟
‫-خودم جواب میدم. ‫- خیلی خب.
‫داری چیکار میکنی؟
‫- بیا اینجا. ‫- چیه؟
‫- اینجا رو داشته باش. ‫- اوه!
‫ببین، واقعاً بخاطر مامانم متاسفم. ‫اون خیلی عجیب غریبه.
‫اوه، خدای من. اون هنوز داره نگاهمون میکنه.
‫چطوره که تا الان ندیده بودمش؟
‫احساس میکنم تنها کاری که میکنم اینه که دخترا رو ‫اینور اونور میبرم و بعدش زاغ سیاهشون رو چوب میزنم
‫- صبر کن، بذار یه نگاه به یارو بندازم. ‫- خیلی خب.
‫بیا بریم.
‫ایز، میخواستم ازت بپرسم...
‫یه لحظه صبر کن. یالا!
‫قصدم این بود که «رقص» رو هجی کنم ولی...
‫«ص» توی راه ترکید. پس...
‫خیلی خوشحال میشم که باهات به مراسم بیام.
‫مطمئنی؟
‫سم.
‫یه ملاقات کننده داری.
‫31 سال صبر کردم تا جلوت بشینم،
‫و توی چشم هات نگاه کنم.
‫لطفاً بهم بگو کجا پسرم رو خاک کردی.
‫ایکاش می تونستم بهت آرامش بدم...
‫ولی من بهش دست نزدم.
‫به جونم قسم میخورم.
‫فرنک.
‫جک، گوش کن. اون چیزایی که دخترم داره ‫در موردم میگه، حقیقت نداره.
‫اون درخت لعنتی رو قطع کن.
‫یه چندتا رقص کلاسیک رو داشتم بررسی میکردم.
‫مثلاً «هوی دی» از برنامه ی «آرسنیو هال» ‫یا ویدیوی «سرزمین ریتم»
‫کی به یه رقص احمقانه اهمیت میده؟
‫هی، من و مامانم واقعاً خیلی روی لباسم کار کردیم.
‫باشه. پس بیاید سریع کار رو تموم کنیم.
‫اینا افرادی هستن که باید باهاشون مصاحبه کنید،
‫و ما کل بازجویی رو دوباره از اول انجام میدیم.
‫ببخشید که دوباره بهتون زنگ زدم، آقای شهردار، ‫ولی باید با هم صحبت کنیم.
‫میشه توی خونه بهم زنگ بزنید؟ ‫پول خوردم تموم شده.
‫خبری شد؟
‫خب، آقای «سیپل» فکر میکنه که سم این کار رو کرده. ‫پس نه!
‫مدیر کالینز میگه کسی رو نمیشناسه که ‫خالکوبی «گناهکار» داشته باشه،
‫و اگه حرفش رو نقل کنم منو تعلیق میکنه.
‫ایستگاه بعدی، دوستای ریچی، بابام و فرنک بریگز.
‫- خوب بود، مت. ‫- اوه گندش بزنن.
‫- چیه؟ من گفتم...گفتم خوبه.
‫آره، که این یعنی فکر میکنی خیلی مزخرف بود.
‫اگه فکر میکردی خوبه یه دونه از اون ‫رقص های عجیب غریبت می کردی یا یه حرکتی میزدی.
‫خب، یه مقدار بی روح ـه.
‫میدونی منظورم چیه؟ تو داری داستان مینویسی. ‫باید داخلش احساسات دخیل باشه.
‫میدونم.
‫ولی دوستت دارم.
‫میدونی، تو بهترین نویسنده هستی و ‫شایسته ی همه ی جوایز هستی.
‫- سلام. ‫- سلام، آه...
‫اومدم اینجا تا هیلدی رو ببینم.
‫اون...زنگ زده به...
‫- نمی دونم. اصلاً چطور شماره ی منو داره؟ ‫- آره خب. اون همینجوریه.
‫بگذریم...اون مدرسه ست.
‫- مدرسه؟ ‫- آره. مدرسه.
‫اون که آدم نابابی نیست، فرنک.
‫همممم...
‫میشه بیام داخل؟
‫در هر صورت میخواستم یه سلامی هم ‫به بابات کرده باشم.
‫آره، آره. بیا. بیا داخل.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫فقط میخواستم یه سلامی به «سیل» بکنم.
‫سلام، سیل؟
‫حالت چطوره، رفیق؟
‫شنیدم میخوای برای کلانترشدن کاندید بشی.
‫خب چرا با بریگزِ بزرگ کار نمیکنی؟
‫چون من به شخصه خیلی دوست دارم بدونم چرا ‫سعی کرد از شر همچین مدرک حیاتی ای خلاص بشه.
‫خب، حتماً دلایل خودشو داشته. ‫فکر کرده که این کار درسته.
‫ببین، اون مرد خوبیه.
‫خب، مردان خوب برای آدمای بیگناه ‫پاپوش درست نمی کنن، فرنک.
‫حله. خوشحال شدم که بهتون سر زدم.
‫هنوز از سم عذرخواهی نکردی که ‫توی دادگاهش دروغ گفتی؟
‫عجب!
‫اون واقعاً بهت اجازه نمیده ‫از زیر چیزی قسر در بری مگه نه؟
‫آره، این بدترین/بهترین خصوصیت اونه.
‫فکر میکردم هیلدی به تو رفته باشه. ‫نمی دونستم به جفتتون رفته باشه.
‫خب، من دیگه میرم.
‫اگه میخواستم سرکوفت بخورم، ‫میرفتم با بابای خودم میگشتم.
‫هی، فرنک!
‫ببین...تا وقتی که فرصت داری، ‫اوضاع رو راست و ریست کن. خب؟
‫ببین، شاید دیگه فرصتی گیر نیاری.
‫اگه سم بهت اون فرصت رو بده، تو باید ازش استفاده کنی
‫به داستان از دیدگاه اون گوش کن.
‫من میخوام برم ببینمش. تو هم میتونی باهام بیای.
‫چرا بخاطر این خوشحال تر نشدی؟
‫ما یه شاهد داریم که میگه کلانتر، ‫مدرکی رو از بین برده. ‫ا
‫هر بار که حس میکنم امید هست...
‫نمیتونی چیزی رو بگی که ‫از عملی کردنش مطمئن نیستی.
‫- من نمی تونم تحمل کنم. ‫- سم.
‫پرونده ی تو منو به دستگاه قضایی برگردوند.
‫من توی این قضیه کنار تو هستم و ‫نمیذارم که مزخرفات تحویلت بدن.
‫خب چی میگی؟
‫باشه.
‫باشه. پس میریم برای یه دادگاه تجدید نظر.
‫ببخشید که حرفتون رو قطع کردم.
‫سم.
‫باید تو رو برگردونم به «نورث فیلد».
‫- «تریپ» منو نمیرسونه؟ ‫- نه، من میبرمت. یه کاری واسه اون پیش اومد.
‫اشکالی نداره.
‫سم...
‫قبل از اینکه بری بیرون، باید یه چیزی رو بدونی.
‫در پاسخ به اتهاماتی که به شما زده میشه ‫چه چیزی برای گفتن دارید؟
‫ببین، من از صمیم قلبم دخترم رو دوست دارم.
‫کاترین یه دختر خیلی خاص ـه.
‫اون نور زندگی منه.
‫ولی اون خیلی شاهد قابل اتکایی نیست.
‫و شما چه چیزی به اونایی میگید که...
‫شاید تمامیت این پرونده رو زیر سوال ببرن؟
‫عذر میخوام.
‫از «اری هاربور» به صورت زنده گزارش میکنیم.
‫صبح بخیر.
‫دقیقاً همون خانمی که امیدوار بودم ببینم.
‫کارگرها خاکستر پنی رو زیر اون درخت پیدا کردن...
‫و شایعه شده که تو گذاشتیش اونجا.
‫شهر کوچیکیه!
‫اونجایی که من ازش میام به این میگن افترا!
‫خب، اینجا توی ایالت واشینگتن، ‫ما بهش میگیم درست خاک نکردن بقایا!
‫و یه جور بزهکاری محسوب میشه.
‫هزار دلار؟
‫خب اگه کس دیگه ای هم هست که باید ‫اونم جریمه کنم بگو.
‫نه، فقط خودم بودم.
‫فکر کردم امروز میخوای بپیچونی!
‫نه، دارم سم رو میرسونم.
‫گفتم شاید بتونیم یه حرف هایی درباره ی قدیما بزنیم.
‫بیا بریم.
‫- هی! ‫-بچه کُش!
‫- مراقب دهنت باش. برگرد! ‫- توی زندان بپوس، آشغال عوضی!
‫- برگرد. ‫- سم، باهات در تماس خواهم بود. باشه؟
‫یالا. یالا.
‫سم، تو ادعاهایی که بر علیه کلانتر بریگز ‫وجود دارن رو قبول داری؟
‫بچه کُش! توی چشم هاش نگاه کردی؟
‫- نظری نداری؟ ‫- آروم بگیر!
‫- الان حس میکنی خیلی مردی؟ ‫- نظری نداری؟
‫- ببخشید.
‫- کلانتر بریگز، اتهامات رو انکار میکنه. ‫- اون کُشتش!
‫کافیه. کافیه!
‫- چه احساسی درباره ش داری؟ ‫- میشه لطفاً از سر راه بری کنار؟
‫- سم، نظری نداری؟ ‫- می بینمت!
‫- سم؟ ‫- پیدات می کنم.
‫برو. حرف هات رو زدی دیگه.
‫ما با هشت نفر از پرونده ی اصلی مصاحبه کردیم.
‫هیچ سرنخ جدیدی پیدا نکردیم.
‫ شما هیچ پیغامی ندارید.
‫شهردار فایف زنگ نزد؟
‫نه.
‫من سه تا پیغام براش گذاشتم.
‫توی لیست من، تو نفر بعدی برای مصاحبه هستی.
‫خب، من خیلی ساله که دارم خاطراتم رو مرور میکنم...
‫پس احتمالاً به دردت نخورم.
‫هیچ اطلاعاتی درباره ی مادر ریچی پیدا نکردم. ‫البته بجز اینکه از شهردار فایف طلاق گرفته.
‫خب، بذار ببینم.
‫بعد از تشییع جنازه، اون...
‫خب، اون خونه نشین شد.
‫چند ماه بعد از اون، رفتش...
‫و بعدش شهردار نزدیک به یکسال بعد دوباره ازدواج کرد.
‫مشکوک به نظر میاد.
‫چی؟ اینکه اون رفته یا اینکه این ازدواج کرده؟
‫جفتش!
‫هی، ببین...
‫میدونی، توی عمرم عزاداری های زیادی رو دیدم.
‫ولی از دست دادن بچه...
‫باید بدترین حالتش باشه.
‫می دونی، عزا خط مشخصی نداره، ‫خیلی بهم ریخته ست.
‫می دونی، بعضی از مردم باید تنها باشن... ‫بعضی ها نمی تونن تنها باشن.
‫بابا؟ لطفاً بهم نگو که تحقیقاتم رو متوقف کنم.
‫هی، نه! نمیگم. نمیگم.
‫میدونی، بابام این اشتباه رو در مورد من کرد. ‫من دوباره تکرارش نمیکنم.
‫اگه منبعت جواب تلفنت رو نده چیکار میکنی؟
‫خب، دیگه از سر و قلبم استفاده نمی کنم...
‫و روی شکم تمرکز می کنم.
‫سلام، لوسی.
‫سلام، مت. ‫بیاید داخل بچه ها.
‫خیلی خب.
‫چرا گذاشتی بیان داخل؟
‫ما براتون بستنی آوردیم.
‫چند تا از دوستامون توی لبنیاتی «واترساید» کار میکنن.
‫با خودمون فکر کردیم شاید غذا کمک کنه.
‫من هیچ حرفی برای گفتن به شما دوتا ندارم.
‫ما فقط حقیقت رو میخوایم...برای ریچی!
‫ما حقیقت رو میدونیم.
‫فقط بخاطر اینکه تو باورش نداری دلیل نمیشه ‫که حقیقت نداشته باشه.
‫آره، خب ولی فقط بخاطر اینکه اینجوری میتونی ‫شب ها بخوابی، دلیل نمیشه که حقیقت باشه!
‫شهردار، ما به کمکتون نیاز داریم.
‫خواهش می کنم.
‫بابا.
‫ببین، من...
‫من متوجهم که این چقدر برات سخته.
‫نه، جدی میگم. میدونی...
‫بخاطر یه نعمت کوچولو تونستی به زندگیت ادامه بدی...
‫و اون، این بود که آدم ربا دستگیر شد.
‫ولی اگه دستگیر نشده باشه چی؟
‫یعنی اگه هنوز اون بیرون باشه چی؟
‫میدونی، سم بخاطر چیزی زندانی شده ‫که اصلاً انجامش نداده...
‫خب، اونموقع ـست که زندگیت از هم میپاشه.
‫ما تا زمانی که اون یارو رو پیدا کنیم، دست برنمیداریم.
‫می دونی، منظورم اون مجرم اصلیه!
‫خب، ما داریم دوباره به پرونده نگاه می کنیم...
‫میخوایم همه ی سرنخ ها رو دنبال کنیم، ‫میخوایم اعصاب همه رو بهم بریزیم...
‫تا اینکه به حقیقت برسیم.
‫ببین، حداقل باید اینو باور کنی!
‫من تسلیم نمیشم.
‫هیچوقت تسلیم نشدم.
‫الان دخترم هم...
‫تسلیم نمیشه.
‫بابا، اگه همه ی اینا فقط یه دروغ بوده، پس...
‫هنوز خاتمه پیدا نکرده.
‫مراقب چیزی که میخوای باش!
‫حالت خوبه؟
‫آره. آره. خوبم.
‫اینا دیگه چی هستن؟
‫خب، سرنخ میخواستید... ‫اینا هم یه چند صدتا سرنخ هستن.
‫بعد از اینکه تحقیقات رسمی به پایان رسید، ‫مادر ریچی یه خط ارتباطی راه انداخت.
‫ما خیلی تماس دریافت میکردیم.
‫کل روز، کل شب.
‫مثل شکنجه بود.
‫ولی اون دیگه داشت غرق میشد.
‫اون به بیشتر از اینا نیاز داشت.
‫- چی بیشتر؟ ‫- امید بیشتر!
‫ریچیِ بیشتر.
‫بعد از اینکه اون رفت، گفتم قطعش کنن.
‫ممنونم.
‫ممنون.
‫ما نیروی پشتیبانی نیاز داریم.
‫میتونم تلفنت رو بگیرم؟
‫ اداره ی وسایل نقلیه ی موتوری.
‫بله، سلام، سلام.
‫من ازتون میخوام یه پرونده به شماره ی...
‫ - لطفاً منتظر بمانید. ‫- نه، نه، نه، نه.
‫دیگه نمیتونم منتظر بمونم. باشه؟
‫چون یک ساعتی هست منتظر هستم. ‫منم بچه دارم...
‫و نمی تونم پشت این تماس تلفنی بمیرم.
‫شوخیت گرفته!
‫خدمات قضایی برای سم گیلیس؟ ‫(مبلغ چهار هزار دلار در وجه بریجت جنسن)
‫- هی، مامان؟ ‫- بله؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- عالی ام!
‫نه، واقعاً عالیم!
‫چی شده؟
‫مممم....
‫- خب، میدونی که مراسم رقص امشب چطوره؟ ‫- اوهوم.
‫- میدونی...تم مراسم برای دهه ی هشتاد ـه و گفتم که... ‫- تمومش کن!
‫همین الان تمومش کن! دهه ی هشتاد؟ خوراک منه.
‫اونموقع آخرین باری بود که من باحال بودم.
‫- بیااا! ‫- اوه، نه.
‫ ریچی رو توی یه پمپ بنزین دیدم.
‫ ریچی رو توی یه زمین دیدم.
‫ ریچی الان پیش فرشته هاست. ‫ اون رفته یه جای بهتر.
‫ شاید ریچی اونقدر ازت بدش میومد ‫ که فرار کرده و رفته.
‫کسی چیز به درد بخوری دستگیرش شد؟
‫یه نفر گفت ریچی فرار کرده رفته سیرک!
‫پس، نه.
‫باید با سرعت 3برابر گوش بدیمشون.
‫آره، ولی با واکمن نمی تونی همچین کاری کنی.
‫اون قدیما چطور زندگی می کردین؟
‫اگه میخوایم به رقص دهه ی هشتاد برسیم، ‫احتمالاً بهتر باشه دیگه بریم. مگه نه؟
‫من به اون رقص احمقانه نمیرم.
‫اوه! اوه! هیلدی...بیخیال.
‫هی، تو...نمیخوای بری؟
‫لوسی مجبورم کرد بیام اینجا ازتون بپرسم ‫که شربت آبلیمو میخورید یا نه؟
‫این کیه؟
‫ سم گیلیس، ریچی فایف رو نکُشته ‫ منم می تونم ثابتش کنم.
‫اون فرناندو ـه. اون یه پیشگو بود.
‫کل این دسته نوار به اسم اون برچسب خورده.
‫ساعت ها و ساعت ها.
‫خب، مامان ریچی درمونده شده بود.
‫اون شیّاد با ساعتی 25دلار بهش امید فروخت!
‫شیّاد دیگه چیه؟
‫مثل یه آدم قلابی یا کلاهبردار یا یه چیز مثل ایناست.
‫آره، ارزش وقت تلف کردن نداره.
‫ولی اون تنها کسی بود که تا الان گفته سم بیگناهه.
‫شاید یه چیزی بدونه.
‫اون تنها سرنخی ـه که ما داریم.
‫اینجا باحال به نظر نمیای...عین دیوونه ها شدی.
‫اونموقع، باحال همین بود.
‫اوه، این خوبه.
‫مامان، رقص دهه ی هشتاد ـه. ‫رقص آدمای زشت نیست که!
‫تو باید زشتی رو در آغوش بگیری.
‫نه!
‫خب، ایثن؟
‫اون همون یارویی ـه که اون دفعه ‫توی جنگل تو رو پیچوند؟
‫- آره، ولی الان دیگه با هم خوبیم. ‫- اوه.
‫و من واقعاً، واقعاً، واقعاً نمیخوام درباره ش حرف بزنم.
‫باشه، حله، حله، حله.
‫ولی اگه هر وقت خواستی ‫درباره ی هرچیزی حرف بزنی...
‫باشه، مامان.
‫خیلی خب، حله.
‫ما برای چی اومدیم اینجا، فرنکی؟
‫فرنک هستم.
‫پرونده رو قرض گرفتم.
‫روزی که ریچی رو دزدیدن، ‫تو رو حوالی ساعت ده دیدم.
‫میخوام باهم بقیه ی اون روزت رو قدم بزنیم.
‫هیچ چیز رو جا ننداز.
‫از کجا باید شروع کنم؟
‫وقتی ما اومدیم، داشتی با ریچی حرف میزدی. ‫درباره ی چی حرف میزدین؟
‫داشتیم برنامه میریختیم که ‫اون روز دور هم جمع بشیم...
‫و فیلم «بازگشت به آینده» رو ببینیم.
‫وکیلم فکر نمی کرد این قضیه به نظر هیئت منصفه ‫کمکی بکنه، پس منم نگفتمش.
‫سلام، ریچی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫چطوری؟
‫خوبم. چی بازی کنیم؟
‫- اوه، بیا «وندیکیترز» بازی کنیم. ‫- باشه.
‫چرا با یه بچه ی 11 ساله میگشتی؟
‫انگار ریچی به یه دوست نیاز داشت.
‫اون دوست داشت.
‫من بیشتر مثل داداش بزرگترش بودم.
‫ولی اون به یه دلیلی غمگین بود.
‫اون به ما نگفت که شماها با هم برنامه داشتین.
‫اون میدونست که من عاشق اون فیلم بودم.
‫یه «خازن معلق» مسخره ساخت. ‫(وسیله ی سفر در زمان در اون فیلم)
‫اون قضیه ی سفر در زمان...
‫با تجهیزات لازم و رانندگی ‫با سرعت دقیقاً 88 مایل بر ساعت...
‫میخواستم اونجوری فرار کنم.
‫فکر می کنم اونم میخواست همین کار رو بکنه.
‫دوباره اون دستگاه ضبط رو قرض گرفتم.
‫ولی اون هیچوقت برنگشت تا نگاهش کنه.
‫منو پیچوند.
‫- اوه، نه. تو رو دزدیدن! ‫- بس کن، بس کن!
‫- اوه، نه، اوه، مراقب باش. ‫- بس کن.
‫اوه.
‫گیم اُور شدی!
‫- هنوزم بالاترین امتیاز برای من. ‫- احتمالاً!
‫خب بعد از اون گفتی یه مقدار ماریجوانا از ‫یکی از دوستات خریدی...
‫شیفتت رو تموم کردی و رفتی.
‫کل داستان همین بود؟
‫بعدش کجا رفتی؟
‫جاده ی شمال دریاچه!
‫کاش میشد توی زمان به عقب برگردیم،
‫و ببینیم که داری حقیقت رو میگی یا نه.
‫- هی مامان. ‫- بله؟
‫از کجا میدونستی که بابا...مناسبت بود؟
‫خب، میدونی که اون ‫از من به عنوان یه منبع استفاده می کرد.
‫خب، ما توی جلسه ی سوممون بودیم،
‫و واقعاً توی شکمم درد بدی رو احساس میکردم،
‫و اون...حتی منو نمیشناخت،
‫ولی منو با ماشین برد به اورژانس.
‫بعدش ده ساعت بعد، بدون آپاندیس بیدار شدم...
‫و اون همچنان اونجا بود.
‫خب بخاطر همین بیخیال زندگیت شدی؟ ‫تا بابا بتونه توی بیابون، برا خودش کتاب بنویسه؟
‫در واقع...اون ایده ی من بود.
‫شاید بهترین ایده ام هم نبود ولی چاره ی دیگه ای نداشتیم.
‫اوووه. این خودشه!
‫مامان، اون خیلی بزرگه.
‫آره، دقیقاً. بندش رو بنداز روی یکی از شونه هات.
‫اوه. دهه ی هشتاد حتماً خیلی عجیب غریب بوده.
‫آره ولی اونموقع که داخلش بودیم، اینو نمی دونستیم. ‫میفهمی چی میگم؟
‫- یالا. امتحانش کن.
‫خیلی اِسمی میشه. ‫(«باحال» رو به سبک دهه ی هفتاد گفت)
‫نه، خواهش میکنم این کار رو نکن.
‫باشه، تمومش میکنم.
‫ سلام، مت و بریجت. ‫ من کیم کالینز هستم.
‫ چندتا از مراقب ها همین الان ‫ استعفاء دادن،
‫ و میخواستم بدونم شما می تونید ‫ امشب بیاید جاشون رو پر کنید یا نه.
‫ میدونم خیلی دقیقه ی نودی ـه ‫ ولی میتونم مامانم رو بفرستم مراقب جینی باشه
‫ فقط بهم خبر بدین. خیلی خب؟ ‫ ممنون.
‫- نه. ‫- فکر کنم خوب باشه.
‫- مامان، نه! ‫- چرا!
‫- مامان، نه. ‫- بیخیال!
‫- مامان، نمی تونی. ‫- قول میدم حتی بهت نگاه نکنم.
‫- فقط... -نگاه نمی کنم. ‫- بس کن.
‫نه، این واقعاً مثل یه کابوس می مونه.
‫خوش میگذره!
‫آره، به تو!
‫هممم...
‫سلام؟
‫کسی اینجا هست؟
‫این پشت هستم.
‫سلام، شما فرناندوی پیشگو هستین؟
‫بله، هیلدی لیسکو.
‫اون از کجا اسم منو میدونه؟
‫اوه، من خیلی بیشتر از این میدونم.
‫نگران این نباش که توی مدرسه محبوب نیستی.
‫من که زندگیم روبراه شد.
‫مت...
‫پدرت انگار یه پا آتش افروز ـه.
‫از توی مقاله ت اینا رو فهمید.
‫اوه، راست میگی.
‫بجز اون قضیه ی محبوب نبودن... ‫اون یه حدس منطقی بود.
‫شما دوتا واقعاً جنجال به پا کردین.
‫این دور و بر بالاخره دوباره هیجان انگیز شده.
‫خب، میخوای درباره ی ریچی فایف صحبت کنی؟
‫از کجا میدونی که سم اونو ندزدیده؟
‫ریچی بهم گفت.
‫- کِی؟ ‫- از روحش پرسیدم.
‫هی، لازم نیست حرفم رو باور کنی.
‫خودت میتونی ازش بپرسی.
‫بابا، اون دیوونه ست؟
‫آره، میدونی چیه؟ فکر کنم... ‫فکر میکنم شاید دیوونه باشه، آره.
‫اون رو قبلاً دیدم. اون ژاکت...
‫- اون فوق العاده بود. ‫- عالی بود.
‫باید ببینی «ادی» چجوری این حرکت رو میزنه.
‫هی!
‫اون رو از کجا آوردی؟
‫وقتی کار پلیس ها تموم شد مادر ریچی اینو بهم داد.
‫تا بتونم باهاش در ارتباط باشم.
‫پلیس ها اون رو برای آزمایش دی ان اِی تست کردن؟
‫نه، نه. اونموقع از این امکانات این اطراف نبود.
‫خیلی خب، گوش کن...چقدر برای اون میگیری؟
‫نمی تونم بفروشمش. ‫اون رو برای جلسات احضار روحم میخوام.
‫هنوزم توجه خیلی از مشتری هام رو ‫به خودش جلب میکنه.
‫باید عجله کنیم.
‫ریچی فقط قبل از ساعت مرگش میاد پیش من.
‫دقیقاً همونجا پارک کرده بودم.
‫گفتی در زمان آدم ربایی اینجا بودی.
‫کنار جاده، تنها، چندین ساعت!
‫راستش رو بخوای این بدترین عذر موجهی ـه که ‫توی زندگیم شنیدم.
‫وقتی بهشون گفتم، ‫نمی دونستم به عذر موجه نیاز پیدا می کنم.
‫اونا دوربین های امنیتی رو بررسی کردن.
‫آره، اونا هم فکر کردن توی پل هوایی، دوربینی نیست.
‫پس ریچی برای تماشای فیلم نیومد و ‫تو با ماشین اومدی اینجا. چرا؟
‫کار دیگه ای برای انجام دادن نداشتم.
‫نمیخواستم برم خونه.
‫بعد از اینکه بابام مُرد...
‫اونجا جای خوبی برای وقت گذرونی نبود.
‫یه شاهد دیده بود که درست بعد از اینکه ‫ریچی دزدیده شد، از اینجا با سرعت رفتی.
‫آره.
‫داشتم برمیگشتم به آینده. ‫(اشاره به فیلم معروف سفر در زمان)
‫ خازن معلق ـت فقط یه اسباب بازیه.
‫احمقانه بود.
‫من یه بچه بودم.
‫خیلی هم گیج بودم.
‫میخواستم برگردم. ‫بابام رو ببینم.
‫- خب چی شد؟ ‫- چی فکر میکنی؟
‫ هیچی.
‫ممکنه یه ون دیگه دیده باشی که ریچی داخلش بوده باشه؟
‫ممکنه! نمی دونم.
‫قطعاً الان دیگه یادم نمیاد.
‫پس بعدش چی؟
‫برگشتم خونه م.
‫ما امروز اومدیم اینجا چون از دوستی که ‫دیگه بین ما نیست، جواب هایی میخوایم.
‫ریچی فایف،
‫لطفاً بیا پیش ما.
‫- متی؟ ‫- اوه، بیخیال!
‫خدای من! این تویی؟
‫چقدر پیر شدی.
‫لعنتی...اون بچه ی توئه؟
‫بابا، ازش یه سوال بپرس.
‫خیلی خب.
‫گروه موسیقی مورد علاقه ت چیه؟
‫الان میخوای تشخیص هویت کنی؟
‫باشه.
‫ac/dc ‫(گروه موسیقی راک استرالیایی)
‫باشه...این خیلی آسون بود. ‫اون قدیما همه عاشق ac/dc بودن.
‫خیلی خب.
‫اسم دختری که قبل از مرگت ‫روش کراش داشتی، چی بود؟ ‫چی
‫رفیق، اینقدر عوضی بازی در نیار.
‫باشه...میدونی چیه؟ من دیگه ادامه نمیدم.
‫کیم کالینز.
‫یه سوال دیگه ازش بپرس.
‫خیلی خب.
‫جایزه ای که اون روز از دستگاه سکه ای گرفتم چقدر بود؟
‫یه چیزی بود که بهم گفتی با بلیط هام باهاش بگیرم.
‫چی بود؟
‫اولین باریه که بعد از 30 سال داریم با هم حرف میزنیم، ‫اونوقت میخوای این چیزا رو بدونی؟
‫خیلی خب، باشه.
‫کی تو رو کُشت؟
‫شاید بهتر باشه نپرسی کی... ‫بپرسی چرا!
‫خب، این واقعاً وقت هدر دادنه.
‫متی، صبر کن!
‫ممنونم. خداحافظ.
‫هی! اونو برگردون.
‫هیلدی! برو پایین. برو پایین. برو پایین.
‫هی!
‫برگردید اینجا!
‫خیلی خب، میدونم که دزدی کار خوبی نیست ‫ولی می تونیم از روی این آزمایش دی ان ای بگیریم.
‫آره ولی توی دادگاه قابل قبول واقع نمیشه.
‫شاید بهمون یه سرنخی بده.
‫وقتی کارِمون تموم شد برش میگردونیم.
‫بیا اینجا. بیا اینجا. بیا اینجا.
‫آه!
‫هی، میدونی چیه؟ کارِت خوب بود، خوشگلم.
‫کارِت خوب بود.
‫کجا می تونیم آزمایش رو انجام بدیم؟
‫ببین، من یه راهی پیدا میکنم.
‫ولی تو...امشب یه مراسم رقص بزرگ داری که باید بری.
‫بیخیال، بابا! این میتونه پرونده رو حل کنه.
‫میدونم، و این کار رو هم میکنه. ولی امشب نه!
‫تو نویسنده ی خیلی خوبی هستی، هیلدی.
‫ولی نویسنده های خیلی خوب، ‫به داستان های خیلی خوب هم نیاز دارن.
‫و برای اینکه یه داستان خیلی خوب به دست بیاری...
‫باید واقعاً زندگی بکنی.
‫منطقی به نظر میاد؟
‫خیلی خب.
‫بزن قدش. یالا بیا بریم.
‫بیا.
‫هی، بابت پنی تسلیت میگم.
‫میخوای یه ذره بهت فرصت بدم؟
‫بعد از بزرگراه مستقیم اومدم اینجا.
‫احتمالاً ساعت یازده.
‫ خیلی خب. آره! ‫ منم برام سوال شده بود.
‫سلام، پنی.
‫اون چیزی خورده؟
‫تو چی؟
‫یه چیزی واستون درست میکنم.
‫چیزی نگو.
‫وقتی اونا شروع کردن به سوال پرسیدن... ‫فقط بگو من با وکیلم صحبت می کنم.
‫پدرت واقعاً از قصد اون هواپیما رو زمین زد؟
‫بابام دیوونه نبود. اون مرد خوبی بود.
‫سم، باید همه رو خبر کنیم. ریچی فایف، نیستش!
‫خوش به حالش.
‫بعدش با گروه جستجو رفتم...
‫تو رو اونجا دیدم.
‫و همین!
‫«با اینکه اینقدر به من مظنون هستند...
‫اما نمی توانند چیزی را ثابت کنند.»
‫ملکه الیزابت اول اینو با یه انگشتر الماس ‫روی پنجره نوشت.
‫اون بازداشت خانگی شده بود.
‫سم، من...بخاطر اون چیزی که ‫اون روز توی دادگاه گفتم، متاسفم.
‫باور میکنم که تو هیچ ربطی به ماجرای ریچی نداشتی.
‫حیف شد که توی هیئت منصفه ی دادگاه نبودی.
‫فرنک، تن لشت رو بیار بیرون.
‫اوه، گندش بزنن. بابامه!
‫خیلی خب. بیا بریم.
‫مُچ!
‫حرفت رو باور دارم. ‫ولی این به این معنی نیست که بهت اعتماد دارم.
‫سلام، من با رابطم توی ‫اداره ی وسایل نقلیه ی موتوری صحبت کردم.
‫مدارک مرتبط با ون سم، نابود شده.
‫این مشکوک ـه.
‫آره، ولی یه ورق از زمانی که ‫سم ون رو خریده بود پیدا کرد.
‫مدل اون ون، با مدل ونی که توی ‫فیلم دوربین امنیتی بود، مطابقت نداره.
‫اوه، خدای من.
‫من بازم میگردم.
‫خیلی خب، ممنونم.
‫شایدم داشته باشی!
‫یالا.
‫فکر کنم گمشون کردیم.
‫اوه، خدای من، ایز. تو خیلی باحال شده بودی.
‫ازت متنفرم.
‫تو همه چیز رو خراب میکنی. خیلی خب؟
‫هربار که شروع میکنم یه چیزی برای خودم بسازم،
‫یه دونه از این چکش ها برمیداری میزنی خرابش میکنی!
‫خواهش میکنم. لطفاً وارد زندگی من نشو.
‫خدایا...کاش یهویی ناپدید میشدی.
‫جی پی اس روی ماشینت رو چک کردم.
‫تو قرار بود برش گردونی.
‫اون 48 ساعت مرخصی داره.
‫هنوز قبل از تموم شدن وقتش، یه چند ساعتی داره.
‫خب اینجا چه غلطی داری میکنی؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫خب حالا هدفت چیه؟ هان؟
‫سم رو آزاد کنی؟
‫هرچیزی هم که پیدا کنی، ‫اون هیچوقت از زندان بیرون نمیاد.
‫من از این قضیه خاطر جمع میشم.
‫اون یه قاتل ـه، احتمالاً روانی هم هست.
‫کار لعنتیت رو انجام بده.
‫تو یه پلیس فاسد هستی.
‫به کل شهر دروغ گفتی.
‫- بیخیال! ‫- به من، به همه! تمام این سال ها دروغ گفتی.
‫آره. سم مرد خوبیه. ‫اون مرد درست کاری ـه.
‫و تو از من استفاده کردی،
‫آره از من استفاده کردی تا اونو بندازی زندان.
‫از کجا میدونی؟
‫مدرک داری؟
‫ما مجرم اصلی رو گرفتیم،
‫و کاری که لازم بود رو کردیم تا پرونده رو ببندیم.
‫اون حیوون رو برگردون به زندان.
‫همین الان!
‫قبل از اینکه سعی کنه یه بچه ی دیگه رو بدزده.
‫هی، دخترا! ایزی؟ ایزی.
‫مت، هی...اون اینجاست.
‫هی!
‫- هی، حالت خوبه؟ ‫- من خوبم.
‫چی شد؟ صدمه دیدی؟
‫نه.
‫هیلدی...کجاست؟
‫خدایا! کی واسش مهمه؟ ‫امیدوارم واسه همیشه رفته باشه.
‫ایزی!
‫اوه، خدای من. ایزی!
‫ایز، بیخی...بیخیال! وایسا!
‫اون رفته.
‫سم؟
‫سم!
‫سم! سم!
‫اوه، این کار رو نکن. این کار رو نکن.
‫سم!
‫ ریچی رو توی پمپ بنزین دیدم.
‫ - ریچی رو توی یه زمین دیدم. ‫ - ریچی مُرده.
‫ ریچی رو نزدیک دریاچه دیدم ولی ‫ اون مسن تر بود. یه مقدارم بلندتر بود.
‫ اون هیچوقت برنمیگرده.