‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»
‫دیدم یه نفر داشت می‌مرد.
‫دیدی ۳۰ نفر داشتن لای شیشه و فلز ‫به در و دیوار می‌خوردن.
‫قبل از تصادف، یه علامت بیماری دیدم.
‫ضربۀ مغزی شدی. ‫مطمئن نیستی چی دیدی،
‫مطمئن نیستی کِی دیدی.
‫یه هفته پیش توی یه سریال آبکی ‫متوجه یه علامت بیماری شدی.
‫مثال درستی نزدی، ‫چون اونجا حق با من بود.
‫ولی قشنگ معلومه که مغزت فکر می‌کنه ‫دیشب هم این اتفاق افتاده.
‫سردرگُمی به وجود اومده.
‫همه‌ش در اومد.
‫یه چند تا بخیه بزنم تا مغزت متلاشی نشه.
‫- آخ! ‫- عه...
‫اگه نمی‌خوای دماغت رو به چشمت بدوزم، ‫کله‌ات رو ثابت نگه دار.
‫چرا سوار اتوبوس شده بودم؟
‫چون نوشیدنی زهرِماری خورده بودی.
‫شایدم یکی رو دیده بودم ‫و مثلاً از یه جایی توی پرینستون...
‫دنبالش رفته بودم.
‫خوبی؟
‫عالی‌ام.
‫هوم...
‫تو! ‫از همۀ کسایی که اینجا هستن بپرس چی شده.
‫الان اسمش رو یادت رفت؟
‫نه.
‫بوگندو، ببین کس دیگه‌ای از اون اتوبوس...
‫به بیمارستان دیگه‌ای ‫برده شده یا نه.
‫اسم منو که یادت رفت.
‫نه، سیزده!
‫- فقط می‌خواستم بوگندو صدات کنم. ‫- بوگندو نیستم.
‫۵۰ ۵۰ بودم ولی گِردش کردم به سمت ۱۰۰ درصد.
‫عصا و موتورم رو پیدا کن.
‫ببین دیشب کجا رفته بودم.
‫عصا و موتورت کجاست ‫و دیشب کجا رفتی؟
‫می‌خوای به من اعتماد کنی؟ ‫در مورد همه چی دروغ میگم.
‫شب باید همینجا بمونی.
‫تا مغزت برای تورم زیر نظر باشه.
‫دیگه بزرگ‌تر از اینم میشه مگه؟
‫به نظرت یه کم...
‫عجیب نیست که ‫یه تصادف بزرگ اتفاق افتاده
‫و همزمان به طرز اسرارآمیزی ‫علامت بیماری دیدی؟
‫اگه به هم مربوط باشن چی؟
‫منظورت اینه که دستِ خدا ‫از آسمون نازل شده و بازیت داده؟
‫یا اون، یا اینکه علامت بیماری ‫عامل تصادف بوده.
‫کسی رو می‌بینید ‫که یونیفرم راننده اتوبوس‌ها رو پوشیده باشه؟
‫همینه که اینجاست،
‫خونریزیِ زیر پوست روی گردنِ این آقا.
‫نشون‌دهندۀ سرطان خون‌ـه.
‫باعث خونریزی مغز شده،
‫در نتیجه اون تصادف به وجود اومده.
‫نشون‌دهندۀ بستنِ کمربنده. ‫یه کبودیِ ساده‌ست.
‫سرطان خون دارم؟
‫نه، الان احتمالش رو حذف کردیم.
‫توجه کن دیگه.
‫پس احتمالاً تشنج کرده.
‫تشنج نکردم.
‫یه کامیون زباله بهم زد.
‫کامیونی که موقع تشنجت بهش برخورد کردی.
‫علائم اولیۀ تشنج رو توی راننده اتوبوس دیدی
‫ولی به خودت زحمت ندادی بهش بگی بزنه بغل؟
‫آهای!
‫کسی از اینجا نمی‌ره ‫تا وقتی من بگم می‌تونن ترخیص بشن.
‫- اون گفت... ‫- اون منم؟
‫تب داری.
‫نه، حالم خوبه.
‫۳۷ درجه.
‫باید بمونه.
‫نبضش عادیه، فشار خونش عادیه، همه چی عادیه.
‫فقط واسه تصادف گردنم گرفته.
‫گرفتگیِ گردن!
‫این مرد مننژیت داره.
‫باید کل اتاق اورژانس رو قرنطینه کنیم.
‫کسی تا وقتی چکاپ کاملش تکمیل نشده ‫از اینجا بیرون نمی‌ره.
‫ساعت ۵:۲۳ عصر از اینجا رفتی.
‫موتورت هیچ‌وقت به خونه نرسیده.
‫خب، این ده ثانیه از چهار ساعتی که ‫یادت نمیاد رو پوشش میده.
‫دیگه کجا رو گشتید؟
‫لیست همۀ مجروح‌ها رو در آوردیم.
‫بیست و دو تا مجروح آورده شدن اینجا،
‫از شکستگی لگن مصدومیت داشتیم ‫تا قطع‌شدنِ پای راست.
‫هشت تای دیگه برده شدن ‫بیمارستان «پرینستون جنرال».
‫اگه اینا با تصویر سه در چهار ‫و رزومه بودن، خیلی مفیدتر بود.
‫یه زنِ مجهول‌الهویۀ بیست و اندی سال،
‫کوفتگی کلیه، پارگی در ناحیۀ پا.
‫وقتی یه نفر در عرض صفر ثانیه...
‫از سرعت ۹۰ به صفر می‌رسه، ‫طبیعیه که این دو اتفاق براش بیفته.
‫عجیب‌ترین موردی که داشتیم، ‫پارگی طحال بوده.
‫خیلی خب، یه نقشۀ جدید.
‫یه لیست از همۀ کافه‌هایی درست می‌کنیم ‫که بین اینجا و محل تصادفن،
‫می‌فهمیم کجا رفته بودم، می‌ریم اونجا...
‫حله.
‫نمی‌خواید کاری بکنید، مگه نه؟
‫می‌ریم اتاق اورژانس تا کارمون رو بکنیم.
‫یه نفر داره می‌میره چون یادم نمیاد...
‫وقتی یادت اومد، می‌تونی پیج‌مون کنی.
‫کوتاه‌ترین فاصله بین اینجا و حافظه‌ات...
‫مستقیم توی قشر پیش‌پیشانی‌اته.
‫فقط باید بهش دسترسی پیدا کنیم.
‫چه فکر عالی‌ای!
‫من یه زیردریایی غول‌پیکر می‌سازم
‫تو هم ابزار کوچک‌سازی رو بیار.
‫ هیپنوتیزم پزشکی می‌تونه مغز رو ‫وارد یه حالت تتای درجه دو بکنه
‫که تمرکز و بازیابی حافظه رو افزایش میده.
‫احیاناً نمی‌خوای با هیپنوتیزم ‫مجبورم کنی رقص مرغی برم که؟
‫یه نفر توی واحد جراحی ‫حتماً آموزش این کار رو دیده.
‫فقط آروم باش.
‫تمام افکار ناخوشایند رو از ذهنت خارج کن.
‫از کجا یاد گرفتی؟ ‫پشت کتاب‌های کمیک، تبلیغش رو دیدی؟
‫توی ملبورن دوره‌اش رو گذروندم.
‫روی صدای نفس‌کشیدنت تمرکز کن.
‫داری از مغزی کار می‌کشی ‫که قبلاً آسیب دیده.
‫مثل این می‌مونه که وقتی قوزک پاش شکسته ‫بهش بگی پاشو راه برو خوب میشی.
‫ویلسون الان دیگه حرفاش تموم شد.
‫اتوبوس رو تصور کن.
‫که چه شکلی بوده.
‫چه بویی می‌داده.
‫تصور کن که مردم توش...
‫چه شکلی بودن.
‫داریم الکی وقت‌مون رو هدر...
‫می‌دیم.
‫چه باحال.
‫روی جزئیات تمرکز کن.
‫اتوبوس خالیه.
‫واقعاً داره کار می‌کنه؟
‫فقط تمرکز کن. ذهنت رو خالی کن.
‫به این فکر کن که چه حسی داشتی.
‫به جزئیاتی که دیدی.
‫بیرونِ پنجره چیزی پیدا نیست.
‫ولی شماها رو می‌بینم.
‫خاطراتی که از حادثه دورتر بودن، ‫باید واضح‌تر باشن.
‫قبل از اینکه سوار اتوبوس بشی کجا بودی؟
‫[نوشیدنی]
‫چرا ۵:۰۰ بعد از ظهر، اونم تنهایی ‫انقدر نوشیدنی خوردی؟
‫دلیلی لازمه؟
‫خیلی از این نوشیدنی‌ها متنفرم.
‫وقتی هیپنوتیزم شده، ‫می‌تونه دروغ بگه؟
‫- اون... ‫- ممکنه اشتباه کنم،
‫ولی توی هیپنوتیزم نمی‌تونم دروغ بگم.
‫- داره دروغ میگه؟ ‫- نه.
‫داری از چی فرار می‌کنی؟
‫وقتی تو نیستی و نوشیدنی می‌خورم ‫از چی فرار می‌کنم؟
‫از اون چیزاییه که قطعی نمیشه گفت.
‫میشه احساس ضعف‌هات رو بذاریم برای ‫بعد از اینکه این بیمار رو پیدا کردیم؟
‫کسی رو توی کافه می‌بینی؟
‫یه عده آدم بی‌صورت می‌بینم.
‫چطور تمرکز کنم؟
‫یه چیزی بگو که متمرکزم کنه.
‫اون نگرانته.
‫کجاش میشه احساس ضعف؟
‫نامزدت رو از اینجا ببر بیرون.
‫- سؤالم کاملاً جدی بود. ‫- امبر اونجاست؟
‫امبر توی سرته؟
‫تو انداختیش توی ذهنم.
‫حتی توی ضمیر ناخودآگاهم نمی‌تونم ‫باهات صحبتی بکنم...
‫که اون دخالت نکنه.
‫امیدوارم خودشو خیلی جِلف نکرده باشه.
‫متأسفانه نکرده.
‫نمی‌خواستم با صدای بلند بگم.
‫چیو با صدای بلند بگی؟
‫با صدای بلند نگفتم؟
‫هیچی.
‫توی مغزت چه خبره؟
‫اگه نمی‌تونم دروغ بگم، ‫می‌خوام این دوتا از اینجا برن بیرون.
‫بیا از این لحظه به بعد ‫ویلسون و امبر رو نادیده بگیریم، باشه؟
‫کاش به همین سادگـ...
‫توی ملبورن عجب دوره‌هایی می‌ذارن!
‫نوش!
‫باریستا رو یادم میاد.
‫الان داری به لوب گیجگاهی‌ات ‫دسترسی پیدا می‌کنی.
‫باریستا علائم عجیبی داره؟
‫نه، به نظر خوب میاد.
‫اینجا کسی هست که مریض باشه؟
‫کسی می‌خواد سوار اتوبوس بشه؟
‫تو سوار میشی.
‫چون کلیدهام رو ازم گرفتی.
‫خوبه.
‫خیلی خوبه. حالا می‌تونیم پیگیری کنیم ‫قدم به قدم چی‌کار کردی.
‫برگردیم توی اتوبوس.
‫چی جلوته؟
‫مسافرین.
‫نکتۀ خاصی دارن؟
‫از این بچه‌هایی که تیپِ «ایمو» می‌زنن. ‫(یکی از زیرشاخه‌های موسیقی راک)
‫روش متمرکز شدی. چرا؟
‫چون دست توی بینی کردن ‫ممکنه به معنی خارش بینی باشه.
‫داره می‌میره.
‫- دست تو بینی‌ات می‌کنی؟ ‫- باید جواب بـ...
‫اگه جوابت «نه» بود، ‫تا الان گفته بودی.
‫سرت رو به عقب خم کن.
‫چیزیش نیست.
‫حتی مننژیت هم نداره!
‫مثل همۀ افراد دیگه‌ای که ‫مجبور شدیم بهشون سرنگ مننژیت بزنیم.
‫می‌تونی بری.
‫تومور مغزی داری.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫اگه می‌خواستم شوخی کنم، ‫مثل تو تیپ می‌زدم.
‫مشکلی نداری. ‫یه پرستار کارهای ترخیصت رو می‌کنه.
‫برو خونه. خوش باش. ریلکس کن.
‫من احتمالاً یه آدم خُل و چِل هستم.
‫سرت رو به عقب خم کن.
‫وسایلت رو بگیر و برو.
‫باید استراحت کنی.
‫می‌ذارم بری.
‫نمی‌تونم پاشم.
‫نمی‌تونم پاهام رو تکون بدم.
‫بزرگترین مشکلت پاهات نیستن.
‫بزرگترین مشکلت اینه که ‫نمی‌دونم بزرگترین مشکلت چیه.
‫خب، فهمیدیم کی بوده ‫ولی نمی‌دونیم چی بوده.
‫فقط یه علامت بیماری داریم ‫که پیگیریش کنیم.
‫فلج هجومیِ ناگهانی.
‫در واقع دو تا علائم داریم.
‫فقط یه دونه‌شون رو یادمون میاد.
‫یه چکاپ کامل از یارو گرفتی.
‫- چیزی پیدا کردی؟ ‫- «هماتوم ساب دورال» و سکته...
‫و خونریزی ساب آراکنوئید ‫با سی‌تی اسکن خط خورد.
‫گیلن-باره بهش می‌خوره.
‫می‌خواستم ببینم گیلن–باره چه شکلیه.
‫نمیشه که همه چیز رو بر اساسِ...
‫عدم تطابق با چیزی که شاید دیده باشی ‫حذف کنی.
‫شایدم با چیزی مطابقت نداشته ‫که نمی‌تونستم ببینمش.
‫گیلن-باره هیچ بروز فیزیکیِ خارجی‌ای نداره.
‫هر چیزی بالاخره یه سری ‫چیزای فیزیکیِ خارجی بروز میده.
‫و تو اون‌قدر وسواس داری ‫که متوجه‌شون بشی.
‫پس یعنی این احتمال رو خط نمی‌زنیم.
‫افزایش گلبول‌های سفیدِ خون.
‫که یعنی میلیت عرضی...
‫موقع روندنِ اتوبوس فلج ناگهانی داشته.
‫از اون‌جور سرنخ‌هاییه ‫که فقط یه نابغه می‌تونسته متوجهش شده باشه.
‫مطمئنی حالت خوبه؟
‫کجا میری؟
‫تا یه اتوبوس رو بو بکِشم. ‫معلومه دیگه.
‫آره، شروع می‌کنم یه سری ‫آنتی‌بیوتیک بهش میدم،
‫چون شاید میلیت عرضی باشه.
‫شماها برید اتوبوس شهری رو بو بکشید.
‫چرا داری لباس‌های مسافرین رو بو می‌کشی؟
‫بو بزرگترین تقویت‌کنندۀ حافظه‌ست.
‫باید برگردم توی اون اتوبوس.
‫خیلی خب. ‫حالا چرا داری این همه ویکودین مصرف می‌کنی؟
‫اگه کادی پرسید، بگید جلوگیری از درد ‫به تمرکز حافظه کمک می‌کنه.
‫یه زخم بزرگ روی سرت داری. ‫باید استراحت کنی.
‫- چیزی نفهمیدی؟ ‫- یه نشونه‌هایی...
‫از یه اتوبوس منفجر شده هست.
‫هاوس، توی همین چهار ثانیه ‫چهار تا ویکودین خوردی. با این سرعت...
‫برام آرزوی موفقیت بکنید.
‫میرم تو دل هدف! به سبک رامبو!
‫هاوس، فکر می‌کنی این کار جواب میده ‫یا تأثیر نعشگی داروهاته؟
‫جفتش ظاهراً.
‫اشتباه می‌کنی. ‫این‌جوری جواب نمیده.
‫یعنی میگی اینجا نیستم؟
‫اگه حافظۀ واقعی بود، الان شَل می‌زدی.
‫و با من حرف نمی‌زدی.
‫مشخصه که من یه توهمم.
‫خیلی خب، پس یه مقدار زیادی ویکودین ‫مصرف کردم.
‫امیدوار باش همین‌طور باشه.
‫چون در غیر این‌صورت ‫یعنی مغزت خونریزی داره.
‫جفت‌مون توی ذهنم هستیم.
‫یکی‌مون بالاخره متوجه خونریزی می‌شدیم.
‫چرا هنوز از سرت سی‌تی اسکن نگرفتی؟
‫می‌خوای چیو درمان کنم؟ خودمو یا تو رو؟
‫تشنج داشتی؟
‫سؤال احمقانه‌ای پرسیدی.
‫مغز در زمانِ تشنج جزغاله‌تر از اون میشه ‫که خاطرات رو ثبت کنه.
‫جواب احمقانه‌ای دادی.
‫از تو نپرسیدم که، ‫از خودم پرسیدم.
‫چون قبلش ثابت کردی که اینجا نیستی.
‫- دارم سردرد می‌گیرم. ‫- الان سرنخ دادی؟
‫دوباره میگم، من اینجا نیستم.
‫تو داری سردرد می‌گیری.
‫انقدر با یه توهم بحث نکن ‫و برو دنبال درمان.
‫نمی‌تونه.
‫توهم، راهِ ذهن درب و داغونت برای ‫منطقی‌کردنِ مشکلاته.
‫تو توی اتوبوس نبودی.
‫از کجا می‌دونی؟
‫با این کفش‌های پونصد دلاری...
‫سوار این اتوبوس پرینستون نمی‌شدی.
‫حتماً یه دلیل دیگه داره که اینجام.
‫آره.
‫چی می‌خوای بهم بگی؟
‫داشتم با مسافرین اتوبوس صحبت می‌کردم.
‫داشتی توهم می‌زدی.
‫باید ام‌آرآی بدی.
‫انقدر وول نخور.
‫اگه هنوز خون رو پیدا نکردی، پس حتماً...
‫توی بخش لوب گیجگاهی‌ات ‫که حافظۀ کوتاه‌مدت رو کنترل می‌کنه
‫آماس و تورم موضعی وجود داره.
‫در ضمن کورتکس مغزت هم ‫تا حد رقت‌انگیزی کوچیک شده.
‫چی بود که با صدای بلند نگفتی؟
‫چیز خاصی نبود.
‫وقتی هیپنوتیزم شده بودی،
‫داشتی با امبر حرف می‌زدی.
‫می‌خواستم شیک و پیک ببینمش.
‫جداً چیو می‌خواستی نگی؟
‫می‌خواستم شیک و پیک ببینمش.
‫تو دلت می‌خواد همه رو شیک و پیک ببینی. ‫چرا باید همچین چیزی رو قایم کنی؟
‫بعضی‌ها هستن که تا حرف از نامزدشون میشه ‫غیرتی میشن.
‫ولی اگه مشکلی نداری، ‫می‌خواستم بگم خانم خوشتیپی داری و...
‫چرا باید ناراحت بشم که ‫دیدگاهت نسبت به نامزد من،
‫مثل دیدگاهت به همۀ زن‌های توی سیاره‌ست؟
‫مگر اینکه دیدگاهت یکسان نباشه.
‫مگر اینکه قضیه جدی‌تر از این حرفا باشه.
‫صرفاً خوشتیپ نمی‌دونستیش.
‫باور کن دلم می‌خواست یه نامزد ‫مثل نامزدِ خوشتیپ و خوشگل تو داشته باشم.
‫ازش خوشت میاد.
‫خیلی بَده.
‫یه شکستگی طولیِ استخوون گیجگاهی‌ـه.
‫سرم خورده به جایی.
‫این یه زخم کوچولو نیست.
‫وقتی بفهمم این یارو مشکلش چیه ‫استراحت می‌کنم.
‫چرا؟ چرا این یارو؟
‫بیمارهایی می‌خوای ‫که علائم عجیبِ تشخیص داده نشده دارن؟
‫هر روز صبح پنج تا از این پرونده‌ها ‫روی میزت گذاشته میشه.
‫هیچ‌وقت جونت رو براشون به خطر نمیندازی.
‫چرا این یارو یهویی برات انقدر خاص شد ‫که تو براش بتمن‌بازی در میاری؟
‫نمی‌دونم.
‫شاید به‌خاطر اینه که جمجمه‌ات تَرَک برداشته ‫و الان خودت نیستی.
‫برو خونه. بگیر بخواب.
‫[لرزش عضلانی]
‫[بیماری لژیونر]
‫می‌تونم روی پاهام وایستم.
‫خوبه. حالا کل وزنت رو بنداز روی پای راستت.
‫آنتی‌بیوتیک‌ها دارن جواب میدن. ‫میلیت عرضی‌ـه.
‫ساعت ۲:۰۰ صبحه.
‫الان باید توی خونه با اون مغز کبود شده‌ات ‫در حال استراحت باشی.
‫زیادی سریع داره خوب میشه.
‫اینکه داره حالش بهتر میشه، ‫دلیل بر این میشه که داریم اشتباه می‌کنیم؟
‫باید بشینم.
‫الان داره آروم خوب میشه؟
‫معده‌امه!
‫پس یعنی میلیت عرضی نیست.
‫سریع بروز کرد، ‫ممکنه زخم معده باشه.
‫فلج رو توجیه نمی‌کنه.
‫بیماری آدیسون. ‫مال یه توموره.
‫احتمالش هست که دیده باشم ‫پلک‌هاش افتادگی دارن.
‫پنج بار سرش رو اسکن کردیم.
‫خونریزی داری.
‫یه تصادف کوچولوی اتوبوس پیش اومد.
‫یه پارگی فرق سرِ ساده‌ست.
‫ممکنه توی کیاسمای بینایی‌اش مخفی شده باشه.
‫داره از گوشِت خون میاد.
‫به نظرت نشونۀ خوبیه؟
‫ولی اگه اون‌جوری بود ‫روی سوء چشمش تأثیر می‌ذاشت.
‫باید برم حموم کنم.
‫توهم‌ها و بوها یه جورایی داشتن جواب می‌دادن ‫مگه نه؟ حموم دیگه چرا؟
‫هیپنوتیزم بهم کسی رو داد که ‫دست توی دماغش می‌کرد.
‫بو کشیدن‌ها توهمات رو شروع کردن.
‫محرومیت حسی باید مغز رو ‫وارد فاز آلفا تتا بکنه.
‫فیلم «احوال دگرگون‌شده» رو ندیدی؟
‫فکر نکنم اون‌موقع که اون فیلم منتشر شد ‫حتی به دنیا هم اومده باشم.
‫پس خیلی جَوون‌تر از اونی هستی که دکتر باشی.
‫اون فیلم سال ۱۹۸۰ منتشر شد.
‫میشه ۲۸ سال پیش.
‫نه نمیشه. خفه شو.
‫الان فراموش کردی توی چه سالی هستیم؟
‫نه، الان یادم اومد چند سالَمه.
‫باید به مغزم وقت بدم تا دگرگون بشه
‫تا ضمیر ناخودآگاهم رو در بر بگیرم.
‫یا شایدم نگیرم.
‫بهم «فیزوستیگمین» بده.
‫از سد خونی - مغزی رد میشه.
‫که مثل گاز اعصاب عمل کنه، ‫قلبت رو وایسونه،
‫بری بهشت و همه چی رو از بالا نظارت کنی. ‫فکر خوبیه!
‫فکرشم نکن.
‫هیچ‌جوره جلوم رو نگیر،
‫حتی اگه فرار کردم، ‫یه بُز خوردم یا پلیس بهم شلیک کرد.
‫وقتی گفتم هنوز به دنیا نیومده بودم ‫پس یعنی از ارجاعات فیلمش هم خوشم نمیاد.
‫نمی‌دونستم سوار اتوبوس میشی.
‫قدیما وقتی نعشه می‌کردم هم ‫با ماشینم می‌رفتم خونه
‫ولی یه سازمان تشکیل شد ‫که با رانندگی در حالت غیرعادی مخالف بود.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫سوارِ اتوبوسِ من نبودی.
‫به گمونم این یه خاطره نباشه.
‫یه خیال‌پردازیه.
‫نه!
‫برو خانم.
‫ترجیح میدی بیماری رو تشخیص بدی.
‫داد زدم گفتم نه!
‫ولی ضمیر ناخودآگاهت ‫دوباره برگشت توی همین اتوبوس.
‫چون ترجیح میدی خیال‌پردازی‌هات ‫در مورد پیدا کردن علائم باشه.
‫تو دیگه چقدر آدم داغونی هستی.
‫آهای، اینجا رو ببین. ‫منو یادته؟
‫من همونی‌ام که مریض بود.
‫بگو چی دیدم.
‫از گوشم داشته خون می‌اومده؟
‫با عقل جور در نمیاد
‫چون پیراهنت لکۀ خون نداشت.
‫ضمناً اونی که این‌جوری شده بود من بودم.
‫ممکنه همی‌بالیسموس داشته بودم،
‫که نشون‌دهندۀ مراحل اولیۀ ‫بیماری هانتینگتون ـه.
‫بیماری هانتینگتون، دردِ شکمی رو توجیه نمی‌کنه،
‫و الان فقط به این دلیل مطرح شده ‫که به فکر سیزده هستیم.
‫راه رفتن با قدم‌های کوتاه ‫می‌تونه بیماری پارکینسون رو نشون بده.
‫ولی نِشستن با قدم‌های کوتاه نداریم!
‫وقتی به پیرزن کمک کرد ‫از پله‌ها بیاد بالا، از جاش بلند شد.
‫تو کی هستی؟
‫من جوابتم.
‫ببین!
‫به چی؟
‫اینجا.
‫راست می‌گفتی.
‫کمکش کنید بلند بشه.
‫فهمیدم. پارکینسون داره.
‫هاوس، گوشِت!
‫بهش لوودوپا بدید.
‫بهتره بشینی.
‫هاوس!
‫اونو از توی صورتم ببر کنار.
‫خوش برگشتی.
‫من پرستار دیکرسون هستم.
‫نیازی به اسمت ندارم.
‫و از تکنیکِ فوق ماهرانۀ ‫ذوب‌کردنِ شبکیه‌هام...
‫می‌شد فهمید حرفه‌ات چیه.
‫عملکرد گفتاری‌ات به نظرت مشکلی نداره.
‫یادت میاد بیهوش شدی؟
‫یادمه روی کفش‌های کادی استفراغ کردم.
‫آره، شکستگی جمجمه معمولاً دردناکه.
‫اگه قرص‌های مسکّنم رو کِش نرفته بودید ‫دردش خیلی کمتر می‌بود.
‫دستور دکتر کادی‌ـه.
‫ازم خواسته مقدارش رو منظم...
‫صبر کن ببینم. حراست آوردی؟
‫دستور دکتر کادی‌ـه.
‫پس یعنی اشتباه می‌کردم.
‫بیمارم پارکینسون نداره.
‫کادی می‌دونه تنها دلیلی که دلم نمی‌خواد...
‫بدونِ مسکّن‌هام و با حضور تو ‫اینجا بمونم، کشف علت بیماریه.
‫استفراغ یعنی آسیب مغزی‌ات داره بدتر میشه.
‫تَرَکِ جمجمۀ هاوس تا کانالِ گوشش رسیده.
‫از هاوس داره مراقبت میشه.
‫اون یکی بیمار زردی و کمبود آلبومین...
‫- و دلیلش مشخص نیست. ‫- بیماری ویلسون.
‫ممنون. ولی بیماری ویلسون توجیهی برای...
‫- فورمن هستم. ‫- چطور پارکینسون رو حذف کردی؟
‫آزمایش‌ها تأیید کردن که درد شکمی ‫به علت نارسایی کلیوی بوده.
‫به گمونم تا الان هپاتیت و ویلسون رو ‫حذف کرده باشی از گزینه‌ها.
‫جداً باید استراحت کنی.
‫پنج دقیقه بهش وقت بدید.
‫هم‌فکری برای چند تا احتمال...
‫- مغزش رو منفجر نمی‌کنه. ‫- اگه حرفش درست نباشه،
‫این تماس تلفنی خیلی جالب‌تر میشه.
‫فیبروز کبدی چی؟
‫نیست، چون آلکالین فسفاتازش عادیه.
‫ممکنه فلج دوره‌ای تیروتوکسیک باشه.
‫نگفته بودم این تشخیص‌ها باید ‫با عقل جور در بیاد؟
‫چرا با عقل جور در نمیاد؟
‫راننده اتوبوس آسیاییه.
‫پتاسیمش یه ذره کمبود داره.
‫اگه موقع روندنِ اتوبوس فلج شده بود،
‫به نظرتون توی ایستگاه بعدی پیاده نمی‌شدم؟
‫شاید ایستگاه بعدی تصادف با ‫بدنۀ یه ماشین شاسی بلند بوده.
‫قبلش اتوبوس سرعتش کم می‌شد و می‌فهمیدم.
‫تلفن دیگه بسه.
‫فلج دوره‌ای همۀ علائم تأیید شده رو داره.
‫آزمایش‌کردن که ضرر نداره.
‫آزمایش ژنتیکی خیلی سرعتش پایینه.
‫آزمایش دوناتی بگیرید.
‫چند تا دونات دیگه باید بخورم ‫تا این جواب بده؟
‫سریع‌ترین راه برای تأیید فلج دوره‌ای ‫کربوهیدرات بالا بعلاوۀ ورزش‌کردن.
‫نیم ساعته دارم با این ورزش می‌کنم.
‫دوباره از حال نمی‌رم.
‫- سرعت رو می‌برم بالا. ‫- بازم بخور.
‫بله؟
‫پس ماراتونِ کربوهیدرات‌خوری جواب نمیده.
‫انقدر مشکوک به اطراف نگاه نکن.
‫برای جواب دوتا سؤال بعدی‌ات میگم:
‫نه، اونجا نیستم ‫و آره، کاملاً قابل پیش‌بینی‌ای.
‫اگه آزمایش جواب می‌داد ‫زنگ می‌زدی
‫تا ذهنِ حساس منو راحت کنی.
‫بهت گفتم در رو قفل نکن.
‫هنوز دارم خودمو می‌شورم.
‫تلفن رو ببر نزدیکِ تنفسِ راننده اتوبوس.
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫با رودۀ بزرگم!
‫فلج دوره‌ای تیروتوکسیک با نفس‌کشیدن‌های ‫عمیقِ بیمارت هم‌خوانی نداره.
‫بیمار نفس‌های عمیق می‌کشه
‫چون ۳۰ دقیقۀ اخیر روی تردمیل بوده.
‫گوشیِ منو برداشتی؟
‫رودۀ بزرگم برداشت.
‫دارم برای آزادسازیش مذاکره می‌کنم. ‫(دو منظوره)
‫کمک!
‫چی شد؟
‫آزمایش جواب داد. از حال رفت.
‫نصفه نیمه داری درست میگی. ‫خس خس سینه داره، مگه نه؟
‫آره.
‫بدونِ تکون‌دادنِ عضلات سینه ‫نمیشه خس خس کرد. فلج دوره‌ای نیست.
‫پس چیه؟
‫من از کجا باید بدونم؟ ‫اونجا نیستم که.
‫گرفتگی بخش راستِ قلب. ‫هنوز اکسیژنه نشده.
‫باید «آمبولی ریه» باشه.
‫پس چرا بهش ‫فعال کننده بافتی پلاژسمینوژن ندادید؟
‫- گذاشتی برگرده اینجا؟ ‫- خودم ازش خواستم برگرده اینجا.
‫سرِ اینکه براش با صبر و حوصله توضیح دادم ‫چطور شما احمق‌ها احمقید.
‫۱۰ دقیقه پیش فعال‌کننده بهش دادیم.
‫پس یعنی لختگی نیست.
‫باید لختگی باشه.
‫اگه دونات توی نای‌اش گیر کرده بود ‫توی اکو می‌دیدمش.
‫ببریدش اتاق عمل تا درش بیاریم.
‫حتماً لوله رو درست کار نذاشتید.
‫خوب بسته شده.
‫لختگیه، هاوس.
‫صبر کنید، صبر کنید.
‫دندون‌هاش رو ببینید.
‫روکش درخشانِ جدید داره.
‫اخیراً جراحی دندون داشته.
‫تو راهِ بُردنش به اتاق عمل، ‫می‌تونی بهمون منظورت رو بگی.
‫هاوس!
‫یه سرنگ بیار.
‫برت نگردونم اینجا تا یه کودتا رو ‫پایه‌ریزی کنی.
‫گوش کنید!
‫دریلِ مخزن فشار هوای دندونپزشکی ‫یه حباب هوا (آمبولی) وارد لثه‌هاش کرده.
‫موقع رانندگی زده بیرون. ‫تشنج ماهیچه‌ای به وجود آورده.
‫حتماً چیزی که دیدم همین بوده. ‫بعدش به ستون فقراتش...
‫به کبدش و الان هم به شُش‌هاش زده.
‫دکتر هدلی، در رو باز کن.
‫نمی‌خوام متکاهاش رو جمع کنم،
‫دارم توی حالت ترندلنبرگ قرارش میدم،
‫حباب رو می‌برم بالای قلبش
‫تا بتونه بده‌اش بیرون. ‫حالا سرنگ کوفتی رو بده.
‫نمی‌تونم ریسک اینو بکنم که برای ‫یه حباب هوای تأیید نشده
‫توی قلبش سرنگ بزنی.
‫بزن.
‫- دکتر هدلی! ‫- دیدی؟ حتی اسمت رو هم نمی‌دونه.
‫بزن توی قلبش!
‫اشباع اکسیژن روی ۷۵ ـه.
‫- آره، داره خفه میشه. ‫- اگه اشتباه کرده باشی...
‫خفه شو و تصمیمت رو بگیر.
‫اگه همین‌جوری وایستی، ‫به هر حال می‌میره.
‫دکتر هدلی!
‫شرمنده.
‫اون در رو باز کنید.
‫- شلیک نکنید! ‫- ببریدش اتاق عمل.
‫اشباع اکسیژن اومد پایین.
‫یه حباب هوا بود. (آمبولی هوا)
‫مشکلی نداره.
‫اون یکی پرستار تخت خوابم رو مرتب می‌کرد.
‫من روی کاناپه می‌خوابم
‫و یه شاتگان می‌ذارم روی پام.
‫چون نگرانِ منی!
‫می‌خوام یه موقع اگه به حرفم گوش نکردی ‫بیام خلاصت کنم!
‫بگیر بخواب.
‫خوابم نمیاد، مامانی.
‫منم همین‌طور.
‫کی هستی؟
‫چرا داری تعقیبم می‌کنی؟
‫در اصل تو داری تعقیبم می‌کنی.
‫اون چیه؟
‫پشه‌ست؟
‫شاید صرفاً یه مگس‌ـه.
‫توی پماد!
‫پس یه مشکلی هست،
‫یه نکته‌ای هست که متوجهش نمی‌شم ‫و داره اصل مطلب رو خراب می‌کنه.
‫باید اینو دورت بپیچم.
‫سردمه.
‫خوابت نبره.
‫چرا اینو گفتم؟
‫- آهای. ‫- برو پِی کارِت!
‫تموم نشده.
‫اونی که باید رو نجات ندادم.
‫این صرفاً یه خواب یا خیال‌پردازی
‫یا سفرِ تحت تأثیر دارو ‫به سرزمین عجایب نبود.
‫پس راننده اتوبوس با حباب هوا ‫کاملاً اتفاقی بوده؟
‫نه. علت و معلول رو برعکس گفتم.
‫حباب عامل تصادف نبوده.
‫تصادف عامل بیرون اومدنِ حباب بوده.
‫تشنج ماهیچه‌ای در کار نبوده.
‫یه چیز دیگه توی یه فرد دیگه دیدم.
‫حق نداری بری.
‫خطرناک‌ترین کاری که یه بیمار می‌تونه بکنه
‫در حالی‌که مغزش در آستانۀ فتق‌ـه، چیه؟
‫افزایش ضربان قلب، فشار خون،
‫دقیقاً واسه همین باید تمومش کنی.
‫به‌جای خوابیدن، ‫توی آپارتمان قدم می‌زنم
‫تا بلکه اون تصاویر توی ذهنم رو ‫رمزگشایی کنم.
‫چرا انقدر برات مهمه؟
‫نمی‌دونم.
‫ضربان قلب؟
‫- ۱۲۷. ‫- فشار خون؟
‫حافظۀ زمینه‌ای!
‫باید برگردم توی اون اتوبوس ‫با کل اون ۳۱ مسافر
‫تا یادم بیاد کی و چی دیدم.
‫چون دیوونه شدی قربانی‌های تصادف رو ‫احضار نمی‌کنم.
‫شاید اصلاً نیازی به ‫قربانی‌های اصلی نداشته باشم.
‫کی نقش «ان مک‌کین» رو بازی می‌کنه؟
‫بشین اینجا.
‫زنِ ناشناس شماره دو ‫از بیمارستان پرینستون جنرال؟
‫اینجا.
‫تو هم همینطور. درسته.
‫بچۀ فشن!
‫آره، برو عقب سمت راست.
‫آره، اینجا.
‫خیلی خب.
‫فکر کردی زُل زدن به ‫عکس‌های روی پیراهن‌هامون
‫از هیپنوتیزم مؤثرتر واقع میشه؟
‫اگه یه ریز حرف نمی‌زدی،
‫بازآفرینی تجربه ممکن بود ‫فعالیت «اسبک مغز»...
‫و قشر بینایی رو تحریک کنه.
‫تا کِی باید اینجا بشینیم
‫تا تو یادت بیاد؟
‫انقدر به گردنم خیره نشو.
‫و نگو: «گردنت خیلی باریکه».
‫خوبی؟
‫چی دیدی؟
‫پرید رفت.
‫اون ویکودین‌ـه؟
‫نه، یه تقویت‌کنندۀ کوچولوی حافظه.
‫«فیزوستیگمین»؟
‫دیوونه شدی؟
‫داروهای آلزایمر باعث میشه مغزت ‫بیش از حد فعال بشه.
‫هدفم همینه.
‫شلیک‌های انفجاری نورونی‌ام رو تسریع می‌کنم
‫و ولتاژ حافظه‌ام رو می‌برم بالا.
‫و قلبت رو می‌ترکونی.
‫چند تا مصرف کردی؟
‫فقط الان؟ ‫یا اونایی که توی مسیر مصرف کردم هم حسابه؟
‫هاوس، این ارزشش رو نـ...
‫هاوس؟
‫چرا اینجایی؟
‫فراتر از هر چیز دیگه‌ای ‫به دلیل و منطق اعتقاد داری.
‫باید یه دلیلی داشته باشه.
‫یه چیزی هست که باید بهم بگی.
‫آره.
‫من کی‌ام؟
‫الان سؤال پرسیدی، جواب ندادی.
‫کی هستی؟
‫خودت می‌دونی کی هستم.
‫اگه می‌دونستم، الان توی تخت‌خوابم ‫خوابیده بودم
‫نه اینکه توی اتوبوس خیابون ششم...
‫با «فیزوستیگمین» اوردوز کنم.
‫جنس گردنبندم چیه؟
‫- صمغ. ‫- من کی‌ام؟
‫نمی‌دونم.
‫چرا بیست سؤالی بازی می‌کنیم؟
‫چون جواب رو نمی‌دونی.
‫و اگه من ندونم، پس تو هم نمی‌دونی.
‫ولی سرنخ‌ها رو می‌دونی.
‫می‌دونم داره ضمیر ناخودآگاهت رو اذیت می‌کنه.
‫جنس گردنبندم چیه؟
‫نه.
‫من کی‌ام؟
‫با عقل جور در نمیاد.
‫جنس گردنبندم چیه؟
‫امبر.
‫باید اینو بپیچم دورت.
‫سردمه.
‫خوابت نبره.
‫فقط خوابت نبره.
‫آقا، حالتون خوبه؟
‫حالتون خوبه؟
‫جایی‌تون صدمه دیده؟
‫اونجا به حالتون رسیدگی می‌کنن.
‫احمق!
‫قلبت وایستاد!
‫امبر.
‫- چی؟ ‫- امبر.
‫امبر بود.
‫توی اتوبوس بود.
‫نزدیک بود خودتو بکُشی...
‫اون‌وقت یه مُشت خیال‌پردازیِ ‫تحت تأثیر دارو بهمون تحویل دادی.
‫اخیراً باهاش حرف زدی؟
‫احتمالاً داره کار می‌کنه و...
‫توی شیفت بوده.
‫بهش زنگ زدم.
‫بهم زنگ نزد...
‫آخه...
‫- چطور ممکنه... ‫- نمی‌دونم.
‫زن ناشناس شماره ۲
‫زن، اواخر نزدیک به ۳۰ سال، ‫آسیب کلیوی.
‫امبر روی استخوونِ کتف راستش ‫ماه‌گرفتگی داره؟
‫باهام توی اتوبوس بود.
‫کسی که داره می‌میره اونه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫«ترجمه از محمد سید»