آفرین.
صبر کن.
مبارزها.
آکا! یوکو!
آکا! لوکاچی!
مبارزه بعدی
بین کومال از باشگاه ناوودایا
و اسمریتی از باشگاه آجانتاست.
خیلی خوبه، عالیه. ادامه بده.
رو به جلو!
تعظیم.
پایین.
آماده شو.
آماده.
مبارزه!
بجنگ!
بس کن.
بله.
آئو! یوکو!
اوه، آقای جی‌دی!
- حالت چطوره؟ - عالی.
سلام، ساشی.
ببخشید که وسطش اومدیم.
یه‌ذره دیر رسیدیم. - جی‌دی...
تو امروز مسابقه نداری.
- امروز نه؟ - نه.
ولی توی لیست نوشته شده...
اوه!
ببخشید، سنسی.
تاریخ‌ها قاطی شده بود.
ولی حالا که اینجاییم، بجنگیم.
درسته، ساشی؟
- نه نه، اینجوری نمی‌شه. - پالاش...
اسم بچه‌هام رو هم بذار توی لیست.
باشه.
قرارمون چی بود؟
قرار بود مسابقه فقط بین آجانتا و ناوودایا باشه.
الان چی شده؟
آجی، وقتی یهویی اومدن دیگه چی کار می‌تونم بکنم؟
تو نمی‌تونی کاری بکنی، آره؟
کومال!
- بریم. - آجی، گوش کن.
ولی سنسی...
کومال، گفتم بریم.
آجی، لطفاً گوش کن. خواهش می‌کنم.
ولی سنسی...
چی شده؟
مسابقه تموم شده. همین شده.
ولی...
گفتم برید بیرون. همه برید بیرون!
وسایلتونو جمع کنید!
آجی، خواهش می‌کنم...
یه‌ذره منطقی فکر کن.
لطفاً گوش کن. خواهش می‌کنم.
- خواهش می‌کنم. - بریم.
سنسی.
حداقل بذار یه فرصت داشته باشم تا شکستت بدم.
تو دیگه توی مسابقه شرکت نمی‌کنی.
اینجا بازی کن.
سنسی، ببخشید، باید برم کلاس خصوصی.
ببخشید.
- آجی، گوش کن. - بعداً می‌بینمت.
آجی...
سلام بچه‌ها!
در واقع پنجاه‌هزار بود.
ببخشید دیر رسیدم.
راستش مسابقه بین باشگاه‌ها بود...
تو همیشه یه چیزی داری که بگی.
اینفلوئنسر معروف، تارینی اومده بود. می‌دونی؟
وای!
چی گفت؟
گفت هر کسی ویژگی خاص خودشو داره.
باید دنبالش بری و
یه چیزی بسازی که مردم بتونن باهاش ارتباط بگیرن.
- کاویا، می‌تونیم بریم؟ - دیگه چی گفت؟
باید یه ریل ضبط کنم و بعد برم یه ایونت.
بیا، یه آهنگ دارم واسه ریل بعدیمون.
آبها،
راستش قضیه اینه که...
ما هممون بالای صدکا فالوور داریم.
درسته؟ خب پس...
- تو... - و تو هنوز بیست‌هزاری.
و به‌نظرم بهتره یه کم
پروفایلتو ارتقا بدی
که بعداً شاید بتونیم با هم همکاری کنیم.
الان احساس می‌کنیم این همکاری منصفانه نیست.
امیدواریم درک کنی.
- پنجاه‌هزار؟ - آره.
این صدا رو هم ذخیره کن. به دردت می‌خوره.
جایش...
- سنسی... - کاتا تمرین کن.
چشم، استاد.
سنسی!
همه برن توی صف.
- کومال... - چرا جلو منو گرفتی؟
داشتم می‌بردم.
یک!
دو!
سوهینی، مبارزه کن.
بجنگ.
بهش لگد چرخشی بزن.
دفاعت ضعیفه.
واسه همینه که نتونستی حمله‌های اسمریتی رو دفع کنی.
واسه همینه که امتیاز اول رو از دست دادیم.
الان دیگه بحث برد و باخت نیست.
اگه می‌خوای کاراته یاد بگیری، این اخلاق رو بذار خونه.
امروز دیگه کلاس تمومه. برید.
برید.
کومال...
امروز تو باید باشگاه رو تمیز کنی.
کمک کنم؟
کومال؟
کمک کنم؟
به کمکت نیاز ندارم.
همه به کمک نیاز دارن.
فقط خودشون نمی‌فهمن.
«چه خبر، داداشا! من هیپ‌هاپ ویکی‌ام!»
«امروز ساعت شیش یه ریل جدید می‌ذارم.»
«پس لایک کنید، شیر کنید، سابسکرایب هم یادتون نره...»
سلام.
تو همون...
آره.
همونی که اون روز بود...
پسر دستمال‌کاغذیه.
دارین ریل ضبط می‌کنین؟
آره.
تو هم می‌خوای یکی ضبط کنی؟
پس بیا!
عالی بود!
- خیلی خوب بود! - خیلی خوش گذشت.
بد نبود.
مرسی.
هیپ‌هاپ ویکی رو تگ کن.
آیدی‌ش توی پیکتوگرام.
آبها.
فقط آبها یا...
آبهای کاراته؟
ها؟
خب...
- در واقع... - همه می‌رقصن.
ولی کاراته...
یه چیز خاصه.
باحاله.
الان برنامه‌ای نداری؟
- یه کافه هست... - وای نه!
الان باید برم.
- کجا؟ - آتو!
حداقل آیدی‌ت تو پیکتوگرامو بگو!
هی، دختر کاراته‌ای!
- آجای، پسرم... - بله، عمو.
از فدراسیون زنگ زدن
- برای شرکت توی مسابقه... - لطفاً بگو نه.
- هنوز به خاطر آنکیتِ یا... - به‌خاطر پوله، عمو.
برای مسابقه تجهیزات می‌خوایم،
و یونیفرم‌های جدید.
خودت می‌دونی باشگاه گرو گذاشته شده.
الان بگو ببینم، چیکار کنم؟
باشگاه رو نجات بدم یا برم مسابقه؟
ولی پسرم، این‌بار باشگاهی که ببره جایزه نقدی می‌گیره.
ما باشگاه کاراته داریم، نه تجارت‌خونه.
فعلاً خداحافظ، شب‌به‌خیر.
شب‌به‌خیر.
عمو، ببخشید امروز دیر رسیدم.
عمو، کی باشگاهو تمیز کرده؟
کومال.
و کی بهش گفت این کارو بکنه؟
پدرت گفت.
هی!
«لیتی چوکا؟»
مامان توی لانچ‌باکس گذاشت.
یه کمش رو برات نگه داشتم.
عالیه!
اِی شکمو!
هی، یه کمم به من بده.
موقع غذا خوردن باید حواست به غذا باشه.
چشم، بابا.
- کلاس تقویتی چطور بود؟ - هوم.
زودتر از اونجا زدی بیرون، درسته؟ گفتی کلاس داری.
خوب بود.
اگه نمی‌خوای کاراته بری، رک بگو.
این‌جوری نیست، بابا.
گوشیو بذار زمین!
دارم باهات حرف می‌زنما!
نمی‌تونستی یه کم بیشتر بمونی اونجا؟
تو دخترِ سنسی هستی!
خودِ سنسی هم مسابقه رو نصفه رها کرد.
پس چه فرقی می‌کنه اگه دختر سنسی هم نبوده باشه؟
اصل ماجرا این نیست.
اصلش اینه که چه باشم چه نباشم، فرقی نداره.
هی!
برگرد اینجا.
«از اون کافه زدی بیرون
مثل پابلو اسکوبار از زندون!»
«رقصت خوبه،
ولی باید رو شوخ‌طبعی‌ات کار کنی.»
با کی چت می‌کنی؟
«آخ.»
«ظاهرش پروانه‌ست، ولی تو دلش زنبوره.»
«راستی اون روز چرا توی کافه گریه می‌کردی؟»
«دیدی؟ واسه همین اومدی؟»
«فقط می‌خوام لبخندتو ببینم.»
«دخترهای لپ‌چال‌دار حق ندارن گریه کنن.»
«یه سورپرایز برات دارم.»
همش پای گوشی‌ای!
یه کار مفید بکن!
من اینفلوئنسرم!
با رقص رو کی داری تأثیر می‌ذاری؟
اگه اینترنت قطع شه، می‌خوای چیکار کنی؟
باورم نمی‌شه.
۲۱ سالته، هنوز یه شغل درست‌حسابی نداری.
من کلی فالوور دارم.
ولی اصلاً براشون مهم نیست.
تو از کی تا حالا نظر اونا برات مهم شده؟
بحث این نیست.
اگه مامان اینجا بود...
یه کاری کن. مامان منو ببر.
هم مشکل تو هم حل می‌شه، هم مشکل من.
احمق.
می‌دونی امروز چی شد؟
امروز با دخترِ کاراته‌ای ملاقات کردم.
لگدش محشر بود.
منم بلدم یه لگد بزنم. می‌خوای امتحان کنی؟
ببخشید داداش، غلط کردم.
خیلی خوشگل بود.
الان داشتی باهاش چت می‌کردی؟
خب، عکسشو نشونم بده.
گمشو بابا.
اِی بابا، نشون بده دیگه...
بیا یه نمایش اجرا کنیم.
- عمراً! - بدو دیگه!
چی؟!
پنجاه هزار تا؟!
چطوری آخه؟
وای خدای من!
«آبجی واقعاً ترکوند اونجا!»
«چه رقص کاراته‌ای خفنی بود.»
«رفیق، اون حرکت‌ها محشر بودن!»
«حرکاتشون واقعاً عالی بود.»
«ملکه‌ی قاتله، بترکون!»
«داداش خودش آتیشه.»
«این دو نفر کی‌ان؟»
«این همون محتواییه که دوست دارم.»
«داره کاراته می‌زنه و می‌رقصه!»
«عالی بود. دیدنش خیلی کیف داد.»
«صحنه رو ترکوند!»
«هی! سورپرایزت همین بود؟»
«این اولین ریلمه که این‌قدر معروف شده.»
«مرسی ازت.»
«نه این‌جوری، حضوری تشکر کن.»
«امشب میای ببینمت؟»
«فودکورت گاندی تالاو؟»
«ساعت هفت؟»
«اوکی، شد.»
آره!
«نودل مورد علاقه‌تو درست کردم. بیا بخور.»
بلاک و پانچ.
بلاک!
پانچ!
بلاک و پانچ.
سنسی...
بابت دیروز ببخشید.
اشکالی نداره.
برو تمرین. دستت باید صاف باشه.
برو اون‌طرف.
اینجوری.
آماده‌ای؟
یک!
دو!
سه!
چهار!
پنج!
شش!
چی رو نگاه می‌کنی؟
برو وایسا اون‌ور.
می‌خوای بری توی مسابقه، نه؟
منم همین‌طور.
یک!
چهار!
اینجا شانسی بهت نمی‌رسه.
برو!
بلاک و پانچ!
- خوبه. - بعد تمرین میای ببینمت؟
حواست جلو باشه.
سفارشتون آقا.
من می‌گیرم.
مامانت چطوره؟
همون‌طور همیشگی.
انگار تو نَشیک همه کاراته‌کار شدن.
منم یه دوست دارم، اونم تازگیا کاراته می‌ره.
کدوم باشگاه می‌ره؟
اونشو نمی‌دونم.
یه سری مسابقه هم داره به‌زودی.
آره، مسابقات فدراسیون کاراته نشیک.
دقیقاً همونه.
تو هم قراره توش شرکت کنی؟
چطور مگه؟
به‌نظر میاد فرصت خوبی باشه.
چه فرصتی؟
سه ساله گیر کردم رو کمربند سبز.
خیلیا مثل من هستن.
ولی کسی مثل تو محتوا نمی‌سازه.
محتوا؟
محتوای کاراته.
خودت بگو، بعد از این ریلی که گذاشتی، فالوورات زیاد شدن؟
آره.
ولی آخه ریل کاراته‌ هم می‌گیره؟
می‌گیره؟ وایرال می‌شه!
یه استعداد خاصه خب.
از اون گذشته، همه مشتاقن ببینن
این سیندرلا دیگه چه جادوهایی بلده.
آهان.
همه...
یا فقط تو؟
بریم اونجا یه دور بزنیم؟
راستی، باشگاه تو کدومه؟
یه وقت میام اونجا.
برای همکاری منظورمه.
ناوودایا.
هر وقت خواستی بیا.
راستی پارسال کی برنده‌ی مسابقه شد؟
با اونا هم یه ریل بساز.
نمی‌دونم.
چرا؟
چون ما تو مسابقه شرکت نکردیم.
احتمالاً امسال هم شرکت نکنیم.
وای دیوونه!
فرصت خوبیه، از دستش نده.
کلی محتوا درمیاد برات.
با بابات حرف بزن، امسال شرکت کنین.
بابا...
باید باشگاهو تعطیل کنه.
من دیگه برم.
- هی! - خدافظ.
سیندرلا!
پانچ دوم. سریع.
دستتو صاف نگه دار.
بدنت باید بیاد جلو.
هی دیگ بخار!
دیروز چی می‌گفتی راجع‌به مسابقه؟
باشگاه ما شرکت نمی‌کنه.
- خب چطور می‌خوای تو مسابقه شرکت کنی؟ - چی؟
همه‌ی باشگاه‌های شهر شرکت می‌کنن.
جز ما.
خب بریم با سنسی حرف بزنیم.
فایده‌ای نداره.
همون روز تمرین مشترک رو ول کردیم رفتیم.
چطوری می‌خوایم بریم تو مسابقه؟
همین پارسال هم باهاش حرف زدم.
هزار تا بهونه آورد و رد کرد.
فکر کنم سنسی ترسیده.
هی! سنسی ترسو نیست!
من باهاش حرف می‌زنم.
کومال. کومال وایسا.
می‌خوای تو مسابقه شرکت کنی، درسته؟
اینجوری بابا راضی نمی‌شه.
یه فکری دارم.
منم همون چیزی رو می‌خوام که تو می‌خوای.
تو هم می‌خوای بری ژاپن؟
چطور مگه؟ من نباید برم؟
نه، منظورم این نبود.
خب.
پس بریم با سنسی حرف بزنیم.
حرف بزنیم؟
اون‌وقت سنسی می‌فرستت تمرین.
آره راست می‌گی.
گفت ۵ دقیقه تمرین، یک ساعت گرفت ازم.
هنوز بدنم درد می‌کنه.
هی!
فقط یه لحظه به فکرم گوش بده.
خب بگو ببینم.
اوکیه؟
چجوری بهت اعتماد کنم؟
اگه می‌خوای بری ژاپن، باید ریسک کنی.
یه دقیقه صبر کن. مامان زنگ زده.
حتماً کار مهمیه.
بله مامان؟
بله مامان، شیرینیارو دارم میارم.
تا من بیام یه چیزی شور به خاله بده، دیابت داره.
- ما داریم یه برنامه... - ساکت باش!
- قطع کن! - مامان بعداً صحبت می‌کنم.
قطع کردم.
احمق.
خب، فردا صبح...
چی شده؟ این‌قدر دیره، چرا باشگاه باز نیست؟
اون بچه‌ها...
کدوم بچه‌ها؟
عمو...
اینا دیگه چیه؟
یک!
دو!
سه!
چهار!
پنج!
شش!
هفت!
هشت!
سنسی، فکر می‌کنین ما کاراته رو جدی نمی‌گیریم؟
ولی این‌طور نیست.
اگه بهمون فرصت بدین،
بهتون ثابت می‌کنیم.
ما می‌خوایم تو مسابقه شرکت کنیم.
شرط می‌بندم سنسی می‌گه ۵۰ تا شنا برن.
- نه بابا، ۱۰۰ تا! - ۵۰ تا.
- سلام. - سلام.
آقای آجای؟
من نیکیل هستم از فدراسیون.
داور لازم داریم.
از اونجایی که باشگاه شما شرکت نمی‌کنه، میاین؟
داور؟
بله، آقای جی‌دی اسم شمارو پیشنهاد دادن.
بیاین دیگه، دستمزد هم داره.
اسمتونو یادداشت می‌کنم.
باشه.
اسم رو بنویس، ولی نه اسم منو.
اسم باشگاه ناوودایا رو بنویس.
امسال ما هم شرکت می‌کنیم.
از فردا کلاس‌ها از ساعت ۶ تا ۸ صبحه
و ۴ تا ۷ بعدازظهر.
چشم، سنسی!
ورزش، رژیم، تناسب اندام...
همه‌ش برنامه‌ریزی می‌شه.
چشم، سنسی!
آماده شدن برای مسابقه آسون نیست.
باید چهار ماه آینده رو کامل بذارین.
چشم، سنسی!
می‌تونین انجامش بدین؟
بله، سنسی!
پس برای پیروزی آماده شین.
زنده‌باد ناوودایا!
آبها...
برمی‌گردم.
موفق باشی.
- بله، بفرما. - یه لحظه بیا بیرون از باشگاه.
بیرون چی کار کنم؟
غافلگیری رو دیدی؟
اینجا چی کار می‌کنی؟
خودت گفتی هر وقت خواستی بیا دیگه!
منم اومدم.
راستی، می‌دونی قبلاً هم اومده بودم اینجا؟
- اوه واقعاً؟ کی؟ - آره.
گفتم که دوستم هم کاراته تمرین می‌کنه.
اونم همین‌جا میاد.
- اوه، همین باشگاه؟ - آره.
اسمش چیه؟
ویکی؟
کومال.
این همون دختر کاراته‌بازه؟