‫این سریال به موضوع حساس اتانازی می پردازد که می‌تواند
‫ موجب رنجش خاطر برخی از تماشاگران گردد. ‫همچنین، شخصیت های داستان
‫رویدادها، مکان‌ها و گروه‌های به تصویر کشیده شده ‫هیچ ارتباطی با واقعیت ندارند.
‫فیلمبرداری از کودکان و حیوانات ‫در کمال امنیت انجام شده است.
‫[سه ماه پیش]
‫- برید کنار. ‫- این مردم چیکار می‌کنن؟
‫لطفا برید عقب.
‫تصادف بدی شده.
‫تو عمرتون تصادف ندیدید؟
‫کاراگاه بان.
‫هنوز غذا نخوردی؟
‫یه نفر دیگه داره میاد سر صحنه، ‫بریم یه چیزی بخوریم.
‫کی میاد؟
‫وقتش رسیده به ماموریت میدانی برگردی.
‫بیا نوشیدنی بخوریم. ‫مگه شیفتت تموم نیست؟
‫خیلی خوبه.
‫من سفارش دادم.
‫سوپ احشا دوست داری؟
‫من این سوپ حال‌بهم‌زن رو نمی‌خورم.
‫سوپ معمولی می‌خورم.
‫ایشون کاراگاهه.
‫بان جی‌هون.
‫ایشون چو هیون‌ووئه.
‫تومور مغزی داره ‫و شش ماه دیگه بیشتر زنده نیست.
‫از اونجایی که به خاطر حوادث کوچیک ‫بازداشت میشه اونو می‌شناسم.
‫مثل خودت، تو پرورشگاه بزرگ شده ‫و همیشه تنها بوده.
‫با وجود اینکه جاهای مختلفی بزرگ شده...
‫جثه، قد و سن...
‫تقریبا مثل خود توئه.
‫خب، جی‌هون،
‫از الان، تو چو هیون‌وو هستی.
‫توی این پرونده بهم کمک کن.
‫مگه مجبورت کرده بود انقدر بخوری؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- من نیستم.
‫می‌خوام دوباره مامور مخفی بشم.
‫سر همین موضوع ‫منو فرستاده راهنمایی و رانندگی.
‫این دفعه فرق داره.
‫سناتور بائک رو می‌شناسی، آره؟
‫عضو کمیته، دادستان سابق.
‫این دفعه با وجود پرونده سناتور بائک ‫وضعیت فرق داره.
‫سر اون جریان یه نفر مرد.
‫ببین، پارک کیونگ‌سو...
‫پارک کیونگ‌سو رو به خاطر ‫ارتکاب جرم دستگیر کرده بودن.
‫کِی می‌خوای قبول کنی؟
‫جی‌هون.
‫بهم اعتماد کن.
‫باید به واحد مبارزه با جرایم خشن برگردی.
‫تا کِی می‌خوای توی خیابون‌ها باشی؟
‫ببین، همه منتظر تو هستن.
‫جی‌هون.
‫بان جی‌هون.
‫تیم ما بدون تو کامل نیست.
‫مظنون اصلی پرونده، ‫وو سوجئونگ، دکتر اورژانسه.
‫به بیمارهایی که از عمرشون چیزی باقی نمونده ‫پیشنهاد اتانازی میده،
‫مدعیه بهشون مشاوره میده.
‫به عبارت دیگه،
‫اون یه آدم روانیه که فکر می‌کنه خداست.
‫باید بری اورژانس، پیش وو سوجئونگ.
‫بگو از درد داری زجر می‌کشی ‫و می‌خوای تو رو بکشه.
‫اون زن عوضی باید توی وضعیتی قرار بگیره ‫که اطرافیانش ذات واقعی‌شو بشناسن.
‫اونوقت به استیصال می‌رسه.
‫اگه اخیرا مسکن‌های مخدر خوردی، ‫اینو بخور تا سم‌زدایی بشی.
‫یه خونه پیدا کن.
‫یه خونه قدیمی تو یه جای دور افتاده.
‫[بان جی‌هون]
‫دلت نسوزه.
‫مهم نیست اون با بیمارهاش چه رفتاری داره.
‫اون قاتله.
‫ولی جوری که بهشون رسیدگی می‌کنه...
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫نمی‌دونم. انگار آدم خوبیه.
‫با وجود اینکه می‌دونم چقدر وحشتناکه،
‫بازم آرزو دارم زنده بمونی.
‫کیفش کجاست؟
‫اینجاست.
‫چطور یادش رفته؟
‫ببخشید.
‫تلاش می‌کنم یه راه درست پیدا کنم.
‫با وجود اینکه اعتقادی ندارم...
‫واست دعا می‌کنم.
‫نیازی نیست.
‫خودم می‌برمت.
‫می‌برمت هر جا که بخوای.
‫«قسمت سوم»
‫سلام، ببین باید وو سوجئونگ رو ‫ببری اون خونه‌ای که تدارک دیدیم.
‫فهمیدی؟
‫عذاب وجدان نداشته باش.
‫خوب فکر کن.
‫تو دروغ نگفتی.
‫تو هم واقعا یتیم و تنهایی.
‫تظاهر کن داری در مورد خودت حرف میزنی.
‫[اکتبر ۲۰۲۴]
‫[به وقت رویارویی با مرگ]
‫اومدید.
‫می‌خوای ببینید؟
‫آقا.
‫اینجا هستید.
‫دوباره سویانگ از خونه فرار کرد؟
‫نه.
‫آخرین دفعه توصیه‌های خوبی کردی.
‫سویانگ خونه‌ست و حالش خوبه.
‫خب چرا می‌خواستید امروز منو ببینید؟
‫شنیدم دنبال مادر سویانگ هستید.
‫اوه، فقط توی فضای مجازی می‌گشتم...
‫از کجا فهمیدید؟
‫مادر سویانگ بهم گفت.
‫سلام.
‫چند روز پیش دختر من ‫اومد اورژانس و معاینه شد.
‫یه نسخه از برگه آزمایشش می‌خوام ‫که به بیمه تحویل بدم.
‫اسم‌شون؟
‫نا وومی، متولد ۲۰۰۸.
‫[نا وومی - نتیجه‌ای یافت نشد]
‫نتیجه آزمایشی توی سیستم ثبت نشده.
‫بعد از اینکه معاینه شد مرخص شد.
‫اینجا نوشته آزمایش نگرفتن.
‫باید برید پذیرش اورژانس ‫یا اتاق معاینه و تایید کنید.
‫بسیار خب.
‫سال‌ها پیش ازدواج کرد.
‫الان توی آمریکا معلم شده.
‫تدریس می‌کنه و بچه‌هاش رو بزرگ می‌کنه.
‫عذرخواهی کرد.
‫اما نمی‌تونه بیاد سویانگ رو ببینه.
‫ببخشید، باید زودتر می‌گفتم.
‫عذرخواهی نیاز نیست.
‫نمی‌خواید سویانگ بدونه، درسته؟
‫آره.
‫با وجود اینکه حرفی نمیزنه،
‫توی تصوراتش،
‫اما اون با تمام وجود به مادری ‫که هرگز ندیده فکر می‌کنه.
‫کاری نکن سویانگ فکر کنه ‫حتی مهر مادر هم ازش دریغ شده.
‫اونم قبل از مرگش.
‫باشه.
‫به خاطر آلودگی پیش اومده ‫در نمونه‌برداری،
‫دکتر وو سوجئونگ دستور امحاء رو دادن.
‫چرا نیومدی دنبالم؟
‫رفته بودم بیمارستان.
‫همون بیمارستانی ‫که خالهٔ جه‌یون کار می‌کنه.
‫اونجا چیکار داشتی؟
‫مدرسه بهم گفت بعد از اینکه ‫یه چیز عجیب خوردی، بیهوش شدی.
‫کی همچین حرف مسخره‌ای زده؟
‫جه‌یون گفت؟
‫اگه نمی‌‌خوای اعتراف کنی، ‫هیچ ایرادی نداره.
‫خودم از خاله‌اش می‌پرسم.
‫مامان، ببخشید.
‫خیلی ترسیده بودم.
‫می‌دونم که من اضطراب حین اجرا دارم.
‫فکر کردم آرام‌بخشه.
‫واسه همین به خالهٔ جه‌یون گفتی ‫تا رازتو به کسی نگه؟
‫نه، اینطور نیست.
‫من چیزی نخریدم.
‫پس اون دارو رو از کجا آورده بودی؟
‫اتفاقی توی انبار خونه جه‌یون پیدا کردم.
‫شوکه شده بودم و ترسیده بودم.
‫اشتباه کردم.
‫در مورد آقای چون هیون‌وو...
‫انگار حاضر نیست ‫توی آزمایش بالینی شرکت کنه.
‫اگه نمی‌خواد، کاری از ما ساخته نیست.
‫ببخشید مایه دردسر شدم.
‫راستش، من متوجه یه موضوع دیگه هم شدم.
‫موقع مشاوره آخر، خیلی خسته بود.
‫متشکرم.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫دیروز رفتم بیمارستان ‫تا نتایج آزمایش وومی رو بگیرم.
‫تمام سوابق پزشکی اون رو پاک کردی.
‫واسه اینکه توی خونه‌ات بنزوباریتال داری؟
‫خیلی‌خب.
‫مدرک محکم می‌خوایم.
‫تا نتونه قسر دربره.
‫آره.
‫بررسی می‌کنم ببینم ‫نقاط کور دیگه‌ای وجود داره یا نه،
‫اگه کافی نبود، بازم دوربین اضافه می‌کنیم.
‫اگه اون زن دارو رو آورد
‫باید از فرآیند اتانازی درباره‌اش سوال کنی.
‫اگه مشکلی پیش اومد،
‫حداقل باید کاری کنیم ‫خودخواسته اعتراف کنه.
‫نگران نباشید.
‫مامور پرونده، متخصص اعتراف‌گیریه.
‫هرچند دفعه آخر،
‫مظنون خودکشی کرد ‫چون حس کرد بهش خیانت شده.
‫گفته چه ساعتی میاد؟
‫اگه می‌خواید همه‌چیز رو ببینید، ‫می‌تونم ترتیبش رو بدم.
‫هی.
‫از مغزت استفاده کن.
‫باید شام رو با خانواده‌ات بخوری،
‫اما در عوض تحقیقاتِ مخفیانه راه انداختی.
‫اگه فرمانده بفهمه،
‫بعدا مشکل‌ساز نمیشه؟
‫ببخشید.
‫تموم که شد زنگ بزن.
‫حواست باشه مظنون رو گم نکنی.
‫بسیار خب.
‫خدای من
‫میگی از بنزوباریتال ‫واسه اتانازی حیوون‌ها استفاده می‌کردی؟
‫فکر می‌کنی باورم می‌کنم؟
‫شنیدم وارداتِ این دارو ممنوع شده.
‫خب می‌خوای چیکار کنی؟
‫به پلیس زنگ بزنی؟
‫تا ببینن دارو رو از کجا پیدا کردم؟
‫وومی چطوری اون دارو رو پیدا کرده؟
‫حتی اگه اشتباه بوده، ‫دختر من به خاطر تو زجر کشید.
‫بابت این داستان دارو عصبی‌ام.
‫از این موضوع نمی‌گذرم.
‫هر کاری می‌کنم تا تاوانشو پس بدی.
‫حتی اگه دارو رو بدون اجازه خورده بود،
‫عذرخواهی می‌کنم که درست قایم نکرده بودم.
‫با این‌وجود می‌خوام تاوانش رو بدی،
‫من احمق نیستم.
‫دخترم رو ببرم اداره پلیس ‫باعث میشه بیشتر آسیب ببینه.
‫بیا یه جور دیگه حلش کنیم.
‫حیف شد.
‫بابای سویانگ این مدت ‫با مادرش در ارتباط بود.
‫- ممنون. ‫- به سویانگ چیزی نگو، باشه؟
‫تظاهر کن چیزی پیدا نکردی.
‫دلم واسه سویانگ می‌سوزه، ‫می‌خوام بهش کمک کنم.
‫چطوری؟
‫می‌خواد مادرش رو قانع کنی؟
‫نه.
‫سویانگ هنوز علاقه‌اش رو به اون دختر نگفته.
‫خب؟
‫امروز...
‫وادارش می‌کنم به عشقش اعتراف کنه.
‫بی‌خیال.
‫ترجیح میدم بمیرم.
‫هی.
‫اگه ماجرای بیماریت رو بهش نگی، ‫تمام مدرسه می‌فهمن.
‫اگه بفهمه چی میشه؟
‫برو و مثل یه مرد حرفت رو بزن.
‫اگه جواب رد داد،
‫جای نگرانی نداره.
‫مرگ همه‌چیز رو پاک می‌کنه.
‫مرگ فقط یه مزیت داره.
‫اونم اینکه کسی به مُرده‌ها فحش نمیده.
‫اگه فحش بدن، آدم‌های بی‌شرفی هستن.
‫اینم بی فایده‌ست.
‫من تاثیر بدی می‌ذارم.
‫و مشکلش چیه؟
‫ردیفت می‌کنم.
‫حتی رفتم کرم پودر مردونه خریدم.
‫شبیه آیدل‌ها گریمت می‌کنم.
‫مشکل قیافه‌ام نیست.
‫پس چی؟
‫یه بوی خاصی میدم...
‫چی؟
‫مامان‌بزرگم قبل از اینکه بمیره ‫همین بو رو می‌داد.
‫فکر می‌کنم بو میدم.
‫نمی‌تونم شرایطم رو به هیه‌جئونگ بگم
‫چون همچین بویی میدم،
‫یعنی مرگم نزدیکه؟
‫ولی با این روش،
‫دیگه بو نمیدی؟
‫بگی‌نگی.
‫سلام هیه‌جونگ.
‫هیه‌جونگ، اومدی.
‫سلام.
‫من چو سویانگ هستم، یادت میاد؟
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫خجالت آوره.
‫هی، هی، اول...
‫یه‌کم عطر بزن.
‫بزن.
‫امشب کلاس نداره...
‫دکتر وو.
‫شنیدم بعد از مراسم ختم،
‫ایشون به دنبال افرادی بودن
‫که به آقای چوی کمک کردن ‫تا ازشون تشکر کنن.
‫ممنون.
‫به بقیه دکترها هدیه دادم.
‫اما فکر می‌کردم امروز شما رو نبینم.
‫واسه همین هدیه شما رو توی ماشین گذاشتم.
‫گرون نیست،
‫ولی میشه قبول کنید؟
‫می‌تونم بابت اینکه از همسرم ‫مراقبت کردید، ازتون تشکر کنم؟
‫دست خالی اومدم خجالت می‌کشم.
‫بذار برم مغازه.
‫بیست هزار وون بده.
‫نمی‌خواد.
‫سلام.
‫چیزی که نیاز داشتیم رو خریدم.
‫- امیدوارم بزودی خوب بشید. ‫- سلام.
‫[چو هیون‌وو]
‫هی، پرستار رو خبر کن.
‫باشه.
‫[کاراگاه]
‫مگه نگفتم هر وقت تموم شد، بهم زنگ بزن؟
‫چیزی شده؟
‫چو هیون‌وو، ‫بخش مراقبت تسکینی بستری بود
‫گم شده.
‫با آرامش از دنیا رفت؟
‫نمی‌دونستم انقدر عاجز بود.
‫پشیمونم درخواستش رو انجام دادم.
‫من ترسیدم.
‫از عذاب وجدانی که در آینده احساس می‌کنم.
‫دوستش داشتم،
‫اما نمی‌تونم قبول کنم ‫تنها کاری که می‌تونستم
‫برای آدمی که دوستش دارم انجام بدم ‫این بود که اونو روانه مرگ کنم.
‫الان پشیمونم.
‫اگه درخواستشو انجام می‌دادم،
‫وقتی خواب بود،
‫حداقل می‌تونستم دستش رو بگیرم.
‫رایحه درمانیه. ‫به بقیه دکترها هم دادم.
‫بگیر.
‫توی پلاستیک، ‫بروشور بنیاد آرامش هست،
‫اطلاعاتی درباره اتانازی و کارت ویزیت شما.
‫یه موبایل هم هست ‫که من ازش خبر نداشتم اما...
‫وقتی داشتم وسایل شوهرم ‫رو مرتب می‌کردم، پیدا کردمم.
‫نمی‌دونم باهاشون چیکار کنم.
‫ولی نگران نباشید.
‫از امروز، همه‌چیز رو از ذهنم پاک می‌کنم.
‫ممنون.
‫بابت اینکه به شوهرم کمک کردید.
‫متشکرم.
‫هی، مگه تو دم مرگ نیستی؟ ‫چرا هنوز میای سر کلاس؟
‫وقت نداری، چرا نمیری خوش بگذرونی؟
‫امروز نباید می‌اومدی، واسه چی اومدی؟
‫پشیمونم.
‫می‌خوام تا جایی که می‌تونم یاد بگیرم.
‫واقعا اینطوری فکر می‌کنی؟
‫- با وجود اینکه داری می‌میری. ‫- آره.
‫سلام.
‫- سلام معلم. ‫- سلام معلم.
‫چرا هیه‌جئونگ نیومد؟
‫گفت تو همین ساعت کلاس ریاضی داره.
‫واسه همین نیومد.
‫خوب درس بخونید تا پشیمون نشید.
‫هی، کجا میری؟
‫خوش اومدید.
‫سلام.
‫چی می‌خوای بخوری؟
‫من اینو برمی‌دارم.
‫سویانگ؟
‫هیه‌جئونگ.
‫تو برو، من میام.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫کلاس ریاضی دارم.
‫که اینطور.
‫شنیدم که...
‫حالت چطوره؟
‫نمی‌دونم.
‫همه‌چیز خیلی درد داره،
‫ولی فکر نکنم از این درد بمیرم.
‫غیر ممکنه.
‫واقعا داری می‌میری؟
‫دکترم گفت دو هفته وقت دارم.
‫چو سویانگ..
‫هیه‌جئونگ...
‫من...
‫خیلی دلم واست تنگ شده بود.
‫چی؟
‫می‌خواستم بهت بگم که...
‫بعدا، اگه وقت داری...
‫من خودم وقت ندارم...
‫می‌خوای بعدا همدیگه رو ببینیم؟
‫امروز مامانم میاد دنبالم.
‫اوه، باشه.
‫آره، باید بری خونه.
‫فردا چطوره؟
‫کلاس اضافه دارم، ‫ولی می‌تونم بندازم واسه بعد.
‫فردا می‌تونی؟
‫آره.
‫باشه، فردا می‌بینمت.
‫خوبه.
‫زن چوی کانگ‌یون اومده بود دیدنم.
‫چی؟
‫به پلیس زنگ زد؟
‫نه، بعیده...
‫دلیلش رو نمی‌دونم، ولی انگار می‌دونه ‫و کمکم می‌کنه لو نرم.
‫باید مراقب باشیم.
‫یه بطری بیشتر نداریم.
‫چرا؟
‫جعبه داروها چی شد؟
‫توی درمونگاه دعوا شد.
‫قفسه و داروها افتاد.
‫من تنها میرم خونهٔ هیون‌وو.
‫تنها اذیت نمیشی؟
‫یه‌کم تردید دارم،
‫ولی می‌خوام تنهایی ‫با هیون‌وو خداحافظی کنیم.
‫باشه، شاید بهتر باشه ‫شما دو نفر تنها باشید.
‫ولی مراقب خودت باش.
‫راستی من باید با سویانگ برم سرقرار.
‫فردا برنامه ریختن.
‫وقت نداریم.
‫حیفه، اما بهتره بی‌خیال بشی.
‫جلوی منو نگیر.
‫من غرور حرفه‌ای خودم رو دارم.
‫جذب بدن میشه.
‫فهمیدم.
‫هیه‌جئونگ.
‫اون‌طرفی بریم.
‫اون سمت.
‫[متخصص همه‌کاره: لوله، برق، تاسیسات]
‫مگه میشه ندونسته باشم؟
‫می‌دونستی من ازت خوش میاد؟
‫از دبستان می‌دونم.
‫کلم بروکلی و فلفل دلمه‌های ‫ظرف غذای منو می‌خوردی.
‫کفشمو یادم می‌رفت ‫و تو کفش خودتو بهم می‌دادی.
‫پای برهنه راه می‌رفتی.
‫مگه میشه نفهمیده باشم؟
‫اون واسه بچگی بود.
‫خدای من.
‫اگه بیشتر وقت داشتم،
‫تو هم از من خوشت می‌اومد؟
‫منظورم متفاوت از الانه.
‫چیزه...
‫نمی‌دونم، هیچ‌وقت تلاش نکردیم.
‫درسته.
‫من زیاد زنده نیستم.
‫وقتی فهمیدم مریض شدی،
‫تا مدت‌ها گریه می‌کردم.
‫دست همدیگه رو گرفتن.
‫چون دارم می‌میرم
‫باهام مهربونی؟
‫اینم هست،
‫اما،
‫اگه یه نفر دیگه داشت می‌مرد،
‫انقدر ناراحت نمی‌شدم.
‫سویانگ؟ حالت خوبه؟
‫خوبی؟
‫سویانگ؟
‫خدای من...
‫- سویانگ. ‫- تو کی هستی؟
‫من دکتر سویانگم.
‫نگرانش بودم، ‫واسه همین نزدیک وایستادم.
‫ببخشید.
‫امروز خیلی خوشحالم.
‫تو برو.
‫هی.
‫نه، بذار کمکت کنم.
‫نه، دائه‌هیون.
‫هیه‌جئونگ داره نگاهم می‌کنه.
‫می‌خوام تا لحظه آخر خوشتیپ باشم.
‫باشه.
‫بهم تکیه بده.
‫خیلی خوشتیپ و خفنی.
‫سویانگ.
‫فردا بیا همین‌جا همدیگه رو ببینیم.
‫میای، آره؟
‫بریم دیگه.
‫بریم.
‫وای، سویانگ.
‫به زندگیت حسودیم میشه.
‫از زندگی من خیلی بهتره.
‫ابراز علاقه‌ات عالی بود.
‫همه‌چیز خوب پیش رفت.
‫خیلی‌خب.
‫امروز حالم خوبه.
‫وقتی رسیدیم خونه، بهت مسکن میدم،
‫تا فردا بتونی یه قرار خوب ‫با هیه‌جئونگ داشته باشی.
‫- دائه‌هیون؟ ‫- چیه؟
‫می‌خوام...
‫امروز تموم بشه.
‫چرا؟
‫تنها خواسته‌ام...
‫امروز انجام شد.
‫بذار امروز برم.
‫تمومش کن.
‫محض احتیاط،
‫اگه همه‌چیز طبق برنامه پیش نرفت
‫اینو بزن.
‫با وجود اینکه پرونده‌ات نشون میده
‫داری می‌میری،
‫دلم می‌خواد زنده بمونی.
‫دکتر وو.
‫کشیش بیمارستان بهم زنگ زد و خبر داد.
‫چی شده؟
‫گفتن جنازهٔ هیون‌وو توی سردخونه‌ست.
‫یه جنازه توی ایستگاه مترو پیدا کردن ‫که دورش روزنامه بوده.
‫اون...
‫دعا می‌کردم چیزیش نشه،
‫اما گفتن هیون‌وو مُرده.
‫مطمئنی؟
‫آره، هویتش تایید شده.
‫با کی حرف میزنه؟
‫اما الان نمی‌تونم برم بیمارستان.
‫دکتر وو، می‌تونید جای من برید؟
‫ببخشید اما...
‫الان یه کاری دارم.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫چی شده؟
‫فهمیدم یه بیماری که واسم عزیز بود
‫فوت شده.
‫یه‌کم ناخوشم.
‫میرم آب بخورم.
‫چی شد؟
‫فقط همین یه زاویه دوربین داریم؟
‫- انگار اون منطقه دوربین نداریم. ‫- لعنتی.
‫[استامینوفن]
‫یادم میاد.
‫سابقه آلرژی داشت.
‫نمی‌تونست استامینوفن بخوره،
‫واسه همین بهش ایبوپروفن دادم.
‫[استامینوفن]
‫زود باش، زود باش.
‫هیون‌وو، تو هم باید بخوری.
‫بعد اینکه آروم شدی، انجامش میدیم.
‫چیزی توی آب ریخته؟
‫چیزی ریخته؟
‫نمی‌دونم، ندیدیم.
‫نقطه کور بود.
‫اول چیکار کنیم؟
‫یه دقیقه صبر می‌کنیم.
‫یه چیزی توی ماشین جا گذاشتم.
‫رفت؟
‫[متخصص همه‌کاره]
‫[متخصص همه‌کاره: لوله، برق، تاسیسات]
‫- لعنتی. ‫- فرار کرد.
‫منم. حالت خوبه؟
‫چرا هر چی زنگ زدم جواب ندادی؟
‫الان،
‫باید واسه سویانگ انجام بدیم.
‫می‌تونی دارو رو بیاری؟
‫ببخشید.
‫دارو ندارم.
‫چو هیون‌وو.
‫لعنتی.
‫اون پلیسه.
‫چی؟
‫حالت خوبه؟
‫من خوبم.
‫گندش بزنن.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫باید برم دارو رو بیارم،
‫اما سویانگ تنهاست.
‫باباش تو راهه.
‫سویانگ همین الان می‌خواد؟
‫آره.
‫همه‌اش خون بالا میره.
‫کوچیک‌ترین اشتباه، ممکنه وارد شوک بشه.
‫همین الان هم خیلی دیر شده.
‫خب، تو مراقب سویانگ باش.
‫آدرس رابطت رو بده ‫تا برم دارو رو بگیرم.
‫چند روزه نتونستم به ساقیم زنگ بزنم.
‫بقیه چطور؟
‫کسی دیگه‌ای دارو رو نداره؟
‫احتمالا نماینده داشته باشه.
‫اما نه، خیلی خطرناکه تنها بری.
‫همیشه بهت گفتم اگه خطری پیش بیاد،
‫باید همه‌چیز رو گردن من بندازی.
‫نه، نه، نه.
‫سر و کله زدن با اون ساقی‌ها سخته.
‫من دکترم.
‫مگه سویانگ از درد به خودش نپیچیده؟
‫وقت نداریم. آدرس رو بگو.
‫باز چیزی یادت رفت؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد...
‫گفتی دوست دکتر چوی هستی؟
‫تازگی‌ها یه جعبه خرید.
‫به این زودی تموم شد؟
‫ضروریه.
‫هرچقدر بخوای بهت پول میدم.
‫اونکه آره.
‫می‌دونی چه اشتباه بزرگی رو مرتکب شدی؟
‫توی چنین معامله‌هایی، ‫باید لو ندی اما...
‫یه دفعه پا میشی میای؟
‫و عین خیالتم نیست و سفارش جنس میدی.
‫اگه مراقب نباشی، میفتی زندان.
‫چطور می‌تونی انقدر بی فکر باشی؟
‫ببخشید.
‫قول میدم جایی درز نکنه.
‫اگه لو بره، همه تو دردسر میفتیم.
‫هر چقدر بخوای بهت میدم.
‫بنزوباریتال می‌خوام.
‫داشتم دیوونه می‌شدم ازت خبری نداشتم.
‫- حالت خوبه؟ ‫- دارو رو گرفتم.
‫بعدا بهت توضیح میدم. ‫حال سویانگ خوبه؟
‫آماده‌ای؟
‫آره.
‫لطفا بیاید کمک بدید.
‫ببخشید.
‫من نهایت تلاشمو کردم،
‫اما نتونستم مادرتو پیدا کنم.
‫باباتو ببخش.
‫شاید مادرت انقدر از من بدش میاد،
‫که خودشو پنهان کرده.
‫که اینطور.
‫بابا.
‫می‌خوام یه کاری کنی.
‫باشه.
‫هر چی بگی انجام میدم.
‫هیه‌جئونگ رو یادت میاد؟
‫آره.
‫دوست دوران مهد کودکم.
‫فردا توی پارک منتظره منو ببینه.
‫بابا، لطفا همه‌چیز رو بهش توضیح بده.
‫اونو نترسون.
‫سویانگ،
‫مطمئنی نمی‌خوای اونو ببینی؟
‫اگه دوز کم‌تر بدیم،
‫تا فردا دووم میاری.
‫اگه دوباره ببینمش،
‫هیه‌جونگ عاشقم میشه.
‫این‌طوری دلم واسش می‌سوزه.
‫درسته.
‫قطعا عاشقت میشه.
‫بابا، لطفا بهش توضیح بده.
‫باشه.
‫توضیح میدم.
‫سویانگ،
‫متاسفم،
‫از اینکه بدن سالمی بهت ندادم.
‫کاری از دست تو برنمیاد.
‫بابا، حواست به سلامتیت باشه.
‫آره.
‫بابات اینجاست...
‫خیلی دوستت دارم، سویانگ.
‫هر روز دعوات می‌کردم،
‫و تنبیه‌ات می‌کردم
‫ولی...
‫واسه خیر و صلاح خودت بود.
‫اگه بهت صدمه زدم،
‫معذرت می‌خوام.
‫واقعا؟
‫آره.
‫فکر می‌کردم تو...
‫از من خجالت می‌کشی.
‫از اینکه تو رو دارم خدا رو شکر می‌کنم.
‫و تو...
‫نوه خوبی واسه مامان‌بزرگت بودی.
‫همین واسه من کافیه.
‫با اینکه مادر نداشتی،
‫هیچ‌وقت گلایه نکردی.
‫همیشه قوی بودی.
‫و همیشه اینو می‌دونستم.
‫ممنون.
‫بابا.
‫سویانگ.
‫خواهش می‌کنم،
‫چند روز دیگه پیش بابات بمون.
‫بابا.
‫جان...
‫ببخشید.
‫نمی‌تونم.
‫از وقتی تشخیص دادن سرطان دارم،
‫من هیچ‌وقت...
‫هیچ‌وقت مثل امروز خوشحال نبودم.
‫می‌خوام همین الان برم.
‫این...
‫نمی‌خوام از این لیوان بخورم.
‫می‌خوام از لیوان خانوادگی‌مون ‫که توی پارک درست کردیم
‫و عکس‌مون چاپ شده، از اون بخورم.
‫می‌خوام از اون لیوان بخورم.
‫سویانگ.
‫نترس.
‫بابایی اینجاست.
‫همه‌چی درست میشه.
‫چون بابات اینجاست.
‫نترس، سویانگ.
‫پسرم،
‫دیگه درد نمی‌کشی.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. چیزی نیست.
‫چیزی نیست.
‫مُرد.
‫الان می‌تونید گریه کنید.
‫سویانگ موبایلش رو به من داد.
‫فکر کردم باید به شما بدم.
‫بله.
‫[گالری]
‫بابا.
‫نمی‌خواستم پیام بذارم،
‫ولی فکر کردم حداقل باید ازت تشکر کنم.
‫ممنون که دروغ گفتی.
‫ولی راستش، ‫من توی فضای مجازی مامان رو پیدا کردم.
‫و شماره‌شو هم دارم.
‫همه‌چیز رو پیدا کردم.
‫می‌‌دونستم می‌ترسیدی ناراحت بشم،
‫واسه همین چیزی نگفتم.
‫خیلی ناراحت بودم...
‫واسه مامان.
‫واسه خواهر و برادر کوچیکم؟
‫به هر حال،
‫اون بچه‌های دیگه‌ای داره.
‫کاری نمی‌تونستم کنم.
‫درک می‌کنم.
‫نباید از اون متنفر باشی.
‫چون من...
‫بابای فوق العاده‌ای دارم.
‫و همین کافیه.
‫ممنونم، بابا.
‫سویانگ...
‫نمیاد؟
‫سویانگ خواست...
‫عذرخواهی کنم که نتونست
‫سر قولش بمونه و امروز بیاد تو رو ببینه.
‫قول داده بود که میاد.
‫آره.
‫یه دفعه شد.
‫لطفا اونو ببخش.
‫ضمنا،
‫ممنون که با سویانگ دوست بودی.
‫خاطرات زیبایی رو
‫تا لحظه آخر بهش دادی.
‫خاطرات قشنگ.
‫ازت ممنونم.
‫سویانگ
‫خیلی درد کشید؟
‫ولی بعد اینکه تو رو دید،
‫گفت واسش روز خیلی خوبی بود.
‫با لبخند رفت.
‫در آرامش..
‫انگار خوابیده بود.
‫واقعا سویانگ فوت شد؟
‫کاری که داری می‌کنی دیوانگیه.
‫چطور انقدر عوض شدی؟
‫واسه رسیدن به هدف، هر کاری درسته؟
‫از الان اهداف پلیس هستیم.
‫اتانازی. این اتانازیه، درسته؟
‫چی می‌خوای؟
‫با من درنیفت، وو سوجئونگ.
‫هر چی میگم رو انجام بده.
‫من مسئولیتش رو قبول می‌کنم.
‫چند نفر هستن؟ چند نفر؟
‫تو آدم‌ها رو می‌کشی.
‫و من باید جلوتو بگیرم.
‫ترجمه از علی