‫این سریال به موضوع حساس اتانازی می پردازد
‫که می‌تواند موجب رنجش خاطر ‫برخی از تماشاگران گردد.
‫«قسمت پایانی»
‫اومدی.
‫خوش آمدید.
‫بله.
‫سلام.
‫- ممنون. ‫- خوش برگشتی، عمو.
‫وای، جه‌یون خوشگل شدی.
‫سلام عمو.
‫دوست داری شام چی بخوریم؟
‫جه‌یون از دیدنِ من خوشحال نیست اما...
‫بریم شام بخوریم؟
‫نه، خاله‌ام گفت هر چی بخوایم ‫می‌تونیم واسه شام سفارش بدیم.
‫واقعا؟
‫هی، سوسونگ کجاست؟
‫انگار نمی‌دونه سوسونگ کجاست.
‫سوسونگ؟
‫تو سوسونگی؟
‫منم نشناختمت.
‫خیلی خوشگل شدی.
‫وای، چقدر بزرگ شدی.
‫دکتر چوی.
‫بله.
‫- فرزند ناخلف برگشت. ‫- آره.
‫فرزند ناخلفِ پیر.
‫خوش اومدی.
‫مثل سگ گله ازت مراقبت می‌کنم.
‫- باشه؟ ‫- حواسم هست.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫پدر.
‫ولی پلاک یادبود ساعت هفت میرسه.
‫و مراسم ساعت شش شروع میشه.
‫اگه ساعت هفت میرسه چیکار کنیم؟
‫واسه همین...
‫یه امتحان الهی دیگه‌ست.
‫واسه آماده‌سازی مراسم ‫یه‌کم حواسم پرته.
‫می‌بینمت.
‫دردِ بیمار کیم سئون‌جو داره بدتر میشه.
‫- میرم بهش سر بزنم. ‫- دکتر.
‫من میرم پیش بیمار.
‫یه‌نا، تو به راهبه‌ها...
‫واسه آماده‌سازی مراسم کمک کن.
‫باشه، حتما.
‫ببخشید، منم باید برم.
‫باشه.
‫خوشحالم که صحیح و سالم برگشتی.
‫فردا سر کار همدیگه رو می‌بینیم.
‫برو با بچه‌ها غذا بخور.
‫انگار واسم جشن نگرفتن.
‫عمو، بریم غذا بخوریم.
‫باشه، چی می‌خورید؟
‫خاله کارتش رو داده.
‫بریم یه غذای خوب بریم.
‫پس بریم گوشت بخوریم.
‫بریم، بریم، بریم.
‫تو چرا شادی؟
‫بازم بهش مسکن زدم.
‫فعلا حالش خوبه.
‫ولی ممکنه اول صبح حالش بدتر بشه.
‫من امروز مراسم دارم، ‫پس تا دیروقت توی بیمارستان هستم.
‫چیزی شد، بگید.
‫ممنون، دکتر.
‫دکتر.
‫شما اینجا هورمون‌تراپی،
‫درمان‌های افزایش دمای بدن ‫با امواج رادیویی ندارید؟
‫نه.
‫اینجا ازمون پول نمی‌گیرن
‫و حسابی به ما رسیدگی می‌کنن.
‫حرف چرت نزن.
‫اسکن‌های استخوون، سی‌تی‌اسکن ‫یا ام‌آرآی چی؟
‫اگه به شکستگی ستون فقرات مشکوک باشیم،
‫می‌تونیم ایکس‌ری بگیریم.
‫نیازی ندارم.
‫من پرتو درمانی انجام دادم،
‫و اون درمان دمای بدن هم رفتم،
‫و هیچ‌کدوم جواب نداد.
‫فایده‌ای نداشت.
‫اینجا...
‫از اینکه خانم دکتر ‫بهم احساس آرامش میده رو دوست دارم.
‫اینجا خوبه.
‫راحته.
‫می‌تونیم برای کاهش ریسک شکستگی ‫ستون‌فقرات دارو تجویز کنم.
‫و از داوطلب‌هایی که در طول هفته میان،
‫بگم برای تسکین درد فیزیوتراپی انجام بدن.
‫ببخشید، باید سایلنت می‌کردم.
‫این آخر هفته بهت میدم
‫ببخشید دکتر.
‫فکر می‌کنه از پس هزینه‌ها برنمیام،
‫واسه همین اومدیم اینجا.
‫واسه همین رفتار ناخوشایندی داره.
‫به خاطر هزینه‌های درمان،
‫فکر می‌کنم حتی از نزول‌خورها پول گرفته.
‫اشکال نداره، ‫حال دخترتون رو درک می‌کنم.
‫ممنون.
‫بله، پروردگار فرمودن
‫تقسیم نان با دیگران، عملی...
‫نیکوکارانه است.
‫از ملاحظات شما
‫و کمک‌هایی که کردید سپاسگزارم.
‫به لطف شما، در سال گذشته،
‫در این درمانگاه خیریه،
‫موفق شدیم جان افراد زیادی ‫رو نجات بدیم و درمان کنیم.
‫یک‌بار دیگه می‌خوام از تمامی حامیان
‫و داوطلبینی که امروز ‫در بین ما هستند تشکر کنم.
‫به خاطر زحمت‌شون تشویق‌شون کنید!
‫بله، ممنون.
‫مامان، مامان.
‫مامان، حالت خوبه؟
‫واسه همین میگم باید یه جای درست بری!
‫مامان.
‫هر جوری شده، بازم پول جور می‌کنم.
‫بیا بریم همون بیمارستان قبلی ‫و درمان رو از سر بگیریم، باشه؟
‫- آره. ‫- ممنون.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- ممنون.
‫ازت ممنونم ‫که واسه مراسم حامیان امسال اومدی.
‫با اینکه دیر شده، ‫مدیریتت رو تبریک میگم.
‫ممنون.
‫می‌دونم کار داری،
‫ولی هر سال میای.
‫حتی کمک مالی می‌کنی.
‫خب، به برکت همین، ‫منم کارهای خوب انجام میدم.
‫خب، دست‌کم سالی یه بار،
‫می‌تونیم همدیگه رو ببینیم.
‫خودمم چنین چیزی رو تجربه کردم.
‫بعد از اینکه چوی دائه‌هیون ‫به خاطر دارو و مواد رفت زندان،
‫منم همین‌طوری بودم.
‫غذا رو بهونه می‌کردم ‫تا بتونم برم دیدنش.
‫آقای جو جئونگ‌هو،
‫که تو مسئول مراقبتش بودی،
‫فوت کرده.
‫انگار بعد از رفتن من، نوشیدنی خورده.
‫آره.
‫توی کالبد شکافی،
‫مورد مشکوکی پیدا نشد،
‫ولی با این‌حال،
‫وقتی میری خونه مردم معاینه، مراقب باش.
‫وو سوجئونگ،
‫اگه اطراف تو مرگ مشکوکی رخ بده،
‫می‌دونی خطرناکه، نه؟
‫اینجا چطوره؟
‫خیالت راحت‌تره؟
‫دکتر.
‫مامانم حالش بدتر شده.
‫یئونگون؟
‫جی‌هون؟
‫مامان‌بزرگ.
‫جی‌هون عزیزم.
‫اوه، چقدر جی‌هون عزیزم بزرگ شده.
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫تو...
‫پلیس شدی؟
‫آره.
‫آفرین، بهت افتخار می‌کنم.
‫اینکه عاقبت بخیر شدی...
‫خیلی زجر کشیدی و تحمل کردی.
‫تحسینت می‌کنم.
‫اگه عمو و عمه اینجا بودن...
‫می‌دونی چقدر بهت افتخار می‌کردن؟
‫آره.
‫وقتی بچه بودی، خیلی ضعیف بودی.
‫وقتی میرفتی بازی کنی،
‫همیشه رو کولِ یئونگون برمی‌گشتی خونه.
‫ولی خوشحالم سالم و سلامت بزرگ شدی ‫و مریض نیستی.
‫خیالم راحت شد.
‫بچه که بودم،
‫سلامتیم رو مدیون تو هستم، یئونگون.
‫- آره. ‫- ممنون.
‫نیازی به تشکر نیست.
‫خاله...
‫واسه اینکه...
‫تو رو فرستاد پرورشگاه...
‫و زیاد نیومد دیدنت عذرخواهی می‌کنه.
‫این حرف رو نزن.
‫حتی بعد اینکه رفتم پرورشگاه...
‫چندین بار اومدی.
‫خاطرات خیلی خوبی دارم.
‫اومدی؟
‫چند تا بنزوباریتال واسم بیار.
‫به شوهرم چیزی نگو.
‫برای...
‫بی‌خوابی می‌خواید؟
‫اگه آره، خیلی خطرناکه.
‫به خودم زنگ میزدید.
‫- من خطرناک نیستم. ‫- خدای من.
‫می‌خوام آزمایش کنم.
‫مورد کاریه، واسم بیار.
‫باشه.
‫برو.
‫روی چی آزمایش کنم؟
‫باهاش چیکار کنم، ها؟
‫روی تو استفاده کنم؟
‫باهاش چیکار کنم؟
‫آره.
‫آره، خوب شد.
‫الان خوب شد چون ستون فقرات ‫رو محکم نگه می‌داره اما...
‫اگه خیلی محکم بسته بشه، ‫اونوقت ممکنه...
‫صدمه ببینید.
‫چون ستون فقرات‌تون آسیب دیده
‫به آرومی جابه‌جا بشید.
‫و آروم باشید.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ولی...
‫همیشه تنها هستید؟
‫دخترم...
‫دنبال پوله.
‫فکر کنم می‌خواد مادرش
‫درمان بهتری داشته باشه.
‫پس می‌خواید برید بیمارستانی که قبلا بودید؟
‫اصلا حاضر نیستم برم.
‫نمی‌دونی چقدر درد داره.
‫درمان باید به آدم کمک کنه زنده بمونه...
‫نمی‌دونم چرا انقدر درد داره.
‫انگار شکنجه‌ام میدن.
‫آره، می‌فهمم.
‫استراحت کنید.
‫باشه.
‫ممنون.
‫ببخشید خانم.
‫بله؟
‫اگه وقت دارید، ‫میشه همراه من بیاید
‫بریم پارک اون سمت خیابون ‫پیاده‌روی کنیم؟
‫ها؟ نه...
‫اون دست خیابون پارکه؟
‫خب، وقتی گل‌ها شکوفه میده...
‫یه پارک خیلی خوشگل میشه.
‫اما هنوز گل نداره.
‫دوست دارم اما...
‫نمی‌تونم.
‫تو وقت داری؟
‫آره، واسه همین درخواست می‌کنم.
‫مدیر بیمارستان دوست منه.
‫اون خیلی بدجنس و سوء استفاده‌گره.
‫نمی‌ذاره یه دقیقه استراحت کنم.
‫این‌جوری بهونه میارم که برم ‫پارک اون دست خیابون و...
‫از زیر کار دربرم.
‫باشه، میام.
‫میری خونه؟
‫آره، دیشب شیفت بودم.
‫خسته نباشید.
‫- روز بخیر. ‫- بله.
‫خانم توی اتاقشون نیستن.
‫چیزی شده؟
‫نه، دکتر چوی دائه‌هیون ایشون رو بردن ‫پارک پیاده روی کنن.
‫بله.
‫چون از صبح تنها بودن، ‫فکر کردن ممکنه خسته شده باشن.
‫فکر کنم واسه همین همراهی‌شون کردن.
‫من باید همراهش باشم.
‫ممنون.
‫ولی آقای چوی دائه‌هیون...
‫همون مردیه که لباس سفید می‌پوشه؟
‫بله، خودشه.
‫ممنون، زود برید.
‫- باشه، حتما. ‫- باشه.
‫[دکتر چوی دائه‌هیون]
‫[عامل اصلی و شرکایش ‫در قتل بنزوباریتال بازداشت شدند.]
‫[هویت واقعی چهره کلیدی ‫پرونده قتل بنزوباریتال برملا گشت.]
‫- چقدر نی. ‫- وقتی گل‌ها شکوفه بدن...
‫اینجا خارق العاده میشه.
‫کاش می‌تونستم دوباره ببینم.
‫خسته نیستید؟
‫- برگردیم؟ ‫- نه، نه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- خوبم.
‫خیلی خوشگله.
‫درخت‌های کاج چقدر خوشگله، ‫چه رنگ سبزی دارن.
‫خب، مدیر درمونگاه...
‫هنوز حال منو نمی‌فهمه.
‫بله.
‫- بله. ‫- ممنون.
‫دخترتون امروز زود اومدن، آره؟
‫شب خوبی داشته باشید.
‫لطفا دفعه بعد هم کمکم کنید فرار کنم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- مامان. ‫- بله؟
‫با اون مرد بیرون نرو.
‫- ها؟ ‫- آدم کشته.
‫انگار فقط کهنسال‌ها رو می‌کشه.
‫چی داری میگی؟
‫اون خیلی مهربونه.
‫نوشته آدم‌ها رو اتانازی کرده، ‫اون‌ها رو کشته و رفته زندان.
‫راست میگم.
‫می‌خوای مقاله رو پیدا کنم ‫و بهت نشون بدم؟ عکس هم داره.
‫ها؟
‫اگه حرف منو باور نمی‌کنی، از جی‌هون بپرس.
‫جی‌هون پلیسه، مسلما می‌دونه.
‫ها؟
‫از وقتی من اومدم اینجا، ‫حرف و شایعه زیاد شده.
‫فکر می‌کنی تا کِی می‌تونی پنهان کنی؟
‫بالاخره یه جایی مشخص می‌شد.
‫اون بیمار...
‫یا خانواده‌اش، باید بهشون توضیح بدیم ‫و بهشون بگیم شرایط رو درک کنن.
‫به نظرم غافلگیر میشن.
‫منم بودم غافلگیر می‌شدم.
‫من اینجا رو دوست دارم.
‫اگه بخوام دوباره برم اون بیمارستان،
‫ترجیح میدم برم خونه.
‫آخه این چه درمانیه؟
‫اگه واسه درمانه، من جایی نمیام.
‫ترجیح میدم اینجا بمیرم.
‫اگه تو می‌خوای بری، تنها برو.
‫می‌تونم این‌کارهات واسه اینه که نمی‌خوای ‫من بیشتر از این بدهکار بشم، و نگران پول هستی...
‫ولی بسه دیگه.
‫مامان، اگه بخوای این کار رو کنی، ‫احساس بدی بهم دست میده.
‫توی این سن چقدر به‌درد نخورم
‫که پول ندارم ‫و نمی‌تونم هزینه درمان مامانمو بدم؟
‫زندگی من پوچ و طاقت فرساست.
‫پس لطفا، اذیت نکن.
‫جی‌هون گفت صبح میاد دنبالمون.
‫مامان، منم از اون بیمارستان خوشم نمیاد.
‫یه جای بهتر پیدا می‌کنم.
‫میریم یه جای دیگه.
‫می‌خوان بیمارستان‌شون رو تغییر بدن.
‫در نهایت، تصمیم اون‌ها محترمه.
‫یئونگون ازم پرسید...
‫حقیقت داره...
‫که چوی دائه‌هیون...
‫به خاطر چنین پرونده‌ای ‫زندانه رفته یا نه.
‫از دید دخترش...
‫به دکتری که اتانازی انجام داده باشه ‫نمیشه اعتماد کرد.
‫قبولش کردنش سخته، نه؟
‫ولی...
‫راستش...
‫به نظرم بهونه میارن...
‫چون از همون اول، می‌خواست واسه درمان ‫اونو ببره یه بیمارستان دیگه.
‫چوی دائه‌هیون...
‫صرفا...
‫بهونه‌ست.
‫لطفا کارهای لازم رو ‫برای ترخیص فردا انجام بده.
‫باشه.
‫خودم تنها می‌تونم.
‫گفتی می‌خوای وسایل برداری.
‫زیاد نیست.
‫بیرون وایسا، خودم میارم.
‫با همدیگه میریم.
‫من وسایل رو میارم.
‫ممنون جی‌هون.
‫چرا روشن نمیشه؟
‫با کفش بیا.
‫زمین سرده.
‫یه‌کم دیگه بگذره، ‫پام از سرما درد می‌گیره.
‫فورا وسایل رو جمع می‌کنم.
‫کدوم یکیه؟
‫- این؟ ‫- نه، نمی‌خواد.
‫انگار از خونه و زندگی‌مون متعجب شدی، آره؟
‫چون بیشتر شبیه انباره تا خونه.
‫تو همیشه بیمارستان بودی؟
‫همه‌اش صرفه‌جویی کردم ‫و بدون اینجا وسایل رو باز کنم اومدیم اینجا.
‫چون تقریبا همیشه بیمارستانم.
‫بابا چطوری فوت شد؟
‫خونریزی مغزی.
‫افتاد زمین و هیچی نگفت.
‫نتونستیم طلب‌هاشو بگیریم،
‫اما همه برای بدهی‌هاشون اومدن.
‫بدون اینکه متوجه بشیم ورشکست شدیم، ‫و رستوران رو تعطیل کردیم.
‫بعدش، مامانم خونه و ساختمون رو تمیز می‌کرد، ‫و منم هر کاری می‌تونستم انجام می‌دادم.
‫و از همه مهم‌تر، خاله‌ام هم مریض شد.
‫حتما دست تنها خیلی اذیت شدی.
‫سخت نبود.
‫من به مامانم هیچی ندادم...
‫و از همین پشیمونم.
‫پس...
‫هر کاری لازم باشه ‫برای درمان مامانم انجام میدم.
‫مامان بیچاره‌ام.
‫می‌خوام زنده بمونه، ‫حتی اگه شده یه روز بیشتر.
‫چیه؟
‫ها؟
‫لطفا، بلند نشو.
‫دکتر.
‫بابت تمام زحماتت در این مدت متشکرم.
‫اینجا احساس خوبی داشتم.
‫اما ما واسه شما کاری نکردیم.
‫همین که با من مهربون بودید...
‫درمان‌های وحشتناک و دردناک انجام ندادید...
‫منو خیلی خوشحال کرد.
‫- دریافت اون درمان واسه شما سخت بود؟ ‫- آره.
‫اصلا دلم نمی‌خواد فکر کنم ‫به اون بیمارستان وحشتناک میرم...
‫ولی دخترم اینو می‌خواد...
‫و چون خواستهٔ اونه...
‫باید برم، نه؟
‫نظرتون چیه با من دخترتون صحبت کنم؟
‫نباید این حرف رو جلوی مریم مقدس بزنم...
‫نمیشه تصمیم بگیرم...
‫چطوری می‌خوام بمیرم؟
‫مامان.
‫وو سوجئونگ.
‫چی شده؟
‫کیم سئون‌جو از بیمارستان ناپدید شده.
‫بله برادر.
‫دوربین‌های نزدیک فروشگاه ‫واقع در محله سئوجین
‫تصویر یه زن کهنسال رو با لباس بیمارستان ‫ثبت کردن که به نظر میاد کیم سئون‌جو باشه.
‫اول صبحه. ‫اتوبوس به این زودی نمیاد.
‫بیا بریم.
‫من جایی نمیام.
‫بیام که چی بشه؟
‫یئونگون منتظره.
‫من...
‫اگه بیام، بعید می‌دونم ‫بتونم یه درمان دیگه رو تحمل کنم.
‫جی‌هون.
‫من...
‫یه خواسته‌ای دارم.
‫یئونگون.
‫ببخشید.
‫مامان.
‫فقط یه بار دیگه بهم اعتماد کن.
‫کاری می‌کنم زندگی بهتر و طولانی داشته باشی.
‫می‌دونم که می‌تونم.
‫این‌طور نیست که بهت اعتماد نداشته باشم، ‫به این دلیل نیست که نمی‌خوام درمان بشم.
‫پس به خاطر چیه؟
‫به خاطر بدهکاری...
‫تا آخر عمرت اذیت میشی ‫بخوای تسویه‌شون کنی.
‫نمی‌خوای درمان بشی؟
‫چطوری می‌خوای بدهی‌تو صاف کنی؟
‫این چیه؟
‫می‌خوای بعد اینکه مردم خودکشی کنی؟
‫تو پول قرض کردی ‫که هزینه بیمارستان رو بدی...
‫وقتی مردم، ‫می‌خوای بعد من خودتو بکشی؟
‫مامان.
‫بیا...
‫بیا تا زمان مرگ، با همدیگه زندگی کنیم.
‫بیا با همدیگه بمیریم.
‫من بدون تو نمی‌تونم.
‫دلم نمی‌خوام بمیرم.
‫یئونگون...
‫بذار من برم.
‫نمی‌تونم.
‫نمی‌تونم اجازه بدم،
‫نه اینطوری.
‫خیلی درد داره.
‫اگه الان انقدر درد داشته باشه...
‫در آینده چند برابر میشه؟
‫من ترسیدم.
‫حتی توی این سن، ترسیدم.
‫خیلی ترسیدم.
‫این چه نوع درمانیه؟
‫میگن مبارزه با سرطانه...
‫ولی قراره زود بمیرم.
‫نمی‌دونستم انقدر درد داره.
‫نمی‌دونستم ترسیدی.
‫ببخشید، مامان.
‫پس...
‫درمان نمیشم.
‫می‌خوام...
‫می‌خوام قبل مرگم، تا جایی که می‌تونم ‫بشینم دخترم رو نگاه کنم.
‫آره.
‫این مدت...
‫دو تایی کار می‌کردیم تا پول دربیاریم...
‫انقدر مشغول بودیم که نمی‌تونستیم ‫کنار همدیگه باشیم.
‫باشه؟
‫باشه.
‫این مدت...
‫وقتی اون درمان دردناک رو دریافت می‌کردم...
‫می‌دونی چطوری تحمل می‌کردم؟
‫بعد از درمان...
‫شب‌ها...
‫وقتی تو می‌اومدی...
‫می‌خواستم صورتت رو ببینم.
‫واسه همین...
‫واسه همین تحمل کردم.
‫الان...
‫صورت دخترم...
‫تا قبل مرگ، انقدر نگاهت می‌کنم تا خسته بشم.
‫دیگه نمی‌خوام درمان بشم.
‫نمی‌خوام اون‌ها رو تجربه کنم.
‫نمی‌خوام.
‫مامان...
‫مامان، ببخشید.
‫مامان...
‫ببخشید دکتر.
‫نظرم عوض شد.
‫من می‌خوام مامانم...
‫توی همین بیمارستان به درمان ادامه بده.
‫ممنون که به ما اعتماد می‌کنی ‫و اجازه میدی بهش رسیدگی کنیم.
‫من...
‫شما رو قضاوت کردم ‫و بی دلیل بدتون رو گفتم.
‫بخشید.
‫نه، من باید عذرخواهی می‌کردم.
‫ببخشید.
‫ممنون که مامان رو پیدا کردی.
‫کاری نکردم.
‫آفرین، یئونگون.
‫اینجا می‌تونیم اغلب همدیگه رو ببینیم...
‫و با اون به طور مناسب خداحافظی کنیم.
‫باشه.
‫مامان...
‫- بله؟ ‫- به خانم‌ها زنگ بزنم؟
‫ها؟
‫آخرین جایی که کار می‌کردی...
‫با خانم‌هایی که باهاشون ساختمون ‫تمیز می‌کردی، دوست بودید.
‫بعضی‌وقت‌ها به من زنگ میزنن.
‫آره، خوشحالم میشم.
‫دلم می‌خواد ببینمشون.
‫پس بهشون زنگ میزنم.
‫مامان.
‫بله؟
‫اگه کاری می‌خوای انجام بدی بهم بگو
‫و اینکه دوست داری چی بخوری.
‫لطفا بهم بگو.
‫دوست دارم چیکار کنم؟
‫دوست دارم برم پارک اون سمت خیابون...
‫پیاده‌روی کنم...
‫و حرف بزنیم، فقط خودمون دو تا.
‫آره، این خوبه.
‫بخندیم و هر کاری دوست داریم ‫با همدیگه انجام بدیم.
‫باشه.
‫اینجا خیلی قشنگه، عاشقشم.
‫- آره. ‫- خوبه.
‫- کِی اومدی؟ ‫- پاییز.
‫- اون‌موقع؟ ‫- آره.
‫عالی نیست وقتی که ‫گل‌ها شکوفه میده اینجا باشی؟
‫- اونجا... ‫- آره.
‫- یه عالمه نی هست. ‫- زیاده؟
‫- خوبه. ‫- دوست داری؟
‫کنار تو بودن عالیه. ‫بیشتر از این چی می‌خوام؟
‫منم از کنار تو بودن لذت می‌برم، مامان.
‫البته.
‫بله.
‫خوشحالم می‌بینم همه سالم و سلامت هستن.
‫- آره. ‫- درسته.
‫دلم واست تنگ شده بود، سئون‌جو.
‫رئيس کیم هنوز سخت‌گیره؟
‫- همیشه پز نوه‌شو میده. ‫- انقدر بزرگ شده؟
‫- از عمد پز میده. ‫- خیلی بانمکه.
‫چقدر قشنگ.
‫سطح درد
‫از یک تا ده...
‫اینجا نوشته شده.
‫بهم بگو چقدر درد داری
‫و هر چند ساعت یک‌باره.
‫نه، مدام تغییر می‌کنه.
‫وقتی احساس قدرت می‌کنم...
‫پنجه؟
‫وقتی زیاد میشه...
‫یا نگران دخترم میشم...
‫ده میشه.
‫اما...
‫این اواخر...
‫مدام اینجا هستم.
‫باید خیلی سخت باشه.
‫اینکه هنوز تحمل می‌کنید قابل تحسینه.
‫ممنون.
‫نه، مدام تغییر می‌کنه.
‫وقتی احساس قدرت می‌کنم، پنج...
‫جان؟
‫من چی گفتم؟
‫ها؟
‫من کجام؟
‫با بالا رفتن سن،
‫این امکان وجود داره ‫که لحظه‌ای رو یاد ببره؟
‫اون فقط نگران ستون فقراتش بود.
‫هر چه زودتر تشخیص بدیم، ‫روش‌های بیشتری برای کاهش سرعت بیماری وجود داره.
‫بهتره اون رو زیر نظر داشته باشیم.
‫باشه.
‫به لطف شما، این اواخر خوب می‌خوابه.
‫مادر شما...
‫بیشتر می‌خوابه؟
‫آره.
‫انگار دردش خیلی کم شده.
‫و چون وضعیت بدنیش هم بهبود پیدا کرده، ‫نسبت به گذشته بهتر راه میره.
‫بچه‌ها، زود باشید. باید بریم.
‫اوه، ببخشید.
‫مامان.
‫مامان!
‫توی آزمون غربالگری شناختی،
‫نتایج غیر عادی دیده شده.
‫با احتساب آزمایش‌های تصویربرداری، ‫باید دنبال علت دقیق‌تری بگردیم،
‫ولی مطمئنم که ‫دچار اختلال عملکرد شناختی شده.
‫اما اینکه یه دفعه به این وضع رسیده،
‫حتی اگه آلزایمر باشه،
‫پیشرفت بیماری سریع‌تر از حد انتظار نیست؟
‫با داروهای مختلفی که مصرف می‌کنه،
‫به نظر میاد یه دلیلی باعث شده ‫که این روند سریع‌تر بشه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫جی‌هون.
‫اوه، جی‌هون.
‫لطفا بهم کمک کن.
‫بهم قول داده بودی،
‫که اتانازی واسم انجام میدی.
‫چی میگی؟
‫اتانازی؟
‫به دکتر اینجا یه چیزی بگو.
‫تا منو بکشه.
‫تنظیم دوز کار سختیه.
‫کشتن بدون درد از اونی ‫که فکرشو می‌کردم سخت‌تره.
‫واسه همین داداشتم ‫شیفتهٔ اون زن بود؟
‫به بیمار قول اتانازی دادی؟
‫من قولی ندادم.
‫پس بهش پیشنهاد دادی؟
‫آره.
‫اون شب...
‫من یه خواسته‌ای دارم، جی‌هون.
‫من...
‫می‌خوام توی اتانازی کمکم کنی.
‫منظورت چیه؟
‫دکتر چوی که توی درمانگاه هست...
‫میگن به خاطر انجام اتانازی...
‫دستگیر شده بود.
‫خب، تو می‌دونی؟
‫این...
‫می‌خوام این‌طوری بمیرم.
‫ازت خواهش می‌کنم، بهش بگو.
‫قتله، جرمه.
‫به چشم کمک به من ببین.
‫خواهش می‌کنم، ‫همین یه بار، جین‌هون.
‫باشه؟
‫خیلی درد دارم.
‫نمی‌خوام دیگه زنده بمونم.
‫اگه می‌دونست چی تو سرت می‌گذره...
‫یئونگون چی میشه؟ ‫به دخترت فکر کردی؟
‫- یئونگون... ‫- به شادی...
‫دخترت فکر کن.
‫یئونگون عزیزم...
‫بدهکاره.
‫می‌خواد بعد مردن من خودکشی کنه.
‫می‌خوام بدون اینکه یئونگون بفهمه بمیرم.
‫تا دخترم احساس گناه نکنه.
‫نمی‌تونم باهاش چنین کاری کنم.
‫به یئونگون میگم روی درمان پافشاری نکنه.
‫به این چیزها فکر نکن.
‫تظاهر می‌کنم چیزی نشنیدم.
‫می‌خواست اتانازی بشه.
‫اما چرا به من چیزی نگفت؟
‫نمی‌خواستم بهش کمک کنم.
‫و فکر کردم، اینجا بودن،
‫باعث میشه نظرش عوض بشه.
‫اما...
‫الان که علائم زوال عقل داره، ‫دوباره اون حرف‌ها رو میزنه.
‫از الان به بعد، ‫به سرعت حافظه‌اش رو از دست میده.
‫نگو...
‫که حاضری انجام بدی؟
‫نگران نباش.
‫هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنم.
‫چیه؟
‫چرا اینطوری نگاهم می‌کنی؟
‫فقط...
‫دوست دارم به مامانم نگاه کنم.
‫انقدر دوستش دارم ‫که می‌خوام تا جایی می‌تونم نگاهش کنم.
‫مامان.
‫یادم می‌مونه.
‫یادم می‌مونه چقدر دوستم داشتی
‫و چه آدم خوبی بودی.
‫مامانم واقعا چنین درخواستی کرده؟
‫ببخشید که زودتر نگفتم.
‫نمی‌تونیم خودمون انجام بدیم؟
‫به نظرت لی یون‌هی و سوسونگ شباهت ندارن؟
‫به نظرم خیلی شبیه‌ان.
‫اگه لی یون‌هی نمرده بود ‫و سوسونگ رو بزرگ می‌کرد...
‫به نظرت زندگی‌شون این‌طوری می‌شد؟
‫تو نمی‌تونی تمام مشکلات دنیا رو حل کنی.
‫اون مادر و دختر...
‫هیچ‌وقت به خواسته‌هاشون ‫توی زندگی نرسیدن.
‫تمام عمرشون رو کار کردن.
‫با پول زحمت‌شون بدهی‌شون رو دادن ‫و هیچ‌وقت لذت نبردن.
‫مادره مریض شد...
‫و دخترش ازش مراقبت می‌کنه.
‫لااقل بذار دم آخری راحت باشه.
‫نباید در آرامش بره؟
‫تو همین الانش به خاطر اتانازی زجر کشیدی.
‫پس امکان نداره.
‫این اواخر خیلی فکر کردم...
‫درباره کاری که کردم...
‫درباره بار مسئولیتش...
‫درباره اتانازی.
‫مطمئنا بیمارهایی وجود دارن ‫که به اتانازی نیاز دارن.
‫من دنبال درمان‌های دیگه‌ای ‫برای تسکین درد هستم.
‫همیشه اتانازی جواب نیست.
‫می‌دونم.
‫اما به این فکر کن ‫که یئونگون تنها میشه...
‫لطفا، یه‌کم بیشتر فکر کن.
‫اگه وقتی اون درد می‌کشه ‫کاری کنی مادرش بمیره...
‫ممکنه سخت‌تر بشه.
‫دیگه نمی‌تونیم خواست بیمار رو
‫تایید کنیم.
‫- پس اتانازی جزو گزینه‌ها نیست. ‫- اما خیلی درد می‌کشه...
‫این بیمارستان با کمک مردم ‫جهت نجات جون آدم‌ها بنا شده.
‫پس...
‫اگه می‌خوای چنین حرفی بزنی، فردا نیا.
‫[لطفا سکوت کنید]
‫امروز میره بیمارستان عمومی.
‫آزمایش خون و ام‌آرآی میده.
‫هرچقدر هم انکار کنم...
‫امروز نتیجه بیماریش مشخص میشه.
‫من...
‫نتونستم به موقع پول جراحی رو فراهم کنم
‫و چندین بار فرصت عملش رو از دست دادم.
‫احتمالا،
‫اگه به موقع درمان می‌شد...
‫اوضاع فرق می‌کرد.
‫تو هر کاری در توانت بود انجام دادی.
‫خوب می‌دونم.
‫مامانم فقط عذاب کشید.
‫فقط درد کشید.
‫دکتر.
‫بهش کمک کن.
‫آره.
‫الان،
‫ازت خواهش می‌کنم کمک کنی بمیره.
‫ما...
‫این نوع درمان رو انجام نمیدیم...
‫و...
‫بیمار که تحت چنین درمانی قرار گرفته
‫نمی‌تونه وضعیت خودش رو تایید کنه.
‫و هیچ‌جا هم بهش معرفی‌نامه نمیدن
‫یعنی میگی باید با درد ادامه بده؟
‫من می‌گردم...
‫راه‌های دیگه‌ای...
‫برای کاهش دردش پیدا می‌کنم.
‫دکتر.
‫لطفا به مامانم کمک کنید.
‫جدی میگم.
‫لطفا مامان منو نادیده نگیرید.
‫دکتر...
‫بهش کمک کنید.
‫لطفا، بهش کمک کنید.
‫چطوری؟
‫مستقیم میرم سر اصل مطلب.
‫تنظیم مقدار دارو ‫از اونی که فکر می‌کردم سخت‌تره.
‫امتحان کردی؟
‫نه، بنزوباریتال
‫داروییه که به آدم اجازه میده ‫بدون درد بمیره.
‫دروغه، الکیه.
‫اگه مقدارش رو درست تنظیم کنی، ‫با درد وحشتناکی می‌میرن.
‫روی کی امتحان کردی؟
‫نترس، روی آدم نبود.
‫باهام کار کن.
‫برعکس برادرم، ‫من می‌تونم در مقیاس بزرگ،
‫صحیح و خیلی بیشتر کار کنم.
‫دیگه نمی‌خوام ریختت رو ببینم
‫چون من هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنم.
‫حیف شد. ‫چون من خودم انجام میدم.
‫اگه نمی‌خوای کمک بدی، ‫خب، کاری نمیشه کرد.
‫مشتری‌ها با درد می‌میرن.
‫و...
‫بهت هدیه میدم.
‫بهت یه فرصت میدم. ‫دوباره بهش فکر کن.
‫من زود باید برم خونه.
‫یئونگون منتظره.
‫باید برم خونه.
‫باید زود برم خونه.
‫یئونگون اگه تنها باشه می‌ترسه.
‫دی‌او‌ای.
‫موقعی که آوردنش مُرده بود.
‫[بیمارستان دانشگاه یون‌هی]
‫[بخش مراقبت‌های ویژه]
‫دکتر.
‫ناراحتی؟
‫یئونگون رو نمی‌بینم.
‫تو هم نمی‌دونی کجاست؟
‫متاسفم، ندیدمش.
‫بعضی‌وقت‌ها،
‫حافظه‌ام کار نمی‌کنه.
‫ولی...
‫ولی بعضی‌وقت‌ها...
‫خواب می‌بینم...
‫که یئونگون رو ماشین زده.
‫انقدر واقعیه...
‫که با ترس از خواب بیدار میشم.
‫یئونگون عزیزم حالش خوبه، آره؟
‫خوب میشه.
‫دلم شور میزنه چون نمی‌دونم کجاست.
‫خیلی مضطربم.
‫دکتر، لطفا یئونگون رو پیدا کن.
‫نگو...
‫که خواب ندیدم.
‫نه...
‫یئونگون،
‫ماشین زیر گرفته؟
‫صدمه دیده؟
‫زنده‌ست، آره؟
‫توی همین بیمارستانه؟
‫کجاست؟
‫ها؟
‫متاسفم.
‫یئونگون عزیزم...
‫حالش وخیمه؟
‫ها؟
‫چی؟
‫حالا من چیکار کنم، دخترم؟
‫اون کجاست؟
‫نه...
‫نه، دخترم...
‫دخترم کجاست؟
‫حالا من چیکار کنم؟ بیچاره.
‫حالا من چیکار کنم، دخترم؟
‫چطوری؟
‫ولم کن.
‫منم می‌خوام بمیرم.
‫منو بکش. ‫بذار برم پیش دخترم.
‫چرا این‌همه عمر کردم؟
‫من زنده موندم ‫تا یه بار دیگه صورتشو ببینم.
‫نمی‌تونم زنده بمونم.
‫لطفا، منو بکش.
‫بذار برم پیش دخترم.
‫نمی‌تونم زنده بمونم.
‫دیروز، ‫وقتی به طور کوتاه حافظه‌اش رو بدست آورد...
‫فهمید که یئونگون فوت شده.
‫و با وجود اینکه فورا ‫دوباره حافظه‌اش رو از دست داد...
‫گفت نمی‌خواد بدون دخترش ‫به زندگی ادامه بده...
‫و ازم خواست کمکش کنم بمیره.
‫یئونگون هم همین رو بهم گفته بود.
‫اون‌موقع،
‫فکر کردم یه احساس گذراست...
‫اما انگار این‌طور نبود.
‫التماست می‌کنم...
‫به خاطر مامانم.
‫با اون دکتر...
‫صحبت کن...
‫و راضیش کن مامانم...
‫در آرامش فوت کنه.
‫لطفا.
‫به خاطر خودخواهی من،
‫مامانم خیلی وقته داره زجر می‌کشه ‫و فقط درمان‌های بی‌اثر دریافت کرده.
‫الان دیگه چیزی یادش نیست...
‫و داره حافظه‌اش رو از دست میده.
‫نمی‌تونم اجازه بدم ‫با درد و رنج از دنیا بره.
‫یئونگون.
‫التماست می‌کنم.
‫به مامانم کمک کن.
‫لطفا بهش کمک کن.
‫تا الان، به هر دلیلی...
‫فکر می‌کردم نباید اجازه داد آدم ‫خودش داوطلبانه از زندگیش دست بکشه...
‫ولی الان دیگه مطمئن نیستم.
‫فقط...
‫کاش خاله...
‫بتونه راحت‌تر باشه.
‫کارم تموم شد، میام.
‫بعدا حرف میزنیم.
‫به نظر میاد ‫داره روزهای خیلی سختی رو می‌گذرونه.
‫اون پیرزن بیچاره خیلی بدشانسه.
‫انگار زوال عقل گرفته. ‫نمی‌دونه دخترش مرده؟
‫- شما؟ ‫- من؟
‫خواهر داداشم...
‫گو گوانگ‌چول.
‫اونو می‌شناسی، نه؟
‫دوباره با من کار می‌کنی؟
‫قبلا مهارتت رو دیدم، ‫واسه همین بهت پیشنهاد میدم.
‫نه، قبول نمی‌کنم.
‫می‌دونی...
‫لطفا شوهرم رو بکش.
‫شوهرت مریضه؟
‫نه، سالم و سرحاله. مشکل همین‌جاست.
‫او انقدر انرژی داره ‫که همه‌اش داره کارهای بیهوده می‌کنه.
‫به نظرت لی یون‌هی و سوسونگ شباهت ندارن؟
‫منو بکش.
‫مادره مریض شده.
‫مامانم...
‫فقط زجر کشیده.
‫اون روزی زندگی‌شو وقف مامانش کرده.
‫فقط درد کشید.
‫لطفا مامان منو نادیده نگیرید.
‫لطفا کمکش کنید.
‫من...
‫نمیشه...
‫تصمیم بگیرم...
‫چطوری می‌خوام بمیرم؟
‫لااقل بذار دم آخری راحت باشه.
‫نباید در آرامش بره؟
‫کاش خاله...
‫بتونه راحت‌تر باشه.
‫در نهایت...
‫اگه همه‌چیز خوب پیش بره...
‫می‌تونم در آرامش برم...
‫این نوع دارو...
‫بیشتر از همه بهش نیاز نیست؟
‫بذار برم پیش دخترم.
‫چرا این‌همه عمر کردم؟
‫فقط یه بار دیگه بهم اعتماد کن.
‫نمی‌تونم زنده بمونم.
‫لطفا بذار برم.
‫من...
‫اتانازی.
‫مطمئنا بیمارهایی وجود دارن ‫که به اتانازی نیاز دارن.
‫خب، کشتن یه آدم سالم...
‫میگی با اتانازی اونو بکشم؟
‫نمی‌تونی؟
‫تابه‌حال آدم سالم نکشتی؟
‫[اتاق درمان]
‫دکتر وو سوجئونگ.
‫کمکم کن.
‫ترجمه از علی