‫دست نگه دار وگرنه شلیک می کنم!
‫نه!
‫ولی وقتی این قضیه شروع شد، ‫این اسم من نبود
‫من این آدم بودم.
‫موقعیت مظنون نامعلوم
‫و این آقا، زندگیمه
‫سارق با ضرب شلیک کشته شد
‫آخرین باری که دیدمش غرق در خون بود ‫و منم داشتم ترکش می کردم
‫اونم در حالی که چشماش هنوز باز بود
‫15 تا سرقت تَر و تمیز انجام داده بودیم،
‫ولی قاطی کردن عشق و کار هیچ موقع جواب نمیده
‫واسه همین، وقتی اون مأمور امنیتی شلیک کرد، ‫مجبور شدم حرفم رو تغییر بدم
‫از سارق تبدیل شدم به قاتل
‫و اینجوری شد که شروع کردم به فرار کردن
‫یه جورایی، منم مُرده بودم دیگه.
‫یا حداقل با یه آدم مُرده دیگه فرقی نداشتم.
‫به مدت 11 روز مخفی شده بودم
‫و عکسم پس زمینۀ همۀ ‫پاسگاه های پلیس اسپانیا شده بود
‫اگه می رفتم زندان 30 سال برام می بُریدن.
‫منم از اونجور دخترایی نیستم که ‫دوست داشته باشم
‫توی سلولِ یه زندان، پیر بشم
‫ترجیح میدم فرار کنم.
‫با تموم وجودم.
‫و اگه نتونم جسمم رو فراری بدم،
‫ترجیح میدم حداقل روحم رو فراری بدم.
‫وقتی برام نمونده بود و یه سری کارای ‫مهمی داشتم که باید انجامشون می دادم
‫در واقع، فقط یه کار دیگه داشتم.
‫الو؟
‫مامان؟
‫اُه، دخترم
‫چطوری عزیزکم؟
‫چی شده؟
‫اخبارو مگه ندیدی؟
‫تموم اون چیزایی که در موردم ‫میگن رو نشنیدی؟
‫آره، البته که اخبارو دیدم.
‫می دونی چیه؟
‫دارم فکر می کنم که از اینجا برم.
‫شاید به عنوان آشپز به یه کشتیِ چینی
‫ملحق شدم.
‫یادته بهم گفته بودی که نمی تونم ‫حتی یه اُملت درست کنم؟
‫خب یاد می گیرم. نظرت چیه؟
‫نمی دونم، عزیزم.
‫اگه بخوان فقط غذای چینی بخورن، چی؟
‫این رفتنت چه معنی ای داره؟
‫یعنی دیگه قرار نیست ببینمت؟
‫چرت و پِرت نگو.
‫البته که بازم منو می بینی.
‫اصلا برات بلیط می خرم ‫که بیای منو ببینی.
‫کجا بیام ببینمت؟
‫توی قبرستون؟
‫تنهایی؟
‫مامان، تنهایی؟
‫آره.
‫خب پس برو توی کوچه، ‫یه جوری که انگار میخوای بری مغازه.
‫خودم پیدات می کنم.
‫و همون روز، ‫همون روزی که قرار بود وارد کشتارگاه بشم،
‫فرشتۀ نجاتم ظاهر شد.
‫ولی خب هیچ موقع به یقین ‫نمی دونی یه فرشتۀ نجات چه شکلیه،
‫و هیچ موقع هم نمی تونی تصور کنی ‫که قراره توی یه "سیاتِ ایبیزا" ظاهر بشه... [اسم ماشین رو میگه]
‫اونم مدلِ 1992!
‫عذر می خوام، یه لحظه وقت دارین؟
‫نه.
‫آشپزی توی یه کشتیِ چینی، ‫فقط یه مزیت داره
‫مجبور نیستی دیگه ظرفاشون رو بشوری
‫واسه یه لحظه داشتم به چینی ها فکر می کردم
‫و به این فکر می کردم که از کسایی که ‫تُف می کنن بدم میاد
‫- کی هستی، پلیسی؟ ‫- وایسا، وایسا.
‫داری وارد کشتارگاه میشی، ‫کلی پلیس اونجا منتظرت وایسادن
‫و یه دونه ماشینم از شش روز پیش ‫اونجا گذاشتن
‫چرا باید حرفاتو باور کنم؟
‫و اینگونه بود که با "پروفسور" آشنا شدم،
‫در حالی که به سمتش ‫تفنگم رو نشونه رفته بودم
‫اجازه میدی؟
‫جنبۀ خوب رابطه ها اینه که
‫آخرش یادت میره چطوری شروع شدن.
‫اجازه میدی؟
‫اونا همین الانش هم توی ‫خونۀ مادرت هستن
‫واسه همین اومدم کمکت کنم.
‫میخوام بهت پیشنهاد یه کارو بدم،
‫یه سرقت، یه سرقت که...
‫منحصر به فرده.
‫دنبال آدمایی هستم که...
‫یعنی، آدمایی که چیزی واسه ‫از دست دادن ندارن.
‫نظرت در مورد...
‫2 میلیون و 400 هزار یورو چیه؟
‫هیچکی یه همچین کاری رو تا حالا انجام نداده،
‫نه توی نیویورک، نه توی لندن، ‫نه توی مونتِ کارلو
‫پس اگه این دفعه عکسم می رفت ‫توی روزنامه ها
‫حداقل این بار به خاطر بزرگترین ‫سرقت تاریخ می شد
‫خوش آمدید
‫بهتون خوش آمد میگم.
‫و... ازتون سپاسگزارم ‫که این...
‫پیشنهاد کاری رو پذیرفتین.
‫ما قراره اینجا زندگی کنیم، ‫که از سر و صدای شهر دور باشیم
‫پنج ماه، پنج ماهی که وقت میذاریم ‫تا نحوۀ انجام کار رو
‫- بررسی و مطالعه کنیم. ‫- منظورت چیه، پنج ماه؟
‫مگه دیوونه ایم؟
‫ببینید، ملت کلی وقت میذارن درس میخونن
‫تا آخرش بتونن یه حقوقی بگیرن، ‫یه حقوقی که در بهترین حالت،
‫فقط یه حقوق سادس، ‫یه حقوق بخور نمیر.
‫مگه پنج ماه چقدره؟
‫من در مورد این قضیه
‫خیلی بیشتر از این حرفا فکر کردم.
‫اینکه دیگه لازم نباشه تا ‫آخر عمرتون کار کنین
‫نه خودتون،
‫نه بچه هاتون.
‫خیلی خب.
‫هنوز همدیگرو نمی شناسید و ‫قصد دارم همینطورم باقی بمونه.
‫اسم هیچ کدومتون نباید مشخص باشه، ‫هیچ سؤال شخصی ای هم نداریم،
‫و، البته، هیچ ارتباطی هم نداریم.
‫از تک تکـتون می خوام که یه اسم ‫واسه خودتون انتخاب کنین، یه چیز ساده.
‫می تونه شماره باشه، سیاره باشه، شهر باشه...
‫- اینطوری که نمیشه.
‫- من شماره تلفنم یادم نیست. ‫- منم واسه همین اینو گفتم.
‫- اون موقع سیاره چی؟ ‫- من می تونم مریخ باشم، اونم اورانوس.
‫من که اورانوس نمیشم، پس بی خیالش شو.
‫- مگه اورانوس چشه؟ ‫- از ریتمش خوشم نمیاد.
‫- اسم شهرهارو میذاریم. شهرها. ‫- پس شد شهرها.
‫خیلی خب.
‫اینطور شد که من شدم "توکیو".
‫اون که به من زُل زده، شد آقای "برلین".
‫آقا تحت بازداشته.
‫27 تا سرقت انجام داده.
‫از جواهرات و خونه های حراجی گرفته ‫تا وَن های امنیتی بانکی.
‫بزرگترین کارِش، ‫توی شانزه لیزۀ پاریس بود.
‫434 تا الماس.
‫مثل کوسه توی استخر میمونه.
‫می تونی باهاش شنا کنی، ‫ولی هیچ موقع پیشش آروم و قرار نداری.
‫و در واقع ایشون رئیس و مسئول ‫عملیاتمون می شد.
‫اونی که داره سرفه می کنه آقای مسکو هستش.
‫اولین چیزایی که می کَند، مین های توی ‫"آستوریاس" بود. [یکی از استان های اسپانیا]
‫"مسکو"
‫بعد فهمید اگه به سمت بالا حفاری ‫رو انجام بده، بیشتر پیشرفت می کنه.
‫شش مغازۀ خز فروشی، شش تا ساعت فروشی، ‫و بالاخره بانک "کاخا رورال" آبیلس. [آبیلس: نام روستایی در آستوریاس اسپانیا]
‫بَلَده از دستگاه جوش و خلاصه ‫هر جور تجهیزات صنعتی ای استفاده کنه
‫اونی که پشت "مسکو" نشسته، ‫"دِنوِر" هست، و پسرشـه.
‫توی کارِ مواده، دندون و دنده خُرد می کنه.
‫سلطان هر چی دعواست.
‫شدیداً بی اعصاب و جوشیه.
‫توی یه نقشۀ درست و حسابی، بمب ساعتیه.
‫"ریو". نقطه ضعف منه.
‫مثل موتزارت میمونه، فقط کارش با کامپیوتره.
‫از شش سالگیش برنامه نویسی می کرده و ‫استاد وسایل الکترونیکی و هشداریه.
‫واسۀ بقیۀ چیزایی که توی زندگی وجود داره ‫مثل این میمونه که دیروز به دنیا اومده باشه.
‫اون دو تا دوقلوهای "سیامی" هستند، ‫"هلسینکی" و "اُسلو".
‫حتی خفن ترین نقشه ها هم ‫به سرباز نیاز داره.
‫و کی بهتر از دو تا صِرب.
‫شاید فکرم می کنن، ‫ولی خداییش، ما که هیچ وقت نفهمیدیم.
‫یه آدم شدیداً خوش بین.
‫از وقتی 13 سالش بوده، اسکناس جعل می کرده.
‫و حالا هم مدیر کِیفی کار ماست.
‫شاید دیوونه و رو اعصاب باشه، ‫ولی واقعاً بامزست.
‫فکر کنید، هر روز قراره ‫در مورد ما توی اخبار صحبت کنن.
‫هر خونواده ای توی کشور ‫داره با خودش فکر می کنه
‫که ما داریم چه کار می کنیم.
‫و می دونید چی فکر می کنن؟
‫فکرشون اینه: "عوضیا! ‫کاش یه چنین ایده ای به ذهن ما می رسید."
‫"پروفسور"، هیچ سابقۀ کیفری ای نداشت، ‫اثری ازش جایی نبود.
‫آخرین باری که شناسنامش ‫رو تمدید کرد 19 سالش بود.
‫به طور کلی میشه گفت، یه روح ـه. ‫ولی یه روح خیلی باهوشه.
‫ما قرار نیست... پول کسی رو بدزدیم،
‫چون قراره اونا فکر کنن ما آدمای ‫خوبی هستیم.
‫و این قضیه واقعاً حیاتی هست.
‫واقعاً حیاتیه که افکار عمومی سمت ما باشه.
‫قراره ما قهرمان هاشون باشیم
‫ولی خیلی محتاطانه، ‫چون لحظه ای که حتی
‫یه قطره خون از کسی ریخته بشه، ‫حواستون باشه خیلی مهمه،
‫اگه حتی یه دونه قربانی داشته باشیم،
‫دیگه دست از رابین هود بودن برمی داریم و ‫خیلی ساده اون رویِ سگمون بالا میاد
‫پروفسور؟
‫بفرمایید خانم توکیو.
‫قراره به چی دست بُرد بزنیم؟
‫ضراب خونۀ ملی پول و تمبر
‫♪ اگه باهات بمونم ♪
‫♪ اگه اشتباه انتخاب کنم ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیست ♪
‫♪ اگه قرار باشه الان ببازم ♪
‫♪ ولی بعداً بِبَرم ♪
‫♪ این تموم چیزی میشه که میخوام ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیست♪
‫♪ راهمو گُم کردم ♪
‫♪ اصلاً واسم مهم نیست ♪
‫♪ وقتمو هدر دادم ♪
‫♪ ولی زندگیم همچنان ادامه داره ♪
‫خانۀ اسکناس
‫روز سرقت ‫جمعه 8:35 صبح
‫کی ماسک رو انتخاب کرده؟
‫- مگه چه مشکلی داره؟ ‫- ترسناک نیست آخه.
‫توی فیلمای سرقت از بانک ماسک ها ترسناکن.
‫مثلاً ماسک زامبی می زنن، یا اسکلت، یه چیزی ‫که به مرگ مربوطه، نمی دونم، احساس می کنم...
‫وقتی یه تفنگ تو دستت باشه
‫بهت اطمینان میدم که یه آدم روانی ‫خیلی ترسناک تر از یه اسکلته.
‫- بس کن بابا. ‫- حالا این یارو که سیبیل داره کی بوده؟
‫"دالی"، پسرم، یه نقاش اسپانیایی. ‫کارِش خیلی خوب بود. [اشاره به سالوادور دالی]
‫- یه نقاش بوده پس. ‫- بله.
‫- یعنی نقاشی که نقاشی می کرده دیگه؟ ‫- بله.
‫می دونی چی ترسناکه؟ ‫عروسک واسه بچه ها.
‫خیلی ترسناکن.
‫چه عروسکایی؟
‫گوفی، پلوتو، میکی ماوس، همین چیزا دیگه.
‫یعنی داری میگی، ‫یه موش با گوش هاش ترسناک تره
‫بله، عوضی جان. ‫میخوای بگیرم بزنمت؟
‫- هی! ‫- دارم درست میگم. گوش بده بهم.
‫اگه یکی اسلحه به دست ماسک ‫میکی ماوس بزنه و
‫وارد یه جایی بشه، ‫ملت فکر می کنن طرف خُل و چِله.
‫بعدشم کُشت و کشتار میشه. ‫میدونی چرا؟
‫چون سلاح و بچه ها،
‫دو تا چیزی هستن ‫که کنار هم قرارشون نمیدی، پدر من.
‫- درست میگم یا نه؟ ‫- واسه همینه که قضیه خطرناک تر جلوه می کنه.
‫پیچیده تر جلوه می کنه.
‫پس اینطور که میگی، ماسک دیگه ای بزن ‫بیشتر ملت رو می ترسونه
‫ملت میگن "از شما بعیده، ‫کسی با این ماسک که نباید دو تا اسلحه دستش بگیره"،
‫-"یه آدم خوب که دو تا اسلحه دستش نمیگیره." ‫- مهم نیست.
‫مشخص بود که گروهمون ‫چند تا زن کم داشت.
‫یه زن میتونه دو روز واسه انتخاب ‫کفش عروسی وقت صرف کنه
‫ولی هیچ موقع یه دقیقه از وقتش رو ‫بابت انتخاب ماسک واسه دزدی تلف نمی کنه
‫هر چیزی که براش برنامه ریخته بودیم ‫داشت شروع می شد
‫و حین اون ثانیه های کوتاه داشتم به تموم ‫آدمای بی گناهی فکر می کردم
‫که قرار بود جلویِ راه زندگیشون ‫سبز بشیم.
‫جادۀ محلیِ ‫E-80
‫"پروفسور" می دونست که فقط ‫یه راه واسه ورود به
‫ضرابخونۀ ملی پول و تمبر وجود داره ‫اونم ورود با 3 تُن
‫مواد منفجره هست. ‫باید این مواد رو با یه کامیونی که
‫هر هفته وارد اون ‫ساختمون میشد وارد می کردیم.
‫تا با رول های کاغذی اسکناس ها که آمادۀ ‫چاپ کردن بودن وارد می شدن
‫و قرار بود ما هم همین کارو انجام بدیم،
‫قرار بود تا مرکزی ترین نقطۀ ضرابخونه بریم، ‫اونم با اسکورتِ پلیس ملی.
‫توی اسپانیا، هر چیزی که با دو تا ‫ماشین پلیس محافظت بشه،
‫یه چیزیه که دارن شدیداً ‫ازش محافظت می کنن.
‫ولی اگه بتونی امکان هرجور ارتباطی رو
‫از طریق رادیو یا تلفن ازشون بگیری
‫و اگه به سمت کَلۀ دو تا بچۀ 26 ساله ‫با 5 تا تفنگ تهاجمی نشونه بگیری، [تفنگ های تهاجمی: ام 16، کلاشینکف و ...]
‫دیگه مهم نیست اسلحه داشته باشن یا نه،
‫چون پیشِ خودشون میگن یه چنین چیزی ‫ممکنه واسه هرکسی پیش بیاد.
‫گفتم یالا از ماشین پیاده شو دیگه!
‫خیلی ترسیده بودن ‫- هر کاری گفتم انجام میدی
‫قهرمان بازی درآوردن هزینه داره برات
‫هزینشم از 1600 یورو در ماه هست که یه بچه
‫توی یونیفورم میگیره خیلی بیشتره ‫- در کامیون رو باز کن، می شنوی چی میگم؟
‫یا پولی که یه راننده کامیون میگیره
‫یالا، لعنتی، بازش کن.
‫اگه پشت اون کامیون دختر بچشون ‫رو نگه می داشتن
‫هیچ موقع درش رو باز نمی کردن، ‫ولی آخه کی به یه مُشت
‫رُلِ کاغذ اسکناسی با ‫علامت (واترمارک) اهمیت میده؟
‫یالا، زود باشین!
‫یالا دیگه بابا! زود باش!
‫زود باشین، زود باشین!
‫بگیر بشین. حالا هم هر سه نفرتون، ‫آروم بگیرین، وگرنه با تیر می زنمتون.
‫یه اسلحه به سمت کُلیت نشونه رفته، ‫همینطوری باید رانندگی کنی
‫وقتی بهتون بی سیم زدن که ببینن ‫همه چی مرتبه یا نه،
‫با ملایمت کامل جواب میدین، ‫طوری که انگار همه چیز داره به خوبی پیش میره
‫شیرفهم شد؟
‫و میونِ اون هرج و مرج با اسلحه ها،
‫اون شبی رو یادم می اومد ‫قبل از اینکه ازم درخواست ازدواج بشه،
‫شبی که من برنامه های دیگه ‫رو بهش ترجیح داده بودم.
‫ولی اگه بهش فکر کنی، هیچ موقع ‫یه روز درست و حسابی واسه دزدی پیدا نمی کنی.
‫الان دیگه می دونی که باید چه کار کنی.
‫حواست کاملاً به دختره باشه
‫هیچ مشکلی نباید به وجود بیاد، باشه؟
‫دختره 17 سالشه.
‫فکر کنم بتونم از پسش بر بیام.
‫می تونم کنارت بشینم؟
‫باشه
‫سلام.
‫دوست داری بازم منو ملاقات کنی ؟
‫باشه. پس من میرم.
‫نه، نه.
‫لازم نیست در موردش فکر کنم.
‫یعنی جوابم مثبته
‫خیلی خب، بچه ها. رسیدیم.
‫بیاین مستقیم وارد سالن ‫موزه بشیم، جایی که...
‫"پِدرو"، لطفاً مثل آدم رفتار کن، ‫توی کلاس نیستی که
‫بیاین منظم و به ترتیب خارج بشیم، ‫از دو در خروجی استفاده کنید...
‫و اینم نمای ساختمانِ ‫ضرابخونۀ ملی پول و تمبره.
‫بَرّه کوچیکه داره وارد میشه.
‫عالیه.
‫"برلین"، نوبت توئه.
‫خب حالا حواست باشه که داری ‫چی کار می کنی.
‫چطوری، "جاوی"؟ "رفیتا" کجاست؟
‫شیفتش عوض شده.
‫خیلی خب. همینطوری آروم باش.
‫خیلی خب، بچه ها، وارد بشین.
‫خیلی آروم.
‫این مسئله خیلی مهمه. ‫به محض اینکه کارت شناساییتون رو گرفتید،
‫کارت هاتون رو روی گردنتون ‫آویزون کنید.
‫باید حین کل بازدید، کاملاً ‫تویِ دید باشن، باشه؟
‫چون تا 9 ماه دیگه، ‫قراره حسابی از نفس بیفتی.
‫برو داخل.
‫طی کل بازدید، کاملاً قابل دید باشه بچه ها.
‫کارت ها رو بندازین دور گردنتون. ‫کمتر سر و صدا کنین.
‫"برلین"، اولین دوربین، سمت چپته.
‫یعنی هیچی نمی خوای بگی؟
‫چه کار کنم، به کی زنگ بزنم که بیاد
‫که همـمون با هم جشن بگیریم؟ ‫دست بردار تو رو خدا.
‫بیا جلوتر، بیا. زود باش.
‫در حال دسترسی به سیستم امنیتی
‫دارم وارد میشم.
‫حواست باشه، "توکیو".
‫در حال دسترسی به سیستم هشداری
‫ایول!
‫- زنگ های خطر رو قطع کردم. ‫- حالا وارد بشین.
‫زود باش، بیا عقب تر.
‫خودت بودی که دیروز می گفتی ‫توی وضعیت بدی هستی.
‫- نمی تونی تحملش کنی، مشکل داری. ‫- مثل هر زوج دیگه ای مشکل داریم، "مونیکا".
‫مثل هر زوجی که ازدواج کردن و ‫سه تا بچه هم دارن.
‫نه اونطوری که بخوام ‫ازش طلاق بگیرم.
‫"مونیکا"، من سه تا بچم ‫از طریق پرشکی و با شرایط خاص بدنیا اومدن
‫بیشتر از 20 سال از طریق پزشکی سعی کردیم
‫اونوقت تو این اتفاق برات افتاده.
باید قوی باشی
‫چرا اینطوری مسخره می کنی؟
‫نیومدم اینجا ازت پولی بگیرم که، ‫اینو که می دونی؟
‫یا نیومدم ازت بخوام ‫طلاق بگیری،
‫حتی نیومدم ازت بخوام کاری برام کنی
‫فکر می کردم قضیه فرق داره.
‫و...
‫فکر می کردم ایدۀ قشنگی باشه.
‫سخته یه همچین چیزی رو توی ‫زندگیمون جا بدیم، ولی...
‫ولی کارِ خیلی قشنگیه.
‫گوش کن!
‫چیه؟ می خوای بدونی که می خوام ‫چه کار کنم؟
‫- همینو می خوای بدونی دیگه، نه؟ ‫- گوش کن، عجله نکن.
‫از جاتون تکون نخورین!
‫دستا بالا!
‫تکون نخورین! تکون نخورین وگرنه می کُشمتون!
‫- چه مشکلی پیش اومده؟ یه کاری بکن. ‫- بلند شو! بلند شو!
‫برین بیرون!
‫زود باشین، زود باشین!
‫عجله کنین! تکون نخورین.
‫زود باشین، زود باشین!
‫زود باشین!
‫آره، همینه!
‫کثافت!
‫زود باشین، عجله کنین.
‫از این طرف. زود باشین.
‫و این راه پلۀ فوق العاده، ‫از سنگ مرمر و گرانیت ساخته شده.
‫از جاتون تکون نخورین!
‫تکون نخورین!
‫تکون نخورین! زود باشین!
‫برگردین!
‫- کاری باهامون نداشته باشین لطفاً! ‫- "پروفسور"، یه مشکلی داریم.
‫نمی تونم برّه کوچیکه رو پیداش کنم.
‫لعنتی رو نمی تونم ببینمش!
‫خانم "پارکر"، کجا رفتی یعنی؟
‫نمی تونم اون دختر رو پیدا کنم. ‫نمی تونم ببینمش.
‫گوشیمو بده! گوشیمو بده!
‫گوشی لعنتی رو بهم بده! ‫گوشیمو بده!
‫قبل از هر چیزی...
‫صبحتون به خیر باشه.
‫من مسئول این قضیه هستم.
‫و، اول از همه، می خوام...
‫ازتون عذرخواهی کنم.
‫واقعیت اینه که، خوب نیست ‫آخر هفتۀ آدم این شکلی تموم بشه.
‫گوشی رو بده
‫ولی شماها اینجا گروگان هستین.
‫گوشی ؟
‫اگه پیروی کنین، ‫بهتون اطمینان میدم که زنده می مونین.
‫- اسم؟ ‫- "الیسون پارکر".
‫- رمزت؟ ‫- 2078
‫گوشی؟
‫رمز؟
‫واسه چی رمز رو میخوای؟
‫یا بهم پین کدت رو میگی یا ‫با تَهِ اسلحه بیچارت می کنم.
‫چند وقته حامله ای؟
‫هشت ماه
‫هشت ماه.
‫- رمزت؟ ‫- 1234.
‫قیافت میزنه آدم باهوشی باشی،
‫اون موقع رمزت اینه. ‫ اسمت چیه؟
‫- "آرتورو". ‫- "آرتورو" چی؟
‫- "آرتورو رومَن". ‫- "آرتورو رومن"، خیلی خب. "آرتوریتو".
‫شما اینجا قراره امنیت ما رو تضمین کنید، ‫واسه همین منم ازتون محافظت می کنم.
‫خانم "مونیکا گتمبید"، لطف می کنید؟
‫تکون نخور. خواهش می کنم، تکون نخور.
‫- ساکت باش. ‫- بهت میگم تکون نخور.
‫ساکت باش.
‫خانم "مونیکا گتمبید"،
‫لطف می کنید یه مقداری بیاید جلوتر؟
‫من هستم.
‫تو یه ستاره ای، بابا!
‫بهترینی!
‫اینجا بهترین جا واسه خوابیدنه، بابا!
‫اینجا می تونی با عظمت بگیری بخوابی!
‫اُه! بابا، بابا!
‫لعنتی. همین جا، بوم...
‫بوم، بوم...
‫بس کن، مسخره بازی در نیار و ‫بیا بریم سراغ کار. زود باش، یا خدا.
‫لعنتی بویِ خیلی خوبی میده.
‫حتی از کباب برّه هم بوی بهتری داره، بابا، ‫از کباب برّه بهتره!
‫- بیا پایین ببینم. ‫- بی خیال، ای بابا.
‫کِی تا حالا یه همچین تخت باحالی داشتی؟ ‫توی زندان که یه همچین تختی نداشتی.
‫اصلا میدونی کجاییم، بابا؟ ‫ما بهترینیم!
‫- ما بهترینیم! ‫- پسرجون، اشتباه نکن.
‫ما هیچی نیستیم.
‫اصلا بلدی کاری انجام بدی؟
‫تا حالا شده شغلی داشته باشی؟
‫تا حالا شده که جایی رزومت رو بفرستی؟
‫اَه. بی خیال عزیز من.
‫رزومه من
‫رزومه من واسۀ چی؟
‫تا بتونم تو رو از زندان ‫"الکالا-مِکو" در بیارم؟
‫فکر می کنی به زندان رفتنم ‫افتخار می کنم؟
‫12 سال از زندگیم رو ‫هی رفتم زندان و هی اومدم بیرون.
‫اون موقع می دونی واسه چی؟
‫واسه چی؟
‫چون من آدم باهوشی نیستم، پسرم.
‫تو هم آدم باهوشی نیستی.
‫مغز این عملیات یکی دیگس.
‫اگه خوش شانس باشیم و ‫تو هم عوضی بازی در نیاری،
‫می تونی طوری از اینجا خارج بشی، که یه زندگی ‫درست و حسابی واسه خودت داشته باشی
‫- ولی من عوضی نیستم. ‫- بی خیال، بابا!
‫پُرشون کن.
‫ازت میخوام که تلفن رو جواب بدی
‫و هر کی که هست رو ‫قانع کنی که ما الان به خاطر
‫- یه مشکل فنی بستیم. فهمیدی؟ ‫- بله.
‫هیچ راهی ندارم مگر اینکه یه ‫اسلحه روی سرت بگیرم
‫- می فهمی که اسلحه هستش؟ ‫- بله.
‫خوبه.
‫حالا.
‫ضراب خونۀ ملی پول و تمبر، بفرمایید؟
‫نخیر، معذرت می خوام، نمی تونم الان ‫به "آرتورو" وصلتون کنم.
‫سیستم بسته شده.
‫نخیر، نمی تونم الان بیارمش بالا.
‫نخیر، ایشون نمی تونن بیان بالا ‫که تلفن رو بردارن.
‫نخیر، نمیشه.
‫نخیر، چون...
‫چون الان نمی دونم کجاست.
‫نمی دونم توی کارخونه هستش، توی موزه ، ‫توی غذاخوریه
‫یا هر جای دیگه! ‫بعدشم، خانم، اینکه کارِ من نیست.
‫انصافاً به خاطر نقشی که بازی کردی ‫باید بهت اسکار بدن، خانم "گتمبید".
‫20 دقیقه بعد از وارد شدن، ‫شروع کردیم به سیم کشیِ
‫سیستم ارتباطی آنالوگ تا بتونیم ‫با پروفسور صحبت کنیم.
‫بدون تلفن یا فرکانس رادیویی، ‫بدون اینکه کسی بتونه حرفامونو گوش بده.
‫درها رو پلمپ کرده بودیم و ‫آژیرهای خطر هنوز به صدا در نیومده بودن.
‫فعلاً توی یه برزخ موقتی بودیم، ‫که هیچ کسی ازش با خبر نبود که
‫که ما ضراب خونۀ ملی پول و تمبر ‫رو به دست گرفتیم.
‫و توی اون آرامش زیبای قبل از طوفان،
‫اون روز، کاملاً
‫معمولی به نظر می رسید.
‫چقدر خوشتیپ شدی، نه؟
‫کیه؟
‫منم، بذار بیام داخل.
‫"ریو"، پسر. اگه پروفسور ما رو ببینه، ‫ما رو می کُشه، مگه نمی دونی؟
‫می دونم، می دونم. ‫باید باهات صحبت کنم. بشین.
‫- چی شده؟ ‫- بشین دیگه بابا.
‫چی شده؟
‫فردا روز سرقته.
‫ما هم نمی دونیم چه اتفاقی قراره بیفته.
‫واسه همین می خوام بدونی که ‫من در مورد تو کاملاً جدی هستم
‫و این رو به خوبی می فهمم که، خب، ‫تو دیگه بچه نیستی و
‫و ممکنه دنبال یه جور... ‫یه تعهد جدی تر باشی.
‫واسه همین می خوام یه چیزی رو بهت بدم.
‫واست حلقه نخریدم، چون اینجا ‫زندانی شدیم یه جورایی.
‫ولی به محض اینکه از اینجا خارج بشم، ‫واست کلی جواهرات می گیرم
‫که مجبور بشی دستت رو با ‫یه دونه فرقون اینور و اونور ببری.
‫این چیه؟
‫نشونِ نامزدیه؟
‫حداقل الان دیگه اسم واقعیم رو می دونی.
‫درسته، ولی خب اجازه نداریم ‫اسم واقعیمون رو به همدیگه بگیم.
‫خب، بهش نگاه نکن.
‫ولی مال توئه.
‫چطوری بهت بگم؟
‫این چند وقت، ‫خیلی خوب بوده، خب؟ عالی بوده.
این چند روز
‫منظورت چیه "چند روز"؟ ‫ فقط 4-5 روز نبوده که.
‫جدی میگم، فکر نمی کنم بتونیم ‫زوج خیلی خوبی واسه هم باشیم.
‫- مگه تا به حال ناراحتت کردم؟ خوب نیستم؟ ‫- آره خب، تو خیلی هم عالی هستی، حرف نداری.
‫خب این خودش یه شروعه دیگه، نه؟
‫ولی واسه اینکه یه زوج باشیم، اینکه فقط تو خوب باشی کافی نیست، خب؟
‫اینا رو به خاطر این میگی چون من ‫ازت 12 سال کوچیک ترم؟
‫من قراره از این کار 300 میلیون یورو ‫گیرم بیاد، خب؟
‫بچه که نیستم، زندگیم ‫سر و سامون میگیره.
‫- جداً، "ریو" کاشکی ما... ‫- منظورت از کاشکی چیه؟
‫بینمون عشق بود. ‫واقعاً بود، من عشقو دیدم.
‫یکی دیگه توی زندگیته، نه؟
‫نه دیگه نیست.
‫ببین، "ریو"،
‫وقتی همۀ این قضایا تموم بشه، ‫شاید بتونیم با هم بریم "تاهیتی" [جزیره ای در اقیانوس آرام]
‫و بعدش ببینیم جواب میده یا نه، ولی فردا ‫میخوام فقط در مورد یه چیز فکر کنم:
‫اینکه کشته نشیم.
‫"ریو".
‫گاوصندوق بازه.
‫جلیقه هاتون رو بپوشید و ‫آماده بشید که بریم بیرون.
‫به محض اینکه آماده شدین، ‫آژیرو به صدا در میاریم.
‫"برلین"، آماده باش که درها رو باز کنی.
‫گروگان ها، واسۀ امنیت خودتونم که شده، ‫همتون سه قدم به عقب برگردین.
‫یه کمی این طرف تر. خیلی خب.
‫خب. همه چیز قراره خیلی خوب پیش بره.
‫یه کمی نزدیک تر.
‫آروم باشین.
‫آروم باشین. دارم کیف ها رو می بینم. ‫پُر از پول هستن.
‫الان دارن میرن و همه چی درست میشه.
‫یه مورد 10-33 توی ضراب خونۀ ملی پول و تمبر ‫گزارش شده.
‫Z24 دریافت شد و توی راهیم. ‫تا دو دقیقه دیگه میرسیم اونجا.
‫دو دقیقه.
‫- واسه چی آژیر صداش دراومد؟ ‫- نمی دونم.
‫همینطوری اونجا وایسادن، ‫نمی فهمم اصلاً.
‫- چرا پولا رو نمی برن و از اینجا نمیرن؟ ‫- نمی دونم!
‫یک دقیقه و 40 ثانیه.
‫یک دقیقه...
‫اسمت چیه؟
‫"آرتورو".
‫- "آرتورو"، نه؟ ‫- بله. نه، من چیزی ندیدم.
‫قسم می خورم، چیزی ندیدم. ‫هیچی ندیدم.
‫- منو ببین. ‫- هیچی ندیدم.
‫بی خیال، "آرتورو"، منو ببین.
‫منو ببین، منو ببین.
‫هِی، هِی، یالا.
‫هی.
‫از سینما خوشت میاد؟
‫خوشت میاد ازش؟
‫من... خیلی دوسش دارم.
‫تا حالا دقت کردی توی فیلمای ترسناک،
‫همیشه یه نفر اون اول هست که اینطوریه، ‫آدم خوبیه مثل تو،
‫و تو با خودت میگی: ‫"این همونیه که قراره بمیره".
‫- و واقعا هم این اتفاق می افته؟ ‫- نه...
‫طرف همیشه می میره.
‫"آرتورو"، باور کن، تو همون آدمی.
‫از Z24 به مرکز، ‫تا 30 ثانیۀ دیگه میرسیم اونجا.
‫30 ثانیه.
‫خیلی مهمه که پلیس کوچکترین
‫سرنخی از کاری که ما قراره ‫انجام بدیم هم نداشته باشه
‫بهشون اینطوری تلقین می کنیم ‫که فکر کنن اومدیم واسه سرقت،
‫ولی اونا تونستن ما رو در حالی که داشتیم با پولا ‫فرار می کردیم غافل گیر کنن و کل نقشمونم به فنا رفته.
‫تفنگ هامون رو بردیم بیرون، همینطوری ‫شلیک کردیم و چون هیچ راه دیگه ای نداشتیم
‫مجبور شدیم برگردیم داخل.
‫و بعدش، بدون اینکه به کسی آسیبی
‫وارد بشه،
‫برمی گردیم داخل،
‫می ذاریم اینطوری فکر کنن که ‫مثل موش توی تله افتادیم،
‫اینطوری فکر کنن که ما داریم ‫فی البداهه عمل می کنیم.
‫حالا!
‫"توکیو"! "توکیو"، صبر کن، الان زوده.
‫"توکیو"!
‫برید بیرون، پولا رو بندازین، ‫به سمت زمین شلیک کنین و برگردین داخل.
‫بیشتر از 30 بار اینو شنیدم.
‫ولی چیزی که پروفسور به ما نگفت
‫این بود که اونا هم به سمت ما ‫شلیک می کنن.
‫"ریو"، "ریو"!
‫وای، پسر!
‫از این بدترم مگه میشد یه چنین ‫چیزی رو شروع کنیم آخه؟
‫نیروی کمکی. سریعاً به نیروی کمکی ‫نیاز داریم
‫به سمت ضراب خونۀ ملی پول و تمبر.
‫بهمون شلیک شده. یه افسر پلیس زخمی شده. ‫تکرار می کنم، یه افسر زخمی شده.
‫یه گلولۀ ام16 با سرعت 3510 کیلومتر ‫بر ساعت که شلیک بشه
‫سریع تر از سرعت صوت به پرواز در میاد.
‫پس اگه به سمت قلبتون شلیک شد،
‫دیگه حتی صدای گلوله ای که ‫می کُشَتتون رو هم نمی تونید بشنوید.
‫اینطوری بود که فهمیدم ‫همه چی رو به فنا دادم
‫در کسری از ثانیه
‫و طبق معمول، به همون شکل سابق.