‫اون مرده که تو ذهنمه...
‫می‌گه افتادیم تو تله.
‫لعنتی!
‫اینجا چه خبر شده؟
‫داره میاد.
‫و هرچی سر راهش باشه رو می‌کشه.
‫- ولم... کن. ‫- نه!
‫کلیر...
‫سلام.
‫ازت می‌خوام آرلو که بیدار شد مراقبش باشی.
‫باشه.
‫- نیکولاس هنوز خوابیده؟ ‫- آره.
‫قبلاها خیلی بامزه بود.
‫هنوزم هست‌ها ولی...
‫الان یه جورایی هم...
‫هوم؟
‫آره. آره. ‫فکر کنم اینطوریه.
‫چند دقیقه بغلم می‌کنی؟
‫خانم کلی.
‫کلیر.
‫مرد؟
‫آره.
‫چی شد مامان؟
‫اگه می‌‌دونستم بهت می‌گفتم.
‫دوست دارم کل روز پیش تو و آرلو بمونم ولی...
‫یه کارهایی هست که باید انجامشون بدم.
‫آره می‌دونم.
‫جدی ازت می‌خوام...
‫یه مدت کوتاهی بالغانه رفتار کنی.
‫از پسش برمیای؟
‫آره.
‫آره می‌تونم.
‫جدی دیشب باید می‌رفتیم خونه ناواروها.
‫نه. نه تو تاریکی نه. ‫نه با اون یارویی که اونجاست.
‫مخصوصا هم نه با وجود این خطه.
‫به کسی اعتماد نکنید. ‫مطمئنی دوره‌مون کرده؟
‫هر روز دیگه‌ای بود می‌گفتم یارو اسکله ولی...
‫امروز نه، هان؟
‫امروز نه.
‫از چراگاه پشتی و جنگل میان‌بر می‌زنم.
‫خونه کارمن به امتحانش می‌ارزه.
‫خب هرکاری می‌خوای بکنی، ‫بهتره که روبن رو هم با خودت ببری.
‫باشه، ولی اینطوری شماها تنها می‌مونید.
‫اما با وجود الن و والریا و خودم،
‫به‌نظرم مشکلی نداریم. ‫پس لطفا روبن رو ببر.
‫مگی مطمئن نیستم.
‫ما اصلا نمی‌دونیم کی یا چی اون بیرونه پس...
‫خب، منم... ‫منم همین رو می‌گم.
‫این رو نمی‌گی.
‫باشه، پس چی دارم می‌گم؟
‫می‌گی نمی‌خوای با شوهر زنی ‫که دوستش بودی بری.
‫از کجا فهمیدی؟
‫مگه مهمه؟
‫نه مهم نیست، ‫چون بهت گفتم تمومه.
‫روبن می‌دونه؟
‫- مگی هنوز می‌تونیم تلاش کنیم. ‫- تلاش کنیم که چی؟
‫نمی‌دونم. از شر این کوفتی که هست خلاص شیم...
‫بعدش هم نمی‌دونم...
‫باشه. می‌شه سعی کنیم ‫حس بی وفایی بهمون دست نده؟
‫یا تحقیر؟
‫یا حالمون به‌هم نخوره که والریا الان ‫تو اتاق پذیرایی خونه خراب شده ماست؟
‫می‌شه تلاش کنیم؟
‫فقط برو.
‫مگی ببخشید.
‫مگه پشیمونی تو مهمه؟
‫آخه مگه اینا مهمه؟
‫واسه تو که مهمه.
‫نه نیست، چون نمی‌تونم.
‫چون باید بزرگی کنم.
‫و همین کار رو می‌کنم.
‫برای مرل و آرلو و خودم.
‫باید یه سر بزنم به دونالد. ‫بانداژش رو عوض کنم.
‫مگی متأسفم. جدی می‌گم.
‫و واقعا دوستت دارم.
‫اگه دوستم نداشتی انقدر دردناک نبود، جیمز.
‫مامان؟
‫بله؟
‫می‌تونم بیام تو؟
‫سلام.
‫من میرم تا سر جاده ورودی.
‫شاید یکی از اونجا رد شه؟
‫باشه، خب الان یکشنبه‌ست، ‫خبری هم از پست نیست ولی...
‫گفتم شاید بد نباشه ‫یه سری از مواد غذایی‌های یخچال رو بپزیم.
‫بدون برق غذاهای یخ زده دووم نمیارن.
‫آره باشه. ضرر نداره. ‫فریزر انبار هم توش غذا هست.
‫اگه... خودت بخوای.
‫اون چی بود؟
‫شنیدی؟
‫فقط لحن‌تون رو.
‫فعلا مهم نیست.
‫خب وقتی که مهم شد، به‌نظرت...
‫آره.
‫بفرمایید. خوبی؟
‫خب... بد بد که نیستم.
‫نمی‌دونم. یه کم گرفتگی دارم و...
‫رعشه.
‫درسته.
‫چیزی نیست که از پسش برنیام.
‫امروز صبح با این فکر بیدار شدم ‫که شاید همه‌ش یه کابوس بوده.
‫خب متأسفانه هنوزم هست.
‫با کمک برمی‌گردم.
‫آخرش همه چی درست می‌شه.
‫و اگه درست نشد...
‫هنوز به آخرش نرسیدیم.
‫از جان لنون بود؟
‫- شایدم نوئل کوارد. ‫- البته.
‫نمی‌دونم. در هر صورت شرایط سخت...
‫نیازمند نقل‌قول‌های دلگرم کننده مامان‌هاست.
‫- برمی‌گردم. ‫- باشه.
‫دوستت دارم.
‫سلام.
‫تونستی بخوابی؟
‫این قضیه تموم که شد می‌خوابم.
‫باشه، خب...
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم چطور جوابت رو بدم.
‫باشه، خب قرار بود نیکولاس رو ‫امروز ببرم پیش خانواده اورسون.
‫پس شاید اگه پیدامون نشه و گوشی جواب ندیم...
‫حتی اگه کسی بیاد خونه‌مون ‫بهمون سر بزنه هم مهم نیست.
‫برای چی؟
‫چون هیچکس نمی‌دونه اینجاییم.
‫- کجا می‌ری؟ ‫- نمی‌دونم، برم یه کاری بکنم.
‫خب کار احمقانه‌ای نکنی.
‫یا شجاعانه.
‫ترسو می‌مونم.
‫باشه.
‫اوضاع اسکات خوبه.
‫آره. آره خوبه.
‫اما میخوای بگی که نباید حرکت کنه.
‫درسته.
‫تو اون اسطبل دو تا اسب دیگه هم دارید.
‫می‌خوای با جیمز بری؟
‫تنها کاری که از تنها رفتنش ‫احمقانه‌تره اینه که اجازه بدم تنها بره.
‫بلدی از اینا استفاده کنی؟
‫یه کم مضطربم می‌کنه ولی آره.
‫مهم اینه که عجله نکنی.
‫حتی اگه وقت نداشتی.
‫شلیک آروم تمیزه.
‫شلیک تمیز سریعه.
‫شلیک آروم تمیزه.
‫شلیک تمیز سریعه.
‫ردیفه.
‫میگم روبن؟
‫بله؟
‫ممنون.
‫زنده می‌مونیم.
‫جفتمون.
‫میگم دونالد؟
‫اومدم کاپشنم رو بردارم و اصلا...
‫خیلی خب، چطوره باهام بیای.
‫پاشو.
‫بیا.
‫پاشو.
‫خیلی خب.
‫بس کنید دیگه بزی‌ها.
‫هنوزم مشکلی نداری ‫یکی از اسب‌هات رو قرض بگیرم؟
‫آره البته. ‫واسه چی مشکل داشته باشم؟
‫بزها هنوز می‌ترسن. ‫البته کمتر از دیروز.
‫اون یارو ماسکیه...
‫طبق نقاشیش، ‫این خط یه جور دایره‌ست.
‫و اینکه گفت به کسی اعتماد نکنید، پس...
‫بگیم دایره‌ست.
‫امیدوارم خونه ادوارد و کارمن بیرونش باشه،
‫اما برای صحبت کردن باهاشون نزدیک باشیم.
‫وگرنه...
‫وگرنه چی؟
‫ناواروها هم به اندازه ما بدبخت شدن.
‫خیلی خب.
‫یه کمی دردت می‌گیره.
‫چیه؟
‫داروئیه که در اصل واسه آدما نیست،
‫اما دردت رو آروم می‌کنه.
‫فکر نکنم به عمرم انقدر خسته بوده باشم.
‫باشه. چرا دراز نمی‌کشی؟ ‫بیا.
‫این واسه کی بوده؟
‫گاهی اوقات لازمه تا صبح ‫از بعضی از اسب‌ها مراقبت کنم.
‫پسرت؟
‫اون... خوابه.
‫خیلی دوست داشتم پسردار می‌شدم.
‫یه خانواده واقعی می‌خواستم، می‌دونی؟
‫من و کلیر بچه می‌خواستیم.
‫فکر می‌کردیم بچه‌دار می‌شیم.
‫الان نه ها. منظورم...
‫حرف ده سال پیشه.
‫کلیر...
‫خیلی... خیلی ذوق داشت.
‫می‌دونی؟ ولی بعدش...
‫نشد.
‫واقعا متأسفم دونالد.
‫گفت بازم امتحان می‌کنیم، ولی...
‫- وای خدا. ‫- نه... باید استراحت کنی.
‫- جسد. ‫- به کلیر رسیدگی می‌کنیم. قول میدم.
‫نه. نه. نه، کلیر نه. ‫یه جسد تو جنگله.
‫خدایا.
‫پسر از کجا می‌دونسته کجا بکشدش؟
‫خب، شاید این اوضاع کوفتی زیر سر خودشه.
‫مطمئن نیستم. ‫جوری رفتار می‌کرد که انگار قصدش کمکه.
‫گاهی اوقات آدما یه رفتار خاصی دارن،
‫اما ذاتشون فرق داره.
‫هیچکس خبردار نمی‌شه.
‫از چی خبردار نمی‌شه.
‫اگه یکی‌مون وسط ناکجاآباد...
‫پرت شه اون طرف خط.
‫می‌دونی.
‫مراقب باش.
‫اوضاعش جالب نیست.
‫آره.
‫ممکنه سراغ چیزی باشن که از خط رد شده.
‫اونطوری مرده. شاید کایوت یا گوزن بوده.
‫یا شایدم یه کابوس جدیده.
‫بگذریم...
‫آره بگذریم.
‫بریم.
‫فکر کنم داره کلمه یاد می‌گیره.
‫- چی؟ ‫- نگاه کن.
‫سلام.
‫تو کی هستی؟
‫هشدار-خطر.
‫پیش... پیش... پیش‌آگاهی.
‫قاصد.
‫خب قاصد. ‫یعنی خودتی؟
‫خب، آرلو کجاست؟
‫آرلو... استراحت-خواب.
‫خواب-امنه.
‫ساکت-سالم.
‫ردیفه. خدا رو شکر.
‫واقعا؟
‫آرلو؟
‫دیشب مامانم به بابام گفت...
‫آرلو می‌گه یه صدایی تو ذهنشه...
‫و بهش یه چیزایی می‌گه.
‫خیلی ترسناکه.
‫اما ترسناکش اینجا نیست.
‫گفت که صداهه،
‫گفته یه چیزی تو راهه.
‫یه چیزی که ما رو می‌کشه. ‫همه‌مون رو.
‫گفتی باید چی‌کار کنیم قاصد؟
‫- قایم شیم یا بمیریم؟ ‫- تو تله.
‫قایم-بمیر.
‫- آدمکش؟ ‫- آدمکش-کشتن-قتل.
‫- آدمکش-کشتن... آدمکش-کشتن-قتل. ‫- آرلو...
‫- آدمکش-کشتن. کشتن! ‫- آرلو.
‫- بسه. ولم کن. ‫- کشتن.
‫- آرلو بس کن دردم گرفت. ‫- تو تله. قایم‌شو-یا-بمیر.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫آره خوبم.
‫تله؟
‫- آرلو؟ ‫- نه-خیر.
‫تله...نیست.
‫تله-نیست.
‫آرلو کجا می‌ری؟
‫باید باهاش بریم.
‫- به مامانم گفتم مراقبشم. ‫- می‌تونیم باهاش بریم و مراقبش باشیم.
‫- نه باید بمونیم. ‫- می‌گم مرل؟
‫باید به حرف قاصد گوش بدید.
‫آرلو...
‫حالت خوبه؟
‫آره. عجیبه. خیلی عجیبه.
‫اما آدم بدی نیست.
‫بد نیست. خوبه.
‫و ترسیده واسه همین تو ذهنم قایم شده.
‫کس دیگه‌ای وجود نداره آرلو، خب؟ ‫فقط خودتی.
‫قاصد واقعیه مرل. واقعیه.
‫و داره راستش رو می‌گه. ‫باید همین الان بریم.
‫- کجا بریم؟ ‫- می‌گه...
‫می‌گه نزدیکه.
‫آرلو باورنکردنیه، خب؟ ‫باورنکردنی نیست؟
‫از اون خط آبی و بلایی ‫که سر خانم کلی افتاد باورنکردنی‌تر داریم؟
‫باورنکردنیه، ‫اما آدمکش داره میاد مرل.
‫و کسی جلودار آدمکش نیست.
‫همیشه می‌گی بهت اعتماد کنم.
‫تو خواهرمی و خیلی چیزا می‌دونی.
‫- این فرق داره. ‫- فرق نداره.
‫می‌خوام گوش بدی.
‫من برادرتم، و الان منم که یه چیزایی می‌دونم.
‫پس ازت می‌خوام بهم اعتماد کنی.
‫لطفا.
‫شاید بهتر باشه مامانت ‫یا بابام یا کسی رو بیاریم.
‫نه.
‫آرلو می‌گه وقت نداریم ‫پس وقت نداریم.
‫جیمز ماجرای...
‫آره. ام‌اس دارم.
‫- زیاد پیش میاد؟ ‫- رعشه‌ها؟
‫اگه همیشه رو بشه زیاد حساب کرد.
‫اما باید صبور باشی.
‫شوهرم ویلیام،
‫همیشه می‌گفت ‫شکیبایی فضیلته.
‫قبلا از دستش دیوونه می‌شدم.
‫- چرا؟ ‫- چون فضیلت فضیلته دیگه.
‫صبر و شکیبایی یعنی مزخرفات رو ‫تحمل کنی و عصبی نشی.
‫آره خوشم اومد.
‫اون مرد واقعا رو مخم بود،
‫اما واقعا عاشق زندگی مشترکمون بودم.
‫باعث می‌شد سالم بمونم می‌دونی؟
‫بهم احساس تعلق خاطر می‌داد.
‫ازدواج خوب همینه، قبول نداری؟
‫جیمز بهتون گفت.
‫خب لازم نبود کسی بهم بگه.
‫من و روبن ازدواج که کردیم، و اومدیم اینجا...
‫با خودم گفتم...
‫مزرعه‌داری مثل زندگی‌ تو قصه‌هاست، می‌دونید؟
‫اما اصلا نیست.
‫تمومی نداره و این همه...
‫همه‌ش هیچیه.
‫- وای خدا نگاه کن.
‫خدای من. خط.
‫وایسا! از خط رد نشو.
‫- وایسا! وایسا! ‫- صبر کن وایسا! وایسا!
‫وایسا! دست نگه‌دار!
‫وایسا! وایسا! وایسا!
‫وایسا!
‫اومدن به این طرفش آب خوردنه.
‫برگشتنشه که..
‫مشکل اصلیه.
‫ولی فکر کنم خودتون می‌دونید.
‫ما هیچی نمی‌دونیم.
‫تنها چیزی که می‌دونیم...
‫اینه که وحشت کردیم.
‫شرمنده اینطوری می‌گم ولی...
‫وحشت واسه شروع خیلی خوبه.
‫نرسیدیم آرلو؟
‫فکر نکنم آرلو باشه.
‫قاصد؟
‫نزدیکه.
‫- اون چیه؟ ‫- چی چیه؟
‫این.
‫می‌دونی، با رفتار عجیب حیوون‌ها گفتم شاید...
‫می‌دونی از خودمون محافظت کنم.
‫وایسا، خوب نیست؟
‫نه خوبه.
‫واقعا خوبه.
‫آرلو؟ قاصد!
‫آرلو؟
‫فکر کنم همه حیوون‌ها اومدن اینجا.
‫این چیه؟
‫من.
‫مال منه.
‫منظورت چیه؟
‫این مال منه.
‫یعنی می‌گی از...
‫آرلو؟ هی، نرو جلو.
‫وای.
‫آرلو، این چیه؟
‫توکسین... بده... سمه.
‫این سمه؟
‫سم.
‫حالا می‌خوایم باهاش چی‌کار کنیم؟
‫می‌خوریمش.
‫- آهای ادوارد! ‫- کسی اینجا نیست؟
‫کارمن! برایان!
‫من این طرفی میرم. ‫تو برو اسطبل رو بگرد.
‫- وعده‌مون تو خونه؟ ‫- باشه.
‫یالا برید. کیشته!
‫[احیای قربانی غرق شده]
‫آهای؟
‫ادوارد!
‫روبن!
‫لعنتی!
‫کارمن؟
‫آهای؟
‫کارمن..
‫چی به سرت اومده؟
‫آهای!
‫آهای؟
‫کسی اون پایینه؟