‫زابروالد یه زمانی یه آسایشگاه معروف بود.
‫یکی از فامیلام اونجا مُرد.
‫پدربزرگم می‌دونست یه روزی دوربین‌ها
‫همه جای ملکش نصب می‌شن.
‫درمانگرهای خوب از هر ابزاری که
‫دارن استفاده می‌کنن.
‫بسپارشون به من.
‫یکی از چمدونام گم شده.
‫شاید از ماشین نیاوردنش پایین.
‫خیلی برام مهمه.
‫البته.
‫- خواهر اگنس. ‫- تو راهبه‌ای؟
‫پس، اینجا بخش جنوبیه؟
‫من ماتئو هستم.
‫مارتین زیبماخر.
‫همکار ماشا. من رئیس تحقیقات و پروتکل هستم.
‫من نمی‌خوام توی یه اتاق
‫با تو و نامزد بیش از حد جوونت بخوابم.
‫قبلاً سعی کردم در اتاقت رو بزنم.
‫معلومه که نمی‌تونم تو اتاقم بخوابم،
‫و نمی‌تونم هم کل شب رو تو کافه بشینم.
‫- پیتر. ‫- بله؟
‫- پدرت کجاست؟ ‫- راستش یکم تأخیر داره.
‫- نمی‌تونیم تا وقتی همه اینجا نباشن شروع کنیم. ‫- پدرش کیه؟
‫میگن این داروها موج آینده هستن.
‫میلیاردرهای زیادی هستن که دیوید شارپ نیستن.
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫داری کار رو خیلی سخت می‌کنی.
‫[سال ۲۰۱۴]
‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- ممنون.
‫چطور کنار اومدی؟
‫کنار نیومدم.
‫حس می‌کنم فقط دارم زندگی می‌کنم.
‫ماشا، بچه‌ت تو بغلت مُرد.
‫چطور فکر می‌کنی بهتر میشه؟
‫پس میگی
‫دلیلی برای زندگی نیست؟ ‫دلیلی برای ادامه دادن؟
‫شاید نباشه.
‫و با این حال، خودت رو از ‫بالای یه آسمان‌خراش پرت نکردی.
‫هیچ راه برگشتی از این سرزمین ‫عجیبی که خودت رو توش پیدا کردی نیست.
‫تنها چیزی که می‌تونیم دنبالش باشیم راهی
‫برای قابل تحمل کردن زندگی باقی مونده
‫هست.
‫خیلی می‌ترسم.
‫می‌ترسم که نتونم یادش بیارم.
‫نتونم یادم بیاد چه شکلی بود.
‫نتونم یادش بیارم. نتونم یادم بیاد.
‫یا نتونم یادم بیاد چه بویی می‌داد. نتونم...
‫کجا رفت؟ نمی‌تونم یادش بیارم.
‫شاید کار ما از اینجا شروع بشه.
‫شاید با همدیگه بتونیم دوباره
‫اون رو به زندگی برگردونیم.
‫بیا امتحان کنیم.
‫بهم اعتماد کن.
‫نگرانتم.
‫روش‌هات خیلی غیر معموله.
‫تقصیر توئه.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫خب، تو بودی که ده سال ‫پیش منو با اینا آشنا کردی، نه؟
‫زندگیم رو مدیون شجاعت تو هستم.
‫من هیچوقت،
‫هیچوقت اجازه نمیدم اتفاقی برای اینجا بیفته.
‫هیچوقت امنیتش رو به خطر نمی‌ندازم، هیچوقت.
‫و با این حال
‫یه چیزی باید تحویل بدم.
‫منظورم همینه.
‫قایم کردن چمدون مهمون‌ها.
‫غیر معموله.
‫تقصیر توئه.
‫«شجاع باش.»
‫هوم.
‫بله، سلام. انگلیسی لطفاً؟
‫تامکین، تامکین. ت-ا-م-ک-ی-ن. بله.
‫یه کیف نقره‌ایه، و فکر کنم تهِ اون...
‫آره، هنوز اینجام. بعداً بیا.
‫مزاحم نشید. مزاحمت ممنوعه.
‫ببخشید. ببخشید بابت مزاحمت.
‫شما کیف منو آوردین.
‫- اینجاست. ‫- خیلی ممنون.
‫هلموت موفق شد پیداش کنه.
‫تو، اِه، شاتل بندرگاهمون گم شده بود.
‫اوکی، خب، مشکلی نیست.
‫اوه، نه، ولی خیلی نگران‌کننده بود.
‫این کیف خیلی برات مهمه، درسته؟
‫- آره. ‫- و کارکنان ما گمش کردن.
‫خب، فقط خوشحالم که برگشت.
‫برایان، اگه عصبانی هستی، می‌تونی
‫عصبانیتت رو نشون بدی، زود باش!
‫یعنی، شما از هم جدا شدین.
‫شما از این کیف جدا شدین، که باورنکردنی بود.
‫- یعنی، غیر قابل باوره لعنتی! ‫- آره، بود.
‫- آره، پس بگو. بگو. ‫- بله. خب، غیرقابل باور بود.
‫- غیر قابل باوره لعنتی! ‫- غیر قابل باوره لعنتی.
‫- غیر قابل باوره لعنتی.
‫- کیفمو برگردونین! ‫- غیر قابل باوره لعنتی!
‫- درسته! ‫- غیر قابل باوره لعنتی!
‫- هوف. آره! ‫- واو.
‫آره!
‫این جلسه تک‌نفره منه؟
‫چون من… من فکر کردم منتظر مهمون نهم هستیم.
‫برایان، فقط یکی از تو وجود داره.
‫و این عالی نیست؟
‫پس، برنامه منو دیدی؟
‫اهوم.
‫بله، البته.
‫دختر من عاشقش بود.
‫واقعاً؟
‫اوه، من ن… من… من نمی‌دونستم ما ‫در… در اروپای شرقی پخش می‌شیم.
‫ما یه… ما یه نوار داشتیم. قاچاق بود.
‫و حالا، اون رفته.
‫بله، و خیلی غم‌انگیزه.
‫اما باید به جلو حرکت کنیم، نه؟
‫هوم؟
‫اجازه بدیم چیزها برن؟
‫بله.
‫پس، این جلسه تک‌نفره منه.
‫این همون کسیه که فکر می‌کنم هست؟
‫اوه، واو!
‫- آماده‌ای؟ ‫- اهوم.
‫اوه.
‫سلام.
‫خیلی وقته ندیدمت.
‫آره.
‫باشه.
‫درسته.
‫هووو!
‫هان. اوه، بفرما.
‫سس پرالین حتی خوشمزه‌تره.
‫بعداً می‌بینمت
‫برایان تامکین.
‫شجاع باش.
‫عزیزم، میشه از ارملین بخوای
‫یه تخم‌مرغ فلورانس و یه بلینی درست کنه
‫که یکم بیشتر از این مافین کسل‌کننده کمک کنه؟
‫دوست دارم، اما پروتکل خیلی دقیقه.
‫چی، پس این صبحانه‌ست… به طور کامل؟
‫برای امروز.
‫اوه، خدا به دادم برسه.
‫هی، واقعاً باید بخوری.
‫وگان، بدون گلوتن و بدون شکر هستن،
‫پس می‌تونی بری سراغشون.
‫باید بگم، قرار نیست این اتفاق بیفته.
‫می‌دونی، اون داره به مردم دارو میده، و ‫می‌دونی، من مخصوصاً وقتی مشکوک میشم
‫که داروسازها بهم میگن چی بخورم، پس
‫فهمیدم.
‫میشه انقدر بی‌ادب نباشی؟
‫ظاهراً نمی‌تونم.
‫باید بری داخل، خل و چل.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫مثل همیشه بهت میگم چی‌کار کنی.
‫باید بری مدرسه.
‫ولی من… من نمی‌خوام.
‫نمی‌خوای؟
‫نه، من فق...
‫نمی‌خوای یاد بگیری چطور بخونی و بنویسی،
‫و حتی بفهمی استرالیا کجاست؟
‫می‌خوام.
‫اما من فقط… من فقط
‫می‌تونی آروم بگی.
‫می‌ترسم.
‫مایکل، اشکالی داره چیزی ‫که الان بهم گفتی رو تکرار کنم
‫تا دوستامون توی خونه بشنون؟
‫چرا از رفتن به مدرسه می‌ترسی؟
‫از بچه‌های دیگه می‌ترسم.
‫اما چرا؟
‫مگه سیخ از چشم‌هاشون بیرون میاد؟
‫نه، اما می‌ترسم ممکنه بد باشن،
‫یا کاری کنن که احساساتم رو بشکنن.
‫هوم. خب، این واقعاً ترسناک به نظر می‌رسه.
‫اما احساس ترس فقط یه احساسه.
‫بعضی وقت‌ها، خوشحالی حس می‌کنیم.
‫بعضی وقت‌ها، ناراحتی حس می‌کنیم.
‫بعضی وقت‌ها، شجاعت حس می‌کنیم.
‫اگه حتی وقتی می‌ترسی بری مدرسه،
‫فکر کنم شاید شجاع‌ترین پسری باشی که می‌شناسم.
‫مایکل، بیا اینجا.
‫تو خاصی.
‫فقط یکی از تو وجود داره.
‫و این فوق‌العاده نیست؟
‫هر اتفاقی که داره می‌افته، تو داری هول می‌شی.
‫- هوم. ‫- فقط استرسه.
‫صبح بخیر.
‫- صبح بخیر. ‫- هی، صبح بخیر.
‫شب سختی بود؟
‫- مامان. ‫- چیه؟ همه‌مون اینجا بزرگسالیم.
‫واقعاً؟
‫اوه، بله، من ۲۸ سالمه.
‫خب، مراقب باش هیچ کدوم از اینا رو از دست ندی.
‫دوباره سلام.
‫می‌خوام بابت رفتارم عذرخواهی کنم،
‫می‌دونی، اینکه فکر کردم کارمند هتل هستی.
‫- اوه. ‫- خیلی بی‌فکری از طرف من بود،
‫و من… من هیچوقت نباید همچین فرضی می‌کردم.
‫ما تازه آشنا شده بودیم، و من شبیه
‫یکی از کارکنان لباس پوشیده بودم.
‫واقعاً فکر نمی‌کنم نیازی به عذرخواهی باشه.
‫چه واکنش منطقی و مناسبی.
‫همه چیز خوبه؟
‫این بخشی از برنامه نیست.
‫داری با کسی حرف می‌زنی؟
‫نه، نمی‌کنم.
‫پس، امروز
‫روز جمع‌آوریه.
‫- آره! ‫- چی؟ چیه؟
‫جدی؟ من کتاب رو برات فرستادم.
‫خب، اما روز اول؟
‫و منظورتون از جمع‌آوری اینه که ‫قراره مواد مصرف کنیم، درسته؟
‫چون، اِم، اون زمان بود که اونا ‫اولین بار شروع به توهم کردن
‫تو جای دیگه، و اون بوفالو رو کشتن.
‫- اوه، آره. ‫- بز.
‫- نه، من قرار نیست چیزی بکشم. ‫- ترجیح میدم با یه مشت آدم
‫توهم نزنم
‫منم ترجیح میدم مواد مصرف نکنم.
‫اوه، نه، فقط اکسی، و والیوم، و پروپوفول، و
‫اوه، من عاشق پروپوفولم.
‫اینجا پروپوفول دارین؟
‫اما همه‌مون برای همین اینجاییم، مگه نه؟
‫برای مواده، درسته؟
‫من برای مواد اینجا نیستم.
‫نه، من… منو گولم زدن.
‫این اصلاً درست نیست.
‫آره، دوستم، اون نمی… اون نمی‌تونه با این کنار بیاد
‫که من نمی‌تونم پیانو بزنم.
‫صبر کن. تو نابغه پیانویی.
‫شنیدم تو کارنگی هال اجرا کردی.
‫تو فوق‌العاده بودی.
‫ممنون. آره، در واقع بازنشسته شدم.
‫- اوه. ‫- می‌دونی چیه؟ مارتین؟
‫- هوم؟ ‫- فکرم عوض شد، من
‫من مواد مصرف می‌کنم.
‫خب، جمع… جمع‌آوری در ‫واقع درباره، اِم، دارو نیست.
‫جمع‌آوری درباره
‫ارتباط با زمین
‫و ارتباط با یکدیگره.
‫خب، پس، اونجا… پس مواد نیست.
‫پس قرار نیست منتظر پدرش ‫بمونیم، همونطور که ماشا گفت؟
‫اون قراره اینجا باشه، فکر می‌کنم، اِم...
‫برایان!
‫تو انتخاب شدی
‫تا رهبر گروه باشی.
‫- اوه. ‫- جدی؟
‫چیزهای خوراکی زیادی تو جنگل پیدا میشه.
‫زیر دو متر برف، عزیزم؟
‫شگفت‌زده می‌شی. زندگی راهش رو پیدا می‌کنه.
‫اینا چندتا نقشه گیاه‌شناسی هستن، باشه؟
‫- باشه. ‫- می‌تونی به هر نفر یکی بدی
‫هی، ببخشید. آیا کس دیگه‌ای ناراحته
‫که… که اون در نقش رهبری قرار گرفته؟
‫چون اون هرگز نباید دوباره ‫در موقعیت قدرت قرار بگیره.
‫عزیزم، الان از چی شکایت می‌کنی؟
‫این برایان تامکینه.
‫برایان تامکین؟
‫کسی نمی‌شناسه؟
‫اوه، «بچه‌های اپلبام.»
‫- سیب ترش… ‫- کلبه درختی سیب ترش.
‫ایمی عاشق برنامه‌ت بود وقتی کوچیک بود.
‫بودم. عاشق اون برنامه بودم تا وقتی که کنسل شد.
‫خب، هیچ برنامه‌ای تا ابد دووم نمیاره.
‫- چه اتفاقی افتاد؟ ‫- کار غیر اخلاقی کردی؟
‫- نه، معلومه که نه. ‫- در واقع، آشنا می‌زنه.
‫چی، خودت رو به بچه‌ها نشون دادی؟
‫نه، صبر کن! اون نیت از گروه گردوی بزرگ بود.
‫من… من هیچ کار بدی با هیچکس نکردم.
‫پس، چی‌کار کردی؟
‫من فقط
‫نمی‌دونم، یکم سخت‌گیر بودم.
‫بدرفتار، من میگم.
‫اگه همه احساس راحتی بیشتری می‌کنن من عقب بکشم
‫با کمال میل این کار رو می‌کنم، باشه؟
‫فکر می‌کنم بخشش مهمه و تغییردهنده.
‫موافقم، و همه امروزه زیادی حساس شدن.
‫نه، حق با توئه، مامان. همه باید بخشیده بشن،
‫مهم نیست جرم چیه، حتی اگر دختر کوچولوشون رو
‫تو یه کمد قفل کنن.
‫اوه، بابا، اون یه اتفاق بود.
‫من… من فکر کردم اون بیرون داره بازی می‌کنه.
‫جایی که تنها می‌موندم چون ‫پرستار بچه‌مون رو اخراج کردی
‫که فکر می‌کردی داره ازمون دزدی می‌کنه.
‫که به همین دلیل کمد رو قفل کردم.
‫کم‌کم دارم باور می‌کنم که تو ریشه مشکل اینجا نیستی.
‫- چرا تمرکزمون رو دوباره روی این وظیفه نمی‌ذاریم؟ ‫- این عمیقاً
‫- آره؟ ‫- …و بنیادی آسیب‌زا بود برای من.
‫- می‌فهمی اینو؟ ‫- عزیزم، متأسفم.
‫- زمان متفاوتی بود. ‫- نه، نبود!
‫من اونقدرها هم پیر نیستم!
‫اوه، واو.
‫هوم.
‫حالا، ساکت شدن.
‫راهنماییمون کن.
‫جمع‌آوری امروز نبود. چرا تغییر کرد؟
‫- همین‌طوری. ‫- تو وسواس برنامه رو داری.
‫- تو وسواس برنامه و زمان‌بندی رو داری و بعد… ‫- خودشون حلش می‌کنن.
‫تا وقتی اون نرسیده، پدره، ‫پروتکل اصلی رو شروع نمی‌کنم.
‫- پدر پیتر؟ ‫- آره.
‫چرا؟
‫چون این یه معادله‌ست.
‫این گروه به طور خاص ‫انتخاب شده تا مکمل همدیگه باشن.
‫- این کار رو نکن. ‫- چی‌کار؟
‫به من نزدیک‌تر می‌شی تا منو گیج کنی.
‫با این جور حیله‌ها نمی‌تونی روی من تسلط پیدا کنی.
‫جالبه که از کلمه «تسلط» استفاده کردی.
‫درباره همین موضوعه.
‫نمی‌دونم منظورت چیه.
‫امیدوار بودی که اون تو رو ‫مسئول کنه، اما من رو انتخاب کرد.
‫تو با استعدادی،
‫اما اینجا یه کلینیکه،
‫پس سپردن کلیدها به دست یه سلبریتی
‫یه چیز دیگه‌ای هست.
‫ما دوستیم، مگه نه؟
‫- بیا، به اشتراک بذار. ‫- میلیاردر.
‫- ببخشید؟ ‫- پدر، دیوید شارپ.
‫- بله؟ ‫- اونی که برای کل معامله
‫خیلی مهمه، ایموجن درباره ماتئو حق داشت.
‫منظورت چیه؟
‫فقط می‌خوام بتونم بهت اعتماد کنم.
‫خب، منتظرم تا هر دومون چیزی که از
‫این تجربه نیاز داریم رو به دست بیاریم.
‫من چیز زیادی درباره زندگی خارج از خونه، ‫ یا کوه‌نوردی نمی‌دونم،
‫یا پیدا کردن شام عمیقاً در برف در هوای زیر صفر.
‫اما می‌دونم
‫که هیچ چیزی نیست که نتونیم انجام بدیم،
‫تا زمانی که با هم کار کنیم.
‫«با هم،» تقدیم شده توسط حرف «ه».
‫اون خیابان سسامیه.
‫ما باید، اِه، دو نفر دو نفر بشیم
‫و فضای بیشتری رو پوشش بدیم.
‫اِه، من با… من با اگنسم.
‫وولفی، با من بیا.
‫ ایموجن و پیتر،
‫و ماتئو،
‫و، کجا… ویکتوریا کجاست؟
‫- آه، او نه اینجا نیست. ‫- نمیاد؟
‫نه، قلبش پیچ خورده.
‫- اوه. ‫- قلبش پیچ خورده؟
‫بله. اِه، نه. من...
‫اِه، اِه، من… من با اونا میرم.
‫خب، برای تو مشکلی نداره؟
‫نه، برایان، داره.
‫اما کی فقدان رضایت مانع تو شده؟
‫[دفتر برنامه‌ریزی پایان عمر]
‫صادقانه، فقط، مثلاً، فکر نکنم بفهمم
‫چرا از من اینقدر عصبانیه، می‌دونی؟
‫مثلاً، من دروغ نگفتم، در واقع.
‫گفتم، «میریم یه اقامتگاه درمانی تو آلپ،»
‫و… خب ببخشید، اما کجاییم؟
‫اوه، بله، ما توی یه اقامتگاه درمانی تو آلپ هستیم.
‫این برای اونه، می‌دونی؟ ‫ مثل، این برای من نیست.
‫من… من فقط سعی می‌کنم بهش کمک کنم.
‫مگه این چیزی نیست که باید بکنم؟
‫فکر کنم.
‫تو کلاً طرفدار کمک به مردم نبودی؟
‫کل هدف برنامه‌ت همین نبود؟
‫خب، من بیشتر سعی می‌کردم به بچه‌ها یاد بدم
‫چطور احساساتشون رو بیان کنن.
‫افراد خاص زیادی نبودن که
‫برای مشاوره به کلبه درختی سیب ترش بیان.
‫فقط، اگه کسی باید عصبانی باشه، فکر کنم منم.
‫می‌دونی، اون فقط حرفه خودش رو دور ننداخت.
‫مال منم باهاش انداخت دور.
‫مثلاً، چجوری من باید فقط وانمود کنم این عادیه؟
‫فقط… فقط اهمیت ندم؟
‫خب، گاهی اوقات مردم شکست ‫می‌خورن چون اهمیت نمیدن، و گاهی
‫مردم شکست می‌خورن چون بیش از حد اهمیت میدن.
‫این از برنامه‌ته؟
‫نه، بچه‌ها شکست نمی‌خورن.
‫مردم، والدین، معلم‌ها، دوست‌ها
‫اونا باعث می‌شن بچه‌ها حس کنن که شکست خوردن.
‫و اون حس خیلی خوبی نیست، هست؟
‫خب، نه، فکر نکنم.
‫همه‌مون فقط داریم تلاش می‌کنیم ‫اون احساس بد رو از بین ببریم.
‫همه‌مون فقط می‌خوایم یه دوست خوب ‫داشته باشیم که به حرفمون گوش بده.
‫- اوهوم. ‫- اما چیزی که باید یادت بمونه اینه
‫همه لایق یه دوست خوبن!
‫و شاید بهترین دوستت خودت باشی.
‫آخه
‫فقط یکی از تو وجود داره.
‫و این عالی نیست؟
‫می‌دونی، کاری که برای برایان کردی خوب بود،
‫می‌دونی، اونجوری همه رو ساکت کردی، این
‫تو فکر نمی‌کنی درسته، مگه نه؟ ‫مثل، چی… چی درباره اون میگن؟
‫فکر می‌کنم اونچه مردم میگن ‫همیشه اونی نیست که مردم هستن.
‫گاهی دنیا می‌تونه به یه روح مهربون پشت کنه،
‫و گاهی می‌تونه روی تاریکی نور بتابونه.
‫چرا انقدر از دوستت عصبانی هستی؟
‫دوستم؟
‫هم‌اتاقی.
‫اوه، منظورت وولفیه.
‫داری با من شوخی می‌کنی.
‫هی، چرا تو، اِم
‫چرا دیگه راهبه نیستی؟
‫چرا دیگه پیانو نمی‌زنی؟
‫اینطور نیست که… ‫اینطور نیست که من بی‌خیالش شدم.
‫بیشتر مثل اینه که...
‫پیانو بی‌خیال من شد، می‌دونی؟
‫اول، مثل این بود که می‌تونستم موسیقی رو بشنوم،
‫فقط نمی‌تونستم از دست‌هام بیرونش بیارم.
‫و بعد، دیگه نمی‌تونستم بشنومش هم.
‫یه چیز مشابهی برای من اتفاق افتاد.
‫با موسیقی؟
‫با خدا.
‫اوه، پس به همین خاطر اومدی اینجا، درسته؟ چون تو
‫چون دیگه باور نداشتی؟
‫من اومدم اینجا چون یه تماس دریافت کردم.
‫جواب دادم چون این کاریه که ‫ کل زندگیم انجام می‌دادم.
‫من اومدم اینجا چون دنبال رستگاری هستم.
‫و فقط اون می‌تونه اینو اعطا کنه.
‫ماشا؟
‫خدا.
‫آها
‫نگاه کن. گل یخ.
‫اوه، این گل یخه؟
‫شوخی می‌کنم. یه شوخی از فیلم آوای موسیقیه.
‫اوه، چون تو… درسته، چون تو راهبه‌ای.
‫گرفتی.
‫بیا. خیلی قشنگه.
‫فکر می‌کنم این یکی از ‫نفس‌گیرترین جاهاییه که تا حالا بودم.
‫اون عاشقش می‌شد.
‫پدرت؟
‫اوه. چطور اتفاق افتاد؟
‫هان؟ چی؟
‫پدرت، چطور مُرد؟
‫نه، نه، نه، نه. اون نمرده.
‫- نمرده؟ ‫- آره، نه، فقط تو
‫مونیخ گیر کرده.
‫نه به صورت تحت‌اللفظی. ‫مثلاً، استعاری، یعنی سرش شلوغه.
‫اوه. فکر کردم منظورت اینه که مرده.
‫من… ببخشید، من… می‌دونی،
‫انگلیسی من خوب نیست، پس
‫نه، کاملاً خوبه.
‫اصلاً کاملاً خوب نیست.
‫عالیه.
‫اسمش چیه، پدرت؟
‫- دیوید. ‫- دیوید.
‫صبر کن.
‫پیتر شارپ.
‫پدرت دیوید شارپه؟
‫همون دیوید شارپ معروف؟
‫آره.
‫این خیلی چیزها رو توضیح میده.
‫یه لحظه صبر کن،
‫منظورت از این چیه؟
‫هیچی. من فقط… هیچی.
‫نه، تو فکر می‌کنی… فکر می‌کنی می‌شناسیش
‫چون چندتا مقاله آنلاین خوندی و
‫می‌دونی، واقعاً نباید هر چیزی ‫که می‌خونی رو باور کنی.
‫خب، پس چجور آدمیه؟
‫خب، اون باهوشه. یه نابغه‌ست، برای شروع.
‫احتمالاً در طیف اوتیسمه، اما کی نیست؟
‫چرا… چرا از ماتئو نمی‌پرسی پدرش چجور آدمیه؟
‫- باشه. ‫- پدر من مرده.
‫مادرم هم. خیلی وقته بدون اونا هستم، شاید
‫نمی‌دونم، شاید ۱۳، ۱۴ سال، پس
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫جنگ.
‫هی، اونو ببین.
‫هی، سوپر ماریو.
‫چه جنگی؟
‫من… من فکر می‌کنم احتمالاً بی‌ادبیه الان بپرسی.
‫فکر می‌کنم امروز به حد نهاییم رسیدم.
‫خوبه. من به کارم ادامه میدم.
‫امیدوارم نمی‌خوای با اون مغزت رو بترکونی.
‫وضعیت ما اینقدر بد نیست.
‫وسوسه انگیزه، اما نه.
‫فقط یه خرده شکار درمانی.
‫هیچ‌وقت لذت شکار رو نفهمیدم.
‫اما برو و لذت ببر.
‫وقتش رسیده.
‫باید این کار رو بکنم؟
‫معلومه که نه.
‫مارتین، ببرش اتاقش.
‫- ایزوله‌ش کن. ‫- باشه، اِم
‫بچه‌ها، خوشمزه، آره؟ واقعاً.
‫- این سمیه. ‫- پس، لطفاً، بردارش.
‫- برایان. ‫- هوم؟
‫باریکلا
‫درباره بقیه چی، مارتین؟
‫خب پس… پس حالا چی؟
‫مرحله بعد اینه که شما شام رو آماده می‌کنین.
‫- چی؟ این چیه؟ ‫- اوه، برو بابا، مارتین.
‫یه لحظه صبر کن. چرا ما باید شام درست کنیم؟
‫یه لشکر از شما اینجاست. مگه یه آشپز جایی نیست؟
‫هست، اما این فقط هدف تمرین نیست.
‫برایان.
‫- بله؟ ‫- تو مسئولی.
‫- چی؟ ‫- هنوز؟
‫هنوز.
‫اون چی بود؟
‫- چی؟ ‫- تو آه کشیدی.
‫نه، نکشیدم.
‫تو به طور قابل شنیدنی بازدم کردی.
‫- باشه، ببخشید که بلند نفس کشیدم، برایان. ‫- باشه، خوبه
‫بیا، آروم باش. فکر کنم همه یکم گرسنه و عصبانی‌ایم.
‫اما بریم یه کاری در موردش بکنیم.
‫اون داره مسخره‌ت می‌کنه.
‫فکر می‌کنه تو همه چیز رو خراب می‌کنی.
‫بیا بریم سراغش.
‫بابای منم رفت، ربکا.
‫واقعاً؟
‫آره.
‫و این منو خیلی ناراحت کرد.
‫اما همچنین عصبانی.
‫اشکالی نداره عصبانی باشی.
‫عصبانیت فقط یه چیز دیگه برای احساس کردنه.
‫اما بعد، یه… کات!
‫بیا بریم سراغش.
‫بریم سراغش؟
‫من حتی نمی‌دونم این یعنی چی.
‫- چی گفتی؟ ‫- هوم؟
‫اوه، هیچی. نه، من فقط خیلی گرسنمه.
‫- چی‌کار می‌کنی؟ ‫- سوپ درست می‌کنم.
‫پس، می‌تونیم تضمین کنیم که همه ‫چیزی که جمع‌آوری کردیم خوراکیه؟
‫فکر کنم به زودی می‌فهمیم.
‫این مسخره‌ست.
‫اینجوریه، مثلاً، سرویس اتاق وجود نداره؟
‫نه، باید معده رو برای داروها آماده کنی، عزیزم.
‫فکر می‌کنم ریشه برای، مثلاً، میکروبیوم خوبه،
‫مثلاً معده‌ت، اِه، اما نه برگ‌ها.
‫- باید اونا رو برداری. آره. ‫- اوه، باشه.
‫اوه، نگاه کن، ‫ملخ تصمیم گرفته ما رو مفتخر کنه.
‫ببخشید؟
‫تو اون داستان بچه‌ها رو می‌دونی، مگه نه، برایان؟
‫- چی؟ ‫- مورچه‌ها و ملخ‌ها،
‫و مورچه‌ها همه کار سخت ‫رو انجام میدن، و بعد ملخ میاد
‫و میگه منم حق دارم غذا بخورم.
‫تو واقعاً باید مامانت رو ول کنی، عزیزم.
‫به من نگو عزیزم.
‫- ایموجن. ‫- و بهم دست نزن.
‫- چرا اینقدر تلخی؟ ‫- بیا برگردیم به آشپزی.
‫- برگردیم به آشپزی، بیا. ‫- خوبه.
‫- برایان. ‫- بله.
‫من خوشحالم با تو صحبت کنم.
‫- عالیه. ‫- اما آخرش من میگم
‫برو گورت رو گم کن.
‫باشه… من چی‌کارت کردم؟
‫یعنی، جدی، من چه هیزم تری بهت فروختم؟
‫تو بچگی منو به گوه کشیدی.
‫من بچگی تو رو به گوه نکشیدم.
‫اون بچگی تو رو به گوه کشید.
‫وای خدا، من فقط سر یه فیلمبردار داد زدم،
‫اما از خودت اینو بپرس.
‫کی از پخش کردن اون ویدیو
‫بارها و بارها سود برد، هوم؟
‫- اون نه. ‫- نه.
‫- نه تو. ‫- نه.
‫و قطعاً نه من. من برنامه‌ کوفتی‌ام رو از دست دادم!
‫- مطمئناً از دست دادی. آره. ‫- درسته، نه؟ آره.
‫کل زندگی من به یه محتوای ‫کلیک‌بیتی کوفتی تبدیل شد، خشم.
‫و یهو من دیگه مناسب نبودم دور و بر بچه‌ها باشم
‫چون یه آدم ناکامل کوفتی بودم
‫که… که گاهی عصبانی می‌شد
‫و… و احساساتم رو حس می‌کردم
‫و داد می‌زدم، دقیقاً همونطور که به بچه‌هایی ‫مثل تو می‌گفتم اشکالی نداره این کار.
‫- یادته؟ ‫- یادمه.
‫- و می‌دونی چیه؟ ‫- چی؟
‫من شکست خوردم.
‫- آره. ‫- آره.
‫و آدمایی مثل تو گواهشن.
‫منِ لامصب شکست خوردم
‫چون تمام کاری که سعی کردم بکنم
‫این بود که به مردم یاد بدم یکم تحمل داشته باشن،
‫یکم همدردی با آدما وقتی کامل نبودن.
‫اما به هر حال، به هر حال،
‫یه نسلی تولید کردیم
‫از نق‌نقوهای قضاوت‌گر،
‫ریاکارهای کوچولوی آدم‌فروش
‫که یکی رو که داره سعی می‌کنه غذا ‫برسونه به آدمای گرسنه رو خراب می‌کنن
‫به جای اینکه با چیزی که واقعاً ‫داره عصبانیشون می‌کنه روبرو بشن،
‫که اونم گوه بودن دنیاشونه
‫و هیچ کاری نیست که هیچ ‫کدوم از ما بتونیم براش بکنیم
‫به جز شاید اینکه گاهی با همدیگه
‫یه‌کم، لعنتی، یه‌کم مراعات کنیم!
‫لعنتی!
‫ایموجن.
‫الان کی داره حرف می‌زنه؟ هان؟
‫همین الان کی داشت حرف می‌زد؟
‫کی تو این گروه اینقدر بی‌احترامه؟
‫نمی‌تونم باور کنم باید اینو بهتون بگم.
‫ما داریم به بچه‌ها یاد میدیم
‫چطور با احساسات پیچیده‌شون
‫درباره چیزی که ممکنه یه آسیب
‫بنیادی تو زندگیشون باشه کنار بیان،
‫و یکی اینجا، یکی اینجا
‫فکر می‌کنه حرفی که داره مهم‌تره.
‫خب، این قابل قبول نیست!
‫غیر قابل قبوله لعنتی.
‫پس، کی بود؟ هان؟
‫کدوم خری بود؟
‫تو بودی؟
‫تو بودی؟ کدوم خری بود؟
‫تکون نمی‌خورم تا یکی بهم بگه
‫کدوم خری رو دارم همین الان کوفتی اخراج می‌کنم!
‫اوه، داری از من فیلم میگیری؟
‫داری از من فیلم میگیری؟ شوخیت گرفته؟
‫هیچکس تو صحنه من فیلم نمی‌گیره جز من، عوضی!
‫هی!
‫نمی‌دونم.
‫به نظر میاد تو یه جورایی پیداش کردی.
‫صبح تو اتاقت شکلات گرفتی؟
‫- نه، شکلاتی نبود. ‫- درسته.
‫حدس می‌زنم این فقط یه چیز ‫ویژه کوچولو برای من بود.
‫نمی‌دونم، شاید این
‫شاید یه جور پیشرفت رو برام باعث شده.
‫خیلی دوست دارم بدونم چی بود.
‫فکر می‌کنم یه جورایی خودت بیانش کردی.
‫تو به خودت اجازه دادی این، مثلاً،
‫لحظه خیلی انسانی رو داشته باشی.
‫نه، من بدجنس بودم.
‫مطمئناً بودی، برایان،
‫تو واقعاً، واقعاً بدجنس بودی.
‫فکر نمی‌کنم منو یادت باشه، اما
‫من تو برنامه‌ت بودم.
‫اون… اون نابغه.
‫و من از اون کلمه خوشم نمی‌اومد.
‫- یادمه. ‫- و تو ازم پرسیدی
‫وقتی بزرگ شدم می‌خوام چی‌کاره بشم.
‫فضانورد.
‫آره.
‫می‌دونستی فکر می‌کنن حدود یک تریلیون ستاره
‫تو کهکشان راه شیری هست، و هر کدوم از اونایی که
‫می‌تونیم اینجا از زمین ببینیم در واقع ‫بزرگتر و درخشان‌تر از خورشید ما هستن؟
‫واو!
‫این خیلی باحاله.
‫والدینم خیلی عصبانی بودن، اونا
‫داشتن داد می‌زدن چون من ‫ درباره پیانو حرف نزدم. ‫- هوم. ‫- من فقط
‫من فقط خیلی خوشحال بودم
‫که یکی گوش داد.
‫و تو واقعاً گوش دادی.
‫وقتی هیچکس دیگه‌ای نکرد.
‫هیچکس دیگه‌ای نمی‌کنه.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫هی، تینا.
‫ببخشید که
‫برایان گفت دنیا گوهه.
‫اوه، اشکالی نداره، جسی.
‫یه جورایی هست.
‫هوم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫فقط دارم از سر راهت میرم.
‫خب، کجا… کجا می‌خوای بری؟
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونم چه مرگمه.
‫یه عالمه آدم پایینن که
‫که اونا هم نمی‌دونن چه مرگشونه.
‫چرا من این کار رو با آدما می‌کنم؟
‫مثلاً، چرا نمی‌تونم همینجوری چیزا رو ول کنم؟
‫- چرا من انقدر… ‫- قضاوت‌گرم؟
‫لعنتی، اِه، چون تو توجه می‌کنی.
‫مردم از این خوششون نمیاد.
‫اونا از من خوششون نمیاد، و هیچوقت ‫نداشتن، و من فقط فکر می‌کردم که
‫اگه برایان تامکین یه روز منو ببینه، ازم خوشش میاد.
‫چرا برات مهمه اون راجع‌به تو چی فکر می‌کنه؟
‫من عاشق برنامه‌ش بودم
‫حتی وقتی برای اون خیلی بزرگ بودم.
‫بعد از اینکه بابام مُرد فقط منو سرپا نگه داشت.
‫بابات مُرد،
‫و تو هیچی نگفتی؟
‫ما تو جنگل بودیم و عملاً داشتیم
‫درباره پدرهای مرده حرف می‌زدیم.
‫می‌دونم، اما وقتی یکی بهت میگه یتیم جنگه،
‫یکم خودخواهانه به نظر میاد بخوای بگی،
‫آره، بابای منم وقتی بچه بودم مُرد.
‫و من واقعاً خوشم نمیاد دربارش حرف بزنم.
‫شاید لازمه.
‫من فقط هنوز واقعاً آماده نیستم.
‫بیا تو.
‫تو یه ماهواره آوردی.
‫نه، باید جلوش رو بگیریم.
‫- یه پشتیبان دارم. ‫- دیر کردی.
‫من یه زمانبندی دارم، و یه برنامه دارم
‫که شامل آدمای زیادی میشه،
‫از جمله پسرت.
‫آره.
‫اِه، پیتر کجاست؟
‫پیتر، حدس می‌زنم، تو اتاقشه.
‫حدس می‌زنی؟
‫چی، اون توهم می‌زنه؟
‫ما نمی‌تونیم پروتکل کامل رو تا ‫وقتی همه اینجا نباشن شروع کنیم،
‫و تو اینجا نبودی.
‫آره، من آدم نیستم که چشم بسته اعتماد کنم
‫پس وقتی دعوتنامه‌ت اومد،
‫صادقانه بگم، تقریباً انداختمش دور.
‫اما پیتر گفت اونم یکی داره، پس
‫پس، تو به‌خاطر پیتر اومدی؟
‫- اومدم. ‫- فقط پیتر.
‫چرا دیگه باید بیام؟
‫یکم استراحت کن. یه مقدار غذا می‌فرستم بالا.
‫پس از دیدنت خوشحالم نداریم؟
‫[بعد از تیتراژ ادامه دارد]
‫این مرحله بعدی در کار درمانی منه.
‫[آنچه خواهید دید]
‫شما رو به یه خاطره اصلی برمی‌گردونیم.
‫اون عجیبه.
‫- امنه؟ ‫- الان می‌فهمیم.
‫من همه شما رو به اینجا دعوت ‫کردم چون همه ما با هم ارتباط داریم.
‫ما قبلاً همدیگه رو دیدیم.
‫- حرفش رو باور می‌کنی؟ ‫- چرا باید دروغ بگه؟
‫چرا باید… چرا نباید دروغ بگه؟
‫بابا! چی به من داد؟
‫کاملاً امنه.
‫- پس اون پاپیچه چی بود؟ ‫- اوه، واو.
‫- یه محافظ دهانه. ‫- بازی با کلماته.
‫و حالا قسمت باحالش.
‫پس داری انجامش میدی.
‫فینال بزرگت.
‫یه شکل واقعاً معنی‌دار از درمان
‫طبق قوانین پیش نمیره.
‫و بعد از این سفر روانگردان،
‫همه شما می‌فهمید چرا شما رو اینجا آوردم.
‫چطور اینا همه با هم ارتباط دارن؟
‫پدرش همون کسیه که فکر می‌کنم هست؟
‫اون داره ما رو دستکاری می‌کنه!
‫هرکی می‌خواد بره، راحت باشه.
‫می‌تونیم همین الان بریم، لطفاً؟
‫من می‌مونم.
‫ماشا داره یه تیمارستان اداره می‌کنه.
‫خب، اینو می‌دونستیم.
‫هنوز خوب شدیم؟
‫چقدر مصرف کردی؟
‫خیلی دیر نشده برای اینکه برگشت پول بگیریم؟