‫پیتر، پدرت کجاست؟
‫راستش، سفرش عقب افتاده.
‫تا همه نیان، نمی‌تونیم شروع کنیم.
‫پدرش همونیه که فکر می‌کنم؟
‫سرمایه‌گذار لازم داریم، مگه نه؟
‫کلی میلیاردر دیگه غیر از دیوید شارپ هست.
‫دیر رسیدی.
‫یعنی نمی‌گی «از دیدار مجددت خوشحالم»؟
‫دیشب خیلی بهم خوش گذشت.
‫به من هم خوش گذشت. ‫خوشحال می‌شم باز هم گپ بزنیم.
‫- بابات به زودی می‌رسه. ‫- در واقع باید برسه.
‫اگه ذره‌ای شبیه مادر من باشه، ‫خودش رو می‌رسونه.
‫از طرف دخترم عذر می‌خوام. ‫سی و پنج سالگی خیلی سخته.
‫قرار بود بیایم اینجا ‫که روی رابطه‌مون کار کنیم.
‫می‌شه لطفا از این تفرجگاه زیبا ‫لذت ببریم؟
‫خواهر آگنس، به سلامت رسیدی.
‫من قبلا راهبه بودم.
‫کاش می‌تونستم عین شما ‫در زمان حال زندگی کنم.
‫نه، به نفعته عین من نباشی.
‫چرا اعتقادتون رو از دست دادین؟
‫من دنبال آمرزشم، ‫واسه همین اومدم اینجا،
‫فقط خودش می‌تونه فراهمش کنه.
‫ماشا؟
‫خدا رو می‌گم.
‫به نظرم اینجا بودنش اشتباهه.
‫من تو کارم حرفه‌ای‌ام ‫و نمی‌تونم باهاش همکاری کنم.
‫معلومه که می‌تونی.
‫نه، نمی‌خوام بکنم.
‫کافیه یه‌کم جگر داشته باشی.
‫جگر دارم. ‫باور کن، خیلی هم جگر دارم.
‫پس این‌قدر نترس ‫و حق خودت رو بگیر، خب؟
‫دلم می‌خواد جفتتون مسئولیت‌های اینجا رو ‫به عهده بگیرین.
‫- برات مفیده مارتین. ‫- خب، واسه اینجا مفید نیست.
‫بس کن دیگه.
‫بس کن و یه کاریش بکن، خب؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره، آره، آره، خوبم.
‫نمی‌خواستم حالت بد بشه.
‫چیزیم نیست!
‫صبح به خیر مامان.
‫خواهر آگنس؟
‫اون پایین راحتی؟
‫به نظر نمیاد راحت باشه. ‫برو کنار، بذار خودم ببینم.
‫این حوله‌ها درجه‌یکن، ‫ولی اونجا تخت‌خواب داریم.
‫آره، متوجه شدم.
‫چرا اومدی اینجا آگنس؟
‫گمون کنم اومدم که سعی کنم ‫با عذاب وجدانم کنار بیام.
‫- بابت چی عذاب وجدان داری؟ ‫- بابت گناهم.
‫می‌تونی دقیق‌تر توضیح بدی؟
‫نه.
‫راستش، من افرادی رو دیدم...
‫که اون‌قدر درگیر راحتی‌ان ‫که حتی نرم‌ترین تشک...
‫یا صاف‌ترین بالش یا...
‫یا ملافه‌های درجه یک براشون کافی نیست.
‫راحت نیست، کافی نیست.
‫من اون مشکل رو ندارم.
‫وای، گمون می‌کنم بیش از انتظار خودت ‫با اون افراد وجه اشتراک داری.
‫متوجه نمی‌شم.
‫بی‌خیال، با لباس مندرس ‫این‌همه راه تا زابروالد پیاده اومدی...
‫یا ساک‌های برایان رو تا اتاقش بردی...
‫یا اینجا رو کف چوبی خوابیدی.
‫اگه بخوای یه تخت میخی هم داریم.
‫تو انبارمونه. ‫می‌تونم پیداش کنم.
‫من این‌جوری راحتم، همین و بس.
‫ما نیومدیم اینجا که راحت باشیم خواهر.
‫به نظرم یکی از آرمان‌های ‫دین مسیحیت هست...
‫که تو اصلا باهاش راحت نیستی.
‫چه آرمانی؟
‫بخشش.
‫نه، معلومه که نه.
‫من هر کسی رو می‌بخشم.
‫- خودت رو هم می‌بخشی؟ ‫- به درد نمی‌خوره.
‫چرا این‌جوری می‌گی؟
‫چون تغییری حاصل نمی‌کنه.
‫اون رو احیا نمی‌کنه.
‫خیلی مرموزی، مگه نه؟
‫عذر می‌خوام؟
‫یعنی خیلی ساده و فروتنین ‫و به همین کاسه حریره راضی‌این.
‫البته چیز بدی نیست. ‫از قدیم گفتن درخت هرچه بارش بیش سرش فروتر.
‫مامان، دست از سر راهبه بیچاره بردار.
‫عزیزم، داریم در حین صبحانه ‫با هم صحبت می‌کنیم.
‫این‌قدر غیراجتماعی نباش.
‫- داری فضولی می‌کنی. ‫- برام جالبه.
‫مگه هدف این تفرجگاه همین نیست...
‫که بدون خجالت کل جزئیات زندگی...
‫دیگران رو ازشون بپرسیم؟
‫حالا که حرفش شد، ‫پدر احتمالا خوش‌قیافه...
‫و دل‌ربای تو کجاست؟
‫من هم عین شما بی‌خبرم.
‫- هنوز ازش خبری ندارم. ‫- نیومده.
‫هوم. خودم می‌بینم.
‫شاید هنوز خوابه. ‫می‌تونم برم بیدارش کنم؟
‫- نه. ‫- پس چیکار کنیم؟
‫طبق برنامه پیش برو.
‫خیلی‌خب...
‫پس نیم‌ساعت دیگه شروع می‌کنیم.
‫- عالیه. ‫- بیاد یا نیاد شروع می‌کنیم.
‫- اوهوم. ‫- امروز گردن‌بند جدید انداختی؟
‫هیچی جدید نیست مارتین. ‫فقط می‌شه از نو برداشت کرد.
‫فقط دیر نکن. ‫منتظرتیم.
‫خب، روند قدیس‌شدن چه‌جوریه؟
‫مراسم ناهار برگزار می‌کنن؟ ‫کاردینال‌ها ستاد برگزار می‌کنن؟
‫واتیکانه مادر، ‫مراسم «گلدن گلوب» که نیست.
‫خب عزیزم، جفتشون بهانه پول‌شویی‌ان...
‫که با لباس‌های خارق‌العاده همراهه.
‫- صبحتون به خیر دوستان. ‫- صبح به خیر.
‫لطفا صبحانه‌تون رو تموم کنین...
‫و تو ایوان جلویی جمع بشین...
‫- تا سریعا حرکت کنیم. ‫- حرکت کنیم؟
‫می‌تونین واسه سفر آب بیارین، ‫ولی چیز دیگه‌ای نیارین.
‫امروز روند درمان رو آغاز می‌کنیم ‫و می‌ریم اردو.
‫داریم با گروه خارجیمون هم مذاکره می‌کنیم...
‫- که احتمالات رو اولویت‌بندی کنیم... ‫- اگه اجازه بدین صحبت کنم.
‫متوجه نمی‌شم چرا این مسئله ‫یه هفته قبل از شروع به کار مطرح شده.
‫دارن یه سری تغییرات و دگرگونی داخلی ‫ایجاد می‌کنن...
‫وایستین. ‫وایستین.
‫آهای!
‫آهای، بچه‌ها؟
‫چیکار می‌کنین؟
‫من وسط تماسم. می‌شه این کارتون رو ‫بعدا تموم کنین؟
‫داریم سقف رو تعمیر می‌کنیم. ‫با رئیس صحبت کنین.
‫اون واقعا چیه؟
‫اصلا نمی‌دونم، ولی دیگه آخر کارمونه.
‫یا خدا. ‫باورم نمی‌شه.
‫عذر می‌خوام.
‫مایک، داشتی می‌گفتی؟
‫مایک؟
‫صدام رو داری؟
‫هیجان‌انگیزه. ‫یه‌کم یاد خاطراتم افتادم.
‫- خاطرات چی؟ ‫- راستش،
‫خاطرات مصرف مجیک ماشروم ‫و اردوی مدرسه.
‫- اصلا از این کارها نکردی؟ ‫- به هیچ وجه.
‫ایموجن فقط در مطرح‌ترین مراکز آموزشی ‫تحصیل می‌کرد.
‫ضمنا، هیچ‌کس هیچ‌وقت ‫بهش تعارف نکرده.
‫خب، باید این مشکل رو حل کنیم.
‫نظرت چیه من و تو عقب بشینیم...
‫و از منظره لذت ببریم؟
‫چنین بچه‌ای بودی؟
‫عقب می‌نشستی ‫و از مناظر لذت می‌بردی؟
‫- مامانت همراهمونه. ‫- دوستان، آسانسور رسید.
‫لازم نیست جلوی اون و شاهزاده رایان‌ایر ‫رعایت کنی، در نتیجه...
‫وای، شاهزاده رایان‌ایر؟ ‫خیلی بامزه بود.
‫چند وقت تو دلت مونده بود؟
‫خیلی بداهه گفتم.
‫آها!
‫لطف می‌کنین به نوبت سوار بشین؟
‫صبح به خیر.
‫روی...
‫روی سقف اتاقم نوفه‌ساز نصب کردی؟
‫- دیر اومدی. ‫- خیلی‌خب، قبوله.
‫اشتباه از من بود، ‫ولی ترجیح می‌دم اول همین رو بگم...
‫که الان وسط جلسه بودم...
‫و تو روی سقفم نوفه‌ساز نصب کردی.
‫امروز صبح پسرت رو دیدی؟
‫- می‌خواستم ببینم. ‫- داره ظهر می‌شه.
‫اگه من چند ماه بچه‌ام رو ندیده بودم، ‫هیچی جلودارم نمی‌شد.
‫ببین، اگه به افرادت نگی بردارنش،
‫خودم می‌رم اون بالا و شخصا برمی‌دارمش.
‫درسته، قرار بود سقف اتاقت رو ‫نوسازی کنیم،
‫ولی نوفه‌ساز نصب نکردیم، نه‌خیر.
‫اگه اینترنتت مشکلی داره، ‫حتما مشکل از ماهواره‌های خودته.
‫راستش، می‌تونم بذارم برم، ‫می‌خوای برم؟
‫می‌تونم بگم هلی‌کوپترم ‫دو ساعت دیگه اینجا باشه.
‫راحت باش.
‫ولی اگه این‌قدر برات سخته...
‫که چند روز از اسباب‌بازی‌های پیشرفته‌ات ‫استفاده نکنی،
‫شدیدا بهت پیشنهاد می‌کنم ‫خودت رو به زور ترک بدی.
‫قبوله.
‫می‌دونی چیکار می‌کنم؟
‫جلسه‌ام رو عقب می‌اندازم.
‫خب، چه‌جوری به گروه ملحق بشم؟
‫نه.
‫- نه، نمی‌تونی. ‫- معلومه که می‌تونم.
‫نه، اصلا نمی‌شه.
‫امروز عصر برمی‌گردن.
‫همون موقع می‌بینیشون.
‫خب، امروز چیکار کنم؟
‫می‌تونی با من برنامه ظهرگاهیم رو انجام بدی.
‫چرا که نه؟
‫- کاپشنم رو میارم. ‫- چه عالی.
‫خب، منتظر ماشا می‌مونیم یا نه؟
‫خب...
‫می‌دونین چیه؟ ‫دیگه نمی‌مونیم.
‫خب، لطفا همگی...
‫سوار تله‌کابین بشین.
‫- اول شما بفرمایین. ‫- نه، نه، بفرمایین.
‫نه، نه، خواهش می‌کنم، بفرمایین.
‫نه، من...
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫ببخشید.
‫- وای! ‫- وای، وای، ببخشید.
‫ببخشید.
‫- خیلی عذر می‌خوام. ‫- عیبی نداره. عیبی نداره.
‫تو که عین نیت از «باند نات بانچ» نیستی.
‫خب، اگه بودم، ‫تابلو می‌شد.
‫عذر می‌خوام که دیروز ‫اون‌قدر بی‌شعور بودم.
‫عیبی نداره.
‫باور کن به آبروریزی در ملأ عام عادت دارم.
‫هنوز هم می‌تونم عضو «انجمن سیب جنگلی» بشم؟
‫دست راستت رو بلند کن.
‫سوگند انجمن رو سه بار عادی ‫و یه بار برعکس یاد کن.
‫زیاده‌روی نکن تامکین خان.
‫چی تو رو فرا خوند؟
‫خدا من رو واسه خدمت فرا خوند.
‫خدا خیلی‌ها رو فرا می‌خونه.
‫تو چرا تصمیم گرفتی ‫به فراخوانش گوش بدی؟
‫وای.
‫یا خدای بزرگ.
‫عذر می‌خوام عزیزم.
‫وای خدا جون. ‫تو بچگی از این‌ها جمع می‌کردم.
‫عذر می‌خوام چنین درخواستی می‌کنم، ‫ولی احیانا ممکنه...
‫یه‌کم تندتر راه بریم،
‫- آخه بقیه دارن... ‫- آها، آره.
‫ممنون. می‌رم اون دوتا رو بیارم.
‫- یه سوال دارم، شرمنده مزاحم می‌شم. ‫- حرف نداره. آره.
‫عیبی نداره بعدا یا یه روز دیگه نگاهش کنین؟
‫- چرا که نه؟ ‫- خیلی ممنون.
‫کفش مناسبی پام نکردم.
‫عه. خب، اگه بخوای ‫می‌تونی کفش من رو پات کنی.
‫نه، خوبه.
‫احساس ارتباط با زمین ‫واسه بدن مفیده.
‫پای ما اصلا واسه کفش مدرن ‫طراحی نشده.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی نمونده.
‫خیلی‌خب.
‫- بفرمایین. ‫- هوم.
‫اونجا رو باش.
‫وای خدایا!
‫لطف می‌کنین به من توجه کنین؟
‫واقعا باید این رو بخوریم؟
‫این‌قدر بدبوئه؟
‫وای!
‫بوی مستراح عمومی فستیوال «کوچلا» رو می‌ده.
‫- تو که اصلا «کوچلا» نرفتی. ‫- تو که نمی‌دونی.
‫خیلی‌خب، بسه. ‫می‌تونین در فلاسکتون رو ببندین.
‫خوبه. ‫خب، همون‌طور که بعضی‌هاتون...
‫تا الان حدس زدین، ‫این فلاسک‌ها...
‫حاوی اولین دوز داروتونن.
‫تو هر کدومشون یه ترکیب مجزا ‫مخصوص شخص خودتونه.
‫امروز تو تالار فرهنگ و هنر آلپ جمع شدیم...
‫تا گذشته رو کند و کاو کنیم.
‫خیلی نازه، ولی انگار شاگردشه، مگه نه؟
‫- عذر می‌خوام. ‫- ببخشید.
‫خب، با دارو شروع می‌کنیم.
‫بس کن.
‫حالا که سیستم عصبیتون ‫کاملا آروم گرفته...
‫می‌تونین دوباره فلاسکتون رو باز کنین.
‫عمرا اگه من این رو بخورم.
‫انتخابی نیست.
‫همه‌چی انتخابیه عزیزم.
‫حیات انتخابیه.
‫حالا می‌تونین دارو رو بخورین.
‫نوش جان.
‫بهتره به مسخره‌بازیش بیارزه.
‫می‌ارزه، قول می‌دم.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- از داروی خودم بهت می‌دم.
‫- ممنوعه. ‫- ایموجن؟
‫مامان اینجا پیشته، خب؟ ‫باید با همدیگه تجربه‌اش کنین.
‫چه دمنوش چندش بخورین ‫چه نخورین.
‫خب، فقط شوکه شدم ماده روان‌گردان رو پس زده.
‫خوبی برایان؟
‫آره.
‫می‌تونین رو تشکتون دراز بکشین.
‫اگه مسئله‌ای نگرانتون کرد...
‫یا خواستین راجع به چیزی حرف بزنین، ‫من در خدمتم.
‫شروع شد.
‫هر روز همین کار رو می‌کنم.
‫آگنس؟
‫بله.
‫صدای زنگ کلیسا رو می‌شنوی؟
‫آره.
‫چه حسی بهت دست می‌ده؟
‫هیچی درونم نیست.
‫مایلی اون هیچی رو بررسی کنی؟
‫آره.
‫وای خدایا.
‫پیتر، هایدی و پیتر بزرگ شدن.
‫ولی پیتر منم، تو هم ایموجنی.
‫نه، هایدی... همون دختر سوئدیه ‫که با پدربزرگش زندگی می‌کرد.
‫بهترین دوستش کلارا هم معلول بود،
‫ولی هایدی به کمک قدرت ‫اعتماد به نفس و هوای تازه کوهستانی...
‫بهش یاد داد دوباره راه بره.
‫این یه کتابه، مگه نه؟
‫آره، یه اثر کلاسیکه. یه اثر کلاسیکه.
‫- و تو خوندیش؟ ‫- البته.
‫باشه.
‫و دوستش پیتر یه پسر بچه بزچران بود،
‫و پدر نداشت.
‫- باباش مرده بود؟ ‫- اوهوم.
‫ولی بعدش شد ارباب بزها؟
‫یه بزچران.
‫چه خوب.
‫وای خدا جون.
‫چی شده؟
‫وای خدا جون.
‫تو پیتر هستی.
‫- من پیترم. ‫- تو پیتر هستی.
‫و من هایدی‌ام.
‫من پیترم، و تو هایدی هستی.
‫من هایدی‌ام و تو پیتر هستی.
‫من پیترم و تو هایدی هستی.
‫من هایدی‌ام، تو پیتر هستی!
‫من پیترم، ارباب بزها، و تو هایدی هستی!
‫اوه، خوش به حالت، عزیزم.
‫بازی کن، بازی کن تمام روز
‫معطل نکن
‫تو کلبه درختی سیب ترش از این طرف
‫تو کلبه درختی سیب ترش نمی‌مونی؟
‫منتظرتیم
‫می‌دونی از کجا می‌تونم یه چیزی بنوشم؟
‫بله.
‫ته راهرو یه آبسردکن هست.
‫- اوه. باشه. ‫- بریم.
‫آب بخور وقتی تشنته
‫هفت لیوان هر روز، بوم بوم بوم
‫سلام، آقا پسر. اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دارم یه کفش با یه میخچه برنجی کوچیک درست می‌کنم
‫انگار اندازه منه، خب، چطوره، هوو!
‫لعنتی! لعنتی.
‫چی؟ چی شده، بانی؟
‫- نه، این… ‫- باهام حرف بزن، بهم بگو.
‫چیزی نیست.
‫نه. اضطرابه؟
‫نه، نه، نه. مشکل از… معده‌مه.
‫انگار…
‫انگار یکی داره مثل اسفنج می‌چلونتش.
‫آب.
‫- آب. ‫- نه، آب نمی‌خوام.
‫عزیزم، بیا.
‫فکر می‌کنی شاید مریضی؟
‫شاید، اوم، باشه، شاید باید مارتین رو خبر کنیم.
‫فکر کنم اون باید یه جورایی مثلاً کادر درمان…
‫من پرستارم.
‫هستم. من پرستارم.
‫- فکر کردم راهبه‌ای. ‫- هر دوتاشم.
‫اشکالی نداره، عزیزم.
‫میشه لطفاً فقط دست از سرم برداری، لعنتی؟
‫بذار کمکت کنم، خواهش می‌کنم! بذار کمکت کنم!
‫آگنس.
‫این یه واکنش رایج به داروئه.
‫خوب میشه.
‫زنگ‌ها.
‫نوشیدنی؟
‫اوم.
‫خوبه، ممنون. تشکر.
‫نوش جان
‫مرا ببخش پدر، زیرا گناه کرده‌ام.
‫خدا منو ترک کرده.
‫صدای الهی رو دیگه نمی‌شنوم.
‫اگه… اگه هیچوقت برنگرده چی؟
‫اگه… اگه هیچوقت… اگه هیچوقت واقعاً
‫اونجا نبوده باشه چی؟
‫کمک! لطفا!
‫خیله خب، خیله خب. میرم چک کنم، باشه؟
‫میریم چک کنیم.
‫وای خدا! درد داره!
‫ببخشید. ببخشید.
‫اِ… اِ، من… من زود برمی‌گردم.
‫- مادر آیرین. ‫- بله، فرزندم؟
‫داره خونریزی می‌کنه، اِ، خونریزی شدیده،
‫و من… من فکر نمی‌کنم جنینش سر جاش باشه.
‫هر حاملگی همونجاییه که باید باشه.
‫تو نباید در مقابل خواست خدا بایستی، فرزندم.
‫ولی… اِ، اون داره درد می‌کشه. ممکنه بمیره.
‫پس برای آمرزش روحش دعا کن. او خواهد شنید.
‫کمکم کن…
‫کمکم کن، لطفا… کمک!
‫اون مرد، و بچه هم مرد.
‫مادر اشتباه می‌کرد.
‫اون اشتباه می‌کرد.
‫دارم التماس می‌کنم. دارم التماس می‌کنم.
‫باید بخشیده بشم.
‫باید منو ببخشن. خواهش می‌کنم.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫پدر؟
‫پدر، اونجایی؟
‫پدر، جوابمو بده.
‫پدر، کجایی؟!
‫هایدیِ من، من خونه‌ام.
‫اوه! عزیزم، فقط هیزم‌ها رو بذار کنار شومینه.
‫البته، عزیزم.
‫اوه!
‫کمرم درد می‌کنه بخاطر این همه کاری که
‫تو چمنزار می‌کردم…
‫- آخی! ‫- …بخاطر حرکت شوپلاتلرم.
‫عزیزم، می‌تونم ببینم؟
‫البته، عزیزم.
‫هیچوقت حریفش نمیشم.
‫قسمت غم‌انگیزش اینه که،
‫من فقط بخاطر اون با اون پخمه‌ها ازدواج کردم.
‫می‌خواستم دنیا رو به پاش بریزم.
‫- ولی ظاهراً، دنیا هم براش کافی نبود.
‫هی، این یه فیلم جیمز بانده، مگه نه؟
‫مطمئنی حالش خوب میشه؟
‫همون شماره قبلیه.
‫آره، ولی این شماره خوبیه؟
‫از هر شماره‌ای که تا حالا داشتم بهتره.
‫ای بابا، بچه‌ها، من خوبم.
‫مارتین، به نظر میاد استرس داری، رفیق.
‫باید فقط یه کم از این قارچ‌های کوفتی بخوری.
‫- اینجوریام نیست که… ‫- آب بخور
‫این یه نوشیدنی جادوییه
‫مایه حیاته که از شیر آب میاد
‫باشه، اوم، من… من خیلی متاسفم،
‫ولی شما یه کم وقت منو گرفتین،
‫و من باید حواسم به بقیه هم باشه، آره.
‫خداحافظ، مارتین.
‫خداحافظ، تینا. ‫خداحافظ، تینا.
‫بانی، فقط بهم بگو چی لازم داری، باشه.
‫چطوری می‌تونم درستش کنم؟
‫من چیزی لازم ندارم.
‫می‌دونی، فکر کنم تا آخر عمرم همینجوری می‌مونم.
‫من باهاش مشکلی ندارم.
‫عزیز من، خیلی خوشحالم که مادرت
‫- دوقلوها رو برای آخر هفته برد. ‫- اوه، منم خیلی خوشحالم
‫چون نمی‌خوام هیچکی ببینه که چکار می‌خوام بکنم .
‫من به این میگم قایق‌سواری باواریایی.
‫نه، اوم…
‫ایموجن، پیتر، میشه لطفاً
‫تجربه‌تون رو از اون طرف طناب ادامه بدین؟
‫آره؟
‫ممنون.
‫ببخشید، ولی کسی اینجا داره سیگار می‌کشه؟
‫اوپس. ببخشید عزیزم، من بودم.
‫خب، تو… خاموشش کردی؟
‫سلام، مارتین.
‫من اینجام.
‫باشه.
‫- من اینجام. ‫- آره، خوبه، باشه، برایان.
‫برایان، اوم، ما وایسادیم… من روی تشک وایسادم
‫با کفش‌هام، میشه شما…
‫همه لطفاً، میشه جمع بشیم؟
‫میشه همگی لطفاً دوباره برین روی تشک‌ها، آره؟
‫بانوی من.
‫باشه.
‫اوه، خیلی ممنونم.
‫اوم، برین روی تشک‌ها، ممنون. ممنون.
‫آگنس؟
‫- آگنس. ‫- آگی.
‫اِ، ببخشید. کسی اینجا آگنس رو دیده؟
‫- آگنس. ‫- آگنس.
‫بله، آگنس. کسی دیدتش ‫تو این چند دقیقه اخیر؟
‫آگنس.
‫آگی.
‫اوم…
‫باشه، اوم… فقط همونجایی که هستین بمونین،
‫یه لحظه دیگه اونجام، باشه؟ یه کوچولو بهم وقت بدین.
‫آگنس.
‫کمک!
‫لطفا کمک کنین!
‫منو ببخش. منو ببخش پدر.
‫منو ببخش.
‫این هتل لعنتی!
‫حالت بهتره؟
‫- اِ… ‫- یه شوک به سیستم بدنت وارد شد.
‫- آره. ‫- احتمالاً چند ساعتی طول می‌کشه
‫تا کاملاً خوب بشی.
‫پس، می‌تونی اینجا استراحت کنی…
‫تا وقتی که صددرصد خوب بشی.
‫باشه.
‫این اتاق توئه؟
‫نه، این اتاق مهمانه.
‫نزدیک‌ترین اتاق بود برای اینکه از اون وضعیت بیرونت بیارم.
‫- آهان. ‫- و گرمت کنم.
‫تو این ۲۰ سال زیاد تغییر نکردی، نه؟
‫من خیلی تغییر کردم.
‫منظورم اینه که، هنوزم دیوونه‌ای.
‫امیدوارم.
‫- ولی قیافه‌ات همونه. ‫- نه واقعاً.
‫وقتی اون جلد مجله نیویورکر رو دیدم، ‫یه لحظه طول کشید تا بشناسمت، ولی…
‫نمی‌تونستم اون چهره رو فراموش کنم.
‫آره، آره. باشه.
‫تو تغییر کردی؟
‫من؟ نه.
‫نه؟
‫نه، من… یه کم پیرتر شدم.
‫شرکت یه کم بزرگتر شده، ولی، ‫اوم، من همیشه می‌دونستم کی هستم
‫پس، نیازی به تغییر نیست.
‫و این چیز خوبیه؟
‫آره، فکر کنم.
‫باشه.
‫خب، اگه احساس سرگیجه داشتی
‫یا حالت خوب نبود، ‫می‌تونی به پذیرش زنگ بزنی.
‫هرچی لازم داشته باشی برات میارن.
‫خب، تو رئیسی دیگه.
‫بله.
‫راستی، گردنبندت قشنگه.
‫ممنون. یه دوست قدیمی بهم داده.
‫که همین الان سعی کردی بکشیش.
‫که من نجاتش دادم.
‫و اگه می‌ذاشت، ‫بیشترم می‌تونستم نجاتش بدم.
‫یه کم استراحت کن.
‫وقت بخیر. سلام.
‫ببخشید، من مارتین سیبماخر از زابروالد هستم
‫اونجاست
‫میشه دنبالم بیاید؟
‫آره.
‫چه اتفاقی افتاد؟
‫داشت اموال کلیسا رو از بین می‌برد
‫خیلی ممنون.
‫آگنس.
‫ببخشید، فقط خیالم راحت شد که سالمی.
‫میتونم بپرسم چی شد؟ لطفاً.
‫فقط می‌خواستم برم اعتراف کنم.
‫باشه.
‫می‌خواستی به چی اعتراف کنی؟
‫مهم نیست.
‫هیچکس اونجا نبود.
‫نه کشیشی، نه خدایی.
‫فقط من.
‫داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫اجازه هست؟
‫بله، لطفاً.
‫آگنس، حالا داری با من حرف می‌زنی.
‫اتفاقی که افتاده غیر قابل توجیهه.
‫حالا، من نباید این تمرین رو تنها انجام می‌دادم.
‫برای یه نفر خیلی زیاد بود که ‫ با خیال راحت نظارت کنه،
‫و من نباید…
‫تو… نباید… قرار می‌گرفتی…
‫تو این موقعیت.
‫این فقط… این حرص‌آدمو درمیاره.
‫اون… اون قرار بود با تو باشه؟
‫آه.
‫پیداش نشد.
‫ولی چیزای دیگه‌ای براش مهم‌تر بودن.
‫شاید یه ندای والاتری داشته.
‫ولی والاتر از امنیت تو؟
‫من مسئول اتفاقی‌ام که برام افتاد، نه اون.
‫نه تو.
‫نه مادر، نه خدا.
‫و حالا…
‫می‌خوام برم خونه.
‫از این طرف، خانومم
‫اوه، مرسی آقایی!
‫بابا؟
‫اوه، پسرم، سلام.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- منظورت چیه اینجا چیکار می‌کنم؟
‫تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫این اتاق منه.
‫اوه.
‫ماشا منو اینجا گذاشت.
‫اِ، چرا؟
‫داستانش طولانیه.
‫احتمالاً به خیال خودش شوخی کرده.
‫اوم… باشه، اوم…
‫واو. تو خوبی؟
‫اِ، آره، من خوبم.
‫واقعاً فکر نمی‌کردم بتونی خودتو برسونی.
‫دو سه روزی تو مونیخ معطل شدم.
‫نه، می‌دونم، ولی من… من بهت پیام دادم ‫و… و سعی کردم زنگ بزنم، ولی…
‫خب، منم بهت پیام دادم.
‫ولی خودت که می‌دونی آنتن‌دهی تو این کوه‌ها چطوریه.
‫به هر حال، خوشحالم که می‌بینمت.
‫آره.
‫خیلی خوشحالم می‌بینمت.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫دیوید شارپ.
‫ایموجن آکلر.
‫از دیدنت خوشوقتم، ایموجن.
‫ببخشید که تو همچین، ‫اِ، شرایط عجیبی همدیگه رو دیدیم.
‫اوه، اشکالی نداره.
‫ایموجن یه، اوم، دوسته.
‫اونم در واقع برای دوره اینجا اومده.
‫- چند روز پیش آشنا شدیم. ‫- اوه.
‫عالیه.
‫- خیلی هم خوب. ‫- آره.
‫خوش به حالت.
‫خب، دیروقته. بهتره برگردم به اتاقم.
‫تنهاتون میذارم.
‫و فردا صبح موقع صبحونه با هم حرف می‌زنیم.
‫باشه.
‫دیر نکنی ها.
‫ظاهراً، اینجا سر اینجور چیزا خیلی سخت‌گیرن.
‫نه، حتماً. اِ، بابا، فقط، اوم…
‫اوم…
‫فقط می‌خواستم بگم،
‫اوم، واقعاً خوشحالم که اینجایی.
‫اوه. منم همینطور، پسرم.
‫فردا روز مهمیه، فکر کنم.
‫شاید بهتر باشه یه کم استراحت کنی.
‫آره، نه، این… این فکر خوبیه، اوم…
‫خب…
‫اون بابات بود.
‫آره، اون… اون بابا بود.
‫- باید… ‫- نه.
‫بخوابیم، اوم…
‫بابا بهتر می‌دونه.
‫آره، می‌دونه.
‫- اوم… ‫- باشه.
‫الو؟
‫فقط دارم چک می‌کنم ماهواره‌ت دوباره وصل شده باشه.
‫اوه، پس پارازیت‌انداز روی پشت‌بوم رو خاموش کردی، هان؟
‫نمی‌دونم داری در مورد چی حرف می‌زنی.
‫چرا فکر می‌کنی دیدن پسرت ‫اینقدر تو رو بهم ریخت؟
‫به‌هم ریخته؟
‫من بهم نریخته بودم.
‫مطمئن نیستم اگه من بودم اینجوری برنامه‌ریزی می‌کردم برای تجدید دیدارمون.
‫تو عادت داری پیتر رو طبق شرایط خودت ببینی.
‫قضیه اینه؟
‫ببین، اینا خیلی لوس‌بازیه، ماشا.
‫منظورتو رسوندی.
‫- من تازه دارم یه کم… ‫- ببخشید، صداتو نمی‌شنوم.
‫صدات قطع و وصل میشه. الو؟
‫الو؟
‫الو، ماشا؟
‫صداتو نمی‌شنوم.
‫الو؟
‫ببخشید.