‫یه عصا داشتی که بهش تکیه می کردی.
‫و قسم به خدای قادر مطلق
‫از تامی شلبی انتقامت رو می گیرم.
‫دوستِ من، اون مرغوب ترین تریاک دنیاست.
‫مایکل، اگه شد بعد از اینکه با عموی زنت صحبت کردی ‫بیا همدیگه رو ببینیم.
تامی شلبی می خواد با جک نلسون کار کنه؟
پس با عموت حرف بزن و منو از اینجا بیار بیرون.
اگه نمی خواد تریاک من رو بخره،
به یهودی های بوستون جنوبی می فروشم.
روبی. حالش خوب نیست.
دارم میام خونه.
روزی میرسه که توی این خانواده جنگ به پا میشه و یکیتون می میره.
حسابی مشغول مجازات افرادی بودی که اون رو کشتن.
حال خانواده چطوره؟
بابا.
سلام، روبی.
بیا بغلم.
بذار ببینمت.
دلم واست تنگ شده بود.
بلک مدونا انداختی.
چی واسمون کادو گرفتی، بابا؟
پسرم.
حالش بهتره، تامی.
کجا بریم؟
به راننده گفتم بره مطب دکتر رابرت.
می خوام روبی رو معاینه کنه - چرا، عشقم؟.
یه ساعت دیگه نوبت داریم می تونی بیای بریم یا بمونی خونه،.
میام.
خیلی خب، بریم.
[ بیمارستان کودکان شلبی ]
تامی؟
بله؟
مشکلی نبود .همه چی خوب بود.
خیالم راحت شد.
خیالم راحت شد .آره.
راننده داره ماشین رو میاره.
بابا.
سلام.
بیا اینجا.
آخرین بار کِی خوابیدی؟
از آخرین دفعه ای که پشت تلفن حرف زدیم خیلی نخوابیدم.
خب، حالا که میدونی روبی صحیح و سالمه می تونی بخوابی،.
آره.
لیزی، خیلی خوشحالم که نتایج آزمایش روبی خوب بود.
اما بازم نمی خوابی.
با جانی و ازمرالدا حرف میزنم.
می تونیم بریم تعطیلات.
می تونیم بریم یه کوه توی آمریکا.
غیر ممکنه.
مردی که دارم باهاش معامله می کنم داره میاد لندن. باید اینجا باشم.
فرار نمی کنیم.
فرار می کنیم، لیزی صبر کن تا آخرین معامله تموم بشه..
سخته .توقع هم دارم سخت باشه.
واسه همین باید قدم به قدم حرکت کنم.
حس می کنی؟
چیزی حس می کنی؟
جوری حرف میزنی که انگار داری زندگی رو از روی تلویزیون تماشا می کنی.
وقتی برسیم خونه. وقتی برسیم خونه،
بچه ها رو به فرانسیس می سپریم و بعد میشینیم حرف میزنیم،.
و من قدم بعدیت میشم.
این حرفت چنین حسی بهم میده، تامی - آره..
انگار همه چی طبق اصول و برنامه ست.
سلام، عزیزم کی میریم خونه؟.
تامی؟ تامی؟
ای وای، ای وای.
تامی. بیا. بیا.
چی شده؟
تامی.
چهار سال
و یک ماه و شش روز
از آخرین باری که لب به نوشیدنی زدم می گذره.
ذهنم خالیه.
خودمم.
اولین باره همچین اتفاقی میفته؟
وقتی کشتی لنگر گرفت چندان بد نبود..
تامی
باید بری پیش دکتر.
کار دارم.
به خاطر همین کاره که این بلا سرت اومده.
به خاطر آدم هایی که می بینی دروغ هایی که میگی،.
تا وقتی معامله بوستون انجام بشه ادامه میدیم.
بعد استراحت می کنیم.
بعد ما پیکی بلایندرهای کثافت استراحت می کنیم.
همرزم ها، قبل این که جلسه رو تموم کنیم
و شما رو زیر بارون بفرستم
یه سوپرایز داریم.
اون تازه از ماموریت داد و ستد آمریکا برگشته.
زود برگشته
و اصرار داشت تا شخصا باهاتون صحبت کنه.
هم رزمان،
نمایندهٔ کارگرانِ بیرمنگام جنوبی،
نماینده مجلس و افسر امپراتوری بریتانیا جنابِ توماس شلبی.
[ سکوت ]
با قطار که میومدم لندن
یه پیام از وست مینستر آوردم.
نه. نه، نه، نه، پیام نیست.
پیام نیست.
در حقیقت یه دستور عمله.
باید ساکت باشید.
باید دم نزنید.
در مورد وضعیت حال حاضر توی این شهر دَم نزنید.
در مورد گرسنگی دَم نزنید.
در مورد شغل دَم نزنید.
در مورد حقوق دَم نزنید.
ولی اونایی که زندگی بهتری دارن،
می تونن حرف بزن.
می تونن صداشون رو بالا ببرن.
اما اینجا توی این دود شما مردان و زنان،،
ایرلندی ها و ایتالیایی ها،
و انگلیسی ها که از هدف سوسیالیست حمایت می کنید
و حتی گربه و سگ و قناری های سوسیالیستـیتون.
باید زبون به دهن بگیرید.
چون پادشاه، و همه اسب های پادشاه و همه افراد پادشاه
می خوان ساکت باشید.
اما شما هستید، دوستان من، که باید
از کاهش حقوق و کاهش رفاه و خفت و خواری عذاب بکشید.
و نباید گلایه کنید،
چون خیانت به کشوره.
شما سربازان، که فرانسه جنگیدید،
اگه حرف بزنید خائن هستید.
شما کهنه سربازهای جنگ هاشون و رونق و رکودهاشون هستید،
شما باید مقاومت کنید،
و این بار رو به خاطرِ
اون مرفه های بی درد به دوش بکشید که سرتون داد میزنن
ساکت باشید.
خب، تماشا کنید، همرزم ها.
من سکوت نمی کنم.
این مرد انگلیسی سکوت نمی کنه.
من سکوت نمی کنم.
من سکوت نمی کنم،
چون وقتی اومدید پیش من صداتون رو شنیدم
وقتی گریه های گرسنگی بچه هاتون رو بهم گفتید،
و تک تک این گریه ها رو جمع می کنم
و با خودم به قطار وست مینستر می برم
و این گریه ها رو وسطِ مجلس عوام بیرون میارم،
و میذارم ببینم می تونن ساکتشون کنن
نباید مقداری از بار رو به دوش بکشن؟
همه مون تیکه کوچیک تر کیک رو برمیداریم، آره؟
هر چی نباشه خودِ بدبختمون هستیم که کیک رو می پزه،
و ماشین می سازه و فلز رو آب می کنه.
و پادشاه، یادتون که هست،
مردی که دستور همهٔ این ها رو داره،
نباید یه مقدار سختی بکشه؟
یه کم مقاومت کنه؟
یه کم درد بکشه؟ آره یا نه؟
آره!
هیس.
زنان و مردان کارگر، هیس.
ساکت باشید.
خوبه.
صداتون رو ذخیره کنید.
روز شنبه وقتی جلوی بازار بول رینگ جمع شدیم
به صداتون احتیاج پیدا می کنید
و با همدیگه، از سقف بالا میریم،
سکوت کوفتی رو میشکنیم،
و این دولتِ ناکارآمد رو پایین می کشیم
تامی، تامی.
تامی، تامی
ممنون.
لورا مک کی.
فرمانده گردان ارتش جمهوری ایرلندِ شهرستان فرمانا،.
پردهٔ اول و دوم سخنرانی رو از دست دادین.
ممنون که تشریف آوردید، آقای شلبی.
من ممنونم. ممنونم.
پردهٔ سوم کافی بود.
هر دوتون دلیل های خیلی خوبی برای تنفر از من دارید
و دلتون می خواد ازم انتقام بگیرید به خاطر کشتن
سنت کولی هاست.
اسم مرده رو توی جمع نیار.
لورا مک کی،
توی خانواده شلبی،
کار نسبت به انتقام اولویت داره،
مرحوم عزیزمون درک و تایید می کنه.
بریم، پسرا.
قرارمون این بود که بین مردم جلسه بذاریم.
نیازی به جمعیت نیست.
زنده می خوایمت.
اول شما.
آقای شلبی، با وجود این که چند وقته با هم کار می کنیم،
هیچ وقت با هم آشنا نشده بودیم.
با اشتیاق و دلسوزی حرف زدی.
بخشش رو درک می کنی
و آب می خوری.
با این حال از چند تا منابع قابل اعتماد شنیدم
که آوازهٔ فساد اخلاقیتون سر به فلک کشیده.
فساد اخلاقی.
اسم خوبی واسه مسابقه اسب سواریه.
معنیش رو نمیدونی؟
میدونم.
یعنی آدم نامردی هستی.
مردم رو دور میزنی هیچی واست ارزش نداره..
یعنی چشم طمع داری و دزدی می کنی
و همه اصول ها رو به خاطر منفعت شخصی خودت زیر پا میذاری.
خب، دارم عوض میشم، لورا مک کی،
و سازمان من هم داره عوض میشه.
خب، بوستون چه اتفاقی افتاد؟
جک نلسون جواب منفی داد.
جواب منفی رو قبول می کنیم؟
این نامه هاییه که
تو سه ماه گذشته برای جک نلسون اومده یا خودش نوشته.
این
این نامه خصوصی از رئیس جمهور ایالات متحده ست.
از کدوم گوری اینو آوردی؟
مسابقه اسب سواری، فساد اخلاقی،
یکی از هزاران ویژگی های منه.
بعضی اوقات، حتی الان دستش رو می گیرم و می برمش بیرون،،
البته اگه هدف خوبی باشه که به خدماتش نیاز پیدا کنم.
جک نلسون داره میاد لندن.
رسمی بخوایم بگیم می خواد مجوز واردات نوشیدنی بخره،.
غیر رسمی بخوایم بگیم توی ماموریت راستی آزماییه،.
میاد تا قدرت حمایتِ فاشیسم توی بریتانیا رو بسنجه.
به رئیس جمهور گزارش میده.
و این نامه چه کمکی بهمون می کنه؟
توی این نامه به پسرش،
جک نلسون حمایت های زیادی از فاشیسم ابراز می کنه.
توی این نامه به دوستی توی برلین،
حرف های جالبی در مورد یهودی ها میزنه.
واسه پیدا کردن حقیقت نمیاد اروپا.
میاد مدرک پیدا کنه که فاشیسم موفق میشه.
و من و تو قراره توی این ماموریت کمکش کنیم.
فکر می کردم سوشیالیست هستی،
خب
از وقتی وارد سیاست شدم،
فهمیدم که خط
از وسط به چپ و راست نمیره.
دایره ای حرکت می کنه.
بهت نشون میدم.
به قدر کافی چپ رفتی،
در نهایت با یکی آشنا میشی که به قدر کافی راست رفته
تا به یه جای مشابه برسه.
سوشیالیست های طبقهٔ کارگر منو دوست دارن،
میهن پرست های طبقه کارگر تو رو دوست دارن.
نتیجه؟
سوشیالیسم ملی.
و این منم،
وسط.
مردی که توی دنیای سیاه و تاریک دنبال یه زندگی معمولیه.
دوبلین دوست هایی داری، لورا مک کی،
که به طور فعال برای فاشیست ایرلند مبارزه می کنن.
و تو از طرف اون ها مذاکره می کنی، نه؟
وقتی جک نلسون بیاد لندن،
می تونم اسوالد موزلی،
و حامیان فاشیستِ مجلس عوام
و مجلس اعیان هر دو جناح رو تحویلش بدم،.
فاشیسم
بین خیلی از آدم های با نفوذ محبوبه.
و با کمک تو می تونم دوبلین رو هم بهش پیشنهاد بدم،.
و فکر می کنی این کار بهمون اجازه میده تا کالاهامون رو با کشتی بفرستیم بوستون؟
شاید.
ممکنه مزایای دیگه ای هم برای هدفتون باشه.
فقط و فقط باید کنار جک نلسون بشینی
و درباره عصر طلاییِ جدید باهاش حرف بزنی
و بذاری برای رئیس جمهور ایالات متحده
یه سوزن توی نقشه ایرلند بزنه.
اومدم آرتور رو جمع کنم و بذارمش تو تخت.
سرنگ تو دست، توی خیابون گریسون پیداش کردم.
دوست در همه اوقات محبت می کند
اما برادر جهت فلاکت به دنیا آمده است.
امثال سلیمان بخش ۱۷، آیه ۱۷.
موقع نیاز دو تا برادر دارم اما برادر تو ضروری تره، تامی،.
باهام میای؟
خب، لورا مک کی
بهم کمک می کنی دنیا رو تغییر بدم؟
آقای شلبی، جلسه اونطور که توقع داشتم، نبود.
هیچ وقت نیست.
جوابت بله ست یا خیر؟
جوابم بله ست.
جواب همیشه بله ست.
در پشتی بازه می تونی از اونجا بری..
و به دوستات تو دوبلین بگو،
تامی شلبی عوض شده.
کجاست؟
وقتی پیداش کردم، سرنگ خالی بود.
روی سنگ فرش ها خوابیده بود.
تف توش، تامی. تف توش.
همه چی تحت کنترله، ایدا.
خب، من تحت کنترل نیستم.
من مثل تو نیستم، تامی و مثل پالی هم نیستم،.
با این که تلاش می کنم باشم.
جلوی این قضیه رو می گرفت.
آرتور رو از این وضعیت در میاریم.
در مورد آرتور حرف نمیزنم در مورد تو حرف میزنم،.
همهٔ حرف هات رو شنیدم.
ایدا، این آخرین کاره، می شنوی؟
راه خروجِ همهٔ ماست.
و تو این مسیر، کار خوبی انجام میدم.
نه، تو این مسیر پول حسابی به جیب میزنی،.
باشه، منصفانه ست.
هر پاداش پیش بینی نشده ای واسه کار خوبم رو قبول می کنم.
ولی سهم عادلانه ای گیرت میاد، خواهر.
و کنار فاشیست ها بودن کنارشون بودم،،
می تونم ضعیفشون کنم.
اگه پالی بود تایید می کرد.
زیر اون همه طلا و الماس،
پوستِ مینک و پارچه،
سوشیالیست سرسختی بود.
ببین، میدونم واسه این حرف خیلی دیره، تام، ولی
این ورودی
همون ورودی کوفتیه.
واسه نوشیدنی بابا میومدیم
و انقدر کوچولو بودیم که دو تایی یه دونه سطل رو می گرفتیم.
آره، یادمه.
حالا نگاهمون کن.
آره.
نگاهمون کن.
خوب نگاه کن، تام،
چون یکی از ما قرار نیست برای مدت طولانی اینجا باشه.
تریاک و رئیس جمهورها!
ایدا، اگه نمی خوای کمک کنی که سطل رو ببرم
سرزنشت نمی کنم.
ولی این ماموریت منه.
و من حد و مرزی ندارم.
کجایی، تام؟
همم؟
داداش بزرگه ام؟
اگه یادت باشه بعضی وقت ها کار رو کنار میذاشتی و می خندیدی.
اصلا اینجا رو یادت میاد؟
مثل غریبه ها میای گریسون و آب کوفت می کنی.
ولی زنده ام، ایدا.
آره.
با این حال دنبال دردسر بزرگی هستی تا بکشتت.
خب
فکر کنم ممکنه پیداش کرده باشی.
من بچه دارم، تامی.
باید تنها این سطل رو ببری.
برادرم زیر بارون وسط خیابون گریسون نصفه جون افتاده
و اون یکی برادرم حد و مرزی نداره.
انتظارش رو داشتم.
آقای سلیمان دیگه تحملِ
کشیدن تنباکو در حضور ایشون رو ندارن.
همیشه فکر می کردم اپرا داد زدنِ آدم های چاقه.
الان چی فکر می کنی؟
فکر می کنم صدای خواننده با اشتیاقِ تمام
منو یاد گریهٔ سربازهای ایتالیایی میندازه
وقتی که سرنیزه ام رو تو بدنشون فرو می کردم.
از زمان مرگ خودم تا حدودی منو تسخیر خودش کرده،.
خدایا.
ولی جای جنگیدن با صداهای توی ذهنم تصمیم گرفتم،
آهنگشون کنم به آهنگ اپرا تبدیلشون کنم،.
روشن نکن.
نه. نه. بهت نگفتن؟ یه مشکلی دارم.
بهم گفتن، آلفی
که منزوی شدی و روزهاتو تک و تنها سپری می کنی
و شیفتهٔ خواننده های اپرا شدی.
اپرا آهنگ خوندن نیست، خب؟
آهنگ خوندن نیست.
صداییه که آدم ها قبل از حرف زدن در میارن.
و اجازه نمیدم سیگار بکشی چون واضح نمی بینم،
خب؟
توی این بنی اسرائیلی نقطه ضعف حس می کنی؟
نقطه ضعفی حس نمی کنم، نه، آلفی.
حس نمی کنم، مطمئنم.
از وقتی اینجا نشستی اپرا می نویسی
یکی از فامیل هات مرد.
چارلز سلیمان. عموت.
توی بوستون شرقی مواد قاچاق می کرد نوشیدنی غیر قانونی می فروخت،،
مسابقه های غیر قانونی می ذاشت.
اما ژانویه گذشته، چارلی طفلکِ پیر، خب
توی کافه کاتن تیر خورد،
توی دستشویی بدست آدم هایی که می شناسی،.
با این حال هیچ کاری نکردی، آلفی.
اپرای من اسمش آمریکاست.
آمریکا شاهکار منه.
حقیقت اینه که، عموت مرده.
بوستون از دست رفته و تو،
مرده گنده ای که کمدن تاون روی انگشتش می چرخید،
الان حتی نمی تونه سیگار یه نفر رو خاموش کنه.
چه برسه به زندگی سگیش.
کمک نیاز داری، آلفی - من پردهٔ نهایی می خوام..
پردهٔ نهایی واسه اپرام می خوام، خب؟
آلفی، فکر کنم پردهٔ نهاییت رو نوشته باشم.
چرا نمیشینی گوش بدی؟
پنج تن تریاک خالص و تصفیه شده دارم
که توی یکی از انبارهام تو لیورپوله.
یه انبار امن توی ساحل کانادا دارم.
این پردهٔ نهاییه که بهت میدم، آلفی،
کبک، نیویورک و بوستون توزیعش کنن.
فوری به درآمد میرسه و موازنه قدرت بوستون رو
به نفع خانواده سلیمان تغییر میده.
این پردهٔ نهاییه که بهت میدم، آلفی،
تویی که انتقام می گیری.
چرا باید بخوای موادت رو بفروشی؟
ایرلندی ها دارن بدقلق بازی در میارن.
‫ایتالیایی ها هم که جزو گزینه هامون نیستن.
‫در ضمن، آلفی، تو دوستمی.
‫- با کارت اعتباری پولتو بدم؟ ‫- نه.
‫ملک می گیرم!
‫نصف انبارهای «کمدن» مال تو هستن.
‫می خوام بگیرمشون و خرابشون کنم ‫و یه سری خونه
‫برای آدمای نیازمند و مستحق بسازم.
‫باشه، خب
‫ایرلندی ها همیشه ‫خیلی بدقلق بودن، مگه نه تامی؟
‫حدود 700 سالی هست که اینطوره!
‫می دونی، یه بار دیدم یه مرد ایرلندی
‫داشت با مجسمۀ «الیور کرامول» ‫توی میدان پارلمان بحث می کرد.
‫این بحث یه مدتی طول کشید.
‫صداش در دل شب پیچید ‫و دور و برِ کاخ پارلمان
‫اکو شد و اون همینطور
‫بیشتر و بیشتر از بی میلیِ الیور کرامول
‫برای جواب دادنِ سؤال های درست و حسابیش ‫عصبانی می شد.
‫اون قدر عصبانی شد که آخرش
‫به دماغِ مجسمه مُشت زد ‫و دست وامونده ـش رو شکوند.
‫اینجا سؤال معروف ایرلندی ها مطرح میشه.
‫چطور آدم این همه چیز از اتفاقی که ‫200 سال پیش افتاده یادش میاد،
‫ولی یادش نمیاد که دیشب چه اتفاقی افتاده؟
‫یه تُن میشه چقدر؟
‫جانی.
‫امروز فقط خودمم.
‫جک میگه چند هفتۀ دیگه
‫آزاد میشی.
‫کِی به لندن سفر می کنی؟
‫فردا.
‫اومدم باهات خداحافظی کنم.
‫وقتی رفتی لندن،
‫از شیطون دور بمون.
‫اگه مجبور شدی، گوش هات رو هم بگیر.
‫با تو میرم، مایکل.
‫این مدت داشتم بهت فکر می کردم.
‫فقط به تو!
‫نمی خواد نگران تامی شلبی باشی.
‫هیچ علاقه ای به یه مَردِ مُرده ندارم.
‫جک میگه اون باید بمیره.
‫خب، به جک بگو صبر کنه.
‫اگه کسی قراره تامی شلبی رو بکُشه
‫اون شخص باید تو باشی. می دونم.
‫به جک گفتم.
‫جک هم گفت: «باشه
‫بذار اون بچه این کار رو بکن.»
‫در عوض می تونه پولی رو بگیره ‫که تامی نمی تونه بگیره.
‫پنج میلیون دلار.
‫شیطون می میره.
‫آینده مال خودمونه.
‫آخ، راستی مایکل.
‫هر شب
‫نصف شب توی بوستون، ‫5 صبح توی لندن
‫من توی تخت بزرگ و راحتم بیدار می مونم،
‫تو هم توی این سلول زندان بیدار می مونی.
‫و روح هامون میان کنار همدیگه ‫و با هم دردِ دل می کنن.
‫نیازی به ساعت کوکی پیدا نمی کنم.
‫تو هم تا وقتی دردِ دل هام ‫تموم نشدن، نمی خوابی.
‫نصف شب خیلی از 5 صبح بهتره.
‫هر روز!
‫چون ما به همدیگه اعتماد داریم.
‫هوم.
‫تو خائنی، شلبی! ‫یه عوضیِ پست فطرتی!
‫تاریک تر.
‫آبی تر.
‫واضح تر.
‫و اینکه از پایین بتابه.
‫عزیزم، نظرت چیه؟
‫خیلی وحشتناک شدی، عزیزم.
‫گور بابای رژ لب.
‫حال میده!
‫به افتخارِ فرستادنِ محموله ـمون.
‫آقای شلبی! آقای شلبی! ‫از روزنامۀ «دیلی میرر» اومدم.
‫ول کن.
‫میشه بپرسم چرا یه نمایندۀ سوشیالیستِ مجلس ‫توی گردهمایی فاشیست ها شرکت می کنه، آقا؟
‫بذارید بیاد تو، ‫بذارید جواب سؤالش رو بدم.
‫حوزۀ انتخاباتیِ آقای موزلی ‫شبیه حوزۀ من می مونه.
‫قبلاً با هم همکاری داشتیم.
‫ایشون هم قبلاً سوشیالیست بودن.
‫امشب نقش من اینه که مثل یه پل
‫ایدئولوژی ها رو به هم برسونم.
‫من واسطه ام.
‫آقای شلبی، شما یه بار ‫با آقای موزلی روی یه تریبون رفتید.
‫- امشب باهاشون به روی سِن می رید؟ ‫- نه.
‫من فقط برای این اومدم اینجا ‫که به دوستم آقای موزلی
‫یادآوری کنم که روش مردم بریتانیایی ‫سازش و مصالحه ـست.
‫می تونی اینو چاپ کنی، رفیق.
‫کثافتِ لعنتی!
‫لیزی، بهتره بدونی که زنِ موزلی ‫شش ماه پیش مُرده.
‫بهش تسلیت بگو، باشه؟
‫امشب با نامزدش میاد.
‫که ظاهراً برای خودش سیاستمداره
‫و توی این دورۀ عزاداربودنِ موزلی، ‫خیلی بهش دلداری داده.
‫برو گمشو، خوابالوی عوضی!
‫- برو کنار بذار رد شم! ‫- آرتور اینجا چیکار می کنه؟
‫موزلی دعوتش کرد. منم قبول کردم.
‫آرتور بهم یه قولی داده بود ‫که ظاهراً زده زیرش.
‫برو کنار. ‫گفتم برو کنار لعنتی!
‫نهایت تلاشم رو کردم.
‫- توی جورابش، مواد مخدر قایم کرده. ‫- باشه.
‫برید کنار!
‫هوی!
‫- تامی جون! ‫ بیا. بیا تو!
‫- تام، بهشون بگو برن پِی کارشون. داداشمی! ‫- بیا تو. بیا.
‫تامی! جانی داگز!
‫موزلی منو دعوت کرد.
‫گفتش یه پیراهن مشکیِ کوفتی بپوش.
‫منم گفتم مثل بقیۀ عوضی ها می شم.
‫- لیزی! ‫- بیا دیگه. محض رضای خدا!
‫تو یه فرشته ای!
‫می دونم دیگه بهم امیدی نداری.
‫دیگه بهم هیچ امیدی نداری. ‫می دونم که نداری. خب؟
‫هزار بار گفتم شرمنده، ‫بازم میگم.
‫- شرمنده ام، باشه؟ واقعاً شرمنده ام. ‫- جدی؟ باشه.
‫جانی داگز رو ببین.
‫یه نگاه بنداز ببین چه شکلی شده.
‫عینِ این خدمتکارهای وامونده می مونه.
‫- خفه شو. ‫- یه نوشیدنی کوفتی برام بیارید.
‫جانی، پیراهنت رو در بیار و بده من.
‫ولمون کن، تامی.
‫- پیراهن لامصبت رو در بیار و فوراً بده من. ‫- درش بیار!
‫آرتور، این تقصیر منه.
‫- این تقصیر منه. آره.
‫یادت میاد برای معاملۀ تریاک رأی گیری کردیم؟
‫- تو رأی مخالف دادی. ‫ گفتم نه!
‫- یادت میاد؟ ‫- من رأیت رو رد کردم.
‫- این مدت اینجا بودم، رفته بودم سفر. ‫- کجا بودی، تام؟
‫اونوقت ایدا اومده میگه ‫با موزلی رفیق جون جونی شدی.
‫- آره، شاید! رفتم توی خونۀ خوشگلِ بزرگش! ‫- آره؟
‫توی «بلگراویا» یه سِری مهمونی می گرفتن.
‫و بهم احترام می ذاشتن!
‫اونوقت تو بهشون چی می دادی؟ ‫از شرکت بهشون کوکائین و هروئین می دادی؟
‫یه نگاه به خودت بنداز، برادر.
‫دیگه جونی در بدنت نمونده. ‫دیگه جونی در بدنت نمونده.
‫- لعنتی! ‫ پوست و استخوون شدی.
‫بهم سیلی زدی!
‫بهم سیلی زدی.
‫باید بی طرف باقی بمونم. ‫می فهمی؟
‫بی طرف! ‫توی همه چی باید بی طرف باشم.
‫باید بین چپ و راست راه برم، ‫بین نور و تاریکی.
‫و باید اعتماد هر دو جناح رو حفظ کنم.
‫اونوقت نمیشه که برادرم با یه پیراهنِ مشکی
‫عکسش بره صفحۀ اولِ روزنامۀ «دیلی میرر».
‫اگه یه نفر از من با این لباس عکس بگیره چی؟
‫اونا از سر تا پای من عکس می گیرن، تام.
‫اون بیرون دارن بمب بطری ای میندازن، تامی.
‫مگه ایدا مراقبِ تو نبود؟
‫ایدا می خواست تصمیم بگیره ‫که باهامون همکاری کنه یا نه.
‫خودش نمی دونه چی می خواد.
‫خودم با ایدا صحبت می کنم.
‫- گوش کن، من میرم خونه، خب؟ ‫- نه، همینجا می مونی.
‫یه کاری باهات دارم.
‫لیزی، تو با جانی برو. ‫جانی، صندلی لیز رو بهش نشون بده.
‫ولی من دعوتنامه ندارم، تام.
‫یه پیراهن مشکیِ کوفتی پوشیدی، ‫هر غلطی بخوای می تونی بکنی. برید.
‫منم دنبالتون میام. برید.
‫برو، داگز. ‫تا وقتی اونجایی یه نوشیدنی برام بگیر.
‫می دونم، تام. ‫ببین به چه وضعی افتادم.
‫آرتور، قبل از اینکه برم آمریکا ‫یه نامه نوشتم.
‫عه؟ به کی؟
‫به لیندا.
‫و توی اون نامه، نوشتم:
‫«لیندا، تو که یه زنِ مسیحی هستی
‫به بخشندگی اعتقاد داری؟»
‫بعدش این به دستم رسید.
‫دو روز پیش! یه نگاه بهش بنداز.
‫«چون یه زنِ مسیحی هستم، ‫آره، به بخشندگی اعتقاد دارم.»
‫آره، اونوقت کلمۀ «دارم» زیرش خط کشیده شده.
‫آرتور، من مسیحی نیستم.
‫ولی منم به بخشندگی اعتقاد دارم.
‫پس برو ترک کن.
‫دو هفته پاک بمون، ‫بعدش یه نامۀ دیگه برای لیندا می نویسم.
‫چون می دونم کجاست.
‫قبلش می خوام خودِ خودت بشی.
‫به برادرم نیاز دارم.
‫خیلی کار دارم.
‫یکی رو می خوام که کارهای اصلی رو بکنه.
‫آره.
‫ببین چه لبخندی زدی، تام.
‫ببین چه لبخندی زدی، برادر. ‫خیلی وقت بود نزده بودی.
‫بیا بریم. بریم ببینیم این عوضی ‫می خواد چی بگه. بیا بریم.
‫- باشه. باشه بیا.
‫باشه، دارم میام.
‫اون یه عوضیِ تمام عیاره، تامی.
‫- پیراهن مشکی ها و یهودی ها! شروع شد! ‫- دوباره شروع شد!
‫کنار وایستا و درگیر نشو، تام.
‫ولی من درگیر می شم!
‫بیا اینجا کثافتِ نازی!
‫اوف! آخ!
‫تو! تو!
‫بیا اینجا، پسر، ‫چشم لامصبت رو در میارم!
‫اینجا نه! اینجا نه!
‫بیا ببینم. خوش گذرونی هات رو کردی. ‫حالا بیا بریم خونه.
‫اینجا کار داریم!
‫جانی، اونو ببر خونه.
این دفعه جوراب های لامصبش رو چک کن.
‫ای خدا!
‫تامی، دیگه باید بریم بیرون. ‫این تجارت آمریکایی رو فراموش کن.
‫به اندازۀ کافی داریم.
‫هنوز کافی نیست! ‫زنه داره میاد.
‫- یادت باشه لبخند بزنی. بیا. ‫- گندش بزنن.
‫خانوم ها و آقایون،
‫امشب اون واقعاً لایقِ تحسین های شماست.
‫نخست وزیرِ آیندۀ این کشور بزرگ،
‫آقای اسوالد موزلی!
‫گور بابات، موزلی!
‫- گندش بزنن، خیلی تیپم بَده. ‫- خیلی خوب شدی، لیزی.
‫باید این زنه رو تحت تأثیر قرار بدم،
‫برای همین وانمود می کنم ‫که انگار اون هم خوشگله.
‫سلام موزلی!
‫دایانا، این تامی شلبی، نمایندۀ مجلس پارلمان ‫و افسر امپراتوری بریتانیاست.
‫آقای شلبی، بانو دایانا میتفورد!
‫تازه ترین و آخرین نامزدی که ‫اسوالد داره و خواهد داشت!
‫- ایشون همسر من هستن. لیزی شلبی. ‫- گوشواره های قشنگی دارید.
‫از فروشگاه تیفانی دزدیدمش. ‫(اشاره به فیلم صبحانه در تیفانی)
‫راستش گوشواره رو از پاریس خریده.
‫ماه عسلمون رفته بودیم پاریس.
‫خدایا! من از پاریس متنفرم.
‫هوم. شنیدم برلین رو ترجیح می دین.
‫من و اسوالد قراره اونجا ازدواج کنیم، ‫مگه نه، اسوالد؟
‫موزلی، یه صحبت کاری داشتم.
‫شاید بشه فقط من و خودت ‫یه جای آروم تر پیدا کنیم، مگه نه؟
‫عزیزم، آقای شلبی الان ‫یه پیشنهاد فوق العاده داد
‫که ما مردها بریم صحبتِ کاری کنیم
‫و شما زن ها همینجا بمونید ‫و جلوه نمایی کنید.
‫ای خدا!
‫فکر می کنید الان چه سالیه آقای شلبی؟ ‫1807؟
‫توی بیرمنگام، ‫قرن ها خیلی آروم آروم میگذرن.
‫ولی آقای شلبی، اگه صحبتِ کاری داری
‫دایانا موتورِ تشکیلاتِ منه!
‫این روشِ عصر نوینه، آقای شلبی!
‫بله، می دونیم. ‫من مدیر شرکت هستم.
‫منم توی جلسه شرکت می کنم.
‫حتماً! تو هم باید بیای، الیزابت. ‫(لیزی همون مخفف الیزابته)
‫راستی، واقعاً از اسم «لیزی» خوشم نمیاد.
‫الیزابتِ آزاد رو ترجیح میدم! ‫اونم باید توی این قضیه سهیم باشه.
‫این همه راه رو تا پاریس رفته، ‫پس زنِ دنیا دیده ای هستش. آفرین!
‫می دونی، اسوالد همه چیز رو ‫در مورد تو بهم گفته.
‫گزارش بده چی شده، شلبی.
‫جک نلسون رسماً اومده لندن ‫تا مجوزهای واردات بخره.
‫و غیر رسمی، فرستادۀ «روزولت» ـه.
‫خب، همونطور که از نامۀ خصوصیش معلومه،
‫اصلاً دیدگاه بی طرفی نداره.
‫پایینِ پاراگراف دوم رو ببینید.
‫«یهودی ها به صورت انفرادی مشکلی ندارن ‫ولی در قالب یه نژاد، بوی گند میدن!»
‫الیزابت، اصلاً می دونی چرا پُل ارتباطی
‫با رئیس جمهور روزولت، انقدر مهمه؟
‫راستش نه.
‫من اصلاً چیزی از این موضوع سرم نمیشه.
‫ولی یه مدت نامزدِ شوهر آینده ـت بودم.
‫پس خیلی چیزا در موردش می دونم.
‫تامی، من همین بیرونم.
‫آفرین، الیزابت.
‫شماها می خواید نلسون رو ببینید یا نه؟
‫آقای شلبی، از الان به بعد ‫میشه توماس صداتون بزنم؟
‫هر جور مایلید.
‫معلومه که می خوایم ببینیمش.
‫و بابت همۀ زَحَماتی که می کشی ‫خیلی ممنونیم.
‫ولی آقای شلبی، ‫قبل از اینکه این کار رو جلوتر ببریم،
‫باید یه فکری برای همسرت بکنی.
‫آقای شلبی؟
‫بله.
‫سلام آقای نلسون.
‫من زود اومدم.
‫می خواستم بیام یه نگاه ‫به این کلیسای زیبا بندازم.
‫شما کاتولیک هستید، آقای شلبی.
‫اینکه پیشنهاد دادم توی کلیسا با هم قرار بذاریم ‫برای این بود که امیدوار بودم
‫جفتمون بیشتر نسبت به ‫دروغ و حقیقت احتیاط کنیم.
‫خب، امیدتون الکیه.
‫اینجا کسی به حرفاتون گوش نمیده.
‫به خدا اعتقادی ندارین؟
‫نه.
‫من به خاطر رفتاری که ‫توی کشورم با کاتولیک ها می شد
‫عصبانی شدم.
‫به خاطرش، به اینجا رسیدم.
‫شما چی شد که عصبانی شدین؟
‫کُند بودنِ همه چی!
‫می خواستم هر چی زودتر به همه چی برسم.
‫دوتا پسرک کاتولیکِ طبقۀ کارگر!
‫بچه که بودین، ‫کسی باهاتون در افتاده بود؟
‫مثلاً یه مَردی توی تاریکی ها!
‫یه پیچ گوشتی و چاقو با خودم می بردم.
‫و همه معتقد بودن ‫قدرتِ اینو دارم که طلسمشون کنم.
‫دارید؟
‫آره، دارم.
‫اولین مَردی که من کُشتم، ‫یه کشیش بود.
‫شما چی؟
‫یه پسرِ پروسیِ چشم سبز، خودش از قبل زیرِ زمین بود. (زیر زمین: دو منظوره: مرگ و تونل زیرزمینی)
‫آخرین باری که یه مرد رو ‫کُشتید کِی بود، آقای شلبی؟
‫چهار سال پیش.
‫اسمش تامی شلبی بود.
‫زهرِماری می خورد.
‫ازم می خواید بهتون اجازه بدم ‫وارد شهرم بشید
‫و مواد مخدری بفروشید ‫که مردم رو می کُشه؟
‫شما نوشیدنی های زهرِماری می فروشید، ‫آقای نلسون.
‫اتفاقاً همین اواخر ‫یه گزارش از واتیکان خوندم
‫که نوشته بود اینجور نوشیدنی ها ‫به نسبت خیلی بیشتری
‫برادران و خواهران کاتولیکمون رو می کُشه،
‫در حالیکه تریاک، یه آرامبخش ـه
‫که اکثراً پروتستان ها و آتئیست ها ‫انتخابش می کنن.
‫در عوض یه سری آدم توی انگلستان هستن ‫که فکر می کنید باید ببینمشون؟
‫بله، بله، افرادی با ذهنیتِ مشابه!
‫من اومدم اینجا تا مجوزهای واردات ‫برای نوشیدنی بخرم.
‫نوشیدنیِ اشراف زاده های والامقام!
‫توی آمریکا، ما
‫ما از مارک و نوشیدنی خوشمون میاد.
‫خب، من خودم یه بِرَندِ نوشیدنی دارم.
‫می تونید اونم بردارید مال خودتون.
‫شنیدم مارک شلبی رو ‫طبقۀ کارگر خیلی دوست داره.
‫دقیقاً! ‫این حقیقتیه که من خیلی بهش افتخار می کنم.
‫میگن شما شاعر هم هستید.
‫نه، فقط شعر می خونم.
‫یه آدمایی توی این کشور هستن ‫که دوست دارم از نزدیک ببینمشون.
‫فاشیست ها!
‫اونایی که چکمه و پیراهن مشکی می پوشن نه! ‫اونایی که کت و شلواری هستن.
‫افرادی رو می شناسم ‫که دوستانِ این جنبش هستن.
‫افرادی رو هم می شناسم ‫که دشمنانِ این جنبش هستن.
‫الان خیلی ساله که ‫دارم از نزدیک با وینستون چرچیل
‫توی زمینه های خیلی مختلفی کار می کنم.
‫بهم اعتماد داره.
‫اون با ظهور فاشیسم مخالفه.
‫ولی به گمونم شما، ‫اینو اجتناب ناپذیر می دونید.
‫خب، می تونم مردانِ بانفوذی بهتون معرفی کنم ‫که از جنبشتون حمایت می کنن.
‫در ضمن می تونم یه گزارش کامل ‫از استراتژی های چرچیل بهتون بدم.
‫همۀ اینا در ازای دسترسی به بوستونِ جنوبی؟
‫گزینۀ دومی که داریم
‫اینه که شما تنهایی و بدونِ اطلاعاتِ من
‫با چرچیل در بیفتید.
‫منم تریاکم رو به یهودی ها بفروشم.
‫مرد شجاعی هستید، آقای شلبی.
‫شنیدم قهرمان جنگی هستید.
‫همۀ قهرمان های جنگی ای که من دیدم،
‫صرفاً کسانی هستن که ‫می خواستن خودشون رو به کُشتن بدن.
‫با این قرارمون موافقید، آقای نلسون؟
‫خوب به حرفایی که زدین فکر می کنم.
‫روبی، املات رو تموم کردی، عزیزم؟
‫روبی؟
‫چیکار می کنی، عزیزم؟
‫یه صداهایی می شنوم.
‫از توی شومینه میان.
‫- چه صداهایی؟ مرد خاکستری!
‫آقایون، آقای توماس شلبی.
‫بیرمنگامِ جنوبی.
‫آقای سخنگو.
‫من توی خانواده ای بزرگ شدم
‫که شرایط زندگی ای رو تحمل کرد
‫که اخلاقیاتِ حتی درستکارترین آدم ها رو هم ‫به چالش می کشید.
‫مطمئناً... مطمئناً حتی بهترین های ما ‫با یه زندگیِ پست و تلخ
‫در محلۀ فقیرنشینِ پرجمعیتِ بریتانیایی
‫فضیلت هامون رو بر بادِ فنا میداد
‫آخه تو چی از فضیلت می دونی؟
‫لطفاً سریع باشید.
‫بنابراین، آقای سخنگو، ‫می خواستم توی این مجلس لایحه ای رو
‫پیشنهاد بدم که اصلاحاتِ ریشه ای ‫در اسکانِ مردم این کشور ارائه میده.
‫که توش، محله های فقیرنشین خالی میشن، ‫خونه های جدیدی
‫با معیارهای جدید ‫در زمینه های سلامت و بهداشت ساخته میشن.
‫«وست مینستر» 245. ‫مجلس عوام.
‫دیگه دورۀ تغییر و تحول رسیده. ‫مردم به اندازۀ کافی رنج کشیدن!
‫بیاید پنجره ها رو باز کنیم، ‫بذاریم یه نور جدید بیاد تو،
‫یه شهر رؤیاییِ جدید بسازیم ‫که با آجرهای دولتی ساخته شده باشه.
‫بده تو.
‫دکتر؟
‫بله، «وست مینستر» 245.
‫آقای شلبی.
‫[لطفاً برگرد خونه] ‫[روبی مریضه.]
‫«تیکنر مورا اُ بنگ اُ بنگ»، ‫همه ـش همینو میگه.
‫- خانواده چطورن؟ ‫- و هیچ کدومتون نمی میرید.
‫- دارن بهم زل می زنن، بابایی. ‫- یه مردِ چشم سبز.
‫می تونی صداها رو قطع کنی؟
‫صدایی نیست، عزیزم.
‫مرد خاکستری ـه.
‫میگه داره میاد سراغم
‫داره سراغِ بابایی هم میاد.
‫اه!
‫آخ!
‫اه!
‫آخ!
‫آه!
‫آقای شلبی، اونجا همه چی روبراهه؟
‫آقای شلبی؟
‫همه چی خوبه.
‫- الو؟ تامی.
‫تامی، تبش رفته روی 101 ‫و هر کاری می کنیم فایده نداره.
مین الان بیا اینجا. - خواهش می کنم!
‫لیزی!
‫کجاست؟
‫بالا پیش دکتره.
‫گوش کن، تامی.
‫گفتش محض احتیاط نباید بهش نزدیک بشیم، چون
‫چون چی؟
‫وقتی سرفه می کنه، خون میاد.
‫مادونا،
‫شماره ای که بهت می دم رو وصل کن برام. ‫شمارۀ «ازمه شلبی لی» ـه.
‫«فیلم با زیرنویس در سایت هکس دانلود»